🔸 چرا از راه سیاست نمیآییم؟..
🔹 (تکهی سه از چهار)
آمدیم بکیشهای دیگر : کیش بهایی از پیروان خود تنها آن را میخواهد که کتاب اقدس و ایقان و مفاوضات خوانند ، و لوح احمد را ازبر کنند ، و به تبلیغ کوشند ، محفل برپا کرده از فضایل «جمال قدم» (1) گفتگو کنند ، یک رشته سخنان پوچی را که راه به هیچ دیهی نمیبرد پیاپی گردانند ، به «مولی الورای» خود پولها فرستند و دستگاه او را بیپول نگزارند و بس ، و هیچ کاری بکشور و نگهداری آن ندارند. بلکه اگر راستی را خواهیم بهائیان همیشه بدخواه این کشورند و خود را در زیر پناه بیگانگان نگاه میدارند و آزادی خود را در چیرگی آنها میدانند.
صوفیگری که هنوز رواج بسیاری در ایران دارد یکسره آخشیج[=ضد] دلبستگی بکشور و پرداختن بزندگانیست. یک صوفی باید سرگرم پندارهای بیخردانهی خود باشد ، «اربعین» بسر برد ، به «تهذیب نفس» کوشد ، درپی «وصول بخدا» باشد ، آنچه دیگران در «آفاق» میبینند او در «انفس» ببیند ، «سیر در نفس» خود کند ، مثنوی بخواند ، «طامات» ببافد. او را با کشور و توده چه کار است؟!.. او سربازی چه تواند؟!.. جانفشانی و جانبازی کی کند؟!.. یک صوفی جهان در دیدهاش خوار است «همتش سر باین جهان فرونمیآورد» و آنگاه صوفی همگی را به یک دیده میبیند. در دیدهی او ستمگر و ستمدیده ، بدکار و نیکوکار ، خودی و بیگانه یکیست. «یکرنگی اسیر رنگ شده و موسیئی با موسیئی در جنگ شده» «همه خدایند و از خدا کِی جدایند».
علیاللهیگری نیز چنین است. این کیشِ قاچاقِ شگفت که بیش از هزارودویست سالست پیدا شده و امروز پیروان آن بنام گوران یا اهلِ حق یا علیاللهی در آذربایجان و کردستان و همدان و لرستان فراوانند ، در این زمان دراز همیشه خود را از ایرانیان جدا میگیرند و آنان را بیگانه میشمارند و به یک رشته اندیشههای پست و کارهای پستتری که همیشه نهان میدارند سرگرم و دلخوش میباشند. در این کشور میزیند و کمترین دلبستگی بآن نمیدارند. کسانی از آنان هنرهاشان بآتش رفتن و نسوختن و شمشیر بشکم فروبردن و گزند ندیدنست و از همهی خوشیهای جهان باین بازیها بس کردهاند.
باطنیگری نیز چنین است. این کیش نیز بیش از هزارودویست سالست پدید آمده و اکنون پیروان آن در محلات و دیگر جاها فراوانند و اینان نیز خود را از دیگران جدا میگیرند و به یک رشته اندیشههای پست و کارهای پستتری سرگرمند و سررشتهشان بدست سِر آقاخان است که اکنون در لندن میزید.
یکایک چه بشمارم. همهی کیشها چنین است ـ از آنسوی ارمنی ، آسوری ، کردی ، زردشتی گذشته از جدایی در کیش ، در آرمان و آرزو جدایند ، در سیاست جدایند ، و همگی آنان از دلبستگی بایران بیبهره میباشند بلکه بسیاری دشمن نیز هستند و نابودی این کشور را میخواهند.
کنون شما بیندیشید که از چنین تودهای چگونه میتوان نیرویی پدید آورد؟!.. چنین تودهای چگونه میتواند بمیدان سیاست درآید و با دولتهای دیگر روبرو ایستد؟! چنین مردمی زیردستی و لگدمالی به پیشانیشان نوشته شده و هیچ سیاستی نخواهد توانست اینها را از آن سرنوشت که نتیجهی حال و رفتار خودشانست رها گرداند.
این مردم نمیدانند که این بدبختی که گرفتار شدهاند نتیجهی همین حال و رفتار خودشانست ، نتیجهی این کیشهای گوناگون ، و آن اندیشههای پراکنده ، و آن کتابهای پستِ گمراهکننده است که باید اینها را از میان بردارند. بلکه چنین میپندارند که زبون سیاست شدهاند و اینست چاره را نیز از راه سیاست چشم میدارند. ولی این نادانی دیگری از آنانست. دوباره میگویم مایهی بدبختی درمیان خودشانست.
آری ، اینان زبون سیاست نیز گردیدهاند. ولی انگیزهی[علت] آن زبونی نیز این ناتوانیها و گرفتاریها بوده است. دولتهای بزرگ همینکه اینان را آلوده دیدهاند این دانستهاند که هیچ نیرویی ندارند و بیهیچ ترسی بر سرشان کوفتهاند.
پابرگی :
1ـ «جمال مبارک» و «جمال قدم» پاینامهاییست که بهائیان ، میرزا حسینعلی نوری را با آنها میخوانند. ـ ویراینده
.
🔹 (تکهی سه از چهار)
آمدیم بکیشهای دیگر : کیش بهایی از پیروان خود تنها آن را میخواهد که کتاب اقدس و ایقان و مفاوضات خوانند ، و لوح احمد را ازبر کنند ، و به تبلیغ کوشند ، محفل برپا کرده از فضایل «جمال قدم» (1) گفتگو کنند ، یک رشته سخنان پوچی را که راه به هیچ دیهی نمیبرد پیاپی گردانند ، به «مولی الورای» خود پولها فرستند و دستگاه او را بیپول نگزارند و بس ، و هیچ کاری بکشور و نگهداری آن ندارند. بلکه اگر راستی را خواهیم بهائیان همیشه بدخواه این کشورند و خود را در زیر پناه بیگانگان نگاه میدارند و آزادی خود را در چیرگی آنها میدانند.
صوفیگری که هنوز رواج بسیاری در ایران دارد یکسره آخشیج[=ضد] دلبستگی بکشور و پرداختن بزندگانیست. یک صوفی باید سرگرم پندارهای بیخردانهی خود باشد ، «اربعین» بسر برد ، به «تهذیب نفس» کوشد ، درپی «وصول بخدا» باشد ، آنچه دیگران در «آفاق» میبینند او در «انفس» ببیند ، «سیر در نفس» خود کند ، مثنوی بخواند ، «طامات» ببافد. او را با کشور و توده چه کار است؟!.. او سربازی چه تواند؟!.. جانفشانی و جانبازی کی کند؟!.. یک صوفی جهان در دیدهاش خوار است «همتش سر باین جهان فرونمیآورد» و آنگاه صوفی همگی را به یک دیده میبیند. در دیدهی او ستمگر و ستمدیده ، بدکار و نیکوکار ، خودی و بیگانه یکیست. «یکرنگی اسیر رنگ شده و موسیئی با موسیئی در جنگ شده» «همه خدایند و از خدا کِی جدایند».
علیاللهیگری نیز چنین است. این کیشِ قاچاقِ شگفت که بیش از هزارودویست سالست پیدا شده و امروز پیروان آن بنام گوران یا اهلِ حق یا علیاللهی در آذربایجان و کردستان و همدان و لرستان فراوانند ، در این زمان دراز همیشه خود را از ایرانیان جدا میگیرند و آنان را بیگانه میشمارند و به یک رشته اندیشههای پست و کارهای پستتری که همیشه نهان میدارند سرگرم و دلخوش میباشند. در این کشور میزیند و کمترین دلبستگی بآن نمیدارند. کسانی از آنان هنرهاشان بآتش رفتن و نسوختن و شمشیر بشکم فروبردن و گزند ندیدنست و از همهی خوشیهای جهان باین بازیها بس کردهاند.
باطنیگری نیز چنین است. این کیش نیز بیش از هزارودویست سالست پدید آمده و اکنون پیروان آن در محلات و دیگر جاها فراوانند و اینان نیز خود را از دیگران جدا میگیرند و به یک رشته اندیشههای پست و کارهای پستتری سرگرمند و سررشتهشان بدست سِر آقاخان است که اکنون در لندن میزید.
یکایک چه بشمارم. همهی کیشها چنین است ـ از آنسوی ارمنی ، آسوری ، کردی ، زردشتی گذشته از جدایی در کیش ، در آرمان و آرزو جدایند ، در سیاست جدایند ، و همگی آنان از دلبستگی بایران بیبهره میباشند بلکه بسیاری دشمن نیز هستند و نابودی این کشور را میخواهند.
کنون شما بیندیشید که از چنین تودهای چگونه میتوان نیرویی پدید آورد؟!.. چنین تودهای چگونه میتواند بمیدان سیاست درآید و با دولتهای دیگر روبرو ایستد؟! چنین مردمی زیردستی و لگدمالی به پیشانیشان نوشته شده و هیچ سیاستی نخواهد توانست اینها را از آن سرنوشت که نتیجهی حال و رفتار خودشانست رها گرداند.
این مردم نمیدانند که این بدبختی که گرفتار شدهاند نتیجهی همین حال و رفتار خودشانست ، نتیجهی این کیشهای گوناگون ، و آن اندیشههای پراکنده ، و آن کتابهای پستِ گمراهکننده است که باید اینها را از میان بردارند. بلکه چنین میپندارند که زبون سیاست شدهاند و اینست چاره را نیز از راه سیاست چشم میدارند. ولی این نادانی دیگری از آنانست. دوباره میگویم مایهی بدبختی درمیان خودشانست.
آری ، اینان زبون سیاست نیز گردیدهاند. ولی انگیزهی[علت] آن زبونی نیز این ناتوانیها و گرفتاریها بوده است. دولتهای بزرگ همینکه اینان را آلوده دیدهاند این دانستهاند که هیچ نیرویی ندارند و بیهیچ ترسی بر سرشان کوفتهاند.
پابرگی :
1ـ «جمال مبارک» و «جمال قدم» پاینامهاییست که بهائیان ، میرزا حسینعلی نوری را با آنها میخوانند. ـ ویراینده
.
🔶 کتاب «پرسش و پاسخ» ـ رشتهی دوم
🔸 تکهی 17
الف ـ من در اینجا اشکالی پیدا کردم. شما دربارهی پیغمبر اسلام گفتید : «این کارها شده بیآنکه کسی معجزه بخواهد ...» در حالی که در نوشتههای خودتان در جاهای دیگر نوشتهاید که میآمدند و از پیغمبر اسلام معجزه میطلبیدند و او در پاسخش میگفت من نمیتوانم و آیههایی از قرآن گواه آوردهاید.
د ـ هر دو راستست. ابوبکر و عمر و علی و سلمان و عمار و مانند اینها که به پیغمبر گرویدند و به یاری او برخاستند هیچ یکی ازو معجزه نطلبید ، هیچ یکی بیادش نیفتاد که معجزه هم هست. ولی یهودیان و نصارا و دیگران که مغزهاشان آلوده بود و نمیتوانستند بآن پاکمرد بگروند و در آن کوششها یاوری کنند ، هر زمان بهانهی دیگری پیش میکشیدند و یکی از بهانههاشان همین بود که میگفتند : پس چرا معجزه نشان نمیدهد؟. (لَوْلَا أُنزِلَ عَلَیهِ آیةٌ) در پاسخ آنها بود که پیغمبر میگفت : من معجزه نتوانم. این چیزها که شما میخواهید من توانا نمیباشم.
اساساً این داستان معجزه از یادگارهای تودهی یهود است. آنها بودهاند که به پیغمبران خود معجزهها ساخته در کتابهاشان نوشتهاند. سپس هم مسلمانان و دیگران پیروی از آنها کردهاند.
پایان
.
🔸 تکهی 17
الف ـ من در اینجا اشکالی پیدا کردم. شما دربارهی پیغمبر اسلام گفتید : «این کارها شده بیآنکه کسی معجزه بخواهد ...» در حالی که در نوشتههای خودتان در جاهای دیگر نوشتهاید که میآمدند و از پیغمبر اسلام معجزه میطلبیدند و او در پاسخش میگفت من نمیتوانم و آیههایی از قرآن گواه آوردهاید.
د ـ هر دو راستست. ابوبکر و عمر و علی و سلمان و عمار و مانند اینها که به پیغمبر گرویدند و به یاری او برخاستند هیچ یکی ازو معجزه نطلبید ، هیچ یکی بیادش نیفتاد که معجزه هم هست. ولی یهودیان و نصارا و دیگران که مغزهاشان آلوده بود و نمیتوانستند بآن پاکمرد بگروند و در آن کوششها یاوری کنند ، هر زمان بهانهی دیگری پیش میکشیدند و یکی از بهانههاشان همین بود که میگفتند : پس چرا معجزه نشان نمیدهد؟. (لَوْلَا أُنزِلَ عَلَیهِ آیةٌ) در پاسخ آنها بود که پیغمبر میگفت : من معجزه نتوانم. این چیزها که شما میخواهید من توانا نمیباشم.
اساساً این داستان معجزه از یادگارهای تودهی یهود است. آنها بودهاند که به پیغمبران خود معجزهها ساخته در کتابهاشان نوشتهاند. سپس هم مسلمانان و دیگران پیروی از آنها کردهاند.
پایان
.
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری»
🔸 پیامها (تکهی 1)
قم ، آقای صفیر :
نگارش شما بعنوان نکتهگیری بر نگارشهای من در زمینهی شعر رسیده. رنج بیهوده کشیده و کار نابجایی کردهاید! همانا شما از شعرای غزلسرا میباشید و بدرد بیهودهگویی گرفتار هستید و چون آن نگارشهای من بشما برخورده بجای آنکه بچارهی درد خود بکوشید و از این سپس ترک بیهودهگویی کنید ستیزهرویی نموده باین نگارش تند دشمنانه برخاستهاید.
شما در آغاز نگارش خود مینویسید : «بعمر خویش شعر نسرودهام ...» با آنکه آشنایان ما که شما را میشناسند بما خبر میدهند که این سخن سراپا دروغ است و شما تاکنون چندین هزار بیت شعر سروده و همیشه سر و کار با دلبرهای پنداری یا خرابات دروغی داشتهاید. از جمله این بیت از شماست :
در صف سادهپرستان خرابات صفیر
بد و تردامن و قلاشتر از من نبود
نیز از شماست :
بجای آب می افشان کنید میکده زانک
به خاک بوسی آن جا صفیر میآید.
خودتان بگویید که دروغ باین آشکاری را برای چه نوشتهاید و آیا چه سودی از آن بهرهی شما میتواند بود؟!
هم از این شعرها پیداست که شما قافیهسنجی را دستاویز هرگونه بیآبروگری و پردهدری ساختهاید بیآنکه زشتی این کار را دریابید. کنون بگویید مقصود از خرابات چیست؟! مرد خردمندی چرا خاک می آلودهی خرابات را ببوسد؟! وآنگاه آنهمه شعرهای خراباتی که دیگران پیش از شما سرودهاند آیا چه سودی از آنها بهرهی گویندگان یا شنوندگان شده است که از این شعرهای شما بهرهی خودتان یا دیگران باشد؟!.
میدانم چه خواهید گفت. خواهید گفت این عبارتهایی است که معنیهای دیگری از آنها مقصود است. چنانکه پیش از شما دیگران این عذر را آوردهاند.
ولی بدانید که این سخن عذر بدتر از گناه است. اینکه کسی «شناختن خدا» یا «از خود گذشتگی و پشت پا زدن بقیودات» را می یا میکده یا خرابات یا اینگونه نامها بخواند خود نادانی و بیخردی است.
وآنگاه مگر این تأویل و عذرخواهی در همه جا پیشرفت دارد؟
آیا در شعر پایین :
آن تلخوش که صوفی امالخبائثش خواند
احلی لنا و اشهی من قبلة العذاری
از «تلخوش» جز می تلخ مستکننده چه معنی دیگری مقصد میتواند بود؟!
