پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
👆


درد ما و درد همسایگانمان یکسانست و همانست که هشتاد سال پیش بوده و ناگزیر درمان آن نیز تغییر نکرده . از این روست که راهنماییهای شادروان کسروی ، پس از هشتاد سال، برای ما تازگی دارد چنانکه گویی برای امروز ما سروده شده.

شادروان کسروی گفته بود : «زیان دیگر این دستگاه اسلام نام آنست که دولتهای بزرگ که در آرزوی جهانگیری می‌باشند و بتوده‌های ناتوان و درمانده‌ی اسلامی چشم دوخته‌اند ، این دستگاه را افزاری برای پیشرفت کار خود ساخته‌اند. ... راستی را این دستگاه اسلام نام از هر باره بسود دولتهای آزمند و جهانگیر می‌باشد. ... امروز این دستگاه به دو کار بسیار می‌خورد : یکی به کار مفتخواری که بدینسان ملیونها دکان باز کرده‌اند. دیگری به کار سیاست که دولتهای آزمند این را افزاری برای چیرگی به توده‌های شرقی گرفته‌اند.»

کسروی می‌گفت که همه این کیش‌ها و نادانی‌ها باید دور ریخته شود ، زیرا جلوی پیشرفت توده‌های شرقی را گرفته و میان آنها پراکندگی و دشمنی انداخته. او برآن بود که یک دین پاک و والایی که با خرد و دانش سازگار باشد، باید جایگزین آن گمراهی‌های کهن گردد و آیین خردمندانه نوی برای زندگی در پیش گرفته شود وگرنه از هیچ کوشش دیگری نتیجه درستی بدست نخواهد آمد. او چه نیک گفته بود که «پیشامدهای جهان پایندان (ضامن) پیشرفت ماست». آری ، پیشامدهای جهان گواهی بر راستی و درستی راه کسروی است و از این روست که راه پاکدینی همچنان زنده است.

اگر هنوز دچار این پندار هستید که با این کیش‌های گمراه و خرافات و نادانی‌ها می‌توان راه رفت و بجایی رسید ، از این پیشامدهایی که جلوی دیدگانتان رخ می‌دهد عبرت بگیرید. ایرانی و افغان و تاجیکی و عراقی و سوری و ... باید حساب خود را با کیش‌های پوسیده و نادانی‌های هزارساله که افزار سرمایه‌داران و سیاستگران غربی برای تاراج کشورهایشان گردیده، پاک سازند. اگر توده‌ها بیدار و آگاه گردند و آیین نوی برای زندگی سرفرازانه و خردمندانه پیش پای آنان گزارده شود ، آنگاه خواهند توانست چنان نقشه‌ها و بازی‌هایی را بهم زنند و رشته سرنوشت خود را بدست گیرند.

ایران و همسایگانش سخت بیک «رستاخیز» و «انقلاب» نیاز می‌دارند. هر انقلابی نخست از اندیشه‌ها آغاز می‌گردد اینست که برای پدید آوردن چنان انقلابی در اندیشه‌ها ، «پاکدینی» یک سرمایه خداداد گرانبهایی نزد ماست. گفته‌ایم و باز هم می‌گوییم و بر سخن خود استوار ایستاده‌ایم که رهایی ایران و شرق از «شاهراه پاکدینی» می‌گذرد.

(2 از 2)

پایان

.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش چهارم : فلسفه و «ادبیّات»)

🔸 1ـ بِچه دانشی باید پرداخت؟.. (تکه‌ی هشت از هشت)


بسخن خود بازگردیم : جستجو از راز آفرینش را از راهش باید کرد. آن جستجوهایی که یونانیان و رومیان داشته‌اند و بنام فلسفه شهرت یافته و آن پر و بالهایی که در شرق بر آنها افزوده شده بنیاد همگی بر گزافه و گمان می‌باشد و از اینجاست که ارجی بر آنها نتوان نهاد. آنها راههای پیچاپیچی پیدا کرده و مایه‌ی گمراهی و گرفتاری شرقیان گردیده که باید همه را رها کرد.

امروز علمهایی در اروپا پیشرفت نموده : هیئت ، شیمی ، فیزیک ، زمین‌شناسی و مانند اینها. این علمها یک رشته از جستجوهایی را که بایستی کرد از راهش پیش برده و کار را بسیار آسان نموده. باید هر کسی از این علمها بهره برگیرد و بر شناسایی جهان بینا گردد. جستجوهایی که بنیاد آن آزمایش و سنجش باشد بهر نامی که هست باید پذیرفت.

سخن کوتاه می‌کنیم : راز این جهان پدیدار را از آسمان و زمین جز از راه علوم طبیعی نباید جست و هرچه سخن در این باره‌ها تاکنون گفته شده چه بعنوان فلسفه و چه بدستاویز دین همه را باید دور انداخت. کسانی دریغ می‌دارند که یاوه‌بافیهایی را که فراگرفته‌اند دور اندازند. ولی آیا جز رسوایی چه سودی از آنها خواهد بود؟!

اما درباره‌ی خدا و آغاز آفرینش ، در این باره راه رستگاری را دین می‌نماید : «آنچه را که بدستیاری خرد درمی‌یابی باور کن و بدو بگرو و آنچه را درنمی‌یابی رها کن و بخاموشی بگرای» اینست دستور آسمانی اینست راه رستگاری. کسانی که خدا و آفرینش را دستاویز ساخته گزافه‌ها از خود می‌بافند جز یکمشت نادانان نمی‌باشند. باید از آنان دوری گزید. باید از سخنانشان بیزاری جست. ما را امروز نیاز بفلسفه و عرفان و یا گزافه‌بافیهایی که باین نامها شده بازنمانده و باید همه را دور انداخت.

اگر حکمت «جهان را با دیده‌ی بیناتری دیدن» است از این رشته‌ها چنان نتیجه‌ای در دست نمی‌تواند بود. اینها مغز را می‌فرساید و دیده‌ی بینایی را کور می‌سازد.

ببینید کسانی که در این راهها از پیشروان بوده‌اند آیا در زمان خود چه گرهی از کار زندگانی باز کرده‌اند؟! قرنهای گذشته دوره‌ی گرفتاری شرقیان بوده و آسیبها پیاپی می‌رسیده آیا کسی را از اینان سراغ دارید که دامنی بکمر زده آسیبی را از مردم برگرداند؟! یا یکی را می‌شناسید که راه روشنی زیر پای توده‌ای نهاده آنان را از پراکنده‌اندیشی بازرهاند؟!

بلکه اگر راستی را بخواهیم مایه‌ی پراکندگی اندیشه‌ها خود اینان بوده‌اند و بدینسان شرق را از پای انداخته‌اند! هر کسی قماش دیگری بافته و بدست مردم داده.

