پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
🔶 دین و جهان

🔸 نشست چهارم (تکه‌ی 10)


گاهی نیز کسانی می‌گویند : «اینها همه‌اش حرفست. باید اقدام کرد». یا می‌گویند : «باید انقلاب کرد. چاره‌ی کار ایران انقلابست». این هم از ایرادهاییست که بما می‌گیرند.

باید گفت : «هر جنبشی آغازش سخنست و جز سخن نتواند بود. دسته‌ی سوسیال‌دمکرات روسیه که امروز کشوری بآن بزرگی را راه می‌برند و در این جنگ دیده شد که تا چه اندازه نیرومندند ، آغاز کارشان جز سخن نبوده. آن دسته‌ی نیرومند را جز با نیروی سخن پدید نیاورده‌اند. کارل مارکس و همراهان او که تکانی بجهان داده‌اند جز بسخن نپرداخته بودند.

اسلام که سپس یک‌نیم جهان را گرفت ، آغاز کارش جز سخنانی نمی‌بود که پیغمبر اسلام می‌گفت و یک دسته با آن دشمنی می‌نمودند.

جنبش مشروطه در ایران که آنهمه تکان بکشور داد ، ریشه‌اش جز سخن نمی‌بود و پیشروان جنبش در آغاز کار مایه‌ای جز سخن نمی‌داشتند.

همه‌ی جنبشها از سخن آغاز گردد. نخست سخنانی گفته گردد و راهی نشان داده شود و یک دسته از پاکدلان و غیرتمندان آن سخنان را پذیرند و در پیرامونش دسته بندند و یکدل و یکدست بکوششهایی پردازند و با ناپاکدلان و تیره‌مغزان به نبرد کوشند و کم‌کم نیروشان بیشتر گردد و زمینه‌ی کار آماده شود.

راه اینست و ما نیز آن را گرفته‌ایم و پیش می‌رویم و نزدیکست آن روزی که یک گام دیگر نیز برداریم و رشته‌ی کارها را بدست گرفته آیین خود را از هر باره روان گردانیم.

اینکه می‌گویند : «باید انقلاب کرد ...» باید گفت : اینان معنی «انقلاب» یا شورش را هم نمی‌دانند. از آن نیز تنها نامش را یاد گرفته‌اند. چنانکه بارها گفته‌ایم ، شورش یا جنبش بی‌زمینه نتواند بود. شورش یا جنبش نیز بر سر سخنانی باید بود. بر روی آمیغهایی باید بود. (1)

شورش یا جنبشی که بروی آمیغهایی[حقایق] نباشد ، چنان باشد که شورش جوانان درسخوانده‌ی تهران در روز هفدهم آذر 1321 بود (2) و ما آن را فراموش نکرده‌ایم. از هر سو جوانان بتکان آمده ، در میدان بهارستان و در حیاط مجلس انبوه شده بودند. ولی نمی‌دانستند چه کنند و چه بخواهند. دو تن اندیشه‌شان یکی نمی‌بود. کاری که توانستند تاراج مجلس و کشتن یک یا دو انگلیسی و تاراج مغازه‌ها بود. می‌گفتند : «انقلاب کرده‌ایم». ولی اگر پرسیده شدی : «چه می‌خواهید؟» پاسخی نتوانستندی. یک دسته که شب را نیز نرفته و در آن سرما و سختی در مجلس مانده بودند ، چون فرستادگانی از سوی شهربانی یا وزارت جنگ می‌آمدند ، در بروی آنان باز نکرده می‌گفتند : «ما انقلاب کرده‌ایم ، از اینجا بیرون نخواهیم رفت». می‌گفتند : «آخر چه می‌خواهید؟!». در اینجا بود که پاسخی نمی‌توانستند و باز همان سخن را پیش کشیده می‌گفتند : «ما انقلاب کرده‌ایم. از اینجا بیرون نخواهیم رفت».


پابرگی :
1ـ دفتر «انقلاب چیست؟» دیده شود. http://kasravi-ahmad.blogspot.com/p/blog-page_645.html
2ـ آشوب هفدهم آذر 1321 که بنام «بلوای نان» نیز شناخته شده راستی را جز یک هرج و مرج و زورورزی دربار برای برانداختن دولت نبود. آتش این دسیسه بیش از همه زیر سر شاه و آخوند درباری سید محمد بهبهانی و بضد نخست‌وزیر قوام‌السلطنه بود.
انبوه شدن مردم در مجلس شورای ملی ، ۱۷ آذر ۱۳۲۱
🌒 یک جنایت ننگین
(بخش چهارم)
🔸 همدستی ملایان با «کمپانی خیانت»

او
خطاب به کمپانی خیانت ، یکی از آرمانهای باهماد آزادگان را بدینسان شرح می‌دهد :

«ما می‌خواهیم گمراهیها و بدآموزیهای زهرآلود را که از سعدی و حافظ و مولوی و دیگران بیادگار مانده و شماها در راه افزودن برواج آنها صد پافشاری نشان داده‌اید از ریشه براندازیم ، و بجای آنها کتابهایی را که بجوانان درس غیرت و گردنفرازی و میهن‌پرستی دهد روان گردانیم».[1]

«ما نیک می‌دانستیم که این کیشها و دستگاههای بدآموزی چیزهای ساده‌ای نیست. صدهزاران کسان از آنها نان می‌خورند. هزاران کسان بدستاویز آنها بمردم فرمان می‌رانند. نیک می‌دانستیم که ایشان تا توانند ایستادگی خواهند نمود و صد نیرنگ بکار خواهند زد و صد رنگ پیش خواهند آورد. نیک می‌دانستیم که خود را بدامن سیاست خواهند انداخت و از بدخواهان این کشور یاوری و پشتیبانی خواهند طلبید. همه‌ی اینها را نیک می‌دانستیم و همه‌ی دشواریها را از پیش می‌شناختیم. دانسته و شناخته بکوشش و فداکاری آماده گردیدیم».[2]

«می‌دانم خوانندگان ... خواهند گفت : «آخر این سیاست از کجا پیدا شده؟.. این کسان چه دشمنی با این کشور می‌دارند؟!.