اما اینکه خود را سادهپرست خواندهاید از دو حال بیرون نیست : یکی آنکه براستی سادهپرست باشید. در اینجا باید شما را از پستترین و پلیدترین کسان شمرد و درخور هرگونه نکوهش دانست. دیگری آنکه براستی سادهپرست نیستید و تنها برای راه افتادن کار شعر و قافیه سنجی چنان تهمت زشتی را بر خود روا داشتهاید در آنحال بدا نادانی شما. بیخرد آن کسی که از بهر شعر خود را آلودهی هر ننگی گرداند.
این رسم که بسیاری از شعرا داشتهاند و عشقبازی با سادهرویان کردهاند این یک خیانت زشتی است که از آنان سر زده و ایرانیان را سرافکندهی جهان ساخته. به هر حال آن زمانی که شعرا آلودهی چنین نادانیها بودند و گستاخانه زبان به هر زشتگویی باز میکردند و دانسته و نادانسته تیشه بریشهی نیکنامی کشور خود میزدند سپری گردیده. امروز زمان دیگری است. امروز نیکنامی ایران گرانمایهتر از هر چیز میباشد و کسانی که با گفتار یا کردار مایهی بدنامی این کشور میشوند باید بیباکانه بر سر آنان کوفت و هرگز نکوهش از آنان دریغ نداشت.
شما میپرسید : بزرگی که شعر را نکوهش کرده کیست؟. بسی شگفت است که شما آن بزرگ را نمیشناسید. من اینک خودِ فرمودهی او را میآورم : «وَالشُّعَرَاءُ یتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِی کلِّ وَادٍ یهِیمُونَ وَأَنَّهُمْ یقُولُونَ مَا لَا یفْعَلُونَ» (1) .
شما چه شاعر باشید و چه نباشید اگر از خرد بیگانه نیستید نبایستی از آن نگارشهای پاکدلانهی من دلآزرده شوید. آیا این بر خود شعرا گواراست که مختاری غزنوی در قصیدهای که سروده بیغیرتانه بزشتترین گناهی اعتراف کرده و تذکرهنویسان بیخردانه قصیدهی او را در همه جا نقل کردهاند؟! همچون انوری که قطعه در طلب شراب ساخته و خود روی شرم و آزرم را سیاه گردانیده و این قطعهی او در همه جا یاد کرده شده؟! همهی اینها از آنجا برخاسته که خردمندان همیشه در برابر این نادانیها و فرومایگیها بخاموشی میگراییدهاند و زبان بنکوهش نمیگشادهاند. اگر کسی در آن زمان نکوهش انوری و مختاری را میکرد دیگر سوزنیها و یغماها و صادق ملارجبها و ایرجمیرزاها پدید نمیآمدند و شما نمیتوانستید بدینسان بیباکانه خود را «سادهپرست» بخوانید.
پابرگی :
1ـ معنی آنکه : و شاعران را گمراهان پیروى مىکنند. مگر ندیدهاى که آنان در هر وادی سرگردانند و مىگویند آنچه نمىکنند. سورهی شعراء آیههای 224 و 225 و 226
.
🔸 پیامها (تکهی 1)
قم ، آقای صفیر :
نگارش شما بعنوان نکتهگیری بر نگارشهای من در زمینهی شعر رسیده. رنج بیهوده کشیده و کار نابجایی کردهاید! همانا شما از شعرای غزلسرا میباشید و بدرد بیهودهگویی گرفتار هستید و چون آن نگارشهای من بشما برخورده بجای آنکه بچارهی درد خود بکوشید و از این سپس ترک بیهودهگویی کنید ستیزهرویی نموده باین نگارش تند دشمنانه برخاستهاید.
شما در آغاز نگارش خود مینویسید : «بعمر خویش شعر نسرودهام ...» با آنکه آشنایان ما که شما را میشناسند بما خبر میدهند که این سخن سراپا دروغ است و شما تاکنون چندین هزار بیت شعر سروده و همیشه سر و کار با دلبرهای پنداری یا خرابات دروغی داشتهاید. از جمله این بیت از شماست :
در صف سادهپرستان خرابات صفیر
بد و تردامن و قلاشتر از من نبود
نیز از شماست :
بجای آب می افشان کنید میکده زانک
به خاک بوسی آن جا صفیر میآید.
خودتان بگویید که دروغ باین آشکاری را برای چه نوشتهاید و آیا چه سودی از آن بهرهی شما میتواند بود؟!
هم از این شعرها پیداست که شما قافیهسنجی را دستاویز هرگونه بیآبروگری و پردهدری ساختهاید بیآنکه زشتی این کار را دریابید. کنون بگویید مقصود از خرابات چیست؟! مرد خردمندی چرا خاک می آلودهی خرابات را ببوسد؟! وآنگاه آنهمه شعرهای خراباتی که دیگران پیش از شما سرودهاند آیا چه سودی از آنها بهرهی گویندگان یا شنوندگان شده است که از این شعرهای شما بهرهی خودتان یا دیگران باشد؟!.
میدانم چه خواهید گفت. خواهید گفت این عبارتهایی است که معنیهای دیگری از آنها مقصود است. چنانکه پیش از شما دیگران این عذر را آوردهاند.
ولی بدانید که این سخن عذر بدتر از گناه است. اینکه کسی «شناختن خدا» یا «از خود گذشتگی و پشت پا زدن بقیودات» را می یا میکده یا خرابات یا اینگونه نامها بخواند خود نادانی و بیخردی است.
وآنگاه مگر این تأویل و عذرخواهی در همه جا پیشرفت دارد؟
آیا در شعر پایین :
آن تلخوش که صوفی امالخبائثش خواند
احلی لنا و اشهی من قبلة العذاری
از «تلخوش» جز می تلخ مستکننده چه معنی دیگری مقصد میتواند بود؟!
اما اینکه خود را سادهپرست خواندهاید از دو حال بیرون نیست : یکی آنکه براستی سادهپرست باشید. در اینجا باید شما را از پستترین و پلیدترین کسان شمرد و درخور هرگونه نکوهش دانست. دیگری آنکه براستی سادهپرست نیستید و تنها برای راه افتادن کار شعر و قافیه سنجی چنان تهمت زشتی را بر خود روا داشتهاید در آنحال بدا نادانی شما. بیخرد آن کسی که از بهر شعر خود را آلودهی هر ننگی گرداند.
این رسم که بسیاری از شعرا داشتهاند و عشقبازی با سادهرویان کردهاند این یک خیانت زشتی است که از آنان سر زده و ایرانیان را سرافکندهی جهان ساخته. به هر حال آن زمانی که شعرا آلودهی چنین نادانیها بودند و گستاخانه زبان به هر زشتگویی باز میکردند و دانسته و نادانسته تیشه بریشهی نیکنامی کشور خود میزدند سپری گردیده. امروز زمان دیگری است. امروز نیکنامی ایران گرانمایهتر از هر چیز میباشد و کسانی که با گفتار یا کردار مایهی بدنامی این کشور میشوند باید بیباکانه بر سر آنان کوفت و هرگز نکوهش از آنان دریغ نداشت.
شما میپرسید : بزرگی که شعر را نکوهش کرده کیست؟. بسی شگفت است که شما آن بزرگ را نمیشناسید. من اینک خودِ فرمودهی او را میآورم : «وَالشُّعَرَاءُ یتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِی کلِّ وَادٍ یهِیمُونَ وَأَنَّهُمْ یقُولُونَ مَا لَا یفْعَلُونَ» (1) .
شما چه شاعر باشید و چه نباشید اگر از خرد بیگانه نیستید نبایستی از آن نگارشهای پاکدلانهی من دلآزرده شوید. آیا این بر خود شعرا گواراست که مختاری غزنوی در قصیدهای که سروده بیغیرتانه بزشتترین گناهی اعتراف کرده و تذکرهنویسان بیخردانه قصیدهی او را در همه جا نقل کردهاند؟! همچون انوری که قطعه در طلب شراب ساخته و خود روی شرم و آزرم را سیاه گردانیده و این قطعهی او در همه جا یاد کرده شده؟! همهی اینها از آنجا برخاسته که خردمندان همیشه در برابر این نادانیها و فرومایگیها بخاموشی میگراییدهاند و زبان بنکوهش نمیگشادهاند. اگر کسی در آن زمان نکوهش انوری و مختاری را میکرد دیگر سوزنیها و یغماها و صادق ملارجبها و ایرجمیرزاها پدید نمیآمدند و شما نمیتوانستید بدینسان بیباکانه خود را «سادهپرست» بخوانید.
پابرگی :
1ـ معنی آنکه : و شاعران را گمراهان پیروى مىکنند. مگر ندیدهاى که آنان در هر وادی سرگردانند و مىگویند آنچه نمىکنند. سورهی شعراء آیههای 224 و 225 و 226
.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
پرسش و پاسخ.pdf
2.3 MB
🔸 پرسش و پاسخ
✍ احمد کسروی
📊 شمار ساتها : ۶۹
🔹 بازپسین پراکنش : اردیبهشت ۱۴۰۰
🌟 جستار : شرح کوتاه «پاکدینی» ، «ادعای پیغمبری» ، علت فتنهانگیزی ملایان در برابر کسروی ، کیشهای گوناگون ـ یا یکی از گرفتاریهای ایران ، آلودگی و درماندگی دینهای کنونی ، معنی راست دین و سازگاری آن با دانش ، بتپرستی در گذشته و حال ، آخرت ، وحی ، تهمت قرآنسوزانی ، نیروی شگفتی که در حقایق هست.
⭐️ کتابخانهی پاکدینی
📣 این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
✍ احمد کسروی
📊 شمار ساتها : ۶۹
🔹 بازپسین پراکنش : اردیبهشت ۱۴۰۰
🌟 جستار : شرح کوتاه «پاکدینی» ، «ادعای پیغمبری» ، علت فتنهانگیزی ملایان در برابر کسروی ، کیشهای گوناگون ـ یا یکی از گرفتاریهای ایران ، آلودگی و درماندگی دینهای کنونی ، معنی راست دین و سازگاری آن با دانش ، بتپرستی در گذشته و حال ، آخرت ، وحی ، تهمت قرآنسوزانی ، نیروی شگفتی که در حقایق هست.
⭐️ کتابخانهی پاکدینی
📣 این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 یک گفت و شنیدی (تکهی یک از دو)
چون در شمارهی پریروز پرچم نامهی آقای آگاه را دربارهی بیزاری از شاعری و چشمپوشی از شعرهای خود بچاپ رسانیدیم یکی از خوانندگان با من چنین میگوید : «نامهی آن لاری را خواندم ، راست نوشته ، ولی تند رفته.» گفتم : لاری نیست. در لارستان مأموریت دارد. اما این سخن شما بیمعنی است ، زیرا اگر راست گفته دیگر تند رفتنش کدامست؟!. او میگوید من چون زیان شعرهای بیهوده را فهمیدم بخود چنان کاری را نپسندیدم و آنچه داشتم از میان بردم ، شما بکجای این سخن ایراد دارید؟!. این کاریست که هر خردمندی باید بکند و تند رفتن هم نیست. نویسندهی آن نامه از خرد پیروی کرده و جای هیچ ایرادی نیست.
چون گفتگو در مجلسی میرفت و حاضران گوش میدادند ، سخن را دنبال نموده چنین گفتم : شما امروز بر سر یک دو راهی ایستادهاید که اختیار دارید هر کدام را بپذیرید :
یکی آنکه بهمین حال که هستید باشید : این اندیشههای پراکنده همچنان در مغزها باشد ، از شعر و شاعری دست برندارید ، کتابهای سراپا زیان زمان مغول را پیاپی چاپ کرده بیرون ریزید ، چهارده مذهب همچنانکه هست باشد ، اخلاق پست بحال خود بماند ، از هر کسی زور دیدید گردن گزارید و همه بخاموشی گرایید ، و اگر او رفت بیکبار زبان بزشتگویی باز کنید ، آدمکشان آسوری و کرد در جای خود بمانند ، تاراجگران بوئراحمدی و لر و بلوچ در کار خود باشند ، پیاپی حزبها سازید ، و دستهها ببندید ، و در راه خودنمایی و هوسبازی از گراییدن به بیگانگان هم خودداری ننمایید. یک جمله بگویم : تغییری در اندیشه و رفتار و کردار خود ندهید.
این یک راه است و میتوانید آن را پیش گیرید. ولی در این صورت حالتان همین خواهد بود که هست. گرفتار صد بدبختی خواهید بود ، لگدمال بیگانگان خواهید گردید ، اختیار زندگانی را در دست خود نخواهید داشت. یک جمله بگویم : این درماندگی و زبونی پایدار خواهد ماند و بلکه روز بروز سختتر گردیده کمکم نوبت نابودی خواهد رسید.
یک راه دیگر آنست که این حقایق را که ما یاد میکنیم و یکایک روشن میگردانیم بپذیرید و هر کسی در سهم خود بکار بندد و زشتیها را از خود دور گرداند و یک تبدیلی در اندیشهها و خویها و رفتارها پدید آید و زندگانی رنگ نوینی گیرد. یک راه هم اینست.
اختیار با شماست که کدام یکی از اینها را بپذیرید و پیش گیرید. اگر بخواهید با همین حال بازمانید چنانکه گفتم گرفتاریهاتان همین خواهد بود که هست ، و شما باید باینها رضایت دهید و بیهوده بگله و ناله نپردازید. زیرا این گرفتاریها یک حادثهی تصادفی ، یا نتیجهی قضا و قدر نیست. بلکه نتیجهی قطعی همان حال و رفتاریست که دارید ، و میخواهید دست برندارید.
یک بیچارگی که من در شما میبینم آنست که نمیخواهید نیک بشوید ولی میخواهید از روزگار نیکی بینید. میخواهید در این آلودگیها بمانید و هیچ کم نکنید ، ولی نتیجهی آنها را که زبونی و زیردستیست درنیابید. در اینجاست که باید گفت معنی زندگی را نمیدانید. در اینجاست که باید گفت : یک دسته کودکان چهلساله و پنجاهسالهاید.
.
🔸 یک گفت و شنیدی (تکهی یک از دو)
چون در شمارهی پریروز پرچم نامهی آقای آگاه را دربارهی بیزاری از شاعری و چشمپوشی از شعرهای خود بچاپ رسانیدیم یکی از خوانندگان با من چنین میگوید : «نامهی آن لاری را خواندم ، راست نوشته ، ولی تند رفته.» گفتم : لاری نیست. در لارستان مأموریت دارد. اما این سخن شما بیمعنی است ، زیرا اگر راست گفته دیگر تند رفتنش کدامست؟!. او میگوید من چون زیان شعرهای بیهوده را فهمیدم بخود چنان کاری را نپسندیدم و آنچه داشتم از میان بردم ، شما بکجای این سخن ایراد دارید؟!. این کاریست که هر خردمندی باید بکند و تند رفتن هم نیست. نویسندهی آن نامه از خرد پیروی کرده و جای هیچ ایرادی نیست.
چون گفتگو در مجلسی میرفت و حاضران گوش میدادند ، سخن را دنبال نموده چنین گفتم : شما امروز بر سر یک دو راهی ایستادهاید که اختیار دارید هر کدام را بپذیرید :
یکی آنکه بهمین حال که هستید باشید : این اندیشههای پراکنده همچنان در مغزها باشد ، از شعر و شاعری دست برندارید ، کتابهای سراپا زیان زمان مغول را پیاپی چاپ کرده بیرون ریزید ، چهارده مذهب همچنانکه هست باشد ، اخلاق پست بحال خود بماند ، از هر کسی زور دیدید گردن گزارید و همه بخاموشی گرایید ، و اگر او رفت بیکبار زبان بزشتگویی باز کنید ، آدمکشان آسوری و کرد در جای خود بمانند ، تاراجگران بوئراحمدی و لر و بلوچ در کار خود باشند ، پیاپی حزبها سازید ، و دستهها ببندید ، و در راه خودنمایی و هوسبازی از گراییدن به بیگانگان هم خودداری ننمایید. یک جمله بگویم : تغییری در اندیشه و رفتار و کردار خود ندهید.
