👆
در دوره نخست وزیری اسدالله علم نمونه دیگری از آن همدستی روس و انگلیس دیده شد. بدینسان که از سالها شوروی از ایران میخواست تضمین نماید که پایگاه موشکی در خاک خود بآمریکا نخواهد داد. این کار بدست علم «انگلوفیل» در پاییز 1341 رخ داد و دولت علم چنین تعهدی به روسها داد. بااینکه خاندان علم در قائنات و بیرجند نسل اندر نسل به نوکری انگلیسها شناخته بودند. انگیزه آن کار علم هم همانست که درباره رزمآرا گفته شد: انگلیسها درگیری ایران و شوروی را زمینه افزایش هرچه بیشتر نفوذ آمریکا در ایران میدانستند. خواست ما در اینجا پرداختن بسود و زیان آن کار نیست بلکه میخواهیم سازش روس و انگلیس در ایران و تلاش آنها را برای بیرون کردن رقبا نشان دهیم.
درست است که در دوره «جنگ سرد» ، انگلیس و آمریکا همپیمانان یکدیگر شمرده میشدند ولی باید دانست که درباره ایران یک نبرد پنهان اطلاعاتی و سیاسی سختی میان آنها در پشت پرده سیاست، در کار بود. این نبرد پنهانی تبلیغاتی، اطلاعاتی و سیاسی نمودهای بیرونی بسیاری دارد که برای دریافتن پیام پنهان «صندلی تهی آمریکا» در آن پیکره، میتوان بچند نمونه اشاره نمود.
یک نمونه از چنان نبرد پنهانی میان انگلیس و آمریکا، در داستان نفت در دوره نخستوزیری رزمآرا نمایان شد. در آن زمان برای جلوگیری از گذراندن لایحه الحاقی نفت ، بقرارداد کمپانیهای آمریکایی با ونزوئلا استناد میشد که در آن رسد 50 درصدی برای ونزوئلا شناخته شده بود ولی انگلیسیها در پاسخ، اوضاع نفت در غرب آسیا را با ونزوئلا جدا دانسته و زیر بار سهم 50 درصدی برای ایران یا راه دادن و شریک ساختن کمپانیهای آمریکایی در ایران نمیرفتند بلکه غارت نفت ایران را تنها برای خود میخواستند. در زمستان 1329 آمریکاییها با بستن قرارداد 50 درصدی با عربستان و پراکندن خبر آن، بازی انگلیسها را در ایران بهم زده و بدینسان در راه خواست انگلیسها برای گذراندن لایحه الحاقی و تاراج انحصاری نفت ایران کارشکنی نمودند. همگان میدانند که این نبرد و کشاکش بر سر نفت زمانی پایان یافت که دولت چرچیل پذیرفت کمپانیهای آمریکایی را هم در نفت ایران انباز (شریک) گرداند.
یکی دیگر از نمونههای آن نبرد پنهانی، آشوبکاری خمینی (نوه سیداحمد هندی) در میان سالهای 1341 تا 1343 بود. سالهای پس از 1339 همزمان با بالا گرفتن تلاشهای آمریکا برای افزایش نفوذ در ایران میبود : اصلاحات ارضی در ایران ، سفر پروفسور آرتور پوپ (ایرانشناس و کارمند سیا) بایران و فراهم نمودن زمینه پیدایش کانون مترقی و حزب ایران نوین با دستیاری حسنعلی منصور در همین سالها رخ داد . در این میان انگلیسها هم بیکار ننشسته در پاسخ آن، خمینی و آشوبهای خردادماه 1342 را برانگیختند.
این نبرد پنهانی اطلاعاتی و سیاسی میان انگلیس و آمریکا در زمان گذراندن لایحه ننگین مصونیت مستشاران نظامی آمریکا هم نمود بیرونی یافت. انگلیسها بیدرنگ از این لایحه ننگین بهبهرهبرداری برای خود پرداختند، چنانکه نخستین کار تبلیغی و سیاسی پیرامون این لایحه از سوی مظفر بقایی (سیاستگری بدنام که با سازمانهای جاسوسی غربی بستگی داشته) دیده شد که جزوهای در این زمینه چاپ کرد و نام «کاپیتولاسیون» را بروی آن لایحه نهاد. پس از آن بود که خمینی درباره آن لایحه بسخنرانی پرداخت. چنانکه اکبر هاشمی گفته او بدرخواست خمینی ، «صورت مذاکرات مجلس» درباره لایحه را از جعفر بهبهانی در تهران میگیرد. جعفر بهبهانی (نماینده مجلس) فرزند سیدمحمد بهبهانی آخوند «انگلوفیل» بود ، همان آخوندی که از دستاندرکاران و محرکان کشتن شادروان کسروی بشمار میرود.
نتیجه اینکه خواست پشتپرده این بود که بدستاویز لایحه مصونیت مستشاران آمریکایی یک موج ضدآمریکایی بسود ارباب انگلیسی براه انداخته شود و چنانکه دیده میشود سررشته آن به جاسوسان و مزدوران انگلیس در ایران (مظفر بقایی و جعفر بهبهانی و خمینی) میرسید. بیگمان در بد و ننگین بودن آن لایحه سخنی نیست. گفتگو در آن است که انگلیس از آن برای راه انداختن جنگ تبلیغی و سیاسی بسود نفوذ خود بهره جست.
کشتن حسنعلی منصور هم که از لندن بواشنگتن تغییر قبله داده بود یک نمونه دیگری است که در آن دست انگلیس و مزدوران و جاسوسانش (هیأتهای مؤتلفه، عسگراولادی تازهمسلمان ، اکبر هاشمی و دیگران) پیدا میباشد.
چنانکه بسیاری از آگاهان بتاریخ و سیاست گفتهاند، چاپ کتاب ضدآمریکایی «میراثخوار استعمار» در مهرماه 1343 در درون همین نبرد سیاسی پنهان میان دو دولت جهانگیر غربی (امپریالیست) رخ داد. گفته شده نویسنده آن کتاب دکتر مهدی بهار، زمانی اندام حزب توده بوده (گواه دیگری از همدستی روس و انگلیس در ایران). چنانکه گفته شده چاپ کتاب «فراماسونری در ایران» نوشته اسماعیل رائین در سال 1348-1347و بیرون دادن فهرست نام سیاستگران انگلوفیل و مزدوران کهنکار انگلیس هم پاسخی بآن کتاب مهدی بهار بوده.
(2 از 3)
👇
در دوره نخست وزیری اسدالله علم نمونه دیگری از آن همدستی روس و انگلیس دیده شد. بدینسان که از سالها شوروی از ایران میخواست تضمین نماید که پایگاه موشکی در خاک خود بآمریکا نخواهد داد. این کار بدست علم «انگلوفیل» در پاییز 1341 رخ داد و دولت علم چنین تعهدی به روسها داد. بااینکه خاندان علم در قائنات و بیرجند نسل اندر نسل به نوکری انگلیسها شناخته بودند. انگیزه آن کار علم هم همانست که درباره رزمآرا گفته شد: انگلیسها درگیری ایران و شوروی را زمینه افزایش هرچه بیشتر نفوذ آمریکا در ایران میدانستند. خواست ما در اینجا پرداختن بسود و زیان آن کار نیست بلکه میخواهیم سازش روس و انگلیس در ایران و تلاش آنها را برای بیرون کردن رقبا نشان دهیم.
درست است که در دوره «جنگ سرد» ، انگلیس و آمریکا همپیمانان یکدیگر شمرده میشدند ولی باید دانست که درباره ایران یک نبرد پنهان اطلاعاتی و سیاسی سختی میان آنها در پشت پرده سیاست، در کار بود. این نبرد پنهانی تبلیغاتی، اطلاعاتی و سیاسی نمودهای بیرونی بسیاری دارد که برای دریافتن پیام پنهان «صندلی تهی آمریکا» در آن پیکره، میتوان بچند نمونه اشاره نمود.
یک نمونه از چنان نبرد پنهانی میان انگلیس و آمریکا، در داستان نفت در دوره نخستوزیری رزمآرا نمایان شد. در آن زمان برای جلوگیری از گذراندن لایحه الحاقی نفت ، بقرارداد کمپانیهای آمریکایی با ونزوئلا استناد میشد که در آن رسد 50 درصدی برای ونزوئلا شناخته شده بود ولی انگلیسیها در پاسخ، اوضاع نفت در غرب آسیا را با ونزوئلا جدا دانسته و زیر بار سهم 50 درصدی برای ایران یا راه دادن و شریک ساختن کمپانیهای آمریکایی در ایران نمیرفتند بلکه غارت نفت ایران را تنها برای خود میخواستند. در زمستان 1329 آمریکاییها با بستن قرارداد 50 درصدی با عربستان و پراکندن خبر آن، بازی انگلیسها را در ایران بهم زده و بدینسان در راه خواست انگلیسها برای گذراندن لایحه الحاقی و تاراج انحصاری نفت ایران کارشکنی نمودند. همگان میدانند که این نبرد و کشاکش بر سر نفت زمانی پایان یافت که دولت چرچیل پذیرفت کمپانیهای آمریکایی را هم در نفت ایران انباز (شریک) گرداند.
یکی دیگر از نمونههای آن نبرد پنهانی، آشوبکاری خمینی (نوه سیداحمد هندی) در میان سالهای 1341 تا 1343 بود. سالهای پس از 1339 همزمان با بالا گرفتن تلاشهای آمریکا برای افزایش نفوذ در ایران میبود : اصلاحات ارضی در ایران ، سفر پروفسور آرتور پوپ (ایرانشناس و کارمند سیا) بایران و فراهم نمودن زمینه پیدایش کانون مترقی و حزب ایران نوین با دستیاری حسنعلی منصور در همین سالها رخ داد . در این میان انگلیسها هم بیکار ننشسته در پاسخ آن، خمینی و آشوبهای خردادماه 1342 را برانگیختند.
این نبرد پنهانی اطلاعاتی و سیاسی میان انگلیس و آمریکا در زمان گذراندن لایحه ننگین مصونیت مستشاران نظامی آمریکا هم نمود بیرونی یافت. انگلیسها بیدرنگ از این لایحه ننگین بهبهرهبرداری برای خود پرداختند، چنانکه نخستین کار تبلیغی و سیاسی پیرامون این لایحه از سوی مظفر بقایی (سیاستگری بدنام که با سازمانهای جاسوسی غربی بستگی داشته) دیده شد که جزوهای در این زمینه چاپ کرد و نام «کاپیتولاسیون» را بروی آن لایحه نهاد. پس از آن بود که خمینی درباره آن لایحه بسخنرانی پرداخت. چنانکه اکبر هاشمی گفته او بدرخواست خمینی ، «صورت مذاکرات مجلس» درباره لایحه را از جعفر بهبهانی در تهران میگیرد. جعفر بهبهانی (نماینده مجلس) فرزند سیدمحمد بهبهانی آخوند «انگلوفیل» بود ، همان آخوندی که از دستاندرکاران و محرکان کشتن شادروان کسروی بشمار میرود.
نتیجه اینکه خواست پشتپرده این بود که بدستاویز لایحه مصونیت مستشاران آمریکایی یک موج ضدآمریکایی بسود ارباب انگلیسی براه انداخته شود و چنانکه دیده میشود سررشته آن به جاسوسان و مزدوران انگلیس در ایران (مظفر بقایی و جعفر بهبهانی و خمینی) میرسید. بیگمان در بد و ننگین بودن آن لایحه سخنی نیست. گفتگو در آن است که انگلیس از آن برای راه انداختن جنگ تبلیغی و سیاسی بسود نفوذ خود بهره جست.
