🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 دربارهی استقلال (تکهی دو از چهار)
من میشنوم کسانی در این مجلس و آن مجلس نشسته چنین میگویند : «ایران طلسمی است که هر که در آن افتاد بیرون رفتن نخواهد توانست». بتودهای که بدبختی رو آوَرَد اینگونه پندارهای بیخردانه فراوان میگردد. خلفای عباسی در دورههای ناتوانی خود عقیده داشتند که هیچ کس با آنان دشمنی نتواند کرد : «ان خلافة آل عباس موصولة بیوم القیمة». (1) با این خرافهی رسوا دلهای خود را شاد میساختند ولی روزی رسید که از دست مغولان مشت سختی را خوردند و خلافت بماند که خاندانشان از میان رفت. بشومی آن خرافهی رسوا بود که چهل روز در بغداد کشتار میرفت و مغولان از خون مردان و بچگان جویها روان میگردانیدند.
این ننگی برای یک توده است که بجای کوششهای مردانه ، خود را با این خرافهها دلخوش گرداند. ننگ است که چنین اندیشهای از دل کسی گذرد ، چه رسد بآنکه بزبان آورد و در این مجلس و آن مجلس بگوید.
مگر ایرانیان جز از دیگر مردمانند که نکوشند و استقلال داشته باشند؟! چه شده که قانون طبیعت دربارهی اینها نقض گردد؟!..
کسان دیگری را میشنوم چنین میگویند : «این مملکت صاحبی دارد. او خود نگه میدارد». بپرسید : آن صاحب کشور کیست؟!.. تا کی میتوان این سخنان پیرهزنانه را شنید؟!..
یک دسته هم رنگ سوسیالی به پستیهای خود داده چنین میگویند : «چه کشور؟!.. چه میهن؟!.. باید همهی اینها یکی گردد». آنها نیز برای بیدردی و تنبلی خود این بهانه را پیش میآورند. (2)
باید گفت : نخست کشور است و پس از آن مسلک و اندیشه. ای بیخردان سوسیالهای اروپا تفنگ بدوش گرفته بر سر آب و خاک ، خون یکدیگر را میریزند ، و بر سر خاندانهای همدیگر آتش و آهن میبارانند. مگر ای بدبختها با این سخن شما را بحال خود خواهند گزاشت؟!
یک دستهی دیگر نومیدی نشان داده چنین میگویند : «ما بیستملیون نفر چه کار خواهیم توانست و بکجا خواهیم رسید؟!..» این هم بهانهی آنهاست. اینها نمیفهمند که شرط استقلال و سرفرازی تنها فزونی نفوس نمیباشد و امروز درمیان دولتها تودههای سهملیونی و پنجملیونی هست که استقلال دارند و دولتها از آنها حساب میبرند. گذشته از اینکه ما هم کم نیستیم و اگر از راهش کوشیم بسیار فزونتر از آنیم که پنداشته میشود.
به هر حال اینها همه بهانههای بیجاییست و ما باید بکشور خود علاقهمند باشیم و برای کوشش و جانفشانی آماده گردیم. جهان آیندهاش بیمناکست و کسی نمیداند چه حوادثی در پیش خواهد بود. کسی نمیداند چه تاختهایی از زمین و از هوا بکشور ما خواهد بود. کسی نمیداند چه طمعهایی به آب و خاک ما در دلهای آزمندان خوابیده. به هر حال ما باید بیپروایی ننماییم و برای روبرو شدن با حوادث آماده گردیم.
خواهید گفت : از چه راه؟.. میگویم از همان راهی که بارها شرح دادهایم. باید یک دسته غیرتمندان و آزادگان جدا گردند و دست بهم دهند و اندیشه و سخن یکی گردانند و برای کوشش و جانفشانی آماده باشند.
امروز با این شتابی که درمیانست و حوادث گام بگام بما نزدیک میگردد نخواهیم توانست همگیِ مردم کشور را براه آوریم و بکار واداریم. ولی این خواهیم توانست که مردان باخرد و غیرت را بتکان آوریم و با خود همدست و همراه سازیم. چه دربارهی آذربایجان و چه دربارهی سراسر ایران چاره همینست و باید بهمین بکوشیم.
پابرگیها از ویراینده :
1ـ معنی : خلافت دودمان عباس تا روز قیامت دنباله دارد.
2ـ دستهی دیگری هم که بیشتر شعرپرستان و «ادیبان»اند این معنی را بر زبانها انداختهاند که ایران را فرهنگ و ادبیات آن نگه داشته و از مهلکهها رهانیده ، همیشه این عامل بزرگی در «مستحیل» کردن بیگانگان در وطن ما شده بطوری که اگر آنان از نبردگاه پیروز درآمدهاند لیکن در پهنهی فرهنگی شکست خوردهاند!
.
🔸 دربارهی استقلال (تکهی دو از چهار)
من میشنوم کسانی در این مجلس و آن مجلس نشسته چنین میگویند : «ایران طلسمی است که هر که در آن افتاد بیرون رفتن نخواهد توانست». بتودهای که بدبختی رو آوَرَد اینگونه پندارهای بیخردانه فراوان میگردد. خلفای عباسی در دورههای ناتوانی خود عقیده داشتند که هیچ کس با آنان دشمنی نتواند کرد : «ان خلافة آل عباس موصولة بیوم القیمة». (1) با این خرافهی رسوا دلهای خود را شاد میساختند ولی روزی رسید که از دست مغولان مشت سختی را خوردند و خلافت بماند که خاندانشان از میان رفت. بشومی آن خرافهی رسوا بود که چهل روز در بغداد کشتار میرفت و مغولان از خون مردان و بچگان جویها روان میگردانیدند.
این ننگی برای یک توده است که بجای کوششهای مردانه ، خود را با این خرافهها دلخوش گرداند. ننگ است که چنین اندیشهای از دل کسی گذرد ، چه رسد بآنکه بزبان آورد و در این مجلس و آن مجلس بگوید.
مگر ایرانیان جز از دیگر مردمانند که نکوشند و استقلال داشته باشند؟! چه شده که قانون طبیعت دربارهی اینها نقض گردد؟!..
کسان دیگری را میشنوم چنین میگویند : «این مملکت صاحبی دارد. او خود نگه میدارد». بپرسید : آن صاحب کشور کیست؟!.. تا کی میتوان این سخنان پیرهزنانه را شنید؟!..
یک دسته هم رنگ سوسیالی به پستیهای خود داده چنین میگویند : «چه کشور؟!.. چه میهن؟!.. باید همهی اینها یکی گردد». آنها نیز برای بیدردی و تنبلی خود این بهانه را پیش میآورند. (2)
باید گفت : نخست کشور است و پس از آن مسلک و اندیشه. ای بیخردان سوسیالهای اروپا تفنگ بدوش گرفته بر سر آب و خاک ، خون یکدیگر را میریزند ، و بر سر خاندانهای همدیگر آتش و آهن میبارانند. مگر ای بدبختها با این سخن شما را بحال خود خواهند گزاشت؟!
یک دستهی دیگر نومیدی نشان داده چنین میگویند : «ما بیستملیون نفر چه کار خواهیم توانست و بکجا خواهیم رسید؟!..» این هم بهانهی آنهاست. اینها نمیفهمند که شرط استقلال و سرفرازی تنها فزونی نفوس نمیباشد و امروز درمیان دولتها تودههای سهملیونی و پنجملیونی هست که استقلال دارند و دولتها از آنها حساب میبرند. گذشته از اینکه ما هم کم نیستیم و اگر از راهش کوشیم بسیار فزونتر از آنیم که پنداشته میشود.
به هر حال اینها همه بهانههای بیجاییست و ما باید بکشور خود علاقهمند باشیم و برای کوشش و جانفشانی آماده گردیم. جهان آیندهاش بیمناکست و کسی نمیداند چه حوادثی در پیش خواهد بود. کسی نمیداند چه تاختهایی از زمین و از هوا بکشور ما خواهد بود. کسی نمیداند چه طمعهایی به آب و خاک ما در دلهای آزمندان خوابیده. به هر حال ما باید بیپروایی ننماییم و برای روبرو شدن با حوادث آماده گردیم.
خواهید گفت : از چه راه؟.. میگویم از همان راهی که بارها شرح دادهایم. باید یک دسته غیرتمندان و آزادگان جدا گردند و دست بهم دهند و اندیشه و سخن یکی گردانند و برای کوشش و جانفشانی آماده باشند.
امروز با این شتابی که درمیانست و حوادث گام بگام بما نزدیک میگردد نخواهیم توانست همگیِ مردم کشور را براه آوریم و بکار واداریم. ولی این خواهیم توانست که مردان باخرد و غیرت را بتکان آوریم و با خود همدست و همراه سازیم. چه دربارهی آذربایجان و چه دربارهی سراسر ایران چاره همینست و باید بهمین بکوشیم.
پابرگیها از ویراینده :
1ـ معنی : خلافت دودمان عباس تا روز قیامت دنباله دارد.
2ـ دستهی دیگری هم که بیشتر شعرپرستان و «ادیبان»اند این معنی را بر زبانها انداختهاند که ایران را فرهنگ و ادبیات آن نگه داشته و از مهلکهها رهانیده ، همیشه این عامل بزرگی در «مستحیل» کردن بیگانگان در وطن ما شده بطوری که اگر آنان از نبردگاه پیروز درآمدهاند لیکن در پهنهی فرهنگی شکست خوردهاند!
.
🔶 کتاب «پرسش و پاسخ» ـ رشتهی دوم
🔸 تکهی 6
الف ـ آنها که بشما ایراد میگیرند میگویند شما بایستی اصل اسلام را بگیرید. اگر آن را گرفته بودید بآسانی موفق میشدید. اختلاف هم رخ نمیداد.
د ـ جای افسوس است که این عنوان «اصل اسلام» بدهان آنها افتاده که بیآنکه بیندیشند و بفهمند گیجسرانه آن را به رخ ما میکشند. نخست بآن کسان باید گفت : شما که لالایی میدانید چرا خوابتان نمیبرد؟ عبید زاکانی میگوید : «قزوینیای ماری را بروی سکویی خفته دید ، گفت : دریغ! مردی و سنگی!» ، آنها نیز همین طور میکنند. گویا خود را آدم حساب نمیکنند.