این یک راه است و میتوانید آن را پیش گیرید. ولی در این صورت حالتان همین خواهد بود که هست. گرفتار صد بدبختی خواهید بود ، لگدمال بیگانگان خواهید گردید ، اختیار زندگانی را در دست خود نخواهید داشت. یک جمله بگویم : این درماندگی و زبونی پایدار خواهد ماند و بلکه روز بروز سختتر گردیده کمکم نوبت نابودی خواهد رسید.
یک راه دیگر آنست که این حقایق را که ما یاد میکنیم و یکایک روشن میگردانیم بپذیرید و هر کسی در سهم خود بکار بندد و زشتیها را از خود دور گرداند و یک تبدیلی در اندیشهها و خویها و رفتارها پدید آید و زندگانی رنگ نوینی گیرد. یک راه هم اینست.
اختیار با شماست که کدام یکی از اینها را بپذیرید و پیش گیرید. اگر بخواهید با همین حال بازمانید چنانکه گفتم گرفتاریهاتان همین خواهد بود که هست ، و شما باید باینها رضایت دهید و بیهوده بگله و ناله نپردازید. زیرا این گرفتاریها یک حادثهی تصادفی ، یا نتیجهی قضا و قدر نیست. بلکه نتیجهی قطعی همان حال و رفتاریست که دارید ، و میخواهید دست برندارید.
یک بیچارگی که من در شما میبینم آنست که نمیخواهید نیک بشوید ولی میخواهید از روزگار نیکی بینید. میخواهید در این آلودگیها بمانید و هیچ کم نکنید ، ولی نتیجهی آنها را که زبونی و زیردستیست درنیابید. در اینجاست که باید گفت معنی زندگی را نمیدانید. در اینجاست که باید گفت : یک دسته کودکان چهلساله و پنجاهسالهاید.
.
🔸 چرا از راه سیاست نمیآییم؟..
🔹 (تکهی چهار از چهار)
در ایران یکی از گرفتاریها همینست که کسانی یک رشته کلمهها یا جملههایی یاد گرفته بزبان میدارند بیآنکه معنایش را بدانند ، همچون دین ، تمدن ، فرهنگ ، سیاست ، ادبیات و بسیار مانند اینها. اینان گفتهاند : بهتر بود من مانند یک سیاستمدار بکوشش پردازم. این هم رخ داده که یکی آمده و گفته : «ایران باید از راه فرهنگ ترقی کند. بهتر بود شما نیز از آن راه اقدام میکردید». گفتهام : فرهنگ چیست؟.. چه چیز را شما فرهنگ مینامید؟.. دیدهام درماند و پاسخی نتوانست. ناگزیر شدهام خودم پاسخ داده بگویم : اگر خواست شما از فرهنگ این دبستانها و دبیرستانهاست این را که آزمودید و دیدید ، مگر در این پنجاه سال بیشتر که در ایران دبستانها برپا گردیده شما پیش رفتهاید؟!.. مگر حال جوانان درسخوانده در آن دبیرستانها بما پوشیده است؟!.. از این گذشته مگر ما از درسهایی که در این آموزشگاهها داده میشود آگاه نیستیم؟ اگر خواست شما معنی درست فرهنگ است که «تربیت» باشد ، آن همینست که ما پیش گرفتهایم و میکوشیم. نخستین گام تربیت آنست که معنی زندگی را بمردم یاد دهیم. آنان را از پراکندگی رها گردانیم ، از چنگال پندارها بیرون آوریم.
همچنین دیگری آمده و چنین گفته : «امروز دیگر دین مورد اعتنا نیست. بهتر بود شما از راه تمدن سعی کنید». ازو نیز پرسیدهام شما دین چه چیز را میگویید و تمدن چه چیز را؟!.. دیدهام درماند و ناگزیر شده گفتهام : تمدن آن پیشرفتیست که آدمیان در راه زندگی میکنند. یک روزی آدمی لخت و تهیدست و ناآگاه در یک غاری میزیسته و از همان هنگام رو بسوی پیشرفت داشته و امروز میبینیم که اینهمه افزار و شکوه میدارد و این همه دانش و آگاهی اندوخته است. این پیشرفتست که تمدن مینامند. ولی باید دانست یک بخش بزرگی از این تمدن دینست. باین معنی آدمیان چنانکه افزارها میسازند و آگاهیها میاندوزند باید معنی درست جهان و زندگانی را نیز بشناسند و یک راه بخردانهای برای زیستن پیش گیرند ، و ما دین همینها را میگوییم و اینست آن را از تمدن جدا نمیشناسیم. از این گذشته در این کشور شما که پانزده کیش گوناگون هست و مغزها پر از گمراهیها و نادانیها است تا باینها چاره نشود از تمدن چه بهره توانید برداشت؟!..
اینها نمونهایست که این مردم چگونه درمانده شدهاند : جملههاییست بزبانها افتاده بیآنکه معنایش بدانند. در اینجاست که باید گفت مغز میدارند و نمیفهمند ، چشم میدارند و نمیبینند ، گوش میدارند و نمیشنوند.
اما عنوان «اصل اسلام» ، آن نیز از اینگونه است. کلمهایست میگویند و معنایش نمیفهمند. بارها ما در این باره سخن راندیم و باز میبینیم این کلمه بمیان میآید. این خود شگفت است که مردمی باصل دین خود بنازند. این معنایش آنست که آنان بآلودگی کیش کنونی خود خَستُوان[=معترف] میباشند. شگفتتر اینکه با این خَستُوش خم به ابرو نیاورند و آن آلودگی را آکِ[=عیب] خود نشمارند. شگفتترین اینکه به یک کس که میخواهد بچاره کوشد دستور دهند و راه نمایند. «بیماران دستور ده» اینان میباشند.
میباید پرسید : آیا شما اصل اسلام را میشناسید؟!.. اگر میشناسید پس چرا آن را نگرفتهاید؟!.. چرا اصل را گزارده به فرعش گراییدهاید؟!.. اگر نمیشناسید از کجا میدانید که اینها که ما میگوییم اصل اسلام نیست؟!. ما بارها نوشتهایم که بنیاد دین دیگر شدنی نیست. بارها نوشته ایم : «دین نه چیزیست که کهنه و نو گردد. همان دین کهنست ، راه را باید از سرگرفت».
راستی آنست که این کسان نمیخواهند دست از کیشهای پوچ و بیبنیاد خود بردارند ، و از آنسوی چون ما ایرادهایی میگیریم و پاسخی نمیتوانند داد اصل دین را پیش میکشند ، که تو گویی دین رخت است که دو دست باشد. یکی را بتن کنند و دیگری را در بقچه نگه دارند. بهر حال این خود گمراهی دیگری از ایشانست.
کوتاهسخن آنکه ما در این راهی که میپیماییم همه در بند راستیها میباشیم و اینست کسانی که میخواهند از ما باشند باید بیکبار دست از پندارهای بیپای خود برداشته گردن بدلیل گزارند و پیروی از راستیها نمایند وگرنه از ما نمیتوانند بود.
.
🔹 (تکهی چهار از چهار)
در ایران یکی از گرفتاریها همینست که کسانی یک رشته کلمهها یا جملههایی یاد گرفته بزبان میدارند بیآنکه معنایش را بدانند ، همچون دین ، تمدن ، فرهنگ ، سیاست ، ادبیات و بسیار مانند اینها. اینان گفتهاند : بهتر بود من مانند یک سیاستمدار بکوشش پردازم. این هم رخ داده که یکی آمده و گفته : «ایران باید از راه فرهنگ ترقی کند. بهتر بود شما نیز از آن راه اقدام میکردید». گفتهام : فرهنگ چیست؟.. چه چیز را شما فرهنگ مینامید؟.. دیدهام درماند و پاسخی نتوانست. ناگزیر شدهام خودم پاسخ داده بگویم : اگر خواست شما از فرهنگ این دبستانها و دبیرستانهاست این را که آزمودید و دیدید ، مگر در این پنجاه سال بیشتر که در ایران دبستانها برپا گردیده شما پیش رفتهاید؟!.. مگر حال جوانان درسخوانده در آن دبیرستانها بما پوشیده است؟!.. از این گذشته مگر ما از درسهایی که در این آموزشگاهها داده میشود آگاه نیستیم؟ اگر خواست شما معنی درست فرهنگ است که «تربیت» باشد ، آن همینست که ما پیش گرفتهایم و میکوشیم. نخستین گام تربیت آنست که معنی زندگی را بمردم یاد دهیم. آنان را از پراکندگی رها گردانیم ، از چنگال پندارها بیرون آوریم.
همچنین دیگری آمده و چنین گفته : «امروز دیگر دین مورد اعتنا نیست. بهتر بود شما از راه تمدن سعی کنید». ازو نیز پرسیدهام شما دین چه چیز را میگویید و تمدن چه چیز را؟!.. دیدهام درماند و ناگزیر شده گفتهام : تمدن آن پیشرفتیست که آدمیان در راه زندگی میکنند. یک روزی آدمی لخت و تهیدست و ناآگاه در یک غاری میزیسته و از همان هنگام رو بسوی پیشرفت داشته و امروز میبینیم که اینهمه افزار و شکوه میدارد و این همه دانش و آگاهی اندوخته است. این پیشرفتست که تمدن مینامند. ولی باید دانست یک بخش بزرگی از این تمدن دینست. باین معنی آدمیان چنانکه افزارها میسازند و آگاهیها میاندوزند باید معنی درست جهان و زندگانی را نیز بشناسند و یک راه بخردانهای برای زیستن پیش گیرند ، و ما دین همینها را میگوییم و اینست آن را از تمدن جدا نمیشناسیم. از این گذشته در این کشور شما که پانزده کیش گوناگون هست و مغزها پر از گمراهیها و نادانیها است تا باینها چاره نشود از تمدن چه بهره توانید برداشت؟!..
اینها نمونهایست که این مردم چگونه درمانده شدهاند : جملههاییست بزبانها افتاده بیآنکه معنایش بدانند. در اینجاست که باید گفت مغز میدارند و نمیفهمند ، چشم میدارند و نمیبینند ، گوش میدارند و نمیشنوند.
اما عنوان «اصل اسلام» ، آن نیز از اینگونه است. کلمهایست میگویند و معنایش نمیفهمند. بارها ما در این باره سخن راندیم و باز میبینیم این کلمه بمیان میآید. این خود شگفت است که مردمی باصل دین خود بنازند. این معنایش آنست که آنان بآلودگی کیش کنونی خود خَستُوان[=معترف] میباشند. شگفتتر اینکه با این خَستُوش خم به ابرو نیاورند و آن آلودگی را آکِ[=عیب] خود نشمارند. شگفتترین اینکه به یک کس که میخواهد بچاره کوشد دستور دهند و راه نمایند. «بیماران دستور ده» اینان میباشند.
میباید پرسید : آیا شما اصل اسلام را میشناسید؟!.. اگر میشناسید پس چرا آن را نگرفتهاید؟!.. چرا اصل را گزارده به فرعش گراییدهاید؟!.. اگر نمیشناسید از کجا میدانید که اینها که ما میگوییم اصل اسلام نیست؟!. ما بارها نوشتهایم که بنیاد دین دیگر شدنی نیست. بارها نوشته ایم : «دین نه چیزیست که کهنه و نو گردد. همان دین کهنست ، راه را باید از سرگرفت».
راستی آنست که این کسان نمیخواهند دست از کیشهای پوچ و بیبنیاد خود بردارند ، و از آنسوی چون ما ایرادهایی میگیریم و پاسخی نمیتوانند داد اصل دین را پیش میکشند ، که تو گویی دین رخت است که دو دست باشد. یکی را بتن کنند و دیگری را در بقچه نگه دارند. بهر حال این خود گمراهی دیگری از ایشانست.
کوتاهسخن آنکه ما در این راهی که میپیماییم همه در بند راستیها میباشیم و اینست کسانی که میخواهند از ما باشند باید بیکبار دست از پندارهای بیپای خود برداشته گردن بدلیل گزارند و پیروی از راستیها نمایند وگرنه از ما نمیتوانند بود.
.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️ در پیرامون نوشتههای پیمان
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 1
اكنون كه بنوشتن این گفتار آغاز میكنم دو نامه در جلو منست كه هر یكی گفتگویی را كه در میانهی یكی از هواخواهان پیمان با دیگری رفته بازمینماید. چون هر دو گفتگو از راه خود پیش رفته در این گفتار میآورم :
یكی از نامهها از مراغه از آقای نادر شكوهیانست كه چهار ماه پیش فرستاده و در آن چنین مینویسد : «در نشستی با یكی از علماء كه شمارهی ششم پیمان را خوانده بود با بودن برادرم گفتگو بمیان آمد. آقا گفتند پیمان مطلب را ظاهراً خوب و بقاعده گفته كه امام اگر مردهاش هم امام بودی یكی بس بودی ، ولی از باطن امام نگفته و یا اینكه نخواسته بگوید. پاسخ دادم باطن امام چطور است و چطور در باطنْ مرده و زندهی آنها یكیست؟! پیمان اگر سخنی گفته دلیل هم همراهش كرده. بقول شما پیمان از باطن امام آگاهی نداشته و ننوشته. شما بفرمایید و ما بدانیم و خبردار باشیم. در پاسخِ این آغاز كرد قرب و منزلت امامان را شمردن و ستایش بسیار كردن. گفتیم : اینها دلیل آن گفتهتان نشد. اینها درست ، ولی سخن در آنست كه شما میفرمایید امام چه مرده و چه زنده قادر است و همیشه امام است ، و هیچگاه چشم از امت برنمیدارد. دلیل این چیست؟!. ما میگوییم اگر چنان چیزی هست پس این آشفتگیها و پراكندگیها از كجاست؟!. پس چرا باینها چاره نمیكند؟! خواهش دارم این را برای ما روشن فرمایید. در پاسخ باز همان سخنها را بازگردانیدند و ما نیز باحترام بزرگیشان دیگر بسخن ادامه ندادیم».
میگویم : نیك شده كه چنان پرسشی رفته و نیك شده كه گفتگو پاسدارانه[=محترمانه] بپایان آمده. من نیز سخنانی در آن باره میافزایم : این یكی از زمینههاییست كه میباید روشن گردد و یكرویه[=مسلّم] شود. اگر این راست است كه كسانی از درگذشتگان یا از زندگان ، دستاندركارهای خدا میباشند باید همه آن را بپذیرند و پروای آن كسان كنند و اگر راست نیست باید همه رها كنند و دیگر نامش را نبرند.
نخست میباید دید آیا كسانی از آفریدگان ، چه از امامان شیعه و چه از دیگران ، چه در زمان زندگیشان و چه پس از مردنشان ، دستی در كارهای خدا توانند داشت؟! مثلاً به بیماری بهبود توانند داد؟. در كار كسی گشایشی پدید توانند آورد؟!. ما میپرسیم آیا چنین چیزی را توان پذیرفت؟!.. آیا این همان بتپرستی نیست؟ همان بیدینی نیست؟!.. آخر خدا را چه شده كه كارش را بدیگران سپارد؟!.. چه شده كه برای خود دستیار و یاور گیرد؟!.. آیا خدا فلان فرمانرواست كه خودش كارهایش را نتواند ، و یا بهوسْ كسانی را بالا بَرد و همدست و همنشین خود گردانَد؟!..
میدانم خواهند گفت : اینان میانجیند. میگویم : این بهانهایست میآورید. این كتابهاتان در دست ماست و ما نیك میدانیم كه چه باورهایی دربارهی امامان میدارید. از آن گذشته این نیز غلط است. این نیز بیدینی است. خدایی كه میبیند و میشنود و میداند با او چه جای میانجی داشتن است؟!.. شما خدا را چه میپندارید كه میانجی بنزد او میبرید؟!.. مگر خدا صمدخانست؟! مگر تیمور لنگ است؟! چرا بزشتی كار خود پی نمیبرید؟!.
