🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 خود نمیکوشند و بکوشش دیگران نیز رشک میبرند (تکهی دو از دو)
کسانی از آنان از مجادله لذت میبرند و پافشاری دارند که بر سر هر گفتگویی بحث و جدل پیش آورند. تاکنون بارها گفتهایم ، خدا بآدمی خرد داده تا هر سخنی که شنید بداوری آن سپارد و اگر براست یافت بیدرنگ بپذیرد ، بارها گفتهایم : این پراکندگی اندیشهها که شما گرفتارش هستید چارهای جز این ندارد که حقایقی بیرون آید و این پندارهای پراکنده از میان رود و شما اگر رستگاری میخواهید باید از پذیرفتن حقایق سر بازنزنید ، بارها گفتهایم مجادله و پیکار هیچ نتیجهای ندارد و جز نشان نادانی یک کسی نتواند بود ـ با این حال گروهی بجای آنکه سخنان ما را نیک بیندیشند و داوری کنند و اگر پرسشی پیدا کردند بنویسند و اگر ایرادی یافتند بپرسند تنها درپی آنند که یکی را از یاران ما بدست آورند و بمجادله و هیاهو پردازند و بلکه گفتگو را بزباندرازیها و عیبجوییهای شخصی بکشانند.
یکی از یاران میگوید : بمجلسی رفتم دیدم گفتگو از نوشتههای شماست و بدگوییهایی میکنند. این یکی خاموش نگردیده آن دیگری بسخن میپردازد. من خود را ناآشنا نموده گفتم مطلب بر سر چیست؟.. این بدگویی به چه عنوانست؟.. گفتند او میگوید : شاعر نباشد ، صوفی نباشد ، فلسفه نباشد ، مذهب نباشد. گفتم : بهمین عبارتها نوشته است؟!.. یکی از ایشان که زباندارتر بود گفت : بهمین عبارتها ننوشته مطالب مفصلی نوشته که نتیجهاش این عبارتها میشود. گفتم خواهش میکنم یکی از نوشتههای او را بمن نشان دهید. نخست گوش نمیدادند ولی چون ایستادگی نمودم رفتند و یک جلد کتاب «راه رستگاری» آوردند. من آن را گرفتم و قدری ورق زدم و گفتم : راست میگویید. این با صوفیگری و فلسفه و شعرای خراباتی و بسیار چیزهای دیگر مخالف است. ولی من میبینم برای هر مطلبی دلیلها میآورد پس بهتر است از این دلیلها گفتگو کنید که آیا راست است یا نه؟.. این را گفته آغاز کردم گفتار پانزدهم را که دربارهی صوفیگری است خواندن ، و چون چند جملهای میخواندم میگفتم خوب باین چه باید گفت؟!.. اینکه دلیل میآورد؟.. بدینسان یک صفحه بیشتر را خواندم و بسیاری از حاضران نرم گردیدند و بخاموشی گراییدند. ولی یک تن بهیاهو برخاسته چنین گفت : این دلیلها برای خود او خوبست ما مجبور نیستیم که دلیلهای او را بپذیریم. گفتم عجب سخنی میشنوم. چطور مجبور نیستید دلیلها را بپذیرید؟!. مگر دلیل هندوانه یا خربزهی دکان بقالست که شما مختار باشید بخرید یا نخرید؟!.. آن مردمی که خود را در پذیرفتن و نپذیرفتن دلیل آزاد شمارند و در برابر حقایق به هیاهوی پردازند سرنوشتشان همین باشد که درمیان بیستملیون ، ده تن با یک اندیشه و باور پیدا نشود و در سختترین روزی نیز همدستی نتوانند ، و اینست همیشه در برابر حوادث شکست خورند و لگدمال دیگران گردند. دیدم با این سخن نیز رام نشد و این بار عنوانهای دیگری پیش آورد و اینبود رشتهی سخن را بریدیم و از مجلس برخاستم.
این نمونهای از نادانیهای ایشانست. ببینید برای خودخواهی و کینهورزی تا چه اندازه از فهم و خرد دور میافتند : «ما مجبور نیستیم دلیلهای او را بپذیریم» بیهوده نیست که یک توده بدینسان خوار و بیارج گردیده. بیهوده نیست که همچون حشرات لگدمال و نابود میگردد. این سزای آن پستیها و نادانیهاییست که ما یک نمونهاش را شرح میدهیم.
من بارها یادآوری کردهام و بار دیگر یادآوری میکنم که با اینگونه کسان بگفتگو نباید پرداخت. همینکه کسی را دیدیم درپی فهمیدن حقایق نیست و گوش بدلیل نمیدهد باید بیکبار ازو چشم پوشید و رشتهی گفتگو را برید. یکی از چیزهایی که در آیین ما نارواست چَخِش (مجادله) میباشد که باید سخت پرهیز داشت بخصوص با نادانانی که ببدگوییها و عیبجوییهای شخصی میپردازند. این نادانان پستتر از آنند که ما با ایشان سخنی رانیم. آری ما باید بنشر حقایق کوشیم و این را یک وظیفهی خدایی شناسیم. ولی این وظیفه در جاییست که کسی را شایستهی حقایق یابیم ، و اینگونه کسان کم نیستند. اگر تیرهدرونان دلیلناپذیر فراوانند پاکدرونان راستیپژوه نیز کم نمیباشند. اینست باید از آن تیرهدرونان درگذریم و باین راستیپژوهان پردازیم.
(پرچم روزانه شمارههای 191 و 192)
.
🔸 خود نمیکوشند و بکوشش دیگران نیز رشک میبرند (تکهی دو از دو)
کسانی از آنان از مجادله لذت میبرند و پافشاری دارند که بر سر هر گفتگویی بحث و جدل پیش آورند. تاکنون بارها گفتهایم ، خدا بآدمی خرد داده تا هر سخنی که شنید بداوری آن سپارد و اگر براست یافت بیدرنگ بپذیرد ، بارها گفتهایم : این پراکندگی اندیشهها که شما گرفتارش هستید چارهای جز این ندارد که حقایقی بیرون آید و این پندارهای پراکنده از میان رود و شما اگر رستگاری میخواهید باید از پذیرفتن حقایق سر بازنزنید ، بارها گفتهایم مجادله و پیکار هیچ نتیجهای ندارد و جز نشان نادانی یک کسی نتواند بود ـ با این حال گروهی بجای آنکه سخنان ما را نیک بیندیشند و داوری کنند و اگر پرسشی پیدا کردند بنویسند و اگر ایرادی یافتند بپرسند تنها درپی آنند که یکی را از یاران ما بدست آورند و بمجادله و هیاهو پردازند و بلکه گفتگو را بزباندرازیها و عیبجوییهای شخصی بکشانند.
یکی از یاران میگوید : بمجلسی رفتم دیدم گفتگو از نوشتههای شماست و بدگوییهایی میکنند. این یکی خاموش نگردیده آن دیگری بسخن میپردازد. من خود را ناآشنا نموده گفتم مطلب بر سر چیست؟.. این بدگویی به چه عنوانست؟.. گفتند او میگوید : شاعر نباشد ، صوفی نباشد ، فلسفه نباشد ، مذهب نباشد. گفتم : بهمین عبارتها نوشته است؟!.. یکی از ایشان که زباندارتر بود گفت : بهمین عبارتها ننوشته مطالب مفصلی نوشته که نتیجهاش این عبارتها میشود. گفتم خواهش میکنم یکی از نوشتههای او را بمن نشان دهید. نخست گوش نمیدادند ولی چون ایستادگی نمودم رفتند و یک جلد کتاب «راه رستگاری» آوردند. من آن را گرفتم و قدری ورق زدم و گفتم : راست میگویید. این با صوفیگری و فلسفه و شعرای خراباتی و بسیار چیزهای دیگر مخالف است. ولی من میبینم برای هر مطلبی دلیلها میآورد پس بهتر است از این دلیلها گفتگو کنید که آیا راست است یا نه؟.. این را گفته آغاز کردم گفتار پانزدهم را که دربارهی صوفیگری است خواندن ، و چون چند جملهای میخواندم میگفتم خوب باین چه باید گفت؟!.. اینکه دلیل میآورد؟.. بدینسان یک صفحه بیشتر را خواندم و بسیاری از حاضران نرم گردیدند و بخاموشی گراییدند. ولی یک تن بهیاهو برخاسته چنین گفت : این دلیلها برای خود او خوبست ما مجبور نیستیم که دلیلهای او را بپذیریم. گفتم عجب سخنی میشنوم. چطور مجبور نیستید دلیلها را بپذیرید؟!. مگر دلیل هندوانه یا خربزهی دکان بقالست که شما مختار باشید بخرید یا نخرید؟!.. آن مردمی که خود را در پذیرفتن و نپذیرفتن دلیل آزاد شمارند و در برابر حقایق به هیاهوی پردازند سرنوشتشان همین باشد که درمیان بیستملیون ، ده تن با یک اندیشه و باور پیدا نشود و در سختترین روزی نیز همدستی نتوانند ، و اینست همیشه در برابر حوادث شکست خورند و لگدمال دیگران گردند. دیدم با این سخن نیز رام نشد و این بار عنوانهای دیگری پیش آورد و اینبود رشتهی سخن را بریدیم و از مجلس برخاستم.
این نمونهای از نادانیهای ایشانست. ببینید برای خودخواهی و کینهورزی تا چه اندازه از فهم و خرد دور میافتند : «ما مجبور نیستیم دلیلهای او را بپذیریم» بیهوده نیست که یک توده بدینسان خوار و بیارج گردیده. بیهوده نیست که همچون حشرات لگدمال و نابود میگردد. این سزای آن پستیها و نادانیهاییست که ما یک نمونهاش را شرح میدهیم.