پس از همه‌ی اینها ـ آیا امروز چه سودی از این رشته‌ها می‌توان برداشت؟! آیا جز فرسودگی و درماندگی و سنگین‌باری نتیجه‌ی دیگری در دست تواند بود؟!

اگر می‌خواهیم در این دوره‌ی سرگردانی جهان کاری انجام دهیم و شاهراه رستگاری بروی جهانیان باز نماییم و نام شرق را در تاریخ جاویدان گردانیم باید در گام نخست بچاره‌ی این بیراهیهای خود بکوشیم. کار جهان جز بدستیاری خرد درست نمی‌تواند بود. باید بیش از همه خرد را توانا گردانیم و هر آنچه با خرد سازش ندارد بیباکانه دور بیندازیم.


.
✴️ نبرد با گمراهیها

در روزهای نخست محرم ما گفتارهایی از تاریخچه‌ی شیعیگری و زیانهای آن به توده و کشور و همچنین ویدئوهایی از نمایشهای شیعیان در محرم آوردیم. اندازه‌ی فهم و دانش ملایان را که پیشوایان این کیشند نشان دادیم. این رشته بریده نشده و ما در آینده نیز در اینباره سخنان دیگری خواهیم راند.
هستند دسته‌هایی که به خدا و دین باوری ندارند یا به کیش دیگری آلوده‌اند ، آنها نیز درمیان گفتارهاشان از آموزاکهای پستِ شیعیگری بعنوان «خرافات» یاد کرده به گله و ناله برمی‌خیزند. ولی باید دانست گمراهی بزرگ و بیمگین شیعیگری از رده‌ی باور به شومی سیزده ، باور به چشم زخم ، باور به بدیُمنی و خوش‌شگونی و مانند اینها نیست. اینست چنانکه از اسفند دود کردن و دعا به بازو بستن نکوهش می‌رود ، نباید گمان داشت به شیعیگری هم همان یک نکوهش و یا گله از پیروانش نتیجه‌ای خواهد داشت. این کیش بسیار زیانمند را باید از ریشه کند و نابود گردانید.
بارها گفته‌ایم از گله و ناله و آرزو کردن کمترین کاری برنمی‌آید. گیریم یک کیشی با نکوهش و ریشخند و «خرافات»‌ نامیدن اندکی سست شد ، آیا برخواهد افتاد؟! آیا پیروانش از آن دست خواهند شست؟!..
ببینید دانشها دویست سیصد سالست تیشه‌ها بریشه‌ی دینها زده‌اند و با این حال در سراسر جهان کلیساها و دانشگاه‌ها ، مسجدها و دانشکده‌ها‌ ، پرستشگاهها و پژوهشکده‌ها پهلو به پهلوی یکدیگر می‌ایستند. بسیاری از دولتها همچون شوروی و چین کمونیست با کیشها نبردیده‌اند ،‌ همچنین دولتهای لائیک و سران حکومتها همچون آتاترک در ترکیه ، رضاشاه در ایران و عبدالناصر و جانشینانش در مصر ، به کیشها بیپروایی کرده به آنها دخالت در کارها نداده‌اند. ولی دیده شده باز آنها از پا نیفتاده پایداری کرده‌اند.
آیا راز این چیست؟! چاره‌ی این کیشها چه می‌باشد؟!..
باشد کسانی این را نومیدی نمودن از سوی ما پندارند و پرسند : پس شما خود به برافتادن کیشها امید نمی‌‌دارید؟!. پس چگونه است که به چنین کوششهایی می‌پردازید؟!. مگر شرط خرد نه آنست که هر کاری را باید برای نتیجه‌ای کرد؟!
پاسخ آنست که ما در اینکه این کیشهایِ گمراه را به همدستی نیکخواهان خواهیم برانداخت کوچکترین شکی نداریم. بویژه نیک می‌دانیم چرا تیشه‌هایی که دانشها و دولتهای لائیک به کیشها فرو آورده‌اند ، باآنکه آنها را سست گردانیده ولی ریشه‌کن نساخته. با این دانستنست که به «نبرد» با کیشها برخاسته‌ایم و بیگمانیم که راه فیروزی جز این نیست و نخواهد بود.
بیگفتگو این پاسخ کامل و روشن نیست و رازی را که یادش کردیم آشکار نمی‌گرداند. برای یک پاسخ درست و روشن ،‌ ما خوانندگان را به خواندن کتاب «دین و جهان» دعوت می‌کنیم تا در آن جز جستار یادشده جستارهای دیگری همچون همبستگی دین و دانش ، گرفتاری مادّیگری در ایران و جهان ، سختی زندگانی کنونی ، آفت جنگ ،‌ ماشینیزم ، اقتصاد دادگرانه و شورش (انقلاب) را نیز بمیان می‌آورد و زمینه را نیک روشن می‌گرداند.
این کتاب را با سنجش با متن اصلی ویراییده و آماده‌ی پراکنش گردانیده‌ایم. کتاب را از اینجا دریافت کنید.
ـ‌ حاج آقا!.pdf
320 KB
🔸 حاج آقا !


🔹 همه‌ی تکه‌ها یکجا در یک فایل پی‌دی‌اف




.
🔶 یاد یک سفر

🔸 (تکه‌ی یک از پنج)


چندی پیش در سفری به لرستان با اتوبوس ، در میان راه ، مرد سالمند ولی زنده‌دلی روی صندلی کناریم نشست ـ مردی آگاه و پرشور. همسفری و آشنایی ما با یکدیگر ، از سلام کردن آغاز یافت و سپس به سان (وضع) آب و هوا کشید و از این سخن رفت که امسال همچون سالهای گذشته نبوده و در چندین خشکسالی اخیر ، چنین برف و بارانی کمتر ‌باریده و اینکه پدیده‌ی النینو را کارشناسان در این دگرگونی آب و هوا هَنایا (مؤثر) دانسته‌اند.

از اینجا سخن به جاهای دیگر کشید و او از جغرافیای آن سرزمین و رودها و اینکه سرچشمه‌هاشان کجاست و از کجاها میگذرد و به کجا می‌ریزد ، از کوهها و قله‌هاشان و سپس از تاریخچه‌ی نام شهرهای آن نزدیکیها و پیشامدهای تاریخیِ هر یک و دیگر چیزها سخن راند. از ویژگیهای هر یک از روستاهای بنام آن جاها گرفته تا از مردان تاریخی آن سرزمین به شیرینی سخن راند و من نیک گوش می‌کردم و بهره می‌بردم.