دوم میباید دید تاكنون رو داده كه یكی از آن امامان یا از دیگران دستی از مردم گیرد و یك نمونهای از كار آنان درمیان باشد؟!.. چنین چیزی كی رو داده؟!. : آیا در داستان دلگداز مغول كه فریاد بیچارگان از هر گوشه بلند میشد؟!. یا در كشتارهای تیمور كه فریاد و ناله از شهرها برمیخاست؟!. یا در داستان اُزبك كه در مشهد در زیر بارگاه امام چندین هزار بیگناه را خون ریختند؟!. یا در كشتار آسوری كه از خانههای ارومی (1) ناله و فریاد زنان و دختران بلند میشد؟!.. یا در خشكسالیها كه بارها رو داده و هر بار گروه انبوهی را بخاك كشیده؟!. آخر در كدام داستان یك دستگیری از آنان دیده شده كه شما بگواهی آورید؟!.
باز اگر یك تودهی بسامان و سرفرازی میبودید كسی میتوانست پندارد كه از «فیوضات باطنی» آنانست. سخن در اینجاست كه آن هم نیست و بگفتهی آقای شكوهیان اینهمه پراكندگی و آشفتگی درمیانست؟!..
چنان باوری میبایست یا دلیلی از خرد با خود دارد كه مردم ناگزیر شده بپذیرند ، و یا داستانی رو داده و كسانی با دیده دیده باشند و ناچار باور كنند. در جایی كه هیچ كدام نیست چگونه آن را میپذیرید؟!
1ـ ارومیه ـ و
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 1
اكنون كه بنوشتن این گفتار آغاز میكنم دو نامه در جلو منست كه هر یكی گفتگویی را كه در میانهی یكی از هواخواهان پیمان با دیگری رفته بازمینماید. چون هر دو گفتگو از راه خود پیش رفته در این گفتار میآورم :
یكی از نامهها از مراغه از آقای نادر شكوهیانست كه چهار ماه پیش فرستاده و در آن چنین مینویسد : «در نشستی با یكی از علماء كه شمارهی ششم پیمان را خوانده بود با بودن برادرم گفتگو بمیان آمد. آقا گفتند پیمان مطلب را ظاهراً خوب و بقاعده گفته كه امام اگر مردهاش هم امام بودی یكی بس بودی ، ولی از باطن امام نگفته و یا اینكه نخواسته بگوید. پاسخ دادم باطن امام چطور است و چطور در باطنْ مرده و زندهی آنها یكیست؟! پیمان اگر سخنی گفته دلیل هم همراهش كرده. بقول شما پیمان از باطن امام آگاهی نداشته و ننوشته. شما بفرمایید و ما بدانیم و خبردار باشیم. در پاسخِ این آغاز كرد قرب و منزلت امامان را شمردن و ستایش بسیار كردن. گفتیم : اینها دلیل آن گفتهتان نشد. اینها درست ، ولی سخن در آنست كه شما میفرمایید امام چه مرده و چه زنده قادر است و همیشه امام است ، و هیچگاه چشم از امت برنمیدارد. دلیل این چیست؟!. ما میگوییم اگر چنان چیزی هست پس این آشفتگیها و پراكندگیها از كجاست؟!. پس چرا باینها چاره نمیكند؟! خواهش دارم این را برای ما روشن فرمایید. در پاسخ باز همان سخنها را بازگردانیدند و ما نیز باحترام بزرگیشان دیگر بسخن ادامه ندادیم».
میگویم : نیك شده كه چنان پرسشی رفته و نیك شده كه گفتگو پاسدارانه[=محترمانه] بپایان آمده. من نیز سخنانی در آن باره میافزایم : این یكی از زمینههاییست كه میباید روشن گردد و یكرویه[=مسلّم] شود. اگر این راست است كه كسانی از درگذشتگان یا از زندگان ، دستاندركارهای خدا میباشند باید همه آن را بپذیرند و پروای آن كسان كنند و اگر راست نیست باید همه رها كنند و دیگر نامش را نبرند.
نخست میباید دید آیا كسانی از آفریدگان ، چه از امامان شیعه و چه از دیگران ، چه در زمان زندگیشان و چه پس از مردنشان ، دستی در كارهای خدا توانند داشت؟! مثلاً به بیماری بهبود توانند داد؟. در كار كسی گشایشی پدید توانند آورد؟!. ما میپرسیم آیا چنین چیزی را توان پذیرفت؟!.. آیا این همان بتپرستی نیست؟ همان بیدینی نیست؟!.. آخر خدا را چه شده كه كارش را بدیگران سپارد؟!.. چه شده كه برای خود دستیار و یاور گیرد؟!.. آیا خدا فلان فرمانرواست كه خودش كارهایش را نتواند ، و یا بهوسْ كسانی را بالا بَرد و همدست و همنشین خود گردانَد؟!..
میدانم خواهند گفت : اینان میانجیند. میگویم : این بهانهایست میآورید. این كتابهاتان در دست ماست و ما نیك میدانیم كه چه باورهایی دربارهی امامان میدارید. از آن گذشته این نیز غلط است. این نیز بیدینی است. خدایی كه میبیند و میشنود و میداند با او چه جای میانجی داشتن است؟!.. شما خدا را چه میپندارید كه میانجی بنزد او میبرید؟!.. مگر خدا صمدخانست؟! مگر تیمور لنگ است؟! چرا بزشتی كار خود پی نمیبرید؟!.
دوم میباید دید تاكنون رو داده كه یكی از آن امامان یا از دیگران دستی از مردم گیرد و یك نمونهای از كار آنان درمیان باشد؟!.. چنین چیزی كی رو داده؟!. : آیا در داستان دلگداز مغول كه فریاد بیچارگان از هر گوشه بلند میشد؟!. یا در كشتارهای تیمور كه فریاد و ناله از شهرها برمیخاست؟!. یا در داستان اُزبك كه در مشهد در زیر بارگاه امام چندین هزار بیگناه را خون ریختند؟!. یا در كشتار آسوری كه از خانههای ارومی (1) ناله و فریاد زنان و دختران بلند میشد؟!.. یا در خشكسالیها كه بارها رو داده و هر بار گروه انبوهی را بخاك كشیده؟!. آخر در كدام داستان یك دستگیری از آنان دیده شده كه شما بگواهی آورید؟!.
باز اگر یك تودهی بسامان و سرفرازی میبودید كسی میتوانست پندارد كه از «فیوضات باطنی» آنانست. سخن در اینجاست كه آن هم نیست و بگفتهی آقای شكوهیان اینهمه پراكندگی و آشفتگی درمیانست؟!..
چنان باوری میبایست یا دلیلی از خرد با خود دارد كه مردم ناگزیر شده بپذیرند ، و یا داستانی رو داده و كسانی با دیده دیده باشند و ناچار باور كنند. در جایی كه هیچ كدام نیست چگونه آن را میپذیرید؟!
1ـ ارومیه ـ و
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری»
🔸 پیامها (تکهی 2)
دریغا ! من هرچه میخواهم دربارهی شعرا کوتاه بیاورم باز میبینم سخنهای گفتنی بسیار است و هرگز نباید خاموش نشست.
چه دشوار است که آدمی عیبهایی را در مردم خویش سراغ گیرد : که اگر بگوید شرمساری آن بهرهی خودش خواهد بود و اگر نگوید خیانت بزرگی را بآن مردم کرده.
من دوست میداشتم این شعرا ایرانی نبودند تا من آزادانه میتوانستم عیبهای آنان را مو بمو گفته و همچون آفتاب روشن گردانم که یکی از بدبختیهای ایرانیان پیدایش این شعرا درمیان آنان است.
اگر کسانی از بیگانگان زبان پارسی یاد گرفته و در شعرهای شعرا بغور پرداخته بخواهند ایرانیان را تنها از روی آن اشعار بشناسند مردمی خواهند شناخت : چاپلوس و ستمکش و یاوهگو و دشنامده و نمکناشناس ـ مردمی که زنان زیبای خود را گزارده با جوانان سادهرو عشقبازی کنند. مردمی که از هر که ستم بیشتر بینند ستایش او بیشتر کنند. مردمی که یک روز پیغمبران و امامان را بدرجهی خدایی برسانند و روز دیگر بگفتههای آنان ریشخند نموده بیباکی و شرب الیهود از اندازه بیرون کنند.
آیا ایرانیان چنیناند؟.
آخر ای نادانان! آن جوانی که در سادگی بجای زنانش گرفته با او عشقبازی نمایند دیگر درو غیرتی بازنمیماند. دیگر ازو مرد شمشیرزن برنمیآید. دیگر او پردهاش دریده شده که اگر زنده بماند و خدای نکرده روزی نیرویی در دست کند صدها پستی ازو نمایان خواهد بود!
مردم ایران باید همهی این شعرای بیآبرو را دور بریزند و از آنان بیزاری جویند. و اگر از من بشنوند از گذشته تنها بفردوسی که شاعر آبرومند و سرفرازی بوده بسنده کرده از دیگران و شعرهای آنان چشمپوشی نمایند.
اینان زمانی برخاستهاند که دورهی زبونی و اسیری ایران و در سایهی چیرگی ترکان و مغولان رشتهی اخلاق پاک گسیخته بوده. اینست که از سراپای گفتههای آنان جز زبونی و خواری و سرشکستگی هویدا نیست. اینست که صد گونه بیشرمی و بیآبرویی از سخنان آنان نمودار است.
ولی امروز که دورهی آزادی و سرفرازی ایران است امروز که ایرانیان باید بکوشند و در سایهی خردمندی و گردنفرازی بر سراسر جهانیان برتری یابند ـ در چنین روزی چه سزاست که آن شعرهای آن چنانی درمیان مردم پراکنده باشد؟!
امروز که ایران بیش از همه بجوانان گردنفراز و جنگجو و جانباز نیازمند است چه جای آنست که شعرهایی در عشقبازی با جوانان بر سر زبانها باشد؟!
امروز نه دورهی سنجر است و نه باید اشعار پوچ و بیمعنای شاعر او انوری را کسی بخواند!
امروز نه دورهی مغول است و نه باید گفتههای بیغیرتانهی شعرای آن زمان را کسی بشناسد!
هرگز نباید فریب آن را خورد که کسانی از شرقشناسان اروپا هوادار این شعرا میباشند و دربارهی آنان کتابها مینویسند. زیرا بیشتر این شرقشناسان کارکنان سیاسی دولتهای اروپا بودهاند و ما از کجا بدانیم که این کار ایشان خود سیاستی نبوده و از ترویج این شعرها آن نتیجه را نخواستهاند که ایرانیان و مسلمانان را به بیدینی و بیباکی دلیر گردانند؟!
این دربارهی گذشتگان است. اما شعرای امروز یک کلمه میگویم که باید سخن با زبان امروزی و شایستهی امروز بگویند وگرنه بیهوده عمر خود و دیگران را تباه نسازند.
آن شعرایی که غزلهای بیجا میسرایند کار بیهوده میکنند و مغز خود را فرسوده میسازند.
آن کسانی که شعرهای خراباتی میبافند و دم از شاهد و ساده میزنند بیشرمی خود را بجهانیان میرسانند.
آن روزنامههایی که اینگونه شعرها را چاپ میکنند نوشته بنادانی خود بدست مردم میدهند.
کسی که امروز شعر میگوید اگر هوش بر سر خود دارد اگر غیرت ایرانیگری بر رگ و ریشهی او دویده باید زبان به پند گشاید و عیبهای توده را بگوید تردامنی زنان را نکوهش کند مردم را براستی و درستی و گردنفرازی برانگیزد.
آنهمه شعرهای خراباتی گفتهاند بس است. آنهمه غزل در ستایش چشم و ابروی یار پنداری سرودهاند بس است. آنهمه چاپلوسیها کردهاند بس است. آنهمه طعنه بشیخ و زاهد زدهاند بس است. آنهمه ستایش پیر میفروش (ملا حزقیل) کردهاند بس است.
ما امروز صد درد داریم که درمان همهی آنها گفتن است. کسانی اگر زبان گویا دارند در این زمینهها بگویند که سودی بمردم برسانند وگرنه بیهوده عمر خود و دیگران را تباه نگردانند. بخیره مغز خود را با آن اندیشههای پوچ فرسوده نسازند.
امروز زبانی که بسادهپرستی باز میشود باید آن را برید.
من این سخنان را جز بنام غیرت مسلمانی و ایرانیگری نمیرانم. و مقصودی جز از راهنمایی ندارم. کسانی اگر ایراد بجایی دارند بنویسند. وگرنه دشمنی و بدگویی جز نادانی و بیخردی نخواهد بود.
👇
🔸 پیامها (تکهی 2)
دریغا ! من هرچه میخواهم دربارهی شعرا کوتاه بیاورم باز میبینم سخنهای گفتنی بسیار است و هرگز نباید خاموش نشست.
چه دشوار است که آدمی عیبهایی را در مردم خویش سراغ گیرد : که اگر بگوید شرمساری آن بهرهی خودش خواهد بود و اگر نگوید خیانت بزرگی را بآن مردم کرده.
من دوست میداشتم این شعرا ایرانی نبودند تا من آزادانه میتوانستم عیبهای آنان را مو بمو گفته و همچون آفتاب روشن گردانم که یکی از بدبختیهای ایرانیان پیدایش این شعرا درمیان آنان است.
اگر کسانی از بیگانگان زبان پارسی یاد گرفته و در شعرهای شعرا بغور پرداخته بخواهند ایرانیان را تنها از روی آن اشعار بشناسند مردمی خواهند شناخت : چاپلوس و ستمکش و یاوهگو و دشنامده و نمکناشناس ـ مردمی که زنان زیبای خود را گزارده با جوانان سادهرو عشقبازی کنند. مردمی که از هر که ستم بیشتر بینند ستایش او بیشتر کنند. مردمی که یک روز پیغمبران و امامان را بدرجهی خدایی برسانند و روز دیگر بگفتههای آنان ریشخند نموده بیباکی و شرب الیهود از اندازه بیرون کنند.
آیا ایرانیان چنیناند؟.
آخر ای نادانان! آن جوانی که در سادگی بجای زنانش گرفته با او عشقبازی نمایند دیگر درو غیرتی بازنمیماند. دیگر ازو مرد شمشیرزن برنمیآید. دیگر او پردهاش دریده شده که اگر زنده بماند و خدای نکرده روزی نیرویی در دست کند صدها پستی ازو نمایان خواهد بود!
مردم ایران باید همهی این شعرای بیآبرو را دور بریزند و از آنان بیزاری جویند. و اگر از من بشنوند از گذشته تنها بفردوسی که شاعر آبرومند و سرفرازی بوده بسنده کرده از دیگران و شعرهای آنان چشمپوشی نمایند.
اینان زمانی برخاستهاند که دورهی زبونی و اسیری ایران و در سایهی چیرگی ترکان و مغولان رشتهی اخلاق پاک گسیخته بوده. اینست که از سراپای گفتههای آنان جز زبونی و خواری و سرشکستگی هویدا نیست. اینست که صد گونه بیشرمی و بیآبرویی از سخنان آنان نمودار است.
ولی امروز که دورهی آزادی و سرفرازی ایران است امروز که ایرانیان باید بکوشند و در سایهی خردمندی و گردنفرازی بر سراسر جهانیان برتری یابند ـ در چنین روزی چه سزاست که آن شعرهای آن چنانی درمیان مردم پراکنده باشد؟!
امروز که ایران بیش از همه بجوانان گردنفراز و جنگجو و جانباز نیازمند است چه جای آنست که شعرهایی در عشقبازی با جوانان بر سر زبانها باشد؟!
امروز نه دورهی سنجر است و نه باید اشعار پوچ و بیمعنای شاعر او انوری را کسی بخواند!