اگر این راستست که با اصل اسلام میتوان اختلافات را از میان برد چرا خودشان بآن نمیکوشند؟!. این در کجای جهانست که کوشنده یکی باشد و دستور دهنده یکی؟!. چرا بجای دستور دادن بمن خودشان بکار نمیپردازند؟!.
دوم چنانکه گفتم آنان این سخن را نیندیشیده میگویند. میپندارند اصل اسلام یک چیز روشنیست که همانکه بمیان گزارده شد همه آن را خواهند پذیرفت و این نمیدانند که این کیشهای گوناگونی که از اسلام جدا گردیده پیروان هر یکی از آنها اصل اسلام را کیش خود میداند ، و پیداست که اگر چنان نمیدانست آن را نمیپذیرفت.
ما همهمان شیعه بودهایم و میدانیم که شیعیان عقیدهمندند که اساس اسلام همینست که آنها دارند و دیگران را در گمراهی دانسته بلکه کشتن آنها را واجب میشمارند. همین عقیده را سنیها دارند. اصل اسلام را در نزد خودشان شناخته شیعیان و دیگران را «اهل بدعت» میشناسند. باطنیان که نامشان شنیدهاید باآنکه سرانشان بکندن بنیاد اسلام میکوشیدند عنوانشان این بود که عقاید و احکام اسلام یک ظاهری دارد و یک باطنی. ظاهر آنها را مردم گرفتهاند و باطنش در نزد ماست. اصل اسلام را در نزد خود میشناختند. صوفیان که بیشتر مسلمانان آنها را بیرون از اسلام میشمارند خود ایشان مدعی بودند که مغز اسلام را بدست آوردهاند و بدیگران جز پوست آن نرسیده و آنها را «قشری» (پوستی) مینامیدند.
این موضوع چندان آشکار است که بسخن نیاز نیست. شما اگر میخواهید ، آزمایشی هم بکار بندید. مثلاً جمعی را از شیعیان دعوت کنید و نشستی برپا گردانیده بگویید : «زیارت رفتن در اصل اسلام نبوده. بیایید آن را ترک کنید» ، یا بگویید : «موضوع امامت که شما آن را دستاویز اختلاف گردانیدهاید در اساس اسلام نبوده در قرآن هم یادی از آن نشده» ، یا بصوفیها بگویید : «صوفیگری از روم و یونان آمده ، اسلام از آن بیزار بوده ، بیایید دست بردارید» ـ این آزمایش را بکنید تا بدانید چه پاسخ خواهید شنید.
.
🔸 تکهی 6
الف ـ آنها که بشما ایراد میگیرند میگویند شما بایستی اصل اسلام را بگیرید. اگر آن را گرفته بودید بآسانی موفق میشدید. اختلاف هم رخ نمیداد.
د ـ جای افسوس است که این عنوان «اصل اسلام» بدهان آنها افتاده که بیآنکه بیندیشند و بفهمند گیجسرانه آن را به رخ ما میکشند. نخست بآن کسان باید گفت : شما که لالایی میدانید چرا خوابتان نمیبرد؟ عبید زاکانی میگوید : «قزوینیای ماری را بروی سکویی خفته دید ، گفت : دریغ! مردی و سنگی!» ، آنها نیز همین طور میکنند. گویا خود را آدم حساب نمیکنند.
اگر این راستست که با اصل اسلام میتوان اختلافات را از میان برد چرا خودشان بآن نمیکوشند؟!. این در کجای جهانست که کوشنده یکی باشد و دستور دهنده یکی؟!. چرا بجای دستور دادن بمن خودشان بکار نمیپردازند؟!.
دوم چنانکه گفتم آنان این سخن را نیندیشیده میگویند. میپندارند اصل اسلام یک چیز روشنیست که همانکه بمیان گزارده شد همه آن را خواهند پذیرفت و این نمیدانند که این کیشهای گوناگونی که از اسلام جدا گردیده پیروان هر یکی از آنها اصل اسلام را کیش خود میداند ، و پیداست که اگر چنان نمیدانست آن را نمیپذیرفت.
ما همهمان شیعه بودهایم و میدانیم که شیعیان عقیدهمندند که اساس اسلام همینست که آنها دارند و دیگران را در گمراهی دانسته بلکه کشتن آنها را واجب میشمارند. همین عقیده را سنیها دارند. اصل اسلام را در نزد خودشان شناخته شیعیان و دیگران را «اهل بدعت» میشناسند. باطنیان که نامشان شنیدهاید باآنکه سرانشان بکندن بنیاد اسلام میکوشیدند عنوانشان این بود که عقاید و احکام اسلام یک ظاهری دارد و یک باطنی. ظاهر آنها را مردم گرفتهاند و باطنش در نزد ماست. اصل اسلام را در نزد خود میشناختند. صوفیان که بیشتر مسلمانان آنها را بیرون از اسلام میشمارند خود ایشان مدعی بودند که مغز اسلام را بدست آوردهاند و بدیگران جز پوست آن نرسیده و آنها را «قشری» (پوستی) مینامیدند.
این موضوع چندان آشکار است که بسخن نیاز نیست. شما اگر میخواهید ، آزمایشی هم بکار بندید. مثلاً جمعی را از شیعیان دعوت کنید و نشستی برپا گردانیده بگویید : «زیارت رفتن در اصل اسلام نبوده. بیایید آن را ترک کنید» ، یا بگویید : «موضوع امامت که شما آن را دستاویز اختلاف گردانیدهاید در اساس اسلام نبوده در قرآن هم یادی از آن نشده» ، یا بصوفیها بگویید : «صوفیگری از روم و یونان آمده ، اسلام از آن بیزار بوده ، بیایید دست بردارید» ـ این آزمایش را بکنید تا بدانید چه پاسخ خواهید شنید.
.
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری» (1)
🔸 (تکهی 4)
دیگری از دوستان دانشمند (1) چنین مینگارد : « در شمارهی 17 شعر را بسی ناچیز و بیمغز انگاشتید. آن دمی که اوج حقیقتطلبت را میبینم خرّم میگردم از اینکه جز پیرامون حقیقت نیستید و از دیگر سوی یکسر مجاز را از میان بردن کار خردمند نیست که گفتهاند المجاز قنطرة الحقیقه (2) . وانگهی اگر در یک جا شعر را قدحی است در دیگر جا شایان مدح و ستایش است ...»
میگوییم : شعر سخن است. سخن آراسته و سنجیده. سخن را بیکبار نمیتوان گفت بیمغز یا مغزدار است. سخن اگر معنی دارد بامغز وگرنه بیمغز میباشد. دربارهی شعر نیز همان جمله را باید گفت.
ولی اگر کسانی چنین پندارند که شعر از آنجا که سخن سنجیده و آراسته است بخودی خود دارای ارجی میباشد اگرچه معنای سودمندی نداشته باشد چنین پنداری بیجاست و گمان نداریم که مقصود دوست دانشمند ما این باشد.
اما عبارت «المجاز قنطرة الحقیقه» این عبارت ازآنِ صوفیان است که معنای دیگری از آن مقصود میدارند. ولی گویا مقصود دوست دانشمند ما اینست که بر شعرایی که در موضوعهای ناسودمند شعر میسرایند باید بخشود تا کمکم پیشرفته و بموضوعهای سودمندی برسند.
ما بر این مقصود دوست خودمان چندان ایراد نداریم. چیزی که هست شاعری که از آغاز جوانی لب به بیهودهگویی گشاده کمتر روی میدهد که در پیری دست از آن برداشته بکارهای سودمند بپردازد. وآنگاه این شعرا تنها باین بسنده نمیکنند که شعرهای ناسودمند بگویند بلکه شعرهای سراپا زیان و سراسر آسیب میسرایند.
ما اینک در تهران شاعری را میشناسیم که یک عمر با غزلسرایی و یاوهبافی بسر داده که نه پی کار و پیشهای رفته تا نزد زن و فرزند خود سرفراز باشد و نه بپاکدامنی برخاسته که پیش خدا ارجمندی پیدا کند عمری با تردامنی و تنگدستی و پستی و فرومایگی بسر داده و یگانه هنرش قافیهبافی بوده کنون هم در شصت سالگی که دم گور ایستاده چنین شعر میسراید :
که گفت در رمضان می نمیتوان خوردن
مگر سزاست که بر خویش عیش را محرم کرد
در این یک بیت شاعرِ روسیاه بر دین و آدمیگری و شرم و خرد پشت پا زده و پستی و نادانی خود را فاش گردانیده تنها برای آنکه یک «محسنهی بدیعی» را بکار برده و روان رشید وطواط را شاد گرداند!
آری ای پیر روسیاه! آن کسی که گفته در رمضان می نخورید تو او را نمیشناسی! تو و همکاران تو آزادید که در رمضان هم عیش را بر خود محرم نساخته می بخورید و با شاهدان خوش باشید و بالاتر از همه از این قافیههای ننگین ببافید!
لیکن ای پیر چرکین خاک بر سر! یک عمر در این جهان با این یاوهبافیها بسر دادی و یگانه حاصل عمرت آن دیوان غزل است که پس از خودت نفریننامهی خوبی بیادگار خواهد ماند! در آن جهان نیز سزای این ناپاکیهای خود را خواهی دید!
من دلم نه بر تو بلکه بر آن جوانان پاکدلی میسوزد که فریب تو و مانندگان ترا خورده راهی را که شما پیمودهاید خواهند گرفت. و اینست که آسوده ننشسته باین جوش و خروش برمیخیزم.
پابرگیها :
1ـ آقای آقا سید علی اکبر برقعی از قم. ـ پیمان
2ـ معنی : مجاز پلیست بحقیقت
.
🔸 (تکهی 4)
دیگری از دوستان دانشمند (1) چنین مینگارد : « در شمارهی 17 شعر را بسی ناچیز و بیمغز انگاشتید. آن دمی که اوج حقیقتطلبت را میبینم خرّم میگردم از اینکه جز پیرامون حقیقت نیستید و از دیگر سوی یکسر مجاز را از میان بردن کار خردمند نیست که گفتهاند المجاز قنطرة الحقیقه (2) . وانگهی اگر در یک جا شعر را قدحی است در دیگر جا شایان مدح و ستایش است ...»