من که از آگاهیهای او در شگفت بودم شُوندَش (سبب) را پرسیدم. از کارهایی که کرده بود یاد کرد و دانستم جز آنکه از بومیان آنجاست در پیشه‌هایی که کار کرده ناچار بوده به جاهای بسیاری در ایران سفر کند و اینست آنها را نیک شناخته و چون به تاریخ هم دلبستگی داشته آگاهیهایی نیز از آن راه بدست آورده.

سخنان او دلنشین بود و با گرمی و شور ویژه‌ای سخن می‌راند و من لذت می‌بردم بویژه که بدینسان سفر هم کوتاه می‌نمود. سپس زمینه‌ی سخنمان دیگر گردید و به ایرادهایی که در کشورداری بفراوانی هست کشید. برخی چیزها او گفت و برخی هم من گفتم. از سخنانش امیدی نمودار نبود. سرانجام گفت : از ما که گذشته ،‌ من دلم به حال این جوانان می‌سوزد که چه خواهند کرد و زندگیشان با چه بدبختیهایی درآمیخته.

من بکوتاهی گفتم : نباید نومید گردید. خدا به ما خرد داده. باید از آن بهره جوییم و بکوشیم روی پای خود ایستاده ، خود به گرفتاریهامان چاره بیابیم. او هم پذیرفت ولی تو گویی پذیرشش از روی امیدواری نبود.

سپس باز زمینه‌ی دیگری را گشود. سخنانی از دودستگی در دولت و اینکه سپاه پاسداران چه می‌کند و به چه کارهایی دست انداخته و احمد و مصطفا خمینی را کیها و چرا کشتند و اینکه چه شد خمینی بیکباره در جهان شناخته گردید و از پدر و برادرش گفت و اینکه تبارشان به سیکها در هند می‌رسد. پولی که انگلیسها می‌داده‌اند با دست این خانواده به طلبه‌هاشان می‌رسیده و نیز داستانی سرود از اینکه در سال 56 یا 57 آمریکاییان با خمینی در نجف دیدار کردند و به او قولهای استواری برای رهبری کشور دادند و کمابیش در هر یک از آنها این عبارتها را نیز می‌افزود : «مدارکش هم بیرون آمده» یا «شما به این تلویزیونهای خارجی نگاه کنید ، خواهید دریافت».

من به پاس سالمندی او و اینکه می‌خواستم بدانم سرانجام چه نتیجه‌ای خواهد گرفت و همچنین چون سخنش گرم بود ، کمتر سخن گفته بیشتر گوش می‌کردم. همینکه سخنش به اینگونه « افشاگریها» کشید و با داستان اختلاسها و بندرهای قاچاق و اینگونه سخنان در کار افتادن براه دیگری بود ، به میان سخنش درآمدم و چنین گفتم :

شما گفتید جوانان ، زندگانی سختتری از ما خواهند داشت و افسوس می‌خوردید. همین نشان می‌دهد که از این سان خشنود نیستید و آرزو می‌کنید بهتر گردد ولی چاره‌ای برایش نشان ندادید جز آنکه این رازهای سیاسی را بزبان می‌آورید. اکنون من از شما می‌پرسم : براستی اینها چه دردی را از ما درمان خواهد کرد؟! از دانستن این رازها ـ گیریم همه‌ی آنها راست است ـ زندگانی جوانان بهتر خواهد گردید؟! آیا جز اینست که اینگونه سخنان تنها گله کردن است ولی چون نام سیاست بر خود دارد مردم گمان دارند با یادگیری اینها کوشش سیاسی می‌کنند ولی نمی‌دانند که از گله کردن کاری ساخته نیست؟! از صد گله یک ریگ جابجا نمی‌شود.



(بخش دوم این داستان فردا خواهد آمد)


.
🔶 «بدبختی توده و ریشه‌ی آن»

🔸 خرده‌گیری [درباره‌ی اتحاد] و پاسخ آن (تکه‌ی چهار از پنج )


آری امروز در برابر این کوششهای ما یک هیاهوهایی پیدا می‌شود. ولی این چندگاهه[= موقتی] است. نتیجه‌ی این کوششهای ما آنست که همه‌ی کسانی که فهم و خرد درست دارند و اغراض چشم آنها را نپوشانیده از هر دسته‌ای که باشند بسوی ما گرایند و در پیرامون این حقایق یگانگی نمایند و از آنسوی کسانی که فهم و خردشان از کار افتاده که بدلیل گردن نمی‌توانند گزاشت یا اغراض و سودجویی جلوگیرشان می‌باشد در برابر ما دسته‌ای پدید آورند و همچنان هیاهوی و ایستادگی نمایند. آری یک چنین دوتیرگی پدید آمده و روز بروز بزرگتر خواهد بود. ولی خدا میانه‌ی ما و آنان داوری خواهد کرد و آن کسان سزای گردنکشی خود را از دلیل و منطق خواهند یافت و جز این چاره نیست.

آیا شما می‌پندارید اگر ما یا دیگری آواز بلند کنیم : «ای ایرانیان متحد شوید ، دست بهم دهید ..» نتیجه خواهد داد؟!... مگر ایرانیان با دلخواه و اختیار خود باین پراکندگی افتاده‌اند که با دلخواه و اختیار خود نیز از آن دست بردارند؟!. چنان کاری مانند آنست که شما یک بیماری را ببینید و باو اندرز دهید که «تندرست شو! دست از بیماری بردار!» و شرحی از سودهای تندرستی برای او بسرایید ، و چنین پندارید که نتیجه بدست خواهد آمد ، و این ندانید که او با میل و دلخواه خود بیمار نگردیده که با میل و دلخواه از آن بازگردد. اگر اینگونه آوازها سودی داشت پس چه شده که آنهمه گفتارها و داد و فریادها که از آغاز مشروطه در روزنامه‌ها در همان زمینه‌ی یگانگی نوشته شده کمترین سودی ندارد؟!.

آقای ارجمند در این توده (اگر آزادگان را بکنار گزارید) ده تن که دارای یک اندیشه باشند پیدا نمی‌شوند ، با اینحال «دعوت باتحاد» چه نتیجه تواند داد؟!. اگر ما راستی در آرزوی یگانگی هستیم باید بکوشیم و اندیشه‌ها را یکی گردانیم. یگانگی جز در نتیجه‌ی یکی بودن اندیشه‌ها نتواند بود. در اینجاست که میگوییم : شما نام یگانگی را شنیده‌اید و ما معنی آن را می‌دانیم و راهش را می‌شناسیم و بهترین دلیل آن یگانگی‌ایست که امروز درمیان آزادگان پدیدار است. اینها کسانیند که هر چند تنی در جای دیگری می‌باشند و بیشترشان همدیگر را نمی‌شناسند ولی همگی یک راه را دنبال می‌کنند چرا که ‌اندیشه‌هاشان یکی می‌باشد.