امروز نه دورهی مغول است و نه باید گفتههای بیغیرتانهی شعرای آن زمان را کسی بشناسد!
هرگز نباید فریب آن را خورد که کسانی از شرقشناسان اروپا هوادار این شعرا میباشند و دربارهی آنان کتابها مینویسند. زیرا بیشتر این شرقشناسان کارکنان سیاسی دولتهای اروپا بودهاند و ما از کجا بدانیم که این کار ایشان خود سیاستی نبوده و از ترویج این شعرها آن نتیجه را نخواستهاند که ایرانیان و مسلمانان را به بیدینی و بیباکی دلیر گردانند؟!
این دربارهی گذشتگان است. اما شعرای امروز یک کلمه میگویم که باید سخن با زبان امروزی و شایستهی امروز بگویند وگرنه بیهوده عمر خود و دیگران را تباه نسازند.
آن شعرایی که غزلهای بیجا میسرایند کار بیهوده میکنند و مغز خود را فرسوده میسازند.
آن کسانی که شعرهای خراباتی میبافند و دم از شاهد و ساده میزنند بیشرمی خود را بجهانیان میرسانند.
آن روزنامههایی که اینگونه شعرها را چاپ میکنند نوشته بنادانی خود بدست مردم میدهند.
کسی که امروز شعر میگوید اگر هوش بر سر خود دارد اگر غیرت ایرانیگری بر رگ و ریشهی او دویده باید زبان به پند گشاید و عیبهای توده را بگوید تردامنی زنان را نکوهش کند مردم را براستی و درستی و گردنفرازی برانگیزد.
آنهمه شعرهای خراباتی گفتهاند بس است. آنهمه غزل در ستایش چشم و ابروی یار پنداری سرودهاند بس است. آنهمه چاپلوسیها کردهاند بس است. آنهمه طعنه بشیخ و زاهد زدهاند بس است. آنهمه ستایش پیر میفروش (ملا حزقیل) کردهاند بس است.
ما امروز صد درد داریم که درمان همهی آنها گفتن است. کسانی اگر زبان گویا دارند در این زمینهها بگویند که سودی بمردم برسانند وگرنه بیهوده عمر خود و دیگران را تباه نگردانند. بخیره مغز خود را با آن اندیشههای پوچ فرسوده نسازند.
امروز زبانی که بسادهپرستی باز میشود باید آن را برید.
من این سخنان را جز بنام غیرت مسلمانی و ایرانیگری نمیرانم. و مقصودی جز از راهنمایی ندارم. کسانی اگر ایراد بجایی دارند بنویسند. وگرنه دشمنی و بدگویی جز نادانی و بیخردی نخواهد بود.
👇
این رسم در ایران بسیار زشت است که هر کسی زبانش تند است و اندیشه و دستش کُند. ما هرچه مینویسیم میشنویم کسانی گله از آن دارند و در اینجا و آنجا بدگویی میکنند. ولی هرچه نگران روزنامهها میشویم که مگر یکی از آن بدگویان پایی جلو گزارده سخنان خود را بنویسد تا ما نیز بدانیم هرگز نوشتهای را نمیبینیم. اگر گاهی هم یکی مینویسد همچون نگارش آقای صفیر است که باید کنار گزاشت و از چاپ آن چشم پوشید.
.
.
✴️ شما امروز بر سر یک دو راهی ایستادهاید که اختیار دارید هر کدام را بپذیرید :
✴️ یکی آنکه به همین حال که هستید باشید : این اندیشههای پراکنده همچنان در مغزها باشد ، از شعر و شاعری دست برندارید ، کتابهای سراپا زیان زمان مغول را پیاپی چاپ کرده بیرون ریزید ، چهارده مذهب همچنانکه هست باشد ، اخلاق پست بحال خود بماند ، از هر کسی زور دیدید گردن گزارید و همه بخاموشی گرایید ، و اگر او رفت بیکبار زبان بزشتگویی باز کنید ، آدمکشان آسوری و کرد در جای خود بمانند ، تاراجگران بوئراحمدی و لر و بلوچ در کار خود باشند ، پیاپی حزبها سازید ، و دستهها ببندید ، و در راه خودنمایی و هوسبازی از گراییدن به بیگانگان هم خودداری ننمایید. یک جمله بگویم : تغییری در اندیشه و رفتار و کردار خود ندهید.
✴️ این یک راه است و میتوانید آن را پیش گیرید. ولی در این صورت حالتان همین خواهد بود که هست. گرفتار صد بدبختی خواهید بود ، لگدمال بیگانگان خواهید گردید ، اختیار زندگانی را در دست خود نخواهید داشت. یک جمله بگویم : این درماندگی و زبونی پایدار خواهد ماند و بلکه روز بروز سختتر گردیده کمکم نوبت نابودی خواهد رسید.
✴️ یک راه دیگر آنست که این حقایق را که ما یاد میکنیم و یکایک روشن میگردانیم بپذیرید و هر کسی در سهم خود بکار بندد و زشتیها را از خود دور گرداند و یک تبدیلی در اندیشهها و خویها و رفتارها پدید آید و زندگانی رنگ نوینی گیرد. یک راه هم اینست.
✴️ اختیار با شماست که کدام یکی از اینها را بپذیرید و پیش گیرید. اگر بخواهید با همین حال بازمانید چنانکه گفتم گرفتاریهاتان همین خواهد بود که هست ، و شما باید باینها رضایت دهید و بیهوده بگله و ناله نپردازید. زیرا این گرفتاریها یک حادثهی تصادفی ، یا نتیجهی قضا و قدر نیست. بلکه نتیجهی قطعی همان حال و رفتاریست که دارید ، و میخواهید دست برندارید.
✴️ یک بیچارگی که من در شما میبینم آنست که نمیخواهید نیک بشوید ولی میخواهید از روزگار نیکی بینید. میخواهید در این آلودگیها بمانید و هیچ کم نکنید ، ولی نتیجهی آنها را که زبونی و زیردستیست درنیابید. در اینجاست که باید گفت معنی زندگی را نمیدانید. در اینجاست که باید گفت : یک دسته کودکان چهلساله و پنجاهسالهاید.
✴️ این کار کودکانست که دست بآتش دراز میکنند و چون سوزانید بگریه میافتند. در جلو کندوی عسل ببازی پردازند و چون زنبورها بیرون ریختند و سر و روی ایشان را خستند بناله و فریاد برخیزند.
✴️ شما بخودتان بسیار مغرورید. من چون میآزمایم میبینم این غرور و نادانی شما از اندازه گذشته. زیرا امروز در حال آنکه از هر باره خوار و زبون میباشید و در توی بدبختی و درماندگی فرورفتهاید باز حال خود را درک نمیکنید. شما هر یکی خود را دانشمند میشمارید هر سخنی بمیان آید میگویید : «مگر ما این را نمیدانستیم» ولی من چون میآزمایم میبینم ، شما چیزهای بسیار روشنی را نمیدانید.
✴️ شما از داستان «علت و معلول» ناآگاهید و این نمیدانید که در این جهان هر چیزی از یک علتی برمیخیزد و تا آن علت از میان نرود بحال خود خواهید ماند. این نمیدانید که هر گرفتاری یا بیماری که برای کسی یا تودهای رخ میدهد از یک علتی برخاسته که باید آن را جست و شناخت و بچاره پرداخت. این چراغ برق بالا سر ما ، اگر اکنون خاموش گردد شاید کسانی آن را تصادفی شمارند و بسخنان گلهآمیزی پردازند. ولی یک اهل فن آن را جز نتیجهی یک علتی نخواهد شمرد و اینست جستجوی آن علت را کرده و بدست آورده و چاره خواهد کرد.
✴️ این یک قاعدهی بزرگ همگانیست و بهمه چیز جاریست. ولی شما آن را نمیدانید و اعتنا ندارید. بجای آنکه آلودگیها را از خود دور گردانید و بگرفتاریها از راهش چاره کنید تنها بگله و ناله بس میکنید و یا بیخردانه امیدوارید که ایران یک طلسمی دارد و کسی آن را از دست شما نتواند گرفت.
✴️ شما از نادانی و بیچارگی ، هم زبونی و هم بدبختی را میکشید و هم بیهوده ناله و فریاد میکنید که این خود زیان دیگری میباشد. شما به هر چیزی از آلودگیهای خود نام فریبندهی دیگری میگزارید : شعرهای بیهوده سرودن ، و افسانههای بیخردانه بافتن را «ادبیات» مینامید ، کهنهبافندگیهای یونان و روم را «فلسفه» میخوانید ، به بدآموزیهای خانهبرانداز صوفیگری «عرفان» نام میدهید ، آشفتن مغزهای جوانان را «آموزش و پرورش» یاد میکنید ، گمراهیهای پراکنده و کشاکشهای بیهودهی قرنهای گذشته را «مذهب» میشمارید ... بدینسان به هر یکی از آلودگیهای خود عنوان دیگری میدهید و ما هر یکی را که دنبال میکنیم بهایهوی و ایستادگی میپردازید و با این حال نیکی از جهان میخواهید. دوباره میگویم : این خود نشان درماندگی شماست.
👇
✴️ یکی آنکه به همین حال که هستید باشید : این اندیشههای پراکنده همچنان در مغزها باشد ، از شعر و شاعری دست برندارید ، کتابهای سراپا زیان زمان مغول را پیاپی چاپ کرده بیرون ریزید ، چهارده مذهب همچنانکه هست باشد ، اخلاق پست بحال خود بماند ، از هر کسی زور دیدید گردن گزارید و همه بخاموشی گرایید ، و اگر او رفت بیکبار زبان بزشتگویی باز کنید ، آدمکشان آسوری و کرد در جای خود بمانند ، تاراجگران بوئراحمدی و لر و بلوچ در کار خود باشند ، پیاپی حزبها سازید ، و دستهها ببندید ، و در راه خودنمایی و هوسبازی از گراییدن به بیگانگان هم خودداری ننمایید. یک جمله بگویم : تغییری در اندیشه و رفتار و کردار خود ندهید.
✴️ این یک راه است و میتوانید آن را پیش گیرید. ولی در این صورت حالتان همین خواهد بود که هست. گرفتار صد بدبختی خواهید بود ، لگدمال بیگانگان خواهید گردید ، اختیار زندگانی را در دست خود نخواهید داشت. یک جمله بگویم : این درماندگی و زبونی پایدار خواهد ماند و بلکه روز بروز سختتر گردیده کمکم نوبت نابودی خواهد رسید.
✴️ یک راه دیگر آنست که این حقایق را که ما یاد میکنیم و یکایک روشن میگردانیم بپذیرید و هر کسی در سهم خود بکار بندد و زشتیها را از خود دور گرداند و یک تبدیلی در اندیشهها و خویها و رفتارها پدید آید و زندگانی رنگ نوینی گیرد. یک راه هم اینست.
✴️ اختیار با شماست که کدام یکی از اینها را بپذیرید و پیش گیرید. اگر بخواهید با همین حال بازمانید چنانکه گفتم گرفتاریهاتان همین خواهد بود که هست ، و شما باید باینها رضایت دهید و بیهوده بگله و ناله نپردازید. زیرا این گرفتاریها یک حادثهی تصادفی ، یا نتیجهی قضا و قدر نیست. بلکه نتیجهی قطعی همان حال و رفتاریست که دارید ، و میخواهید دست برندارید.
✴️ یک بیچارگی که من در شما میبینم آنست که نمیخواهید نیک بشوید ولی میخواهید از روزگار نیکی بینید. میخواهید در این آلودگیها بمانید و هیچ کم نکنید ، ولی نتیجهی آنها را که زبونی و زیردستیست درنیابید. در اینجاست که باید گفت معنی زندگی را نمیدانید. در اینجاست که باید گفت : یک دسته کودکان چهلساله و پنجاهسالهاید.
✴️ این کار کودکانست که دست بآتش دراز میکنند و چون سوزانید بگریه میافتند. در جلو کندوی عسل ببازی پردازند و چون زنبورها بیرون ریختند و سر و روی ایشان را خستند بناله و فریاد برخیزند.
✴️ شما بخودتان بسیار مغرورید. من چون میآزمایم میبینم این غرور و نادانی شما از اندازه گذشته. زیرا امروز در حال آنکه از هر باره خوار و زبون میباشید و در توی بدبختی و درماندگی فرورفتهاید باز حال خود را درک نمیکنید. شما هر یکی خود را دانشمند میشمارید هر سخنی بمیان آید میگویید : «مگر ما این را نمیدانستیم» ولی من چون میآزمایم میبینم ، شما چیزهای بسیار روشنی را نمیدانید.
✴️ شما از داستان «علت و معلول» ناآگاهید و این نمیدانید که در این جهان هر چیزی از یک علتی برمیخیزد و تا آن علت از میان نرود بحال خود خواهید ماند. این نمیدانید که هر گرفتاری یا بیماری که برای کسی یا تودهای رخ میدهد از یک علتی برخاسته که باید آن را جست و شناخت و بچاره پرداخت. این چراغ برق بالا سر ما ، اگر اکنون خاموش گردد شاید کسانی آن را تصادفی شمارند و بسخنان گلهآمیزی پردازند. ولی یک اهل فن آن را جز نتیجهی یک علتی نخواهد شمرد و اینست جستجوی آن علت را کرده و بدست آورده و چاره خواهد کرد.
✴️ این یک قاعدهی بزرگ همگانیست و بهمه چیز جاریست. ولی شما آن را نمیدانید و اعتنا ندارید. بجای آنکه آلودگیها را از خود دور گردانید و بگرفتاریها از راهش چاره کنید تنها بگله و ناله بس میکنید و یا بیخردانه امیدوارید که ایران یک طلسمی دارد و کسی آن را از دست شما نتواند گرفت.
✴️ شما از نادانی و بیچارگی ، هم زبونی و هم بدبختی را میکشید و هم بیهوده ناله و فریاد میکنید که این خود زیان دیگری میباشد. شما به هر چیزی از آلودگیهای خود نام فریبندهی دیگری میگزارید : شعرهای بیهوده سرودن ، و افسانههای بیخردانه بافتن را «ادبیات» مینامید ، کهنهبافندگیهای یونان و روم را «فلسفه» میخوانید ، به بدآموزیهای خانهبرانداز صوفیگری «عرفان» نام میدهید ، آشفتن مغزهای جوانان را «آموزش و پرورش» یاد میکنید ، گمراهیهای پراکنده و کشاکشهای بیهودهی قرنهای گذشته را «مذهب» میشمارید ... بدینسان به هر یکی از آلودگیهای خود عنوان دیگری میدهید و ما هر یکی را که دنبال میکنیم بهایهوی و ایستادگی میپردازید و با این حال نیکی از جهان میخواهید. دوباره میگویم : این خود نشان درماندگی شماست.
👇
✴️ دوباره میگویم : شما یا چنانکه هستید باشید و تن باین خواری و زبونی دهید و یا اگر رهایی میخواهید این حقایق را از ما بپذیرید و هر کسی تکانی بخود دهید و هر کسی این آلودگیها را از خود دور گردانید.
(پرچم روزانه شمارهی 102)
(پرچم روزانه شمارهی 102)
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 یک گفت و شنیدی (تکهی دو از دو)
این کار کودکانست که دست بآتش دراز میکنند و چون سوزانید بگریه میافتند. در جلو کندوی عسل ببازی پردازند و چون زنبورها بیرون ریختند و سر و روی ایشان را خستند بناله و فریاد برخیزند.
شما بخودتان بسیار مغرورید. من چون میآزمایم میبینم این غرور و نادانی شما از اندازه گذشته. زیرا امروز در حال آنکه از هر باره خوار و زبون میباشید و در توی بدبختی و درماندگی فرورفتهاید باز حال خود را درک نمیکنید. شما هر یکی خود را دانشمند میشمارید هر سخنی بمیان آید میگویید : «مگر ما این را نمیدانستیم» ولی من چون میآزمایم میبینم ، شما چیزهای بسیار روشنی را نمیدانید.