میگوییم : شعر سخن است. سخن آراسته و سنجیده. سخن را بیکبار نمیتوان گفت بیمغز یا مغزدار است. سخن اگر معنی دارد بامغز وگرنه بیمغز میباشد. دربارهی شعر نیز همان جمله را باید گفت.
ولی اگر کسانی چنین پندارند که شعر از آنجا که سخن سنجیده و آراسته است بخودی خود دارای ارجی میباشد اگرچه معنای سودمندی نداشته باشد چنین پنداری بیجاست و گمان نداریم که مقصود دوست دانشمند ما این باشد.
اما عبارت «المجاز قنطرة الحقیقه» این عبارت ازآنِ صوفیان است که معنای دیگری از آن مقصود میدارند. ولی گویا مقصود دوست دانشمند ما اینست که بر شعرایی که در موضوعهای ناسودمند شعر میسرایند باید بخشود تا کمکم پیشرفته و بموضوعهای سودمندی برسند.
ما بر این مقصود دوست خودمان چندان ایراد نداریم. چیزی که هست شاعری که از آغاز جوانی لب به بیهودهگویی گشاده کمتر روی میدهد که در پیری دست از آن برداشته بکارهای سودمند بپردازد. وآنگاه این شعرا تنها باین بسنده نمیکنند که شعرهای ناسودمند بگویند بلکه شعرهای سراپا زیان و سراسر آسیب میسرایند.
ما اینک در تهران شاعری را میشناسیم که یک عمر با غزلسرایی و یاوهبافی بسر داده که نه پی کار و پیشهای رفته تا نزد زن و فرزند خود سرفراز باشد و نه بپاکدامنی برخاسته که پیش خدا ارجمندی پیدا کند عمری با تردامنی و تنگدستی و پستی و فرومایگی بسر داده و یگانه هنرش قافیهبافی بوده کنون هم در شصت سالگی که دم گور ایستاده چنین شعر میسراید :
که گفت در رمضان می نمیتوان خوردن
مگر سزاست که بر خویش عیش را محرم کرد
در این یک بیت شاعرِ روسیاه بر دین و آدمیگری و شرم و خرد پشت پا زده و پستی و نادانی خود را فاش گردانیده تنها برای آنکه یک «محسنهی بدیعی» را بکار برده و روان رشید وطواط را شاد گرداند!
آری ای پیر روسیاه! آن کسی که گفته در رمضان می نخورید تو او را نمیشناسی! تو و همکاران تو آزادید که در رمضان هم عیش را بر خود محرم نساخته می بخورید و با شاهدان خوش باشید و بالاتر از همه از این قافیههای ننگین ببافید!
لیکن ای پیر چرکین خاک بر سر! یک عمر در این جهان با این یاوهبافیها بسر دادی و یگانه حاصل عمرت آن دیوان غزل است که پس از خودت نفریننامهی خوبی بیادگار خواهد ماند! در آن جهان نیز سزای این ناپاکیهای خود را خواهی دید!
من دلم نه بر تو بلکه بر آن جوانان پاکدلی میسوزد که فریب تو و مانندگان ترا خورده راهی را که شما پیمودهاید خواهند گرفت. و اینست که آسوده ننشسته باین جوش و خروش برمیخیزم.
پابرگیها :
1ـ آقای آقا سید علی اکبر برقعی از قم. ـ پیمان
2ـ معنی : مجاز پلیست بحقیقت
.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
فرهنگ چیست.pdf
516.4 KB
🔶 فرهنگ چیست؟
🖌 احمد کسروی
☀️ اجتماعی
🖌 احمد کسروی
☀️ اجتماعی
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 دربارهی استقلال (تکهی سه از چهار)
امروز دستههای بسیاری بکوشش در راه نگهداری کشور گردن نمیگزارند. چنین وظیفهای برای خود نمیشناسند و هر دستهای بهانهی دیگری دارند. بارها گله کردهایم که بسیاری از اینان همینکه نام «میهنپرستی» میشنوند ریشخند میکنند. مردک نمیداند میهنپرستی یعنی نگهداری خانه و خاندان خود ، میهنپرستی یعنی غیرت و مردانگی.
کار پستی تا باینجا کشیده که دستههای انبوهی زندگانی را جز پول درآوردن و خوش خوردن و خوش خوابیدن و روز گزاردن نمیشناسند و پروای غیرت و مردانگی را ندارند. آری کار پستی تا باینجا کشیده.
اینها نتیجهی آن تعلیمات بیهوده و پستیست که از پیشوایان و آموزگاران خود گرفتهاند. نتیجهی آنست که معنی زندگی را نمیدانند.
هرچه هست باید از اینان چشم پوشیم. امروز با این گرفتاری بآنان نتوانیم پرداخت. هستند دستههای انبوه دیگری که علاقه بکشور خود دارند و بکوشش و جانفشانی در راه آن آمادهاند. باید باینان پردازیم. باید از اینان یک دستهای پدید آوریم.
اینان یک نقص بزرگی دارند و آن اینکه پراکندهاند و باهم یکی نیستند. هر کس به تنهایی آرزومند کوشش و تلاش است. از آنسوی نمیدانند چه کار کنند و از چه راه بکوشند. باید این نقص را از میان برداریم و همهی اینها را تا آنجا که میتوانیم بیک راه درآوریم و باهم مربوط گردانیم.
باین کار است که باید امروز بکوشیم و از این راهست که خواهیم توانست فیروز گردیم و به «خبرهای شادیآور» برسیم. این کار را هم ما باید بکنیم نه دولت. این چیزی نیست که از دست دولت برآید یا وظیفهی او باشد. این وظیفهی خود مردم است. چه در آذربایجان و چه در دیگر جاها باید باین کوشید. باید همهی غیرتمندان را باین راه خواند.
ما نیز باین میکوشیم. این روزنامه را هم برای آن بنیاد نهادهایم. این روزنامه زبان «آزادگان» (1) است. دستهای باین نام چه در تهران و چه در تبریز و چه در شهرهای دیگر هستند و میکوشند که دیگر غیرتمندان را نیز با خود همدست گردانند و برای کوشش در راه آزادی و استقلال ایران آماده گردانند.
این کار امروز تنها دو مانع در پیش دارد :
1) پراکندگی اندیشهها : چون راهی درمیان نبوده و حقایق زندگانی دانسته نگردیده هر کس چیزهای دیگری اندیشیده ، و چیزهای دیگری از اینجا و آنجا یاد گرفته. این خود علت بزرگ بدبختیست. مردمی که اندیشههاشان پریشان و پراکنده است در هیچ کاری همدست نتوانند گردید. چنین مردمی پراکندهاند اگرچه در یکجا باشند.
برای چارهی این درد ما بنشر حقایق زندگانی پرداختهایم. چارهی پراکندگی جز با نشر حقایق نیست. اینکه مشروطه (یا سررشتهداریِ توده) را معنی میکنیم و مزایای آن را شرح میدهیم ، اینکه «میهن» و «میهنپرستی» را تفسیر میکنیم ، اینکه حقیقت «دارایی» را روشن میگردانیم ، اینکه از «کارها و پیشهها» بگفتگو میپردازیم ـ همهی اینها بنام نشر حقایق و برای چارهی اندیشههای پراکنده است.
پابرگی از ویراینده :
1ـ یاران و همباوران کسروی این نام (آزادگان) را از سال 1320 بروی دسته و جمعیت خود داشتند. «آزادگان» (آزادهها) به معنی گردنفرازان و کسانی که از ناستودگیها و خواریها خود را دور میگیرند میباشد. ولی حکومت ملایان از ناآگاه ماندن مردم از چنین دستهای ، سود جست و این نام را برای بفراموشی کشانیدن آنها به اسیران آزاد شده از بندهای عراق بکار برد.
.
🔸 دربارهی استقلال (تکهی سه از چهار)
امروز دستههای بسیاری بکوشش در راه نگهداری کشور گردن نمیگزارند. چنین وظیفهای برای خود نمیشناسند و هر دستهای بهانهی دیگری دارند. بارها گله کردهایم که بسیاری از اینان همینکه نام «میهنپرستی» میشنوند ریشخند میکنند. مردک نمیداند میهنپرستی یعنی نگهداری خانه و خاندان خود ، میهنپرستی یعنی غیرت و مردانگی.
کار پستی تا باینجا کشیده که دستههای انبوهی زندگانی را جز پول درآوردن و خوش خوردن و خوش خوابیدن و روز گزاردن نمیشناسند و پروای غیرت و مردانگی را ندارند. آری کار پستی تا باینجا کشیده.
اینها نتیجهی آن تعلیمات بیهوده و پستیست که از پیشوایان و آموزگاران خود گرفتهاند. نتیجهی آنست که معنی زندگی را نمیدانند.
هرچه هست باید از اینان چشم پوشیم. امروز با این گرفتاری بآنان نتوانیم پرداخت. هستند دستههای انبوه دیگری که علاقه بکشور خود دارند و بکوشش و جانفشانی در راه آن آمادهاند. باید باینان پردازیم. باید از اینان یک دستهای پدید آوریم.
اینان یک نقص بزرگی دارند و آن اینکه پراکندهاند و باهم یکی نیستند. هر کس به تنهایی آرزومند کوشش و تلاش است. از آنسوی نمیدانند چه کار کنند و از چه راه بکوشند. باید این نقص را از میان برداریم و همهی اینها را تا آنجا که میتوانیم بیک راه درآوریم و باهم مربوط گردانیم.
باین کار است که باید امروز بکوشیم و از این راهست که خواهیم توانست فیروز گردیم و به «خبرهای شادیآور» برسیم. این کار را هم ما باید بکنیم نه دولت. این چیزی نیست که از دست دولت برآید یا وظیفهی او باشد. این وظیفهی خود مردم است. چه در آذربایجان و چه در دیگر جاها باید باین کوشید. باید همهی غیرتمندان را باین راه خواند.