من بارها یادآوری کردهام و بار دیگر یادآوری میکنم که با اینگونه کسان بگفتگو نباید پرداخت. همینکه کسی را دیدیم درپی فهمیدن حقایق نیست و گوش بدلیل نمیدهد باید بیکبار ازو چشم پوشید و رشتهی گفتگو را برید. یکی از چیزهایی که در آیین ما نارواست چَخِش (مجادله) میباشد که باید سخت پرهیز داشت بخصوص با نادانانی که ببدگوییها و عیبجوییهای شخصی میپردازند. این نادانان پستتر از آنند که ما با ایشان سخنی رانیم. آری ما باید بنشر حقایق کوشیم و این را یک وظیفهی خدایی شناسیم. ولی این وظیفه در جاییست که کسی را شایستهی حقایق یابیم ، و اینگونه کسان کم نیستند. اگر تیرهدرونان دلیلناپذیر فراوانند پاکدرونان راستیپژوه نیز کم نمیباشند. اینست باید از آن تیرهدرونان درگذریم و باین راستیپژوهان پردازیم.
(پرچم روزانه شمارههای 191 و 192)
.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش یکم : زبونیهای گذشتگان)
🔸 4ـ ایرانیان بکوششْ بیشتر نیاز دارند تا بخودستایی (تکهی پنج)
آقای س. ب. در آن گفتار خود یکی هم نام فرهنگ را میبرد و در یک جایی میگوید : «یکی از آن مللی که دیوارهای باستانیش همیشه پایدار و چراغ تابناک فرهنگش سالهای سال فروزان بوده و خواهد بود ملت ایران است».
من نمیدانم ایران در زمان مغول چه فرهنگی داشته (و یا امروز چه فرهنگی دارد)؟! فرهنگ ایران یک رشتهی آن ، این شعرهاست که همگی حالش را میدانند. باید گفت : خشک و تر هرچه اندیشیده و یا شنیدهاند برشتهی نظم کشیدهاند. یک نمونهای از آنها بیشرمیهای انوری و دشنامگوییهای یغما و یاوهسراییهای قاآنی است.
یک رشتهی دیگر بافندگیهای باطنیان و صوفیان و خراباتیان است که سراپا بیپا و سراپا گمراهی است. یک رشتهی دیگر ، این کتابهای تاریخست ، از قبیل جهانگشای جوینی ، ظفرنامهی علی یزدی ، تاریخ وصاف ، تاریخ معجم و مانند اینها که ما نمیدانیم آنها را چاپلوسنامه بنامیم یا کتابهای تاریخی. بدبختان چندان چاپلوسی و یاوهگویی بسخنان خود افزودهاند که تاریخ درمیان آن گم شده. یک رشتهی دیگر کتابهای پندی است که یک نمونهی نیکی از آنها گلستان سعدی ، و یک نمونهی نیکی از این داستان قاضی همدانست.
باین فرهنگهاست که مینازید؟!.. باین فرهنگهاست که پشتگرمی نشان داده میگویید : «سالهای سال فروزان بوده و خواهد بود»؟!.. دریغا که پردهی غفلت بروی چشمهای شما فروهِشته شده! دریغا که از حقایق بسیار دورید!
یک نمونهای از فرهنگ ایران در زمان مغول و از نتیجهی آن بشما نشان دهم : همان ابوبکر رازی که دیروز گفتیم آمدن یمه و سوتای را شنیده شبانه با چند تن درویش لخت و پخت بگریخت ، و زنان و فرزندان خود را بیسرپرست گزاشت که خودش مینویسد مغولان چون بری رسیدند همگی را از تیغ گذرانیدند ، چنین مرد پست و بیغیرتی در همان مرصادالعباد که همین داستان را در دیباچهی آن نوشته بیک رشته تحقیقات صوفیانهی شگفتی پرداخته که روی نادانی و کودنی را سفید گردانیده. از جمله یک عبارت عربی هست : «خمرت طینة آدم بیدی اربعین صباحا» (من گِل آدم را با دست خود چهل روز سرشتم) که میگویند «حدیث قدسی» است و راستی آنست که خود صوفیان ساختهاند.
.
🔸 4ـ ایرانیان بکوششْ بیشتر نیاز دارند تا بخودستایی (تکهی پنج)
آقای س. ب. در آن گفتار خود یکی هم نام فرهنگ را میبرد و در یک جایی میگوید : «یکی از آن مللی که دیوارهای باستانیش همیشه پایدار و چراغ تابناک فرهنگش سالهای سال فروزان بوده و خواهد بود ملت ایران است».
من نمیدانم ایران در زمان مغول چه فرهنگی داشته (و یا امروز چه فرهنگی دارد)؟! فرهنگ ایران یک رشتهی آن ، این شعرهاست که همگی حالش را میدانند. باید گفت : خشک و تر هرچه اندیشیده و یا شنیدهاند برشتهی نظم کشیدهاند. یک نمونهای از آنها بیشرمیهای انوری و دشنامگوییهای یغما و یاوهسراییهای قاآنی است.
یک رشتهی دیگر بافندگیهای باطنیان و صوفیان و خراباتیان است که سراپا بیپا و سراپا گمراهی است. یک رشتهی دیگر ، این کتابهای تاریخست ، از قبیل جهانگشای جوینی ، ظفرنامهی علی یزدی ، تاریخ وصاف ، تاریخ معجم و مانند اینها که ما نمیدانیم آنها را چاپلوسنامه بنامیم یا کتابهای تاریخی. بدبختان چندان چاپلوسی و یاوهگویی بسخنان خود افزودهاند که تاریخ درمیان آن گم شده. یک رشتهی دیگر کتابهای پندی است که یک نمونهی نیکی از آنها گلستان سعدی ، و یک نمونهی نیکی از این داستان قاضی همدانست.
باین فرهنگهاست که مینازید؟!.. باین فرهنگهاست که پشتگرمی نشان داده میگویید : «سالهای سال فروزان بوده و خواهد بود»؟!.. دریغا که پردهی غفلت بروی چشمهای شما فروهِشته شده! دریغا که از حقایق بسیار دورید!
یک نمونهای از فرهنگ ایران در زمان مغول و از نتیجهی آن بشما نشان دهم : همان ابوبکر رازی که دیروز گفتیم آمدن یمه و سوتای را شنیده شبانه با چند تن درویش لخت و پخت بگریخت ، و زنان و فرزندان خود را بیسرپرست گزاشت که خودش مینویسد مغولان چون بری رسیدند همگی را از تیغ گذرانیدند ، چنین مرد پست و بیغیرتی در همان مرصادالعباد که همین داستان را در دیباچهی آن نوشته بیک رشته تحقیقات صوفیانهی شگفتی پرداخته که روی نادانی و کودنی را سفید گردانیده. از جمله یک عبارت عربی هست : «خمرت طینة آدم بیدی اربعین صباحا» (من گِل آدم را با دست خود چهل روز سرشتم) که میگویند «حدیث قدسی» است و راستی آنست که خود صوفیان ساختهاند.
.
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری»
🔸 (چند سخنی از دفتر) {نبرد با گزند شعرا} (تکهی یک از یک)
بتازگی دانستهایم که دستهای از جوانان بویژه از شاگردان دبیرستانها برآن سرند که انجمنی برای نبرد با گزند شعرا برپا نمایند. ما چنین جنبشی را همیشه انتظار داشتیم. در جایی که پیران بیادب انجمنها برپا کنند و شرم را کنار نهاده پیرانهسر دم از عشق جوانان بزنند این جوانان راست که آسوده ننشسته برای کندن ریشهی این بیادبیها بکوشش برخیزند.
آن پیران سیاهدل که یک عمر با این پستیها بسر داده و آن را هنری از بهر خود پنداشتهاند کنون هم دست از نادانی و بیادبی برنمیدارند ، خود سزای ایشان است که صد بیاحترامی از جوانان بینند!. حیف از نام خجستهی «ایرانی» که بیادبان بروی خود دارند حیف!
ما بر آن جوانان آفرین میفرستیم و از خداوند فیروزی آنان را میخواهیم.
.
🔸 (چند سخنی از دفتر) {نبرد با گزند شعرا} (تکهی یک از یک)
بتازگی دانستهایم که دستهای از جوانان بویژه از شاگردان دبیرستانها برآن سرند که انجمنی برای نبرد با گزند شعرا برپا نمایند. ما چنین جنبشی را همیشه انتظار داشتیم. در جایی که پیران بیادب انجمنها برپا کنند و شرم را کنار نهاده پیرانهسر دم از عشق جوانان بزنند این جوانان راست که آسوده ننشسته برای کندن ریشهی این بیادبیها بکوشش برخیزند.
آن پیران سیاهدل که یک عمر با این پستیها بسر داده و آن را هنری از بهر خود پنداشتهاند کنون هم دست از نادانی و بیادبی برنمیدارند ، خود سزای ایشان است که صد بیاحترامی از جوانان بینند!. حیف از نام خجستهی «ایرانی» که بیادبان بروی خود دارند حیف!
ما بر آن جوانان آفرین میفرستیم و از خداوند فیروزی آنان را میخواهیم.
.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 سازمان پرورش افکار لازم است (تکهی یک از یک)
کوشاد تلگرام : این نوشته در پاسخ بخوانندهای است که راه درمان خویهای بد مردم را پدید آوردن «سازمان پرورش افکار» (1) مینمود و آن را پیش مینهاد و همچنین دو تن دیگر که به خرابی وضع ادارات ایراد گرفته چاره نشان میدادند.
