دفاع در دیوان کیفر - بخش چهارم.pdf
308.6 KB
🔶 دفاع در دیوان کیفر
🔸 بخش چهارم
🛎 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🔸 بخش چهارم
🛎 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
✴️ کنوانسیون خزر یا خودکشی استراتژیک؟!
🔸 شقاوت جهانی علیه ژئوپلیتیک ایران
April 15, 2021
(بخش 6 از 6)
🔸نتیجهگیری :
کنوانسیون خزر دقیقا مطابق با نقشه محور انگلیس-آمریکا-باکو-ترکیه-روس علیه موقعیت ژئوپلیتیک ایران است که همسو با جنگ قره باغ و در آینده نزدیک اشغال جنوب ارمنستان، منافع ملی، موقعیت ژئوپلیتیک، ظرفیت های انرژی، اقتصاد و ترانزیت ایران را از میان خواهد برد. به همین دلیل از سویی باید از تصویب آن در مجلس که حاصل دیپلماسی اشتباه دولت کنونی است جلوگیری کرد و از سوی دیگر مهیای حوادث آتی بود. با توجه به انتخابات ریاست جمهوری در ایران ممکن است همانطور که جنگ قرهباغ ۲۰۲۰ همزمان با انتخابات آمریکا آغاز شد برای غافلگیر کردن ایران، تصرف جنوب ارمنستان همزمان با انتخابات ایران رخ دهد. در نتیجه آمادگی کافی به لحاظ جنگ روانی، تبلیغات و حضور نظامی و فعالیت دیپلماتیک باید مهیا شود.
نبض زندگی ایرانیان روزهای آتی در خزر و مرز ایران-ارمنستان تندتر خواهد زد، حرکتی که آیندهی ژئوپلیتیکِ ایران در قرن جدید را تعیین میکند و نشان خواهد که تلاشهای انگلیس (بهعنوان دشمن ثابت ایران) برای اتصال پانترکیسم در دو سوی خزر و تغییر هویت مردمان ناحیه شرق خزر موفق خواهد شد یا نه؟ حوادثی که آینده ظرفیتهای ژئوپلیتیک از انرژی و حمل و نقل تا فرهنگ و هویت تاریخی ایران در منطقه را تعیین و آینده مرزهای شمال غرب کشور و راه تنفس ایران به اروپا و حضور در بازار گاز منطقه را مشخص خواهد کرد. اکنون برای تمامی کارشناسان، سیاستمداران و نظامیان روشن است که نقشه شوم کنوانسیون خزر، جنگ قرهباغ و تصرف آتی جنوب ارمنستان تنها در جهت نابودی و تهی کردن ایران از ظرفیتهای ژئوپلیتیک است. این سه اتفاق ادامه معاهداتی همچون عهدنامه گلستان (۱۸۱۳)، عهدنامه ترکمانچای (۱۸۲۸)، عهدنامه پاریس (۱۸۵۷)، حکمیت گلداسمیت (۱۸۷۱)، عهدنامه ارزروم دوم (۱۸۷۴)، عهدنامه آخال (۱۸۸۱) هستند اما آیا در 1400 و در آستانه قرن جدید ایران متحمل کنوانسیون خسارتبار خزر و عزادار موقعیت ژئوپلیتیکی و منافع ملیاش خواهد شد؟
🔸 شقاوت جهانی علیه ژئوپلیتیک ایران
April 15, 2021
(بخش 6 از 6)
🔸نتیجهگیری :
کنوانسیون خزر دقیقا مطابق با نقشه محور انگلیس-آمریکا-باکو-ترکیه-روس علیه موقعیت ژئوپلیتیک ایران است که همسو با جنگ قره باغ و در آینده نزدیک اشغال جنوب ارمنستان، منافع ملی، موقعیت ژئوپلیتیک، ظرفیت های انرژی، اقتصاد و ترانزیت ایران را از میان خواهد برد. به همین دلیل از سویی باید از تصویب آن در مجلس که حاصل دیپلماسی اشتباه دولت کنونی است جلوگیری کرد و از سوی دیگر مهیای حوادث آتی بود. با توجه به انتخابات ریاست جمهوری در ایران ممکن است همانطور که جنگ قرهباغ ۲۰۲۰ همزمان با انتخابات آمریکا آغاز شد برای غافلگیر کردن ایران، تصرف جنوب ارمنستان همزمان با انتخابات ایران رخ دهد. در نتیجه آمادگی کافی به لحاظ جنگ روانی، تبلیغات و حضور نظامی و فعالیت دیپلماتیک باید مهیا شود.
نبض زندگی ایرانیان روزهای آتی در خزر و مرز ایران-ارمنستان تندتر خواهد زد، حرکتی که آیندهی ژئوپلیتیکِ ایران در قرن جدید را تعیین میکند و نشان خواهد که تلاشهای انگلیس (بهعنوان دشمن ثابت ایران) برای اتصال پانترکیسم در دو سوی خزر و تغییر هویت مردمان ناحیه شرق خزر موفق خواهد شد یا نه؟ حوادثی که آینده ظرفیتهای ژئوپلیتیک از انرژی و حمل و نقل تا فرهنگ و هویت تاریخی ایران در منطقه را تعیین و آینده مرزهای شمال غرب کشور و راه تنفس ایران به اروپا و حضور در بازار گاز منطقه را مشخص خواهد کرد. اکنون برای تمامی کارشناسان، سیاستمداران و نظامیان روشن است که نقشه شوم کنوانسیون خزر، جنگ قرهباغ و تصرف آتی جنوب ارمنستان تنها در جهت نابودی و تهی کردن ایران از ظرفیتهای ژئوپلیتیک است. این سه اتفاق ادامه معاهداتی همچون عهدنامه گلستان (۱۸۱۳)، عهدنامه ترکمانچای (۱۸۲۸)، عهدنامه پاریس (۱۸۵۷)، حکمیت گلداسمیت (۱۸۷۱)، عهدنامه ارزروم دوم (۱۸۷۴)، عهدنامه آخال (۱۸۸۱) هستند اما آیا در 1400 و در آستانه قرن جدید ایران متحمل کنوانسیون خسارتبار خزر و عزادار موقعیت ژئوپلیتیکی و منافع ملیاش خواهد شد؟
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️ نکتههایی در پیرامون گفتار «کنوانسیون خزر یا خودکشی استراتژیک»
کوشاد تلگرام : در این روزها گفتاری را که زیر عنوان «کنوانسیون خزر یا خودکشی استراتژیک» در اینترنت نشر یافته در این کانال میآوریم. باید دانست این گفتار از ما نیست و گویای اندیشهی ما در این زمینه نمیباشد.
آنچه ما را برآن داشت که این گفتار را بازنشر نماییم این بود که از زمان امضاء آن کنوانسیون تاکنون همه خبرگزاریهای حکومتی بستایش این کنوانسیون و نفی حقوق ایران در این دریا میپرداختند که گمان میرود چنین رفتاری از روی دستور دستگاه اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی (مانند شورای عالی امنیت ملی) بوده.
اینکه چنین گفتاری نوشته شود و در آن آشکارا بنکوهش و خرده گیری از زیانهای این کنوانسیون پرداخته شود و در برخی سایتها یا کانالهای «مجوزدار» نیز پراکنده گردد، تازگی داشت و چون این گفتار دربردارنده نکتههای سودمندی پیرامون زیانها و آسیبهای این کنوانسیون و جنگ اخیر باکو و ارمنستان بود، آن را بازنشر نمودیم. ولی در این گفتار برخی سخنان نادرست و بیپا نیز آمده که در اینجا برای جلوگیری از بدفهمی بآنها میپردازیم.
1- نویسنده گفتار «کنوانسیون خزر یا خودکشی استراتژیک» مینویسد: « تصور نگارنده بر این است که عجله دولت در امضا کنوانسیون خزر نتیجه اجماع حاکمیت در جمهوری اسلامی نیست بلکه نتیجه سادهانگاری دستگاه دیپلماسی دولت است.»
گمان میرود این سخن بیپای نویسنده از روی «تعارف» و بانگیزه نرنجاندن دستگاههای اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی میباشد، چه هرکسی که اندک آشنایی با شیوه کار حکومت ملایان دارد، میداند که در این زمینه دولت بتنهایی تصمیم نتواند گرفت. چنانکه جواد ظریف وزیر امور خارجه نیز در نشست هفتم مردادماه 1398 مجلس شورای اسلامی گفته بود: «ما با اجازه شورای عالی امنیت ملی کنوانسیون را امضاء کردیم و تمامی مراحل به تأیید مقام معظم رهبری رسیده است.»1
نتیجه اینکه امضاء کنوانسیون را اشتباه وزارت خارجه شمردن و دل بستن به رد کنوانسیون در مجلس شورای اسلامی، جز از روی «تعارف» یا پندار خامی نمیباشد. آنچه جلوی تصویب این کنوانسیون را تواند گرفت، یادآوری زیانهای آن از سوی آگاهان و برجستگان توده و نشان دادن جوش و خروش و ناخرسندی از سوی مردم خواهد بود.
2- نویسنده آن گفتار مینویسد: «البته نکته مهم آنجاست که نباید اسیر تحریفات رسانهای بیگانگان شد. در زمان مطرحشدن بحث کنوانسیون خزر پایگاه خبر بیبیسی و رسانههای فارسیزبان عمداً موضوع را به سمت سهم 50 درصدی و غیرواقعی ایران منحرف کردند درحالیکه بحث اصلی از میان رفتن ظرفیت ژئوپلیتیک ایران بود. در نتیجه باید تمام تلاش کارشناسان، ایراندوستان و دلسوزان بر این باشد که کنوانسیون خزر در مجلس شورای اسلامی رد شود. عدم تصویب این کنوانسیون باید پیگیری شود و ایران همچون گذشته با حضور عملی در دریای خزر مانع انتقال لولههای انرژی از کف خزر شود.»
این سخن نیز سست و بیپا میباشد. هرگاه ایران رژیم حقوقی دوگانه (مشاع بودن سطح و تقسیم بستر) برای دریای کاسپین را بپذیرد و از اصل مشاع بودن منابع بستر دریا یا وضع حقوقی ناشی از کنوانسیونهای 1921 و 1940 با شوروی چشمپوشی نماید، چگونه خواهد توانست از کشیدن خط لوله از بستر دریا در جاییکه حصه اختصاصی ترکمنستان و باکو خواهد بود، جلوگیری نماید؟!.