بماند آنکه این سیاست از کجا پیدا شده؟. این خود داستان درازی می‌دارد که ما را در اینجا فرصت گفتگو از آن نمی‌باشد. اما اینکه آنان چه دشمنی با این کشور می‌دارند ، می‌باید بگویم : آنان برای همین کار پیش آمده و بجایگاه بلند رسیده‌اند که جز آن نتوانند کرد. آنگاه سود خود را در آلودگی و بیچارگی این توده می‌دانند. آنان کسانیند که اگر توده چنین درمانده و گرفتار نباشد و مردم چشم باز کرده سود و زیان خود را دریابند و با یک بینشی بزندگانی پردازند هیچ یکی از آنان وزیر یا سرلشگر یا رئیس اداره نتوانند بود. این چیزیست که خودشان نیز می‌دانند ، و اینست سود خود را در این می‌بینند که همیشه رشته را در دست دارند و نگزارند این توده از گرفتاریها رها گردد. نگزارند زندگانی این مردم براه روشنی افتد».[3]

«می‌دانم بآقایان خواهد برخورد و اگر توانند از هر آزاری بمن خودداری نخواهند نمود. ولی چنانکه گفتم داستان بسیار بزرگست و پای بدبختی بیست‌ملیون مردم درمیانست و در چنین داستانی از دشمنی این و آن ترسیدن و گفتنیها را نگفتن سیاهکاریست. من که این رازها را دانسته‌ام اگر از ترس آزار و زیان ننویسم و توده‌ی خود را آگاه نگردانم گناه من کمتر از گناه بدخواهان نخواهد بود».[4]

«اینان دسته‌ی بزرگی هستند و ریشه‌ی نیرومندی می‌دارند و همه بهم بسته‌اند. تنها وزیران نیستند. هر کدام پیروان و بستگان بسیار می‌دارند. اینست در استبداد می‌بودند ، در مشروطه می‌بودند ، در زمان محمدعلی‌میرزا می‌بودند ، در زمان رضاشاه می‌بودند ، در دوره‌ی دمکراسی هم هستند. اگر ریشه‌شان نکَنیم همیشه خواهند بود».[5]

«چادر و روبند زنها که مایه‌ی ریشخند همهی جهانیان بوده و پس از کوششهای بسیار از سوی آزادیخواهان ، در زمان رضاشاه برداشته شده بود کمپانی خیانت این را نمی‌پسندید. نمی‌پسندید که زنهای ایران همپای زنان جهان باشند و با روی باز بیرون آیند. اینبود همانکه رضاشاه افتاد وزیران ما یکی از کارهاشان آن بود که جلو سختگیری را گرفتند و برخی ملایان را واداشتند که در این مسجد و آن مسجد سخن از «حرمت رفع حجاب» راندند».[6]

«این دسته‌ی بدخواهان که هستند هیچگاه بیکار نباشند و نباید باشند. تا بر سر کارند ، وزیرند ، معاونند ، سرلشگرند ، رئیس اداره‌اند ، بازرس عالیند. اگر از سر کار برخاستند باید از جای دیگری حقوق بگیرند. یکی از آنجاها بودجه‌ی وزارت فرهنگ و عنوان کتابنویسیست». [7]

[1] : کتاب «دادگاه» (کتابهای زیر نمونه‌ای از این خواست است.)
[2] : همان
[3] : همان (یک نمونه‌ی آن کسان سرلشگر احمد نخجوانست که پیکره‌اش آمده)
[4] : همان
[5] : همان
[6] : همان
[7] : همان
«کدام سیاست شما را ناچار گردانیده که به ملایان رو دهید و آنان را چیره گردانید؟!. کدام سیاست شما را واداشته که به محمدْ رشیدِ گردنکش ، حکومت بانه دهید و ماهانه بیستهزار تومان باج سبیل پردازید؟!. کدام سیاست شما را برانگیخته که به بازگشتن قمه‌زنی و سینه‌زنی و اینگونه رسواییها میدان دهید و زنان را دوباره بچادر و چاقچور بازگردانید؟!. آشکاره بگویید که ما نیز بدانیم».[1]

کسروی 35 سال پیش از برقراری دستگاه ولایت فقیه ، در کتاب «شیعیگری» یا «بخوانند و داوری کنند» ، درباره‌ی ادعای حکومت آخوندها به افشاگری پرداخته و خطرات بزرگ چنین ادعایی را تشریح نموده بود :

«این یک دعوای بسیار بزرگیست که ملایان می‌کنند و زیان آن نیز بسیار بزرگست. خود شیعیگری با زیانهایش یکسو ، و این دعوای ملایان با زیانهایش یکسوست».[2]

چون پشتیبانیهای دربار و دولت از ملایان ادامه می‌یابد و به جاهای بیمناکی می‌رسد جای درنگ ندیده در کتاب «دولت بما پاسخ دهد» ، به این سیاست دولت سخت می‌تازد :