کشتن حسنعلی منصور هم که از لندن بواشنگتن تغییر قبله داده بود یک نمونه دیگری است که در آن دست انگلیس و مزدوران و جاسوسانش (هیأتهای مؤتلفه، عسگراولادی تازهمسلمان ، اکبر هاشمی و دیگران) پیدا میباشد.
چنانکه بسیاری از آگاهان بتاریخ و سیاست گفتهاند، چاپ کتاب ضدآمریکایی «میراثخوار استعمار» در مهرماه 1343 در درون همین نبرد سیاسی پنهان میان دو دولت جهانگیر غربی (امپریالیست) رخ داد. گفته شده نویسنده آن کتاب دکتر مهدی بهار، زمانی اندام حزب توده بوده (گواه دیگری از همدستی روس و انگلیس در ایران). چنانکه گفته شده چاپ کتاب «فراماسونری در ایران» نوشته اسماعیل رائین در سال 1348-1347و بیرون دادن فهرست نام سیاستگران انگلوفیل و مزدوران کهنکار انگلیس هم پاسخی بآن کتاب مهدی بهار بوده.
(2 از 3)
👇
👆
بااینکه رویدادهای پس از 1355 در ایران و براندازی شاه با همدستی انگلیس و آمریکا انجام پذیرفت و چنانکه گفتهایم ، نخستین انگیزه آن از میان بردن بحران دولتهای سرمایهداری اروپای غربی از راه کاهش بهای نفت و جلوگیری از بینیازی صنعتی ایران و کشورهای مانند آن میبود ولی در میانه همان همدستی نیز، نبرد پنهانی انگلیس با آمریکا در زمینه نفوذ در ایران در کار میبود.
این نبرد سیاسی و اطلاعاتی در آبانماه 1358 بیک پیشامد بزرگی انجامید که از آن روز هنایش بسیار بد و زیانمندی بر سرنوشت ایران گزارده. کارگردان یا بهتر است بگوییم : بازیگر جلوی صحنه در نمایش گروگانگیری سفارتخانه آمریکا ، ملای بدنام و گمانبرانگیزی همچون موسوی خوئینیها بوده که سخنان بسیاری پیرامون او گفته شده. از زمان آن گروگانگیری هم ایستادگی خامنهای را در برابر رابطه یافتن منطقی دوباره ایران با آمریکا که نتیجه یکسره (مستقیم) آن افزایش روزافزون نفوذ ویرانگر روس و انگلیس در ایران بوده ، باید نتیجه خواست اربابان روسی و انگلیسی دانست. این نفوذ ویرانگر بجایی رسیده که چند روز پیش، سفیران روس و انگلیس با چنان پیکرهای آن را برخ کشیدند و در سالگرد پیمان اوت 1907 (تقسیم ایران میان روس و انگلیس) بازگشت بآن فضا را نمایش دادند.
این یک روش سیاستگران غربی است که با پیکره پیام سیاسی میفرستند. نمونههای آن بسیار است که در اینجا فرصت پرداختن بآنها نیست. تنها یک نمونه آن پیکره برژینسکی است که پس از لشکرکشی شوروی بافغانستان، در پاکستان نزدیک مرز افغان (تنگه خیبر) برداشت و بر روی جلد نشریات غربی چاپ گردید. برژینسکی در آنجا در کنار افسران پاکستانی ، تفنگی ساخت چین بدست گرفته و بسوی مرز افغانستان نشانه گرفت و با این ژست از او پیکره برداشتند و بدینسان آغاز «جهاد اسلامی» علیه شوروی را اعلان نمودند. «جهاد»ی که پاکستان و آمریکا و سازمانهای جاسوسی غربی و چین در آن دست داشتند. نتیجه اینکه در جهان سیاست چنین پیکرههایی آگاهانه برداشته میشود و در بردارنده پیام سیاسی میباشد.
گفتنی در این باره بسیار است ولی بسخن بیش از این دامنه نمیدهیم. تنها این چند نمونه را یاد کردیم تا خواننده با زمینه تاریخی آن پیکره سفیران روس و انگلیس در سفارتخانه روس و پیام سیاسی ژرف آن بیشتر و بهتر آشنا گردد. مردم ایران برای اینکه دوباره فریب نخورده و بازیچه دست سازمانهای جاسوسی بیگانه نگردند، باید اندازهای «رشد سیاسی» داشته و از آگاهی و دانش درباره سیاست جهانی بیبهره نباشند.
سخن پایانی اینکه پیشامدهای سیاسی بسیار پیچیده است و داوری درباره آنها هم بسیار دشوار و نیازمند آگاهی گسترده و بینش ژرف میباشد. اینست که ما این در را در کانال باز میگزاریم و از خوانندگان میخواهیم چنانچه خردهای بر نوشتههای ما دارند بنویسند و چنانچه دیدگاه دیگری دارند و برای آن سند و دلیل در دست دارند، آگاهیهای خود را برشته نوشتن کشیده و برای ما بفرستند تا در کانال بگزاریم.
پایان
(3 از 3)
.
بااینکه رویدادهای پس از 1355 در ایران و براندازی شاه با همدستی انگلیس و آمریکا انجام پذیرفت و چنانکه گفتهایم ، نخستین انگیزه آن از میان بردن بحران دولتهای سرمایهداری اروپای غربی از راه کاهش بهای نفت و جلوگیری از بینیازی صنعتی ایران و کشورهای مانند آن میبود ولی در میانه همان همدستی نیز، نبرد پنهانی انگلیس با آمریکا در زمینه نفوذ در ایران در کار میبود.
این نبرد سیاسی و اطلاعاتی در آبانماه 1358 بیک پیشامد بزرگی انجامید که از آن روز هنایش بسیار بد و زیانمندی بر سرنوشت ایران گزارده. کارگردان یا بهتر است بگوییم : بازیگر جلوی صحنه در نمایش گروگانگیری سفارتخانه آمریکا ، ملای بدنام و گمانبرانگیزی همچون موسوی خوئینیها بوده که سخنان بسیاری پیرامون او گفته شده. از زمان آن گروگانگیری هم ایستادگی خامنهای را در برابر رابطه یافتن منطقی دوباره ایران با آمریکا که نتیجه یکسره (مستقیم) آن افزایش روزافزون نفوذ ویرانگر روس و انگلیس در ایران بوده ، باید نتیجه خواست اربابان روسی و انگلیسی دانست. این نفوذ ویرانگر بجایی رسیده که چند روز پیش، سفیران روس و انگلیس با چنان پیکرهای آن را برخ کشیدند و در سالگرد پیمان اوت 1907 (تقسیم ایران میان روس و انگلیس) بازگشت بآن فضا را نمایش دادند.
این یک روش سیاستگران غربی است که با پیکره پیام سیاسی میفرستند. نمونههای آن بسیار است که در اینجا فرصت پرداختن بآنها نیست. تنها یک نمونه آن پیکره برژینسکی است که پس از لشکرکشی شوروی بافغانستان، در پاکستان نزدیک مرز افغان (تنگه خیبر) برداشت و بر روی جلد نشریات غربی چاپ گردید. برژینسکی در آنجا در کنار افسران پاکستانی ، تفنگی ساخت چین بدست گرفته و بسوی مرز افغانستان نشانه گرفت و با این ژست از او پیکره برداشتند و بدینسان آغاز «جهاد اسلامی» علیه شوروی را اعلان نمودند. «جهاد»ی که پاکستان و آمریکا و سازمانهای جاسوسی غربی و چین در آن دست داشتند. نتیجه اینکه در جهان سیاست چنین پیکرههایی آگاهانه برداشته میشود و در بردارنده پیام سیاسی میباشد.
گفتنی در این باره بسیار است ولی بسخن بیش از این دامنه نمیدهیم. تنها این چند نمونه را یاد کردیم تا خواننده با زمینه تاریخی آن پیکره سفیران روس و انگلیس در سفارتخانه روس و پیام سیاسی ژرف آن بیشتر و بهتر آشنا گردد. مردم ایران برای اینکه دوباره فریب نخورده و بازیچه دست سازمانهای جاسوسی بیگانه نگردند، باید اندازهای «رشد سیاسی» داشته و از آگاهی و دانش درباره سیاست جهانی بیبهره نباشند.
سخن پایانی اینکه پیشامدهای سیاسی بسیار پیچیده است و داوری درباره آنها هم بسیار دشوار و نیازمند آگاهی گسترده و بینش ژرف میباشد. اینست که ما این در را در کانال باز میگزاریم و از خوانندگان میخواهیم چنانچه خردهای بر نوشتههای ما دارند بنویسند و چنانچه دیدگاه دیگری دارند و برای آن سند و دلیل در دست دارند، آگاهیهای خود را برشته نوشتن کشیده و برای ما بفرستند تا در کانال بگزاریم.
پایان
(3 از 3)
.
🔶 حاج آقا !
🔸 (تکهی دو از چهار)
الف ـ درست گفتید. بجای اینکه پولمان را به لبنان و سوریه و عربستان بدهیم ، باید کاری کنیم از این بدبختیها نجات پیدا کنیم. کشور ما پر از بدبختی است. پراید را به ما پانزده میلیون ولی به افغانیها سه میلیون تومان میفروشند.[2] افغانیها بجای دکّه ازش استفاده میکنند. از این ارزانتر هم می شود دکه درست کرد؟. من عکسش را دیدهام. جز صندلی راننده همهی صندلیهایش را برداشته ، روزنامه و دیگر چیزها برای فروش گذاشته. شب هم همه را جمع میکند و به خانهاش میبرد.
من یک جوانی هستم که همه جوره به این مملکت خدمت کردهام. کارت جانبازی ، کارت بسیج و همه جور کارتی هم دارم. درس هم خواندهام. ولی الان باید با همین رانندگی بسازم. آنهم با این وضع بد اقتصادی که روز بروز بدتر میشود. درآمدهامان دیگر کفاف زندگیمان را نمیدهد. آیا سرنوشت ما باید این باشد؟ جوانیم رفت!
دیروز وقت قسط ماشینم بود. هفتصد (هزار) تومان باید قسط میپرداختم که در حسابم بیشتر از دویست(هزار) تومان نبود. حالا هر ماه باید بیست (هزار) تومان جریمهاش را بپردازم.
فقط من نیستم همه ماها همینیم. همکارم کرایهنشین است. دو ماه است کرایهاش را نتوانسته بپردازد. به صاحبخانه میگوید : تا حالا که همیشه درآورده و کرایه را به موقع دادهام. میدانم شما هم قسط و دیگر احتیاجها داری ولی من چه کنم؟ هرچه درمیآورم صرف خورد و خوراکمان میشود. من که پول شما را نمیخواهم بخورم. ...
ببین حاج آقا! من اهل زاهدانم. زاهدان شهر قشنگی است. ولی باید آب خوردن را گالنی بخریم!. شهر هنوز گاز ندارد! آنوقت آب را به عربها میدهند. پول مملکت را برای انرژی هستهای خرج میکنند. به خارجیها میدهند. ... ما هیچ چیزمان درست نیست.