ما نیز باین میکوشیم. این روزنامه را هم برای آن بنیاد نهادهایم. این روزنامه زبان «آزادگان» (1) است. دستهای باین نام چه در تهران و چه در تبریز و چه در شهرهای دیگر هستند و میکوشند که دیگر غیرتمندان را نیز با خود همدست گردانند و برای کوشش در راه آزادی و استقلال ایران آماده گردانند.
این کار امروز تنها دو مانع در پیش دارد :
1) پراکندگی اندیشهها : چون راهی درمیان نبوده و حقایق زندگانی دانسته نگردیده هر کس چیزهای دیگری اندیشیده ، و چیزهای دیگری از اینجا و آنجا یاد گرفته. این خود علت بزرگ بدبختیست. مردمی که اندیشههاشان پریشان و پراکنده است در هیچ کاری همدست نتوانند گردید. چنین مردمی پراکندهاند اگرچه در یکجا باشند.
برای چارهی این درد ما بنشر حقایق زندگانی پرداختهایم. چارهی پراکندگی جز با نشر حقایق نیست. اینکه مشروطه (یا سررشتهداریِ توده) را معنی میکنیم و مزایای آن را شرح میدهیم ، اینکه «میهن» و «میهنپرستی» را تفسیر میکنیم ، اینکه حقیقت «دارایی» را روشن میگردانیم ، اینکه از «کارها و پیشهها» بگفتگو میپردازیم ـ همهی اینها بنام نشر حقایق و برای چارهی اندیشههای پراکنده است.
پابرگی از ویراینده :
1ـ یاران و همباوران کسروی این نام (آزادگان) را از سال 1320 بروی دسته و جمعیت خود داشتند. «آزادگان» (آزادهها) به معنی گردنفرازان و کسانی که از ناستودگیها و خواریها خود را دور میگیرند میباشد. ولی حکومت ملایان از ناآگاه ماندن مردم از چنین دستهای ، سود جست و این نام را برای بفراموشی کشانیدن آنها به اسیران آزاد شده از بندهای عراق بکار برد.
.
🔶 کتاب «پرسش و پاسخ» ـ رشتهی دوم
🔸 تکهی 7
میگویند : «قرآن را میگزاریم بجلو و اصل اسلام را پیدا میکنیم.» نمیدانند که همهی این کیشها بعقاید خود از قرآن دلیل میآورند و با بودن قرآن بوده که این اختلافها و گمراهیها پیدا شده.
در همین دو سه هفته ما در تهران دیدیم : آقای شیخ محمد مردوخ از کردستان آمده ایرانیان را به یگانگی دعوت میکند و میگوید بیایید همه یکی شویم و بسخنان خود دلیلهای آشکار از قرآن میآورد. ملایان در برابر او هایهوی برپا میکنند ، دشنامها نوشته با صد بیشرمی او را «خر دجّال» میخوانند. در برابر دلیلهایش مغالطه میکنند.
او میگوید : اگر خلافت ابوبکر ناحق بوده زنهایی که در زمان او در جنگ اسیر افتاده بودند چون از راه نامشروع بدست آمده بودند بایستی بمسلمانان حلال نباشند. شهربانو دختر یزدگرد هم بایستی بامام حسینبیعلی حلال نباشد. این را ـ راست یا دروغ ـ دلیل میآورد. آنها چون پاسخی نمیتوانند ، برای تحریک عوام مغالطه میکنند که بامام ما نسبت زنا داده. این نمونهای از رفتار آنها در برابر عنوان اصل اسلام است. (1)
پابرگی :
1ـ یك دلیل دیگر بآنكه این كیشها همه همپایهاند و یكی را بدیگری برتری نبوده همه تهی از راستیهاست و هیچ یك توانای برانگیختن نیروی راستیپرستی در مردمان نمیباشد آنكه بیش از یك سده است سخن از «اتحاد اسلام» درمیانست و در آنجا هم «اصل اسلام» بمیان میآمده و چون آن پیش نرفته بیش از پنجاه سالست سخن به «نزدیك گردانیدن كیشها» كشانده شده «دارالتقریب مذاهب» بنیاد گزاشتهاند و تاكنون صدها گفتار در این باره نوشته دهها هَمایش پدید آورده آرزوها در دل پروردهاند ولی آنچه دیده میشود اینست كه هر چند سال یك بار یك شاخهی نوی از هر یك از اینها سر برآورده بنامهایی همچون «روشنفكری دینی» یا «نواندیشی دینی» و با آرزوهایی همچون «پروتستانیزم اسلامی» جدا میشود و از دیگران دورتر میافتد. این در حالیست كه دستههایی همچون وهابی و طالبان و القاعده و داعش از سوی دیگر جدا افتادهاند.
از آنسو هر ساله در كشورهایی همچون عراق و پاكستان در كشاكشهای كیشی خونهای بسیار بر زمین میریزد. شیعی و حنفی و وهابی و دروزی و علیاللهی و شیخی و كریمخانی و دیگران هر یك بر كیش خود ایستادگی میكنند و نتیجهای كه در دست هست جز این نیست كه نیروهایی كه میباید در آبادی جهان و خرسندی جهانیان و پیشرفت دانشها بكار آید ، در ریختن خون بیگناهان و ویران كردن آبادیها بكار میافتد. آیا نتیجهی برخاستن دینها و پیشرفت دانشها و تمدن باید این باشد؟!
.
🔸 تکهی 7
میگویند : «قرآن را میگزاریم بجلو و اصل اسلام را پیدا میکنیم.» نمیدانند که همهی این کیشها بعقاید خود از قرآن دلیل میآورند و با بودن قرآن بوده که این اختلافها و گمراهیها پیدا شده.
در همین دو سه هفته ما در تهران دیدیم : آقای شیخ محمد مردوخ از کردستان آمده ایرانیان را به یگانگی دعوت میکند و میگوید بیایید همه یکی شویم و بسخنان خود دلیلهای آشکار از قرآن میآورد. ملایان در برابر او هایهوی برپا میکنند ، دشنامها نوشته با صد بیشرمی او را «خر دجّال» میخوانند. در برابر دلیلهایش مغالطه میکنند.
او میگوید : اگر خلافت ابوبکر ناحق بوده زنهایی که در زمان او در جنگ اسیر افتاده بودند چون از راه نامشروع بدست آمده بودند بایستی بمسلمانان حلال نباشند. شهربانو دختر یزدگرد هم بایستی بامام حسینبیعلی حلال نباشد. این را ـ راست یا دروغ ـ دلیل میآورد. آنها چون پاسخی نمیتوانند ، برای تحریک عوام مغالطه میکنند که بامام ما نسبت زنا داده. این نمونهای از رفتار آنها در برابر عنوان اصل اسلام است. (1)
پابرگی :
1ـ یك دلیل دیگر بآنكه این كیشها همه همپایهاند و یكی را بدیگری برتری نبوده همه تهی از راستیهاست و هیچ یك توانای برانگیختن نیروی راستیپرستی در مردمان نمیباشد آنكه بیش از یك سده است سخن از «اتحاد اسلام» درمیانست و در آنجا هم «اصل اسلام» بمیان میآمده و چون آن پیش نرفته بیش از پنجاه سالست سخن به «نزدیك گردانیدن كیشها» كشانده شده «دارالتقریب مذاهب» بنیاد گزاشتهاند و تاكنون صدها گفتار در این باره نوشته دهها هَمایش پدید آورده آرزوها در دل پروردهاند ولی آنچه دیده میشود اینست كه هر چند سال یك بار یك شاخهی نوی از هر یك از اینها سر برآورده بنامهایی همچون «روشنفكری دینی» یا «نواندیشی دینی» و با آرزوهایی همچون «پروتستانیزم اسلامی» جدا میشود و از دیگران دورتر میافتد. این در حالیست كه دستههایی همچون وهابی و طالبان و القاعده و داعش از سوی دیگر جدا افتادهاند.
از آنسو هر ساله در كشورهایی همچون عراق و پاكستان در كشاكشهای كیشی خونهای بسیار بر زمین میریزد. شیعی و حنفی و وهابی و دروزی و علیاللهی و شیخی و كریمخانی و دیگران هر یك بر كیش خود ایستادگی میكنند و نتیجهای كه در دست هست جز این نیست كه نیروهایی كه میباید در آبادی جهان و خرسندی جهانیان و پیشرفت دانشها بكار آید ، در ریختن خون بیگناهان و ویران كردن آبادیها بكار میافتد. آیا نتیجهی برخاستن دینها و پیشرفت دانشها و تمدن باید این باشد؟!
.
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری» (1)
🔸 (تکهی 5)
چون در آن مقالهی شمارهی هفدهم گفتگویی از صوفیان هم بمیان آمده و پیش از آن هم گاهی از این گروه نامی برده بودیم یکی دیگر از دوستان و خوانندگان پیمان که با صوفیان بیارتباط نیست او نیز گلههایی کرده و چون نوشتهی او دراز است بهتر آن میبینیم که خود آن را در اینجا آورده و برای اینکه ایرادهایش بیپاسخ نماند هر تکهای را نگاشته و پاسخ را داده سپس به تکهی دیگر بپردازیم.
دوست ما مینویسد :
مبارزان جهان قلب دشمنان شکنند
ترا چه شد که همه قلب دوستان شکنی؟!
پیمان وقتی که شروع بانتشار کرد با بیدینان و اروپاپرستان مبارزه داشت و الحق خدمت بزرگی را انجام میداد. ولی چه شد که از نیمهی راه تغییر مسلک داده با صوفیه بمبارزه برخاست؟ آیا این تغییر مسلک از سیاست و حکمت دور نیست؟! شما که با بیدینان پنچه به پنچه انداختهاید باید جهد کنید همهی متدینان را از هر مذهب و عقیده که هستند با خود همدست سازید. نه اینکه یک دسته از بیآزارترین متدینان را از خود رنجه گردانید. صوفیه جماعتی هستند دل از دنیا کنده و همیشه با ریاضت و سختی دادن بنفس خود بتزکیهی آن میکوشند. امروز در هر شهر ایران دستهی مهمی از صوفیه وجود دارند آیا چه اذیتی از ایشان بمردم میرسد؟ حرص و طمع بدنیا که شما همیشه آن را مذمت میکنید یکی از طرق علاج آن تصوف است و بهمین جهت است که بزرگان و فلاسفه طرفداری از تصوف کردهاند. به هر حال من اگرچه صوفی نیستم ولی چون تصوف را دوست میدارم و با جماعتی از درویشان ارتباط پیدا کردهام و دیدم که ایشان از نوشتههای شما دلگیر هستند خواستم توجه شما را باین موضوع جلب کنم.