«ناچارم در اینجا یادآوری کنم که چه اعلیحضرت محمدرضاشاه و چه جناب آقای بیات و چه هر نخست‌وزیر دیگری ، شاه این توده و نخست‌وزیر این توده‌اند و این باینده‌ی[وظیفه] ایشانست که بیش از همه و پیش از همه درپی آسایش و فیروزی این توده باشند. چه شاه و چه نخست‌وزیر حق ندارند توده را فراموش کنند و تنها درپی پیشرفت کار خود باشند. این داستان ملاها امروز گرفتاری بزرگیست. اگر انگیزه‌ی بدبختی ایران سه چیز باشد ، یکی همینست. چه شاه و چه پارلمان و چه دولت نباید آن را آسان شمارند و سرسری گیرند و بملایان رو دهند و مماشات کنند. اگر با ملایان مماشات خواهد شد پس مشروطه را رها کنند و بیش از این آبروی دمکراسی را نبرند ...
در این جمله‌ها بیش از همه روی سخنم با شاهنشاه جوان ایرانست. اعلیحضرت درس خوانده‌اند و اروپا دیده‌اند و از همه چیز آگاهند. چرا از سود توده‌ی خود ناآگاهی می‌نمایند؟! چرا راهی را که توانند رفت نمی‌روند؟! یک واژه‌ی «سیاست» ما را قانع نخواهد گردانید. این واژه را وزیران بدخواه از خود تراشیده‌ به گوش اعلیحضرت رسانیده‌اند. آن کدام سیاستست که بدبختی بیست‌ملیون توده را می‌خواهد؟ آن کدام همسایه است که با این آشکاری با ما دشمنی می‌نماید؟! ... این عنوان را وزیران بدخواه خائن از خود ساخته‌اند. خودشان این توده را همیشه درمانده و بیچاره می‌خواهند و چنین بهانه‌ای هم پدید آورده‌اند. امروز بهترین سیاست آنست که ما نیک شویم و سرپا بایستیم ...».[3]

انتقادهای بالا نمونه‌‌ای از نوشته‌های مفصل و مشروح کسروی است.
چون بیشتر کتابهایی که در مبارزه با مذاهب و خرافات و بدآموزیها نوشته در سالهای 1322 و 1323بود ، در آن سالها جوانان خونگرم بسیاری به باهماد آزادگان پیوستند و در کوشش به انتشار آن کتابها و‌ مبارزه با ملایان و رواج‌دهندگان بدآموزیها شرکت جستند. این پیشرفت از چشم کمپانی خیانت و ملایان پنهان نماند و اینست آن دو دسته را به تکاپو واداشت.

ملایان چنانکه گفتیم از پاسخ عاجز مانده دست به دروغ و تهمت و مردمفریبی می‌زنند. پیاپی دشنامنامه چاپ می‌کنند. دروغهایی مانند انکار خدا ، توهین به پیغمبران و قرآنسوزان درمیان مردم انتشار می‌دهند. به زن او پیامهای تهدیدآمیز می‌رسانند. با تحریک مردم عامی و اشرار در تهران ، تبریز ، مراغه ، میاندوآب ، بهبهان ،‌ ایلام ، کرمانشاه ، و نیز برخی شهرهای خوزستان ، و جاهای دیگر به یاران کسروی حمله می‌کنند.
(دنباله‌ی این نوشتار را فردا خواهیم آورد.)

[1] : کتاب «دادگاه»
[2] : کتاب «داوری»
[3] : کتاب «دولت بما پاسخ دهد»
محمدرضاشاه در بیمارستان فیروزآبادی بحالپرسی از حاجی‌آقا حسین‌ بروجردی رفته است. (1323)
سرلشگر احمد نخجوان ، یکی از خائنان و دست اندرکاران پیشامدهای شهریور 1320 ،
عزیزکرده‌ی فروغی و وزیر جنگ کابینه‌ی او
🔶 دفتر «ادبیات منظوم ایران»

🔸 خرده‌گیری و پاسخ آن ـ ارزش سخن به چیست؟ (تکه‌ی سه)


از کجا معلوم است که صائب این بیت را وسیله‌ی تکدی خویش قرار داده؟ اگر ظفرخان در تحت تأثیر معنای بزرگ و لطیف این شعر واقع گردیده و صائب را باحسان خود نواخته است قبول احسان او از طرف صائب مستلزم فرومایگی و پست‌همتی او نبوده و اگر هم آن را رد میکرد بلندهمتی او را باثبات نمیرسانید رد کردن احسان و انعام دلیل بر بلندهمتی نیست و خود یکنوع تکبر و تفرعنی بشمار رفته از ذمائم اخلاق محسوب میگردد حقا این بیت خیلی ارزش و قیمت دارد هم از لحاظ اخلاقی و هم از لحاظ اهمیت طبع و قریحه‌ی سرشار صائب. میخواهم ببینم شما اگر جای ظفرخان بودید و قریحه و ذوق او را داشتید در مقابل چنین معنای قشنگ و لطیفی چه میکردید؟ راستی تناقض‌گوئی شما بیش از هر قسمتی شگفت‌آور است صائب را با اینهمه ابیات اخلاقی بواسطه‌ی سرودن چند بیت که بنظر شما خوب نیامده است یک گوینده‌ی ژاژخا و هرزه‌درائی میشمارید آنگاه نوبت بسعدی و دیگران که میرسد آنها را مصلح اجتماع و مهذب میخوانید همچنانکه آقای مدیر خودشان در ذیل مقاله‌ی سرکار متذکر شده‌اند بنا بر مقدماتی که در خصوص صائب چیده‌اید سعدی و دیگران نیز مصلح اجتماع نبوده و بگفته‌های آنان وقعی نمیتوان نهاد و اساساً عقیده و نظریه‌ی شما باطل و در تشخیص این امر براه خطا رفته‌اید. بهر حال عرایض خود را به بیتی از ابیات دیوان صائب ختم کرده و با ایمانی راسخ میگویم « از شما و دیگران اطلاعی ندارم ولی من نمیتوانم گوینده‌ی این سخن را حقیر شمرده و بر آثار او بدیده‌ی بی‌اعتنائی نگرم»

