🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 خردهگیری [دربارهی اتحاد] و پاسخ آن (تکهی سه)
اینکه میگویید مردم را به اتحاد و یگانگی دعوت کنیم درست مانند آنست که یک بیماری داروهایی را که پزشک میدهد نخورد و چنین بگوید : «شما کاری کنید که من تندرست شوم این داروهای تلخ چیست که میدهید؟!» شما نیز دلتان یگانگی میخواهد ولی میگویید بهیچ چیز ما دست نزنید ، یک سخنی که بدلخواه ما نباشد نگویید.
یگانگی [=اتحاد] چیست آقای حقیقی؟!.. اگر دیگران تنها نام آن را یاد گرفتهاند ما معنایش را هم میدانیم ، و راهش را نیز پیدا کردهایم ، بکوشش نیز پرداختهایم. یگانگی یکی از بزرگترین آرزوهای ماست و این کوششها نیز در آن راهست. در این کشور شما شمردهایم چهارده کیش هست ، چند مسلک هست ، چند نژاد و زبان هست ، که تا باینها چاره نشود یگانگی بدست نخواهد آمد.
یگانگی یک توده آنست که همگیشان دارای یک راه و یک آرمان باشند. (۱) و این یگانگی باید بروی حقایق باشد. ما نیز به همان میکوشیم. ما میخواهیم ایرانیان حقایق زندگی را دریافته در پیرامون آن یگانگی نمایند و در راه نشر آن حقایقست که بشاعران برخورده بدآموزیهای آنان را سنگ راه خود یافته خُرد میکنیم. ما میگوییم : «هر مردمی باید بآبادی کشور خود و نگهداری آن بکوشند». این یکی از حقایقست که میخواهیم در دلها جا دهیم ولی شاعران همگی ضد این را گفتهاند. همگی آنها مردم را بجبریگری و بیپروایی و مستی شبانهروزی خواندهاند. اینست ما ناگزیر میشویم آنها را براندازیم. همچنین بیکایک کیشها از بهائیگری و باطنیگری و صوفیگری و آن دیگرها که مایهی پراکندگی و گمراهی است پرداخته ایرادهای خود را مینویسیم. راه یگانگی اینست. زیرا آنچه مردمی را بیک راه تواند آورد حقایقست.
پابرگی :
1ـ پس از رویداد سال 57 و پیدایش حکومت ملایان ، هر دستهای که بر سر کار میآمد دستهی همچشم را از ادارههای دولتی میراند. در آخرهای دههی هفتاد برجستگان توده در یک کشاکش سیاسی با دستهی همچشم که جایگاههای دولتی را از ایشان دریغ کرده بودند هیاهویی براه انداخته و سخن از سودهای «چند صدایی» و «تکثّر گرایی» در کشور بمیان آوردند. خواست ایشان از بکار بردن این اصطلاحات ، مخالفت با خودکامگی دستهی همچشم بود و میخواستند بفهمانند که در ادارههای دولتی نباید تنها یک دسته همهکاره گردد («تکصدایی» باشد) بلکه باید به دستههای دیگر نیز فرصت و میدان داد. گفته میشد آن دستهی خودکامه هر که را جز ایشان میاندیشد کنار میگزارد. از اینجا اصطلاح «دگر اندیش» نیز ساخته شد و بزبانها افتاد.
چون دربارهی این اصطلاحات گفتگوی دامنهداری درنگرفت و آنها بروشنی نیامد ، این یک بدفهمی بلکه گمراهی درمیان پیشافتادگان توده پدید آورد. زیرا دیده شد کسانی چند صدایی را نه تنها در دولت بلکه درمیان مردم نیز سودمند میپندارند و گمان دارند آنچه یک توده را از بدبختیها نجات میدهد گوناگونی اندیشهها و آرمانهاست و باید به آن کوشید که یک اندیشه و یک آرمان در توده چیرگی نیابد. در جایی که این یک گمراهی بیمناکی برای کشور میباشد.
بدینسان هواداران این باور از بیم افتادن به دامن خودکامگی (به گفتهی خود «تکصدایی») از اینسوی بام ، هیاهوی بزرگی برپا کرده چندان عقب رفتند که از آنسو افتادند.
خوب بود هواداران آن باور پاسخ میدادند براستی اگر «چند صدایی» چارهی دردهاست ، با این پراکندگی که در توده هست و از هر زبانی صدایی جدا شنیده میشود آیا ما به آن دچاریم یا از آن محروم؟!
این نتیجهی همهی واژههایی است که معنی آنها روشن نیست و هر کسی از خود برداشتی میکند و بدینسان به گمراهی دچار میگردند.
در کتاب «دور از آزادگی» به این جستار پرداخته و آن را روشن ساختهایم. آنچه اینجا میتوان گفت آنکه شما میبینید ما نه تنها دچار «تکصدایی» نیستیم بلکه از «تکثر» باور و کیش و مسلک و تیرهی بسیاری نیز برخورداریم و اگر تکثرگرایی چارهی دردها بوده میبایست ما اکنون در شاهراه پیشرفت میبودیم زیرا کمتر تودهای میتوان یافت که این اندازه دچار پراکندگی و چند صدایی باشد.
.
🔸 خردهگیری [دربارهی اتحاد] و پاسخ آن (تکهی سه)
اینکه میگویید مردم را به اتحاد و یگانگی دعوت کنیم درست مانند آنست که یک بیماری داروهایی را که پزشک میدهد نخورد و چنین بگوید : «شما کاری کنید که من تندرست شوم این داروهای تلخ چیست که میدهید؟!» شما نیز دلتان یگانگی میخواهد ولی میگویید بهیچ چیز ما دست نزنید ، یک سخنی که بدلخواه ما نباشد نگویید.
یگانگی [=اتحاد] چیست آقای حقیقی؟!.. اگر دیگران تنها نام آن را یاد گرفتهاند ما معنایش را هم میدانیم ، و راهش را نیز پیدا کردهایم ، بکوشش نیز پرداختهایم. یگانگی یکی از بزرگترین آرزوهای ماست و این کوششها نیز در آن راهست. در این کشور شما شمردهایم چهارده کیش هست ، چند مسلک هست ، چند نژاد و زبان هست ، که تا باینها چاره نشود یگانگی بدست نخواهد آمد.
یگانگی یک توده آنست که همگیشان دارای یک راه و یک آرمان باشند. (۱) و این یگانگی باید بروی حقایق باشد. ما نیز به همان میکوشیم. ما میخواهیم ایرانیان حقایق زندگی را دریافته در پیرامون آن یگانگی نمایند و در راه نشر آن حقایقست که بشاعران برخورده بدآموزیهای آنان را سنگ راه خود یافته خُرد میکنیم. ما میگوییم : «هر مردمی باید بآبادی کشور خود و نگهداری آن بکوشند». این یکی از حقایقست که میخواهیم در دلها جا دهیم ولی شاعران همگی ضد این را گفتهاند. همگی آنها مردم را بجبریگری و بیپروایی و مستی شبانهروزی خواندهاند. اینست ما ناگزیر میشویم آنها را براندازیم. همچنین بیکایک کیشها از بهائیگری و باطنیگری و صوفیگری و آن دیگرها که مایهی پراکندگی و گمراهی است پرداخته ایرادهای خود را مینویسیم. راه یگانگی اینست. زیرا آنچه مردمی را بیک راه تواند آورد حقایقست.