میگوییم : ما همیشه گفتهایم که صوفیگری بدو معنی است : یکی از خود گذشتن و دل از جهان کندن و جلو آز خود گرفتن و سود دیگران را بر سود خود برگزیدن و اینگونه خجستهکاریهاست. با این صوفیگری ما نه اینکه دشمنی نداریم بلکه هوادارش هستیم و همیشه آرزو داریم که اینگونه کسان در ایران فراوان باشند. آدمی پیش از هر کاری نیازمند چنین تربیتی است. معنی دیگر تصوف همهی آفریدگان را با آفریدگار یکی داشتن (وحدت وجود) و برای رسیدن بخدا با ریاضت کشیدن و تنبلی را پیشهی خود ساخته در خانقاه نشستن و بجای پرستش خدا با ساز و آواز رقص کردن و با درویشبچگان سادهرو (شاهد) کام گزاردن و اینگونه زشتکاریهاست. با این صوفیگریست که ما دشمنی داریم و همیشه نکوهش مینماییم.
اینکه مینویسید صوفیان دین دارند این صوفیان دین نداشتهاند. بلکه پندارهایی از خود پدید آورده پایبند آنها بودهاند. بسیاری پایبند آنها نیز نبوده «بیهمهچیز» میزیستهاند. و اینکه دعوای مسلمانی میکردهاند بپاس مردم بوده که نانشان بریده میشود و اگر نه باسلام بستگی نداشتهاند. ما اینک داستانهایی را از آنان از کتابهای خودشان میآوریم تا بدانند که این مردم نه تنها باحکام اسلام اعتنایی نداشتهاند بآیین مردمی و بغیرت و مردانگی هم پایبند نبودهاند. این داستانها از نسخهی خطی کتابی آورده میشود که در بالای صفحهی یکم آن نام «تذکرةالاولیاء» نوشته ولی گویا «نفحاتالانس» جامی باشد.
1ـ دربارهی دیدار کردن شمس تبریزی مولوی را مینویسد : «مدت سه ماه در خلوتی لیلاً و نهاراً بصوم وصال نشستند که اصلاً بیرون نیامدند و کسی را زهره نبود که در خلوت ایشان درآید. روزی خدمت مولانا شمسالدین از مولانا شاهدی التماس کرد. مولانا حرم خود را دست گرفته درمیان آورد فرمود که او خواهر جانی من است. نازنینپسری میخواهم فی الحال فرزند خود سلطان ولد را پیش آورد. فرمود که او خواهر جانی من است حالیا اگر قدری شراب دست میداد ذوقی میکردیم. مولانا بیرون آمد و سبویی از محلهی جهودان پر کرده بیاورد. مولانا شمسالدین فرمود که قوت مطاوعت مولانا شمسالدین را امتحان میکردم از هرچه گویند زیادت است».
از این داستان پیداست که صوفیان از هیچگونه بیناموسی باک نداشتهاند و زنان خود را بیکدیگر پیش میکشیدهاند.
2ـ دربارهی «شیخ اوحدالدین حامد کرمانی قدسالله تعالی سره»! مینگارد : «وی در شهود حقیقت توسل بمظاهر صوری میکرده و جمال مطلق را در صور مقیدات مشاهده مینموده».
شاید خوانندگان معنی این عبارت را درست درنیابند. مقصود اینست که شیخ کرمانی بچهبازی مینموده. ولی بیشرمی در آنجاست که به یک چنین نابکاری نامردانه رخت دیگری پوشانیده میگوید : او جمال خدا را در روی پسران سادهرو تماشا میکرد!
آیا این کردارها و گفتارها با دین مسلمانی چه سازش دارد؟! آیا این هرزهکاریها در راه «تزکیهی نفس» بوده؟!
.
🔸 (تکهی 5)
چون در آن مقالهی شمارهی هفدهم گفتگویی از صوفیان هم بمیان آمده و پیش از آن هم گاهی از این گروه نامی برده بودیم یکی دیگر از دوستان و خوانندگان پیمان که با صوفیان بیارتباط نیست او نیز گلههایی کرده و چون نوشتهی او دراز است بهتر آن میبینیم که خود آن را در اینجا آورده و برای اینکه ایرادهایش بیپاسخ نماند هر تکهای را نگاشته و پاسخ را داده سپس به تکهی دیگر بپردازیم.
دوست ما مینویسد :
مبارزان جهان قلب دشمنان شکنند
ترا چه شد که همه قلب دوستان شکنی؟!
پیمان وقتی که شروع بانتشار کرد با بیدینان و اروپاپرستان مبارزه داشت و الحق خدمت بزرگی را انجام میداد. ولی چه شد که از نیمهی راه تغییر مسلک داده با صوفیه بمبارزه برخاست؟ آیا این تغییر مسلک از سیاست و حکمت دور نیست؟! شما که با بیدینان پنچه به پنچه انداختهاید باید جهد کنید همهی متدینان را از هر مذهب و عقیده که هستند با خود همدست سازید. نه اینکه یک دسته از بیآزارترین متدینان را از خود رنجه گردانید. صوفیه جماعتی هستند دل از دنیا کنده و همیشه با ریاضت و سختی دادن بنفس خود بتزکیهی آن میکوشند. امروز در هر شهر ایران دستهی مهمی از صوفیه وجود دارند آیا چه اذیتی از ایشان بمردم میرسد؟ حرص و طمع بدنیا که شما همیشه آن را مذمت میکنید یکی از طرق علاج آن تصوف است و بهمین جهت است که بزرگان و فلاسفه طرفداری از تصوف کردهاند. به هر حال من اگرچه صوفی نیستم ولی چون تصوف را دوست میدارم و با جماعتی از درویشان ارتباط پیدا کردهام و دیدم که ایشان از نوشتههای شما دلگیر هستند خواستم توجه شما را باین موضوع جلب کنم.
میگوییم : ما همیشه گفتهایم که صوفیگری بدو معنی است : یکی از خود گذشتن و دل از جهان کندن و جلو آز خود گرفتن و سود دیگران را بر سود خود برگزیدن و اینگونه خجستهکاریهاست. با این صوفیگری ما نه اینکه دشمنی نداریم بلکه هوادارش هستیم و همیشه آرزو داریم که اینگونه کسان در ایران فراوان باشند. آدمی پیش از هر کاری نیازمند چنین تربیتی است. معنی دیگر تصوف همهی آفریدگان را با آفریدگار یکی داشتن (وحدت وجود) و برای رسیدن بخدا با ریاضت کشیدن و تنبلی را پیشهی خود ساخته در خانقاه نشستن و بجای پرستش خدا با ساز و آواز رقص کردن و با درویشبچگان سادهرو (شاهد) کام گزاردن و اینگونه زشتکاریهاست. با این صوفیگریست که ما دشمنی داریم و همیشه نکوهش مینماییم.
اینکه مینویسید صوفیان دین دارند این صوفیان دین نداشتهاند. بلکه پندارهایی از خود پدید آورده پایبند آنها بودهاند. بسیاری پایبند آنها نیز نبوده «بیهمهچیز» میزیستهاند. و اینکه دعوای مسلمانی میکردهاند بپاس مردم بوده که نانشان بریده میشود و اگر نه باسلام بستگی نداشتهاند. ما اینک داستانهایی را از آنان از کتابهای خودشان میآوریم تا بدانند که این مردم نه تنها باحکام اسلام اعتنایی نداشتهاند بآیین مردمی و بغیرت و مردانگی هم پایبند نبودهاند. این داستانها از نسخهی خطی کتابی آورده میشود که در بالای صفحهی یکم آن نام «تذکرةالاولیاء» نوشته ولی گویا «نفحاتالانس» جامی باشد.
1ـ دربارهی دیدار کردن شمس تبریزی مولوی را مینویسد : «مدت سه ماه در خلوتی لیلاً و نهاراً بصوم وصال نشستند که اصلاً بیرون نیامدند و کسی را زهره نبود که در خلوت ایشان درآید. روزی خدمت مولانا شمسالدین از مولانا شاهدی التماس کرد. مولانا حرم خود را دست گرفته درمیان آورد فرمود که او خواهر جانی من است. نازنینپسری میخواهم فی الحال فرزند خود سلطان ولد را پیش آورد. فرمود که او خواهر جانی من است حالیا اگر قدری شراب دست میداد ذوقی میکردیم. مولانا بیرون آمد و سبویی از محلهی جهودان پر کرده بیاورد. مولانا شمسالدین فرمود که قوت مطاوعت مولانا شمسالدین را امتحان میکردم از هرچه گویند زیادت است».
از این داستان پیداست که صوفیان از هیچگونه بیناموسی باک نداشتهاند و زنان خود را بیکدیگر پیش میکشیدهاند.
2ـ دربارهی «شیخ اوحدالدین حامد کرمانی قدسالله تعالی سره»! مینگارد : «وی در شهود حقیقت توسل بمظاهر صوری میکرده و جمال مطلق را در صور مقیدات مشاهده مینموده».
شاید خوانندگان معنی این عبارت را درست درنیابند. مقصود اینست که شیخ کرمانی بچهبازی مینموده. ولی بیشرمی در آنجاست که به یک چنین نابکاری نامردانه رخت دیگری پوشانیده میگوید : او جمال خدا را در روی پسران سادهرو تماشا میکرد!
آیا این کردارها و گفتارها با دین مسلمانی چه سازش دارد؟! آیا این هرزهکاریها در راه «تزکیهی نفس» بوده؟!
.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 دربارهی استقلال (تکهی چهار از چهار)
2) هوسها و خودنماییها : یک دستهای چنان گرفتار هوسبازی و خودنماییاند که در چنین هنگام نیز از آن دستبرداری نمیتوانند. ما بارها میشنویم فلان آقا یک حزبی درست کرده ، فلان کسان جمعیتی تأسیس کردهاند.