گر ز خاک آسودنت آسوده میگردند خلق
تن بخاک تیره ده آسایش دلها طلب

زین‌العابدین مؤتمن
🔶 کتاب «پندارها» (احمد کسروی)

🔸 گفتار ششم : آیا رشته‌ی کارها در دست خود آدمیان نیست؟.. (تکه‌ی 2)


بسیاری از اینان گامی بالاتر گزارده چنین وانموده‌اند که «چرخ» (یا فلک) که می‌گردد و رشته‌ی کارها در دست آنست با دانشمندان و نیکان دشمن می‌باشد و همیشه با آنان بدخواهی کند. اینست آن را «غدّار» و «سفله‌پرور» و مانند اینها نامیده در این باره نادانی و رسوایی را از اندازه گذرانیده‌اند :

فلک بمردم نادان دهد زمام مراد
تو اهل دانش و فضلی همین گناهت بس

شیخ بهایی که از ملایان بنام می‌بوده این دو شعر را بنام او می‌نویسند :

ای چرخ که با مردم نادان یاری
همواره بر اهل فضل غم می‌باری

پیوسته ز تو بر دل من بار غمیست
گویا که ز اهل دانشم می‌پنداری

خراباتیان که خیام و حافظ از پیشروان ایشان بوده‌اند یکی از بدآموزیها که برویش پافشاری بی‌اندازه نشان داده‌اند همین «جبریگری» است. این دستاویز نیکی در دست آنان می‌بوده که بگویند : «بودنیها بوده است و از کار و کوشش نتیجه نتواند بود». خیام می‌گوید :

زین پیش نشان بودنیها بودست
پیوسته قلم ز نیک و بد ناسود است

تقدیر ترا هرآنچه بایست بداد
غم خوردن و کوشیدن ما بیهود است

حافظ می‌گوید :

بر عمل تکیه مکن خواجه که در روز ازل
تو چه دانی قلم صنع بنامت چه نوشت

این یاوه‌گوی تیره‌درون از هیچ افسانه‌ای در این باره چشم نپوشیده. گاهی دست بدامن ستاره‌شماری زده و چنین گفته :

بگیر طُرَّه مه طلعتی و غصه نخور
که سعد و نحس ز تأثیر زهره و زحل است

گاهی افسانه‌ی بخت را پیش کشیده چنین گفته :

ز قسمت ازلی چهره‌ی سیه‌بختان
بشست و شوی نگردد سفید این مثل است

گاهی دست بدامن قضا زده و چنین سروده :

در کوی نیکنامی ما را گذر ندادند
گر تو نمی‌پسندی تغییر ده قضا را

آن «ادبیات ایران» که با دهان پرباد نامش را می‌برند و بآن می‌نازند همین یاوه‌گوییها ، و همین بدآموزیهاست.

گذشته از همه‌ی اینها ، در خود زندگانی زمینه برای رواج چنین باوری باز است و انگیزه‌های بسیاری درمیان می‌باشد. زیرا مردم که از چگونگی جهان ، و از بهمبستگی کارها آگاه نیستند ، ناچارند پیشامدها را از بخت یا از «قضا» و یا از ستارگان آسمان دانند ، بویژه در جاهایی که برخورد با خیم[=خصلت] «خودخواهی» دارد. فلان مرد که در زندگانی پس مانده این باو دشوار است که خود را ناتوان و کارندان شناسد و ناچار است که گناه را بگردن بخت یا «قضا و قدر» اندازد.

از همینجاست که کسان پست و تنبل باین پندارها بیشتر گرایند. اینها دستاویز نیکی است که در آن پستی و درماندگی که هستند شکستی بخود راه ندهند و گناهی بگردن خود نگیرند.

می‌توان گفت : در پدید آوردن پندارها خیم خودخواهی بیش از چیزهای دیگر کارگر افتاده. در این باره داستانی هست که می‌باید بنویسم :

اگر فراموش نگردیده تا سی و چهل سال پیش در ایران ، مردم هر گناهی را بگردن شیطان انداختندی. مثلاً دو تن باهم به پیکار[=زد و خورد] برخاستندی و آنان که خواستندی میانجی باشند و آرامشان گردانند چنین گفتندی : «بشیطان لعنت کنید. صلوات بفرستید.» لعن و صلوات برای آن بودی که شیطان بگریزد. کسی که کاری بد کردی و از آن پشیمان شدی چنین گفتی : «خدا بشیطان لعنت کند دیدی چه کار کرد؟!..». کسی که دزدی کردی و گرفتار شدی چون پرسیدندی پشیمانی نمودی و چنین گفتی : «شیطان گولم زد».