پرچم : آقای عمادی بدانند که ما با این کوششهای خود به «پرورش اندیشهها» پرداختهایم و بسازمان دیگری نیاز نیست. هر چیزی سرمایه لازم دارد. پرورش اندیشهها بسته به آنست که یک دستهای با اندیشههای راست و سودمند باشند و دست بهم داده اندیشههای دیگران را نیز راست گردانند. شما اگر میخواهید یک سپاه مرتب و آراستهای پدید آورید باید یک دسته افسرانی را که خود دانش و سرمایه دارند وادارید که هر کدام گروهی را از جوانان تربیت کنند و در فنون جنگی آموخته گردانند وگرنه راه دیگری نخواهید داشت. چنین انگارید که شما افسرانی ندارید ولی پافشاری میکنید که باید سپاهی ترتیب داده شود آیا چه نتیجهای از این پیدا میشود جز از آنکه هر کس با یک ترتیب مندرآوردهای گروهی را ورزیده گرداند و یک سپاهی پدید آید که جز بدرد مسخره و خنده نخورد. شما میگویید : «پرورش افکار» و هیچ نمیاندیشید که پرورندگان کهها باشند؟.. شگفتتر آنست که این داستان یک بار آزموده گردیده. در چند سال پیش یک دستگاهی بهمین نام پدید آوردند و خرجهای گزافی را بگردن گرفتند ولی چون سرمایهای درمیان نبود نتیجه آن شد که بیست و سی تن بمیان افتادند و بمردم نطقهایی کردند : یکی از شاهپرستی سخن راند و در کشورِ مشروطه شاه را یگانه امیدگاه مردم نشان داد ، دیگری از پرورش ذوق (که ما هیچ نمیدانیم ذوق چیست؟) گفتگو کرد ، سومی از مقامات سعدی و حافظ سخن راند ، چهارمی ستایشهای گزافهآمیز از تیمور لنگ سروده او را «دارای اخلاق پیغمبری» نامید ، پنجمی از رادیو (2) گفتگو کرد ، ششمی از حجامت سخن راند و مردم را خندانید ... این شد نتیجهی پرورش اندیشهها و جز این نبایستی بود. چنانکه امروز هم اگر بخواهند از همان راه بیایند همان نتیجه را خواهند گرفت و جز پریشانگوییهای خنک سودی در دست نخواهد بود.
راه درست پرورش اندیشهها همینست که ما حقایق مهمی را نشر میکنیم و این باعث است که صدها و هزارها مردان و جوانان باور و اندیشه یکی گردانند و سپس هر یکی در نوبت خود آموزگار توده باشند و همه را دارای یک اندیشه گردانند. آقای عمادی و دیگران نیز باید این راه را تقویت کنند و از این راه بکنار نروند.
آن گفتارهایی که آقایان حکمیزاده و محیط (3) دربارهی خرابی ادارات و راه چارهی آنها نوشتند ما بنام همراهی بچاپ رسانیدیم وگرنه دوباره میگوییم تا کارها از ریشه درست نگردد تنها یک بخشی از آن درست نخواهد گردید. امروز با حال کنونی ، ادارات اصلاحپذیر نیست. یک تودهی اینچنانی اداراتش بهتر از آن نتواند بود.
آقایان محیط و حکمیزاده ایراد گرفتهاند که بسیاری از کارکنان ادارات پول دولت را حرام و دزدیدن آن را بخود حلال میشمارند. این یک ایراد بزرگیست. از یک تودهی اینچنانی چشم رستگاری نتوان داشت ولی باید فراموش نساخت که این در اساس کیش آنهاست و این ایرادها که شما میگیرید اگر نتیجه دهد جز این نخواهد بود که از کیش [دست] بردارد و این زمان هم گرفتار مادّیگری گردیده باز دزدی را زشت نخواهد شمرد و اگر چاره بخواهیم راه آنست که معنی درست دین روشن گردد و این کیشها که خود گمراهیست از میان رود و این همانست که در جزو کوششهای ماست.
آقای عمادی هوادار جدی فرهنگ هستند. میگویند باید فرهنگ را تعمیم داد ولی هیچ اندیشیدهاند که کدام فرهنگ؟.. اگر مقصودشان فرهنگ کنونیست نتیجهی آن همانست که خودشان در همین گفتار شرح دادهاند. اگر فرهنگ دیگری را میگویند آن که وجود ندارد و باید بکوشیم بوجود آوریم.
اینها را مینویسم و مقصودم آنست که آقایان شتاب در کار کنند و اندیشههای خود را بچیزهای جزیی صرف نکنند. راه نیکی همینست که ما پیش گرفتهایم و باید همهی نیرو و توان خود را در این راه بکار بریم. ما اگر از همین یاران خود چند هزار تن آموزگار پدید آوریم خواهیم توانست همهی اندیشهها را اصلاح کنیم و این زمینهی دیگر اصلاحات را فراهم خواهد گردانید. الحق باید در این راه کوشیم.
پابرگی :
1ـ «سازمان پرورش افکار» ادارهای در زمان رضاشاه بود که مردم را به خواستها و تصمیمهای دولت آشنا میکرد و میکوشید با برگزاری سخنرانیها و جشنهایی ایشان را با دولت همراه و هماندیشه گرداند.
2ـ همانا خواست «اهمیت رادیو» بوده. در آن هنگام هنوز ایران رادیو نداشت.
3ـ حکمیزاده همانست که کتاب «اسرار هزارساله» را نوشته. محیط نیز جوان روشناندیشی بود که در دادگاه «مقصران شهربانی» یکی از وکیلان او را گمارده بودند.
.
🔸 سازمان پرورش افکار لازم است (تکهی یک از یک)
کوشاد تلگرام : این نوشته در پاسخ بخوانندهای است که راه درمان خویهای بد مردم را پدید آوردن «سازمان پرورش افکار» (1) مینمود و آن را پیش مینهاد و همچنین دو تن دیگر که به خرابی وضع ادارات ایراد گرفته چاره نشان میدادند.
پرچم : آقای عمادی بدانند که ما با این کوششهای خود به «پرورش اندیشهها» پرداختهایم و بسازمان دیگری نیاز نیست. هر چیزی سرمایه لازم دارد. پرورش اندیشهها بسته به آنست که یک دستهای با اندیشههای راست و سودمند باشند و دست بهم داده اندیشههای دیگران را نیز راست گردانند. شما اگر میخواهید یک سپاه مرتب و آراستهای پدید آورید باید یک دسته افسرانی را که خود دانش و سرمایه دارند وادارید که هر کدام گروهی را از جوانان تربیت کنند و در فنون جنگی آموخته گردانند وگرنه راه دیگری نخواهید داشت. چنین انگارید که شما افسرانی ندارید ولی پافشاری میکنید که باید سپاهی ترتیب داده شود آیا چه نتیجهای از این پیدا میشود جز از آنکه هر کس با یک ترتیب مندرآوردهای گروهی را ورزیده گرداند و یک سپاهی پدید آید که جز بدرد مسخره و خنده نخورد. شما میگویید : «پرورش افکار» و هیچ نمیاندیشید که پرورندگان کهها باشند؟.. شگفتتر آنست که این داستان یک بار آزموده گردیده. در چند سال پیش یک دستگاهی بهمین نام پدید آوردند و خرجهای گزافی را بگردن گرفتند ولی چون سرمایهای درمیان نبود نتیجه آن شد که بیست و سی تن بمیان افتادند و بمردم نطقهایی کردند : یکی از شاهپرستی سخن راند و در کشورِ مشروطه شاه را یگانه امیدگاه مردم نشان داد ، دیگری از پرورش ذوق (که ما هیچ نمیدانیم ذوق چیست؟) گفتگو کرد ، سومی از مقامات سعدی و حافظ سخن راند ، چهارمی ستایشهای گزافهآمیز از تیمور لنگ سروده او را «دارای اخلاق پیغمبری» نامید ، پنجمی از رادیو (2) گفتگو کرد ، ششمی از حجامت سخن راند و مردم را خندانید ... این شد نتیجهی پرورش اندیشهها و جز این نبایستی بود. چنانکه امروز هم اگر بخواهند از همان راه بیایند همان نتیجه را خواهند گرفت و جز پریشانگوییهای خنک سودی در دست نخواهد بود.
راه درست پرورش اندیشهها همینست که ما حقایق مهمی را نشر میکنیم و این باعث است که صدها و هزارها مردان و جوانان باور و اندیشه یکی گردانند و سپس هر یکی در نوبت خود آموزگار توده باشند و همه را دارای یک اندیشه گردانند. آقای عمادی و دیگران نیز باید این راه را تقویت کنند و از این راه بکنار نروند.
آن گفتارهایی که آقایان حکمیزاده و محیط (3) دربارهی خرابی ادارات و راه چارهی آنها نوشتند ما بنام همراهی بچاپ رسانیدیم وگرنه دوباره میگوییم تا کارها از ریشه درست نگردد تنها یک بخشی از آن درست نخواهد گردید. امروز با حال کنونی ، ادارات اصلاحپذیر نیست. یک تودهی اینچنانی اداراتش بهتر از آن نتواند بود.
آقایان محیط و حکمیزاده ایراد گرفتهاند که بسیاری از کارکنان ادارات پول دولت را حرام و دزدیدن آن را بخود حلال میشمارند. این یک ایراد بزرگیست. از یک تودهی اینچنانی چشم رستگاری نتوان داشت ولی باید فراموش نساخت که این در اساس کیش آنهاست و این ایرادها که شما میگیرید اگر نتیجه دهد جز این نخواهد بود که از کیش [دست] بردارد و این زمان هم گرفتار مادّیگری گردیده باز دزدی را زشت نخواهد شمرد و اگر چاره بخواهیم راه آنست که معنی درست دین روشن گردد و این کیشها که خود گمراهیست از میان رود و این همانست که در جزو کوششهای ماست.