اینها برای چیست؟!. آیا جز هوسبازی چه علتی دارد؟!.. از این کارها چه نتیجه تواند بود؟!.. اگر شما در اندیشهی کوششید چرا نمیآیید با ما همدست گردید؟!. ما سالهاست میکوشیم و کنون هم یک دستهی بزرگی هستیم. چه شده که شما در اندیشهی حزب دیگری میباشید؟!.. و آنگاه با کدام مایه بچنان کاری برخاستهاید؟!.. کدام همدستانی را دارید؟!.. جز آنکه چند زمانی بیایید و بروید و باهم بنشینید و یک رشته سخنان پوچ و بیهودهای را که از روزنامهها یاد گرفتهاید بهمدیگر فروشید چه کاری توانید کرد؟!..
در این باره یک داستانی از همان تبریز بنویسم : در چند ماه پیش که نویسنده به تبریز آمدم مقصودی جز این نداشتم که در چنین هنگامی با همشهریان خود از نزدیک دیدار و گفتگو کنم و آنان را بهمدستی و یگانگی وادارم. چون بگفتگوها پرداختم کسانی را دیدم در جهان دیگری هستند و پیشامد را فرصت شمردهاند که نهاد بد خود را بیرون آورند. دیگران را دیدم درپی هوسبازیند و مردان چهلساله و پنجاهساله تنها این را میخواهند که جلسهها درست کنند و بنشینند و گفتگو کنند و بیهیچ نتیجهای از هم جدا گردند ، و همین را آزادیخواهی میشمارند و یک قیمتی بآن میدهند.
ناگزیر از آنان چشم پوشیدم و با یک دستهی دیگری گفتگوها کردیم و جلسهها برپا ساختیم و در نتیجه یک جمعیتی پدید آمد. جمعیتی که از حال و مقصد آنان همه آگاهند و من نمیخواهم در اینجا آن را شرح دهم.
آنچه میخواهم شرح دهم آنست که پس از بازگشت من دو سه تنی خود را کنار کشیده و یک حزبی ساختهاند. یک مرامنامهای نوشته و چند کسی را با خود گردانیده و یک نامی نیز نهاده حزبی شدهاند. در نظر آنان حزب همینست. با همین چند چیز میتوان یک حزبی پدید آورد.
شما بیندیشید که این کار چه علتی داشته؟! آیا جز خودخواهی علت دیگری برای آن توان پنداشت؟! آن کسان از چه رنجیدهاند؟!.. آیا چه ایرادی گرفتهاند؟!..
شنیدم گفتهاند : چون دیدیم کاری پیش نمیرود این ترتیب کردیم. بهانه را تماشا کنید؟! با همدستی کار پیش نمیرفته دست بدامن پراکندگی زدهاند که کاری پیش ببرند. بسیار خوب در این مدت که جدا هستید چه کاری پیش بردید؟! چه نتیجهای را بدست آوردید؟!..
این را برای مَثَل یاد کردم. در تهران نیز از این کارها بسیار است. امروز مانع ما این دو چیز است. این دو چیز جلوگیر همدستی علاقهمندان بکشور و توده میباشد. ولی باید بکوشیم و باینها نیز چیره درآییم. باید این دو مانع را هم از جلو برداریم. با این کوششها و از این راهست که خود را از گرفتاری رها گردانیده بخبرهای شادیآور خواهیم رسید.
(پرچم روزانه شمارهی 61 و 62)
.
🔸 دربارهی استقلال (تکهی چهار از چهار)
2) هوسها و خودنماییها : یک دستهای چنان گرفتار هوسبازی و خودنماییاند که در چنین هنگام نیز از آن دستبرداری نمیتوانند. ما بارها میشنویم فلان آقا یک حزبی درست کرده ، فلان کسان جمعیتی تأسیس کردهاند.
اینها برای چیست؟!. آیا جز هوسبازی چه علتی دارد؟!.. از این کارها چه نتیجه تواند بود؟!.. اگر شما در اندیشهی کوششید چرا نمیآیید با ما همدست گردید؟!. ما سالهاست میکوشیم و کنون هم یک دستهی بزرگی هستیم. چه شده که شما در اندیشهی حزب دیگری میباشید؟!.. و آنگاه با کدام مایه بچنان کاری برخاستهاید؟!.. کدام همدستانی را دارید؟!.. جز آنکه چند زمانی بیایید و بروید و باهم بنشینید و یک رشته سخنان پوچ و بیهودهای را که از روزنامهها یاد گرفتهاید بهمدیگر فروشید چه کاری توانید کرد؟!..
در این باره یک داستانی از همان تبریز بنویسم : در چند ماه پیش که نویسنده به تبریز آمدم مقصودی جز این نداشتم که در چنین هنگامی با همشهریان خود از نزدیک دیدار و گفتگو کنم و آنان را بهمدستی و یگانگی وادارم. چون بگفتگوها پرداختم کسانی را دیدم در جهان دیگری هستند و پیشامد را فرصت شمردهاند که نهاد بد خود را بیرون آورند. دیگران را دیدم درپی هوسبازیند و مردان چهلساله و پنجاهساله تنها این را میخواهند که جلسهها درست کنند و بنشینند و گفتگو کنند و بیهیچ نتیجهای از هم جدا گردند ، و همین را آزادیخواهی میشمارند و یک قیمتی بآن میدهند.
ناگزیر از آنان چشم پوشیدم و با یک دستهی دیگری گفتگوها کردیم و جلسهها برپا ساختیم و در نتیجه یک جمعیتی پدید آمد. جمعیتی که از حال و مقصد آنان همه آگاهند و من نمیخواهم در اینجا آن را شرح دهم.
آنچه میخواهم شرح دهم آنست که پس از بازگشت من دو سه تنی خود را کنار کشیده و یک حزبی ساختهاند. یک مرامنامهای نوشته و چند کسی را با خود گردانیده و یک نامی نیز نهاده حزبی شدهاند. در نظر آنان حزب همینست. با همین چند چیز میتوان یک حزبی پدید آورد.
شما بیندیشید که این کار چه علتی داشته؟! آیا جز خودخواهی علت دیگری برای آن توان پنداشت؟! آن کسان از چه رنجیدهاند؟!.. آیا چه ایرادی گرفتهاند؟!..
شنیدم گفتهاند : چون دیدیم کاری پیش نمیرود این ترتیب کردیم. بهانه را تماشا کنید؟! با همدستی کار پیش نمیرفته دست بدامن پراکندگی زدهاند که کاری پیش ببرند. بسیار خوب در این مدت که جدا هستید چه کاری پیش بردید؟! چه نتیجهای را بدست آوردید؟!..
این را برای مَثَل یاد کردم. در تهران نیز از این کارها بسیار است. امروز مانع ما این دو چیز است. این دو چیز جلوگیر همدستی علاقهمندان بکشور و توده میباشد. ولی باید بکوشیم و باینها نیز چیره درآییم. باید این دو مانع را هم از جلو برداریم. با این کوششها و از این راهست که خود را از گرفتاری رها گردانیده بخبرهای شادیآور خواهیم رسید.
(پرچم روزانه شمارهی 61 و 62)
.
🔶 کتاب «پرسش و پاسخ» ـ رشتهی دوم
🔸 تکهی 8
آنگاه مگر داستان وهابیها فراموش شده؟.. مگر محمدبنعبدالوهاب سخن از اصل اسلام نمیراند و دلیل از قرآن نمیآورد؟.. با او چه رفتاری کردند؟. آیا بدلیهایش گردن گزاردند؟!.
وهابیها با آن روشنی دلیل آورده نشان میدهند که بتپرستان قریش که پیغمبر اسلام با آنها به نبرد برخاست رفتارشان با بتهاشان همین بوده که شما با گنبدهای مردگان رفتار میکنید. نشان میدهند که بتپرستان چون در برابر دلیلهای پیغمبر درمانده بودند عذر آورده میگفتند : «ما اینها را خدا نمیدانیم ، بلکه اینها میانجیانی هستند میانهی ما و خدا» ، و این درست همان عقیدهایست که شما دربارهی مردگان خوابیده در زیر گنبدها دارید. با این دلیلهای روشن سخن آنها را نمیپذیرند و در پیش خود آنها را بیرون از اسلام میدانند.
بهتر است کسانی که بعنوان «اصل اسلام» بما ایراد میگیرند اینها را بدانند و به پوچی سخن خود خَستُوان[=معترف] گردند.
گذشته از همهی اینها آنان نمیدانند که امروز یک کار بسیار بزرگ و بسیار دشوار نبرد کردن با گمراهیهاست. همان پیغمبر اسلام با یک بتپرستی روبرو بود و سالها با آن به نبرد پرداخت و تا آن را نینداخت راه کار خود را صاف نگردانید.
امروز ما در همین کشور با ده گونه گمراهی روبرو میباشیم که باید با یکایک آنها نبرد کنیم و بیپایی هر یکی را روشن گردانیم ، و ایستادگیهای سختی را که پیروان هر یکی از آنها میکنند بشکنیم. ما در برابر اینها به نیرویی ده برابر نیروی اسلام نیاز داشتیم. این گمراهیهای گوناگون مردم را بیکبار گیج گردانیده و خردها و فهمهاشان را از کار انداخته است.
اکنون دوازده سالست که ما با این گمراهیها در نبردیم و تیشهها بریشهی هر یکی فرود آوردهایم ، و در چنین هنگامی میبینیم کسانی زبان باز کرده میگویند : «شما بایستی اصل اسلام را پیش کشید». بگفتهی عوام چیزی هم از ما طلبکار درآمدهاند.
دانسته میشود این کوششها که ما کردهایم و در برابر گمراهیهای هزارساله بالا افراشته بکندن بنیاد آنها تلاش کردهایم کار بدی بوده. ما راه کوشش را نشناختهایم. بایستی از این بزرگواران شور خواهیم ، از این استادان دستور گیریم. اینست معنی سخن آنها.