اگر بستر دریا چنانکه خواست چهار همسایه دیگر است، تقسیم گردد و ترکمنستان و باکو از منطقه اختصاصی خود خط لوله کشیده و رضایت روسیه را نیز جلب نمایند، ایران چه اعتراضی به خط لولهای که از منطقه اختصاصی دیگران میگذرد، تواند داشت؟! مقصود اینکه جلوگیری از کشیدن خط لوله در بستر دریا با پافشاری بر اعتبار کنوانسیونهای 1921 و 1940 و برسمیت نشناختن تقسیم بستر میان چهار دولت دیگر، بهم بسته میباشد.
نویسنده با این شیوه نگرش که سهم ایران در دریای کاسپین را که بر پایه دو قرارداد معتبر و اندیشه های حقوقی و همچنین مواضع رسمی روسیه تا سال 1998 استوار میباشد، «غیرواقعی» و «تحریفات رسانهای بیگانگان» میشمارد؛ دانسته نیست چگونه مخالفت با بریده شدن مرز ایران و ارمنستان و اشغال جنوب ارمنستان را توجیه تواند کرد؟!. اگر در آنجا نیز «ارباب روسی» یا «کدخدای آمریکایی» یا ستایندگان «انور پاشا» و نوچه هایشان، بگویند : «اشغال خاک ارمنستان بشما در ایران مربوط نیست.» چه پاسخی تواند داد؟!
3- نویسنده گفتار یادشده مینویسد : «آتشسوزی در اسلام قلعه و حوادث سیستان و بلوچستان در سال 1399 نشاندهنده تحرکات شوم دشمنان و محور فوق برای سرگرم کردن ایران ...» 👇
کوشاد تلگرام : در این روزها گفتاری را که زیر عنوان «کنوانسیون خزر یا خودکشی استراتژیک» در اینترنت نشر یافته در این کانال میآوریم. باید دانست این گفتار از ما نیست و گویای اندیشهی ما در این زمینه نمیباشد.
آنچه ما را برآن داشت که این گفتار را بازنشر نماییم این بود که از زمان امضاء آن کنوانسیون تاکنون همه خبرگزاریهای حکومتی بستایش این کنوانسیون و نفی حقوق ایران در این دریا میپرداختند که گمان میرود چنین رفتاری از روی دستور دستگاه اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی (مانند شورای عالی امنیت ملی) بوده.
اینکه چنین گفتاری نوشته شود و در آن آشکارا بنکوهش و خرده گیری از زیانهای این کنوانسیون پرداخته شود و در برخی سایتها یا کانالهای «مجوزدار» نیز پراکنده گردد، تازگی داشت و چون این گفتار دربردارنده نکتههای سودمندی پیرامون زیانها و آسیبهای این کنوانسیون و جنگ اخیر باکو و ارمنستان بود، آن را بازنشر نمودیم. ولی در این گفتار برخی سخنان نادرست و بیپا نیز آمده که در اینجا برای جلوگیری از بدفهمی بآنها میپردازیم.
1- نویسنده گفتار «کنوانسیون خزر یا خودکشی استراتژیک» مینویسد: « تصور نگارنده بر این است که عجله دولت در امضا کنوانسیون خزر نتیجه اجماع حاکمیت در جمهوری اسلامی نیست بلکه نتیجه سادهانگاری دستگاه دیپلماسی دولت است.»
گمان میرود این سخن بیپای نویسنده از روی «تعارف» و بانگیزه نرنجاندن دستگاههای اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی میباشد، چه هرکسی که اندک آشنایی با شیوه کار حکومت ملایان دارد، میداند که در این زمینه دولت بتنهایی تصمیم نتواند گرفت. چنانکه جواد ظریف وزیر امور خارجه نیز در نشست هفتم مردادماه 1398 مجلس شورای اسلامی گفته بود: «ما با اجازه شورای عالی امنیت ملی کنوانسیون را امضاء کردیم و تمامی مراحل به تأیید مقام معظم رهبری رسیده است.»1
نتیجه اینکه امضاء کنوانسیون را اشتباه وزارت خارجه شمردن و دل بستن به رد کنوانسیون در مجلس شورای اسلامی، جز از روی «تعارف» یا پندار خامی نمیباشد. آنچه جلوی تصویب این کنوانسیون را تواند گرفت، یادآوری زیانهای آن از سوی آگاهان و برجستگان توده و نشان دادن جوش و خروش و ناخرسندی از سوی مردم خواهد بود.
2- نویسنده آن گفتار مینویسد: «البته نکته مهم آنجاست که نباید اسیر تحریفات رسانهای بیگانگان شد. در زمان مطرحشدن بحث کنوانسیون خزر پایگاه خبر بیبیسی و رسانههای فارسیزبان عمداً موضوع را به سمت سهم 50 درصدی و غیرواقعی ایران منحرف کردند درحالیکه بحث اصلی از میان رفتن ظرفیت ژئوپلیتیک ایران بود. در نتیجه باید تمام تلاش کارشناسان، ایراندوستان و دلسوزان بر این باشد که کنوانسیون خزر در مجلس شورای اسلامی رد شود. عدم تصویب این کنوانسیون باید پیگیری شود و ایران همچون گذشته با حضور عملی در دریای خزر مانع انتقال لولههای انرژی از کف خزر شود.»
این سخن نیز سست و بیپا میباشد. هرگاه ایران رژیم حقوقی دوگانه (مشاع بودن سطح و تقسیم بستر) برای دریای کاسپین را بپذیرد و از اصل مشاع بودن منابع بستر دریا یا وضع حقوقی ناشی از کنوانسیونهای 1921 و 1940 با شوروی چشمپوشی نماید، چگونه خواهد توانست از کشیدن خط لوله از بستر دریا در جاییکه حصه اختصاصی ترکمنستان و باکو خواهد بود، جلوگیری نماید؟!.
اگر بستر دریا چنانکه خواست چهار همسایه دیگر است، تقسیم گردد و ترکمنستان و باکو از منطقه اختصاصی خود خط لوله کشیده و رضایت روسیه را نیز جلب نمایند، ایران چه اعتراضی به خط لولهای که از منطقه اختصاصی دیگران میگذرد، تواند داشت؟! مقصود اینکه جلوگیری از کشیدن خط لوله در بستر دریا با پافشاری بر اعتبار کنوانسیونهای 1921 و 1940 و برسمیت نشناختن تقسیم بستر میان چهار دولت دیگر، بهم بسته میباشد.
نویسنده با این شیوه نگرش که سهم ایران در دریای کاسپین را که بر پایه دو قرارداد معتبر و اندیشه های حقوقی و همچنین مواضع رسمی روسیه تا سال 1998 استوار میباشد، «غیرواقعی» و «تحریفات رسانهای بیگانگان» میشمارد؛ دانسته نیست چگونه مخالفت با بریده شدن مرز ایران و ارمنستان و اشغال جنوب ارمنستان را توجیه تواند کرد؟!. اگر در آنجا نیز «ارباب روسی» یا «کدخدای آمریکایی» یا ستایندگان «انور پاشا» و نوچه هایشان، بگویند : «اشغال خاک ارمنستان بشما در ایران مربوط نیست.» چه پاسخی تواند داد؟!
3- نویسنده گفتار یادشده مینویسد : «آتشسوزی در اسلام قلعه و حوادث سیستان و بلوچستان در سال 1399 نشاندهنده تحرکات شوم دشمنان و محور فوق برای سرگرم کردن ایران ...» 👇
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
نویسنده برای این سخن خود دلیلی یاد نکرده و دانسته نیست از روی آگاهیست که نویسنده بدانها دسترسی دارد یا گمان و پندار نویسنده میباشد. چنین جمله هایی این گمان را در خواننده پدید میآورد که نویسنده آن گفتار یک کارمند اطلاعاتی جمهوری اسلامی است که گویی برای روسای خود گزارش یا گردشکار اطلاعاتی مینویسد یا اینکه یک «تبلیغاتچی رسانهای» نظام است که میخواهد همه رویدادهای ایران و ناخرسندیهای مردم و گرفتاریهای درونی کشور را به توطئه دشمنان مربوط سازد.
منابع :
1- https://www.icana.ir/Fa/News/431745/%D8%A7%D9%85%D8%B6%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B3%DB%8C%D9%88%D9%86-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82%DB%8C-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D8%B2%D8%B1-%D8%A8%D8%A7-%D8%AA%D8%A7%D8%A6%DB%8C%D8%AF-%D8%B4%D9%88%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C-%D8%A7%D9%85%D9%86%DB%8C%D8%AA-%D9%85%D9%84%DB%8C-%D9%88-%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%DB%8C
منابع :
1- https://www.icana.ir/Fa/News/431745/%D8%A7%D9%85%D8%B6%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B3%DB%8C%D9%88%D9%86-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82%DB%8C-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D8%B2%D8%B1-%D8%A8%D8%A7-%D8%AA%D8%A7%D8%A6%DB%8C%D8%AF-%D8%B4%D9%88%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C-%D8%A7%D9%85%D9%86%DB%8C%D8%AA-%D9%85%D9%84%DB%8C-%D9%88-%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%DB%8C
خبرگزاری خانه ملت
امضای کنوانسیون حقوقی دریای خزر با تائید شورای عالی امنیت ملی و رهبری
وزیر امور خارجه با بیان اینکه امضای کنوانسیون حقوقی دریای خزر با تائید شورای عالی امنیت ملی و رهبری رسیده است، گفت: مجلس حلقه تکمیلی کنوانسیون رژیم حقوقی دریای خزر خواهد بود.
🔶 دفتر «خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟»
🔸 خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟.. (تکهی 1)
چون در شمارههای اخیر پرچم بارها نام «خراباتیان» و «خراباتیگری» برده شده ، میخواهیم روشن گردانیم که خراباتیان که بودند و چه میگفتند ، بیشتر مردم اینها را نمیدانند.
نخست معنی «خرابات» را روشن گردانم : باید دانست خرابات بمعنی میخانه و قمارخانه است و در فرهنگها نیز آن را بهمین معنی نوشتهاند. همانا در زمانهای پیش در شهرهای اسلامی میفروشی و قماربازی ممنوع بوده و کسی نمیتوانسته در درون شهر میخانه یا قمارخانه برپا کند. اینست کسانی از زردشتیان و مسیحیان و جهودان میرفتهاند و در بیرون شهر و درمیان خرابههای آخر شهر جایی را برمیگزیدهاند و در آنجا نهانی میفروشی میکردهاند. همچنین کسانی در آنجا قمارخانه برپا مینمودهاند. اینست «خرابات» نام میخانه و قمارخانه گردیده.