آقای عمادی هوادار جدی فرهنگ هستند. میگویند باید فرهنگ را تعمیم داد ولی هیچ اندیشیدهاند که کدام فرهنگ؟.. اگر مقصودشان فرهنگ کنونیست نتیجهی آن همانست که خودشان در همین گفتار شرح دادهاند. اگر فرهنگ دیگری را میگویند آن که وجود ندارد و باید بکوشیم بوجود آوریم.
اینها را مینویسم و مقصودم آنست که آقایان شتاب در کار کنند و اندیشههای خود را بچیزهای جزیی صرف نکنند. راه نیکی همینست که ما پیش گرفتهایم و باید همهی نیرو و توان خود را در این راه بکار بریم. ما اگر از همین یاران خود چند هزار تن آموزگار پدید آوریم خواهیم توانست همهی اندیشهها را اصلاح کنیم و این زمینهی دیگر اصلاحات را فراهم خواهد گردانید. الحق باید در این راه کوشیم.
پابرگی :
1ـ «سازمان پرورش افکار» ادارهای در زمان رضاشاه بود که مردم را به خواستها و تصمیمهای دولت آشنا میکرد و میکوشید با برگزاری سخنرانیها و جشنهایی ایشان را با دولت همراه و هماندیشه گرداند.
2ـ همانا خواست «اهمیت رادیو» بوده. در آن هنگام هنوز ایران رادیو نداشت.
3ـ حکمیزاده همانست که کتاب «اسرار هزارساله» را نوشته. محیط نیز جوان روشناندیشی بود که در دادگاه «مقصران شهربانی» یکی از وکیلان او را گمارده بودند.
.
بدبختی توده و ریشه آن - ب 10.pdf
429 KB
🔸 بدبختی توده و ریشهی آن
🔅 بخش دهم
🔹 باید به پستی خویها چاره کرد
🔹 تندیسههای شاه گذشته
🔹 چه جدایی میانهی شرقیان و غربیانست؟..
🔹 بکوشید و نومیدی بخود راه ندهید
🔹 خواهران گرامی
💡 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🔅 بخش دهم
🔹 باید به پستی خویها چاره کرد
🔹 تندیسههای شاه گذشته
🔹 چه جدایی میانهی شرقیان و غربیانست؟..
🔹 بکوشید و نومیدی بخود راه ندهید
🔹 خواهران گرامی
💡 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش یکم : زبونیهای گذشتگان)
🔸 4ـ ایرانیان بکوششْ بیشتر نیاز دارند تا بخودستایی (تکهی شش از شش)
به هر حال آقای ابوبکر رازی این جمله را عنوان کرده و هشت صفحه بیهودهگوییهای شگفتی کرده.
اینان چنین میپنداشتهاند که چنانکه کوزه و لولهنگ را از گل میسازند خدا نیز آدم را از گل ساخته. بدینسان که گلی از خاک درست کرده و از آن کالبدی پدید آورده و سپس جانی یا روانی بوی دمیده. این اندیشهی همگی آنان دربارهی آفرینش آدمی بوده. آنوقت ابوبکر رازی بتحقیقات پرداخته میگوید خدا کالبد آدم را از گل درست کرده و در میانهی مکه و طائف بروی زمین افکنده چهلهزار سال بساختن آن میپرداخت. فرشتهها که از آنجا میگذشتند از اینهمه اهتمام خدا باین یک آفریدهی گلی در شگفت میشدند و از همدیگر میپرسیدند : مگر میخواهد چه بسازد که اینهمه بآن اهتمام میورزد؟!. در دلهای خود بآدم رشک میبردند و از ارجمندی آن در نزد خدا دلتنگ میگردیدند. روزی شیطان بآنجا میگذشت آن کالبد را دید و خیره ماند ، و گفت این تو تهیست من میتوانم بدرون آن بروم و از راز کار ، آگاه گردم. این گفت و از سوراخ بینی بدرون آدم رفت و همه جا را گردید. ولی بیک جا رسید که در آن را بسته یافت و بدرون آن رفتن نتوانست. آن یک جا دل بود. آری دل مخزن اسرار الهیست و شیطان را بآن راه نیست ... هفت یا هشت صفحه را با این سخنان یاوه پر کرده است.
این است نمونهای از فرهنگ ایران در زمان مغول که هر کس باید بخواند و از شرمندگی سر پایین اندازد ، نه آنکه ببالد و بنازد و بخودستایی پردازد؟!. این بسود دشمنان ایران است که ایرانیان باین چیزهای مفت و بیهوده بنازند و آنها را هر زمان تازه گردانند و غفلت را تا بآنجا رسانند که بگویند ما چون تمدن و فرهنگ داریم همیشه پایدار خواهیم ماند.
دوباره تکرار میکنم : ایرانیان بکوشش بیشتر نیاز دارند تا بخودستایی.
این چیزها که از گذشته بایران رسیده و یادگار زمانهای زبونی و درماندگیست باید کوشید و همه را از میان برد و نشانی بازنگزاشت. این کتابهای سراپا گمراهی و نادانی که از زمان مغول بازمانده باید همه را بآتش کشید و مردم را از زیان آنها بازداشت. اگر ایرانیان در آرزوی فرهنگ میباشند باید بکوشند و حقایق زندگی را یاد گیرند و دارای یک فرهنگ بسیار ارجدار گرانمایهای گردند.
.
🔸 4ـ ایرانیان بکوششْ بیشتر نیاز دارند تا بخودستایی (تکهی شش از شش)
به هر حال آقای ابوبکر رازی این جمله را عنوان کرده و هشت صفحه بیهودهگوییهای شگفتی کرده.
اینان چنین میپنداشتهاند که چنانکه کوزه و لولهنگ را از گل میسازند خدا نیز آدم را از گل ساخته. بدینسان که گلی از خاک درست کرده و از آن کالبدی پدید آورده و سپس جانی یا روانی بوی دمیده. این اندیشهی همگی آنان دربارهی آفرینش آدمی بوده. آنوقت ابوبکر رازی بتحقیقات پرداخته میگوید خدا کالبد آدم را از گل درست کرده و در میانهی مکه و طائف بروی زمین افکنده چهلهزار سال بساختن آن میپرداخت. فرشتهها که از آنجا میگذشتند از اینهمه اهتمام خدا باین یک آفریدهی گلی در شگفت میشدند و از همدیگر میپرسیدند : مگر میخواهد چه بسازد که اینهمه بآن اهتمام میورزد؟!. در دلهای خود بآدم رشک میبردند و از ارجمندی آن در نزد خدا دلتنگ میگردیدند. روزی شیطان بآنجا میگذشت آن کالبد را دید و خیره ماند ، و گفت این تو تهیست من میتوانم بدرون آن بروم و از راز کار ، آگاه گردم. این گفت و از سوراخ بینی بدرون آدم رفت و همه جا را گردید. ولی بیک جا رسید که در آن را بسته یافت و بدرون آن رفتن نتوانست. آن یک جا دل بود. آری دل مخزن اسرار الهیست و شیطان را بآن راه نیست ... هفت یا هشت صفحه را با این سخنان یاوه پر کرده است.
این است نمونهای از فرهنگ ایران در زمان مغول که هر کس باید بخواند و از شرمندگی سر پایین اندازد ، نه آنکه ببالد و بنازد و بخودستایی پردازد؟!. این بسود دشمنان ایران است که ایرانیان باین چیزهای مفت و بیهوده بنازند و آنها را هر زمان تازه گردانند و غفلت را تا بآنجا رسانند که بگویند ما چون تمدن و فرهنگ داریم همیشه پایدار خواهیم ماند.
دوباره تکرار میکنم : ایرانیان بکوشش بیشتر نیاز دارند تا بخودستایی.
این چیزها که از گذشته بایران رسیده و یادگار زمانهای زبونی و درماندگیست باید کوشید و همه را از میان برد و نشانی بازنگزاشت. این کتابهای سراپا گمراهی و نادانی که از زمان مغول بازمانده باید همه را بآتش کشید و مردم را از زیان آنها بازداشت. اگر ایرانیان در آرزوی فرهنگ میباشند باید بکوشند و حقایق زندگی را یاد گیرند و دارای یک فرهنگ بسیار ارجدار گرانمایهای گردند.
.
