پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
🔶 یاد یک سفر

🔸 (تکه‌ی دو از پنج)


اینکه دسته‌هایی بر سر بدست آوردن رسَد (سهم) بیشتری در حکومت ، می‌کوشند همچشمان سیاسی خود را کنار زنند ، در همه جا هست ولی آیا مردم در آنجاها تماشاگرند؟! اینکه ما تنها تماشاگریم و کاری جز گله و ناله نمی‌کنیم از اینست که سخت بیمار و درمانده‌ایم. در حالی که هر توده‌ای به آسایش و پیشرفت رسیده از آن بوده که‌ خود برخاسته و کوشیده‌اند. هیچ توده‌ای نبوده که دیگران آنها را به خرسندی رسانده باشند. اینها که شما می‌گویید و تلویزیونهای خارجی هم بمردم چنین فهمانیده‌اند که اینها سیاست است ، کدام دردمان را چاره خواهد کرد؟! آیا درد ما این بود که نمی‌دانستیم تبار خمینی به کجا می‌رسد و کسانی این را آشکار گردانیده و ما را از درماندگی رهانیده‌اند؟!

اگر گیریم راست بوده که یک گروه آمریکایی در نجف با خمینی دیدار کرده به او نوید پشتیبانی داده‌اند باز هم ما را از درماندگی نمی‌رهاند. هنگامی که توده‌ای چنین چیزهایی را پس از سی و اند سال بفهمد چه هوده‌ای (نتیجه) خواهد برد؟!..

تا مردم از فریبخواری درنیایند بارها فریب خواهند خورد و هیچ بار بهتر از دیگری نخواهد بود. هر یک رنگ دیگری خواهد داشت. باید بدانیم درماندگیمان از چیست تا راهی برای آن بیابیم. آیا جز اینست؟!..

خاموشی جای سخنان گرمش را گرفته بود. گوش می‌کرد و سخنی نمی‌گفت. همانا این سخنان و این پرسش آخری برایش تازگی داشت. اینبود تکان خورد ، اندکی اندیشید و سپس گفت : راست است ، اینها چاره‌ی دردهای ما نیست.

من شادمان ولی در همان حال در شگفت شدم. زیرا دیدم با آنکه بگفته‌ی خودش برای آگاهیهایی که اندوخته بود و با شور و گرمی بزبان می‌آورد ، از تلویزیون هیچگاه دور نمی‌شود و از این کانال و آن کانال اینها را شنیده بدل می‌سپارد ، ولی همینکه با یک پرسش ساده روبرو و ناچار گردید به چیزی بیندیشد که پیشتر نیندیشیده بود ، بیهوده بودن چنان سخنانی را دریافت و به راستی گردن نهاد. با همه‌ی دلبستگی‌ای که به فراگرفته‌هایش داشت از در ستیز درنیامد. این درمیان ایرانیان کم یافت می‌شود.

مردم ما اگر خرد را راهنمای زندگی کنند از این سرگردانیها و نومیدیها می‌رهند. گرفتاری در اینست که هر کسی که به کاری خو گرفته و مثلاً چون سالها ، هر چندگاهی دیوان حافظ باز کرده غزلی ازو با لذت می‌خوانده یا به مسجد رفته پای منبر این و آن ملا می‌نشسته ، همینکه بشنود این کارها سودی ندارد بلکه زیانهای بسیار از آنها پدیدار گردیده و در هزار سال گذشته مایه‌ی از میان برخاستن گردنفرازی و آزادگی و خردمندی از ایرانیان گردیده و بیچارگی و ناتوانی توده نیز میوه‌ی اینگونه کارهای بیخردانه است ، بیکبار برمی‌آشوبد و بی‌آنکه از خردِ خود راهنمایی بخواهد درپی آزار و آسیب به شما برمی‌آید.

یکی از بایاهای ما در کوششهامان تکان دادن به خردهاست. این کار را بدستیاری پراکندن (نشر) آمیغها (حقایق ، راستیها) انجام می‌دهیم. آمیغها خردها را از سستی درمی‌آورند و مردمان را به اندیشیدن و رفتار و گفتار نیکو وامی‌دارند. آگاهیهایی که امروز به آنها نیاز سخت داریم همان آمیغهای زندگی است.