پابرگی :
1ـ پس از رویداد سال 57 و پیدایش حکومت ملایان ، هر دستهای که بر سر کار میآمد دستهی همچشم را از ادارههای دولتی میراند. در آخرهای دههی هفتاد برجستگان توده در یک کشاکش سیاسی با دستهی همچشم که جایگاههای دولتی را از ایشان دریغ کرده بودند هیاهویی براه انداخته و سخن از سودهای «چند صدایی» و «تکثّر گرایی» در کشور بمیان آوردند. خواست ایشان از بکار بردن این اصطلاحات ، مخالفت با خودکامگی دستهی همچشم بود و میخواستند بفهمانند که در ادارههای دولتی نباید تنها یک دسته همهکاره گردد («تکصدایی» باشد) بلکه باید به دستههای دیگر نیز فرصت و میدان داد. گفته میشد آن دستهی خودکامه هر که را جز ایشان میاندیشد کنار میگزارد. از اینجا اصطلاح «دگر اندیش» نیز ساخته شد و بزبانها افتاد.
چون دربارهی این اصطلاحات گفتگوی دامنهداری درنگرفت و آنها بروشنی نیامد ، این یک بدفهمی بلکه گمراهی درمیان پیشافتادگان توده پدید آورد. زیرا دیده شد کسانی چند صدایی را نه تنها در دولت بلکه درمیان مردم نیز سودمند میپندارند و گمان دارند آنچه یک توده را از بدبختیها نجات میدهد گوناگونی اندیشهها و آرمانهاست و باید به آن کوشید که یک اندیشه و یک آرمان در توده چیرگی نیابد. در جایی که این یک گمراهی بیمناکی برای کشور میباشد.
بدینسان هواداران این باور از بیم افتادن به دامن خودکامگی (به گفتهی خود «تکصدایی») از اینسوی بام ، هیاهوی بزرگی برپا کرده چندان عقب رفتند که از آنسو افتادند.
خوب بود هواداران آن باور پاسخ میدادند براستی اگر «چند صدایی» چارهی دردهاست ، با این پراکندگی که در توده هست و از هر زبانی صدایی جدا شنیده میشود آیا ما به آن دچاریم یا از آن محروم؟!
این نتیجهی همهی واژههایی است که معنی آنها روشن نیست و هر کسی از خود برداشتی میکند و بدینسان به گمراهی دچار میگردند.
در کتاب «دور از آزادگی» به این جستار پرداخته و آن را روشن ساختهایم. آنچه اینجا میتوان گفت آنکه شما میبینید ما نه تنها دچار «تکصدایی» نیستیم بلکه از «تکثر» باور و کیش و مسلک و تیرهی بسیاری نیز برخورداریم و اگر تکثرگرایی چارهی دردها بوده میبایست ما اکنون در شاهراه پیشرفت میبودیم زیرا کمتر تودهای میتوان یافت که این اندازه دچار پراکندگی و چند صدایی باشد.
.
✴️ «جهانیسازی» ، پدرخوانده حکومتهای اسلامی
🔸 از «جمهوری اسلامی ایران» تا «امارت اسلامی افغانستان»
🔸 از روزی که وزیر خزانهداری «والاستریتی» آمریکا ، فتوی داد : «شاه دیوانه است» چون بهای نفت را پایین نمیآورد و «جمهوری اسلامی» آمد. تا روزی که «گلدمن سکس» فتوی داد : «لیتیوم ، نفت و بنزین نوین است» و «امارت اسلامی افغانستان» آمد.
🔸 در جایی که تودهها در تاریکی نادانی خفتهاند، سرمایهداران و «قدرتهای بزرگ» درباره آینده سرزمینشان و چگونگی تاراج آن معامله میکنند.
.
🔸 از «جمهوری اسلامی ایران» تا «امارت اسلامی افغانستان»
🔸 از روزی که وزیر خزانهداری «والاستریتی» آمریکا ، فتوی داد : «شاه دیوانه است» چون بهای نفت را پایین نمیآورد و «جمهوری اسلامی» آمد. تا روزی که «گلدمن سکس» فتوی داد : «لیتیوم ، نفت و بنزین نوین است» و «امارت اسلامی افغانستان» آمد.
🔸 در جایی که تودهها در تاریکی نادانی خفتهاند، سرمایهداران و «قدرتهای بزرگ» درباره آینده سرزمینشان و چگونگی تاراج آن معامله میکنند.
.
✴️ «جهانیسازی» ، پدرخوانده حکومتهای اسلامی
🔸 از «جمهوری اسلامی ایران» تا «امارت اسلامی افغانستان»
🔸 از روزی که وزیر خزانهداری «والاستریتی» آمریکا ، فتوی داد : «شاه دیوانه است» چون بهای نفت را پایین نمیآورد و «جمهوری اسلامی» آمد. تا روزی که «گلدمن سکس» فتوی داد : «لیتیوم ، نفت و بنزین نوین است» و «امارت اسلامی افغانستان» آمد.
🔸 در جایی که تودهها در تاریکی نادانی خفتهاند، سرمایهداران و «قدرتهای بزرگ» درباره آینده سرزمینشان و چگونگی تاراج آن معامله میکنند.
در 1974 بود که ویلیام سایمون وزیر خزانهداری «والاستریتی» آمریکا ، در گفتگو با نشریهای گفت: «شاه دیوانه است» چون بهای نفت را کاهش نمیداد. آن روزها ، روزگار «شوکنفتی» بود و پافشاری شاه ایران بر افزایش بهای نفت و روزهایی که او آرزوی صنعتیکردن ایران را با «پترو دلار» بر زبان میآورد. آرزوهایی که برای «سرمایهداری» ناخوشایند بود. در همان سال بود که دولت پرتقال در نتیجه افزایش بهای نفت و گرفتاری مالی با کودتای «دستچپی» برافتاد. کارشناسان بانک جهانی هم پیشبینی نموده بودند که بهای نفت در دهه هشتاد میلادی تا صد دلار در هر بشکه افزایش خواهد یافت.
در چنین فضایی بود که دیوید راکفلر سرمایهداران جهانی را از آمریکای شمالی، اروپای غربی و ژاپن در «کمیسیون سهجانبه» گردهم آورد و دکتر برژینسکی هم از استادی دانشگاه کلمبیا کنارهجست تا برای چگونگی رفتار با کشورهای «جهانسومی» (بخوانید : چگونگی کاهش بهای نفت و جلوگیری از صنعتیشدن کشورهای معدنفروش) چارهاندیشی نمایند. در اینجا بود که نقشه اربابان «جهانیسازی» کشیده شد و از درون همین چارهاندیشیها بود که «جمهوری اسلامی ایران» زاییده شد.
دنباله داستان را خود میدانید : شاه برانداخته شد ، نفت در دهه هشتاد میلادی کمتر از ده دلار فروخته شد ، دولتهای سوسیال برافتادند و بازارهای آنها در سرمایه جهانی «ادغام» گردید ، چین بهعنوان «کارخانه جهان» برکشیده شد و از افغانستان تا سوریه ویران گردید.
گویا درباره افغانستان ، «بازی بزرگ» نوین از سال 2010 آغاز گردید ، زمانی که روزنامه نیویورکتایمز از نتیجه بررسیهای وزارت دفاع آمریکا درباره کانهای افغانستان پرده برداشت و خبر داد که پنتاگون در گزارش خود، افغانستان را «عربستان سعودی لیتیوم» (The Saudi Arabia of Lithium) نامیده. اینست در سال 2016 که «گلدمن-سکس» (Goldman Sachs - شرکت بزرگ چندملیتی مالی و سرمایهگزاری) فتوی داد که «لیتیوم ، نفت و بنزین آینده است» و میتواند زمینه یک «صنعت تریلیوندلاری» باشد ، باید این روزها و پیدایش «امارت اسلامی افغانستان» پیشبینی میشد.