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری»
🔸 در پیرامون شعر و صوفیگری ـ 4 (تکهی یک)
گفتار پایین از مهنامهی گرامی دعوت اسلامی کرمانشاه که از مهنامههای کهنسال ایران است آورده میشود. این مهنامه گفتاری را که ما در شمارهی هیجدهم سال گذشتهی پیمان در پیرامون شعر و صوفیگری چاپ کردیم نقل نموده و آقای فخرالتجار که خویشتن از دانشوران هستند و گاهی نیز شعر بطرز شعرای خراباتی میسرودهاند آن گفتار را خوانده و این شرح را نگاشتهاند که در شمارهی پنجم از سال هشتم دعوت اسلامی چاپ یافته و ما از آنجا میآوریم :
بنده نمیدانم مجلهی شریفهی پیمان در کجا طبع میشود مستدعی است به ناشر محترم آن مرقوم فرمایید از هر پست برای بنده بفرستند و گویا تازه منتشر شده است و بهتر است از شمارهی اول برای بنده مرحمت فرمایند واقعاً مجلهی عالیقدر است باید خواند باید استفاده نمود. صاحب مقاله راجع بشعر و شاعری عنوان خیلی بزرگی پیش کشیدهاند و از صدر تا ذیل شعر را مفتضح نمودهاند. واقعاً چیزی غریبی است عجایب اثراتی در گفتن و نوشتن هست. یک عمر است شعر میخوانم و گاهی هم خودم (شاعر نیستم) من غیر رسم شعر میگویم و حظ میکنم (حظ میکردم) و این صحبتها در بین نبود و گاهگاه که از غزلیات خودم :
مدام منع کند زاهدم ز شرب و سماع
ولی نشاید غافل از این دو بنشینم
ساقیا رطل گران ده که شوم مست و خراب
باده ار نیست ترا میکده باز ست هنوز
برای رفقا میخواندم صدای احسنت احسنت بلند میشد ولی از شما چه پنهان پس از مطالعهی مقالهی مندرجه در مجلهی شریفهی پیمان بدون رودرواسی هرچه از اشعار خودم و دیگران بنظرم میآید دلم بهم میزند. میگویند « المعنی فی بطن الشاعر» من که خودم هرچه فکر میکنم چه تأویل و تعبیری برای اشعار فوق بهم ببافم عقلم بجایی نمیرسد و شاید معنی این اشعار بنده در بطن دیگران است. میگویند یک نفر شاعر دیوان خود را نزد استاد برد و استدعا نمود حضوراً مطالعه فرموده هر عبارتی غلط و ناروا باشد انگشت روی آن بگذارد استاد قدری مطالعه کرده سپس کتاب را بهم نهاد و انگشت سبابهی خود را بروی جلد گذاشت. شاعر بیچاره فهمید مطلب از چه قرار است و راه خود را در پیش گرفت. کنون هم بحکم مقالهی پیمان باید کلیهی دواوین اولین و آخرین را بهم بست و انگشت روی آنها گذاشت و منتظر شد که صاحب مقاله دیوان خودشان یا دیگری را که سراپا بدون پیرایه و خالی از کنایهی شاعرانه باشد بنظر قارئین برساند و خوب است آقایان شعرا و ادبا و اهل ذوق موافق یا مخالف نفیاً و اثباتاً مقالاتی بطور مسابقه در مجلات و جراید منتشر سازند که قضیه حل شود یعنی حسن یا قبح این قبیل اشعار و یا اینکه آیا مسئول هستند و برای جامعه اثرات نیک دارند یا ندارند معلوم شود.
کرمانشاه فخر صمدی (فخرالتجار سابق)
پیمان : آقای صمدی غصه نخورند که معنی برای شعرهای خود نمیشناسند. دیگران نیز همین حال را داشتهاند. آن شعرای خراباتی معروف که امروز شعرهای ایشان بدهانها افتاده اگر خودشان زنده بودند و ما از ایشان پرسش مینمودیم در معنی شعرهای خود درمیماندند. زیرا آنان این شعرها را نه از روی فهم سرودهاند و معنایی قصد کردهاند بلکه به پیروی یکدیگر زبان باین شعرهای بیمعنی باز کردهاند بیآنکه قصدی داشته باشند.
هم آن کسانی که امروز در تهران یا دیگر جاها زبان بستایش این دسته شعرا باز کردهاند و پیاپی مقاله در اینجا و آنجا مینویسند این بیچارگان هم این کار را به پیروی یکدیگر میکنند و اگر معنی اشعار را بپرسیم اینان نیز درمیمانند. چنانکه ما بارها این پرسش را کردیم و کسی پاسخ نداد.
و اینکه آقای صمدی باین آشکاری حقیقتگویی کرده نشان پاکدلی ایشان است دیگران هم دیر یا زود باین حقیقت خَستُوان [=معترف] خواهند بود.
.
🔸 در پیرامون شعر و صوفیگری ـ 4 (تکهی یک)
گفتار پایین از مهنامهی گرامی دعوت اسلامی کرمانشاه که از مهنامههای کهنسال ایران است آورده میشود. این مهنامه گفتاری را که ما در شمارهی هیجدهم سال گذشتهی پیمان در پیرامون شعر و صوفیگری چاپ کردیم نقل نموده و آقای فخرالتجار که خویشتن از دانشوران هستند و گاهی نیز شعر بطرز شعرای خراباتی میسرودهاند آن گفتار را خوانده و این شرح را نگاشتهاند که در شمارهی پنجم از سال هشتم دعوت اسلامی چاپ یافته و ما از آنجا میآوریم :
بنده نمیدانم مجلهی شریفهی پیمان در کجا طبع میشود مستدعی است به ناشر محترم آن مرقوم فرمایید از هر پست برای بنده بفرستند و گویا تازه منتشر شده است و بهتر است از شمارهی اول برای بنده مرحمت فرمایند واقعاً مجلهی عالیقدر است باید خواند باید استفاده نمود. صاحب مقاله راجع بشعر و شاعری عنوان خیلی بزرگی پیش کشیدهاند و از صدر تا ذیل شعر را مفتضح نمودهاند. واقعاً چیزی غریبی است عجایب اثراتی در گفتن و نوشتن هست. یک عمر است شعر میخوانم و گاهی هم خودم (شاعر نیستم) من غیر رسم شعر میگویم و حظ میکنم (حظ میکردم) و این صحبتها در بین نبود و گاهگاه که از غزلیات خودم :
مدام منع کند زاهدم ز شرب و سماع
ولی نشاید غافل از این دو بنشینم
ساقیا رطل گران ده که شوم مست و خراب
باده ار نیست ترا میکده باز ست هنوز
برای رفقا میخواندم صدای احسنت احسنت بلند میشد ولی از شما چه پنهان پس از مطالعهی مقالهی مندرجه در مجلهی شریفهی پیمان بدون رودرواسی هرچه از اشعار خودم و دیگران بنظرم میآید دلم بهم میزند. میگویند « المعنی فی بطن الشاعر» من که خودم هرچه فکر میکنم چه تأویل و تعبیری برای اشعار فوق بهم ببافم عقلم بجایی نمیرسد و شاید معنی این اشعار بنده در بطن دیگران است. میگویند یک نفر شاعر دیوان خود را نزد استاد برد و استدعا نمود حضوراً مطالعه فرموده هر عبارتی غلط و ناروا باشد انگشت روی آن بگذارد استاد قدری مطالعه کرده سپس کتاب را بهم نهاد و انگشت سبابهی خود را بروی جلد گذاشت. شاعر بیچاره فهمید مطلب از چه قرار است و راه خود را در پیش گرفت. کنون هم بحکم مقالهی پیمان باید کلیهی دواوین اولین و آخرین را بهم بست و انگشت روی آنها گذاشت و منتظر شد که صاحب مقاله دیوان خودشان یا دیگری را که سراپا بدون پیرایه و خالی از کنایهی شاعرانه باشد بنظر قارئین برساند و خوب است آقایان شعرا و ادبا و اهل ذوق موافق یا مخالف نفیاً و اثباتاً مقالاتی بطور مسابقه در مجلات و جراید منتشر سازند که قضیه حل شود یعنی حسن یا قبح این قبیل اشعار و یا اینکه آیا مسئول هستند و برای جامعه اثرات نیک دارند یا ندارند معلوم شود.
کرمانشاه فخر صمدی (فخرالتجار سابق)
پیمان : آقای صمدی غصه نخورند که معنی برای شعرهای خود نمیشناسند. دیگران نیز همین حال را داشتهاند. آن شعرای خراباتی معروف که امروز شعرهای ایشان بدهانها افتاده اگر خودشان زنده بودند و ما از ایشان پرسش مینمودیم در معنی شعرهای خود درمیماندند. زیرا آنان این شعرها را نه از روی فهم سرودهاند و معنایی قصد کردهاند بلکه به پیروی یکدیگر زبان باین شعرهای بیمعنی باز کردهاند بیآنکه قصدی داشته باشند.
هم آن کسانی که امروز در تهران یا دیگر جاها زبان بستایش این دسته شعرا باز کردهاند و پیاپی مقاله در اینجا و آنجا مینویسند این بیچارگان هم این کار را به پیروی یکدیگر میکنند و اگر معنی اشعار را بپرسیم اینان نیز درمیمانند. چنانکه ما بارها این پرسش را کردیم و کسی پاسخ نداد.
و اینکه آقای صمدی باین آشکاری حقیقتگویی کرده نشان پاکدلی ایشان است دیگران هم دیر یا زود باین حقیقت خَستُوان [=معترف] خواهند بود.
.
✴️ خود و دیگران را فریب ندهید
🔸 یکی از خوانندگان کانال نوشتهی پایین را از نویسندهای ناشناس فرستاده و دیدگاه کانال را دربارهی آن پرسیده. نوشته دراز است. ما در زیر کوتاهش گردانیدهایم.
باید گفت این نوشته بسیار مغالطه آمیز ، فریبنده و گزافهآمیز میباشد؛ در رده آن جمله دروغ و ساختگی و بیپا که شهرت ناسزا یافته : « ما یک حکومت بآخوندها بدهکاریم.! » چون در سالهای اخیر چنین نوشته های فریبنده و گمراه کنندهای رواج یافته ، بجا دانستیم که بآن پاسخ دهیم. آن نوشته چنین است :
⛔️ آیا وجود خمینی و انقلاب 57 یک نعمت عظیم تاریخی برای مردم ایران بود؟!
میتوان هزاران کتاب علمی نگاشت تا اثبات کرد که خمینی برای تاریخ ما یک ضرورت تاریخی محض به معنای فلسفی آن بود .
خمینی یک نعمت عظیم بود که چه بسا اگر مردم انقلاب نمیکردند به یک قدیس عظما مبدل میگشت که ریشه های افکار وی را هرگز نمیشد از فکر مردم ایران زدود. اگر خمینی نبود تا ابد مردم ما به سان امت داعش و آماده انتحار برای افکار خمینی می بودند.
سالها و قرنها باید بزرگترین اندیشمندان تاریخ به مردم ما و نسلها و کل بشریت کلاس آموزشی میگذاشتند و آموزش میدادند که اسلام شیعه چیست و چرا نباید باشد. هزاران هزار میلیارد دلار سالانه خرج آموزش مردم ایران میشد تا آیا مردم ما قبول کنند یا نکنند که اسلام شیعه از کجا آب میخورد و تهش به کجا ختم میشود؟!