.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش چهارم : فلسفه و «ادبیّات»)

🔸 2ـ فلسفه و سخنان ما (تکه‌ی یک از دو)


پیمان : ما هرگز بر آن نیستیم گفته‌هایی را از دیگران بیاوریم بویژه گفته‌های فیلسوفان که همیشه پرهیز از آنها داریم و نمی‌خواهیم مایه‌ی زنده شدن آنها باشیم. این پندارها پاک باید فراموش گردد و از میان برود. ...

برای فزونی روشنی این را می‌نگاریم که چون فلسفه‌ی یونان بشرق رسیده و کسانی بآن پرداخته‌اند اینان بسیاری از گفته‌های افلاطون و ارسطو و دیگران را که بی‌بنیادی آنها روشن بوده درست کرده از راه گزارش[=تأویل] معناهای دیگری برای آنها یادآوری نموده‌اند. تو گویی دُر و گهر بدستشان افتاده بود که تا توانسته‌اند کوشیده‌اند آنها را نگه دارند. چنانکه امروز هم بهر گفته‌ای از آنها که خرده می‌گیریم و راه پاسخ پیدا نمی‌کنند بگزارش[=از روی تأویل] معنی دیگری برای آن می‌آورند. تا آنجا که هنوز دست از دامن «عقول عشره» برنداشته و بسیار آرزومندند که برای آن نیز راه گزارشی پیدا نموده نگزارند چنان افسانه‌ی بیخردانه‌ای بیکبار از میان برود! ...

از چیزهایی که می‌بینیم و بر ما ناگوار می‌افتد اینکه کسانی که هوادار فلسفه یا شعر یا پایبند پاره‌ای پندارها هستند و می‌بینند ما در پیمان از این چیزها نکوهش می‌کنیم نخست پاره‌ای پاسخهایی می‌دهند و با زبان خواستار می‌شوند ما از این زمینه درگذریم و سپس که می‌بینند ما بکام ایشان نیستیم بجای آنکه اندیشه‌های کج را از سر دور و خود را از آلودگی رها کنند و یا اگر پاسخی در برابر نکوهشهای ما دارند بدهند بیکبار از ما رو گردانیده بگفته‌ی عامیان قهر می‌کنند. تو گویی گزندی از ما بایشان رسیده و یا نامهربانی کرده‌ایم و یا پیمان دوستی شکسته‌ایم.

از اینجا پیداست که این کج‌اندیشیها چندان جا در دلها گرفته که خود آن کسان را اختیاری نمانده. روشنتر بگویم : یک گونه بیماری شده.

گاهی می‌بینیم یکی با یک دلسوختگی سختی از نگارشهای پیمان گله می‌کند و پیداست که این درماندگان ارسطو و افلاطون یا پاره‌ای بیهوده‌گویان را با دیده‌ی دیگری می‌بینند و در دل خود ارجمندترین جای را برای آنان باز کرده‌اند و این نمونه‌ایست که اندیشه‌های کج که درمیان یک گروهی پیدا می‌شود هرگاه خردمندان بجلوگیری از آنها نکوشیدند رفته رفته رنگ دیگر می‌گیرد و آن گروه را گرفتار بت‌پرستی می‌کند. (1)

خدا گواه است ما باین گرفتاریها و درماندگیها با دیده‌ی غمخواری می‌نگریم و این بر ما بسیار ناگوار افتاده که توده‌ی خود را بدینسان آلوده و گرفتار می‌بینیم. نیز خدا گواه است که در این نگارشها جز انجام یک کار خدایی آرزوی دیگری نداریم و ما را باین رنجها و گزندها جز امید اینکه چاره‌ای باین آلودگیها بنماییم و خدا را از خود خرسند سازیم شکیبا نمی‌گرداند.

آیا رواست در امروزِ جهان کسانی در ایران مغز خود را آشفته‌ی پندارهای کهنه و پوسیده‌ی یونانیان بدارند؟!.

آیا رواست در زمانی که مردمان را بیش از همه روشنی اندیشه و نیرومندی خرد می‌باید هزاران مرد در این کشور هوش و خرد خود را فدای یاوه‌اندیشی‌های گذشتگان سازند؟!


پابرگی :
1ـ در اینجا هم اروپاییگری کارگر افتاده زیرا کسانی در اروپا درباره‌ی فلسفه گزافه‌سراییها کرده و برخی از ایشان گامی بالاتر گزاشته آن را پایه‌ی دانشها نشان داده‌اند. اروپاپرستانِ شرق هم که خرد ، آن ترازوی گرانمایه‌ی نیک و بد ، را کنار نهاده تنها باین پروا داشته‌اند که در اروپا در این باره چه می‌گویند ، از ارسطوها و افلاطونها در دلهای خود بتها ساخته‌اند.


.
🔶 یاد یک سفر

🔸 (تکه‌ی دو از پنج)


اینکه دسته‌هایی بر سر بدست آوردن رسَد (سهم) بیشتری در حکومت ، می‌کوشند همچشمان سیاسی خود را کنار زنند ، در همه جا هست ولی آیا مردم در آنجاها تماشاگرند؟! اینکه ما تنها تماشاگریم و کاری جز گله و ناله نمی‌کنیم از اینست که سخت بیمار و درمانده‌ایم. در حالی که هر توده‌ای به آسایش و پیشرفت رسیده از آن بوده که‌ خود برخاسته و کوشیده‌اند. هیچ توده‌ای نبوده که دیگران آنها را به خرسندی رسانده باشند. اینها که شما می‌گویید و تلویزیونهای خارجی هم بمردم چنین فهمانیده‌اند که اینها سیاست است ، کدام دردمان را چاره خواهد کرد؟! آیا درد ما این بود که نمی‌دانستیم تبار خمینی به کجا می‌رسد و کسانی این را آشکار گردانیده و ما را از درماندگی رهانیده‌اند؟!

اگر گیریم راست بوده که یک گروه آمریکایی در نجف با خمینی دیدار کرده به او نوید پشتیبانی داده‌اند باز هم ما را از درماندگی نمی‌رهاند. هنگامی که توده‌ای چنین چیزهایی را پس از سی و اند سال بفهمد چه هوده‌ای (نتیجه) خواهد برد؟!..

تا مردم از فریبخواری درنیایند بارها فریب خواهند خورد و هیچ بار بهتر از دیگری نخواهد بود. هر یک رنگ دیگری خواهد داشت. باید بدانیم درماندگیمان از چیست تا راهی برای آن بیابیم. آیا جز اینست؟!..

خاموشی جای سخنان گرمش را گرفته بود. گوش می‌کرد و سخنی نمی‌گفت. همانا این سخنان و این پرسش آخری برایش تازگی داشت. اینبود تکان خورد ، اندکی اندیشید و سپس گفت : راست است ، اینها چاره‌ی دردهای ما نیست.