گویا بانکداران و سرمایهداران جهانی ، نقشههای بدی برای خراسان و سیستان باستانی کشیدهاند و بسودهای کلانی از بازار «تریلیون دلاری انرژی پاک» یا «انقلاب سبز» چشم دوختهاند. گویا داد و ستدی در پس پرده رخ داده و بهرهبرداری از لیتیوم این سرزمین را به چین یا «کارخانه جهان» واگزار نمودهاند و «امارت اسلامی افغانستان» آمده تا اجرای این نقشه را تأمین نماید ، ماننده همان چیزی که 42 سال پیش در ایران رخ داد.
اگر در دور نخستی که «امارت اسلامی افغانستان» پدید آمد ، یکی از انگیزههای پس پرده آن ، «خطوط لوله گاز» بود و کمپانیهای نفتی بنفت و گاز دریای کاسپین و سرمایهگزاری برای کشیدن خط لوله گاز از ترکمنستان چشم دوخته بودند؛ گویا امروز در دور دوم «امارت اسلامی» ، صنعت تریلیون دلاری لیتیوم هم بآن افزوده شده. ناگفته نماند که پیشامدهای سیاسی بسیار پیچیده است و یک رویداد انگیزههای بسیاری تواند داشت ولی بیگمان میتوان آنچه را گفتیم ، یکی از انگیزههای بزرگ رویدادهای افغانستان بشمار آورد.
پیداست که در این نقشه یا معامله ، سرنوشت ایرانیتباران و فارسیزبانان خراسان و سیستان کهن کمترین ارجی در چشم «اربابان جهان» ندارد. «امارت اسلامی» باید همسو با نقشههای سرمایهداری جهانی کار کند و امنیت آنجا را برای استخراج معادن نگهدارد. در این میان اگر خواست با پاکسازی یا گریزاندن ایرانیتباران و فارسیزبانان ، آنجا را «افغانستان» سازد ، چه باک؟!. از هماکنون برای گریختگان از «امارت اسلامی» چارهای اندیشیدهاند. آنها را در اوگاندا یا فیلیپین یا کوزو یا بوسنی یا آلبانی جا خواهند داد!
(1 از 2)
👇
🔸 از «جمهوری اسلامی ایران» تا «امارت اسلامی افغانستان»
🔸 از روزی که وزیر خزانهداری «والاستریتی» آمریکا ، فتوی داد : «شاه دیوانه است» چون بهای نفت را پایین نمیآورد و «جمهوری اسلامی» آمد. تا روزی که «گلدمن سکس» فتوی داد : «لیتیوم ، نفت و بنزین نوین است» و «امارت اسلامی افغانستان» آمد.
🔸 در جایی که تودهها در تاریکی نادانی خفتهاند، سرمایهداران و «قدرتهای بزرگ» درباره آینده سرزمینشان و چگونگی تاراج آن معامله میکنند.
در 1974 بود که ویلیام سایمون وزیر خزانهداری «والاستریتی» آمریکا ، در گفتگو با نشریهای گفت: «شاه دیوانه است» چون بهای نفت را کاهش نمیداد. آن روزها ، روزگار «شوکنفتی» بود و پافشاری شاه ایران بر افزایش بهای نفت و روزهایی که او آرزوی صنعتیکردن ایران را با «پترو دلار» بر زبان میآورد. آرزوهایی که برای «سرمایهداری» ناخوشایند بود. در همان سال بود که دولت پرتقال در نتیجه افزایش بهای نفت و گرفتاری مالی با کودتای «دستچپی» برافتاد. کارشناسان بانک جهانی هم پیشبینی نموده بودند که بهای نفت در دهه هشتاد میلادی تا صد دلار در هر بشکه افزایش خواهد یافت.
در چنین فضایی بود که دیوید راکفلر سرمایهداران جهانی را از آمریکای شمالی، اروپای غربی و ژاپن در «کمیسیون سهجانبه» گردهم آورد و دکتر برژینسکی هم از استادی دانشگاه کلمبیا کنارهجست تا برای چگونگی رفتار با کشورهای «جهانسومی» (بخوانید : چگونگی کاهش بهای نفت و جلوگیری از صنعتیشدن کشورهای معدنفروش) چارهاندیشی نمایند. در اینجا بود که نقشه اربابان «جهانیسازی» کشیده شد و از درون همین چارهاندیشیها بود که «جمهوری اسلامی ایران» زاییده شد.
دنباله داستان را خود میدانید : شاه برانداخته شد ، نفت در دهه هشتاد میلادی کمتر از ده دلار فروخته شد ، دولتهای سوسیال برافتادند و بازارهای آنها در سرمایه جهانی «ادغام» گردید ، چین بهعنوان «کارخانه جهان» برکشیده شد و از افغانستان تا سوریه ویران گردید.
گویا درباره افغانستان ، «بازی بزرگ» نوین از سال 2010 آغاز گردید ، زمانی که روزنامه نیویورکتایمز از نتیجه بررسیهای وزارت دفاع آمریکا درباره کانهای افغانستان پرده برداشت و خبر داد که پنتاگون در گزارش خود، افغانستان را «عربستان سعودی لیتیوم» (The Saudi Arabia of Lithium) نامیده. اینست در سال 2016 که «گلدمن-سکس» (Goldman Sachs - شرکت بزرگ چندملیتی مالی و سرمایهگزاری) فتوی داد که «لیتیوم ، نفت و بنزین آینده است» و میتواند زمینه یک «صنعت تریلیوندلاری» باشد ، باید این روزها و پیدایش «امارت اسلامی افغانستان» پیشبینی میشد.
گویا بانکداران و سرمایهداران جهانی ، نقشههای بدی برای خراسان و سیستان باستانی کشیدهاند و بسودهای کلانی از بازار «تریلیون دلاری انرژی پاک» یا «انقلاب سبز» چشم دوختهاند. گویا داد و ستدی در پس پرده رخ داده و بهرهبرداری از لیتیوم این سرزمین را به چین یا «کارخانه جهان» واگزار نمودهاند و «امارت اسلامی افغانستان» آمده تا اجرای این نقشه را تأمین نماید ، ماننده همان چیزی که 42 سال پیش در ایران رخ داد.
اگر در دور نخستی که «امارت اسلامی افغانستان» پدید آمد ، یکی از انگیزههای پس پرده آن ، «خطوط لوله گاز» بود و کمپانیهای نفتی بنفت و گاز دریای کاسپین و سرمایهگزاری برای کشیدن خط لوله گاز از ترکمنستان چشم دوخته بودند؛ گویا امروز در دور دوم «امارت اسلامی» ، صنعت تریلیون دلاری لیتیوم هم بآن افزوده شده. ناگفته نماند که پیشامدهای سیاسی بسیار پیچیده است و یک رویداد انگیزههای بسیاری تواند داشت ولی بیگمان میتوان آنچه را گفتیم ، یکی از انگیزههای بزرگ رویدادهای افغانستان بشمار آورد.
پیداست که در این نقشه یا معامله ، سرنوشت ایرانیتباران و فارسیزبانان خراسان و سیستان کهن کمترین ارجی در چشم «اربابان جهان» ندارد. «امارت اسلامی» باید همسو با نقشههای سرمایهداری جهانی کار کند و امنیت آنجا را برای استخراج معادن نگهدارد. در این میان اگر خواست با پاکسازی یا گریزاندن ایرانیتباران و فارسیزبانان ، آنجا را «افغانستان» سازد ، چه باک؟!. از هماکنون برای گریختگان از «امارت اسلامی» چارهای اندیشیدهاند. آنها را در اوگاندا یا فیلیپین یا کوزو یا بوسنی یا آلبانی جا خواهند داد!