ولی خمینی به طور عملی واضح و آشکار و بی پرده و بی تعارف نشان داد معنای رافت حکومت شیعه چیست؟
تا مردم تاولهای شلاق ها و شکنجه های حکومت جمهوری اسلامی را بر بدن فرزندان خود ندیدند باور نمیکردند . تا طناب دار را بر گردن فرزندانشان آویخته نمیدیدند مگر باورشان میشد که حکومت اسلام شیعه چیست؟!
دسیسه ها و پاپوش های سیاسی را علیه خود و خانواده شان نمیدیدند باور نمیکردند که نظام اسلام شیعه به چه دست آویزهایی متوسل میشود تا مخالفینش را از میان بردارد. تا مغزهای پاشیده روی آسفالت خیابان ها بر اثر تیرهای نیروهای حکومت شیعه را بر فرزندان معترض این مرز و بوم نمیدیدند باورشان نمیشد اینها چه موجوداتی هستند و چه عقایدی دارند؟!
تا حجم عظیم دروغهای آخوندها را بالای منابر و در عرصهی سیاست ندیدند ضرر و درد حضور این قشر را بر پیکر جامعه احساس نکردند .
هرگز نباید آن فرصت را از دست میدادیم و چه خوب از دست ندادیم و دیدیم چه شد ....
کسی نمیتوانست عملا تا این حد درد و فلاکت و رنج و تعب ناشی از حاکمیت شیعی را به مردم خوش باور و ساده دل ما به این زیبایی نشان دهد.
خمینی و انقلاب 57 برای ما عالی بود. اگر این نبود هرگز نمیشد باور کرد که آخوند شیعه در مغزش چه میگذرد. قرعه به نام نسل ما افتاد ولی راضی هستیم تا فرزندان و نسلهای بعد ، از زندگی بدون تفکر خمینی و اسلام شیعه لذت ببرند. آنها خواهند فهمید بر ما چه گذشت و هرگز تاریخ ایران اشتباهی چنین عظیم را تکرار نخواهد کرد.
✴️ نوشته بالا سراپا مغالطه و نادرست است. باید فریب چنین سخنان پوچی را نخورد. چنین نوشتههایی خود و دیگران را فریفتن میباشد ، زیرا :
🔸 نخست اینکه رویدادهای پس از سال 1355 یک دسیسه از سوی برخی سرمایهداران و دولتهای غربی بود و انگیزهی آن نیز رهانیدن دولتهای سرمایهداری اروپای غربی از ورشکستگی یا «بحران» از راه کاهش بهای نفت و جلوگیری از صنعتی شدن ایران و همسایگانش بود. در این میان انگیزهی براندازی شوروی نیز در کار بود.
نخستین گام برای جبران آن نقشهی بدخواهانه اینست که مردم از «جهل مرکب» بیرون آمده و به آن فریب پی برده و از آن پیشامدها برای آینده خود درس گیرند. این نخستین کاری است که آگاهان و نویسندگان باید بکنند. با این حال پیداست که چنان نوشته ای که آن پتیاره را یک «نعمت بزرگ» مینامد ، چه اندازه پرت و فریبنده و گمراه کننده میباشد؟! آیا این نویسنده میخواهد با این سخنان پوچ خود را دلداری داده و بفریبد یا دیگران را بفریبد؟!
🔸 دوم اینکه این انگارهی نویسنده که آن رویدادها و حکومت ملایان یک «ضرورت تاریخی محض» و «اجتناب ناپذیر» بوده ، یک دروغ بسیار بزرگ میباشد. این نیز خود و دیگران را فریفتن است. این سخن غلط بسیار گمان برانگیز است، زیرا نتیجه آن یکی فریب مردم و در خواب غفلت نگهداشتن آنها و دیگری پاک گردانیدن (تطهیر) سیاستگران غربی و وابستگانشان میباشد.
👇
🔸 یکی از خوانندگان کانال نوشتهی پایین را از نویسندهای ناشناس فرستاده و دیدگاه کانال را دربارهی آن پرسیده. نوشته دراز است. ما در زیر کوتاهش گردانیدهایم.
باید گفت این نوشته بسیار مغالطه آمیز ، فریبنده و گزافهآمیز میباشد؛ در رده آن جمله دروغ و ساختگی و بیپا که شهرت ناسزا یافته : « ما یک حکومت بآخوندها بدهکاریم.! » چون در سالهای اخیر چنین نوشته های فریبنده و گمراه کنندهای رواج یافته ، بجا دانستیم که بآن پاسخ دهیم. آن نوشته چنین است :
⛔️ آیا وجود خمینی و انقلاب 57 یک نعمت عظیم تاریخی برای مردم ایران بود؟!
میتوان هزاران کتاب علمی نگاشت تا اثبات کرد که خمینی برای تاریخ ما یک ضرورت تاریخی محض به معنای فلسفی آن بود .
خمینی یک نعمت عظیم بود که چه بسا اگر مردم انقلاب نمیکردند به یک قدیس عظما مبدل میگشت که ریشه های افکار وی را هرگز نمیشد از فکر مردم ایران زدود. اگر خمینی نبود تا ابد مردم ما به سان امت داعش و آماده انتحار برای افکار خمینی می بودند.
سالها و قرنها باید بزرگترین اندیشمندان تاریخ به مردم ما و نسلها و کل بشریت کلاس آموزشی میگذاشتند و آموزش میدادند که اسلام شیعه چیست و چرا نباید باشد. هزاران هزار میلیارد دلار سالانه خرج آموزش مردم ایران میشد تا آیا مردم ما قبول کنند یا نکنند که اسلام شیعه از کجا آب میخورد و تهش به کجا ختم میشود؟!
ولی خمینی به طور عملی واضح و آشکار و بی پرده و بی تعارف نشان داد معنای رافت حکومت شیعه چیست؟
تا مردم تاولهای شلاق ها و شکنجه های حکومت جمهوری اسلامی را بر بدن فرزندان خود ندیدند باور نمیکردند . تا طناب دار را بر گردن فرزندانشان آویخته نمیدیدند مگر باورشان میشد که حکومت اسلام شیعه چیست؟!
دسیسه ها و پاپوش های سیاسی را علیه خود و خانواده شان نمیدیدند باور نمیکردند که نظام اسلام شیعه به چه دست آویزهایی متوسل میشود تا مخالفینش را از میان بردارد. تا مغزهای پاشیده روی آسفالت خیابان ها بر اثر تیرهای نیروهای حکومت شیعه را بر فرزندان معترض این مرز و بوم نمیدیدند باورشان نمیشد اینها چه موجوداتی هستند و چه عقایدی دارند؟!
تا حجم عظیم دروغهای آخوندها را بالای منابر و در عرصهی سیاست ندیدند ضرر و درد حضور این قشر را بر پیکر جامعه احساس نکردند .
هرگز نباید آن فرصت را از دست میدادیم و چه خوب از دست ندادیم و دیدیم چه شد ....
کسی نمیتوانست عملا تا این حد درد و فلاکت و رنج و تعب ناشی از حاکمیت شیعی را به مردم خوش باور و ساده دل ما به این زیبایی نشان دهد.
خمینی و انقلاب 57 برای ما عالی بود. اگر این نبود هرگز نمیشد باور کرد که آخوند شیعه در مغزش چه میگذرد. قرعه به نام نسل ما افتاد ولی راضی هستیم تا فرزندان و نسلهای بعد ، از زندگی بدون تفکر خمینی و اسلام شیعه لذت ببرند. آنها خواهند فهمید بر ما چه گذشت و هرگز تاریخ ایران اشتباهی چنین عظیم را تکرار نخواهد کرد.
✴️ نوشته بالا سراپا مغالطه و نادرست است. باید فریب چنین سخنان پوچی را نخورد. چنین نوشتههایی خود و دیگران را فریفتن میباشد ، زیرا :
🔸 نخست اینکه رویدادهای پس از سال 1355 یک دسیسه از سوی برخی سرمایهداران و دولتهای غربی بود و انگیزهی آن نیز رهانیدن دولتهای سرمایهداری اروپای غربی از ورشکستگی یا «بحران» از راه کاهش بهای نفت و جلوگیری از صنعتی شدن ایران و همسایگانش بود. در این میان انگیزهی براندازی شوروی نیز در کار بود.
نخستین گام برای جبران آن نقشهی بدخواهانه اینست که مردم از «جهل مرکب» بیرون آمده و به آن فریب پی برده و از آن پیشامدها برای آینده خود درس گیرند. این نخستین کاری است که آگاهان و نویسندگان باید بکنند. با این حال پیداست که چنان نوشته ای که آن پتیاره را یک «نعمت بزرگ» مینامد ، چه اندازه پرت و فریبنده و گمراه کننده میباشد؟! آیا این نویسنده میخواهد با این سخنان پوچ خود را دلداری داده و بفریبد یا دیگران را بفریبد؟!
🔸 دوم اینکه این انگارهی نویسنده که آن رویدادها و حکومت ملایان یک «ضرورت تاریخی محض» و «اجتناب ناپذیر» بوده ، یک دروغ بسیار بزرگ میباشد. این نیز خود و دیگران را فریفتن است. این سخن غلط بسیار گمان برانگیز است، زیرا نتیجه آن یکی فریب مردم و در خواب غفلت نگهداشتن آنها و دیگری پاک گردانیدن (تطهیر) سیاستگران غربی و وابستگانشان میباشد.