شما از داستان «علت و معلول» ناآگاهید و این نمیدانید که در این جهان هر چیزی از یک علتی برمیخیزد و تا آن علت از میان نرود بحال خود خواهید ماند. این نمیدانید که هر گرفتاری یا بیماری که برای کسی یا تودهای رخ میدهد از یک علتی برخاسته که باید آن را جست و شناخت و بچاره پرداخت. این چراغ برق بالا سر ما ، اگر اکنون خاموش گردد شاید کسانی آن را تصادفی شمارند و بسخنان گلهآمیزی پردازند. ولی یک اهل فن آن را جز نتیجهی یک علتی نخواهد شمرد و اینست جستجوی آن علت را کرده و بدست آورده و چاره خواهد کرد.
این یک قاعدهی بزرگ همگانیست و بهمه چیز جاریست. ولی شما آن را نمیدانید و اعتنا ندارید. بجای آنکه آلودگیها را از خود دور گردانید و بگرفتاریها از راهش چاره کنید تنها بگله و ناله بس میکنید و یا بیخردانه امیدوارید که ایران یک طلسمی دارد و کسی آن را از دست شما نتواند گرفت.
شما از نادانی و بیچارگی ، هم زبونی و هم بدبختی را میکشید و هم بیهوده ناله و فریاد میکنید که این خود زیان دیگری میباشد. شما به هر چیزی از آلودگیهای خود نام فریبندهی دیگری میگزارید : شعرهای بیهوده سرودن ، و افسانههای بیخردانه بافتن را «ادبیات» مینامید ، کهنهبافندگیهای یونان و روم را «فلسفه» میخوانید ، به بدآموزیهای خانهبرانداز صوفیگری «عرفان» نام میدهید ، آشفتن مغزهای جوانان را «آموزش و پرورش» یاد میکنید ، گمراهیهای پراکنده و کشاکشهای بیهودهی قرنهای گذشته را «مذهب» میشمارید ... بدینسان به هر یکی از آلودگیهای خود عنوان دیگری میدهید و ما هر یکی را که دنبال میکنیم بهایهوی و ایستادگی میپردازید و با این حال نیکی از جهان میخواهید. دوباره میگویم : این خود نشان درماندگی شماست.
دوباره میگویم : شما یا چنانکه هستید باشید و تن باین خواری و زبونی دهید و یا اگر رهایی میخواهید این حقایق را از ما بپذیرید و هر کسی تکانی بخود دهید و هر کسی این آلودگیها را از خود دور گردانید.
(پرچم روزانه شمارهی 102)
.
🔸 یک گفت و شنیدی (تکهی دو از دو)
این کار کودکانست که دست بآتش دراز میکنند و چون سوزانید بگریه میافتند. در جلو کندوی عسل ببازی پردازند و چون زنبورها بیرون ریختند و سر و روی ایشان را خستند بناله و فریاد برخیزند.
شما بخودتان بسیار مغرورید. من چون میآزمایم میبینم این غرور و نادانی شما از اندازه گذشته. زیرا امروز در حال آنکه از هر باره خوار و زبون میباشید و در توی بدبختی و درماندگی فرورفتهاید باز حال خود را درک نمیکنید. شما هر یکی خود را دانشمند میشمارید هر سخنی بمیان آید میگویید : «مگر ما این را نمیدانستیم» ولی من چون میآزمایم میبینم ، شما چیزهای بسیار روشنی را نمیدانید.
شما از داستان «علت و معلول» ناآگاهید و این نمیدانید که در این جهان هر چیزی از یک علتی برمیخیزد و تا آن علت از میان نرود بحال خود خواهید ماند. این نمیدانید که هر گرفتاری یا بیماری که برای کسی یا تودهای رخ میدهد از یک علتی برخاسته که باید آن را جست و شناخت و بچاره پرداخت. این چراغ برق بالا سر ما ، اگر اکنون خاموش گردد شاید کسانی آن را تصادفی شمارند و بسخنان گلهآمیزی پردازند. ولی یک اهل فن آن را جز نتیجهی یک علتی نخواهد شمرد و اینست جستجوی آن علت را کرده و بدست آورده و چاره خواهد کرد.
این یک قاعدهی بزرگ همگانیست و بهمه چیز جاریست. ولی شما آن را نمیدانید و اعتنا ندارید. بجای آنکه آلودگیها را از خود دور گردانید و بگرفتاریها از راهش چاره کنید تنها بگله و ناله بس میکنید و یا بیخردانه امیدوارید که ایران یک طلسمی دارد و کسی آن را از دست شما نتواند گرفت.
شما از نادانی و بیچارگی ، هم زبونی و هم بدبختی را میکشید و هم بیهوده ناله و فریاد میکنید که این خود زیان دیگری میباشد. شما به هر چیزی از آلودگیهای خود نام فریبندهی دیگری میگزارید : شعرهای بیهوده سرودن ، و افسانههای بیخردانه بافتن را «ادبیات» مینامید ، کهنهبافندگیهای یونان و روم را «فلسفه» میخوانید ، به بدآموزیهای خانهبرانداز صوفیگری «عرفان» نام میدهید ، آشفتن مغزهای جوانان را «آموزش و پرورش» یاد میکنید ، گمراهیهای پراکنده و کشاکشهای بیهودهی قرنهای گذشته را «مذهب» میشمارید ... بدینسان به هر یکی از آلودگیهای خود عنوان دیگری میدهید و ما هر یکی را که دنبال میکنیم بهایهوی و ایستادگی میپردازید و با این حال نیکی از جهان میخواهید. دوباره میگویم : این خود نشان درماندگی شماست.
دوباره میگویم : شما یا چنانکه هستید باشید و تن باین خواری و زبونی دهید و یا اگر رهایی میخواهید این حقایق را از ما بپذیرید و هر کسی تکانی بخود دهید و هر کسی این آلودگیها را از خود دور گردانید.
(پرچم روزانه شمارهی 102)
.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️ در پیرامون نوشتههای پیمان
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 2
میگویند : پس اینهمه علماء و مجتهدان نفهمیدهاند؟!.. میگویم : بیگمان نفهمیدهاند ، و شما همین را دلیل گیرید كه برای آدمیان دین باید ، وگرنه چه علماء و چه عامیان گمراه گردند و از رستگاری بیرون افتند.
میگویند : پس آن امامان چه بودهاند؟. میگویم : امام بمعنی پیشواست. آنان هر یكی در زمان خود و برای پیروان خود پیشوا بودهاند. ولی امروز و برای شما هیچی نیستند. امام بآن معنی كه شما میشناسید هیچ نبوده و نخواهد بود و شما میباید بیكبار از این باورها بازگردید ، بازگردید و از خدا آمرزش طببید. این را آشكار میگویم كه جای هیچ سخنی بازنماند.
شما را چه شده كه خدای زندهی جاویدان را كه آفریدگار جهانست و رشتهی كارها همه در دست او میباشد بدیده نمیگیرید ، و درگذشتگانی را كه امروز جز نام نشان دیگری از آنان درمیان نیست بدیده میگیرید؟!
برخی میگویند : چه زیان دارد كه مردم چنین باوری دربارهی درگذشتگانی دارند؟!.. میگویم : چه زیان میداشت كه مردم قریش دربارهی لات و هُبَل آن باورها را دارند؟!.. چه زیان میداشت كه مسیحیان دربارهی مسیح آن باور را دارند؟! یك چیزی همین كه دروغ است سراپا زیان باشد. این خود خدا را نشناختن و او را كوچک گرفتن است. از آنسوی شما اگر نمیدانید ما نیك میدانیم كه چنین باوری زیانهای بزرگی را دربر میدارد و بیگمان یكی از انگیزههای درماندگی توده این میباشد. ما زیانهای آن را در جای دیگری بگشادی نوشتهایم (1) و در اینجا فهرستوار میشماریم :
نخست : این كسان چون دین را شناختنِ آن چند تن و دل بستن بآنان میشناسند و رستگاری خود را در آن میپندارند ، اینست بپاكدلی و درستكاری و غیرتمندی و ستودهخویی و نیكوكاری و مانند اینها كه بسیار ارجدار و بسیار بزرگست ارج نمیگزارند. مثلاً دستگیری از گرسنگان نمیكنند و پولها را برداشته بزیارت میروند و یا روضه میخوانانند.
دوم : كار زندگی را سست گرفته پروای كشور و توده و این چیزها نمیكنند. كسانی را كه جز نام هیچ نشانی از ایشان درمیان نیست و در روزهای سختی كمترین یاوری یا دستگیری از كسی نتوانند كرد ، پشتیبان خود شناخته و با این پندار بیپا خود را فریب داده اندیشهی خود و فرزندان خود را نمینمایند. گردانندهی جهان خدا و آیین او اینست كه مردمان همدستی نمایند و بكوشند و برای جلوگیری از دشمنان آماده گردند. اینان خدا را فراموش ساخته و بآیین او پشت پا زده چنین میپندارند كه امامان اینان را نگه خواهند داشت و با این پندار بسیار كج خود را آسوده میگردانند.
ببینید اندازهی گمراهی را : امامی هست ناپیدا و رشتهی همهی كارها در دست اوست ، علمایی در نجف جانشین او میباشند ، میباید خمس و زكات خود را بآنان رسانید. تنها كاری كه میباید كرد اینست و دیگر هیچ. با این گمراهی بسیار رسوا خود را از توده كنار میگیرند و با كوششهایی كه در راه نگهداری كشور و آبادی آن كرده میشود از درون دل دشمنی مینمایند ، و بصدها كار نیكی كه كرده شود ارجی نمیگزارند.
سوم : چون میپندارند آفرش جهان بپاس آن امامان بوده و دیگران از بهر هستی آنان بهستی رسیدهاند ، اینست همه بآنان و سرگذشتهای آنان پرداخته و داستانهای هزار سال پیش را همیشه زنده و در برابر چشم نگه میدارند ، و اینست از زمان خود و از آنچه در پیرامون خودشان رخ میدهد ناآگاه میمانند و اینها را چنانكه هست درنمییابند. بارها گفتهایم : داستان اینان داستان آن كس است كه چشمش تا بیكفرسنگی كار كند و آنچه در آبادیهای بسیار دور رو میدهد بشَدْسَد [2] و دریابد. ولی از پیرامون خود آگاه نباشد و چاه را در زیر پای خود درنیابد. چنانكه یك آدمی بدینسان شایندهی[=لایق] زندگانی نیست ، اینان نیز شایندهی آن نمیباشند.
برخی از اینها راستیرا تباه گردیده و فهم و دریافتشان بیكبار كج گردیده. ما در كار خود این را نیك میبینیم و در رفتاری كه با ما میكنند اندازهی تباهیشان بهتر پیداست.
1ـ گفتار «خردهگیریهای حقیقتگو و پاسخ آن» در شمارههای سال پنجم دیده شود. [یاران کسروی این گفتارها را برویهی کتاب «در پاسخ حقیقتگو» گرد آورده چاپ کردهاند. ما نیز آن را اینترنتی نشر کردهایم.]
[2] ـ شدسیدن (همچون خندیدن) = حس کردن با حواس پنجگانه ، بِشَدسَد = حس بکند. ـ و
.
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 2
میگویند : پس اینهمه علماء و مجتهدان نفهمیدهاند؟!.. میگویم : بیگمان نفهمیدهاند ، و شما همین را دلیل گیرید كه برای آدمیان دین باید ، وگرنه چه علماء و چه عامیان گمراه گردند و از رستگاری بیرون افتند.
میگویند : پس آن امامان چه بودهاند؟. میگویم : امام بمعنی پیشواست. آنان هر یكی در زمان خود و برای پیروان خود پیشوا بودهاند. ولی امروز و برای شما هیچی نیستند. امام بآن معنی كه شما میشناسید هیچ نبوده و نخواهد بود و شما میباید بیكبار از این باورها بازگردید ، بازگردید و از خدا آمرزش طببید. این را آشكار میگویم كه جای هیچ سخنی بازنماند.
شما را چه شده كه خدای زندهی جاویدان را كه آفریدگار جهانست و رشتهی كارها همه در دست او میباشد بدیده نمیگیرید ، و درگذشتگانی را كه امروز جز نام نشان دیگری از آنان درمیان نیست بدیده میگیرید؟!
برخی میگویند : چه زیان دارد كه مردم چنین باوری دربارهی درگذشتگانی دارند؟!.. میگویم : چه زیان میداشت كه مردم قریش دربارهی لات و هُبَل آن باورها را دارند؟!.. چه زیان میداشت كه مسیحیان دربارهی مسیح آن باور را دارند؟! یك چیزی همین كه دروغ است سراپا زیان باشد. این خود خدا را نشناختن و او را كوچک گرفتن است. از آنسوی شما اگر نمیدانید ما نیك میدانیم كه چنین باوری زیانهای بزرگی را دربر میدارد و بیگمان یكی از انگیزههای درماندگی توده این میباشد. ما زیانهای آن را در جای دیگری بگشادی نوشتهایم (1) و در اینجا فهرستوار میشماریم :
نخست : این كسان چون دین را شناختنِ آن چند تن و دل بستن بآنان میشناسند و رستگاری خود را در آن میپندارند ، اینست بپاكدلی و درستكاری و غیرتمندی و ستودهخویی و نیكوكاری و مانند اینها كه بسیار ارجدار و بسیار بزرگست ارج نمیگزارند. مثلاً دستگیری از گرسنگان نمیكنند و پولها را برداشته بزیارت میروند و یا روضه میخوانانند.
دوم : كار زندگی را سست گرفته پروای كشور و توده و این چیزها نمیكنند. كسانی را كه جز نام هیچ نشانی از ایشان درمیان نیست و در روزهای سختی كمترین یاوری یا دستگیری از كسی نتوانند كرد ، پشتیبان خود شناخته و با این پندار بیپا خود را فریب داده اندیشهی خود و فرزندان خود را نمینمایند. گردانندهی جهان خدا و آیین او اینست كه مردمان همدستی نمایند و بكوشند و برای جلوگیری از دشمنان آماده گردند. اینان خدا را فراموش ساخته و بآیین او پشت پا زده چنین میپندارند كه امامان اینان را نگه خواهند داشت و با این پندار بسیار كج خود را آسوده میگردانند.
ببینید اندازهی گمراهی را : امامی هست ناپیدا و رشتهی همهی كارها در دست اوست ، علمایی در نجف جانشین او میباشند ، میباید خمس و زكات خود را بآنان رسانید. تنها كاری كه میباید كرد اینست و دیگر هیچ. با این گمراهی بسیار رسوا خود را از توده كنار میگیرند و با كوششهایی كه در راه نگهداری كشور و آبادی آن كرده میشود از درون دل دشمنی مینمایند ، و بصدها كار نیكی كه كرده شود ارجی نمیگزارند.
سوم : چون میپندارند آفرش جهان بپاس آن امامان بوده و دیگران از بهر هستی آنان بهستی رسیدهاند ، اینست همه بآنان و سرگذشتهای آنان پرداخته و داستانهای هزار سال پیش را همیشه زنده و در برابر چشم نگه میدارند ، و اینست از زمان خود و از آنچه در پیرامون خودشان رخ میدهد ناآگاه میمانند و اینها را چنانكه هست درنمییابند. بارها گفتهایم : داستان اینان داستان آن كس است كه چشمش تا بیكفرسنگی كار كند و آنچه در آبادیهای بسیار دور رو میدهد بشَدْسَد [2] و دریابد. ولی از پیرامون خود آگاه نباشد و چاه را در زیر پای خود درنیابد. چنانكه یك آدمی بدینسان شایندهی[=لایق] زندگانی نیست ، اینان نیز شایندهی آن نمیباشند.
برخی از اینها راستیرا تباه گردیده و فهم و دریافتشان بیكبار كج گردیده. ما در كار خود این را نیك میبینیم و در رفتاری كه با ما میكنند اندازهی تباهیشان بهتر پیداست.