(1 از 2)
👇
👆
درد ما و درد همسایگانمان یکسانست و همانست که هشتاد سال پیش بوده و ناگزیر درمان آن نیز تغییر نکرده . از این روست که راهنماییهای شادروان کسروی ، پس از هشتاد سال، برای ما تازگی دارد چنانکه گویی برای امروز ما سروده شده.
شادروان کسروی گفته بود : «زیان دیگر این دستگاه اسلام نام آنست که دولتهای بزرگ که در آرزوی جهانگیری میباشند و بتودههای ناتوان و درماندهی اسلامی چشم دوختهاند ، این دستگاه را افزاری برای پیشرفت کار خود ساختهاند. ... راستی را این دستگاه اسلام نام از هر باره بسود دولتهای آزمند و جهانگیر میباشد. ... امروز این دستگاه به دو کار بسیار میخورد : یکی به کار مفتخواری که بدینسان ملیونها دکان باز کردهاند. دیگری به کار سیاست که دولتهای آزمند این را افزاری برای چیرگی به تودههای شرقی گرفتهاند.»
کسروی میگفت که همه این کیشها و نادانیها باید دور ریخته شود ، زیرا جلوی پیشرفت تودههای شرقی را گرفته و میان آنها پراکندگی و دشمنی انداخته. او برآن بود که یک دین پاک و والایی که با خرد و دانش سازگار باشد، باید جایگزین آن گمراهیهای کهن گردد و آیین خردمندانه نوی برای زندگی در پیش گرفته شود وگرنه از هیچ کوشش دیگری نتیجه درستی بدست نخواهد آمد. او چه نیک گفته بود که «پیشامدهای جهان پایندان (ضامن) پیشرفت ماست». آری ، پیشامدهای جهان گواهی بر راستی و درستی راه کسروی است و از این روست که راه پاکدینی همچنان زنده است.
اگر هنوز دچار این پندار هستید که با این کیشهای گمراه و خرافات و نادانیها میتوان راه رفت و بجایی رسید ، از این پیشامدهایی که جلوی دیدگانتان رخ میدهد عبرت بگیرید. ایرانی و افغان و تاجیکی و عراقی و سوری و ... باید حساب خود را با کیشهای پوسیده و نادانیهای هزارساله که افزار سرمایهداران و سیاستگران غربی برای تاراج کشورهایشان گردیده، پاک سازند. اگر تودهها بیدار و آگاه گردند و آیین نوی برای زندگی سرفرازانه و خردمندانه پیش پای آنان گزارده شود ، آنگاه خواهند توانست چنان نقشهها و بازیهایی را بهم زنند و رشته سرنوشت خود را بدست گیرند.
ایران و همسایگانش سخت بیک «رستاخیز» و «انقلاب» نیاز میدارند. هر انقلابی نخست از اندیشهها آغاز میگردد اینست که برای پدید آوردن چنان انقلابی در اندیشهها ، «پاکدینی» یک سرمایه خداداد گرانبهایی نزد ماست. گفتهایم و باز هم میگوییم و بر سخن خود استوار ایستادهایم که رهایی ایران و شرق از «شاهراه پاکدینی» میگذرد.
(2 از 2)
پایان
.
درد ما و درد همسایگانمان یکسانست و همانست که هشتاد سال پیش بوده و ناگزیر درمان آن نیز تغییر نکرده . از این روست که راهنماییهای شادروان کسروی ، پس از هشتاد سال، برای ما تازگی دارد چنانکه گویی برای امروز ما سروده شده.
شادروان کسروی گفته بود : «زیان دیگر این دستگاه اسلام نام آنست که دولتهای بزرگ که در آرزوی جهانگیری میباشند و بتودههای ناتوان و درماندهی اسلامی چشم دوختهاند ، این دستگاه را افزاری برای پیشرفت کار خود ساختهاند. ... راستی را این دستگاه اسلام نام از هر باره بسود دولتهای آزمند و جهانگیر میباشد. ... امروز این دستگاه به دو کار بسیار میخورد : یکی به کار مفتخواری که بدینسان ملیونها دکان باز کردهاند. دیگری به کار سیاست که دولتهای آزمند این را افزاری برای چیرگی به تودههای شرقی گرفتهاند.»
کسروی میگفت که همه این کیشها و نادانیها باید دور ریخته شود ، زیرا جلوی پیشرفت تودههای شرقی را گرفته و میان آنها پراکندگی و دشمنی انداخته. او برآن بود که یک دین پاک و والایی که با خرد و دانش سازگار باشد، باید جایگزین آن گمراهیهای کهن گردد و آیین خردمندانه نوی برای زندگی در پیش گرفته شود وگرنه از هیچ کوشش دیگری نتیجه درستی بدست نخواهد آمد. او چه نیک گفته بود که «پیشامدهای جهان پایندان (ضامن) پیشرفت ماست». آری ، پیشامدهای جهان گواهی بر راستی و درستی راه کسروی است و از این روست که راه پاکدینی همچنان زنده است.
اگر هنوز دچار این پندار هستید که با این کیشهای گمراه و خرافات و نادانیها میتوان راه رفت و بجایی رسید ، از این پیشامدهایی که جلوی دیدگانتان رخ میدهد عبرت بگیرید. ایرانی و افغان و تاجیکی و عراقی و سوری و ... باید حساب خود را با کیشهای پوسیده و نادانیهای هزارساله که افزار سرمایهداران و سیاستگران غربی برای تاراج کشورهایشان گردیده، پاک سازند. اگر تودهها بیدار و آگاه گردند و آیین نوی برای زندگی سرفرازانه و خردمندانه پیش پای آنان گزارده شود ، آنگاه خواهند توانست چنان نقشهها و بازیهایی را بهم زنند و رشته سرنوشت خود را بدست گیرند.
ایران و همسایگانش سخت بیک «رستاخیز» و «انقلاب» نیاز میدارند. هر انقلابی نخست از اندیشهها آغاز میگردد اینست که برای پدید آوردن چنان انقلابی در اندیشهها ، «پاکدینی» یک سرمایه خداداد گرانبهایی نزد ماست. گفتهایم و باز هم میگوییم و بر سخن خود استوار ایستادهایم که رهایی ایران و شرق از «شاهراه پاکدینی» میگذرد.
(2 از 2)
پایان
.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش چهارم : فلسفه و «ادبیّات»)
🔸 1ـ بِچه دانشی باید پرداخت؟.. (تکهی هشت از هشت)
بسخن خود بازگردیم : جستجو از راز آفرینش را از راهش باید کرد. آن جستجوهایی که یونانیان و رومیان داشتهاند و بنام فلسفه شهرت یافته و آن پر و بالهایی که در شرق بر آنها افزوده شده بنیاد همگی بر گزافه و گمان میباشد و از اینجاست که ارجی بر آنها نتوان نهاد. آنها راههای پیچاپیچی پیدا کرده و مایهی گمراهی و گرفتاری شرقیان گردیده که باید همه را رها کرد.
امروز علمهایی در اروپا پیشرفت نموده : هیئت ، شیمی ، فیزیک ، زمینشناسی و مانند اینها. این علمها یک رشته از جستجوهایی را که بایستی کرد از راهش پیش برده و کار را بسیار آسان نموده. باید هر کسی از این علمها بهره برگیرد و بر شناسایی جهان بینا گردد. جستجوهایی که بنیاد آن آزمایش و سنجش باشد بهر نامی که هست باید پذیرفت.
سخن کوتاه میکنیم : راز این جهان پدیدار را از آسمان و زمین جز از راه علوم طبیعی نباید جست و هرچه سخن در این بارهها تاکنون گفته شده چه بعنوان فلسفه و چه بدستاویز دین همه را باید دور انداخت. کسانی دریغ میدارند که یاوهبافیهایی را که فراگرفتهاند دور اندازند. ولی آیا جز رسوایی چه سودی از آنها خواهد بود؟!