این شیوه‌ی همگانی می‌بود و هنوز هم مردم عامی به همان شیوه پابندند. ولی درسخواندگان دیگر بشیطان باوری نمی‌دارند و گریبان آن را رها کرده‌اند. چیزی که هست خیم «خودخواهی» از کار نیفتاده اینها نیز چیزهای دیگری را جانشین شیطان گردانیده‌اند.
🔶 دین و جهان

🔸 نشست چهارم (تکه‌ی 11) (پایان نشست و کتاب)


شگفتتر آنکه یکی از آنان این داستان را بهمین‌گونه که گفتیم نوشته که یکی از روزنامه‌ها بچاپ رسانید و من چون خواندم بیاد آن داستان افتادم که می‌گوید : کسی وامدار می‌بود و نمی‌داد و چون وام‌خواه بعدلیه رفت و این را بدادگاه خواستند ، این شنیده بود که آدم تواند دعوا را انکار کند و وام خود را ندهد ولی معنی انکار را نفهمیده بود. در دادگاه چون پرسیدند باین کس بدهکاری؟ گفت : آری بدهکارم. گفتند : پس چرا نمی‌دهی؟!. گفت آخر انکار می‌کنم. هرچه می‌گفتند همین پاسخ را می‌داد.

اگر کسانی معنی انقلاب یا شورش را می‌دانند ، این خواهند دانست که ما همین اکنون در درون شورش و انقلابیم. آن شورشی که در ایران بایستی بود ، ما پدید آورده‌ایم.

شورش چیست؟. شورش آنست که یک دسته با قانونهای زیانمند و باورهای پوچ و شیوه‌ها و خویهای پست که در کشور و توده است ، بدشمنی برخیزند و به برانداختن آنها کوشند و با دولت یا نیروهای دیگری که هوادار آن بدیهاست از در پیکار درآیند. شورش باین معنیست و ما بآن برخاسته‌ایم.

ما با همه‌ی بدیها و گمراهیها که در این کشور است و با قانونهای بیخردانه که بکار بسته می‌شود و با شیوه‌های ناستوده که مردم می‌دارند و با پندارهای پست و بیپا که رواج می‌دارد ، بدشمنی برخاسته‌ایم. با چهارده کیش و چند رشته بدآموزیهای دیگر و با هایهوی ادبیات و با فرهنگ مغزآشوب وزارت فرهنگ و با مفتخوریها و آزمندیها نبرد آغاز کرده‌ایم. از این سر کشور گرفته تا آن سرش ، در همه جا یاران ما هستند و با گمراهیها و نادانیها می‌نبردند. با دسته‌بندیهای ملایان و صوفیان و بهائیان و شاعران پیکار می‌کنند. یک شورش و تکان سختی در هر رشته آغاز گردیده.

در جنبش مشروطه ، کشاکش تنها در زمینه‌ی سررشته‌داری یا حکومت می‌بود و در این جنبش درباره‌ی همه چیز زندگانی کشاکش درمیانست. ما از هیچ بدی و نادانی چشم نپوشیده‌ایم و نخواهیم پوشید.

یک فزونی دیگر در این جنبش ما آنست که بنیاد کار بروی فهم و دانش گزارده شده. ما می‌گوییم : هر کسی باید فهم و خرد را راهنمای خود گرداند و آمیغها را دریابد وآنگاه با بینش و دانش پا بمیان گزارد و با ما همدستی نماید.
🌒 یک جنایت ننگین
(بخش پنجم)
🔸 همدستی ملایان با «کمپانی خیانت»

محسن صدر وزیر دادگستری ـ یکی از اعضای محکمه‌ی دست نشانده‌ی محمد‌علی‌میرزا بود که در باغشاه به مشروطه‌خواهان سختگیری می‌کرد و آزار می‌رسانید ـ در پایان سال 1322 ، این مرد از کتاب شیعیگری او شکایت کرده برایش پرونده‌ای پدید می‌آورد. به آن بس نکرده پروانه‌ی وکالت کسروی را معلق می‌گرداند و او را در تنگنای معیشت می‌گزارد.

ساعد مراغه‌ای نخست‌وزیر دستور توقیف دوباره‌ی مجله پرچم را می‌دهد.[1] دستور توقیف کتاب شیعیگری را می‌دهد. دستور به اداره‌ی پست می‌دهد که چنان کتابهایی را به شهرستانها نفرستند. بدستور او محل مأموریت افسران و کارمندان دولتی را که از باهماد آزادگان می‌شناختند تغییر می‌دهند. سرلشگر رزم‌آرا که در آن هنگام رئیس ستاد ارتش بود بخشنامه‌ای می‌فرستد در این زمینه که هیچ افسری نباید گفتگو از «مذهب بهائی و نوشته‌های کسروی» بکند وگرنه «بمحکمه تسلیم خواهد شد».

کوششهای بدخواهانه‌ی دیگری را هم وزیر فرهنگ ، رئیس مجلس ،‌ رئیس دیوانعالی کشور آغاز می‌کنند تا پرونده‌ی نشر کتابهای خلاف اسلام و خلاف قانون باز شود.

در نوروز سال 1323 نامه‌ای از نجف بدست کسروی می‌رسد که او را از دسیسه‌ی کشتنش آگاه می‌گرداند. لیکن او کسی نبود که از چنین خطرهایی ترس بدل راه دهد و یا از راهی که در پیش گرفته بود بازگردد. از اینرو از کوششهایش نه تنها نکاست بلکه تا توانست به آنها افزود.

همان روزها امام‌جمعه‌ی تهران گفته بود : «در امامیه یك‌ملیون متر زمین دارم. آنها را می‌فروشم و بساط اینها را بهم می‌زنم».[2]

باز در همان روزها برخی ملایان ادعا می‌کنند که دستور دریافت «وجوه شرعیه» برای «دفع و رد اضلالات کسروی» از حاجی‌سید ابوالحسن اصفهانی گرفته‌اند و به گردآوری پول برای فتنه‌انگیزی می‌پردازند.