1ـ گفتار «خردهگیریهای حقیقتگو و پاسخ آن» در شمارههای سال پنجم دیده شود. [یاران کسروی این گفتارها را برویهی کتاب «در پاسخ حقیقتگو» گرد آورده چاپ کردهاند. ما نیز آن را اینترنتی نشر کردهایم.]
[2] ـ شدسیدن (همچون خندیدن) = حس کردن با حواس پنجگانه ، بِشَدسَد = حس بکند. ـ و
.
✴️ بدخواهان توده
اکنون سالها است دارندهی پیمان و پرچم به رهایی تودههای شرق میکوشد و در این راه صد رنج مادی و معنوی بخود روا میشمارد و آلودگی و گرفتاریهای شرق بویژه ایرانیان را شمرده و بچاره میکوشد و با صدای بلند میگوید : این پراکندگی اندیشهها شما را گرفتار گردانیده به زبونی و پستی و نیستی میکشاند. میگوید : بدآموزیهای هزار ساله از صوفیگری و خراباتیگری و جبریگری و باطنیگری و کیشهای چهاردهگانهی بیپا سلاحهای خونینی است که بدست آزمندان اروپا داده شده و بدینسان ملیونها شرقی را اسیر و بردهی آنها ساخته.
تا اینها ، این آلودگیها از میان برنخیزد شرقیان روی سربلندی و سرفرازی نخواهند دید : اینها را با یک زبان پذیر[فتنی] بسیار ساده میگوید و مردان غیرتمند را بیاری میخواهد بدانسان که هر مرد خردمند آزادهای که اینها را میخواند تکانی خورده ناگزیر بآلودگی خود خَستُوان[=معترف] میشود و مردانه دست همراهی و دلسوزی دراز میکند.
کنون شما ببینید کسانِ بیشرمی در برابر این خواستِ گرانمایه چه رفتاری میکنند و چه پستیها از خود نشان میدهند ، اینان آن بیخردانند که با سخنان آخشیج[= متضاد] و زیانمندی که از اینجا و آنجا یاد گرفتهاند خود را دانا شمرده و کمی و بدی در خود سراغ نمیدارند اینست نخست تا میتوانند از در خردهگیری و ایراد برمیآیند سپس چون در مقابل این سخنان سراپا راستی ایستادگی نمیتوانند این دفعه به یاوهگویی و هرزهدرایی پرداخته و از بدگویی و کارشکنی و دشمنی دریغ نمیگویند. پس از همهی اینها چون از این کار نیز خسته شدند این زمان است که بخاموشی و فراموشی میگرایند و نادانیهای خود را از سر میگیرند و برواج بدآموزیهای خود هرچه بیشتر میکوشند و این را یک فیروزی میشمارند.
داستان اینان داستان آن کودک نافهمی است که گچ و خاک خوردی و چون باو پند و اندرز داده و زیان کارش را بازمیکردند با یک خشم احمقانهای خاک و گچ و هرچه در دسترس بودی برداشته و در دهان گزاردی و بدینسان خود را تباه گردانیدی. بارها خود دارندهی پیمان از اینان نام برده و بدی کارشان را باز کرده ولی اینان آلودهتر از آنند که با یک یا دو گفتار تکان خورده بخود آیند.
من در اینجا تنها دربارهی شعر ، زشتی رفتار آنان را میزَندم [= شرح میدهم].
در سالهای نخست پیمان که داستان شعر و شاعری و زیان بدآموزیهای حافظ و سعدی و خیام و سایر بیهودهگویان دورهی مغول نوشته میشد اینان بهیاهو برخاستند و از هر سو نامه نوشته بخردهگیری پرداختند. «شما بمفاخر ملی ما توهین میکنید» ، «شعر نغمهی آسمانیست و روح شاعر از عالم علیین آمده» ، «ادبیات روح کشور است» ، «اروپاییان شعرای ما را بزرگترین نابغه میشمارند» اینها سخنانی بود که به پیمان و یارانش از هر سو پرتاب میشد ولی ایرادها دیر نپایید و پیمان با پاسخهای محکمی آنها را از میان برد : «بزرگ کیست؟ و بزرگان توده چه کسانی توانند بود؟» ، «شعر سخن است و سخن بهر نیاز» ، «ادبیات چیست؟» ، «اروپاییان سودشان در زیان ماست اینست که در رواج این بدآموزیها درمیان ما میکوشند» این پاسخها را که با دلایل خردپذیری همراه بود شنیدند و بجای آنکه تکان خورده از خواب بیدار شوند زبان ببدگویی و دشمنی باز و دیری نگذشت که همچون آن کودک همه چیز را فراموش کرده و نادانی خود را از سر گرفتند.
در سال گذشته نیز که در روزنامهی پرچم سخن از شاعران میرفت این داستان دوباره تکرار شد. همان بیخردان ، همان کودکان ستیزهروی سی چهلساله بکار برخاستند و تا توانستند از زباندرازی و خرده گیری دریغ نگفتند. سپس که سخنان متین نامهی پرچم و گفتارهای پاکدلانهی «داوری توده» آن شور و هیاهو را خاموش کرد ، اکنون همه چیز را فراموش کرده بنادانیهای خود بازگشتهاند.
تو گویی کسی را با آنها سخنی نبوده است. فلان جوان پی هم شعر میبافد و بچاپ میرساند. آن یکی سعدی و حافظ را بخواب میبیند و آن را مقالهای میکند. واعظ بالای منبر شعر حافظ میخواند و زشتی کار خود را نمیداند. دبیر مقایسهی سعدی و حافظ را انشاء امتحانی تعیین میکند.
آن مرد ستبررو عربدهکنان از پشت رادیو اشعار غیرتکش و ناموس برباد کَن بگوش جوانان سادهدل میخواند و بدینسان یک توده را به نیستی میکشاند.
زیان کار اینان کم نیست. اینان بدخواهان تودهاند. آن کودک با خوردن خاک تنها بخود آسیب میزند. ولی اینها ، این کودکان سی چهلساله با این هوسرانیها و بیخردیها یک تودهی بزرگی را تباه میسازند.
آنها خودشان را بناشنیدن میزنند و در دلهای خود بکوشش ما ریشخند میکنند ولی زود خواهد رسید روزی که صدای ما خیلی رساتر از امروز باشد و آنها را ناگزیر از گوش کردن کند.
👇
اکنون سالها است دارندهی پیمان و پرچم به رهایی تودههای شرق میکوشد و در این راه صد رنج مادی و معنوی بخود روا میشمارد و آلودگی و گرفتاریهای شرق بویژه ایرانیان را شمرده و بچاره میکوشد و با صدای بلند میگوید : این پراکندگی اندیشهها شما را گرفتار گردانیده به زبونی و پستی و نیستی میکشاند. میگوید : بدآموزیهای هزار ساله از صوفیگری و خراباتیگری و جبریگری و باطنیگری و کیشهای چهاردهگانهی بیپا سلاحهای خونینی است که بدست آزمندان اروپا داده شده و بدینسان ملیونها شرقی را اسیر و بردهی آنها ساخته.
تا اینها ، این آلودگیها از میان برنخیزد شرقیان روی سربلندی و سرفرازی نخواهند دید : اینها را با یک زبان پذیر[فتنی] بسیار ساده میگوید و مردان غیرتمند را بیاری میخواهد بدانسان که هر مرد خردمند آزادهای که اینها را میخواند تکانی خورده ناگزیر بآلودگی خود خَستُوان[=معترف] میشود و مردانه دست همراهی و دلسوزی دراز میکند.
کنون شما ببینید کسانِ بیشرمی در برابر این خواستِ گرانمایه چه رفتاری میکنند و چه پستیها از خود نشان میدهند ، اینان آن بیخردانند که با سخنان آخشیج[= متضاد] و زیانمندی که از اینجا و آنجا یاد گرفتهاند خود را دانا شمرده و کمی و بدی در خود سراغ نمیدارند اینست نخست تا میتوانند از در خردهگیری و ایراد برمیآیند سپس چون در مقابل این سخنان سراپا راستی ایستادگی نمیتوانند این دفعه به یاوهگویی و هرزهدرایی پرداخته و از بدگویی و کارشکنی و دشمنی دریغ نمیگویند. پس از همهی اینها چون از این کار نیز خسته شدند این زمان است که بخاموشی و فراموشی میگرایند و نادانیهای خود را از سر میگیرند و برواج بدآموزیهای خود هرچه بیشتر میکوشند و این را یک فیروزی میشمارند.
داستان اینان داستان آن کودک نافهمی است که گچ و خاک خوردی و چون باو پند و اندرز داده و زیان کارش را بازمیکردند با یک خشم احمقانهای خاک و گچ و هرچه در دسترس بودی برداشته و در دهان گزاردی و بدینسان خود را تباه گردانیدی. بارها خود دارندهی پیمان از اینان نام برده و بدی کارشان را باز کرده ولی اینان آلودهتر از آنند که با یک یا دو گفتار تکان خورده بخود آیند.
من در اینجا تنها دربارهی شعر ، زشتی رفتار آنان را میزَندم [= شرح میدهم].
در سالهای نخست پیمان که داستان شعر و شاعری و زیان بدآموزیهای حافظ و سعدی و خیام و سایر بیهودهگویان دورهی مغول نوشته میشد اینان بهیاهو برخاستند و از هر سو نامه نوشته بخردهگیری پرداختند. «شما بمفاخر ملی ما توهین میکنید» ، «شعر نغمهی آسمانیست و روح شاعر از عالم علیین آمده» ، «ادبیات روح کشور است» ، «اروپاییان شعرای ما را بزرگترین نابغه میشمارند» اینها سخنانی بود که به پیمان و یارانش از هر سو پرتاب میشد ولی ایرادها دیر نپایید و پیمان با پاسخهای محکمی آنها را از میان برد : «بزرگ کیست؟ و بزرگان توده چه کسانی توانند بود؟» ، «شعر سخن است و سخن بهر نیاز» ، «ادبیات چیست؟» ، «اروپاییان سودشان در زیان ماست اینست که در رواج این بدآموزیها درمیان ما میکوشند» این پاسخها را که با دلایل خردپذیری همراه بود شنیدند و بجای آنکه تکان خورده از خواب بیدار شوند زبان ببدگویی و دشمنی باز و دیری نگذشت که همچون آن کودک همه چیز را فراموش کرده و نادانی خود را از سر گرفتند.
در سال گذشته نیز که در روزنامهی پرچم سخن از شاعران میرفت این داستان دوباره تکرار شد. همان بیخردان ، همان کودکان ستیزهروی سی چهلساله بکار برخاستند و تا توانستند از زباندرازی و خرده گیری دریغ نگفتند. سپس که سخنان متین نامهی پرچم و گفتارهای پاکدلانهی «داوری توده» آن شور و هیاهو را خاموش کرد ، اکنون همه چیز را فراموش کرده بنادانیهای خود بازگشتهاند.
تو گویی کسی را با آنها سخنی نبوده است. فلان جوان پی هم شعر میبافد و بچاپ میرساند. آن یکی سعدی و حافظ را بخواب میبیند و آن را مقالهای میکند. واعظ بالای منبر شعر حافظ میخواند و زشتی کار خود را نمیداند. دبیر مقایسهی سعدی و حافظ را انشاء امتحانی تعیین میکند.
آن مرد ستبررو عربدهکنان از پشت رادیو اشعار غیرتکش و ناموس برباد کَن بگوش جوانان سادهدل میخواند و بدینسان یک توده را به نیستی میکشاند.
زیان کار اینان کم نیست. اینان بدخواهان تودهاند. آن کودک با خوردن خاک تنها بخود آسیب میزند. ولی اینها ، این کودکان سی چهلساله با این هوسرانیها و بیخردیها یک تودهی بزرگی را تباه میسازند.
آنها خودشان را بناشنیدن میزنند و در دلهای خود بکوشش ما ریشخند میکنند ولی زود خواهد رسید روزی که صدای ما خیلی رساتر از امروز باشد و آنها را ناگزیر از گوش کردن کند.
👇
ما آزادگان براهنمایی پیشوای غیرتمند خود در این راه میکوشیم و سدها را یکایک میشکنیم و بیگمان بیاری خدای بزرگ موفق خواهیم شد و جلوگیرها را هرچه بزرگ هم باشند خواهیم برانداخت و نه تنها ایران بلکه تمام شرق را از آلودگیها پاک خواهیم گردانید.
تهران 13 مهرماه 1321 یحیا افتخارزاده
(پرچم روزانه ، شمارهی 208)
تهران 13 مهرماه 1321 یحیا افتخارزاده
(پرچم روزانه ، شمارهی 208)
شادروان ابوالقاسم کهندیزی از پشتیبانان پیمان
پرچم دربارهی این یار دیرین چنین مینویسد :
آقای ابوالقاسم کهندیزی از کسانیست که تازه براه ما آشنا شدهاند. ولی در میاندوآب در کوشش به پراکندن آمیغها و در نبرد با گمراهیها با آقای مجلد و دیگران همراه میباشند.
ما امیدمندیم که این کوششهای جوانمردانه و پاکدلانه که در هر گوشهای از کشور با دست یک دسته از نیکمردان پیش میرود بزودی نتیجهی نمودار و سَتَرسایی [محسوس] از آنها پدید خواهد آمد.
پرچم دربارهی این یار دیرین چنین مینویسد :
آقای ابوالقاسم کهندیزی از کسانیست که تازه براه ما آشنا شدهاند. ولی در میاندوآب در کوشش به پراکندن آمیغها و در نبرد با گمراهیها با آقای مجلد و دیگران همراه میباشند.
ما امیدمندیم که این کوششهای جوانمردانه و پاکدلانه که در هر گوشهای از کشور با دست یک دسته از نیکمردان پیش میرود بزودی نتیجهی نمودار و سَتَرسایی [محسوس] از آنها پدید خواهد آمد.
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری»
🔸 در پیرامون شعر (تکهی 1)
بشر ابتدایی گاهی هنگام هجوم غم و اندوه و یا موقع شادی و شعف خاصه که این دو حال ناشی از شیفتگی و دلدادگی بود بیاختیار با بعضی عبارات و کلمات زمزمه میکرد بدون اینکه خود ملتفت چگونگی آن باشد و نامی بدان بگذارد حاکی از احساسات درونی او و طرز جمله بندی و آهنگش غیر از طرز گفتارهای عادی میبود که خود نیز نمیدانست و یا متوجه نبود که این فرازهای غیرعادی چیست ، از چه از کجا تراوش میکند الا اینکه آبی بدان بآتش درونی خود میریخت و دل خود را تسلی میداد اکنون نیز درمیان ایلات صحرانورد و روستاییان نمونههای بسیاری از این جملهبندیها موجود است که بآهنگهای بومی خود میخوانند.
بیشبهه حکم توان کرد که این زمزمه و ترنمات تراوشهای همان قریحهی شعریست که برای بشر بعضاً فطری و غریزیست و مانند همهی قواء و موالید طبیعت در اول بروز و ظهور خود ساده و ناقص بوده و رفته رفته در سایهی ناموس تکامل ترقی کرده و صورت کنونی را گرفته و یا خود باید گفت در اثر آلایش تمدن بشر و توسعهی افکار از سرمنزل حقیقت دور افتاده و بوادی مجاز افتاده و صورت تصنع برخود گرفته است که اکنون شعرش مینامیم.
در هر صورت چیزی که قابل تردید نیست این است در همان عهد اول نخستین بروز آثار این قریحه در وجود بشر با تأثرات غمانگیز و احساسات عشقی و افکار ذوقی و هوسات درونی بوده که گویی بین اینها یک علاقه و پیوستگی معنوی موجود و یا خود عشق و هوس این قوه را در وجود بشر برای شرح اثرات پر سوز و گدازی که در دل آدمی میگذارد استخدام کرده ـ در هر دلی که سلطان عشق خیمه و خرگاه برافراخت و در کشوری که لشکر غم به یغما پرداخت این قوه فوراً بترجمانی برخاسته مانند آژانسهای اروپا بنشر وقایع و اخبار میپردازد.