اما خراباتیان ، اینان کسانی بودند که جهان را یک دستگاه هیچ و پوچ بیهودهای میشماردند و بآفرینش و آفریدگار ایرادهای بسیار میگرفتند :
ای بیخبر این شکل مجسم هیچست
این طارم و نُه سپهر ارقم هیچست
خوش باش کزین نشیمن کون و فساد
وابستهی یک دمیم و آن دم هیچست
جهان و کار جهان جمله هیچ در هیچ است
هزار بار من این نکته کردهام تحقیق
میگفتند : کسی از جستجو راه بجایی نمیبرد و راز اینجهان بدست نمیآورد و خِرد گرهی از کار نمیگشاید :
در پردهی اسرار کسی را ره نیست
زین تعبیه جانِ هیچ کس آگه نیست
میگفتند : هرچه در این باره گفته شده جز دروغ و افسانه نیست :
آنان که محیط فضل و آداب شدند
در کشف دقیقه شمع اصحاب شدند
ره زین شب تاریک نبردند هرگز
گفتند فسانهای و در خواب شدند
میگفتند : زندگی جز یک خوابی و خیالی نیست که میآید و میگذرد :
احوال جهان و اصل این عمر که هست
خوابی و خیالی و فریبی و دمیست
بآفریدگار ایراد گرفته میگفتند : برای چه اینهمه مردم را میآفریند و پس از زمانی نابود میکند؟!.. میگفتند : یک کاسهگری این نمیکند که پیاپی کاسه سازد و آن را بشکند :
اجزای پیاله که درهم پیوست
بشکستن او روا نمیدارد مست
چندین سر و پای نازنین از سر دست
با مهر که پیوست و بکین که شکست؟!..
میگفتند : اینجهان نه آغازش پیداست و نه انجامش دانسته میباشد. ما هیچ نمیدانیم از کجا آمدهایم و بکجا میرویم ، و چرا آمدهایم و چرا میرویم؟!..
دوری که دَرو آمدن و رفتن ماست
آن را نه بدایت و نهایت پیداست
کس مینزند دمی در این معنی راست
کین آمدن از کجا و رفتن بکجاست
.
🔸 خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟.. (تکهی 1)
چون در شمارههای اخیر پرچم بارها نام «خراباتیان» و «خراباتیگری» برده شده ، میخواهیم روشن گردانیم که خراباتیان که بودند و چه میگفتند ، بیشتر مردم اینها را نمیدانند.
نخست معنی «خرابات» را روشن گردانم : باید دانست خرابات بمعنی میخانه و قمارخانه است و در فرهنگها نیز آن را بهمین معنی نوشتهاند. همانا در زمانهای پیش در شهرهای اسلامی میفروشی و قماربازی ممنوع بوده و کسی نمیتوانسته در درون شهر میخانه یا قمارخانه برپا کند. اینست کسانی از زردشتیان و مسیحیان و جهودان میرفتهاند و در بیرون شهر و درمیان خرابههای آخر شهر جایی را برمیگزیدهاند و در آنجا نهانی میفروشی میکردهاند. همچنین کسانی در آنجا قمارخانه برپا مینمودهاند. اینست «خرابات» نام میخانه و قمارخانه گردیده.
اما خراباتیان ، اینان کسانی بودند که جهان را یک دستگاه هیچ و پوچ بیهودهای میشماردند و بآفرینش و آفریدگار ایرادهای بسیار میگرفتند :
ای بیخبر این شکل مجسم هیچست
این طارم و نُه سپهر ارقم هیچست
خوش باش کزین نشیمن کون و فساد
وابستهی یک دمیم و آن دم هیچست
جهان و کار جهان جمله هیچ در هیچ است
هزار بار من این نکته کردهام تحقیق
میگفتند : کسی از جستجو راه بجایی نمیبرد و راز اینجهان بدست نمیآورد و خِرد گرهی از کار نمیگشاید :
در پردهی اسرار کسی را ره نیست
زین تعبیه جانِ هیچ کس آگه نیست
میگفتند : هرچه در این باره گفته شده جز دروغ و افسانه نیست :
آنان که محیط فضل و آداب شدند
در کشف دقیقه شمع اصحاب شدند
ره زین شب تاریک نبردند هرگز
گفتند فسانهای و در خواب شدند
میگفتند : زندگی جز یک خوابی و خیالی نیست که میآید و میگذرد :
احوال جهان و اصل این عمر که هست
خوابی و خیالی و فریبی و دمیست
بآفریدگار ایراد گرفته میگفتند : برای چه اینهمه مردم را میآفریند و پس از زمانی نابود میکند؟!.. میگفتند : یک کاسهگری این نمیکند که پیاپی کاسه سازد و آن را بشکند :
اجزای پیاله که درهم پیوست
بشکستن او روا نمیدارد مست
چندین سر و پای نازنین از سر دست
با مهر که پیوست و بکین که شکست؟!..
میگفتند : اینجهان نه آغازش پیداست و نه انجامش دانسته میباشد. ما هیچ نمیدانیم از کجا آمدهایم و بکجا میرویم ، و چرا آمدهایم و چرا میرویم؟!..
دوری که دَرو آمدن و رفتن ماست
آن را نه بدایت و نهایت پیداست
کس مینزند دمی در این معنی راست
کین آمدن از کجا و رفتن بکجاست
.
🔶 در پیرامون اسلام
🔸 گفتار دوم : بهانههایی که مسلمانان میآورند - تکهی چهارم
میدانیم کسانی خواهند گفت : خواست ما آن دستورهاییست که دین دربارهی راستگویی و درستکاری و نیکوکرداری داده. آن دستورهاست که آرزومندیم مردم بکار بندند و از آنهاست که نتیجه میطلبیم.
میگویم : مگر دین تنها این دستورهاست؟!. کیشهای گوناگونی که شما میدارید و اسلام مینامید بنیاد آنها چیزهای دیگر است. چنانکه بازنمودیم چند رشته نادانیهای بزرگی در بنیاد اسلام کنونی خوابیده ، گذشته از نادانیهای دیگری که هر کیشی جداگانه میدارد. شما که میخواهید مردم دین را بکار بندند پیداست که پیش از همه این نادانیها را بکار خواهند بست (و اکنون میبندند).
آنگاه مگر زندگانی تنها با راستگویی و درستکاری و نیکوکرداری راه افتد؟!. مگر بدستورها یا داناکهای دیگری نیاز نمیباشد؟!. مردمی که مردگان را دست دارنده در کارهای جهان میشناسند ، و خدا را همچون پادشاه خودکامهی زودرنجی در بالای آسمان میپندارند ، و آیین خدا را نشناخته گذشتهی جهان را بهتر از آیندهاش میشمارند ، برای نیکی جهان چشم براه فرود آمدن عیسا یا پیدا شدن مهدی میدوزند ، مردمی که آلودهی چنین نادانیهای پست میباشند از راستگویی و درستکاری و نیکوکرداری به چه نتیجهای توانند رسید؟!. مسلمانان اگرهم راستگویی و درستکاری نمایند داستانشان داستان آن بردگان زیر دست و زبون خواهد بود که درمیان خود راستگو و نیکوکار باشند و بیش از این نتیجه در دستشان نخواهد بود.
پس از همهی اینها ، من میپرسم : چرا مسلمانان راستگویی و درستکاری و نیکوکرداری را بکار نمیبندند؟!. چرا پابستگی باینها نمینمایند؟!. اگر شما راز این را نمیدانید ، ما میدانیم. در این دستگاه اسلام نام براستگویی و درستکاری و مانند آنها ارج گزارده نشده و نمیشود ، و امروز درمیان مسلمانان سخن بسیار کم از آنها بمیان میآید. بلکه در این اسلام ، در هر کیشی از آن ، چیزهایی هست که راستگویی و مانند آن را از کار انداخته است.
در جایی که دین برای رفتن به بهشت است و این کار هم با خواندن نماز و گرفتن روزه و رفتن به مکه یا کربلا و مانند اینها انجام تواند گرفت ، چه نیازی براستگویی و درستکاری میماند؟!.
روشنتر گویم : امروز مسلمانان دین را برای نیکی زندگانی و سرفرازی درمیان تودهها نمیخواهند تا براستگویی و مانند آن ارج گزارند بلکه در اندیشهی آنان دین خود دستگاهیست که باید مسلمانان به هر پستی و سرافکندگی گردن گزارده آن را نگه دارند. چنانکه گفتهایم : آنان دین را برای مردم نمیخواهند. مردم را برای دین میخواهند.
شنیدنیست که روزی با ملایی در گفتگو میبودیم و من نادانیها و گمراهیهای مسلمانان را میشماردم و میگفتم اینهاست که مایهی بدبختی تودهها گردیده. ملا همین بهانه را آورده پاسخ داد : «با اینها نیست. مردم عمل نمیکنند!». گفتم چگونه عمل کنند؟! دینی که چند راه پیدا کرده کدام یکی را گیرند و کدام یکی را بکار بندند؟!. گفت : «هر کس در هر عقیدهای که هست عمل کند». گفتم : همین کار را میکنند و هر کسی به هرچه باور میدارد بکار میبندد. ولی این دین نتواند بود ، دین برای آنست که مردمان را از پراکندگی بازرهاند و به یک راه آورد. اگر کار اینست که هرچه پنداشت و بدلخواه خود سازگار یافت بکار بندد پس به دین چه نیاز میبوده؟!. آنگاه با این حال شما را به بتپرستان دُژفهم[1] آفریکا چه ایرادیست؟!. چرا آنان را بیدین میخوانید؟!. مگر نه آنان هر گروهی هرچه میپندارند بکار میبندند؟!.
[1ـ دُژ پیشوندیست بمعنی بدیای که با نتراشیدگی توأم باشد. ـ و]
.
🔸 گفتار دوم : بهانههایی که مسلمانان میآورند - تکهی چهارم
میدانیم کسانی خواهند گفت : خواست ما آن دستورهاییست که دین دربارهی راستگویی و درستکاری و نیکوکرداری داده. آن دستورهاست که آرزومندیم مردم بکار بندند و از آنهاست که نتیجه میطلبیم.