بر پایه‌ی آگاهیهایی که سپس بدست باهماد آزادگان می‌افتد دانسته می‌گردد که پیش از نوروز سال 1323 ملایان تهران و نجف بر سر کشتن او بتوافقی رسیده بودند. جوانک شرور 21 ساله‌ای بنام مجتبا میرلوحی که سپس خود را نواب صفوی می‌نامیده مأمور این جنایت می‌شود. لیکن چون بیم فاش شدن می‌رفته مدتی انجام این نقشه‌ی شوم را عقب می‌اندازند.

جوانک یا چنانکه کسروی او را می‌خوانْد ، «ابن ملجم ناشی» ، پیش از آن کوتاه زمانی در شرکت نفت آبادان کارگری می‌کرده ، یک سال تا یک سال و نیم پیش از ارتکاب جنایت ، از آنجا به نجف رفته. در آنجا لباس ملایی می‌پوشیده ولی درس نمی‌خوانده و مزدوری می‌کرده.
یك برادر او در تهران از چاقوكشهای ‌سابقه‌دار بوده.

بعدها که ملایان ، تاریخ ساخته‌اند ،‌ گفته‌اند : در آنجا خود را آماده‌ی کشتن کسروی اعلام کرده و برخی علمای آنجا را «برمی‌انگیزد که با نقشه‌ی او» موافقت کنند. لیکن چنانکه گفتیم این با آگاهیهایی که باهماد آزادگان به آنها دست یافته ناسازگار است. زیرا دست‌کم در آغاز سال 1323 چنین نقشه‌ای آماده بوده و علت عقب افتادن آن چیز دیگری بوده.

ملایان پنجاه‌هزار تومان بودجه برای این ترور تخصیص می‌دهند. (باید توجه داشت که در آن زمان با این پول می‌شد سه خانه‌ی متوسط در تهران خرید).

همدستانی از اشرار نیز برایش فراهم می‌کنند. برخی از قرائن نیز همدستی مأمورانی از شهربانی را با او در ترور نافرجام روز هشتم اردی‌بهشت سال 24 نشان می‌دهد ـ‌ یعنی ده ماه پیش از تاریخی که کسروی را کشتند.

در آن روز نواب همراه جانی دیگری ، در خیابان ، نزدیک خانه‌ی کسروی ، با تپانچه و چاقو به او حمله می‌کنند. بیش از ده تن از همدستان او از جمله کاسبها‌ و پاسبان محل نیز از پیش هماهنگ شده بودند که از جانیان پشتیبانی کنند. ولی کسروی با دو زخم گلوله و بیش از ده زخم چاقو و سنگ از ترور یکم جان بدر می‌برد.

[1] : پرچم هفتگی
[2] : همان
👇
با اینکه ارتکاب جرائم حمل سلاح غیرمجاز ، ضرب و جرح عمدی و شروع به قتل عمدی توسط تروریستها آن هم در زمان حکومت نظامی ، آشکار و مسلم بوده ، ولی پرونده در دادسرای نظامی با اعمال نفوذهایی از سیر عادی خود خارج می‌شود.

شهربانی کل کشور درباره‌ی این واقعه گزارش خلاف حقیقت و مغرضانه‌ای منتشر می‌نماید و چنین وانمود می‌کند که کسروی بر سر مسائل مذهبی با مجتبا میرلوحی مجادله و زد و خورد کرده بوده. دادسرای نظامی برای تروریستها قرار وجه‌الضمان صادر می‌کند. برخی از «واعظین» و ملایان از نواب صفوی در زندان دیدار کرده او را به «فداکاری در راه اسلام» تشویق می‌کنند. یکی از آنها سید محمد بهبهانی فرزند سید عبدالله بهبهانی و از آخوندهای نزدیک به دربار است. یک بازاری بنام محمدعلی اسکویی وجه‌الضمان را پرداخت می‌نماید و نواب صفوی و همدستانش آزاد می‌شوند. حتا پس از چندی دادسرای نظامی قرار را تخفیف داده و آن را به کفالت تبدیل می‌کند.

چون این دسیسه به کشته شدن کسروی نینجامید و کوششهای او مؤثرتر هم گردید ، اینبود چند کوشش به موازات هم برای از کوشش بازداشتن کسروی به شکل جدّیتری آغاز می‌شود. یکم ، با آزادی نواب از زندان ، او را تشویق به تلاشهای بیشتر می‌کنند و او نیز اشراری را بسر خود گرد می‌آورد که بعدها نام فدائیان اسلام را روی خود می‌گزارند. دوم ، شکایت ملایان با پشتیبانی مجلس ، وزارتخانه‌های فرهنگ و دادگستری به جریان می‌افتد و عنوان چاپ «کتابهای بی‌پروانه» می‌گیرد. محمدِ وحیدِ تنکابنی ، کفیل وزارت فرهنگ به نخست‌وزیر می‌نویسد :

«کتابهای شیعیگری و در پیرامون اسلام و غیره مخالف با اسلام و بدون پروانه بچاپ رسیده خواهشمند است جهت جلوگیری به وزارت دادگستری ابلاغ شود».

کوشش دیگر هیاهو براه انداختن ملایان و برانگیختن مردم عامی بود که آن هم از چند راه دنبال می‌شود. کسانی از متعصبان مانند محمدتقی شریعتی مزینانی پدر علی شریعتی مردم را به کسروی و یارانش می‌شورانند. روزنامه‌های مزدوری به دشنام دهی و زشتگوییها برمی‌خیزند. روزنامه‌های هوادار شیخ محمد خالصی‌زاده پیاپی به کسروی تاخته و خون او را مباح می‌شمارند. حاج سراج انصاری نامی که در نجف دلالی می‌کرد به ایران بازگشته و خود را دشمن کسروی گردانیده گفتارهای مسخره‌آمیز و پوچ می‌نویسد.