این قوهی فطری مادامی که سادگی خود را از دست نداده بود همیشه با غم و شادی همراز و با عشق و هوس دمساز بود و با ذوق و محبت همه جا همعنان میرفت ولی هر قدر بیشتر پیرایه و آرایش بر خود گرفت و به هر اندازه زیادتر بلفافههای تصنع و تکلف پیچیده گشت صفایش بیشتر کدر یافت و از حقیقت بسوی مجاز گرایید تا بالاخره شاهد بازاری و یا هر جایی شد و با هرکس و ناکس در آمیخت و با هر رند و اوباشی بیآویخت تا در خم اخلاق هر قومی رنگی بخود گرفت.
از قدیمترین زمانی که ما خبر از شیوع و تلون موضوعات شعری داریم در نزد یونانیان است این قوم که جماعتی بودند اندک و حکومتهای ملی کوچک داشتند در مقابل تجاوزات دشمنان قوی پنجه محتاج بودند که بوسایل ممکنه حسیات ملی جماعت را تهیج و مردم را بحفظ آزادی و وطن تحریص کنند وسیلهی مؤثری که برای حصول این مقصود اندیشیدند در ضمن نمایشهای شهامتانگیز و داستانهای پهلوانان و نیمخدایان قدیم و نطق و خطابه توسل باین قوهی فطری بود که تا آن وقت در آنجا نیز مثل همه جای دنیا اختصاص بترجمانی حسیات ذوقی داشت و از غم و شادی خبر میداد.
.
🔸 در پیرامون شعر (تکهی 1)
بشر ابتدایی گاهی هنگام هجوم غم و اندوه و یا موقع شادی و شعف خاصه که این دو حال ناشی از شیفتگی و دلدادگی بود بیاختیار با بعضی عبارات و کلمات زمزمه میکرد بدون اینکه خود ملتفت چگونگی آن باشد و نامی بدان بگذارد حاکی از احساسات درونی او و طرز جمله بندی و آهنگش غیر از طرز گفتارهای عادی میبود که خود نیز نمیدانست و یا متوجه نبود که این فرازهای غیرعادی چیست ، از چه از کجا تراوش میکند الا اینکه آبی بدان بآتش درونی خود میریخت و دل خود را تسلی میداد اکنون نیز درمیان ایلات صحرانورد و روستاییان نمونههای بسیاری از این جملهبندیها موجود است که بآهنگهای بومی خود میخوانند.
بیشبهه حکم توان کرد که این زمزمه و ترنمات تراوشهای همان قریحهی شعریست که برای بشر بعضاً فطری و غریزیست و مانند همهی قواء و موالید طبیعت در اول بروز و ظهور خود ساده و ناقص بوده و رفته رفته در سایهی ناموس تکامل ترقی کرده و صورت کنونی را گرفته و یا خود باید گفت در اثر آلایش تمدن بشر و توسعهی افکار از سرمنزل حقیقت دور افتاده و بوادی مجاز افتاده و صورت تصنع برخود گرفته است که اکنون شعرش مینامیم.
در هر صورت چیزی که قابل تردید نیست این است در همان عهد اول نخستین بروز آثار این قریحه در وجود بشر با تأثرات غمانگیز و احساسات عشقی و افکار ذوقی و هوسات درونی بوده که گویی بین اینها یک علاقه و پیوستگی معنوی موجود و یا خود عشق و هوس این قوه را در وجود بشر برای شرح اثرات پر سوز و گدازی که در دل آدمی میگذارد استخدام کرده ـ در هر دلی که سلطان عشق خیمه و خرگاه برافراخت و در کشوری که لشکر غم به یغما پرداخت این قوه فوراً بترجمانی برخاسته مانند آژانسهای اروپا بنشر وقایع و اخبار میپردازد.
این قوهی فطری مادامی که سادگی خود را از دست نداده بود همیشه با غم و شادی همراز و با عشق و هوس دمساز بود و با ذوق و محبت همه جا همعنان میرفت ولی هر قدر بیشتر پیرایه و آرایش بر خود گرفت و به هر اندازه زیادتر بلفافههای تصنع و تکلف پیچیده گشت صفایش بیشتر کدر یافت و از حقیقت بسوی مجاز گرایید تا بالاخره شاهد بازاری و یا هر جایی شد و با هرکس و ناکس در آمیخت و با هر رند و اوباشی بیآویخت تا در خم اخلاق هر قومی رنگی بخود گرفت.
از قدیمترین زمانی که ما خبر از شیوع و تلون موضوعات شعری داریم در نزد یونانیان است این قوم که جماعتی بودند اندک و حکومتهای ملی کوچک داشتند در مقابل تجاوزات دشمنان قوی پنجه محتاج بودند که بوسایل ممکنه حسیات ملی جماعت را تهیج و مردم را بحفظ آزادی و وطن تحریص کنند وسیلهی مؤثری که برای حصول این مقصود اندیشیدند در ضمن نمایشهای شهامتانگیز و داستانهای پهلوانان و نیمخدایان قدیم و نطق و خطابه توسل باین قوهی فطری بود که تا آن وقت در آنجا نیز مثل همه جای دنیا اختصاص بترجمانی حسیات ذوقی داشت و از غم و شادی خبر میداد.
.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 پراکندهاندیشی چه اثری تواند داشت؟.. (تکهی یک از چهار)
در چند شمارهی پیش نمونهای از پراکندگی اندیشهها را نشان دادیم. کنون میخواهیم دنبالهی سخن را گرفته پیش رویم. میخواهیم رابطهای را که میانهی آن اندیشههای پراکنده با بدبختیها و درماندگیهای ایرانیان است روشن گردانیم : این بدبختیها و درماندگیها چه ربطی باندیشههای پراکنده دارد؟!.. مگر اندیشه هم میتواند یک تودهی بزرگی را بدینسان درمانده گرداند؟!.. برای دانستن اینها باید چند چیز را بدیده گرفت :
1) «سرچشمهی کارهای آدمی مغز اوست». شما را به هر کاری مغزتان وامیدارد. مرکز اراده مغز است.
2) «مغز تابع اندیشههاییست که در آن جا گیرد». مثلاً فلان پیرهزن بزیارت سقاخانه میرود و نذر بآنجا میبرد ولی شما بآن ریشخند میکنید و اگر بدستتان افتاد آن سقاخانه را ویران خواهید کرد ـ این تفاوت از آنجاست که در مغز او اندیشههای دیگر است و در مغز شما اندیشههای دیگر. اگر بآن پیرهزن هم حقایق را یاد داده بگوییم : این سقاخانهها هیچکارهی جهانست. اینها نه تنها به بیماران شفا نتوانند داد ، بلکه سالانه صدها کسان را مبتلای بیماری میگردانند ـ وقتی که اینها را باو یاد دهیم ، خواهید دید دیگر او نیز بزیارت سقاخانه نمیرود ، و بلکه باید گفت نمیتواند رفت [«نمیتواند رفت» سبک شدهی «نمیتواند رفتن» است.]. دیگر ارادهای که او را بتکان آورده و بسوی سقاخانه روانه گرداند نیست.
3) خراباتیگری و باورهای رندانه که دلها را پر گردانیده :
مِی خور که ندانی ز کجا آمدهای
خوش باش که ندانی بکجا خواهی رفت
چون کار نه بر مراد ما خواهد رفت
اندیشه و جهد ما کجا خواهد رفت
روزی که گذشتست ازو یاد مکن
فردا که نیامدست فریاد مکن
بر نامده و گذشته بنیاد مکن
حالی خوش باش و عمر بر باد مکن
این گفتههای زهرآلود که با تار و دنبک خوانده میشود ، تا ته دلها تأثیر کرده و بدترین زیان را میرسانیده.
4) «اندیشههای ضد هم مغز را از کار اندازد». چون دانستیم مغز تابع اندیشههایی است که در آن جا گیرد باید بآسانی بپذیریم که اندیشههای ضد هم مغز را از کار میاندازد. زیرا این اندیشهها هر یکی آن را بکار دیگری وادارد و آن درمیانه درماند. درست بدان میماند که بیک ترنی دو لوکومتیو ببندند که یکی از جلو باین سو کشد و دیگری از پشت بآن سو ، پیداست که ترن درمیان آن دو بیکاره خواهد ماند.
شما اگر در سر یک سهراهی بایستید و یک کسی بآنجا رسیده بپرسد : «راه فلان اداره کدامست» و شما خود یک راهی را نشان دهید و رفیقتان راه دیگری را ، خواهید دید که آن شخص درمانده و نتواند بهیچ یکی از دو راه روانه گردد. از این آزمایش صدها نمونه توان پیدا کرد.
اگر شما این سه مقدمه را نیک اندیشید و باهم بسنجید رابطهای را که درمیان اندیشههای ضد هم و پریشان با درماندگیهای ایران است بآسانی خواهید دریافت. این اندیشهها مغزها را از کار انداخته و ارادهها را سست گردانیده ، اینست یک تودهی بزرگی را درمانده و بیچاره گردانیده. این چیزیست که خودتان بآسانی توانید دریافت. با اینحال ما باز هم دلیلهایی یاد میکنیم.
امروز در سراسر جهان هیاهویی برخاسته و تودهها ، سختترین نبردها را باهم میکنند و در همهی کشورها مردمان بآیندهی خود توجه دارند و از هیچ کوششی بازنمیایستند. در همه جای جهان صدا افتاده که باید بکوشیم و کشور خود را نگه داریم و آزادی را از دست ندهیم. اینها جملههاییست که در کشورها تکرار میشود ، در ایران نیز این سخنان هر روز گفته میشود و با اینحال شما اگر دقت کنید تأثیری از آنها درمیان نیست و ایرانیان با صد بیپروائی روز میگذرانند. اگر این گفتهها در ایرانیان تأثیر داشت بایستی درگام نخست بهمدستی و یگانگی کوشند ، (زیرا گام نخست همهی کوششها آنست) ، و شما میبینید که آنچه در ایران نیست ، یگانگی و همدستیست ، بلکه میبینید که بجای همدستی بدستهبندیهای بسیار کودکانه میکوشند و هر چند تنی در یکجا نشسته یک حزبی پدید میآورند. دیگر چه دلیلی بالاتر از این که آن سخنان را در این مردم تأثیری نیست و هیچگاه تکانی در دلهاشان پدید نمیآورد.
آیا این از چیست؟.. چرا این مردم باین حال افتادهاند؟... چرا اندیشهی خود و فرزندان خود را نمیکنند؟..
.
🔸 پراکندهاندیشی چه اثری تواند داشت؟.. (تکهی یک از چهار)
در چند شمارهی پیش نمونهای از پراکندگی اندیشهها را نشان دادیم. کنون میخواهیم دنبالهی سخن را گرفته پیش رویم. میخواهیم رابطهای را که میانهی آن اندیشههای پراکنده با بدبختیها و درماندگیهای ایرانیان است روشن گردانیم : این بدبختیها و درماندگیها چه ربطی باندیشههای پراکنده دارد؟!.. مگر اندیشه هم میتواند یک تودهی بزرگی را بدینسان درمانده گرداند؟!.. برای دانستن اینها باید چند چیز را بدیده گرفت :
1) «سرچشمهی کارهای آدمی مغز اوست». شما را به هر کاری مغزتان وامیدارد. مرکز اراده مغز است.
2) «مغز تابع اندیشههاییست که در آن جا گیرد». مثلاً فلان پیرهزن بزیارت سقاخانه میرود و نذر بآنجا میبرد ولی شما بآن ریشخند میکنید و اگر بدستتان افتاد آن سقاخانه را ویران خواهید کرد ـ این تفاوت از آنجاست که در مغز او اندیشههای دیگر است و در مغز شما اندیشههای دیگر. اگر بآن پیرهزن هم حقایق را یاد داده بگوییم : این سقاخانهها هیچکارهی جهانست. اینها نه تنها به بیماران شفا نتوانند داد ، بلکه سالانه صدها کسان را مبتلای بیماری میگردانند ـ وقتی که اینها را باو یاد دهیم ، خواهید دید دیگر او نیز بزیارت سقاخانه نمیرود ، و بلکه باید گفت نمیتواند رفت [«نمیتواند رفت» سبک شدهی «نمیتواند رفتن» است.]. دیگر ارادهای که او را بتکان آورده و بسوی سقاخانه روانه گرداند نیست.
3) خراباتیگری و باورهای رندانه که دلها را پر گردانیده :
مِی خور که ندانی ز کجا آمدهای
خوش باش که ندانی بکجا خواهی رفت
چون کار نه بر مراد ما خواهد رفت
اندیشه و جهد ما کجا خواهد رفت
روزی که گذشتست ازو یاد مکن
فردا که نیامدست فریاد مکن
بر نامده و گذشته بنیاد مکن
حالی خوش باش و عمر بر باد مکن
این گفتههای زهرآلود که با تار و دنبک خوانده میشود ، تا ته دلها تأثیر کرده و بدترین زیان را میرسانیده.
4) «اندیشههای ضد هم مغز را از کار اندازد». چون دانستیم مغز تابع اندیشههایی است که در آن جا گیرد باید بآسانی بپذیریم که اندیشههای ضد هم مغز را از کار میاندازد. زیرا این اندیشهها هر یکی آن را بکار دیگری وادارد و آن درمیانه درماند. درست بدان میماند که بیک ترنی دو لوکومتیو ببندند که یکی از جلو باین سو کشد و دیگری از پشت بآن سو ، پیداست که ترن درمیان آن دو بیکاره خواهد ماند.
شما اگر در سر یک سهراهی بایستید و یک کسی بآنجا رسیده بپرسد : «راه فلان اداره کدامست» و شما خود یک راهی را نشان دهید و رفیقتان راه دیگری را ، خواهید دید که آن شخص درمانده و نتواند بهیچ یکی از دو راه روانه گردد. از این آزمایش صدها نمونه توان پیدا کرد.
اگر شما این سه مقدمه را نیک اندیشید و باهم بسنجید رابطهای را که درمیان اندیشههای ضد هم و پریشان با درماندگیهای ایران است بآسانی خواهید دریافت. این اندیشهها مغزها را از کار انداخته و ارادهها را سست گردانیده ، اینست یک تودهی بزرگی را درمانده و بیچاره گردانیده. این چیزیست که خودتان بآسانی توانید دریافت. با اینحال ما باز هم دلیلهایی یاد میکنیم.
امروز در سراسر جهان هیاهویی برخاسته و تودهها ، سختترین نبردها را باهم میکنند و در همهی کشورها مردمان بآیندهی خود توجه دارند و از هیچ کوششی بازنمیایستند. در همه جای جهان صدا افتاده که باید بکوشیم و کشور خود را نگه داریم و آزادی را از دست ندهیم. اینها جملههاییست که در کشورها تکرار میشود ، در ایران نیز این سخنان هر روز گفته میشود و با اینحال شما اگر دقت کنید تأثیری از آنها درمیان نیست و ایرانیان با صد بیپروائی روز میگذرانند. اگر این گفتهها در ایرانیان تأثیر داشت بایستی درگام نخست بهمدستی و یگانگی کوشند ، (زیرا گام نخست همهی کوششها آنست) ، و شما میبینید که آنچه در ایران نیست ، یگانگی و همدستیست ، بلکه میبینید که بجای همدستی بدستهبندیهای بسیار کودکانه میکوشند و هر چند تنی در یکجا نشسته یک حزبی پدید میآورند. دیگر چه دلیلی بالاتر از این که آن سخنان را در این مردم تأثیری نیست و هیچگاه تکانی در دلهاشان پدید نمیآورد.
آیا این از چیست؟.. چرا این مردم باین حال افتادهاند؟... چرا اندیشهی خود و فرزندان خود را نمیکنند؟..
.