ب ـ بگذارید داستانی برایتان بگویم. دو سه روز پیش همین مسیر را که میرفتم ، یکی از همکارانتان از من پرسید : شما چه خاطرهای از انقلاب دارید؟ آن روزها را بیاد میآورید؟
گفتم : خُب ، خاطره که زیاد هست. ولی یک چیز کلی که دربارهی انقلاب ایران باید بگویم اینست که در جاهایی که انقلاب شده برای رفاه و بهبود زندگیِ اکثر مردم انقلاب شده. به عبارت دیگر درصد زیادی از مردم از انقلاب رضایت پیدا کردهاند. مثلاً در فرانسه یا چین و روسیه که انقلاب شده یک عدهی کمی ـ مثلاً 5 درصد ـ از مردم که به دربار وابسته بودند یا سرمایهدار و زمیندار بزرگ بودند از انقلاب صدمه دیدهاند ولی اکثریت مردم از نتیجههای انقلاب راضی بودهاند. اما در ایران اینطور نشد. بعد از انقلاب شاید سی در صد مردم ناراضی شدند.
الف ـ حاج آقا! ، صد در صد مردم!
ب ـ الان را نمیگویم. مقصودم یکی دو سال بعد از انقلاب بود. مثلاً شما تصورش را بکنید یک کرور از کارمندان دولت را چون موافق عقایدشان نبود به بهانهی آنکه وابسته به رژیم شاهاند ، به عنوان شرمآور « پاکسازی» از ادارهها بیرون انداختند و بجای ایشان نزدیکانشان را که کارها را بلد نبودند آوردند. مخصوصاً یک عدهی بیشماری را فقط برای خبرچینی و جاسوسی در ادارهها و کارخانهها وارد کردند. کارهای کشور که بهم ریخت بجای خود ، صدمههای زیادی که مملکت بخاطر نادانی مدیران بیدانش و ناکاردان دید هم بجای خود ، این حقوقبگیرها یک بار سنگین همیشگی بدوش دولت و مردم شدند.
در حالی که اگر انقلاب مصالح مردم را در نظر میگرفت ، محبتش بدل مردم مینشست و لازم نبود کارهای زشت و وحشیانهای بکنند.
اینکه مردم فکر میکردند هر چیزی که از دست بدهند دست کم اسلام را بدست خواهند آورد ، آخرِ آن اسلام هم این شد که مملکت را سر تا پا فساد گرفته. هر چند ماه یک بار یک خبر اختلاس چند هزار میلیاردی خبر روزنامهها میشود. واقعاً اسلامی که مردم خواهانش بودند این بود؟!
[2] : نمیدانم این آگاهی راست است یا نه. ولی بهر حال گلهی راننده را از بهای گزاف اتومبیل در ایران نشان میدهد.
.
🔸 (تکهی دو از چهار)
الف ـ درست گفتید. بجای اینکه پولمان را به لبنان و سوریه و عربستان بدهیم ، باید کاری کنیم از این بدبختیها نجات پیدا کنیم. کشور ما پر از بدبختی است. پراید را به ما پانزده میلیون ولی به افغانیها سه میلیون تومان میفروشند.[2] افغانیها بجای دکّه ازش استفاده میکنند. از این ارزانتر هم می شود دکه درست کرد؟. من عکسش را دیدهام. جز صندلی راننده همهی صندلیهایش را برداشته ، روزنامه و دیگر چیزها برای فروش گذاشته. شب هم همه را جمع میکند و به خانهاش میبرد.
من یک جوانی هستم که همه جوره به این مملکت خدمت کردهام. کارت جانبازی ، کارت بسیج و همه جور کارتی هم دارم. درس هم خواندهام. ولی الان باید با همین رانندگی بسازم. آنهم با این وضع بد اقتصادی که روز بروز بدتر میشود. درآمدهامان دیگر کفاف زندگیمان را نمیدهد. آیا سرنوشت ما باید این باشد؟ جوانیم رفت!
دیروز وقت قسط ماشینم بود. هفتصد (هزار) تومان باید قسط میپرداختم که در حسابم بیشتر از دویست(هزار) تومان نبود. حالا هر ماه باید بیست (هزار) تومان جریمهاش را بپردازم.
فقط من نیستم همه ماها همینیم. همکارم کرایهنشین است. دو ماه است کرایهاش را نتوانسته بپردازد. به صاحبخانه میگوید : تا حالا که همیشه درآورده و کرایه را به موقع دادهام. میدانم شما هم قسط و دیگر احتیاجها داری ولی من چه کنم؟ هرچه درمیآورم صرف خورد و خوراکمان میشود. من که پول شما را نمیخواهم بخورم. ...
ببین حاج آقا! من اهل زاهدانم. زاهدان شهر قشنگی است. ولی باید آب خوردن را گالنی بخریم!. شهر هنوز گاز ندارد! آنوقت آب را به عربها میدهند. پول مملکت را برای انرژی هستهای خرج میکنند. به خارجیها میدهند. ... ما هیچ چیزمان درست نیست.
ب ـ بگذارید داستانی برایتان بگویم. دو سه روز پیش همین مسیر را که میرفتم ، یکی از همکارانتان از من پرسید : شما چه خاطرهای از انقلاب دارید؟ آن روزها را بیاد میآورید؟
گفتم : خُب ، خاطره که زیاد هست. ولی یک چیز کلی که دربارهی انقلاب ایران باید بگویم اینست که در جاهایی که انقلاب شده برای رفاه و بهبود زندگیِ اکثر مردم انقلاب شده. به عبارت دیگر درصد زیادی از مردم از انقلاب رضایت پیدا کردهاند. مثلاً در فرانسه یا چین و روسیه که انقلاب شده یک عدهی کمی ـ مثلاً 5 درصد ـ از مردم که به دربار وابسته بودند یا سرمایهدار و زمیندار بزرگ بودند از انقلاب صدمه دیدهاند ولی اکثریت مردم از نتیجههای انقلاب راضی بودهاند. اما در ایران اینطور نشد. بعد از انقلاب شاید سی در صد مردم ناراضی شدند.
الف ـ حاج آقا! ، صد در صد مردم!
ب ـ الان را نمیگویم. مقصودم یکی دو سال بعد از انقلاب بود. مثلاً شما تصورش را بکنید یک کرور از کارمندان دولت را چون موافق عقایدشان نبود به بهانهی آنکه وابسته به رژیم شاهاند ، به عنوان شرمآور « پاکسازی» از ادارهها بیرون انداختند و بجای ایشان نزدیکانشان را که کارها را بلد نبودند آوردند. مخصوصاً یک عدهی بیشماری را فقط برای خبرچینی و جاسوسی در ادارهها و کارخانهها وارد کردند. کارهای کشور که بهم ریخت بجای خود ، صدمههای زیادی که مملکت بخاطر نادانی مدیران بیدانش و ناکاردان دید هم بجای خود ، این حقوقبگیرها یک بار سنگین همیشگی بدوش دولت و مردم شدند.
در حالی که اگر انقلاب مصالح مردم را در نظر میگرفت ، محبتش بدل مردم مینشست و لازم نبود کارهای زشت و وحشیانهای بکنند.
اینکه مردم فکر میکردند هر چیزی که از دست بدهند دست کم اسلام را بدست خواهند آورد ، آخرِ آن اسلام هم این شد که مملکت را سر تا پا فساد گرفته. هر چند ماه یک بار یک خبر اختلاس چند هزار میلیاردی خبر روزنامهها میشود. واقعاً اسلامی که مردم خواهانش بودند این بود؟!
[2] : نمیدانم این آگاهی راست است یا نه. ولی بهر حال گلهی راننده را از بهای گزاف اتومبیل در ایران نشان میدهد.
.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
در پیرامون اسلام.pdf
475.7 KB
🔸 در پیرامون اسلام
🖌 احمد کسروی
☀️ اجتماعی
🖌 احمد کسروی
☀️ اجتماعی
✴️ در پیرامون رویدادهای «افغانستان»
بهتر است از «بازی بزرگ» (1) و رویدادهای دور چشمپوشی نماییم و از بهار 1354 آغاز نماییم و سفر داودخان رئیسجمهور افغانستان را بهایران بیاد آوریم که سرآغاز نزدیکی و دوستی دوباره ایران و افغانستان بود. زمانی که شاه ایران ، داودخان را بدوستی و نزدیکی با ایران و میانجیگری برای از میان برداشتن کشاکشها با پاکستان خواند ولی بیگانگان با دخالتهای ناسزای خود این دوستی و نزدیکی را برنتافتند. نخست روسها با کودتای اردیبهشتماه 1357 و برانداختن داودخان بدخالت پرداختند.
در همان زمان دولتهای سرمایهداری اروپای غربی در پی «شوک نفتی» در مرز ورشکستگی بودند اینست که باید بهای نفت کاسته شده و جلوی صنعتی شدن کشورهای دیگر را میگرفتند. اگر استقلال اقتصادی رواج یابد و درهای کشورها بروی کالاهای کارخانههای غربی بسته شود، سرمایهداری اروپای غربی کالاهای خود را بکجا بفروشد؟! اگر ایران با پشتوانه «پترو دلار» سیاست مستقلی در پیش گرفته و در راه استقلال اقتصادی و صنعتی شدن گام میگزارد و در این زمینه برای کشورهای نفتخیز پیرامون خود «الگو» میگردید، «نظام سرمایهداری» در اروپای غربی چه سرنوشتی مییافت؟! در نتیجه «شاه» باید برانداخته میشد. ولی چه کسی باید جایگزین میگردید که ایران را از افتادن در «بلوک شرق» نگهدارد؟! سیاستگران و سازمانهای جاسوسی غربی پاسخ این را هم داشتند. پاسخ «حکومت آخوندی» یا «جمهوری اسلامی» بود.
این بازی سیاستگران غربی یکسال پیش از آن در پاکستان آغاز شده بود : ذوالفقارعلیبوتو را با کودتای ضیاءالحق برانداخته بودند و هواداران «جماعت اسلامی» و مریدان ابوالاعلی مودودی را بر سر کار آورده بودند. اگر برای بازی با برگ «اسلام» در پاکستان «سناریوی کودتا» را نوشتند، در ایران سناریوی «انقلاب اسلامی» ساختگی نوشته شد.
«سناریوی» سازمانهای جاسوسی غربی که در ایران با پیروزی بنمایش درآمد و بانجام رسید، بازی با برگ «اسلام» در افغانستان آغاز گردید. دخالتها و تحریکهای سیا سرانجام شوروی را بلشکرکشی بآن سامان در پاییز 1358 تحریک کرد و در پی آن «جهاد» آغاز گردید و یک دوره تاریکی را در آن سرزمین پدید آورد.
شوروی که از افغانستان بیرون رفت و «جنگ سرد» پایان یافت، افغانستان ماند و دستههای «جهادی» که کابل را گرفتند ولی میان خود بسازش نرسیدند بلکه بجان یکدیگر افتادند. در این میان پاکستان، طالبان را برای چیرگی بر گروههای دیگر و پایان دادن به جنگ داخلی «مجاهدین» پیش انداخت. در همین میانه شوروی از میان رفته و نفت و گاز دریای کاسپین بهعنوان «طعمه» بزرگی برای کمپانیهای نفتی خودنمایی میکرد و طالبان تضمین داده بود که همه گروههای دیگر را جاروب کرده و امنیت را برای گذر خط لوله گاز (از ترکمنستان بسوی پاکستان و هند) فراهم نماید. اینگونه طالبان در افغانستان بر سر کار آمده و «امارت اسلامی» پدید آمد.