اما دربارهی خدا و آغاز آفرینش ، در این باره راه رستگاری را دین مینماید : «آنچه را که بدستیاری خرد درمییابی باور کن و بدو بگرو و آنچه را درنمییابی رها کن و بخاموشی بگرای» اینست دستور آسمانی اینست راه رستگاری. کسانی که خدا و آفرینش را دستاویز ساخته گزافهها از خود میبافند جز یکمشت نادانان نمیباشند. باید از آنان دوری گزید. باید از سخنانشان بیزاری جست. ما را امروز نیاز بفلسفه و عرفان و یا گزافهبافیهایی که باین نامها شده بازنمانده و باید همه را دور انداخت.
اگر حکمت «جهان را با دیدهی بیناتری دیدن» است از این رشتهها چنان نتیجهای در دست نمیتواند بود. اینها مغز را میفرساید و دیدهی بینایی را کور میسازد.
ببینید کسانی که در این راهها از پیشروان بودهاند آیا در زمان خود چه گرهی از کار زندگانی باز کردهاند؟! قرنهای گذشته دورهی گرفتاری شرقیان بوده و آسیبها پیاپی میرسیده آیا کسی را از اینان سراغ دارید که دامنی بکمر زده آسیبی را از مردم برگرداند؟! یا یکی را میشناسید که راه روشنی زیر پای تودهای نهاده آنان را از پراکندهاندیشی بازرهاند؟!
بلکه اگر راستی را بخواهیم مایهی پراکندگی اندیشهها خود اینان بودهاند و بدینسان شرق را از پای انداختهاند! هر کسی قماش دیگری بافته و بدست مردم داده.
پس از همهی اینها ـ آیا امروز چه سودی از این رشتهها میتوان برداشت؟! آیا جز فرسودگی و درماندگی و سنگینباری نتیجهی دیگری در دست تواند بود؟!
اگر میخواهیم در این دورهی سرگردانی جهان کاری انجام دهیم و شاهراه رستگاری بروی جهانیان باز نماییم و نام شرق را در تاریخ جاویدان گردانیم باید در گام نخست بچارهی این بیراهیهای خود بکوشیم. کار جهان جز بدستیاری خرد درست نمیتواند بود. باید بیش از همه خرد را توانا گردانیم و هر آنچه با خرد سازش ندارد بیباکانه دور بیندازیم.
.
🔸 1ـ بِچه دانشی باید پرداخت؟.. (تکهی هشت از هشت)
بسخن خود بازگردیم : جستجو از راز آفرینش را از راهش باید کرد. آن جستجوهایی که یونانیان و رومیان داشتهاند و بنام فلسفه شهرت یافته و آن پر و بالهایی که در شرق بر آنها افزوده شده بنیاد همگی بر گزافه و گمان میباشد و از اینجاست که ارجی بر آنها نتوان نهاد. آنها راههای پیچاپیچی پیدا کرده و مایهی گمراهی و گرفتاری شرقیان گردیده که باید همه را رها کرد.
امروز علمهایی در اروپا پیشرفت نموده : هیئت ، شیمی ، فیزیک ، زمینشناسی و مانند اینها. این علمها یک رشته از جستجوهایی را که بایستی کرد از راهش پیش برده و کار را بسیار آسان نموده. باید هر کسی از این علمها بهره برگیرد و بر شناسایی جهان بینا گردد. جستجوهایی که بنیاد آن آزمایش و سنجش باشد بهر نامی که هست باید پذیرفت.
سخن کوتاه میکنیم : راز این جهان پدیدار را از آسمان و زمین جز از راه علوم طبیعی نباید جست و هرچه سخن در این بارهها تاکنون گفته شده چه بعنوان فلسفه و چه بدستاویز دین همه را باید دور انداخت. کسانی دریغ میدارند که یاوهبافیهایی را که فراگرفتهاند دور اندازند. ولی آیا جز رسوایی چه سودی از آنها خواهد بود؟!
اما دربارهی خدا و آغاز آفرینش ، در این باره راه رستگاری را دین مینماید : «آنچه را که بدستیاری خرد درمییابی باور کن و بدو بگرو و آنچه را درنمییابی رها کن و بخاموشی بگرای» اینست دستور آسمانی اینست راه رستگاری. کسانی که خدا و آفرینش را دستاویز ساخته گزافهها از خود میبافند جز یکمشت نادانان نمیباشند. باید از آنان دوری گزید. باید از سخنانشان بیزاری جست. ما را امروز نیاز بفلسفه و عرفان و یا گزافهبافیهایی که باین نامها شده بازنمانده و باید همه را دور انداخت.
اگر حکمت «جهان را با دیدهی بیناتری دیدن» است از این رشتهها چنان نتیجهای در دست نمیتواند بود. اینها مغز را میفرساید و دیدهی بینایی را کور میسازد.
ببینید کسانی که در این راهها از پیشروان بودهاند آیا در زمان خود چه گرهی از کار زندگانی باز کردهاند؟! قرنهای گذشته دورهی گرفتاری شرقیان بوده و آسیبها پیاپی میرسیده آیا کسی را از اینان سراغ دارید که دامنی بکمر زده آسیبی را از مردم برگرداند؟! یا یکی را میشناسید که راه روشنی زیر پای تودهای نهاده آنان را از پراکندهاندیشی بازرهاند؟!
بلکه اگر راستی را بخواهیم مایهی پراکندگی اندیشهها خود اینان بودهاند و بدینسان شرق را از پای انداختهاند! هر کسی قماش دیگری بافته و بدست مردم داده.
پس از همهی اینها ـ آیا امروز چه سودی از این رشتهها میتوان برداشت؟! آیا جز فرسودگی و درماندگی و سنگینباری نتیجهی دیگری در دست تواند بود؟!
اگر میخواهیم در این دورهی سرگردانی جهان کاری انجام دهیم و شاهراه رستگاری بروی جهانیان باز نماییم و نام شرق را در تاریخ جاویدان گردانیم باید در گام نخست بچارهی این بیراهیهای خود بکوشیم. کار جهان جز بدستیاری خرد درست نمیتواند بود. باید بیش از همه خرد را توانا گردانیم و هر آنچه با خرد سازش ندارد بیباکانه دور بیندازیم.
.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
✴️ نبرد با گمراهیها
در روزهای نخست محرم ما گفتارهایی از تاریخچهی شیعیگری و زیانهای آن به توده و کشور و همچنین ویدئوهایی از نمایشهای شیعیان در محرم آوردیم. اندازهی فهم و دانش ملایان را که پیشوایان این کیشند نشان دادیم. این رشته بریده نشده و ما در آینده نیز در اینباره سخنان دیگری خواهیم راند.
هستند دستههایی که به خدا و دین باوری ندارند یا به کیش دیگری آلودهاند ، آنها نیز درمیان گفتارهاشان از آموزاکهای پستِ شیعیگری بعنوان «خرافات» یاد کرده به گله و ناله برمیخیزند. ولی باید دانست گمراهی بزرگ و بیمگین شیعیگری از ردهی باور به شومی سیزده ، باور به چشم زخم ، باور به بدیُمنی و خوششگونی و مانند اینها نیست. اینست چنانکه از اسفند دود کردن و دعا به بازو بستن نکوهش میرود ، نباید گمان داشت به شیعیگری هم همان یک نکوهش و یا گله از پیروانش نتیجهای خواهد داشت. این کیش بسیار زیانمند را باید از ریشه کند و نابود گردانید.