👇
👆
آنها که دنبال خمینی راه افتاده و در دامی که سرمایهداران و دولتهای غربی برای آنها چیده بودند افتادند ، مردم ایران بودند و ایران همان جایی بود که مردمش نزدیک هفتاد سال پیش از آن حاجیمیرزا حسن مجتهد و امامجمعه را از تبریز بیرون رانده و حاجیشیخ فضلالله را در تهران جلوی چشم مردم بدار زدند. اینکه چرا چنین مردمی جای خود را بچنان مردمی دادند که فریب دسیسهی رادیو بیبیسی را خورده و افزار دست «کمیسیون سه جانبه» و سیاستگران و سازمانهای جاسوسی غربی گردیدند ؛ پرسش سودمندی است که جای بررسی دارد و نویسندگان و آگاهان باید در پیرامون چنین جستاری پژوهش و جستجو نمایند.
در این میانه (از جنبش مشروطه یا بهتر بگوییم از شهریور 1320 تا 1357) چه رخ داد که مردم را در چنان سیاهی نادانی فرو برد که سود و زیان خود را نتوانند بازشناسند؟! آن چه سیاست «ضدانقلابی» بود که آن شور آزادیخواهی و پیشرفتخواهی را فرونشانیده و جای آن را به «آخوندبازی» داد ، این چیستانی است که شادروان کسروی آن را گشود. این آن سیاستی است که شادروان کسروی افشاء کرد و جان خود را برای هویدا ساختن آن راز فدا کرد. (بنگرید بکتابهای : دادگاه و افسران ما)
🔸 سوم اینکه این انگارهی نویسنده که چهل سال ستم و کشتار و آزار حکومت آخوندی مایهی بیداری مردم و پایان کار خرافات آخوندی در ایران خواهد بود ، بسیار غلط و زیان آور میباشد. زیرا این چهل سال بتنهایی مایهی گسستن مردم از خرافات آخوندی نخواهد بود. چه بسا مردم انگیزهی بدبختی خود را چیزهای دیگر پندارند و فریبکاران فرصت را از دست نداده و همهی این بدبختیها را از اجرا نشدن «تشیع علوی» وانمود خواهند کرد. پس از چند سال که مردم گذشته را فراموش کردند باز سر و کلهی بدآموزان پیدا شده که بدستیاری دستگاههای تبلیغی بیگانه این زمزمه را خواهند سرود که آنچه در سالهای حکومت آخوندی رخ داد ، حکومت اسلامی یا شیعی یا علوی نبود چنانکه همین امروز هم، چنان زمزمههای شومی از تهران گرفته تا لندن و پاریس و واشنگتن شنیده میشود.
از این گذشته ، نمونههای تاریخی بسیاری غلط بودن این انگاره را (ستم حکومت آخوندی سبب گسستن مردم از خرافات آخوندی خواهد گردید) نشان میدهد. مگر آن روزی که ایران در پایان کار صفویان تا لبه پرتگاه نابودی رفت (بلکه میتوان گفت در پرتگاه نابودی فروافتاد و بدست نادرشاه بود که دوباره زنده گردید) ، مردم بخودی خود باینکه سرچشمهی بدبختی و شکست آنها خرافات ملاباقر مجلسی و آخوندهای رافضی دیگر بوده پی بردند؟! مگر پس از شکستهای از روس و انگلیس در دورهی قاجار به سرچشمهی بدبختی خود پی بردند؟!
در دویست سال گذشته ایران در بیشتر جنگها شکست خورده و زبون روس و انگلیس و دولتهای آزمند اروپایی گردیده و پیاپی گوشههای خود را از دست داده ، با این حال مردم به سرچشمهی بدبختی خود پی نبردند و در پی چاره آن برنیامدند. زیرا این چیزی نیست که بخودی خود مردم پی برند. زمانی مردم بآنها پی خواهند برد که ارتباط میان آن پیشامدها و گرفتاریها با گمراهیهای کیشی و بدآموزیها گفته شود و بمردم فهمانیده شود و این کاری است که از «پاکدینی» برآید.
سیاهکاریهای ملایان در این دوره نیز پس از چند سالی فراموش خواهد شد. مگر در جنبش مشروطه یک مشت ملایانی مانند حاجیمیرزا حسن مجتهد و میرزا ابوالحسن انگجی و دیگران برای نابودی جنبش آزادی خود را در دامن دشمنان ایران نیانداختند. مگر مجتهد تبریز در کنسولخانه روس بروسها سپاس نگزارد و بجان تزار نکولا دعا نکرد؟! پس چرا دنباله روی از آخوند و خرافات آنها پایان نیافت؟!
چرا راه دوری رویم. مگر مردم ایران کارهای خمینی در سالهای 1341 تا 1343 را ندیده بودند؟! مردم ایران همه این سیاهکاریها را دیدند ولی اینها شوند از میان رفتن خرافات آخوندی در ایران نگردید.
کوتاه سخن اینکه خرافات آخوندی و دیگر جلوگیرهای پیشرفت ایران با این پستیهایی که مردم از حکومت ملایان دیدهاند از میان نخواهد رفت. برای شکستن این سدهای پیشرفت و آزادی و استقلال ایران باید از روبرو بآنها تاختهای پیاپی برد. باید حقایق زندگی جانشین بدآموزیهای کیشی شود و معنی درست دین دانسته گردد وگرنه همیشه فریبگاههایی بنام دین خواهد بود. باید مردم را آگاه کرد و این افزار (بدآموزیها و گمراهیهای کیشی) را از دست سیاستگران غربی بیرون آورد. کاری که کوشندگان سیاسی از آن همیشه غفلت کردهاند. پس بهتر است با چنین سخنان پوچی خود و دیگران را دلداری نداده و فریب ندهید.
.
آنها که دنبال خمینی راه افتاده و در دامی که سرمایهداران و دولتهای غربی برای آنها چیده بودند افتادند ، مردم ایران بودند و ایران همان جایی بود که مردمش نزدیک هفتاد سال پیش از آن حاجیمیرزا حسن مجتهد و امامجمعه را از تبریز بیرون رانده و حاجیشیخ فضلالله را در تهران جلوی چشم مردم بدار زدند. اینکه چرا چنین مردمی جای خود را بچنان مردمی دادند که فریب دسیسهی رادیو بیبیسی را خورده و افزار دست «کمیسیون سه جانبه» و سیاستگران و سازمانهای جاسوسی غربی گردیدند ؛ پرسش سودمندی است که جای بررسی دارد و نویسندگان و آگاهان باید در پیرامون چنین جستاری پژوهش و جستجو نمایند.
در این میانه (از جنبش مشروطه یا بهتر بگوییم از شهریور 1320 تا 1357) چه رخ داد که مردم را در چنان سیاهی نادانی فرو برد که سود و زیان خود را نتوانند بازشناسند؟! آن چه سیاست «ضدانقلابی» بود که آن شور آزادیخواهی و پیشرفتخواهی را فرونشانیده و جای آن را به «آخوندبازی» داد ، این چیستانی است که شادروان کسروی آن را گشود. این آن سیاستی است که شادروان کسروی افشاء کرد و جان خود را برای هویدا ساختن آن راز فدا کرد. (بنگرید بکتابهای : دادگاه و افسران ما)
🔸 سوم اینکه این انگارهی نویسنده که چهل سال ستم و کشتار و آزار حکومت آخوندی مایهی بیداری مردم و پایان کار خرافات آخوندی در ایران خواهد بود ، بسیار غلط و زیان آور میباشد. زیرا این چهل سال بتنهایی مایهی گسستن مردم از خرافات آخوندی نخواهد بود. چه بسا مردم انگیزهی بدبختی خود را چیزهای دیگر پندارند و فریبکاران فرصت را از دست نداده و همهی این بدبختیها را از اجرا نشدن «تشیع علوی» وانمود خواهند کرد. پس از چند سال که مردم گذشته را فراموش کردند باز سر و کلهی بدآموزان پیدا شده که بدستیاری دستگاههای تبلیغی بیگانه این زمزمه را خواهند سرود که آنچه در سالهای حکومت آخوندی رخ داد ، حکومت اسلامی یا شیعی یا علوی نبود چنانکه همین امروز هم، چنان زمزمههای شومی از تهران گرفته تا لندن و پاریس و واشنگتن شنیده میشود.
از این گذشته ، نمونههای تاریخی بسیاری غلط بودن این انگاره را (ستم حکومت آخوندی سبب گسستن مردم از خرافات آخوندی خواهد گردید) نشان میدهد. مگر آن روزی که ایران در پایان کار صفویان تا لبه پرتگاه نابودی رفت (بلکه میتوان گفت در پرتگاه نابودی فروافتاد و بدست نادرشاه بود که دوباره زنده گردید) ، مردم بخودی خود باینکه سرچشمهی بدبختی و شکست آنها خرافات ملاباقر مجلسی و آخوندهای رافضی دیگر بوده پی بردند؟! مگر پس از شکستهای از روس و انگلیس در دورهی قاجار به سرچشمهی بدبختی خود پی بردند؟!
در دویست سال گذشته ایران در بیشتر جنگها شکست خورده و زبون روس و انگلیس و دولتهای آزمند اروپایی گردیده و پیاپی گوشههای خود را از دست داده ، با این حال مردم به سرچشمهی بدبختی خود پی نبردند و در پی چاره آن برنیامدند. زیرا این چیزی نیست که بخودی خود مردم پی برند. زمانی مردم بآنها پی خواهند برد که ارتباط میان آن پیشامدها و گرفتاریها با گمراهیهای کیشی و بدآموزیها گفته شود و بمردم فهمانیده شود و این کاری است که از «پاکدینی» برآید.
سیاهکاریهای ملایان در این دوره نیز پس از چند سالی فراموش خواهد شد. مگر در جنبش مشروطه یک مشت ملایانی مانند حاجیمیرزا حسن مجتهد و میرزا ابوالحسن انگجی و دیگران برای نابودی جنبش آزادی خود را در دامن دشمنان ایران نیانداختند. مگر مجتهد تبریز در کنسولخانه روس بروسها سپاس نگزارد و بجان تزار نکولا دعا نکرد؟! پس چرا دنباله روی از آخوند و خرافات آنها پایان نیافت؟!