(1 از 2)
👇
بهتر است از «بازی بزرگ» (1) و رویدادهای دور چشمپوشی نماییم و از بهار 1354 آغاز نماییم و سفر داودخان رئیسجمهور افغانستان را بهایران بیاد آوریم که سرآغاز نزدیکی و دوستی دوباره ایران و افغانستان بود. زمانی که شاه ایران ، داودخان را بدوستی و نزدیکی با ایران و میانجیگری برای از میان برداشتن کشاکشها با پاکستان خواند ولی بیگانگان با دخالتهای ناسزای خود این دوستی و نزدیکی را برنتافتند. نخست روسها با کودتای اردیبهشتماه 1357 و برانداختن داودخان بدخالت پرداختند.
در همان زمان دولتهای سرمایهداری اروپای غربی در پی «شوک نفتی» در مرز ورشکستگی بودند اینست که باید بهای نفت کاسته شده و جلوی صنعتی شدن کشورهای دیگر را میگرفتند. اگر استقلال اقتصادی رواج یابد و درهای کشورها بروی کالاهای کارخانههای غربی بسته شود، سرمایهداری اروپای غربی کالاهای خود را بکجا بفروشد؟! اگر ایران با پشتوانه «پترو دلار» سیاست مستقلی در پیش گرفته و در راه استقلال اقتصادی و صنعتی شدن گام میگزارد و در این زمینه برای کشورهای نفتخیز پیرامون خود «الگو» میگردید، «نظام سرمایهداری» در اروپای غربی چه سرنوشتی مییافت؟! در نتیجه «شاه» باید برانداخته میشد. ولی چه کسی باید جایگزین میگردید که ایران را از افتادن در «بلوک شرق» نگهدارد؟! سیاستگران و سازمانهای جاسوسی غربی پاسخ این را هم داشتند. پاسخ «حکومت آخوندی» یا «جمهوری اسلامی» بود.
این بازی سیاستگران غربی یکسال پیش از آن در پاکستان آغاز شده بود : ذوالفقارعلیبوتو را با کودتای ضیاءالحق برانداخته بودند و هواداران «جماعت اسلامی» و مریدان ابوالاعلی مودودی را بر سر کار آورده بودند. اگر برای بازی با برگ «اسلام» در پاکستان «سناریوی کودتا» را نوشتند، در ایران سناریوی «انقلاب اسلامی» ساختگی نوشته شد.
«سناریوی» سازمانهای جاسوسی غربی که در ایران با پیروزی بنمایش درآمد و بانجام رسید، بازی با برگ «اسلام» در افغانستان آغاز گردید. دخالتها و تحریکهای سیا سرانجام شوروی را بلشکرکشی بآن سامان در پاییز 1358 تحریک کرد و در پی آن «جهاد» آغاز گردید و یک دوره تاریکی را در آن سرزمین پدید آورد.
شوروی که از افغانستان بیرون رفت و «جنگ سرد» پایان یافت، افغانستان ماند و دستههای «جهادی» که کابل را گرفتند ولی میان خود بسازش نرسیدند بلکه بجان یکدیگر افتادند. در این میان پاکستان، طالبان را برای چیرگی بر گروههای دیگر و پایان دادن به جنگ داخلی «مجاهدین» پیش انداخت. در همین میانه شوروی از میان رفته و نفت و گاز دریای کاسپین بهعنوان «طعمه» بزرگی برای کمپانیهای نفتی خودنمایی میکرد و طالبان تضمین داده بود که همه گروههای دیگر را جاروب کرده و امنیت را برای گذر خط لوله گاز (از ترکمنستان بسوی پاکستان و هند) فراهم نماید. اینگونه طالبان در افغانستان بر سر کار آمده و «امارت اسلامی» پدید آمد.
(1 از 2)
👇
👆
«مجتمع نظامی-صنعتی» آمریکا پس از «جنگ سرد»، باید راه دیگری برای فروش اسلحه و بستن قراردادهای نظامی با دولت آمریکا مییافت و برای آن نیاز بدشمن دیگری بود. «شوروی» از میان رفته بود ولی این بار «جنگ با تروریسم» بهانه خوبی برای لشکرکشی باینسو و آنسو و دستاندازی بکشورهای دیگر و فروش اسلحه و بلعیدن بودجههای نظامی بود. گویا دوره «جنگ با ترور» هم بپایان رسیده و آمریکاییها بهتر دانستهاند، لشکرهای خود را از برخی جاها بیرون برده و برای نگهداری برتری خود در اقیانوس آرام و جاهای دیگر ذخیره سازند.
گویا امروز پس از «جمهوری اسلامی پاکستان» و «جمهوری اسلامی ایران» ، دوباره نوبت به «امارت اسلامی افغانستان» رسیده. در این میان چنین مینماید که همه سهم خود را از خراسان و سیستان کهن برداشتهاند و خرسند گردیدهاند: پاکستان خرسند است، زیرا نزدیک هفتاد سال پس از آن روزهایی که داودخان، پشتونستان بزرگ را آرزو کرده و مرز انگلیسی دیورند با پاکستان را انکار کرد، افغانستان نه تنها خاک خود را پس نگرفت بلکه امروز پاکستان بدست طالبان نفوذ خود را بسراسر آن سامان گسترش داد.
گویا چین - پیشتاز «جهانیسازی» - ناخرسند نیست، زیرا کانها و مواد خام این سرزمین را تاراج خواهد کرد و از سویی، طالبان گوش بفرمان پاکستان است که دوست و وابسته دیرینه چین شمرده میشود و از این رو چنین مینماید که «امارت اسلامی» زیانی بهامنیت ترکستان چین نخواهد داشت.
کمپانیهای آمریکایی خرسندند زیرا دوباره با دلالی و کارچاقکنی زلمای خلیلزاد، تضمین امنیت خط لوله گازی تاپی (ترکمنستان، افغانستان، پاکستان، هند) را از «امارت اسلامی» گرفتهاند.
در این میان بازندگان بزرگ ، تنها ایران و مردم ستمدیده آن سامان هستند. نشانیهایی دیده میشود که گویا دو سده پس از «بازی بزرگ» (1) و ساختهشدن «امارت افغانستان» میخواهند آن را براستی «افغانستان» سازند. بگفته مدیرکل امور مرزی وزارت کشور جمهوری اسلامی، از دو ماه پیش این روزها را دیده و زمینه نشمین دادن به آوارگان در استانهای مرزی را بسیجیده بودند. گویا برآنند که بخشی از مردم خراسان و سیستان کهن را بدرون مرزهای کنونی ایران برانند.
نتیجه جدایی خراسان و سیستان کهن از ایران در «بازی بزرگ» روس و انگلیس ، کوچک و ناتوانتر گردیدن ایران ، بستهشدن آب بروی استانهای شرقی و نابودی و خشکی آنها ، کوچیدن باشندگان مرزهای شرقی و «خالی از سکنه» گردیدن آن گوشه کشور و ... گردید. از آنسو، باشندگان آن سرزمین هم از آن جدایی ، نتیجه نیکی ندیدهاند.
درد مردم ایران و افغان یکسان است. همان چیزهایی که مایه بدبختی و زبونی و خواری ایرانیان گردیده و زمینه نفوذ و دخالت بیگانگان را در ایران فراهم ساخته ، در آنجا نیز هست. همچنانکه ایران نیاز بیک «رستاخیر» یا «رنسانس» میدارد، همسایگان افغان ما نیز چنیناند. جنبش «پاکدینی» همچنانکه درمان دردهای ایران میباشد، درمان دردهای افغانستان نیز هست. رهایی ایران از «شاهراه پاکدینی» میگذرد، برای رهایی افغانان نیز راه دیگری سراغ نداریم.
پانویس:
1. «بازی بزرگ» (The Great Game) نامی است که انگلیسها بروی نبرد اطلاعاتی سیاسی میان خود با روسها در سده نوزدهم در آن سامان نهادهاند. در همین زمان بود که انگلیسها واژه «افغانستان» را ساخته و در همین «بازی بزرگ» بود که خراسان و سیستان را از ایران جدا کرده و «امارت افغانستان» را بهعنوان سپر یا حائل در برابر پیشروی روسها بسوی هند پدید آوردند.
پایان
(2 از 2)
.
«مجتمع نظامی-صنعتی» آمریکا پس از «جنگ سرد»، باید راه دیگری برای فروش اسلحه و بستن قراردادهای نظامی با دولت آمریکا مییافت و برای آن نیاز بدشمن دیگری بود. «شوروی» از میان رفته بود ولی این بار «جنگ با تروریسم» بهانه خوبی برای لشکرکشی باینسو و آنسو و دستاندازی بکشورهای دیگر و فروش اسلحه و بلعیدن بودجههای نظامی بود. گویا دوره «جنگ با ترور» هم بپایان رسیده و آمریکاییها بهتر دانستهاند، لشکرهای خود را از برخی جاها بیرون برده و برای نگهداری برتری خود در اقیانوس آرام و جاهای دیگر ذخیره سازند.
گویا امروز پس از «جمهوری اسلامی پاکستان» و «جمهوری اسلامی ایران» ، دوباره نوبت به «امارت اسلامی افغانستان» رسیده. در این میان چنین مینماید که همه سهم خود را از خراسان و سیستان کهن برداشتهاند و خرسند گردیدهاند: پاکستان خرسند است، زیرا نزدیک هفتاد سال پس از آن روزهایی که داودخان، پشتونستان بزرگ را آرزو کرده و مرز انگلیسی دیورند با پاکستان را انکار کرد، افغانستان نه تنها خاک خود را پس نگرفت بلکه امروز پاکستان بدست طالبان نفوذ خود را بسراسر آن سامان گسترش داد.
گویا چین - پیشتاز «جهانیسازی» - ناخرسند نیست، زیرا کانها و مواد خام این سرزمین را تاراج خواهد کرد و از سویی، طالبان گوش بفرمان پاکستان است که دوست و وابسته دیرینه چین شمرده میشود و از این رو چنین مینماید که «امارت اسلامی» زیانی بهامنیت ترکستان چین نخواهد داشت.
کمپانیهای آمریکایی خرسندند زیرا دوباره با دلالی و کارچاقکنی زلمای خلیلزاد، تضمین امنیت خط لوله گازی تاپی (ترکمنستان، افغانستان، پاکستان، هند) را از «امارت اسلامی» گرفتهاند.
در این میان بازندگان بزرگ ، تنها ایران و مردم ستمدیده آن سامان هستند. نشانیهایی دیده میشود که گویا دو سده پس از «بازی بزرگ» (1) و ساختهشدن «امارت افغانستان» میخواهند آن را براستی «افغانستان» سازند. بگفته مدیرکل امور مرزی وزارت کشور جمهوری اسلامی، از دو ماه پیش این روزها را دیده و زمینه نشمین دادن به آوارگان در استانهای مرزی را بسیجیده بودند. گویا برآنند که بخشی از مردم خراسان و سیستان کهن را بدرون مرزهای کنونی ایران برانند.
نتیجه جدایی خراسان و سیستان کهن از ایران در «بازی بزرگ» روس و انگلیس ، کوچک و ناتوانتر گردیدن ایران ، بستهشدن آب بروی استانهای شرقی و نابودی و خشکی آنها ، کوچیدن باشندگان مرزهای شرقی و «خالی از سکنه» گردیدن آن گوشه کشور و ... گردید. از آنسو، باشندگان آن سرزمین هم از آن جدایی ، نتیجه نیکی ندیدهاند.