بازاریانی مانند حاج عباسقلی بازرگان ، پدر مهندس مهدی بازرگان عوام را شورانیده امضا جمع می‌کنند که دولت باید تکلیف کسروی را روشن کند. ملاها در مسجد بالای منبر عمامه بزمین می‌کوبند و فریادها می‌کشند که دین از دست رفت. از آنسو چون می‌بینند جریان پرونده می‌تواند بدرازا کشد فشار آورده خواهان تعیین تکلیف فوری و محاکمه‌ی سریع کسروی می‌شوند.

کلانتری بازار مرکز دسیسه و فتنه شده از اعلامیه‌های سراپا دروغ که بدست دشمنان کسروی پیاپی در بازار منتشر می‌گردد جلوگیری نمی‌کند.

تاریخچه‌ی کوتاه پرونده‌سازی مقامات برای کسروی به این شرحست :

پیش از همه محتشم‌السلطنه ، رئیس مجلس ، در سال 22 برای بازداشت روزنامه‌ی پرچم به نخست‌وزیر سهیلی نامه نوشت. او در جنبش مشروطه سیاهکاریها کرده و اینست در کتاب تاریخ مشروطه بی‌ارجی و نامردیهایش به آشکار درآمده بود.

محسن صدر ،‌ عیسا صدّیق و سیدصادق طباطبایی ، وزیر دادگستری ، وزیر فرهنگ و رئیس جدید مجلس ، به بهانه‌ی پیگیری شکایت بازاریان و ملایان و هر کدام از راهی خواهان گشایش پرونده برای کتابها و نوشته‌های کسروی گردیدند.

محسن صدر وزیر دادگستری ، از کتاب شیعیگری طرح شکایت کرد و پروانه‌ی وکالت کسروی را معلق گردانید ولی چون آن شکایت صورت قانونی نداشت جریان نمی‌یافت.

(دنباله‌ی این نوشتار را فردا خواهیم آورد.)
گزارش مبهم شهربانی (زیرا برای مثال روشن نمی‌گرداند که اگر کسروی تپانچه در دست داشته و شلیک کرده چگونه گلوله‌ها به پشت او خورده) درباره‌ی پیشامد هشتم اردی‌بهشت.
🔶 دفتر «ادبیات منظوم ایران»

🔸 خرده‌گیری و پاسخ آن ـ ارزش سخن به چیست؟ (تکه‌ی چهار)


پیمان : از صائب گفتگو نداریم و از آقای فیضی هواداری نمی‌نماییم تنها چند نکته‌ی پرارجی را در زمینه‌ی سخن و پند باز می‌نماییم :

لغزشها یا گناهها که از مردم سر میزند یکسان نیست. پاره‌ای گناهها هست که گذشته از آنکه کار نکوهیده‌ایست از پاکنهادی و آزادگی دور است و از هرکه سرزد مردم او را فرومایه می‌شمارند و سخت خوارش میدارند و از پشیمانی و بازگشت (توبه) هم چاره بکار او نمی‌شود. ولی هر گناهی چنین نمیباشد.

مثلاً کسی با دیگری دست بگریبان شده و او را زخمی نموده. اگر از این گناه پشیمان شد و از دشمن خود دلجویی کرد دامن خود را پاک گردانیده و هرگز پاکنهادی و آزادگی او لکه‌دار نخواهد بود و هرگاه مرد دانایی بود و سخنانی بنام پند برای مردم سرود چندانکه می‌باید پندش کارگر خواهد افتاد. ولی دزدی و کلاهبرداری اینچنین نمی‌باشد. از دزد و کلاهبردار هرچند بازگشته باشند کسی اندرز نخواهد شنود.

ببینید : دزدی و راهزنی هر دو دارایی مردم را ربودنست ولی مردم همیشه دزد را پستتر می‌شناسند. گدایی که شاید کسانی آن را گناه نمی‌انگارند از دیده‌ی آزادگی و پاکنهادی از بدترین گناهها بشمار است. همین حال را دارد چاپلوسی و ستایش کردن و پول گرفتن و مانند اینها که با آزادگی و مردانگی سازش ندارد و از ارج هرکس میکاهد.

اینگونه بدکاریهاست که چون کسی آلوده‌ی آنها بود و با اینهمه پندسرایی نیز کرد همانا آبروی پند را برده.

این در نهاد هرکس نهاده که چون پندآموزی را دید گرفتار پستیهاست پند او را نمی‌پذیرد و بلکه بر بدکاری دلیرتر میگردد. رازیست آسمانی که سخن تا از دل پاکی برنخیزد دلها را تکان نمیدهد. چیزیست در سرشت آدمی سرشته و ما هرگز نمی‌توانیم آن را دیگر گونه سازیم.

اینکه شما انگشتر و خلاب را مثال زده‌اید درست نیست. زیرا بهای انگشتر با خودش است ولی بهای پند با خودش و گوینده‌اش می‌باشد. اما جمله‌ی «انظر الی ما قال لاالی من قال» (بسخن بنگر نه بگوینده‌ی آن) درباره‌ی پند و توده نیست. ما آشکار می‌بینیم تا پندآموزی گردنفراز و پاکنهاد نباشد گفته‌ی او در مردم اثر ندارد. پزشکی که خود او پرخواری میکند و همیشه از درد معده مینالد کمتر کسی بدستورهای او درباره‌ی کمخواری گوش خواهد داد. پدری که همواره دروغ میگوید پسران پندهای او را در پیرامون راستگویی کمتر بکار می‌بندند.