میگویم : مگر دین تنها این دستورهاست؟!. کیشهای گوناگونی که شما میدارید و اسلام مینامید بنیاد آنها چیزهای دیگر است. چنانکه بازنمودیم چند رشته نادانیهای بزرگی در بنیاد اسلام کنونی خوابیده ، گذشته از نادانیهای دیگری که هر کیشی جداگانه میدارد. شما که میخواهید مردم دین را بکار بندند پیداست که پیش از همه این نادانیها را بکار خواهند بست (و اکنون میبندند).
آنگاه مگر زندگانی تنها با راستگویی و درستکاری و نیکوکرداری راه افتد؟!. مگر بدستورها یا داناکهای دیگری نیاز نمیباشد؟!. مردمی که مردگان را دست دارنده در کارهای جهان میشناسند ، و خدا را همچون پادشاه خودکامهی زودرنجی در بالای آسمان میپندارند ، و آیین خدا را نشناخته گذشتهی جهان را بهتر از آیندهاش میشمارند ، برای نیکی جهان چشم براه فرود آمدن عیسا یا پیدا شدن مهدی میدوزند ، مردمی که آلودهی چنین نادانیهای پست میباشند از راستگویی و درستکاری و نیکوکرداری به چه نتیجهای توانند رسید؟!. مسلمانان اگرهم راستگویی و درستکاری نمایند داستانشان داستان آن بردگان زیر دست و زبون خواهد بود که درمیان خود راستگو و نیکوکار باشند و بیش از این نتیجه در دستشان نخواهد بود.
پس از همهی اینها ، من میپرسم : چرا مسلمانان راستگویی و درستکاری و نیکوکرداری را بکار نمیبندند؟!. چرا پابستگی باینها نمینمایند؟!. اگر شما راز این را نمیدانید ، ما میدانیم. در این دستگاه اسلام نام براستگویی و درستکاری و مانند آنها ارج گزارده نشده و نمیشود ، و امروز درمیان مسلمانان سخن بسیار کم از آنها بمیان میآید. بلکه در این اسلام ، در هر کیشی از آن ، چیزهایی هست که راستگویی و مانند آن را از کار انداخته است.
در جایی که دین برای رفتن به بهشت است و این کار هم با خواندن نماز و گرفتن روزه و رفتن به مکه یا کربلا و مانند اینها انجام تواند گرفت ، چه نیازی براستگویی و درستکاری میماند؟!.
روشنتر گویم : امروز مسلمانان دین را برای نیکی زندگانی و سرفرازی درمیان تودهها نمیخواهند تا براستگویی و مانند آن ارج گزارند بلکه در اندیشهی آنان دین خود دستگاهیست که باید مسلمانان به هر پستی و سرافکندگی گردن گزارده آن را نگه دارند. چنانکه گفتهایم : آنان دین را برای مردم نمیخواهند. مردم را برای دین میخواهند.
شنیدنیست که روزی با ملایی در گفتگو میبودیم و من نادانیها و گمراهیهای مسلمانان را میشماردم و میگفتم اینهاست که مایهی بدبختی تودهها گردیده. ملا همین بهانه را آورده پاسخ داد : «با اینها نیست. مردم عمل نمیکنند!». گفتم چگونه عمل کنند؟! دینی که چند راه پیدا کرده کدام یکی را گیرند و کدام یکی را بکار بندند؟!. گفت : «هر کس در هر عقیدهای که هست عمل کند». گفتم : همین کار را میکنند و هر کسی به هرچه باور میدارد بکار میبندد. ولی این دین نتواند بود ، دین برای آنست که مردمان را از پراکندگی بازرهاند و به یک راه آورد. اگر کار اینست که هرچه پنداشت و بدلخواه خود سازگار یافت بکار بندد پس به دین چه نیاز میبوده؟!. آنگاه با این حال شما را به بتپرستان دُژفهم[1] آفریکا چه ایرادیست؟!. چرا آنان را بیدین میخوانید؟!. مگر نه آنان هر گروهی هرچه میپندارند بکار میبندند؟!.
[1ـ دُژ پیشوندیست بمعنی بدیای که با نتراشیدگی توأم باشد. ـ و]
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔸 اینجا مسجدی در پاکستانست.
حال مسلمانان جهان در این کلیپ به نیکی نشان داده شده ..
آفتاب آمد دلیل آفتاب!
حال مسلمانان جهان در این کلیپ به نیکی نشان داده شده ..
آفتاب آمد دلیل آفتاب!
🔶 دفاع در دیوان کیفر
🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکهی 27
یک نکتهی دیگری را که باید روشن گردانم آنست که این حس انضجاری (1) که امروز از کارهای زمان دیکتاتوری میشود طبیعی نیست و یک جریان مصنوعیست و این جریان یک تاریخچهای دارد و آن اینکه در زمان رضاشاه چند روزنامهای خود را باو بسته بودند و هر روز ستایشهای بیاندازه ازو مینمودند ، و در مقابل نیز فایدهی بسیار میبردند زیرا با دستور او بنمایندگی پارلمان رسیدند ، دارای پارک و اتومبیل گردیدند ، دارای چاپخانه و دستگاه شدند. برخی از اینها از ستایش گذشته ، چاپلوسی هم مینمودند و هیچگاه باندیشهشان نمیرسید که روزی بیاید و رضاشاه نباشد. ولی قضا را چنان روزی رسید. اینبود آنان نخست بمقتضای طبیعت استفادهجویی و دوم از ترس ملامت مردم ، صلاح خود را در آن دیدند که پیش بیفتند و بیکبار زبان بنکوهش از رضاشاه باز نمایند و بداد و فریاد پردازند تا بمردم چنین نمایند که دیروز در فشار بودهاند و هرچه نوشتهاند با زور فشار بوده. بدگویی از زمان رضاشاه از همینجا آغاز یافته است و البته علتهای دیگری در کار است و راستی آنست که در زمان دیکتاتوری کارهای قابل نکوهش نیز کم نبوده.
هرچه هست این اظهار نفرت از زمان دیکتاتوری که شکل غوغا و فریاد بخود گرفته یک امر طبیعی نیست و چندان دوامی نخواهد داشت. ولی من تفاوتی بآنها نگزاشته میگویم دیکتاتوری چه بد بوده چه نیک ، شما یا باید آن را تصویب کنید و ایرادی نگیرید ، و یا اگر ایراد میگیرید راهش آنست که یک دادگاه بزرگی بنیاد کنید و همهی مسببین دیکتاتوری را از رضاشاه و سرلشکران او و از نمایندگان آن زمان و از وزیران و روزنامهنویسان و رؤسای ادارات بمحاکمه دعوت کنید و مرده و زنده و حاضر و غایب همه را بداوری کشیده محکوم گردانید. من خودم هوادار این شق دوم هستم و مخصوصاً با آقای مجیدی و چند تن دیگری یک لایحهای تنظیم کردهایم که بمجلس بدهیم و همهی وزیران دورهی دیکتاتوری را بمحاکمه بخواهیم. از شما نیز هر کسی مایلست با ما همراه باشد.
پابرگی از ویراینده :
1ـ این واژه امروز بیشتر برویهی «انزجار» رواج دارد.
.
🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکهی 27
یک نکتهی دیگری را که باید روشن گردانم آنست که این حس انضجاری (1) که امروز از کارهای زمان دیکتاتوری میشود طبیعی نیست و یک جریان مصنوعیست و این جریان یک تاریخچهای دارد و آن اینکه در زمان رضاشاه چند روزنامهای خود را باو بسته بودند و هر روز ستایشهای بیاندازه ازو مینمودند ، و در مقابل نیز فایدهی بسیار میبردند زیرا با دستور او بنمایندگی پارلمان رسیدند ، دارای پارک و اتومبیل گردیدند ، دارای چاپخانه و دستگاه شدند. برخی از اینها از ستایش گذشته ، چاپلوسی هم مینمودند و هیچگاه باندیشهشان نمیرسید که روزی بیاید و رضاشاه نباشد. ولی قضا را چنان روزی رسید. اینبود آنان نخست بمقتضای طبیعت استفادهجویی و دوم از ترس ملامت مردم ، صلاح خود را در آن دیدند که پیش بیفتند و بیکبار زبان بنکوهش از رضاشاه باز نمایند و بداد و فریاد پردازند تا بمردم چنین نمایند که دیروز در فشار بودهاند و هرچه نوشتهاند با زور فشار بوده. بدگویی از زمان رضاشاه از همینجا آغاز یافته است و البته علتهای دیگری در کار است و راستی آنست که در زمان دیکتاتوری کارهای قابل نکوهش نیز کم نبوده.
هرچه هست این اظهار نفرت از زمان دیکتاتوری که شکل غوغا و فریاد بخود گرفته یک امر طبیعی نیست و چندان دوامی نخواهد داشت. ولی من تفاوتی بآنها نگزاشته میگویم دیکتاتوری چه بد بوده چه نیک ، شما یا باید آن را تصویب کنید و ایرادی نگیرید ، و یا اگر ایراد میگیرید راهش آنست که یک دادگاه بزرگی بنیاد کنید و همهی مسببین دیکتاتوری را از رضاشاه و سرلشکران او و از نمایندگان آن زمان و از وزیران و روزنامهنویسان و رؤسای ادارات بمحاکمه دعوت کنید و مرده و زنده و حاضر و غایب همه را بداوری کشیده محکوم گردانید. من خودم هوادار این شق دوم هستم و مخصوصاً با آقای مجیدی و چند تن دیگری یک لایحهای تنظیم کردهایم که بمجلس بدهیم و همهی وزیران دورهی دیکتاتوری را بمحاکمه بخواهیم. از شما نیز هر کسی مایلست با ما همراه باشد.
پابرگی از ویراینده :
1ـ این واژه امروز بیشتر برویهی «انزجار» رواج دارد.
.
✴️ یک «میانپرده»
مولوی سروده :
خوشتر آن باشد که سرّ دلبران گفته آید در حدیث دیگران!
من میگویم :
خوشتر آن ناید که سرّ دلبران
گفته آید در حدیث دیگران!
خوشتر آن باشد که سرّ مردمان
در دل ایشان بود ، نِی دیگران!