درد مردم ایران و افغان یکسان است. همان چیزهایی که مایه بدبختی و زبونی و خواری ایرانیان گردیده و زمینه نفوذ و دخالت بیگانگان را در ایران فراهم ساخته ، در آنجا نیز هست. همچنانکه ایران نیاز بیک «رستاخیر» یا «رنسانس» میدارد، همسایگان افغان ما نیز چنیناند. جنبش «پاکدینی» همچنانکه درمان دردهای ایران میباشد، درمان دردهای افغانستان نیز هست. رهایی ایران از «شاهراه پاکدینی» میگذرد، برای رهایی افغانان نیز راه دیگری سراغ نداریم.
پانویس:
1. «بازی بزرگ» (The Great Game) نامی است که انگلیسها بروی نبرد اطلاعاتی سیاسی میان خود با روسها در سده نوزدهم در آن سامان نهادهاند. در همین زمان بود که انگلیسها واژه «افغانستان» را ساخته و در همین «بازی بزرگ» بود که خراسان و سیستان را از ایران جدا کرده و «امارت افغانستان» را بهعنوان سپر یا حائل در برابر پیشروی روسها بسوی هند پدید آوردند.
پایان
(2 از 2)
.
🔸 گویا دو سده پس از «بازی بزرگ» و ساختهشدن «امارت افغانستان» ، میخواهند آن را براستی «افغانستان» سازند.
🔸 بگفته مدیرکل امور مرزی وزارت کشور جمهوری اسلامی، از دو ماه پیش این روزها را دیده و زمینه نشمین دادن به آوارگان در استانهای مرزی را بسیجیده بودند.
🔸گویا دوباره بخشی از باشندگان خراسان و سیستان کهن ، بدرون مرزهای کنونی ایران رانده خواهند شد.
.
🔸 بگفته مدیرکل امور مرزی وزارت کشور جمهوری اسلامی، از دو ماه پیش این روزها را دیده و زمینه نشمین دادن به آوارگان در استانهای مرزی را بسیجیده بودند.
🔸گویا دوباره بخشی از باشندگان خراسان و سیستان کهن ، بدرون مرزهای کنونی ایران رانده خواهند شد.
.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 پاسخ یک بهائی (تکهی سه از سه)
یادداشت گردآورنده : کسروی به کیشها هر یک ایرادهای پرشمار استواری گرفته و نشان میدهد که اینها از دین و معنی درست آن فرسنگها دور بلکه خود بیدینیاند. همچنین پیش و پس از نوشتن سه کتابِ صوفیگری ، بهائیگری و شیعیگری از پیروان آنها خواسته به ایرادهای او پاسخ گویند. همهی اینها برای آنست که ایرانیان از پراکندگی که بزرگترین علت بدبختی ایشانست رها گردند.
جای افسوس بسیار است که پیروان این کیشها که دهها سالست از پاسخ درماندهاند بجای آنکه بدینسان به بیراه بودن باورهای خود پی برند و خشنود باشند از اینکه آن نوشتهها باعث شده کسان بسیاری از نادانیها رها گردند ، بجای آنکه بدانند با چنان ایرادهایی دیگر دنبال کردن آن کیشها بیخردیست ، تا میتوانند در گمراهی پا میفشارند و برای آنکه از آن درماندگی و زبانبستگی بگمان خود رها گردند ، این زمان همه را فراموش کرده به پاکدینی ایراد میگیرند.
یکی از یاران (شادروان شیشهگر) در همان روزها این رفتار رندانه را با این داستان ملانصرالدین بایشان خرده گرفته :
میگویند ملا در باغی رفته قدری سیب دزدید باغبان او را دید و یخهاش چسبید که چرا سیب دزدیدهای ، جواب داد تو چرا موی سرت سفید است؟!
یکی بگوید : بسیار خوب ، شما آزادید ایراد بگیرید تا اگر توانستید موضوعات تاریکی را بروشنی آورید. لیکن به ایرادهایی که در این کتابها آمده چه کار خواهید کرد؟! آیا میخواهید مردم آنها را نادیده گیرند یا برویتان نیاورند؟! مگر این زمینه ، بازی فوتبال است که بگویید بهترین دفاع حمله است؟!
شما باید در گام نخست آن ایرادها را از خود بازگردانید و راه آن نیز جز این نیست که بیکایک آنها پاسخ خردپذیر دهید. پس از آنست که به ایرادگیری شما گوش خواهند کرد.
گیریم آخرش آنست که شنونده سخن شما را پذیرد ، آیا این پاسخ به ایرادهایی خواهد بود که به شما گرفتهاند؟! آیا همه چیز فراموش گردیده دیگر کسی آنها را به رُختان نخواهد کشید؟!
.
🔸 پاسخ یک بهائی (تکهی سه از سه)
یادداشت گردآورنده : کسروی به کیشها هر یک ایرادهای پرشمار استواری گرفته و نشان میدهد که اینها از دین و معنی درست آن فرسنگها دور بلکه خود بیدینیاند. همچنین پیش و پس از نوشتن سه کتابِ صوفیگری ، بهائیگری و شیعیگری از پیروان آنها خواسته به ایرادهای او پاسخ گویند. همهی اینها برای آنست که ایرانیان از پراکندگی که بزرگترین علت بدبختی ایشانست رها گردند.
جای افسوس بسیار است که پیروان این کیشها که دهها سالست از پاسخ درماندهاند بجای آنکه بدینسان به بیراه بودن باورهای خود پی برند و خشنود باشند از اینکه آن نوشتهها باعث شده کسان بسیاری از نادانیها رها گردند ، بجای آنکه بدانند با چنان ایرادهایی دیگر دنبال کردن آن کیشها بیخردیست ، تا میتوانند در گمراهی پا میفشارند و برای آنکه از آن درماندگی و زبانبستگی بگمان خود رها گردند ، این زمان همه را فراموش کرده به پاکدینی ایراد میگیرند.
یکی از یاران (شادروان شیشهگر) در همان روزها این رفتار رندانه را با این داستان ملانصرالدین بایشان خرده گرفته :
میگویند ملا در باغی رفته قدری سیب دزدید باغبان او را دید و یخهاش چسبید که چرا سیب دزدیدهای ، جواب داد تو چرا موی سرت سفید است؟!
یکی بگوید : بسیار خوب ، شما آزادید ایراد بگیرید تا اگر توانستید موضوعات تاریکی را بروشنی آورید. لیکن به ایرادهایی که در این کتابها آمده چه کار خواهید کرد؟! آیا میخواهید مردم آنها را نادیده گیرند یا برویتان نیاورند؟! مگر این زمینه ، بازی فوتبال است که بگویید بهترین دفاع حمله است؟!
شما باید در گام نخست آن ایرادها را از خود بازگردانید و راه آن نیز جز این نیست که بیکایک آنها پاسخ خردپذیر دهید. پس از آنست که به ایرادگیری شما گوش خواهند کرد.
گیریم آخرش آنست که شنونده سخن شما را پذیرد ، آیا این پاسخ به ایرادهایی خواهد بود که به شما گرفتهاند؟! آیا همه چیز فراموش گردیده دیگر کسی آنها را به رُختان نخواهد کشید؟!
.
🔶 محرم (بخشی از کتاب داوری)
🔸 (تکهی پنج)
2ـ بسینه زدن ، زنجیر بتن کوفتن ، گل بِرو مالیدن ، خاک بسر ریختن ، سر خود شکافتن ، جَستن و افتادن ، نعرهها کشیدن و اینگونه کارها جز نشان دُژخویی(1) و بیابانیگری[=وحشیگری] نیست. شیعیان اینها را هنری پنداشتندی و اگر درمیان تماشاچیان یک یا چند تن اروپایی بودی بنام خودنمایی بیشتر کوفتندی و زدندی و بلندتر نعرهها کشیدندی. ولی راستی آنست که همین نادانیها و مانندهای آن دستاویز بدست اروپاییان داده که ایرانیان و دیگر شرقیان را «نیمهوحشی» شمارند و بزندگانی آزاد شاینده ندانند.
اروپاییان از سالها کوشیدهاند که شرقیان را در نادانیها و دُژخوییهایی که میداشتهاند و میدارند پایدار گردانند و از این رفتار دو نتیجه خواستهاند : یکی آنکه شرقیان در سایهی همین نادانیها ، ناتوان و درمانده باشند و بآسانی گردن به یوغ چیرگی آنان گزارند. دیگری اینکه بهانه در دست باشد و به «نیکخواهان جهان» که در اروپا نیز فراوانند پاسخی توانند داد.
اینکه از صد سال باز اروپاییان که به ایران و هند آمدهاند داستانها از این نمایشها و نادانیهای شیعیان در کتابهاشان نوشتهاند و پیکرهها برداشته بچاپ رسانیدهاند (2) ، اینکه برخی از شرقشناسان بستایشهایی از شیعیگری و از این نمایشها پرداختهاند ، همه از این راه بوده است.
دو تن از شرقشناسان که یکی مسیو ماربین آلمانی و دیگری دکتر جوزف فرانسهای بوده ، در کتابهای خود از کیش شیعی و از این نمایشهای شیعیان ستایشها نوشتهاند ، و اینها عنوانی بدست ملایان داده که آن دو نوشته را که بفارسی ترجمه شده در دفتری بنام «سیاستالحسینیه» بچاپ رسانیدهاند. ولی ما نیک میدانیم که این شرقشناسان از کارکنان سیاسی میباشند و نوشتههاشان جز از راه فریبکاری نیست.
بگفتهی مسیو ماربین ، نصیرالدین توسی کار بسیار نیکی کرده که در زمان تاخت مغولان و در چنان هنگام گرفتاری ، کینهی شیعی و سنّی را فراموش نساخته و مغولان را بسر بغداد برده و کینه از دشمنان خاندان علی جسته است. این بوده آرزویش که شیعیان همیشه چنان باشند و هیچگاه کینهی سنّیان را از دل بیرون نکرده بکارهای دیگری نپردازند.
بگفتهی دکتر جوزف ، شیعیگری در نتیجهی روضهخوانی پیشرفت بسیاری کرده ، و او آرزومند میبوده که شیعیان در این راه ، پیشرفت را از دست ندهند و بشمارهی شیعیان (که بکار سیاست اروپایی نیک میخورند) بیفزایند.
پابرگیها:
1ـ دژخوی = دارای عادت بد توأم با درشتی. ـ ویراینده
2ـ پیكرههایی را كه ما در این كتاب از قمهزنان و قفل بتنان و از جنازهی قاسم و عروس قاسم آوردهایم از مهنامهی «توردوموند» فرانسه است كه هشتاد سال پیش در پاریس بنیاد یافته بود و سالها پراكنده میشد. و آن نیز از كتاب یكی از جهانگردان روسی برداشته. این جهانگرد در قفقاز گردیده و برای آنكه بیابانیگری قفقازیان را نشان دهد از اینگونه پیكرهها برداشته و در كتاب خود بچاپ رسانیده است.
[این سخن دربارهی پیکرههای شمارههای 4 ، 6 ، 10 ، 12 و 13 میباشد که در اصل کتاب بوده. دیگر پیکرهها را ما افزودهایم.]
.