اندرز جز از جمله‌های دانش‌آمیز است که بگوینده‌اش ننگرند. اندرز نه از راه فهم و دریافت بلکه از راه گرایش و پیروی کارگر می‌افتد. اینست باید اندرزگو پاکنهاد و درخور پیشوایی باشد.

آن در سخن بازیست که به نغزی و آبداری یک جمله ارج میگزارند در پندآموزی بیش از همه پاکنهادی گوینده‌ در کار است.

اینکه میگویید : «ما چکار داریم گوینده‌ی فلان سخن چکاره بوده» میگویم ناگزیرید چنین کاری داشته باشید. اینکه شاعر گفته : «مرد باید که گیرد اندر گوش...» سخنی است بیجا. همان شاعر یا دیگری نیز گفته : «پیکان به تیر جا کند آنگاه بر نشان»

این شگفت که شما وارونه‌گویی (تناقض) را بر شاعر عیب نمی‌شمارید و چون به یک شاعری خرده میگیرند که فلان سخن ناروا را سروده میروید وارونه‌ی آن را از همان شاعر پیدا می‌نمایید و برای عذرجویی به رخ خرده‌گیر میکشید و این نمیدانید که بار شاعر را سنگینتر گردانیده‌اید. درمیان یاران خودتان اگر یکی وارونه‌گویی کرد و چیزی را که امروز ستوده روز دیگری نکوهش نمود او را یکمرد بی‌ارج و دمدمکی می‌شمارید و از گفته‌هایش بیزاری میجویید. پس از چیست درباره‌ی گذشتگان این اندازه پرت افتاده‌اید؟!...
🔶 کتاب «پندارها» (احمد کسروی)

🔸 گفتار ششم : آیا رشته‌ی کارها در دست خود آدمیان نیست؟.. (تکه‌ی 3)


از جمله در ایران که در توده اینهمه آلودگیها و گرفتاریها پیدا شده و بیش از همه مایه‌ی بدبختی اینهاست ، این به ایرانیان گران می‌افتد که ببدی خود گردن گزارند و در اندیشه‌ی چاره بآلودگیهای خود باشند. این بخودخواهی آنان برمی‌خورد. اینست همه‌ی گناه را بگردن انگلیس انداخته خود را بکنار می‌گیرند.

شما از هرچه بنالید پاسخ داده خواهند گفت : «از انگلیسهاست ، آنها می‌کنند دیگر!» من با گوش خود شنیده‌ام که کسی می‌گفت : «مجلسی را انگلیسها برانگیخته بودند که آن کتابها را بنویسد و مردم را آلوده‌ی نادانیهای کیشی گرداند». بگفته‌ی یکی از آشنایان : «شیطان جهان سیاست انگلیس است».
از سخن خود دور نیفتیم : این پندارها نیز پوچ و بیپاست. «بخت» و «سرنوشت» و «طالع» و اینگونه چیزها جز «سَمَرد»[=وهم] نیست. فیروزی یا نافیروزی آدمی در زندگانی جز نتیجه‌ی کاردانی و کارندانی خود او ، و سازگاری و ناسازگاری پیشامدها نیست.

اما «قضا» یا «قدر» و یا «جبریگری» که درمیان مسلمانان رواج می‌دارد ، آن نیز بیکبار بیپاست. ما آشکاره می‌بینیم خدا آدمیان را در اینجهان در کارهاشان آزاد گزارده است. هر کسی با فهم و خرد آزاد ، تواند بکارهای نیک و سودمند پردازد و یا بکارهای بد و زیانمند برخیزد. هیچ‌گونه ناچاری درمیان نمی‌باشد.

راستست که رشته از هر باره در دست آدمی نیست و پیشامدها همیشه در جلو کارها هست. مثلاً کشاورزی تواند در باغش درختی کارد و از آن سودی بردارد و تواند که نکارد و خود را بی‌بهره گرداند. ولی کشاورزی که درخت کاشته چه‌بسا که آب بریده شود و درخت خشک گردد ، و یا سرمای سخت زمستان آن را تباه گرداند ، و یا مردم‌آزاری شبانه آن را کنده دور اندازد. در هر کاری یک چنین پیشامدهایی تواند بود.

چیزی که هست اینها آزادی را از میان نبرد. هر کس آزاد است که با پیشامدها نیز نبرد کند. همان کشاورز تواند درخت دیگری کارد و خواستی را که می‌داشت از دست ندهد.

چیزی دیگر که می‌باید بدیده گرفته شود بیراهی زندگانی و بدی آیینهای آنست. امروز در توده‌ها زندگانی از روی خرد نیست و قانونهای خردمندانه بسیار کمست. اینست مردمان بسختیها دچارند و با همه‌ی کوشش از خوشیها بهره کم می‌دارند و چون سرچشمه‌ی آنها را نمی‌دانند ناچار ببخت و قسمت و مانند آنها می‌گرایند.

یکی از نکته‌ها که باید بمردمان فهمانید همینست که آدمیان توانند در زندگانی راه خردمندانه‌ای پیش گیرند و چون چنان راهی پیش نگرفته‌اند باین رنجها دچارند. پس این رنجها نیز از خودشانست و از بخت و یا از طالع و یا از قضا و قدر نیست و برای آنکه این رنجها نباشد باید بجای گرویدن به پندارها ، پیروی از خرد کرد و بهمه‌ی این گرفتاریها چاره کرد.

درباره‌ی «قضا و قدر» در کتابها بسخنان دور و درازی پرداخته‌اند. ولی همه پوچست و راستش همینست که ما در اینجا نوشته‌ایم.