یک چیز شگفتی که من درمیان هممیهنانمان فراوان دیدهام ، ستایشهای ایشان ، بایدم گفت ستایشهای بس گزافآمیز ایشان ، از نوشتهها و اشعار شاعران است. بویژه آن شاعرانی که «مفاخر ملی» خوانده میشوند. بدبختانه ، بسیارند درمیان ایشان کسانی که از بیخ معنای آن نوشته یا شعر را نفهمیدهاند ، یا که فهمیدهاند اما دربارهاش هیچ نیندیشیدهاند و البته، آواز «به به! احسنت! آفرین!» ایشان بسا از دیگران بلندتر است!
باز ، در میان همان هممیهنان شاعرپرست ، انبوهی هستند که ـ بدرستی ـ میگویند : «دستورهای قرآن برای ۱۴ قرن پیش بوده و ابداً در روزگار کنونی نشاید و نباید از آنها پیروی کرد یا بدانها دل سپرد»!
من نمیدانم خرد ایشان را چه افتاده که همین استدلال ـ استدلال درست ـ را هرآینه دربارهی فلان سخن یا بهمان شعرِ سعدی یا حافظ یا مولوی یا جامی یا… بکار بری ، بیدرنگ ناهماوایی و ناخشنودی نشان داده ، رفته رفته خشمگین شده ، میکوشند زمین و آسمان را بهم بدوزند تا مگر «درستی» آن سخن یا شعر را به کرسی بنشانند. تو گفتی به مقدسات ایشان گستاخی (توهین) شده!
به همان بیت از مولوی که من در بالا درجیدهام ، نیک و ژرف بیندیشید و خودتان داور (قاضی) باشید!
دکتر شاهی
.
مولوی سروده :
خوشتر آن باشد که سرّ دلبران گفته آید در حدیث دیگران!
من میگویم :
خوشتر آن ناید که سرّ دلبران
گفته آید در حدیث دیگران!
خوشتر آن باشد که سرّ مردمان
در دل ایشان بود ، نِی دیگران!
یک چیز شگفتی که من درمیان هممیهنانمان فراوان دیدهام ، ستایشهای ایشان ، بایدم گفت ستایشهای بس گزافآمیز ایشان ، از نوشتهها و اشعار شاعران است. بویژه آن شاعرانی که «مفاخر ملی» خوانده میشوند. بدبختانه ، بسیارند درمیان ایشان کسانی که از بیخ معنای آن نوشته یا شعر را نفهمیدهاند ، یا که فهمیدهاند اما دربارهاش هیچ نیندیشیدهاند و البته، آواز «به به! احسنت! آفرین!» ایشان بسا از دیگران بلندتر است!
باز ، در میان همان هممیهنان شاعرپرست ، انبوهی هستند که ـ بدرستی ـ میگویند : «دستورهای قرآن برای ۱۴ قرن پیش بوده و ابداً در روزگار کنونی نشاید و نباید از آنها پیروی کرد یا بدانها دل سپرد»!
من نمیدانم خرد ایشان را چه افتاده که همین استدلال ـ استدلال درست ـ را هرآینه دربارهی فلان سخن یا بهمان شعرِ سعدی یا حافظ یا مولوی یا جامی یا… بکار بری ، بیدرنگ ناهماوایی و ناخشنودی نشان داده ، رفته رفته خشمگین شده ، میکوشند زمین و آسمان را بهم بدوزند تا مگر «درستی» آن سخن یا شعر را به کرسی بنشانند. تو گفتی به مقدسات ایشان گستاخی (توهین) شده!
به همان بیت از مولوی که من در بالا درجیدهام ، نیک و ژرف بیندیشید و خودتان داور (قاضی) باشید!
دکتر شاهی
.
خراباتیان.pdf
318.2 KB
🔶 خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟
🔸 یک رشته زشتیهایی نیز با شعرسرایی توأم است
🔸 تکهی چهارم
🛎 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🔸 یک رشته زشتیهایی نیز با شعرسرایی توأم است
🔸 تکهی چهارم
🛎 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
اسرار هزارساله.pdf
2.6 MB
📗 اسرار هزارساله
✍ علیاکبر حکمیزاده
🔍 طرح برخی ایرادها به شیعیگری در قالب پرسشهایی از پیشوایان این کیش.
📊 شمار صفحهها : ۷۳
📝 بازپسین پراکنش : اردیبهشت ۱۴۰۰
📚 کتابخانهی پاکدینی
🛎 این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
✍ علیاکبر حکمیزاده
🔍 طرح برخی ایرادها به شیعیگری در قالب پرسشهایی از پیشوایان این کیش.
📊 شمار صفحهها : ۷۳
📝 بازپسین پراکنش : اردیبهشت ۱۴۰۰
📚 کتابخانهی پاکدینی
🛎 این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
🔶 دفتر «خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟»
🔸 خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟.. (تکهی 2)
از این سخنان خود نتیجه گرفته میگفتند : در اینجهان اندیشیدن و خرد بکار بردن و در بند گذشته و آینده بودن بیجهت است و از کوشش نیز نتیجهای بدست نخواهد آمد. پس یگانه راه آنست که آدمی آن دمی را که در آنست غنیمت شمارد و با خوشی بسر دهد و اگر خوشی طبیعی آماده نبود با باده بچارهی اندوه کوشد و خود را مست و بیخود گرداند که غمهای جهان را درنیابد. میگفتند : اینجهان قرنهای بیشمار همچنان گردیده است و آدمیان دسته دسته آمدهاند و رفتهاند. ما هم پس از چندی نیستیم اینست باید دمی را که هستیم بخوشی کوشیم :
چون عهده نمیکند کسی فردا را
حالی خوش دار این دل پرسودا را
می نوش بنور ماه ای ماه که ماه
بسیار بیاید و نیابد ما را
امروز ترا دسترس فردا نیست
اندیشهی فردات بجز سودا نیست
ضایع مکن این دم ار دلت شیدا نیست
کین باقی عمر را بها پیدا نیست
با باده نشین که ملک محمود اینست
وز چنگ شنو که لحن داوود اینست
از نامده و رفته دگر یاد مکن
خوش باش که از وجود مقصود اینست
بادت بدست باشد اگر دل نهی بهیچ
در معرضی که ملک سلیمان رود بباد
دی پیر میفروش که ذکرش بخیر باد
گفتا شراب نوش و غم دل ببر ز یاد
رابطهی اینان با شراب از این راه بوده ، ولی کمکم در علاقمندی بآن براه افراط افتاده ستایشهای بسیار از آن نمودهاند و آن را یک چیز بسیار گرانمایه و والایی نشان دادهاند :
چون درگذرم بباده شویید مرا
تلقین ز شراب و جام گویید مرا
خواهید بروز حشر یابید مرا
از خاک در میکده جویید مرا
تاک را سیراب کن ای ابر نیسان در بهار
قطره تا می میتواند شد چرا گوهر شود
اینهمه ستایشگری از باده و بادهخواری که درمیان شاعران رواج یافته از خراباتیان آغاز گردیده. آنان در این باره راه گزافهگویی پیمودهاند و دیگران نافهمیده بآنان پیروی کردهاند.
کوتاهسخن آنکه خراباتیان یک مقدمهای میچینند و یک نتیجهای بر آن بار میکنند. میگویند : اینجهان هیچ و پوچست ، نه آغازش پیدا و نه انجامش هویداست ، ما نمیدانیم از کجا آمدهایم و بکجا خواهیم رفت و خود بهر چه آمدهایم :
معلوم نشد که در طربخانهی خاک
نقاش ازل بهر چه آراست مرا
و آنگاه از این گفتههای خود نتیجه گرفته میگویند : پس باید نه در اندیشهی آینده بود و نه پروای گذشته کرد ، نه دل بچیزی بست و نه درپی کوشش و جستجو بود :
چون نیست حقیقت و یقین اندر دسـت
نتوان بامید شک همه عمر نشست
زندگانی آدمی همان دمیست که در آنست. باید آن را غنیمت شمرد و بخوشی گذرانید ، و اگر اندوهی رو آورد چارهی آن را با باده و چنگ و چغانه کرد :
در دل نتوان درخت اندوه نشاند
می باید خورد و کام دل باید راند
خرد و اندیشه راه بجایی نمیبرد و جز مایهی اندوه و غم نمیگردد. باید با مستی آنها را از خود دور گردانید :
بهای بادهی چون لعل چیست؟ جوهر عقل
بیا که سود کسی برد کین تجارت کرد
.
🔸 خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟.. (تکهی 2)
از این سخنان خود نتیجه گرفته میگفتند : در اینجهان اندیشیدن و خرد بکار بردن و در بند گذشته و آینده بودن بیجهت است و از کوشش نیز نتیجهای بدست نخواهد آمد. پس یگانه راه آنست که آدمی آن دمی را که در آنست غنیمت شمارد و با خوشی بسر دهد و اگر خوشی طبیعی آماده نبود با باده بچارهی اندوه کوشد و خود را مست و بیخود گرداند که غمهای جهان را درنیابد. میگفتند : اینجهان قرنهای بیشمار همچنان گردیده است و آدمیان دسته دسته آمدهاند و رفتهاند. ما هم پس از چندی نیستیم اینست باید دمی را که هستیم بخوشی کوشیم :
چون عهده نمیکند کسی فردا را
حالی خوش دار این دل پرسودا را
می نوش بنور ماه ای ماه که ماه
بسیار بیاید و نیابد ما را
امروز ترا دسترس فردا نیست
اندیشهی فردات بجز سودا نیست
ضایع مکن این دم ار دلت شیدا نیست
کین باقی عمر را بها پیدا نیست
با باده نشین که ملک محمود اینست
وز چنگ شنو که لحن داوود اینست
از نامده و رفته دگر یاد مکن
خوش باش که از وجود مقصود اینست
بادت بدست باشد اگر دل نهی بهیچ
در معرضی که ملک سلیمان رود بباد
دی پیر میفروش که ذکرش بخیر باد
گفتا شراب نوش و غم دل ببر ز یاد
رابطهی اینان با شراب از این راه بوده ، ولی کمکم در علاقمندی بآن براه افراط افتاده ستایشهای بسیار از آن نمودهاند و آن را یک چیز بسیار گرانمایه و والایی نشان دادهاند :
چون درگذرم بباده شویید مرا
تلقین ز شراب و جام گویید مرا
خواهید بروز حشر یابید مرا
از خاک در میکده جویید مرا
تاک را سیراب کن ای ابر نیسان در بهار
قطره تا می میتواند شد چرا گوهر شود
اینهمه ستایشگری از باده و بادهخواری که درمیان شاعران رواج یافته از خراباتیان آغاز گردیده. آنان در این باره راه گزافهگویی پیمودهاند و دیگران نافهمیده بآنان پیروی کردهاند.