چنانکه گفتیم «اصل اسلام» عنوانیست بدهان اینها افتاده. شنیدهاند و یاد گرفتهاند و نافهمیده بزبان میآورند. شما اگر پرسشهایی کنید خواهید دید که درماندند و پاسخی نتوانستند. در همانحال ، این عنوان سنگری برای آنهاست. سنگر دوم است که در آن خود را نگه دارند و از میدان درنروند.
اینها در گمراهیهای کیشی خود پافشارند : روضه میخوانند ، بزیارت میروند ، مردههای خود را از گور درآورده با صد رسوایی به قم و نجف میفرستند ... ، و اگر شما باین نادانیهاشان ایراد گرفتید تا بتوانند با شما مجادله میکنند و ایستادگی نشان میدهند. ولی هنگامی که شکست خوردند و بایرادهای شما پاسخ نتوانستند در آن هنگامست که یک سنگر پس نشسته میگویند : «اینها در اصل اسلام نبوده ، و ما تابع اصل اسلامیم». این شیوهایست که ما در این دوازده سال از آنان دیدهایم. خواستشان پافشاری بروی کیش خودشانست و عنوان «اصل اسلام» سپری در دست آنهاست.
بارها این مثل را زدهایم که دین در نزد اینها مانند رخت است که دو دست از آن دارند : یکی کهنه و چرکآلود و ناپاک که به تن خود میکنند و با آن زندگی بسر میبرند ، دیگری تازه و پاکیزه که در بقچه نگه میدارند و بمیهمانان و بیگانگان نشان میدهند.
یکی بآنان نمیگوید : شما اگر کسی هستید که رستگاری از گمراهی بازشناسید پس آنهمه گمراهیها و نادانیها چیست که گرفتار میباشید؟. اگر نیستید پس چگونه است که بما دستور میدهید. شما در لجنزار گمراهیهای گوناگون فرورفته بودید و ما کوشیدهایم که بیرونتان آوریم. ولی شما بروی خود نیاورده در همان حال میخواهید راهنمایی کنید و بما دستورهایی دهید ، و من نمیدانم باین کار شما چه نامی دهم.
.
🔸 تکهی 8
آنگاه مگر داستان وهابیها فراموش شده؟.. مگر محمدبنعبدالوهاب سخن از اصل اسلام نمیراند و دلیل از قرآن نمیآورد؟.. با او چه رفتاری کردند؟. آیا بدلیهایش گردن گزاردند؟!.
وهابیها با آن روشنی دلیل آورده نشان میدهند که بتپرستان قریش که پیغمبر اسلام با آنها به نبرد برخاست رفتارشان با بتهاشان همین بوده که شما با گنبدهای مردگان رفتار میکنید. نشان میدهند که بتپرستان چون در برابر دلیلهای پیغمبر درمانده بودند عذر آورده میگفتند : «ما اینها را خدا نمیدانیم ، بلکه اینها میانجیانی هستند میانهی ما و خدا» ، و این درست همان عقیدهایست که شما دربارهی مردگان خوابیده در زیر گنبدها دارید. با این دلیلهای روشن سخن آنها را نمیپذیرند و در پیش خود آنها را بیرون از اسلام میدانند.
بهتر است کسانی که بعنوان «اصل اسلام» بما ایراد میگیرند اینها را بدانند و به پوچی سخن خود خَستُوان[=معترف] گردند.
گذشته از همهی اینها آنان نمیدانند که امروز یک کار بسیار بزرگ و بسیار دشوار نبرد کردن با گمراهیهاست. همان پیغمبر اسلام با یک بتپرستی روبرو بود و سالها با آن به نبرد پرداخت و تا آن را نینداخت راه کار خود را صاف نگردانید.
امروز ما در همین کشور با ده گونه گمراهی روبرو میباشیم که باید با یکایک آنها نبرد کنیم و بیپایی هر یکی را روشن گردانیم ، و ایستادگیهای سختی را که پیروان هر یکی از آنها میکنند بشکنیم. ما در برابر اینها به نیرویی ده برابر نیروی اسلام نیاز داشتیم. این گمراهیهای گوناگون مردم را بیکبار گیج گردانیده و خردها و فهمهاشان را از کار انداخته است.
اکنون دوازده سالست که ما با این گمراهیها در نبردیم و تیشهها بریشهی هر یکی فرود آوردهایم ، و در چنین هنگامی میبینیم کسانی زبان باز کرده میگویند : «شما بایستی اصل اسلام را پیش کشید». بگفتهی عوام چیزی هم از ما طلبکار درآمدهاند.
دانسته میشود این کوششها که ما کردهایم و در برابر گمراهیهای هزارساله بالا افراشته بکندن بنیاد آنها تلاش کردهایم کار بدی بوده. ما راه کوشش را نشناختهایم. بایستی از این بزرگواران شور خواهیم ، از این استادان دستور گیریم. اینست معنی سخن آنها.
چنانکه گفتیم «اصل اسلام» عنوانیست بدهان اینها افتاده. شنیدهاند و یاد گرفتهاند و نافهمیده بزبان میآورند. شما اگر پرسشهایی کنید خواهید دید که درماندند و پاسخی نتوانستند. در همانحال ، این عنوان سنگری برای آنهاست. سنگر دوم است که در آن خود را نگه دارند و از میدان درنروند.
اینها در گمراهیهای کیشی خود پافشارند : روضه میخوانند ، بزیارت میروند ، مردههای خود را از گور درآورده با صد رسوایی به قم و نجف میفرستند ... ، و اگر شما باین نادانیهاشان ایراد گرفتید تا بتوانند با شما مجادله میکنند و ایستادگی نشان میدهند. ولی هنگامی که شکست خوردند و بایرادهای شما پاسخ نتوانستند در آن هنگامست که یک سنگر پس نشسته میگویند : «اینها در اصل اسلام نبوده ، و ما تابع اصل اسلامیم». این شیوهایست که ما در این دوازده سال از آنان دیدهایم. خواستشان پافشاری بروی کیش خودشانست و عنوان «اصل اسلام» سپری در دست آنهاست.
بارها این مثل را زدهایم که دین در نزد اینها مانند رخت است که دو دست از آن دارند : یکی کهنه و چرکآلود و ناپاک که به تن خود میکنند و با آن زندگی بسر میبرند ، دیگری تازه و پاکیزه که در بقچه نگه میدارند و بمیهمانان و بیگانگان نشان میدهند.
یکی بآنان نمیگوید : شما اگر کسی هستید که رستگاری از گمراهی بازشناسید پس آنهمه گمراهیها و نادانیها چیست که گرفتار میباشید؟. اگر نیستید پس چگونه است که بما دستور میدهید. شما در لجنزار گمراهیهای گوناگون فرورفته بودید و ما کوشیدهایم که بیرونتان آوریم. ولی شما بروی خود نیاورده در همان حال میخواهید راهنمایی کنید و بما دستورهایی دهید ، و من نمیدانم باین کار شما چه نامی دهم.
.
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری» (1)
🔸 (تکهی 6)
3ـ دربارهی همان صوفی مینگارد : «چون وی در سماع گرم شدی پیراهن امردان چاک کردی و سینه بسینه ایشان بازنهادی. چون ببغداد رسید خلیفه پسری صاحب جمال داشت این سخن بشنید گفت او مبتدع است و کافر اگر در صحبت من از اینگونه حرکتی بکند وی را بکشم چون در سماع گرم شد شیخ بکرامت دریافت (گفت) :
سهل است مرا بر سر خنجر بودن
در پای مراد دوست بیسر بودن
تو آمدهای که کافری را بکشی
غازی چو تویی رواست کافر بودن
پسر و خلیفه سر در پای شیخ نهادند و مرید شدند.»
شنیدنی است که مردک نابکاری که بایستی تن او را بآتش بسوزانند «کرامت» داشته است!
4ـ دربارهی : «شیخ فخرالدین ابراهیم المشتهر بالعراقی قدس الله روحه» داستانهایی آورده که رواست هر غیرتمندی از خواندن آنها سر بشرمساری پایین اندازد. مردک نابکار به هر کجا میرسیده جز با سادهرویان سر و کاری نداشته. آغاز کار او را چنین مینویسد :
«در سن هفده سالگی در بعضی مدارس مشهورهی همدان بافاده مشغول بوده روزی جمعی قلندران بهمدان رسیدهاند و با ایشان پسری صاحب جمال بود و بر وی مشرب عشق غالب چون آن پسر را بدید گرفتار شد مادام که در همدان بودند با ایشان بود چون از همدان سفر کردند و چند روز برآمد بیطاقت شد و در عقب ایشان برفت و چون بایشان رسید برنگ ایشان برآمد و همراه ایشان بهندوستان افتاد و در شهر مولتان بصحبت شیخ بهاءالدین زکریا رسید و گویند چون شیخ وی را در خلوت نشاند و از چلهی وی یک دهه گذشت وی را وجدی رسید و حالی بر وی مستولی شد. این غزل را گفت :
نخستین باده کاندر جام کردند
ز چشم مست ساقی وام کردند
و آن را با آواز بلند میخواند و میگریست چون اهل خانقاه آن را دیدند و آن را خلاف طریقهی شیخ دانستند چه طریقهی ایشان در خلوت جز اشتغال بذکر یا مراقبه ، امری دیگر نمیباشد آن را بر سبیل انکار بسمع شیخ رسانیدند. شیخ فرمود که شما را از این منع است او را منع نیست چون روز چند برآمد یکی از مقربان شیخ را گذر بر خرابات افتاد شنید که آن غزل را خراباتیان با چنگ و چغانه میگفتند و پیش شیخ آمد و صورت حال را بازنمود و گفت باقی شیخ حاکمند. شیخ سئوال کرد که چه شنیدی بازگوی. چون بدین بیت رسید که :
چو خود کردند راز خویشتن فاش
عراقی را چرا بدنام کردند؟!
شیخ فرمود که کار او تمام شد برخاست و بدر خلوت عراقی آمد و گفت : عراقی مناجات در خرابات میکنی؟ بیرون آی بیرون آمد و سر در قدم شیخ نهاد شیخ بدست مبارک خود سر او را از خاک برداشت و دیگر وی را بخلوت نگذاشت و خرقه از تن مبارک خود کشیده به وی پوشانید ...»