بارها گفتهایم از گله و ناله و آرزو کردن کمترین کاری برنمیآید. گیریم یک کیشی با نکوهش و ریشخند و «خرافات» نامیدن اندکی سست شد ، آیا برخواهد افتاد؟! آیا پیروانش از آن دست خواهند شست؟!..
ببینید دانشها دویست سیصد سالست تیشهها بریشهی دینها زدهاند و با این حال در سراسر جهان کلیساها و دانشگاهها ، مسجدها و دانشکدهها ، پرستشگاهها و پژوهشکدهها پهلو به پهلوی یکدیگر میایستند. بسیاری از دولتها همچون شوروی و چین کمونیست با کیشها نبردیدهاند ، همچنین دولتهای لائیک و سران حکومتها همچون آتاترک در ترکیه ، رضاشاه در ایران و عبدالناصر و جانشینانش در مصر ، به کیشها بیپروایی کرده به آنها دخالت در کارها ندادهاند. ولی دیده شده باز آنها از پا نیفتاده پایداری کردهاند.
آیا راز این چیست؟! چارهی این کیشها چه میباشد؟!..
باشد کسانی این را نومیدی نمودن از سوی ما پندارند و پرسند : پس شما خود به برافتادن کیشها امید نمیدارید؟!. پس چگونه است که به چنین کوششهایی میپردازید؟!. مگر شرط خرد نه آنست که هر کاری را باید برای نتیجهای کرد؟!
پاسخ آنست که ما در اینکه این کیشهایِ گمراه را به همدستی نیکخواهان خواهیم برانداخت کوچکترین شکی نداریم. بویژه نیک میدانیم چرا تیشههایی که دانشها و دولتهای لائیک به کیشها فرو آوردهاند ، باآنکه آنها را سست گردانیده ولی ریشهکن نساخته. با این دانستنست که به «نبرد» با کیشها برخاستهایم و بیگمانیم که راه فیروزی جز این نیست و نخواهد بود.
بیگفتگو این پاسخ کامل و روشن نیست و رازی را که یادش کردیم آشکار نمیگرداند. برای یک پاسخ درست و روشن ، ما خوانندگان را به خواندن کتاب «دین و جهان» دعوت میکنیم تا در آن جز جستار یادشده جستارهای دیگری همچون همبستگی دین و دانش ، گرفتاری مادّیگری در ایران و جهان ، سختی زندگانی کنونی ، آفت جنگ ، ماشینیزم ، اقتصاد دادگرانه و شورش (انقلاب) را نیز بمیان میآورد و زمینه را نیک روشن میگرداند.
این کتاب را با سنجش با متن اصلی ویراییده و آمادهی پراکنش گردانیدهایم. کتاب را از اینجا دریافت کنید.
در روزهای نخست محرم ما گفتارهایی از تاریخچهی شیعیگری و زیانهای آن به توده و کشور و همچنین ویدئوهایی از نمایشهای شیعیان در محرم آوردیم. اندازهی فهم و دانش ملایان را که پیشوایان این کیشند نشان دادیم. این رشته بریده نشده و ما در آینده نیز در اینباره سخنان دیگری خواهیم راند.
هستند دستههایی که به خدا و دین باوری ندارند یا به کیش دیگری آلودهاند ، آنها نیز درمیان گفتارهاشان از آموزاکهای پستِ شیعیگری بعنوان «خرافات» یاد کرده به گله و ناله برمیخیزند. ولی باید دانست گمراهی بزرگ و بیمگین شیعیگری از ردهی باور به شومی سیزده ، باور به چشم زخم ، باور به بدیُمنی و خوششگونی و مانند اینها نیست. اینست چنانکه از اسفند دود کردن و دعا به بازو بستن نکوهش میرود ، نباید گمان داشت به شیعیگری هم همان یک نکوهش و یا گله از پیروانش نتیجهای خواهد داشت. این کیش بسیار زیانمند را باید از ریشه کند و نابود گردانید.
بارها گفتهایم از گله و ناله و آرزو کردن کمترین کاری برنمیآید. گیریم یک کیشی با نکوهش و ریشخند و «خرافات» نامیدن اندکی سست شد ، آیا برخواهد افتاد؟! آیا پیروانش از آن دست خواهند شست؟!..
ببینید دانشها دویست سیصد سالست تیشهها بریشهی دینها زدهاند و با این حال در سراسر جهان کلیساها و دانشگاهها ، مسجدها و دانشکدهها ، پرستشگاهها و پژوهشکدهها پهلو به پهلوی یکدیگر میایستند. بسیاری از دولتها همچون شوروی و چین کمونیست با کیشها نبردیدهاند ، همچنین دولتهای لائیک و سران حکومتها همچون آتاترک در ترکیه ، رضاشاه در ایران و عبدالناصر و جانشینانش در مصر ، به کیشها بیپروایی کرده به آنها دخالت در کارها ندادهاند. ولی دیده شده باز آنها از پا نیفتاده پایداری کردهاند.
آیا راز این چیست؟! چارهی این کیشها چه میباشد؟!..
باشد کسانی این را نومیدی نمودن از سوی ما پندارند و پرسند : پس شما خود به برافتادن کیشها امید نمیدارید؟!. پس چگونه است که به چنین کوششهایی میپردازید؟!. مگر شرط خرد نه آنست که هر کاری را باید برای نتیجهای کرد؟!
پاسخ آنست که ما در اینکه این کیشهایِ گمراه را به همدستی نیکخواهان خواهیم برانداخت کوچکترین شکی نداریم. بویژه نیک میدانیم چرا تیشههایی که دانشها و دولتهای لائیک به کیشها فرو آوردهاند ، باآنکه آنها را سست گردانیده ولی ریشهکن نساخته. با این دانستنست که به «نبرد» با کیشها برخاستهایم و بیگمانیم که راه فیروزی جز این نیست و نخواهد بود.
بیگفتگو این پاسخ کامل و روشن نیست و رازی را که یادش کردیم آشکار نمیگرداند. برای یک پاسخ درست و روشن ، ما خوانندگان را به خواندن کتاب «دین و جهان» دعوت میکنیم تا در آن جز جستار یادشده جستارهای دیگری همچون همبستگی دین و دانش ، گرفتاری مادّیگری در ایران و جهان ، سختی زندگانی کنونی ، آفت جنگ ، ماشینیزم ، اقتصاد دادگرانه و شورش (انقلاب) را نیز بمیان میآورد و زمینه را نیک روشن میگرداند.
این کتاب را با سنجش با متن اصلی ویراییده و آمادهی پراکنش گردانیدهایم. کتاب را از اینجا دریافت کنید.
Telegram
کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
🔶 دین و جهان
🖌 احمد کسروی
🔍 جستار : گرفتاری دینها در جهان ، همبستگی دین و دانش ، براندازی دینها ، گرفتاری مادّیگری در ایران و جهان ، سختی زندگانی کنونی ، آفت جنگ ، ماشینیزم ، اقتصاد دادگرانه ، شورش (یا انقلاب)
📊 شمار ساتها : ۸۵
بازپسین پراکنش : شهریور…
🖌 احمد کسروی
🔍 جستار : گرفتاری دینها در جهان ، همبستگی دین و دانش ، براندازی دینها ، گرفتاری مادّیگری در ایران و جهان ، سختی زندگانی کنونی ، آفت جنگ ، ماشینیزم ، اقتصاد دادگرانه ، شورش (یا انقلاب)
📊 شمار ساتها : ۸۵
بازپسین پراکنش : شهریور…
ـ حاج آقا!.pdf
320 KB
🔸 حاج آقا !
🔹 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
.
🔹 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
.