🔸 (تکهی پنج)
2ـ بسینه زدن ، زنجیر بتن کوفتن ، گل بِرو مالیدن ، خاک بسر ریختن ، سر خود شکافتن ، جَستن و افتادن ، نعرهها کشیدن و اینگونه کارها جز نشان دُژخویی(1) و بیابانیگری[=وحشیگری] نیست. شیعیان اینها را هنری پنداشتندی و اگر درمیان تماشاچیان یک یا چند تن اروپایی بودی بنام خودنمایی بیشتر کوفتندی و زدندی و بلندتر نعرهها کشیدندی. ولی راستی آنست که همین نادانیها و مانندهای آن دستاویز بدست اروپاییان داده که ایرانیان و دیگر شرقیان را «نیمهوحشی» شمارند و بزندگانی آزاد شاینده ندانند.
اروپاییان از سالها کوشیدهاند که شرقیان را در نادانیها و دُژخوییهایی که میداشتهاند و میدارند پایدار گردانند و از این رفتار دو نتیجه خواستهاند : یکی آنکه شرقیان در سایهی همین نادانیها ، ناتوان و درمانده باشند و بآسانی گردن به یوغ چیرگی آنان گزارند. دیگری اینکه بهانه در دست باشد و به «نیکخواهان جهان» که در اروپا نیز فراوانند پاسخی توانند داد.
اینکه از صد سال باز اروپاییان که به ایران و هند آمدهاند داستانها از این نمایشها و نادانیهای شیعیان در کتابهاشان نوشتهاند و پیکرهها برداشته بچاپ رسانیدهاند (2) ، اینکه برخی از شرقشناسان بستایشهایی از شیعیگری و از این نمایشها پرداختهاند ، همه از این راه بوده است.
دو تن از شرقشناسان که یکی مسیو ماربین آلمانی و دیگری دکتر جوزف فرانسهای بوده ، در کتابهای خود از کیش شیعی و از این نمایشهای شیعیان ستایشها نوشتهاند ، و اینها عنوانی بدست ملایان داده که آن دو نوشته را که بفارسی ترجمه شده در دفتری بنام «سیاستالحسینیه» بچاپ رسانیدهاند. ولی ما نیک میدانیم که این شرقشناسان از کارکنان سیاسی میباشند و نوشتههاشان جز از راه فریبکاری نیست.
بگفتهی مسیو ماربین ، نصیرالدین توسی کار بسیار نیکی کرده که در زمان تاخت مغولان و در چنان هنگام گرفتاری ، کینهی شیعی و سنّی را فراموش نساخته و مغولان را بسر بغداد برده و کینه از دشمنان خاندان علی جسته است. این بوده آرزویش که شیعیان همیشه چنان باشند و هیچگاه کینهی سنّیان را از دل بیرون نکرده بکارهای دیگری نپردازند.
بگفتهی دکتر جوزف ، شیعیگری در نتیجهی روضهخوانی پیشرفت بسیاری کرده ، و او آرزومند میبوده که شیعیان در این راه ، پیشرفت را از دست ندهند و بشمارهی شیعیان (که بکار سیاست اروپایی نیک میخورند) بیفزایند.
پابرگیها:
1ـ دژخوی = دارای عادت بد توأم با درشتی. ـ ویراینده
2ـ پیكرههایی را كه ما در این كتاب از قمهزنان و قفل بتنان و از جنازهی قاسم و عروس قاسم آوردهایم از مهنامهی «توردوموند» فرانسه است كه هشتاد سال پیش در پاریس بنیاد یافته بود و سالها پراكنده میشد. و آن نیز از كتاب یكی از جهانگردان روسی برداشته. این جهانگرد در قفقاز گردیده و برای آنكه بیابانیگری قفقازیان را نشان دهد از اینگونه پیكرهها برداشته و در كتاب خود بچاپ رسانیده است.
[این سخن دربارهی پیکرههای شمارههای 4 ، 6 ، 10 ، 12 و 13 میباشد که در اصل کتاب بوده. دیگر پیکرهها را ما افزودهایم.]
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
یکی بپرسد : چرا خودتان از این آسیب زدنها گریزانید؟! آیا مرگ خوبست ولی برای همسایه؟!
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
«گناه پاککن» شیعیان
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
این هم پاداش دروغی دیگری برای گریستن
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
به دستاویز عبادت و کیش ، خود را به پایگاه سگ رسانیدهاند.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
با زنجیر تن خود کوفتن و خستن در محرم
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش چهارم : فلسفه و «ادبیّات»)
🔸 1ـ بِچه دانشی باید پرداخت؟.. (تکهی چهار)
شاید بگویید ستارهشماران کسانی بیارج بودند. ولی آنچه ما میدانیم بیشتر ایشان در فلسفه و دیگر دانشها نیز دست داشته و از فیلسوفان بشمار میرفتهاند.
یکی از ایشان که از حکمای بزرگ بشمار میرود شعرهایی نیز در ستارهشماری نگاشته که من این یک شعر را از آن یاد دارم :
ور کنی رأی رفتن حمام ماه باید بخانهی بهرام
بدستور آقای حکیم کسی که میخواهد بگرمابه رفته تن بشوید نخست باید بتقویم نگاه کند و تا ماه در برج حمل و یا در برج عقرب نباشد نرود. ببینید اندازهی زورگویی و پنداربافی آقای حکیم را؟!
خدا میداند که با همین گزافهبافیها چه آسیبهایی را بمردم میرسانیدند و چهبسا که همین پندارها مایهی ویرانی صدها و هزارها خاندان میگردید. (1)
«ستارهشماری» که مرده و از میان رفته مقصود ما گفتگو از آن نمیباشد. میخواهیم نشان بدهیم که اندازهی گزافگویی در قرنهای گذشته چه بوده. یکی از شگفتیهاست که چون یکی پنداری میبافت دیگران آن را بآسانی پذیرفته پر و بالش میدادند و صد پندار دیگر بروی آن میافزودند.
مثلاً یکی دروغی میبافت : «در زمان حکمران بیدادگر گردش آسمانها تندتر میگردد» این سخن را هر کسی میشنید بایستی دروغش دانسته و دور بیندازد. آیا چه جهت دارد که از بهر یک حکمران بیدادگر سامان آسمانها بهم بخورد؟! اگر خدا میخواهد عمر او را کوتاه سازد چرا زودش نمیکشد و مردم را از دستش آسوده نمیگرداند؟! مگر رشتهی عمرها در دست خدا نیست؟! وانگاه همیشه در یک زمان حکمران پسندیدهی دادگر با حکمرانان بیدادگر باهم بودهاند. اگر آسمانها تندتر بگردند عمرهای همگی کوتاه میگردد.
سخنی باین بیارجی و پستی که بیگمان از دهان یک مرد سبکمغزی درآمده دیگران آن را راست پنداشته و دربارهی اینکه اگر یک بیدادگر با یک دادگر در یک زمان بود بگزارشهای دور و درازی پرداخته و فلسفهبافیها کردهاند.
پابرگی :
1ـ در تاریخهای روم داستانی را مینگارند که بهتر است در اینجا آورده شود : در جنگ سورنا و کراسوس که یکی از جنگهای بزرگ زمان اشکانیانست و رومیان در آن کارزار در برابر تیراندازان سختکمان اشکانی تاب نیاورده شکست بس سختی خوردند و انبوهی از ایشان از پا افتاده در بیابان پهلوی هم ریختند دستههایی خود را بیکی از آبادیهای نزدیک رسانیدند و چون سواران اشکانی دنبالشان میکردند در آنجا هم نمانده شبانه بکوچ پرداختند. یکی از سرکردگان ، عربی را برهنمایی برگزیده بود و او میگفت : ««امشب ماه در برج کژدم» (قمر در عقرب) است نباید کوچ کرد. و باید پایید تا ماه به برج کمان (قوس) درآید». سرکردهی رومی پاسخ داده گفته : «من از کمان بیشتر ترس دارم تا از کژدم» این گفته راهنما را رها نمود و خویشتن با پیروان بیرون رفت و جان بدر برد. (پ)
.
🔸 1ـ بِچه دانشی باید پرداخت؟.. (تکهی چهار)
شاید بگویید ستارهشماران کسانی بیارج بودند. ولی آنچه ما میدانیم بیشتر ایشان در فلسفه و دیگر دانشها نیز دست داشته و از فیلسوفان بشمار میرفتهاند.
یکی از ایشان که از حکمای بزرگ بشمار میرود شعرهایی نیز در ستارهشماری نگاشته که من این یک شعر را از آن یاد دارم :
ور کنی رأی رفتن حمام ماه باید بخانهی بهرام
بدستور آقای حکیم کسی که میخواهد بگرمابه رفته تن بشوید نخست باید بتقویم نگاه کند و تا ماه در برج حمل و یا در برج عقرب نباشد نرود. ببینید اندازهی زورگویی و پنداربافی آقای حکیم را؟!
خدا میداند که با همین گزافهبافیها چه آسیبهایی را بمردم میرسانیدند و چهبسا که همین پندارها مایهی ویرانی صدها و هزارها خاندان میگردید. (1)
«ستارهشماری» که مرده و از میان رفته مقصود ما گفتگو از آن نمیباشد. میخواهیم نشان بدهیم که اندازهی گزافگویی در قرنهای گذشته چه بوده. یکی از شگفتیهاست که چون یکی پنداری میبافت دیگران آن را بآسانی پذیرفته پر و بالش میدادند و صد پندار دیگر بروی آن میافزودند.
مثلاً یکی دروغی میبافت : «در زمان حکمران بیدادگر گردش آسمانها تندتر میگردد» این سخن را هر کسی میشنید بایستی دروغش دانسته و دور بیندازد. آیا چه جهت دارد که از بهر یک حکمران بیدادگر سامان آسمانها بهم بخورد؟! اگر خدا میخواهد عمر او را کوتاه سازد چرا زودش نمیکشد و مردم را از دستش آسوده نمیگرداند؟! مگر رشتهی عمرها در دست خدا نیست؟! وانگاه همیشه در یک زمان حکمران پسندیدهی دادگر با حکمرانان بیدادگر باهم بودهاند. اگر آسمانها تندتر بگردند عمرهای همگی کوتاه میگردد.
سخنی باین بیارجی و پستی که بیگمان از دهان یک مرد سبکمغزی درآمده دیگران آن را راست پنداشته و دربارهی اینکه اگر یک بیدادگر با یک دادگر در یک زمان بود بگزارشهای دور و درازی پرداخته و فلسفهبافیها کردهاند.
پابرگی :
1ـ در تاریخهای روم داستانی را مینگارند که بهتر است در اینجا آورده شود : در جنگ سورنا و کراسوس که یکی از جنگهای بزرگ زمان اشکانیانست و رومیان در آن کارزار در برابر تیراندازان سختکمان اشکانی تاب نیاورده شکست بس سختی خوردند و انبوهی از ایشان از پا افتاده در بیابان پهلوی هم ریختند دستههایی خود را بیکی از آبادیهای نزدیک رسانیدند و چون سواران اشکانی دنبالشان میکردند در آنجا هم نمانده شبانه بکوچ پرداختند. یکی از سرکردگان ، عربی را برهنمایی برگزیده بود و او میگفت : ««امشب ماه در برج کژدم» (قمر در عقرب) است نباید کوچ کرد. و باید پایید تا ماه به برج کمان (قوس) درآید». سرکردهی رومی پاسخ داده گفته : «من از کمان بیشتر ترس دارم تا از کژدم» این گفته راهنما را رها نمود و خویشتن با پیروان بیرون رفت و جان بدر برد. (پ)
.