کوتاهسخن آنکه خراباتیان یک مقدمهای میچینند و یک نتیجهای بر آن بار میکنند. میگویند : اینجهان هیچ و پوچست ، نه آغازش پیدا و نه انجامش هویداست ، ما نمیدانیم از کجا آمدهایم و بکجا خواهیم رفت و خود بهر چه آمدهایم :
معلوم نشد که در طربخانهی خاک
نقاش ازل بهر چه آراست مرا
و آنگاه از این گفتههای خود نتیجه گرفته میگویند : پس باید نه در اندیشهی آینده بود و نه پروای گذشته کرد ، نه دل بچیزی بست و نه درپی کوشش و جستجو بود :
چون نیست حقیقت و یقین اندر دسـت
نتوان بامید شک همه عمر نشست
زندگانی آدمی همان دمیست که در آنست. باید آن را غنیمت شمرد و بخوشی گذرانید ، و اگر اندوهی رو آورد چارهی آن را با باده و چنگ و چغانه کرد :
در دل نتوان درخت اندوه نشاند
می باید خورد و کام دل باید راند
خرد و اندیشه راه بجایی نمیبرد و جز مایهی اندوه و غم نمیگردد. باید با مستی آنها را از خود دور گردانید :
بهای بادهی چون لعل چیست؟ جوهر عقل
بیا که سود کسی برد کین تجارت کرد
.
🔶 در پیرامون اسلام
🔸 گفتار دوم : بهانههایی که مسلمانان میآورند - تکهی پنجم
3ـ اینها که در اصل دین نبوده
این هم بهانهی دیگریست که آورند. مثلاً شما که پراکندگی مسلمانان را ایراد میگیرید ، پس از آنکه از هر پاسخی درماندند ، این بار سنگر عوض کرده چنین گویند : «اینها که در اصل دین نبوده». یا «اصل دین که چنین نبوده».
میگویم : شما را با گوهر دین چه کار است؟!. شما کجا و گوهر دین کجاست؟!. دین هر مردمی همانست که میدارند و بکار میبندند. دین رخت نیست که دو دست باشد : یکی پاکیزه که در بغچه نگه دارند و دیگری چرکآلوده که به تن کنند. همین پاسخ بهترین نمونه از نافهمی ایشان در زمینهی دینست. اینان دین را برای زندگانی نمیخواهند و از آن نتیجهای در زمینهی زندگانی نمیطلبند. اینست آلودگیهای دین و زیانهای آن را بدیده نمیگیرند.
داستان بسیار شگفتنیست : دینی که پر از گمراهیها گردیده ، پراکندگی بمیان مردمانش افتاده ، صد خواری و پستی رخ داده ، همهی اینها را هیچ میشمارند و بخود دلخوشی میدهند که گوهر دین پاکیزه بوده. این بآن میماند که خانوادهای در یک کاخ ویرانه و درهم شکستهای مینشینند و با مار و رتیل و با خاک و زبیل ساخته روز میگذرانند و بخود دلخوشی داده میگویند : «در نخست این کاخ چنین نمیبوده».
شگفتتر از همه کار شیعه است : هزار سال بیشتر است که این گروه از تودهی مسلمانان جدا گردیدهاند ، دربارهی «امامت» (یا خلافت) راه دیگری پیش گرفتهاند و با تودهی مسلمانان جنگها کردهاند و خونها ریختهاند و اکنون در هر سو گنبدها برپاست. زیارتنامهها آویزانست ، شب و روز شیعیان چشم براه امام ناپیدا میباشند ، در جهان دیگر رستگاری را جز با میانجیگری امامان نشدنی میشمارند ، و اینها همه از «ضروریات دین» است و صدهزار کتاب دربارهی آن نوشته شده است. پس از همهی اینها همینکه از پاسخ درماندند برای آنکه شکست بخود راه ندهند ، چنین میگویند : «اینها در اصل دین نبوده» آدم درمیماند چه پاسخی باینان گوید! درمیماند که چه نامی باین نادانی دهد!.
یکی نمیپرسد : اگر اینها در گوهر دین نمیبوده پس شما چرا گرفتهاید؟!. چرا آنهمه خونها ریختهاید؟!. چرا آنهمه کتابها نوشتهاید؟!.
داستان اینان داستان آن چیتفروشست که دو نیم گز نگه داشتی : یکی درست در زیر دوشکچه گزاردی و دیگری نادرست که بدست گرفته با آن چیت فروختی و اگر گاهی خرندهای کم بودن چیت را فهمیده بر سرش آمدی آن نیم گز درست را از زیر دوشکچه درآورده نشان دادی و چنین گفتی : «ببین این نیم گز درست است».
شنیدنیست که روزی در نشستی سخن از امام ناپیدا میرفت و ملایی چنین میگفت : «این از ضروریات دینست. هر که انکار کند مرتد شده ، من مات و لم یعرف امام زمانه مات میتة الجاهلیه»[1] . سپس گفتگوی دیگری بمیان آمد و ملا چنین گفت : «من نمیدانم این فرنگیها چرا باسلام نمیآیند؟!.» یکی از باشندگان[=حاضران] برای ایراد چنین پاسخ داد : «بسیاری از فرنگیها میخواهند باسلام بیایند ، ولی درماندهاند که آیا سنی شوند یا شیعی باشند ، شیخی گردند ، یا متشرع شوند ، با صوفیگری چه رفتاری پیش گیرند ... اینها جلوشان را گرفته است» ملا شتابزده گفت : «هیچ کدام از اینها را نگیرند. اصل اسلام را بپذیرند». پاسخ دهنده گفت : «پس پیداست که اصل اسلام جز این کیشهاست ، و من نمیدانم آن در کجاست؟!. آنگاه پس چرا خود شما آن را نگرفتهاید؟!. شما در همین نشست میگفتید داستان امام زمان از ضروریات دینست و کسی که آن را نپذیرد مرتد از جهان رفته و حدیث برای ما میخواندید. پس کنون چگونه میگویید که فرنگیان اصل اسلام را بپذیرند؟!. اگر یک فرنگی مسلمان شود ولی امام ناپیدا را نپذیرد آیا شما او را مسلمان درست خواهید شناخت؟!.» بیچاره ملا از پاسخ درماند و به یک جملههایی پرداخت که جز چرندبافی شمرده نمیشد.
روزی با دیگری گفتم : اگر کار اینست که دین تنها گوهرش پاک باشد و پس از آن به هر حالی افتاد بیفتد و هر آلودگی یافت بیابد ، پس شما چه ایرادی به دینهای زرتشتی و جهودی و مسیحی میدارید؟!. مگر آنها گوهرشان پاک نبوده؟!. چه جدایی میانهی اسلام با آنها توان گذاشت؟!. چه شده که آنها آلوده گردیده بودند و از میان بروند ، و این اسلام با صد آلودگی همچنان بماند و جای ایراد نباشد؟!.
[1ـ کسی که مرد و امام زمانش را نشناخت نادان از جهان رفته است. ـ و]
.
🔸 گفتار دوم : بهانههایی که مسلمانان میآورند - تکهی پنجم
3ـ اینها که در اصل دین نبوده
این هم بهانهی دیگریست که آورند. مثلاً شما که پراکندگی مسلمانان را ایراد میگیرید ، پس از آنکه از هر پاسخی درماندند ، این بار سنگر عوض کرده چنین گویند : «اینها که در اصل دین نبوده». یا «اصل دین که چنین نبوده».
میگویم : شما را با گوهر دین چه کار است؟!. شما کجا و گوهر دین کجاست؟!. دین هر مردمی همانست که میدارند و بکار میبندند. دین رخت نیست که دو دست باشد : یکی پاکیزه که در بغچه نگه دارند و دیگری چرکآلوده که به تن کنند. همین پاسخ بهترین نمونه از نافهمی ایشان در زمینهی دینست. اینان دین را برای زندگانی نمیخواهند و از آن نتیجهای در زمینهی زندگانی نمیطلبند. اینست آلودگیهای دین و زیانهای آن را بدیده نمیگیرند.
داستان بسیار شگفتنیست : دینی که پر از گمراهیها گردیده ، پراکندگی بمیان مردمانش افتاده ، صد خواری و پستی رخ داده ، همهی اینها را هیچ میشمارند و بخود دلخوشی میدهند که گوهر دین پاکیزه بوده. این بآن میماند که خانوادهای در یک کاخ ویرانه و درهم شکستهای مینشینند و با مار و رتیل و با خاک و زبیل ساخته روز میگذرانند و بخود دلخوشی داده میگویند : «در نخست این کاخ چنین نمیبوده».
شگفتتر از همه کار شیعه است : هزار سال بیشتر است که این گروه از تودهی مسلمانان جدا گردیدهاند ، دربارهی «امامت» (یا خلافت) راه دیگری پیش گرفتهاند و با تودهی مسلمانان جنگها کردهاند و خونها ریختهاند و اکنون در هر سو گنبدها برپاست. زیارتنامهها آویزانست ، شب و روز شیعیان چشم براه امام ناپیدا میباشند ، در جهان دیگر رستگاری را جز با میانجیگری امامان نشدنی میشمارند ، و اینها همه از «ضروریات دین» است و صدهزار کتاب دربارهی آن نوشته شده است. پس از همهی اینها همینکه از پاسخ درماندند برای آنکه شکست بخود راه ندهند ، چنین میگویند : «اینها در اصل دین نبوده» آدم درمیماند چه پاسخی باینان گوید! درمیماند که چه نامی باین نادانی دهد!.
یکی نمیپرسد : اگر اینها در گوهر دین نمیبوده پس شما چرا گرفتهاید؟!. چرا آنهمه خونها ریختهاید؟!. چرا آنهمه کتابها نوشتهاید؟!.
داستان اینان داستان آن چیتفروشست که دو نیم گز نگه داشتی : یکی درست در زیر دوشکچه گزاردی و دیگری نادرست که بدست گرفته با آن چیت فروختی و اگر گاهی خرندهای کم بودن چیت را فهمیده بر سرش آمدی آن نیم گز درست را از زیر دوشکچه درآورده نشان دادی و چنین گفتی : «ببین این نیم گز درست است».