🔶 یاد یک سفر
🔸 (تکهی یک از پنج)
چندی پیش در سفری به لرستان با اتوبوس ، در میان راه ، مرد سالمند ولی زندهدلی روی صندلی کناریم نشست ـ مردی آگاه و پرشور. همسفری و آشنایی ما با یکدیگر ، از سلام کردن آغاز یافت و سپس به سان (وضع) آب و هوا کشید و از این سخن رفت که امسال همچون سالهای گذشته نبوده و در چندین خشکسالی اخیر ، چنین برف و بارانی کمتر باریده و اینکه پدیدهی النینو را کارشناسان در این دگرگونی آب و هوا هَنایا (مؤثر) دانستهاند.
از اینجا سخن به جاهای دیگر کشید و او از جغرافیای آن سرزمین و رودها و اینکه سرچشمههاشان کجاست و از کجاها میگذرد و به کجا میریزد ، از کوهها و قلههاشان و سپس از تاریخچهی نام شهرهای آن نزدیکیها و پیشامدهای تاریخیِ هر یک و دیگر چیزها سخن راند. از ویژگیهای هر یک از روستاهای بنام آن جاها گرفته تا از مردان تاریخی آن سرزمین به شیرینی سخن راند و من نیک گوش میکردم و بهره میبردم.
من که از آگاهیهای او در شگفت بودم شُوندَش (سبب) را پرسیدم. از کارهایی که کرده بود یاد کرد و دانستم جز آنکه از بومیان آنجاست در پیشههایی که کار کرده ناچار بوده به جاهای بسیاری در ایران سفر کند و اینست آنها را نیک شناخته و چون به تاریخ هم دلبستگی داشته آگاهیهایی نیز از آن راه بدست آورده.
سخنان او دلنشین بود و با گرمی و شور ویژهای سخن میراند و من لذت میبردم بویژه که بدینسان سفر هم کوتاه مینمود. سپس زمینهی سخنمان دیگر گردید و به ایرادهایی که در کشورداری بفراوانی هست کشید. برخی چیزها او گفت و برخی هم من گفتم. از سخنانش امیدی نمودار نبود. سرانجام گفت : از ما که گذشته ، من دلم به حال این جوانان میسوزد که چه خواهند کرد و زندگیشان با چه بدبختیهایی درآمیخته.
من بکوتاهی گفتم : نباید نومید گردید. خدا به ما خرد داده. باید از آن بهره جوییم و بکوشیم روی پای خود ایستاده ، خود به گرفتاریهامان چاره بیابیم. او هم پذیرفت ولی تو گویی پذیرشش از روی امیدواری نبود.
سپس باز زمینهی دیگری را گشود. سخنانی از دودستگی در دولت و اینکه سپاه پاسداران چه میکند و به چه کارهایی دست انداخته و احمد و مصطفا خمینی را کیها و چرا کشتند و اینکه چه شد خمینی بیکباره در جهان شناخته گردید و از پدر و برادرش گفت و اینکه تبارشان به سیکها در هند میرسد. پولی که انگلیسها میدادهاند با دست این خانواده به طلبههاشان میرسیده و نیز داستانی سرود از اینکه در سال 56 یا 57 آمریکاییان با خمینی در نجف دیدار کردند و به او قولهای استواری برای رهبری کشور دادند و کمابیش در هر یک از آنها این عبارتها را نیز میافزود : «مدارکش هم بیرون آمده» یا «شما به این تلویزیونهای خارجی نگاه کنید ، خواهید دریافت».
من به پاس سالمندی او و اینکه میخواستم بدانم سرانجام چه نتیجهای خواهد گرفت و همچنین چون سخنش گرم بود ، کمتر سخن گفته بیشتر گوش میکردم. همینکه سخنش به اینگونه « افشاگریها» کشید و با داستان اختلاسها و بندرهای قاچاق و اینگونه سخنان در کار افتادن براه دیگری بود ، به میان سخنش درآمدم و چنین گفتم :
شما گفتید جوانان ، زندگانی سختتری از ما خواهند داشت و افسوس میخوردید. همین نشان میدهد که از این سان خشنود نیستید و آرزو میکنید بهتر گردد ولی چارهای برایش نشان ندادید جز آنکه این رازهای سیاسی را بزبان میآورید. اکنون من از شما میپرسم : براستی اینها چه دردی را از ما درمان خواهد کرد؟! از دانستن این رازها ـ گیریم همهی آنها راست است ـ زندگانی جوانان بهتر خواهد گردید؟! آیا جز اینست که اینگونه سخنان تنها گله کردن است ولی چون نام سیاست بر خود دارد مردم گمان دارند با یادگیری اینها کوشش سیاسی میکنند ولی نمیدانند که از گله کردن کاری ساخته نیست؟! از صد گله یک ریگ جابجا نمیشود.
(بخش دوم این داستان فردا خواهد آمد)
.
🔸 (تکهی یک از پنج)
چندی پیش در سفری به لرستان با اتوبوس ، در میان راه ، مرد سالمند ولی زندهدلی روی صندلی کناریم نشست ـ مردی آگاه و پرشور. همسفری و آشنایی ما با یکدیگر ، از سلام کردن آغاز یافت و سپس به سان (وضع) آب و هوا کشید و از این سخن رفت که امسال همچون سالهای گذشته نبوده و در چندین خشکسالی اخیر ، چنین برف و بارانی کمتر باریده و اینکه پدیدهی النینو را کارشناسان در این دگرگونی آب و هوا هَنایا (مؤثر) دانستهاند.
از اینجا سخن به جاهای دیگر کشید و او از جغرافیای آن سرزمین و رودها و اینکه سرچشمههاشان کجاست و از کجاها میگذرد و به کجا میریزد ، از کوهها و قلههاشان و سپس از تاریخچهی نام شهرهای آن نزدیکیها و پیشامدهای تاریخیِ هر یک و دیگر چیزها سخن راند. از ویژگیهای هر یک از روستاهای بنام آن جاها گرفته تا از مردان تاریخی آن سرزمین به شیرینی سخن راند و من نیک گوش میکردم و بهره میبردم.
من که از آگاهیهای او در شگفت بودم شُوندَش (سبب) را پرسیدم. از کارهایی که کرده بود یاد کرد و دانستم جز آنکه از بومیان آنجاست در پیشههایی که کار کرده ناچار بوده به جاهای بسیاری در ایران سفر کند و اینست آنها را نیک شناخته و چون به تاریخ هم دلبستگی داشته آگاهیهایی نیز از آن راه بدست آورده.
سخنان او دلنشین بود و با گرمی و شور ویژهای سخن میراند و من لذت میبردم بویژه که بدینسان سفر هم کوتاه مینمود. سپس زمینهی سخنمان دیگر گردید و به ایرادهایی که در کشورداری بفراوانی هست کشید. برخی چیزها او گفت و برخی هم من گفتم. از سخنانش امیدی نمودار نبود. سرانجام گفت : از ما که گذشته ، من دلم به حال این جوانان میسوزد که چه خواهند کرد و زندگیشان با چه بدبختیهایی درآمیخته.
من بکوتاهی گفتم : نباید نومید گردید. خدا به ما خرد داده. باید از آن بهره جوییم و بکوشیم روی پای خود ایستاده ، خود به گرفتاریهامان چاره بیابیم. او هم پذیرفت ولی تو گویی پذیرشش از روی امیدواری نبود.