چرا راه دوری رویم. مگر مردم ایران کارهای خمینی در سالهای 1341 تا 1343 را ندیده بودند؟! مردم ایران همه این سیاهکاریها را دیدند ولی اینها شوند از میان رفتن خرافات آخوندی در ایران نگردید.
کوتاه سخن اینکه خرافات آخوندی و دیگر جلوگیرهای پیشرفت ایران با این پستیهایی که مردم از حکومت ملایان دیدهاند از میان نخواهد رفت. برای شکستن این سدهای پیشرفت و آزادی و استقلال ایران باید از روبرو بآنها تاختهای پیاپی برد. باید حقایق زندگی جانشین بدآموزیهای کیشی شود و معنی درست دین دانسته گردد وگرنه همیشه فریبگاههایی بنام دین خواهد بود. باید مردم را آگاه کرد و این افزار (بدآموزیها و گمراهیهای کیشی) را از دست سیاستگران غربی بیرون آورد. کاری که کوشندگان سیاسی از آن همیشه غفلت کردهاند. پس بهتر است با چنین سخنان پوچی خود و دیگران را دلداری نداده و فریب ندهید.
.
✴️ 📖 🖌 احمد کسروی ، پیمان
🔸 چرا بدآموزیهای زمان مغول را رواج میدهند؟
... كوششهای اروپاییان در راه رواج بدآموزیها و اندیشههای زمان مغول از چه راهست؟.. آن ستایش های گزافه آمیز از خیام ـ خیام دیوانه ـ برای چیست؟.. آن هواداریها از سعدی ـ سعدی تر دامن ـ چه معنی دارد؟.. آنجایگاه بلند برای حافظ ـ حافظ پریشانگو ـ بهرچه میباشد؟..
چگونه است كه مردمیكه خود در راه زندگی سختترین نبرد را میكنند و همه دانشها و آگاهیهای خود را جز در این راه بكار نمیبرند و از كنون اندیشه صد سال دیگر را می دارند چنین مردمی برای ایرانیان پیروی از بدآموزیهای خیام و حافظ و سعدی و مولوی را كه سراپای آن بیدردی و بیپروایی و بیغیرتیست آرزو میكنند؟!..
چگونه است كه در راه این كار سالانه صدهزار لیره بكار میبرند و شرقشناسان میپرورند و كتابهای شرقی بچاپ رسانیده پراكنده میسازند؟!..
باید راستی را گفت : اینها همه برای آنست كه شرقیان را در همان حال آلودگی و پستی كه در زمان مغول داشته اند نگه دارند و بدینسان همیشه زیردست خود گردانند. اینست خواست اروپا ، اینست انگیزه آن كوششهای شرقشناسان.
اما كسانیكه از شرقیان با آنان همدستی مینمایند و پیاپی كتابهای شعری از خیام و سعدی و حافظ بچاپ رسانیده پراكنده میكنند ، اینان بدو گونه اند : یكی آنان كه مزدوران بیگانگانند و دانسته و فهمیده در آن راه میكوشند. دیگری آنان كه فریب خورده اند و از نافهمی بكندن ریشه توده خود میكوشند.
از اینسوی دشمنی ما كه با این كتابها و دیوان ها مینماییم و چند سالست كه در این راه میكوشیم از همان رهگذر است. آنان زبونی و زیردستی شرقیان را میخواهند و آن كوششها را می كنند و ما سرفرازی و شایندگی شرقیان را میخواهیم و این تلاشها را بكار می بریم.
آنان می كوشند كه كتابهای خیام و سعدی و حافظ و مولوی و دیگر مانندهای آنها را كه همچون زهری برای اندیشه های شرقیان است فراوان گردانند و همگی را بخواندن آنها وادارند و ما براهنمایی خدا می كوشیم كه بهمه آنها آتش زنیم و مردم را از خواندن آنها باز داریم. آن انگیزه كوششهای ایشانست و این سرچشمه تلاشهای ما.
.
🔸 چرا بدآموزیهای زمان مغول را رواج میدهند؟
... كوششهای اروپاییان در راه رواج بدآموزیها و اندیشههای زمان مغول از چه راهست؟.. آن ستایش های گزافه آمیز از خیام ـ خیام دیوانه ـ برای چیست؟.. آن هواداریها از سعدی ـ سعدی تر دامن ـ چه معنی دارد؟.. آنجایگاه بلند برای حافظ ـ حافظ پریشانگو ـ بهرچه میباشد؟..
چگونه است كه مردمیكه خود در راه زندگی سختترین نبرد را میكنند و همه دانشها و آگاهیهای خود را جز در این راه بكار نمیبرند و از كنون اندیشه صد سال دیگر را می دارند چنین مردمی برای ایرانیان پیروی از بدآموزیهای خیام و حافظ و سعدی و مولوی را كه سراپای آن بیدردی و بیپروایی و بیغیرتیست آرزو میكنند؟!..
چگونه است كه در راه این كار سالانه صدهزار لیره بكار میبرند و شرقشناسان میپرورند و كتابهای شرقی بچاپ رسانیده پراكنده میسازند؟!..
باید راستی را گفت : اینها همه برای آنست كه شرقیان را در همان حال آلودگی و پستی كه در زمان مغول داشته اند نگه دارند و بدینسان همیشه زیردست خود گردانند. اینست خواست اروپا ، اینست انگیزه آن كوششهای شرقشناسان.
اما كسانیكه از شرقیان با آنان همدستی مینمایند و پیاپی كتابهای شعری از خیام و سعدی و حافظ بچاپ رسانیده پراكنده میكنند ، اینان بدو گونه اند : یكی آنان كه مزدوران بیگانگانند و دانسته و فهمیده در آن راه میكوشند. دیگری آنان كه فریب خورده اند و از نافهمی بكندن ریشه توده خود میكوشند.
از اینسوی دشمنی ما كه با این كتابها و دیوان ها مینماییم و چند سالست كه در این راه میكوشیم از همان رهگذر است. آنان زبونی و زیردستی شرقیان را میخواهند و آن كوششها را می كنند و ما سرفرازی و شایندگی شرقیان را میخواهیم و این تلاشها را بكار می بریم.
آنان می كوشند كه كتابهای خیام و سعدی و حافظ و مولوی و دیگر مانندهای آنها را كه همچون زهری برای اندیشه های شرقیان است فراوان گردانند و همگی را بخواندن آنها وادارند و ما براهنمایی خدا می كوشیم كه بهمه آنها آتش زنیم و مردم را از خواندن آنها باز داریم. آن انگیزه كوششهای ایشانست و این سرچشمه تلاشهای ما.
.
✴️ 📖 🖌 کسروی ، دادگاه :
... آقاي عبدالحسين هژير شما ... كتابی نيز درباره حافظ نوشته چاپ كردید (كه آنچه ما میدانيم شوند بالا رفتن شما كه از ترجمانی كونسولخانه شوروی بيكبار بالا رفتن آغاز کرديد و در اندك زمانی بهوزارت رسيديد، بيش از همه، همان كتاب بوده) ...
✴️ کانال :
🔸 آیا هیچگاه از خود پرسیدهاید، چرا این وزیران و نخستوزیران و نمایندگان و سناتورهای بدنامی که وابستگی آنها بهبیگانگان روشن میباشد، همگی به «مداحی» حافظ و دیگر شاعران بدآموز پرداختهاند؟!
🔸 آیا یکی از راههای پیشرفت در سیاست ایران یا بهتر بگوییم یکی از راههای دمتکاندادن و خوشرقصی برای بیگانگان، کتابنویسی و ستایشگری از «حافظ» و دیگر شاعران بدآموز بوده ؟!
🔸 آیا باور آن برایتان دشوار است؟! میپرسید چرا و چگونه ؟! «حافظ» و شاعران دیگر چه بستگی به سیاست دارند؟!
🔸 پیشداوری نکنید! نخست چند کتاب از شادروان کسروی در این زمینه (مانند در پیرامون ادبیات ، حافظ چه میگوید؟ ، دادگاه) بخوانید و نیک بیندیشید سپس داوری نمایید.
.
... آقاي عبدالحسين هژير شما ... كتابی نيز درباره حافظ نوشته چاپ كردید (كه آنچه ما میدانيم شوند بالا رفتن شما كه از ترجمانی كونسولخانه شوروی بيكبار بالا رفتن آغاز کرديد و در اندك زمانی بهوزارت رسيديد، بيش از همه، همان كتاب بوده) ...
✴️ کانال :
🔸 آیا هیچگاه از خود پرسیدهاید، چرا این وزیران و نخستوزیران و نمایندگان و سناتورهای بدنامی که وابستگی آنها بهبیگانگان روشن میباشد، همگی به «مداحی» حافظ و دیگر شاعران بدآموز پرداختهاند؟!
🔸 آیا یکی از راههای پیشرفت در سیاست ایران یا بهتر بگوییم یکی از راههای دمتکاندادن و خوشرقصی برای بیگانگان، کتابنویسی و ستایشگری از «حافظ» و دیگر شاعران بدآموز بوده ؟!
🔸 آیا باور آن برایتان دشوار است؟! میپرسید چرا و چگونه ؟! «حافظ» و شاعران دیگر چه بستگی به سیاست دارند؟!
🔸 پیشداوری نکنید! نخست چند کتاب از شادروان کسروی در این زمینه (مانند در پیرامون ادبیات ، حافظ چه میگوید؟ ، دادگاه) بخوانید و نیک بیندیشید سپس داوری نمایید.
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔸 کنگره جهانی حافظ - 1367