شنیدنیست که روزی در نشستی سخن از امام ناپیدا میرفت و ملایی چنین میگفت : «این از ضروریات دینست. هر که انکار کند مرتد شده ، من مات و لم یعرف امام زمانه مات میتة الجاهلیه»[1] . سپس گفتگوی دیگری بمیان آمد و ملا چنین گفت : «من نمیدانم این فرنگیها چرا باسلام نمیآیند؟!.» یکی از باشندگان[=حاضران] برای ایراد چنین پاسخ داد : «بسیاری از فرنگیها میخواهند باسلام بیایند ، ولی درماندهاند که آیا سنی شوند یا شیعی باشند ، شیخی گردند ، یا متشرع شوند ، با صوفیگری چه رفتاری پیش گیرند ... اینها جلوشان را گرفته است» ملا شتابزده گفت : «هیچ کدام از اینها را نگیرند. اصل اسلام را بپذیرند». پاسخ دهنده گفت : «پس پیداست که اصل اسلام جز این کیشهاست ، و من نمیدانم آن در کجاست؟!. آنگاه پس چرا خود شما آن را نگرفتهاید؟!. شما در همین نشست میگفتید داستان امام زمان از ضروریات دینست و کسی که آن را نپذیرد مرتد از جهان رفته و حدیث برای ما میخواندید. پس کنون چگونه میگویید که فرنگیان اصل اسلام را بپذیرند؟!. اگر یک فرنگی مسلمان شود ولی امام ناپیدا را نپذیرد آیا شما او را مسلمان درست خواهید شناخت؟!.» بیچاره ملا از پاسخ درماند و به یک جملههایی پرداخت که جز چرندبافی شمرده نمیشد.
روزی با دیگری گفتم : اگر کار اینست که دین تنها گوهرش پاک باشد و پس از آن به هر حالی افتاد بیفتد و هر آلودگی یافت بیابد ، پس شما چه ایرادی به دینهای زرتشتی و جهودی و مسیحی میدارید؟!. مگر آنها گوهرشان پاک نبوده؟!. چه جدایی میانهی اسلام با آنها توان گذاشت؟!. چه شده که آنها آلوده گردیده بودند و از میان بروند ، و این اسلام با صد آلودگی همچنان بماند و جای ایراد نباشد؟!.
[1ـ کسی که مرد و امام زمانش را نشناخت نادان از جهان رفته است. ـ و]
.
🔶 دفاع در دیوان کیفر
🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکهی 28
اما اینکه شما بمسببین دیکتاتوری سخنی نگویید و آنها را بر سر کارهای خود بگزارید و تنها یک رئیس شهربانی را با چند تن مأمورین زیردست او ، بعنوان اینکه چرا در زمان دیکتاتوری بقوانین متروکهی دورهی دمکراسی عمل نکرده بپای محاکمه آورید و بدینسان هایهوی کنید چیزیست که همه کس را بخود خواهید خندانید.
من از شما میپرسم : دیروز چه کسی را اگر رئیس شهربانی میکردند نمیپذیرفت؟!. همین دادستان که نعرههای سامعهخراش را میکشد اگر کاریر (1) او بجای وزارت دادگستری در شهربانی بودی و طی مراحل کرده بآنجا رسیدی که رئیس شهربانی گردد و توقیفهای خلاف قانون کند آیا نپذیرفته خودداری مینمود؟!. چنین چیزی را میتوان تصور کرد؟!.
دریغا در اینجا سخنانی گفته میشود که میبایست همه را بتکان آورَد ولی دیده میشود ترتیب اثری نمینمایند. چند روز پیش آقای مختار توضیح داد که کسانی که از وزیران یا از دادستانها یا از دیگران بدیدن زندان میآمدند زبان بستایش گشاده میگفتند اینجا زندان نیست یک مدرسه است. آیا او این را دروغ میگفت؟!. آیا ما نمیدانیم که دیروز همگی رضایت داشتند و ستایشها مینمودند. ولی امروز دانسته نیست در سایهی چه تحریکی چنین پروندهای تشکیل دادهاند و میخواهند یک رئیس شهربانی و چند تن زیردستان او را نابود گردانند.
من گفتم در اجرای قوانین جزایی جلوگیری عملی نیز شرطست. ما اگر قمار را جرم میشناسیم باید از وسائل آن نیز جلوگیری کنیم و اگر کسی را بقماربازی شناختیم نسبت باو اظهار نفرت نماییم و ناخشنودی خود را باو بفهمانیم.
کسانی که امروز میگویند کارهای شهربانی جرم بوده بگویند دیروز کدام حس نفرتی را در برابر آنها نشان دادهاند؟!. در کدام مجلس بوده که از احترام مختار کاستهاند؟!. کدام ایراد را باو گرفتهاند؟!. اگر در آن هنگام بمختار ایراد میگرفتند یک جرمی را که کرده بود بجرم دومی جسارت پیدا نمیکرد. ولی که بوده که باو ایراد گرفته؟!. از ایراد میترسیدند ، که بوده که باو انضجاری از خود نشان داده؟!. ما مگر نمیدانیم که دیروز چه چاپلوسیها از این آقای مختار مینمودند؟!.
بسیار شگفت است که ما که دیروز در زمان دیکتاتوری رنج کشیده و آسیب دیدهایم امروز بنام آبروی کشور یا بملاحظهی نیکیهایی که از آن زمان میشناسیم بخاموشی گراییدهایم و بعوض ما خود عمّال آن زمان بمیان افتادهاند و این نعرههای عنیف را میکشند.
دیروز آقای محیط در اینجا سخنی گفت که بایستی همه را بتکان آورد. گفت هنگامی که من در سنندج بودم همین دادستان (2) با تلگراف دستور داده که مرا از آنجا تبعید کنند. ببینید کسی که دیروز باستناد دیکتاتوری بمردم ستم میکرده اکنون این پرونده را تشکیل داده میخواهد ستمگران زمان دیکتاتوری را بمجازات رساند. در اینجاست که آدم الفاظ و کلمات را عاجز از بیان احساسات قلبی خود مییابد.
پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ career (محل یا پیشینهی) شغل
2ـ جلال عبدُه پسر محمدتقی عبده بروجردی
.
🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکهی 28
اما اینکه شما بمسببین دیکتاتوری سخنی نگویید و آنها را بر سر کارهای خود بگزارید و تنها یک رئیس شهربانی را با چند تن مأمورین زیردست او ، بعنوان اینکه چرا در زمان دیکتاتوری بقوانین متروکهی دورهی دمکراسی عمل نکرده بپای محاکمه آورید و بدینسان هایهوی کنید چیزیست که همه کس را بخود خواهید خندانید.
من از شما میپرسم : دیروز چه کسی را اگر رئیس شهربانی میکردند نمیپذیرفت؟!. همین دادستان که نعرههای سامعهخراش را میکشد اگر کاریر (1) او بجای وزارت دادگستری در شهربانی بودی و طی مراحل کرده بآنجا رسیدی که رئیس شهربانی گردد و توقیفهای خلاف قانون کند آیا نپذیرفته خودداری مینمود؟!. چنین چیزی را میتوان تصور کرد؟!.
دریغا در اینجا سخنانی گفته میشود که میبایست همه را بتکان آورَد ولی دیده میشود ترتیب اثری نمینمایند. چند روز پیش آقای مختار توضیح داد که کسانی که از وزیران یا از دادستانها یا از دیگران بدیدن زندان میآمدند زبان بستایش گشاده میگفتند اینجا زندان نیست یک مدرسه است. آیا او این را دروغ میگفت؟!. آیا ما نمیدانیم که دیروز همگی رضایت داشتند و ستایشها مینمودند. ولی امروز دانسته نیست در سایهی چه تحریکی چنین پروندهای تشکیل دادهاند و میخواهند یک رئیس شهربانی و چند تن زیردستان او را نابود گردانند.
من گفتم در اجرای قوانین جزایی جلوگیری عملی نیز شرطست. ما اگر قمار را جرم میشناسیم باید از وسائل آن نیز جلوگیری کنیم و اگر کسی را بقماربازی شناختیم نسبت باو اظهار نفرت نماییم و ناخشنودی خود را باو بفهمانیم.
کسانی که امروز میگویند کارهای شهربانی جرم بوده بگویند دیروز کدام حس نفرتی را در برابر آنها نشان دادهاند؟!. در کدام مجلس بوده که از احترام مختار کاستهاند؟!. کدام ایراد را باو گرفتهاند؟!. اگر در آن هنگام بمختار ایراد میگرفتند یک جرمی را که کرده بود بجرم دومی جسارت پیدا نمیکرد. ولی که بوده که باو ایراد گرفته؟!. از ایراد میترسیدند ، که بوده که باو انضجاری از خود نشان داده؟!. ما مگر نمیدانیم که دیروز چه چاپلوسیها از این آقای مختار مینمودند؟!.
بسیار شگفت است که ما که دیروز در زمان دیکتاتوری رنج کشیده و آسیب دیدهایم امروز بنام آبروی کشور یا بملاحظهی نیکیهایی که از آن زمان میشناسیم بخاموشی گراییدهایم و بعوض ما خود عمّال آن زمان بمیان افتادهاند و این نعرههای عنیف را میکشند.
دیروز آقای محیط در اینجا سخنی گفت که بایستی همه را بتکان آورد. گفت هنگامی که من در سنندج بودم همین دادستان (2) با تلگراف دستور داده که مرا از آنجا تبعید کنند. ببینید کسی که دیروز باستناد دیکتاتوری بمردم ستم میکرده اکنون این پرونده را تشکیل داده میخواهد ستمگران زمان دیکتاتوری را بمجازات رساند. در اینجاست که آدم الفاظ و کلمات را عاجز از بیان احساسات قلبی خود مییابد.
پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ career (محل یا پیشینهی) شغل
2ـ جلال عبدُه پسر محمدتقی عبده بروجردی
.