🔶 حاج آقا !
🔸 (تکهی سه از چهار)
الف ـ حاج آقا! ، ما مردم بدی هستیم. نه عقل داریم نه دین.
ب ـ بدی ما بیشتر از همان حج است! از زیارت است! از چیزهاییست که شاید شما از دین میدانیدشان. حتماً تعجب میکنید که اینها را میگویم. بگذارید توضیح بدهم.
ببینید اسلام در زمان پیدایشش یک آیینی را مناسب آن زمان دیده و واجبش ساخته. در زمانی که اسلام هنوز در همان عربستان بود و مسلمانان نیروی چندانی نداشتند حج به ایشان یک دلگرمی و نیرویی میداد. مسلمانان در آیین حج همدیگر را میدیدند ، از حال هم خبردار میشدند. مشکلاتشان را با هم در میان میگذاشتند. همه عرب بودند و با زبان عربی از حال هم جویا میشدند. بعد هم که اسلام پیشرفت کرد و مردم سرزمینهای زیادی مسلمان شدند ، همهی ایشان خود را مردم سرزمین اسلامی و تابع خلیفه میدانستند. مراسم حج قطعاً به ایشان روحیه میداد و در اعتقاداتشان استوارتر میشدند. ولی امروز چی؟..
امروز مسلمانان هریکی خود را بواسطهی نژاد از دیگران جدا کردهاند. ایرانیها ، ایران را سرزمین خود میدانند و از دولت خود پیروی میکنند. ترکها ، ترکیه را کشور خود دانسته از دولت ترکیه پیروی میکنند. پاکستان همینطور ، بنگلادش با آنکه از نظر نژاد با پاکستانیها و هندیها یکی است باز هم خود را جدا میگیرد. در مراسم حج یکی اهل موریتانی است دیگری از تانزانیا آمده و آن دیگری از اندونزی. اینها جز آنکه بروی هم نگاه کنند چه حرفی برای گفتن به یکدیگر دارند؟
آن خدایی که من میشناسم هرگز برای جمع شدن مسلمانان در مکه و بدور کعبه گردیدن از کسی راضی نخواهد شد. خدا از نیکوکاری رضایت پیدا خواهد کرد. آن رئیس شرکتی که میگویید آب از دستش نمیچکد ولی بارها به مکه رفته ، برای این میرود که گناهانش را پاک کند. خودش میداند که رفتارش گناهآلود است. ولی بخیال خود میخواهد کلاه سر خدا بگذارد. به گمان او خدا برای زیارت رفتنش یا حج رفتنش گناهانش را خواهد بخشید یا اصلاً فراموش خواهد کرد!
این را بی اساس نمیگویم. شما اگر بدل مردم راه پیدا کنید میفهمید که زیارت را فقط برای حاجت گرفتن نمیروند. بلکه برای پاک کردن گناهانشان هم میروند. در حالی که هر دو بضد دین است.
اولاً همان حاجت گرفتن چه از خانهی خدا باشد چه از یک مرده ، خودش بیدینی است. مثلاً اینکه بچهی من بیمار است و میخواهم شفا پیدا کند چه ربطی دارد که به زیارت گور فلان امام یا امامزاده بروم؟!
این دنیا از روی قاعدههای ثابتی میگردد که هرگز تغییر نمیکند : آفتاب هر روز از مشرق طلوع میکند. پاییز برگ درختان زرد میشود. اگر به گیاه و جانوری آب نرسد میمیرد و مانند اینها. از روی همین قاعدههاست که چارهی هر کاری جداست : یکی که بیکار و بیپول است باید در جستجوی کار باشد. یکی که احترام میخواهد باید نیکوکاری کند. همینطور یکی که بیمار است باید برای چارهی درد خود نزد پزشک رود.
دست به دامن یک مرده زدن یعنی چه؟! مرده چه کاری میتواند بکند که ازو حاجت هم خواسته شود؟! اگر کور بتواند ببیند ، کر بتواند بشنود ، مرده هم ـ ولو امام نباشد ـ می تواند کاری انجام دهد.
این از حاجت خواستن بود. گناه پاک کردن هم بیمعنی است. دین از ما میخواهد هر دم مراقب رفتار خودمان باشیم که گناهی نکنیم نه اینکه با جسارت تمام هر کاری دلمان خواست بکنیم به این امید که بالاخره یک گناه پاککنی هست. نخیر! چنین چیزی نیست. در قرآن هم این موضوع صراحت دارد. میگوید : فمن یعمل مثقال ذرة خیراً یره و من یعمل مثقال ذرة شراً یره. اگر قرار بر این بود که گناهان پاک شود پس این آیه برای چه بوده؟!
خدای زنده را فراموش کردن و دست بدامن مرده زدن خودش گناه است. اصلاً زیارت رفتن خودش مخالف قرآن است. مرده یا زنده را شفیع قرار دادن برای گناه بخشودن یا حاجت خواستن در قرآن نهی شده. قرآن با صراحت شفاعت را رد کرده و نپذیرفتنی دانسته.
در اینترنت قرآن هست و میتوانید کلمهی شفاعت یا شفیع را جستجو کنید و از روی معنی فارسی آیهها بفهمید که زیارت رفتن مخالف اسلام است.
اگر ما فکر کنیم که خدا از این کارهای بچگانه خوشش میآید خدا را تحقیر کردهایم. خدا را به پای آدمهای خودخواه رساندهایم.
.
🔸 (تکهی سه از چهار)
الف ـ حاج آقا! ، ما مردم بدی هستیم. نه عقل داریم نه دین.
ب ـ بدی ما بیشتر از همان حج است! از زیارت است! از چیزهاییست که شاید شما از دین میدانیدشان. حتماً تعجب میکنید که اینها را میگویم. بگذارید توضیح بدهم.
ببینید اسلام در زمان پیدایشش یک آیینی را مناسب آن زمان دیده و واجبش ساخته. در زمانی که اسلام هنوز در همان عربستان بود و مسلمانان نیروی چندانی نداشتند حج به ایشان یک دلگرمی و نیرویی میداد. مسلمانان در آیین حج همدیگر را میدیدند ، از حال هم خبردار میشدند. مشکلاتشان را با هم در میان میگذاشتند. همه عرب بودند و با زبان عربی از حال هم جویا میشدند. بعد هم که اسلام پیشرفت کرد و مردم سرزمینهای زیادی مسلمان شدند ، همهی ایشان خود را مردم سرزمین اسلامی و تابع خلیفه میدانستند. مراسم حج قطعاً به ایشان روحیه میداد و در اعتقاداتشان استوارتر میشدند. ولی امروز چی؟..
امروز مسلمانان هریکی خود را بواسطهی نژاد از دیگران جدا کردهاند. ایرانیها ، ایران را سرزمین خود میدانند و از دولت خود پیروی میکنند. ترکها ، ترکیه را کشور خود دانسته از دولت ترکیه پیروی میکنند. پاکستان همینطور ، بنگلادش با آنکه از نظر نژاد با پاکستانیها و هندیها یکی است باز هم خود را جدا میگیرد. در مراسم حج یکی اهل موریتانی است دیگری از تانزانیا آمده و آن دیگری از اندونزی. اینها جز آنکه بروی هم نگاه کنند چه حرفی برای گفتن به یکدیگر دارند؟
آن خدایی که من میشناسم هرگز برای جمع شدن مسلمانان در مکه و بدور کعبه گردیدن از کسی راضی نخواهد شد. خدا از نیکوکاری رضایت پیدا خواهد کرد. آن رئیس شرکتی که میگویید آب از دستش نمیچکد ولی بارها به مکه رفته ، برای این میرود که گناهانش را پاک کند. خودش میداند که رفتارش گناهآلود است. ولی بخیال خود میخواهد کلاه سر خدا بگذارد. به گمان او خدا برای زیارت رفتنش یا حج رفتنش گناهانش را خواهد بخشید یا اصلاً فراموش خواهد کرد!
این را بی اساس نمیگویم. شما اگر بدل مردم راه پیدا کنید میفهمید که زیارت را فقط برای حاجت گرفتن نمیروند. بلکه برای پاک کردن گناهانشان هم میروند. در حالی که هر دو بضد دین است.
اولاً همان حاجت گرفتن چه از خانهی خدا باشد چه از یک مرده ، خودش بیدینی است. مثلاً اینکه بچهی من بیمار است و میخواهم شفا پیدا کند چه ربطی دارد که به زیارت گور فلان امام یا امامزاده بروم؟!
این دنیا از روی قاعدههای ثابتی میگردد که هرگز تغییر نمیکند : آفتاب هر روز از مشرق طلوع میکند. پاییز برگ درختان زرد میشود. اگر به گیاه و جانوری آب نرسد میمیرد و مانند اینها. از روی همین قاعدههاست که چارهی هر کاری جداست : یکی که بیکار و بیپول است باید در جستجوی کار باشد. یکی که احترام میخواهد باید نیکوکاری کند. همینطور یکی که بیمار است باید برای چارهی درد خود نزد پزشک رود.
دست به دامن یک مرده زدن یعنی چه؟! مرده چه کاری میتواند بکند که ازو حاجت هم خواسته شود؟! اگر کور بتواند ببیند ، کر بتواند بشنود ، مرده هم ـ ولو امام نباشد ـ می تواند کاری انجام دهد.
این از حاجت خواستن بود. گناه پاک کردن هم بیمعنی است. دین از ما میخواهد هر دم مراقب رفتار خودمان باشیم که گناهی نکنیم نه اینکه با جسارت تمام هر کاری دلمان خواست بکنیم به این امید که بالاخره یک گناه پاککنی هست. نخیر! چنین چیزی نیست. در قرآن هم این موضوع صراحت دارد. میگوید : فمن یعمل مثقال ذرة خیراً یره و من یعمل مثقال ذرة شراً یره. اگر قرار بر این بود که گناهان پاک شود پس این آیه برای چه بوده؟!
خدای زنده را فراموش کردن و دست بدامن مرده زدن خودش گناه است. اصلاً زیارت رفتن خودش مخالف قرآن است. مرده یا زنده را شفیع قرار دادن برای گناه بخشودن یا حاجت خواستن در قرآن نهی شده. قرآن با صراحت شفاعت را رد کرده و نپذیرفتنی دانسته.
در اینترنت قرآن هست و میتوانید کلمهی شفاعت یا شفیع را جستجو کنید و از روی معنی فارسی آیهها بفهمید که زیارت رفتن مخالف اسلام است.
اگر ما فکر کنیم که خدا از این کارهای بچگانه خوشش میآید خدا را تحقیر کردهایم. خدا را به پای آدمهای خودخواه رساندهایم.
.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 جداسری و گردنکشی (تکهی یک از یک)
چنانکه خوانندگان میدانند ما باین دستگاهی که «فرهنگ» نامیده میشود ، و باین دبیرستانها و دانشکدهها ایرادهایی داریم و تاکنون چند بار بگفتگو از آن پرداختهایم. این دستگاه با این پهناوری و بزرگی نتیجهای را که بایستی داد نمیدهد و زیانها نیز از آن پدید میآید. دبستان و دبیرستان و دانشکده برای آنست که بجوانان خواندن و نوشتن آموزد ، و دانشها یاد دهد ، و از حقایق زندگی آگاهشان گرداند. این دستگاه خواندن و نوشتن یاد میدهد ، و اندکدانشهایی نیز میآموزد ، ولی در زمینهی حقایق زندگانی چیزی یاد نمیدهد. از آنسوی در سایهی درسهای بیهودهی بسیار مغزهای جوانان را میفرساید ، و از این بدتر آنکه نیروهای سادهی خدادادی و خویهای ستودهی آنان را بسیار ناتوان میگرداند.