من شادمان ولی در همان حال در شگفت شدم. زیرا دیدم با آنکه بگفته‌ی خودش برای آگاهیهایی که اندوخته بود و با شور و گرمی بزبان می‌آورد ، از تلویزیون هیچگاه دور نمی‌شود و از این کانال و آن کانال اینها را شنیده بدل می‌سپارد ، ولی همینکه با یک پرسش ساده روبرو و ناچار گردید به چیزی بیندیشد که پیشتر نیندیشیده بود ، بیهوده بودن چنان سخنانی را دریافت و به راستی گردن نهاد. با همه‌ی دلبستگی‌ای که به فراگرفته‌هایش داشت از در ستیز درنیامد. این درمیان ایرانیان کم یافت می‌شود.

مردم ما اگر خرد را راهنمای زندگی کنند از این سرگردانیها و نومیدیها می‌رهند. گرفتاری در اینست که هر کسی که به کاری خو گرفته و مثلاً چون سالها ، هر چندگاهی دیوان حافظ باز کرده غزلی ازو با لذت می‌خوانده یا به مسجد رفته پای منبر این و آن ملا می‌نشسته ، همینکه بشنود این کارها سودی ندارد بلکه زیانهای بسیار از آنها پدیدار گردیده و در هزار سال گذشته مایه‌ی از میان برخاستن گردنفرازی و آزادگی و خردمندی از ایرانیان گردیده و بیچارگی و ناتوانی توده نیز میوه‌ی اینگونه کارهای بیخردانه است ، بیکبار برمی‌آشوبد و بی‌آنکه از خردِ خود راهنمایی بخواهد درپی آزار و آسیب به شما برمی‌آید.

یکی از بایاهای ما در کوششهامان تکان دادن به خردهاست. این کار را بدستیاری پراکندن (نشر) آمیغها (حقایق ، راستیها) انجام می‌دهیم. آمیغها خردها را از سستی درمی‌آورند و مردمان را به اندیشیدن و رفتار و گفتار نیکو وامی‌دارند. آگاهیهایی که امروز به آنها نیاز سخت داریم همان آمیغهای زندگی است.

در سفر فرصت نشد اینها را که در زیر می‌آورم بگویم ولی حیف است که با شما در میان ننهم. یک رشته از آگاهیهایی که ما از اخبار اینترنت و از تلویزیونهای فارسی زبانِ بیرون ایران بدست می‌آوریم بیگمان دربایست (لازم) می‌باشد. زیانمند که نیست سودمند هم هست. ولی اینجا یکی دو نکته هست که باید به آنها پروا (توجه) کرد.




.
✴️ از نوشته‌های دیگران


✴️ 📖 🖌 «گروگان خمینی» ، رابرت دریفوس


🔸 [صوفیگری افزار استعمار انگلیس]

... همین صوفیگری بود که افزار نفوذ امپریالیزم انگلیس در خاورمیانه [غرب آسیا] گردید. با آغاز سده هفدهم آریستوکراسی انگلیس، کانونهای اطلاعاتی سیاسی در جهان اسلام برپاداشت. با گسترش تدریجی امپراتوری انگلیس از راه کمپانی هند شرقی و کمپانی لوانت ، انگلیس خود را در ارتباط مستقیم با توده‌های مسلمان در شرق نزدیک و هند یافت.

انگلیس، گرایش مسلمانان را بسوی رشد دانش‌های طبیعی یا تشویق آنها برای تشکیل یک حکومت نیرومند در جهان اسلام ، خطری برای امپراتوری می‌دانست. برای اطمینان لندن از برتری نژاد سفید ، استراتژیست‌های امپراتوری انگلیس برای حفظ منافع انگلیس در جهان اسلام در پی آن برآمدند که آنها را از پیشرفت بازدارند. بجای ارتباط با پادشاهان و شاهزادگان که در یک سرزمین پهناور حکومت می‌کردند، دولت انگلیس نظام ملوک‌الطوایفی و خانخانی را تشویق می‌کرد ، که هر کدام بر روی یک سرزمین کوچک حکمفرمایی داشتند. از این راه انگلستان بآسانی می‌توانست از ظهور یک مخالف سیاسی نیرومند علیه حکومت خود در مستعمرات جلوگیری نماید. دولت انگلیس برآن بود که انقلاب آمریکا بس بوده [باید جلوی تکرار پیشامدی مانند انقلاب آمریکا را گرفت].

بیگمان صوفی‌ها که بخوبی سازمان‌یافته ولی تیره تیره و جدا از هم بودند، برای استعمارگران انگلیسی دستیار خوبی محسوب می‌شدند. بجهت عدم علاقه و ضدیت صوفیگری با دانش، دشواری کنونی را بجهت تقاضا برای گسترش انقلاب صنعتی به هند و خاورمیانه نداشتند ؛ آنها با همان کشت پنبه و چای و مانند آنها خرسند بودند. زمانی که انگلیس پی برد که صوفیگری چه‌اندازه به ادامه استعمار در خاورمیانه کمک می‌کند ، گسترش این کیش را تشویق کرد و رهبران و هیأت‌های تبلیغی آنها را پشتیبانی مالی فراوان کرد.

پس از همبستگی و اتحاد انگلیس با فرقه‌های صوفی در قرن هجدهم ، تنها یک گام کوچک دیگر در قرن نوزدهم برای انگلیس لازم بود که فرقه‌گرایی مذهبی را بعنوان سیاست کلی امپراتوری خود بکار گیرد. با مطالعه دقیق امپراتوری رم بعنوان الگو ، استعمار انگلیس به این نتیجه رسید که یکی از دلایل اصلی اینکه امپراتوری الیگارشی رم توانسته بود برای هزار سال پابرجا بماند ، این بود که از «مذهب» برای کنترل مردم استفاده می‌کرد. ...


.
🔶 «بدبختی توده و ریشه‌ی آن»

🔸 خرده‌گیری [درباره‌ی اتحاد] و پاسخ آن (تکه‌ی پنج از پنج)


شما اگر تاریخ خوانده‌اید ، چه برانگیختگان خدا و چه دیگر پیشوایان ، هیچ کدام این نکرده که چون برخاست به آواز بلند بگوید : «مردم یگانگی نمایید» یا ستایش از یگانگی سراید ، یا از ایستادگی برخی از نادانان ترسیده از سخن خود بازایستد ، بلکه هر یکی راهشان این بوده که با گمراهیها و نادانیها که مایه‌ی پراکندگی و بیپروایی مردم بوده به نبرد پرداخته آنها را برانداخته و راستیها را در دلها جا داده و در نتیجه‌ی همین کار ، یک دسته بگفته‌های او گردن گزارده و خواه و ناخواه همدست و یگانه گردیده‌اند و آن برانگیخته با دست همین دسته کار خود را پیش برده. (1) پیغمبر اسلام چه کرد؟!. آیا آواز بلند کرد «اتحدوا ایها العرب»؟! آیا بستایشهای خشکی از «اتحاد» پرداخت؟!.. آیا نه آنست که با بت‌پرستی و دیگر گمراهیها نبرد آغازید و از دشمنی‌های بوجهل و بوسفیان و بولهب نترسید؟!.