سپس باز زمینهی دیگری را گشود. سخنانی از دودستگی در دولت و اینکه سپاه پاسداران چه میکند و به چه کارهایی دست انداخته و احمد و مصطفا خمینی را کیها و چرا کشتند و اینکه چه شد خمینی بیکباره در جهان شناخته گردید و از پدر و برادرش گفت و اینکه تبارشان به سیکها در هند میرسد. پولی که انگلیسها میدادهاند با دست این خانواده به طلبههاشان میرسیده و نیز داستانی سرود از اینکه در سال 56 یا 57 آمریکاییان با خمینی در نجف دیدار کردند و به او قولهای استواری برای رهبری کشور دادند و کمابیش در هر یک از آنها این عبارتها را نیز میافزود : «مدارکش هم بیرون آمده» یا «شما به این تلویزیونهای خارجی نگاه کنید ، خواهید دریافت».
من به پاس سالمندی او و اینکه میخواستم بدانم سرانجام چه نتیجهای خواهد گرفت و همچنین چون سخنش گرم بود ، کمتر سخن گفته بیشتر گوش میکردم. همینکه سخنش به اینگونه « افشاگریها» کشید و با داستان اختلاسها و بندرهای قاچاق و اینگونه سخنان در کار افتادن براه دیگری بود ، به میان سخنش درآمدم و چنین گفتم :
شما گفتید جوانان ، زندگانی سختتری از ما خواهند داشت و افسوس میخوردید. همین نشان میدهد که از این سان خشنود نیستید و آرزو میکنید بهتر گردد ولی چارهای برایش نشان ندادید جز آنکه این رازهای سیاسی را بزبان میآورید. اکنون من از شما میپرسم : براستی اینها چه دردی را از ما درمان خواهد کرد؟! از دانستن این رازها ـ گیریم همهی آنها راست است ـ زندگانی جوانان بهتر خواهد گردید؟! آیا جز اینست که اینگونه سخنان تنها گله کردن است ولی چون نام سیاست بر خود دارد مردم گمان دارند با یادگیری اینها کوشش سیاسی میکنند ولی نمیدانند که از گله کردن کاری ساخته نیست؟! از صد گله یک ریگ جابجا نمیشود.
(بخش دوم این داستان فردا خواهد آمد)
.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 خردهگیری [دربارهی اتحاد] و پاسخ آن (تکهی چهار از پنج )
آری امروز در برابر این کوششهای ما یک هیاهوهایی پیدا میشود. ولی این چندگاهه[= موقتی] است. نتیجهی این کوششهای ما آنست که همهی کسانی که فهم و خرد درست دارند و اغراض چشم آنها را نپوشانیده از هر دستهای که باشند بسوی ما گرایند و در پیرامون این حقایق یگانگی نمایند و از آنسوی کسانی که فهم و خردشان از کار افتاده که بدلیل گردن نمیتوانند گزاشت یا اغراض و سودجویی جلوگیرشان میباشد در برابر ما دستهای پدید آورند و همچنان هیاهوی و ایستادگی نمایند. آری یک چنین دوتیرگی پدید آمده و روز بروز بزرگتر خواهد بود. ولی خدا میانهی ما و آنان داوری خواهد کرد و آن کسان سزای گردنکشی خود را از دلیل و منطق خواهند یافت و جز این چاره نیست.
آیا شما میپندارید اگر ما یا دیگری آواز بلند کنیم : «ای ایرانیان متحد شوید ، دست بهم دهید ..» نتیجه خواهد داد؟!... مگر ایرانیان با دلخواه و اختیار خود باین پراکندگی افتادهاند که با دلخواه و اختیار خود نیز از آن دست بردارند؟!. چنان کاری مانند آنست که شما یک بیماری را ببینید و باو اندرز دهید که «تندرست شو! دست از بیماری بردار!» و شرحی از سودهای تندرستی برای او بسرایید ، و چنین پندارید که نتیجه بدست خواهد آمد ، و این ندانید که او با میل و دلخواه خود بیمار نگردیده که با میل و دلخواه از آن بازگردد. اگر اینگونه آوازها سودی داشت پس چه شده که آنهمه گفتارها و داد و فریادها که از آغاز مشروطه در روزنامهها در همان زمینهی یگانگی نوشته شده کمترین سودی ندارد؟!.
آقای ارجمند در این توده (اگر آزادگان را بکنار گزارید) ده تن که دارای یک اندیشه باشند پیدا نمیشوند ، با اینحال «دعوت باتحاد» چه نتیجه تواند داد؟!. اگر ما راستی در آرزوی یگانگی هستیم باید بکوشیم و اندیشهها را یکی گردانیم. یگانگی جز در نتیجهی یکی بودن اندیشهها نتواند بود. در اینجاست که میگوییم : شما نام یگانگی را شنیدهاید و ما معنی آن را میدانیم و راهش را میشناسیم و بهترین دلیل آن یگانگیایست که امروز درمیان آزادگان پدیدار است. اینها کسانیند که هر چند تنی در جای دیگری میباشند و بیشترشان همدیگر را نمیشناسند ولی همگی یک راه را دنبال میکنند چرا که اندیشههاشان یکی میباشد.
.
🔸 خردهگیری [دربارهی اتحاد] و پاسخ آن (تکهی چهار از پنج )
آری امروز در برابر این کوششهای ما یک هیاهوهایی پیدا میشود. ولی این چندگاهه[= موقتی] است. نتیجهی این کوششهای ما آنست که همهی کسانی که فهم و خرد درست دارند و اغراض چشم آنها را نپوشانیده از هر دستهای که باشند بسوی ما گرایند و در پیرامون این حقایق یگانگی نمایند و از آنسوی کسانی که فهم و خردشان از کار افتاده که بدلیل گردن نمیتوانند گزاشت یا اغراض و سودجویی جلوگیرشان میباشد در برابر ما دستهای پدید آورند و همچنان هیاهوی و ایستادگی نمایند. آری یک چنین دوتیرگی پدید آمده و روز بروز بزرگتر خواهد بود. ولی خدا میانهی ما و آنان داوری خواهد کرد و آن کسان سزای گردنکشی خود را از دلیل و منطق خواهند یافت و جز این چاره نیست.
آیا شما میپندارید اگر ما یا دیگری آواز بلند کنیم : «ای ایرانیان متحد شوید ، دست بهم دهید ..» نتیجه خواهد داد؟!... مگر ایرانیان با دلخواه و اختیار خود باین پراکندگی افتادهاند که با دلخواه و اختیار خود نیز از آن دست بردارند؟!. چنان کاری مانند آنست که شما یک بیماری را ببینید و باو اندرز دهید که «تندرست شو! دست از بیماری بردار!» و شرحی از سودهای تندرستی برای او بسرایید ، و چنین پندارید که نتیجه بدست خواهد آمد ، و این ندانید که او با میل و دلخواه خود بیمار نگردیده که با میل و دلخواه از آن بازگردد. اگر اینگونه آوازها سودی داشت پس چه شده که آنهمه گفتارها و داد و فریادها که از آغاز مشروطه در روزنامهها در همان زمینهی یگانگی نوشته شده کمترین سودی ندارد؟!.
آقای ارجمند در این توده (اگر آزادگان را بکنار گزارید) ده تن که دارای یک اندیشه باشند پیدا نمیشوند ، با اینحال «دعوت باتحاد» چه نتیجه تواند داد؟!. اگر ما راستی در آرزوی یگانگی هستیم باید بکوشیم و اندیشهها را یکی گردانیم. یگانگی جز در نتیجهی یکی بودن اندیشهها نتواند بود. در اینجاست که میگوییم : شما نام یگانگی را شنیدهاید و ما معنی آن را میدانیم و راهش را میشناسیم و بهترین دلیل آن یگانگیایست که امروز درمیان آزادگان پدیدار است. اینها کسانیند که هر چند تنی در جای دیگری میباشند و بیشترشان همدیگر را نمیشناسند ولی همگی یک راه را دنبال میکنند چرا که اندیشههاشان یکی میباشد.
.