✴️ باز هم در پیرامون «کنوانسیون وضعیت حقوقی دریای کاسپین»
در 28 تیرماه 1399 خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا) در گفتاری، امضاء کنوانسیون سراپا زیان «وضعیت حقوقی دریای کاسپین 1397» را «دستاوردی دیپلماتیک – حقوقی برای ایران» نامید. خبرگزاری دولت در بخشی از این گفتار در دروغی بیشرمانه، امضاء این کنوانسیون را برخلاف سیاست و خواست دولت آمریکا یاد کرده و مینویسد: «به توافق رسیدن کشورهای حاشیه دریای خزر بر سر کنوانسبون این دریا ضربهای کاری به تلاشهای واشنگتن برای منزوی کردن کشورها بوده است ... بدین ترتیب توافق ... نقطه مقابل سیاستی خواهد بود که ترامپ در قبال مسائل جهانی اتخاذ کرده است ...» 1
امضاء «کنوانسیون وضعیت حقوقی دریای کاسپین» را دستاوردی حقوقی و دیپلماتیک برای ایران و بر خلاف سیاستهای آمریکا وانمودن، دروغ شاخدار و فریبکاری بزرگیست. در این گفتار بروشن نمودن این نکته پرداخته میشود و نشان داده میشود که این کنوانسیون، گذشته از اینکه بسود دولتهای نوخاسته همسایه ما بوده، همسو و سازگار با سیاستهای آمریکا و سود کمپانیهای چندملیتی نیز میباشد. پذیرش تقسیم منابع نفت و گاز بستر و زیربستر دریا و پیشبینی کشیدن لولههای نفت و گاز از بستر دریا و بیرون راندن ایران از دریای کاسپین، نکته هایی است که مورد پشتیبانی دولت آمریکا بوده و همواره در بیانات رسمی دولت آمریکا درباره کاسپین پس از زمان فروپاشی شوروی بازتاب داشته.
1 - تقسیم بستر دریا و مشاع بودن سطح دریا
موضع رسمی روسیه تا سال 1998 ، مشاع و مشترک بودن سطح و بستر دریا برپایه معاهدات 1921 و 1940 شوروی با ایران بوده است. انگیزه روسیه برای مشاع شمردن سطح دریا، نظامی و امنیتی و انگیزه آن برای مشاع دانستن بستر دریا ، شرکت در منابع نفت و گاز سراسر دریا بوده. این در حالی است که کمپانیهای نفتی که پس از فروپاشی شوروی باین دریا تاخت آورده و قراردادهایی با دولتهای نوخاسته پیرامون آن بسته بودند (از جمله قرارداد 1994 با دولت باکو که از آن بهعنوان «قرارداد قرن» یاد کردند)، سودشان در این بود که مالکیت دولتهای طرف قرارداد بر منطقه مورد بهرهبرداری تثبیت و قطعی گردد. موضع رسمی وزارت خارجه آمریکا نیز با لحاظ منافع کمپانیهای نفتی، در همین جهت بوده.
گزارش سال 1997 وزارت خارجه آمریکا با عنوان «پیشرفت انرژی در منطقه کاسپین» یک نمونه از این مواضع است. در این گزارش آمده بود: «تقسیم بستر دریا به مناطق انحصاری ملی سبب شکوفایی توسعه در منطقه خواهد شد، حال آنکه «استفاده مشترک» آن را بهتعویق خواهد انداخت. رویکرد مبتنی بر مالکیت مشترک، فرایندی است کند و دشوار برای رسیدن به توافق با پنج کشور منطقه. هیچ شیوهای برای ایجاد یک منطقه مشترک نمیشناسیم که از جنبه مالی بینالمللی منجر به مشکلاتی نشود. براین باوریم که مجاز داشتن یک دولت ساحلی دیگر در زمینه بهرهبرداری از منابع واقع در آبهای پیوسته به ساحل، امر توسعه را فلج خواهد کرد. دولتهای ساحلی نیاز دارند که بتوانند منابعشان را در سطح دریا و زیر آن حمل و نقل کنند.» 2
روسیه نیز از سال 1998 (1377 خورشیدی) موضع خود را اندکی تغییر داده و رژیم حقوقی دوگانه را پیشنهاد نمود : از یکسو مشاع بودن سطح دریا برای تأمین منافع نظامی و امنیتی روسیه و آزادی عمل ناوگان دریایی آن در سراسر دریا و تثبیت چیرگی نظامی آن در این دریا. از سوی دیگر، تقسیم بستر دریا چنانکه خواست کمپانیهای نفتی و آمریکا و دولتهای ترکمنستان و آران و قزاقستان بود. باید این نکته را نیز گفت که هریک از کشورهای نوخاسته در قراردادهای نفتی و گازی خود برای خرسندسازی روسیه، سهمی نیز برای آن بدیده گرفتند و بدینسان با پیشنهاد رژیم حقوقی دوگانه (اشتراک سطح و تقسیم بستر دریا) که در کنوانسیون مورداشاره بازتاب یافته، روسیه با سه دولت دیگر همسایه و آمریکا و کمپانیهای نفتی، بسازش رسیدند و ایران از دریای کاسپین بیرون رانده شد.
1- https://www.irna.ir/news/83854927/%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B3%DB%8C%D9%88%D9%86-%D8%A2%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A6%D9%88-%DB%B2%DB%B0%DB%B1%DB%B8-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%88%D8%B1%D8%AF%DB%8C-%D8%AF%DB%8C%D9%BE%D9%84%D9%85%D8%A7%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C
2- بنگرید به دفتر نویساد درباره «کنوانسیون وضعیت حقوقی دریای کاسپین» در همین کانال 👇
در 28 تیرماه 1399 خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا) در گفتاری، امضاء کنوانسیون سراپا زیان «وضعیت حقوقی دریای کاسپین 1397» را «دستاوردی دیپلماتیک – حقوقی برای ایران» نامید. خبرگزاری دولت در بخشی از این گفتار در دروغی بیشرمانه، امضاء این کنوانسیون را برخلاف سیاست و خواست دولت آمریکا یاد کرده و مینویسد: «به توافق رسیدن کشورهای حاشیه دریای خزر بر سر کنوانسبون این دریا ضربهای کاری به تلاشهای واشنگتن برای منزوی کردن کشورها بوده است ... بدین ترتیب توافق ... نقطه مقابل سیاستی خواهد بود که ترامپ در قبال مسائل جهانی اتخاذ کرده است ...» 1
امضاء «کنوانسیون وضعیت حقوقی دریای کاسپین» را دستاوردی حقوقی و دیپلماتیک برای ایران و بر خلاف سیاستهای آمریکا وانمودن، دروغ شاخدار و فریبکاری بزرگیست. در این گفتار بروشن نمودن این نکته پرداخته میشود و نشان داده میشود که این کنوانسیون، گذشته از اینکه بسود دولتهای نوخاسته همسایه ما بوده، همسو و سازگار با سیاستهای آمریکا و سود کمپانیهای چندملیتی نیز میباشد. پذیرش تقسیم منابع نفت و گاز بستر و زیربستر دریا و پیشبینی کشیدن لولههای نفت و گاز از بستر دریا و بیرون راندن ایران از دریای کاسپین، نکته هایی است که مورد پشتیبانی دولت آمریکا بوده و همواره در بیانات رسمی دولت آمریکا درباره کاسپین پس از زمان فروپاشی شوروی بازتاب داشته.
1 - تقسیم بستر دریا و مشاع بودن سطح دریا
موضع رسمی روسیه تا سال 1998 ، مشاع و مشترک بودن سطح و بستر دریا برپایه معاهدات 1921 و 1940 شوروی با ایران بوده است. انگیزه روسیه برای مشاع شمردن سطح دریا، نظامی و امنیتی و انگیزه آن برای مشاع دانستن بستر دریا ، شرکت در منابع نفت و گاز سراسر دریا بوده. این در حالی است که کمپانیهای نفتی که پس از فروپاشی شوروی باین دریا تاخت آورده و قراردادهایی با دولتهای نوخاسته پیرامون آن بسته بودند (از جمله قرارداد 1994 با دولت باکو که از آن بهعنوان «قرارداد قرن» یاد کردند)، سودشان در این بود که مالکیت دولتهای طرف قرارداد بر منطقه مورد بهرهبرداری تثبیت و قطعی گردد. موضع رسمی وزارت خارجه آمریکا نیز با لحاظ منافع کمپانیهای نفتی، در همین جهت بوده.
گزارش سال 1997 وزارت خارجه آمریکا با عنوان «پیشرفت انرژی در منطقه کاسپین» یک نمونه از این مواضع است. در این گزارش آمده بود: «تقسیم بستر دریا به مناطق انحصاری ملی سبب شکوفایی توسعه در منطقه خواهد شد، حال آنکه «استفاده مشترک» آن را بهتعویق خواهد انداخت. رویکرد مبتنی بر مالکیت مشترک، فرایندی است کند و دشوار برای رسیدن به توافق با پنج کشور منطقه. هیچ شیوهای برای ایجاد یک منطقه مشترک نمیشناسیم که از جنبه مالی بینالمللی منجر به مشکلاتی نشود. براین باوریم که مجاز داشتن یک دولت ساحلی دیگر در زمینه بهرهبرداری از منابع واقع در آبهای پیوسته به ساحل، امر توسعه را فلج خواهد کرد. دولتهای ساحلی نیاز دارند که بتوانند منابعشان را در سطح دریا و زیر آن حمل و نقل کنند.» 2
روسیه نیز از سال 1998 (1377 خورشیدی) موضع خود را اندکی تغییر داده و رژیم حقوقی دوگانه را پیشنهاد نمود : از یکسو مشاع بودن سطح دریا برای تأمین منافع نظامی و امنیتی روسیه و آزادی عمل ناوگان دریایی آن در سراسر دریا و تثبیت چیرگی نظامی آن در این دریا. از سوی دیگر، تقسیم بستر دریا چنانکه خواست کمپانیهای نفتی و آمریکا و دولتهای ترکمنستان و آران و قزاقستان بود. باید این نکته را نیز گفت که هریک از کشورهای نوخاسته در قراردادهای نفتی و گازی خود برای خرسندسازی روسیه، سهمی نیز برای آن بدیده گرفتند و بدینسان با پیشنهاد رژیم حقوقی دوگانه (اشتراک سطح و تقسیم بستر دریا) که در کنوانسیون مورداشاره بازتاب یافته، روسیه با سه دولت دیگر همسایه و آمریکا و کمپانیهای نفتی، بسازش رسیدند و ایران از دریای کاسپین بیرون رانده شد.
1- https://www.irna.ir/news/83854927/%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B3%DB%8C%D9%88%D9%86-%D8%A2%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A6%D9%88-%DB%B2%DB%B0%DB%B1%DB%B8-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%88%D8%B1%D8%AF%DB%8C-%D8%AF%DB%8C%D9%BE%D9%84%D9%85%D8%A7%D8%AA%DB%8C%DA%A9-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C
2- بنگرید به دفتر نویساد درباره «کنوانسیون وضعیت حقوقی دریای کاسپین» در همین کانال 👇