آقای ارجمند شما بسیار دورید و بمن نیز اندرز می‌نویسید. در ایران تا کیشهای شیعی و سنی و شیخی و متشرع و کریمخانی و بهائی و مسیحی و زردشتی و صوفیگری و فلسفه و خراباتیگری و مادیگری و مانند اینهاست یگانگی نشدنیست تا بهائی بهائیست و شیعی شیعی یگانگی درمیان نخواهد بود. بهائی خواهد گفت : امام زمان آمده ، شیعی خواهد گفت نیامده. بهائی باین ریشخند نموده و شیعی بآن دشنام خواهد داد. بهائی نابودی این را خواهد خواست و شیعی بآزار او خواهد کوشید. (2) تنها این دو تا نیست دیگران نیز چنینند.

اینست باید باین پراکندگیها چاره کرده شود و ما نیز بآن می‌کوشیم. شما از اندک‌کشاکشی که درباره‌ی شاعران رخ داده و در یک نشستی دیده‌اید دو تن باهم بمجادله پرداختند ، بترس افتاده این نامه را می‌نویسید و نمیدانید که کشاکشهای بسیار بزرگتر دیگری درپی خواهد بود و ما تا همه را به یک راه نیاوریم از پا نخواهیم نشست. میدان کوششهای ما تنها ایران نیست. ولی این ناگزیریست که نخست از ایران آغاز کنیم.



پابرگیها :
1ـ یکی از این پیشوایانِ بزرگ مهاتما گاندی است. او چه در «مزرعه‌ی تولستوی» و «فونیکس» در آفریقای جنوبی ، چه در «اشرامِ ساتیاگراها» در هند ، چه بدستیاری روزنامه‌ها‌ی «باور هندی» ، «هند جوان» ، «هاریجان» و دیگر روزنامه‌ها رفتار و اخلاقی بنام «ساتیاگراها» (پایبندی به حقیقت) را پیش کشید و با نکوهش نادانیها و بازنمودن حقایقی از تاریخ هند و روشن نمودن بدبختیها و ریشه‌ی گرفتاریهایی که از پراکندگی (تفرقه) هندیان برمی‌خاست ، ایشان را بر سر باورهای ساتیاگراها گرد آورد و یگانه (متحد) گردانید و سپس با همدستی حزب کنگره‌ی هند و راه انداختن «جنبش ناخونریزانه» توانست استقلال را به آن کشور بازگرداند.
2ـ از همان برخاستن سیدعلی‌محمد باب در زمان محمدشاه ، این دودستگی به پیشامدهای خونریزانه‌ راه گشاده. در آغاز جنبش مشروطه نیز این خونریزیها همچنان بوده. با کنار رفتن ملایان در حکومت رضاشاه ما گزارشی از بهائی‌کشی در آن دوره نمی‌بینیم. لیکن ملایان که پس از شهریور20 میدان یافته به جست و خیزهایی آغاز کردند در 1323 ، دو سال پس از این گفتار ، پیشامد ننگین شاهرود را پیش آوردند که در آن بهائیانی کشته شدند. بهائی‌کشی و بآتش کشیدن خانه‌ی بهائی‌ها سپس در تهران ، یزد ، اراک ، کاشان و دیگر شهرها همچنان ادامه داشته که شناخته شده‌ترین آنها در سالهای 1334 ، 1343 و نیز در آستانه‌ی شورش مردم در سال 57 بوده.


.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش چهارم : فلسفه و «ادبیّات»)

🔸 2ـ فلسفه و سخنان ما (تکه‌ی دو از دو)


ما در جای دیگری روشن ساخته‌ایم که در ایران و هند و دیگر جاها بسیاری از کیشهای گوناگون زاییده از فلسفه‌ی یونان می‌باشد و ما برای برانداختن آن کیشها راهی جز برانداختن این فلسفه نداریم.
آیا با اینحال جای آنست که کسانی از ما دل‌آزرده شوند؟! بس است برادران! بیش از این خود را بی‌آبرو مسازید! بیش از این مایه‌ی شرمندگی هم‌میهنان خود مباشید!

بیایید مردانه این سنگها را از دامن بریزید! بیایید این پندارهای مغزآشوب را رها نموده دل پاک سازید! بیایید از این پس خرد را راهنمای خود نموده دست از بندگی افلاطون و ارسطو بکشید! بگزارید اینها ارزانی دیگران باشد.

پندارهای افلاطون و ارسطو گذشته از آنکه بسیار بیپا و از خرد دور است از آنجا که آلودگی بآنها مایه‌ی مرده‌پرستی و بیگانه‌دوستی است از این راه نیز ننگ را با خود دارد بیایید خود را از این ننگ رها نمایید.

بار دیگر می‌گویم : اگر پرداختن باینها بآهنگ دانش‌پژوهی است هر کس می‌داند امروز دانش راه دیگری پیدا کرده و آنچه را که ارسطو و افلاطون رشته بودند روزگار پشم نموده. هرگاه بنام دین و خداشناسی است من بی‌پرده می‌گویم خدا و دین از این بیهوده‌پندارها بیزار است.

اگر راستی را بخواهیم ، از اینها جز کاهش خرد و فرسودگی مغز نتیجه‌ی دیگری بدست نمی‌آید. شاید بدخواهان شرق ، خواهان باشند که شرقیان این رشته‌ها را رها ننمایند و شاید کوششهایی نیز در این باره بکار برند ولی ما هرگز نباید فریب ایشان را بخوریم.

آن کسانی که نامهای افلاطون و ارسطو را سرمایه‌ی کار خود گرفته‌اند و هر روز عنوان دیگری از ایشان می‌نمایند ایکاش بخود آمده می‌دانستند چه زیانی بتوده‌ی خود می‌رسانند! ایکاش درمی‌یافتند نادانسته (یا دانسته) چه ریشه‌ای از مردم می‌کنند! (1)


پابرگی :
1ـ سال سوم پیمان را باید سال نبرد با فلسفه نامید. کسانی را که بآگاهیهای بیشتری در این زمینه نیاز دارند بگفتارهای آن سال راهنمایی می‌کنیم. همچنین آنها را در کتابی بنام «در پیرامون فلسفه» گرد آورده‌ایم.