تکهی نخست این داستان که پستی و نابکاری است بماند. از تکهی آخری آن شما چه میفهمید؟.. آیا از این مرد چه کار نیکی سر زد که سزاوار خرقهی شیخ گردید؟ آیا خواندن یک غزل که معنی آن را خود خواننده هم نمیفهمد چه ارزشی دارد که کسی بپایهی مرشدی برسد؟. بگویید که این مفت خوردن و بیکار خوابیدن در خانقاه چه ریاضتی بوده است؟..
ما در اینجا فرصت چندانی نداریم وگرنه نشان میدادیم که این دستهی صوفیان چه آسیبهایی را به ایران رسانیدهاند.
.
🔸 (تکهی 6)
3ـ دربارهی همان صوفی مینگارد : «چون وی در سماع گرم شدی پیراهن امردان چاک کردی و سینه بسینه ایشان بازنهادی. چون ببغداد رسید خلیفه پسری صاحب جمال داشت این سخن بشنید گفت او مبتدع است و کافر اگر در صحبت من از اینگونه حرکتی بکند وی را بکشم چون در سماع گرم شد شیخ بکرامت دریافت (گفت) :
سهل است مرا بر سر خنجر بودن
در پای مراد دوست بیسر بودن
تو آمدهای که کافری را بکشی
غازی چو تویی رواست کافر بودن
پسر و خلیفه سر در پای شیخ نهادند و مرید شدند.»
شنیدنی است که مردک نابکاری که بایستی تن او را بآتش بسوزانند «کرامت» داشته است!
4ـ دربارهی : «شیخ فخرالدین ابراهیم المشتهر بالعراقی قدس الله روحه» داستانهایی آورده که رواست هر غیرتمندی از خواندن آنها سر بشرمساری پایین اندازد. مردک نابکار به هر کجا میرسیده جز با سادهرویان سر و کاری نداشته. آغاز کار او را چنین مینویسد :
«در سن هفده سالگی در بعضی مدارس مشهورهی همدان بافاده مشغول بوده روزی جمعی قلندران بهمدان رسیدهاند و با ایشان پسری صاحب جمال بود و بر وی مشرب عشق غالب چون آن پسر را بدید گرفتار شد مادام که در همدان بودند با ایشان بود چون از همدان سفر کردند و چند روز برآمد بیطاقت شد و در عقب ایشان برفت و چون بایشان رسید برنگ ایشان برآمد و همراه ایشان بهندوستان افتاد و در شهر مولتان بصحبت شیخ بهاءالدین زکریا رسید و گویند چون شیخ وی را در خلوت نشاند و از چلهی وی یک دهه گذشت وی را وجدی رسید و حالی بر وی مستولی شد. این غزل را گفت :
نخستین باده کاندر جام کردند
ز چشم مست ساقی وام کردند
و آن را با آواز بلند میخواند و میگریست چون اهل خانقاه آن را دیدند و آن را خلاف طریقهی شیخ دانستند چه طریقهی ایشان در خلوت جز اشتغال بذکر یا مراقبه ، امری دیگر نمیباشد آن را بر سبیل انکار بسمع شیخ رسانیدند. شیخ فرمود که شما را از این منع است او را منع نیست چون روز چند برآمد یکی از مقربان شیخ را گذر بر خرابات افتاد شنید که آن غزل را خراباتیان با چنگ و چغانه میگفتند و پیش شیخ آمد و صورت حال را بازنمود و گفت باقی شیخ حاکمند. شیخ سئوال کرد که چه شنیدی بازگوی. چون بدین بیت رسید که :
چو خود کردند راز خویشتن فاش
عراقی را چرا بدنام کردند؟!
شیخ فرمود که کار او تمام شد برخاست و بدر خلوت عراقی آمد و گفت : عراقی مناجات در خرابات میکنی؟ بیرون آی بیرون آمد و سر در قدم شیخ نهاد شیخ بدست مبارک خود سر او را از خاک برداشت و دیگر وی را بخلوت نگذاشت و خرقه از تن مبارک خود کشیده به وی پوشانید ...»
تکهی نخست این داستان که پستی و نابکاری است بماند. از تکهی آخری آن شما چه میفهمید؟.. آیا از این مرد چه کار نیکی سر زد که سزاوار خرقهی شیخ گردید؟ آیا خواندن یک غزل که معنی آن را خود خواننده هم نمیفهمد چه ارزشی دارد که کسی بپایهی مرشدی برسد؟. بگویید که این مفت خوردن و بیکار خوابیدن در خانقاه چه ریاضتی بوده است؟..
ما در اینجا فرصت چندانی نداریم وگرنه نشان میدادیم که این دستهی صوفیان چه آسیبهایی را به ایران رسانیدهاند.
.
بدبختیهای توده ب 6.pdf
281.9 KB
🔸 بدبختی توده و ریشهی آن
🔹 با بدنهادان دشمنی نمایید
🔹 باید اندیشهها یکرویه گردد
🔹 دربارهی استقلال
💡 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🔹 با بدنهادان دشمنی نمایید
🔹 باید اندیشهها یکرویه گردد
🔹 دربارهی استقلال
💡 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 همه چیز از دانستن برخیزد (تکهی یک از دو)
گفتارهایی که در شمارههای اخیر پرچم در زمینهی کارها و پیشهها نوشتیم یکی از «ادباء» خوانده و چنین گفته : «اینها سودش چیست؟!..»
میگویم : نخست ، دانستن اینها خود سود است. مردم چنانکه باید خود را بشناسند ، جهان را بشناسند ، باید معنی کارهای خود را نیز بشناسند. این بسیار ننگ است برای مردمی که بکارها و پیشههایی بپردازند ولی معنی آنها را ندانند ، و از نتیجهای که باید داد آگاه نباشند.
شما امروز اگر از یک کارگری بپرسید : این کار را چرا میکنید ، خواهد گفت : «برای آنکه یک لقمه نانی بدست آورم». اگر از یک بازرگانی بپرسید : باین کار چرا برخاستهاید ، خواهد گفت : «برای آنکه داد و ستد کنم و پول بدست آورم». بیش از این آگاهی ندارند.
داستان اینان داستان نابینایانست که در جهانند ولی آن را نمیبینند و جز یک تصورهای غلطی از آن در دل ندارند. اینان نیز کوردلند. زندگی میکنند ولی معنی آن را نمیدانند و از هر کاری یک تصور غلطی در اندیشه دارند.
باید بجای تاریخچهی شعرا و شعرهای بیهوده و فلسفههای کهن و قصص بنیاسرائیل و دیگر آموختنیها که در دبستانها یا در بیرونها بمردم میآموزند اینها را یاد دهند. اینها و مانند اینهاست که سرمایهی زندگانی تواند بود. اینها از سودمندترین دانشهاست.
دوم ، در جهان همه چیز از دانستن برخیزد. هر چیزی نخست در اندیشهها جا گیرد و سپس جریان پیدا کند. امروز باید این حقایق را منتشر گردانید و بهمهی مردم یاد داد ، و از همین یاد دادن نتیجهها خواهد بود.
زیرا اینها چون دانسته شد بیشتر مردم خودبخود آنها را بکار خواهند بست و دیگر پی کارهای بیهوده (کارهایی که بزندگانی تأثیر ندارد) نخواهند رفت و از مفتخواری پرهیز خواهند نمود. از آنسوی کمکم زمینه آماده گردیده قانونها بروی اینها گزارده خواهد شد.
این بیترتیبیهای امروزی همه از نادانستن است. سرچشمهی کارهای آدمی مغز اوست. در جایی که مغزها آکنده از اندیشههای نادرست است کارها نیز همه نادرست خواهد درآمد.
.
🔸 همه چیز از دانستن برخیزد (تکهی یک از دو)
گفتارهایی که در شمارههای اخیر پرچم در زمینهی کارها و پیشهها نوشتیم یکی از «ادباء» خوانده و چنین گفته : «اینها سودش چیست؟!..»
میگویم : نخست ، دانستن اینها خود سود است. مردم چنانکه باید خود را بشناسند ، جهان را بشناسند ، باید معنی کارهای خود را نیز بشناسند. این بسیار ننگ است برای مردمی که بکارها و پیشههایی بپردازند ولی معنی آنها را ندانند ، و از نتیجهای که باید داد آگاه نباشند.
شما امروز اگر از یک کارگری بپرسید : این کار را چرا میکنید ، خواهد گفت : «برای آنکه یک لقمه نانی بدست آورم». اگر از یک بازرگانی بپرسید : باین کار چرا برخاستهاید ، خواهد گفت : «برای آنکه داد و ستد کنم و پول بدست آورم». بیش از این آگاهی ندارند.
داستان اینان داستان نابینایانست که در جهانند ولی آن را نمیبینند و جز یک تصورهای غلطی از آن در دل ندارند. اینان نیز کوردلند. زندگی میکنند ولی معنی آن را نمیدانند و از هر کاری یک تصور غلطی در اندیشه دارند.
باید بجای تاریخچهی شعرا و شعرهای بیهوده و فلسفههای کهن و قصص بنیاسرائیل و دیگر آموختنیها که در دبستانها یا در بیرونها بمردم میآموزند اینها را یاد دهند. اینها و مانند اینهاست که سرمایهی زندگانی تواند بود. اینها از سودمندترین دانشهاست.
دوم ، در جهان همه چیز از دانستن برخیزد. هر چیزی نخست در اندیشهها جا گیرد و سپس جریان پیدا کند. امروز باید این حقایق را منتشر گردانید و بهمهی مردم یاد داد ، و از همین یاد دادن نتیجهها خواهد بود.
زیرا اینها چون دانسته شد بیشتر مردم خودبخود آنها را بکار خواهند بست و دیگر پی کارهای بیهوده (کارهایی که بزندگانی تأثیر ندارد) نخواهند رفت و از مفتخواری پرهیز خواهند نمود. از آنسوی کمکم زمینه آماده گردیده قانونها بروی اینها گزارده خواهد شد.
این بیترتیبیهای امروزی همه از نادانستن است. سرچشمهی کارهای آدمی مغز اوست. در جایی که مغزها آکنده از اندیشههای نادرست است کارها نیز همه نادرست خواهد درآمد.
.