امروز ما اگر بیندیشیم که این فرهنگ آیا سودش بیشتر است یا زیانش ، از روی فهم و بینش باید بگوییم : زیانش فزونتر میباشد. باین دلیل که شما اگر یک جوان درسخوانده و دانشکدهدیده را با یک روستایی سادهی بیسواد بسنجش گزارید و این بیندیشید که آیا کدام یکی بزیستن شایندهتر است؟.. کدام یکی بتوده سودمندتر میباشد؟.. اگر از روی فهم و بینش بسنجید باید بگویید : آن روستایی شایندهتر و سودمندتر میباشد.
راست است آن روستایی خواندن و نوشتن نمیداند ، از آگاهیهایی که برای هر کس در زندگانی دربایست است بیبهره میباشد ، بیشتر آنها هنوز زمین را روی گاوماهی میشناسند ، هنوز زمینلرزه را نتیجهی تکان گاو میشمارند ، اگر از مرزهای ایران بپرسید آگهی درستی ندارند ، از دریاها و از رودها و کوههای جهان چیز درستی نمیدانند ، نافهمیهای دیگری هم بسیار میدارند ـ اینها همه کمیهای[نقص] آنهاست ، عیبهای ایشان است. لیکن با اینحال بدرد زندگانی بهتر میخورند ، بفراگرفتن حقایق زندگانی نزدیکتر میباشند. زیرا یک روستایی راه زندگانی را جز کوشیدن نمیداند ، و اینست همیشه میکوشد. از آنسوی با همهی دژآگاهی دریافت ساده و نیروهای خدادادیش بحال خود میباشد. اینست اگر بخواهیم حقایق را به او یاد دهیم خواهد پذیرفت و در برابرش ایستادگی نخواهد کرد. پذیرفتن حقایق بکسی از آنان نخواهد برخورد.
لیکن این جوانان درسخوانده بیشترشان (نه همگیشان) بکوشش آماده نمیباشند ، و چون درس خواندهاند بگندمکاری ، و درختنشانی ، دامپروری ، پشمریسی ، پارچهبافی ، رختدوزی ، خانهسازی ، و مانند اینها که کارهای اساسی زندگیست گردن نمیگزارند و آنها را کمی خود میشناسند. بلکه بسیاری از آنان داد و ستد و بازرگانی را نیز ننگ میشمارند. تنها کاری که برای خود شاینده میشناسند پشت میز ادارهها نشستن و آموزگاری و روزنامهنویسی و اینگونه پیشههاست. جوانی درس کشاورزی خوانده بود من گفتم بهتر است زمینی را بگیری و از روی دانستههای خود بکاری. گفت : من کشاورز نیستم که .. من باید در ادارهی کشاورزی «مستخدم» باشم. اینست ناشایستی آنان دربارهی کار و کوشش.
از آنسوی اینان ـ چنانکه گفتیم ـ دریافتهای سادهی خدادادی را که بسیار گرانبهاست و مایهی ارزش آدمی جز همانها نیست ، از دست میدهند. مثلاً «راستیپژوهی» ، یکی از خویهای بسیار گرانبهای آدمیست. هر آدمی که روان درستی دارد همیشه در جستجوی راستیهاست ، و چون به یک راستی (یا حقیقت) برخورد همچون تشنهای که بآب برسد با خشنودی آن را فرامیگیرد و میپذیرد و در راه پیشرفت آن بجانفشانی میپردازد.
همهی پیشرفتها در جهان نتیجهی این خوی گرانمایه است. آیا مشروطه در جهان چگونه پیش رفته؟... نه آنست که هر پاکدلی چون آن را شنیده و معنایش را دانسته بهواداری و پشتیبانی برخاسته است؟!. دیگر نیکیها نیز همین حال را دارد.
ولی آن جوانان بیشترشان این خوی را از دست میدهند. چون در دبیرستان یا در دانشکده درسهایی میخوانند که آنها را سرمایهی زندگی میشمارند (در حالی که نیست و بیشتر آنها پوچ و بیهوده است) ، اینست چون از آموزشگاه بیرون میآیند گمان کمی بخود نمیبرند و نیازی بآنکه حقایق زندگانی را جستجو کنند نمیبینند ، بلکه اگر حقیقتی را از کسی شنیدند که نمیدانستند بآنان برمیخورد ، و اینست بجای پذیرفتن به چَخِش[=مجادله] و ستیزه میپردازند و از آن کس میرنجند. اینان از بدبختی بهتر میدانند که ایران در همین حال آلودگی و گرفتاری بماند ، و هیچ کس بچارهی دردها برنخیزد زیرا برخاستن یک کسی را که فهم و دانشش بیش از آنها باشد شکست خود میشمارند و اینست خرسندی بآن نمیتوانند داد. این همان خوی پست جداسری و گردنکشی است که بدبختانه این جوانان گرفتار آن شدهاند. (1)
پابرگی :
1ـ دربارهی خویها و خیمها و دردهایی که توده گرفتارش میباشند خوانندگان میتوانند کتاب «دردها و درمانها» را بخوانند.
.
🔸 جداسری و گردنکشی (تکهی یک از یک)
چنانکه خوانندگان میدانند ما باین دستگاهی که «فرهنگ» نامیده میشود ، و باین دبیرستانها و دانشکدهها ایرادهایی داریم و تاکنون چند بار بگفتگو از آن پرداختهایم. این دستگاه با این پهناوری و بزرگی نتیجهای را که بایستی داد نمیدهد و زیانها نیز از آن پدید میآید. دبستان و دبیرستان و دانشکده برای آنست که بجوانان خواندن و نوشتن آموزد ، و دانشها یاد دهد ، و از حقایق زندگی آگاهشان گرداند. این دستگاه خواندن و نوشتن یاد میدهد ، و اندکدانشهایی نیز میآموزد ، ولی در زمینهی حقایق زندگانی چیزی یاد نمیدهد. از آنسوی در سایهی درسهای بیهودهی بسیار مغزهای جوانان را میفرساید ، و از این بدتر آنکه نیروهای سادهی خدادادی و خویهای ستودهی آنان را بسیار ناتوان میگرداند.
امروز ما اگر بیندیشیم که این فرهنگ آیا سودش بیشتر است یا زیانش ، از روی فهم و بینش باید بگوییم : زیانش فزونتر میباشد. باین دلیل که شما اگر یک جوان درسخوانده و دانشکدهدیده را با یک روستایی سادهی بیسواد بسنجش گزارید و این بیندیشید که آیا کدام یکی بزیستن شایندهتر است؟.. کدام یکی بتوده سودمندتر میباشد؟.. اگر از روی فهم و بینش بسنجید باید بگویید : آن روستایی شایندهتر و سودمندتر میباشد.
راست است آن روستایی خواندن و نوشتن نمیداند ، از آگاهیهایی که برای هر کس در زندگانی دربایست است بیبهره میباشد ، بیشتر آنها هنوز زمین را روی گاوماهی میشناسند ، هنوز زمینلرزه را نتیجهی تکان گاو میشمارند ، اگر از مرزهای ایران بپرسید آگهی درستی ندارند ، از دریاها و از رودها و کوههای جهان چیز درستی نمیدانند ، نافهمیهای دیگری هم بسیار میدارند ـ اینها همه کمیهای[نقص] آنهاست ، عیبهای ایشان است. لیکن با اینحال بدرد زندگانی بهتر میخورند ، بفراگرفتن حقایق زندگانی نزدیکتر میباشند. زیرا یک روستایی راه زندگانی را جز کوشیدن نمیداند ، و اینست همیشه میکوشد. از آنسوی با همهی دژآگاهی دریافت ساده و نیروهای خدادادیش بحال خود میباشد. اینست اگر بخواهیم حقایق را به او یاد دهیم خواهد پذیرفت و در برابرش ایستادگی نخواهد کرد. پذیرفتن حقایق بکسی از آنان نخواهد برخورد.
لیکن این جوانان درسخوانده بیشترشان (نه همگیشان) بکوشش آماده نمیباشند ، و چون درس خواندهاند بگندمکاری ، و درختنشانی ، دامپروری ، پشمریسی ، پارچهبافی ، رختدوزی ، خانهسازی ، و مانند اینها که کارهای اساسی زندگیست گردن نمیگزارند و آنها را کمی خود میشناسند. بلکه بسیاری از آنان داد و ستد و بازرگانی را نیز ننگ میشمارند. تنها کاری که برای خود شاینده میشناسند پشت میز ادارهها نشستن و آموزگاری و روزنامهنویسی و اینگونه پیشههاست. جوانی درس کشاورزی خوانده بود من گفتم بهتر است زمینی را بگیری و از روی دانستههای خود بکاری. گفت : من کشاورز نیستم که .. من باید در ادارهی کشاورزی «مستخدم» باشم. اینست ناشایستی آنان دربارهی کار و کوشش.
از آنسوی اینان ـ چنانکه گفتیم ـ دریافتهای سادهی خدادادی را که بسیار گرانبهاست و مایهی ارزش آدمی جز همانها نیست ، از دست میدهند. مثلاً «راستیپژوهی» ، یکی از خویهای بسیار گرانبهای آدمیست. هر آدمی که روان درستی دارد همیشه در جستجوی راستیهاست ، و چون به یک راستی (یا حقیقت) برخورد همچون تشنهای که بآب برسد با خشنودی آن را فرامیگیرد و میپذیرد و در راه پیشرفت آن بجانفشانی میپردازد.
همهی پیشرفتها در جهان نتیجهی این خوی گرانمایه است. آیا مشروطه در جهان چگونه پیش رفته؟... نه آنست که هر پاکدلی چون آن را شنیده و معنایش را دانسته بهواداری و پشتیبانی برخاسته است؟!. دیگر نیکیها نیز همین حال را دارد.
ولی آن جوانان بیشترشان این خوی را از دست میدهند. چون در دبیرستان یا در دانشکده درسهایی میخوانند که آنها را سرمایهی زندگی میشمارند (در حالی که نیست و بیشتر آنها پوچ و بیهوده است) ، اینست چون از آموزشگاه بیرون میآیند گمان کمی بخود نمیبرند و نیازی بآنکه حقایق زندگانی را جستجو کنند نمیبینند ، بلکه اگر حقیقتی را از کسی شنیدند که نمیدانستند بآنان برمیخورد ، و اینست بجای پذیرفتن به چَخِش[=مجادله] و ستیزه میپردازند و از آن کس میرنجند. اینان از بدبختی بهتر میدانند که ایران در همین حال آلودگی و گرفتاری بماند ، و هیچ کس بچارهی دردها برنخیزد زیرا برخاستن یک کسی را که فهم و دانشش بیش از آنها باشد شکست خود میشمارند و اینست خرسندی بآن نمیتوانند داد. این همان خوی پست جداسری و گردنکشی است که بدبختانه این جوانان گرفتار آن شدهاند. (1)
پابرگی :
1ـ دربارهی خویها و خیمها و دردهایی که توده گرفتارش میباشند خوانندگان میتوانند کتاب «دردها و درمانها» را بخوانند.
.