.
🔶 یاد یک سفر

🔸 (تکه‌ی سه از پنج)


نخست آنکه ، ببرخی از کسان یا تلویزیونها (نه همه‌ی آنها) هیچ اعتمادی نیست. اینان دربند آبرو نمی‌باشند که گمان کنیم به درستی و راستی سخن خود پابندند. برخی از آن تلویزیونها را بیگانگان می‌گردانند. توان پرسید : بیگانگان این پولهای هنگفت را براستی برای چه خواستی خرج می‌کنند؟!. آیا دلشان بحال ما سوخته و می‌خواهند ما را از خواب بیدار کنند؟! آیا از دولت بیگانه چشم نیکخواهی داشتن ساده‌دلی نیست.؟! بیگانه چرا دلش بما سوزد؟! بیگانه چرا یک چیز سودمند بحال ما را سود و چیز زیانمند برای توده‌ی ایرانی را زیان نشان دهد؟! چرا باید درستکاری کند؟!

این پرسش ساده را چه پاسخی هست؟! بویژه از آنانی می‌پرسم که در برنامه‌های آنها شرکت کرده به پیشرفت نقشه‌های این تلویزیونها یاوری می‌کنند. ما از بیگانگان چشم نیکوکاری نداریم. همینکه دست از پشتیبانی از بدآموزیها و زیانکاریها و آشفته گردانیدن مغزها بردارند و آسوده‌مان گزارند ، ما ارجشناسشان هم هستیم.

درباره‌ی تلویزیونها و سخنرانان ایرانی نیز ، همه گواهند که رفتارها و سخنان زشتی از آنان (نه همه شان) در این سالها دیده شده که نشان بیفرهنگیشان است. پای سخن بیفرهنگان نشستن ننگ است.

دوم ، بیشتر ایشان در سخن خود استوار نیستند. آنچه دیروز گفته‌اند امروز وارونه‌اش را می‌گویند و چه بسا خود نیز آن را درنمی‌یابند. سخنرانی برای بیشتر آنان یک پیشه است که از آن راه نان می‌خورند. باید هفته‌ای یکی دو روز در تلویزیون نمایان شوند و تر و خشکهایی بهم بیامیزند. آیا یکی از اینها راهی بروی ایرانیان گشوده که ما بتوانیم آن را گامهایی بسوی رشد سیاسی ، تربیت مردم و پیشرفت بشماریم؟! راهی که از رهگذر آن بینندگان معنی دمکراسی را نیک دانسته و در رفتار و گفتارشان هناییده (اثر یافته) باشد؟! آیا از آلودگیهایی که درمیان ایرانیانست سخن بمیان می‌آورند؟!.. مردم را به آنها آگاه می‌گردانند؟!..

اینها که راه ایراد گرفتن را نیز نمی‌دانند به هر نکته‌ی کوچک و کم ارجی پرداخته دین و ملا و امام و تاریخ چهل ساله‌ی اخیر را به ریشخند می‌گیرند. چه کاری آسانتر از ریشخند به دین و ملا و آشکار گردانیدن زشتکاریهای ایشان؟!. یک نگاه به روزنامه‌ها و آگاهی از برخی پایگاههای اینترنتی ، خوراک یکی دو سخنرانی را برایشان فراهم می‌آورد.

ملایان ما دینفروشند و این کار را بدستیاری سخنفروشی می‌کنند. آسمان و ریسمان بهم می‌بافند و نان از این راه خورده بلکه زندگی با کامرانیها بسر می‌دهند. این «کوشندگان سیاسی» را نیز باید سخن‌فروش دانست زیرا هردو خواستشان گذران زندگی از راه سخنفروشی است.

سوم ، اینکه آنها را سخن‌فروش خواندم از آنجاست که کوشنده‌ی سیاسی نخستین بایایش(وظیفه) تربیت مردم است! آری ، تربیت مردم. مگر «رشد سیاسی» یا بفارسی گوییم «شایندگی» جز از راه تربیت در یک توده پدید می‌آید؟! آیا این سخنرانیهای ایشان به شایندگی مردم می‌انجامد؟!
یک نشانه‌ی شایندگی هر توده‌ای آنست که فریبخوار نباشند. آیا مردم ما « هشیار و بیدار» اند؟! آری ، سیاستگران ما در سخنرانیهاشان همیشه از این دو واژه سود جسته و می‌جویند ولی آیا نه آنست که سیاستگران چون می‌خواهند مردم را نرنجانند ، چاپلوسیشان را می‌کنند؟! ولی آیا چنین شیوه‌ای از کوشندگان سیاسی سزاست؟!..

کوشندگان سیاسی به کمتر چیزی که پرداخته‌اند تربیت مردم بوده. مردمی که با اندیشه‌های زهرآلودی همچون جبریگری ، خراباتیگری ، شیعیگری ، بهاییگری ، صوفیگری و مادیگری ، مغزهاشان سخت آشفته گردیده نیاز به تربیت ندارند؟!. آیا نباید با این اندیشه‌های زهرآلود نبردید و آمیغها را جانشین آنها کرد تا دست از گمراهیها بردارند و آماده‌ی کوشش شوند؟! زیرا چنانکه گفتیم پیشرفت و بهبود هر مردمی در زندگانی تنها بدست همان مردم فراهم می‌آید ـ مردمی که دست از گمراهیها شسته باشند.

بیشتر مردم ما همه چیز را مفت می‌خواهند. اینکه برای هر خواسته‌ای باید کوشید و رنجها برد در مغزهای بسیاری از کسان جایی ندارد. آنها منتظر نشسته‌اند تا پیشامدی رخ دهد و در این میان دگرگونیهایی حالشان را نیک گرداند. مگر فراموش کرده‌ایم زمانی که جرج بوشِ پسر ایران را تهدید به جنگ می‌کرد بسیاری خشنودی می‌نمودند و چون علتش را می‌پرسیدیم می‌گفتند : «این آخوندها روشان زیاد شده. باید روشان را کم کرد»! شما به همین یک گفته که در دل هزاران دانشگاه‌دیده‌ی ما بود نیک بیندیشید تا دریابید که ما کجاییم و از رشد سیاسی چه اندازه دوریم.




.
‌ 🔶 «بدبختی توده و ریشه‌ی آن»

🔸 بهائیان پاسخ داده‌اند (تکه‌ی یک از یک)


آقای کسروی
چندی پیش جوان بهائی (آقای رضوانی) بنزد من آمد گفت اگر اجازه بدهید می‌خواهم قدری با شما گفتگو نمایم ـ گفتم بسیار خرسندم بفرمایید.

گفت من شما را نیک می‌شناسم چند سال درمیان ما بودید و می‌دانم از کیش ما و کتابهای ما اطلاع کافی دارید ولی سه سال است بعلت مجهولی رفته‌اید محفل روحانی هم از حقیقت امر ما را مستحضر نکرده بلکه قدغن اکید کرده است با شما معاشرت و گفتگو ننماییم اکنون می‌بینم در پرچم شرحی نوشته و اظهار داشته‌اید که بگفته‌ها و نوشته‌های پرمغز و باحقیقت کسروی گرویده و از بهائیت برگشته‌اید آمدم ببینم آقای کسروی چه گفته و چگونه شما را قانع کرده است. من کتاب «راه رستگاری» را باو دادم گفتم ببرید و با دقت بخوانید و با کتابهای باب و بهاء مقایسه نمائید بعداً تشریف بیاورید مذاکره نمایید.

چند روز پیش آمده بود می‌گفت واقعاً این کتاب سراسر راستی و درستی است. من تاکنون مانند این کتاب را ندیده‌ام. هرچه بعقلم فشار آوردم که مغلوبش کنم نوشته‌های آن را نپذیرد دیدم ممکن نیست ولی چیزی که مرا درباره‌ی آقای کسروی باشتباه ‌انداخته اینست که چند نفر از بزرگان و مُبلغین بهائی می‌گفتند آقای کسروی و یارانش ازلی می‌باشند هرگز بدور آنها نگردید.
گفتم پیش از اینکه پاسخ این حرف را بدهم داستانی برایت نقل می‌کنم :

پانزده سال پیش در اردبیل ملایی بود بنام «میرزاعلی‌اکبر» بسیار خودخواه و جاه‌طلب ، مسجد بزرگی ساخته و دستگاهی برای خود برپا نموده بود و اردبیلیان هم دلباخته‌اش بودند او را می‌پرستیدند و گفته‌های خردناپذیرش را حجت پنداشته با دل و جان می‌پذیرفتند. من غالباً در ایام کودکی با پدرم نزد او می‌رفتم نیک بخاطر دارم روزی دکتری که از روسیه آمده و در اردبیل مطب دایر کرده بود در حضور آقا بود و راجع بخدا و دین سئوالاتی می‌کرد ـ می‌گفت در کتابها برای اثبات وجود خدا دلیل منطقی دیده نمی‌شود و این دلایلی هم که ملایان می‌گویند آدم را قانع و مذعن [=خَستُوان ، معترف] بوجود خدا نمی‌کند بنابراین من در بودن خدا تردید دارم. آقا یک سطر عربی خواند و ترجمه کرد که امام موساکاظم علیه‌السلام فرمود : هر کس خدا را نپذیرد بجهنم می‌رود. پس بترس از آتش جهنم خدا را قبول کن. دکتر گفت این دلیل نشد که من خدا را بپذیرم.

آقا ناگهان برآشفت پرخاش کرد فریاد زد ای لامذهب بابی معلوم می‌شود تو به موسی‌ابن‌جعفر آن امام برحق معتقد نیستی و بفرمایشاتش ایمان نداری. بسیدها و طلبه‌ها که در اطرافش بودند امر کرد دکتر را کتک زده از مسجد بیرون راندند.

آقایان رؤسا و مبلغین بهائی هم همینطور هستند. بجای آنکه پاسخ ایرادهای ما را بدهند باین عنوانهای خنک و لوس متمسک شده و خود را دل‌آسوده کرده پی گمراهیهای خود می‌روند.

اینجا باید روی سخنم را بآن آقایی که از مشهد نامه نوشته و می‌گوید پاسخ شما را مرکز تهران خواهد داد [گفتار «پاسخ یک بهائی» چند روز پیش] گردانیده بگویم ملاحظه نماید آقایان مرکزنشینانشان به چه سخنان کودکانه و پوچی برخاسته‌اند.
محمدباقر رحیمی

پرچم : یک بدبختی‌ای گریبانگیر ایرانیان گردیده و آن اینست که کسی که بیک کیش ـ چه بهائی و چه شیعی و چه صوفی و چه هر کیش دیگری ـ گرویده چنین می‌پندارد که باید آن را هیچگاه رها نکند و اگر رها کرد یک گناهی کرده است ، این را بیکبار فراموش کرده‌اند که خدا به هر کسی خرد داده که باید براهنمایی آن نیک و بد و راست و دروغ را بشناسند و در کیش نیز باید آن را با خرد سنجید و راست و کجش را دانست. آری از بدبختی این را فراموش کرده‌اند و اینست ما چون بیک کیش ایراد می‌گیریم گروندگان آن کیش بجای اینکه گفته‌های ما را با فهم و خرد بسنجند و چون دیدند ایرادهای ما راستست کیش بیپای خود را رها کنند ایرادهای ما را که می‌شنوند بدست و پا می‌افتند که از یک راهی پرده‌پوشی نمایند یا از در دشمنی درآیند یا بپاسخهای مغالطه‌آمیز پردازند. این همان «بیکارگی خرد» است که همیشه گفته‌ایم و جای افسوسست که ایرانیان گرفتار چنین دردی شده‌اند. این نشان پستی حال یک توده می‌باشد. بهائی چه کند که نگوید : «فلان و فلان ازلیند» چون کیش بهائی بگردنش افتاده و آن توانایی که دست بردارد و براه راست بیاید درو نمانده؟. از اینسوی بایرادهای ما نیز پاسخی ندارد. پس ناگزیر است که به همان بهانه برخیزد. و ماننده‌ی همین رفتار را ملایان می‌کنند ، صوفیان می‌کنند ، هواداران شعرا می‌کنند. همگی از آنجاست که خرد را از دست داده‌اند.

(پرچم روزانه شماره‌ی 254)

.
✴️ «کمپانی خیانت»

🔸 مزدوران بیگانگان : از کابینه فروغی تا امروز


سوم شهریورماه ، سالگرد حمله روس و انگلیس به‌ایران در سال 1320 می‌باشد. پس از این حمله ، فروغی به‌نخست وزیری گمارده می‌شود.

بااینکه فروغی از وابستگان بدنام دستگاه استعماری انگلیس در ایران بوده ولی در سالهای اخیر در جمهوری اسلامی، دیده شد که برخی نشریات امنیتی - اطلاعاتی و نویسندگان مزدور آن ، بسود فروغی تبلیغات گسترده و دامنه‌داری انجام دادند، تا جایی که همایش‌هایی در بزرگداشت این «بدخواه کهنکار» برگزار گردید.

پیداست که اینها بفروغی بعنوان همکار برجسته پیشین خود می‌نگرند و با چنین تبلیغاتی در پی ترویج روش سیاسی خائنانه خودشان می‌باشند.


.