در سفر فرصت نشد اینها را که در زیر می‌آورم بگویم ولی حیف است که با شما در میان ننهم. یک رشته از آگاهیهایی که ما از اخبار اینترنت و از تلویزیونهای فارسی زبانِ بیرون ایران بدست می‌آوریم بیگمان دربایست (لازم) می‌باشد. زیانمند که نیست سودمند هم هست. ولی اینجا یکی دو نکته هست که باید به آنها پروا (توجه) کرد.




.
✴️ از نوشته‌های دیگران


✴️ 📖 🖌 «گروگان خمینی» ، رابرت دریفوس


🔸 [صوفیگری افزار استعمار انگلیس]

... همین صوفیگری بود که افزار نفوذ امپریالیزم انگلیس در خاورمیانه [غرب آسیا] گردید. با آغاز سده هفدهم آریستوکراسی انگلیس، کانونهای اطلاعاتی سیاسی در جهان اسلام برپاداشت. با گسترش تدریجی امپراتوری انگلیس از راه کمپانی هند شرقی و کمپانی لوانت ، انگلیس خود را در ارتباط مستقیم با توده‌های مسلمان در شرق نزدیک و هند یافت.

انگلیس، گرایش مسلمانان را بسوی رشد دانش‌های طبیعی یا تشویق آنها برای تشکیل یک حکومت نیرومند در جهان اسلام ، خطری برای امپراتوری می‌دانست. برای اطمینان لندن از برتری نژاد سفید ، استراتژیست‌های امپراتوری انگلیس برای حفظ منافع انگلیس در جهان اسلام در پی آن برآمدند که آنها را از پیشرفت بازدارند. بجای ارتباط با پادشاهان و شاهزادگان که در یک سرزمین پهناور حکومت می‌کردند، دولت انگلیس نظام ملوک‌الطوایفی و خانخانی را تشویق می‌کرد ، که هر کدام بر روی یک سرزمین کوچک حکمفرمایی داشتند. از این راه انگلستان بآسانی می‌توانست از ظهور یک مخالف سیاسی نیرومند علیه حکومت خود در مستعمرات جلوگیری نماید. دولت انگلیس برآن بود که انقلاب آمریکا بس بوده [باید جلوی تکرار پیشامدی مانند انقلاب آمریکا را گرفت].

بیگمان صوفی‌ها که بخوبی سازمان‌یافته ولی تیره تیره و جدا از هم بودند، برای استعمارگران انگلیسی دستیار خوبی محسوب می‌شدند. بجهت عدم علاقه و ضدیت صوفیگری با دانش، دشواری کنونی را بجهت تقاضا برای گسترش انقلاب صنعتی به هند و خاورمیانه نداشتند ؛ آنها با همان کشت پنبه و چای و مانند آنها خرسند بودند. زمانی که انگلیس پی برد که صوفیگری چه‌اندازه به ادامه استعمار در خاورمیانه کمک می‌کند ، گسترش این کیش را تشویق کرد و رهبران و هیأت‌های تبلیغی آنها را پشتیبانی مالی فراوان کرد.

پس از همبستگی و اتحاد انگلیس با فرقه‌های صوفی در قرن هجدهم ، تنها یک گام کوچک دیگر در قرن نوزدهم برای انگلیس لازم بود که فرقه‌گرایی مذهبی را بعنوان سیاست کلی امپراتوری خود بکار گیرد. با مطالعه دقیق امپراتوری رم بعنوان الگو ، استعمار انگلیس به این نتیجه رسید که یکی از دلایل اصلی اینکه امپراتوری الیگارشی رم توانسته بود برای هزار سال پابرجا بماند ، این بود که از «مذهب» برای کنترل مردم استفاده می‌کرد. ...


.
🔶 «بدبختی توده و ریشه‌ی آن»

🔸 خرده‌گیری [درباره‌ی اتحاد] و پاسخ آن (تکه‌ی پنج از پنج)


شما اگر تاریخ خوانده‌اید ، چه برانگیختگان خدا و چه دیگر پیشوایان ، هیچ کدام این نکرده که چون برخاست به آواز بلند بگوید : «مردم یگانگی نمایید» یا ستایش از یگانگی سراید ، یا از ایستادگی برخی از نادانان ترسیده از سخن خود بازایستد ، بلکه هر یکی راهشان این بوده که با گمراهیها و نادانیها که مایه‌ی پراکندگی و بیپروایی مردم بوده به نبرد پرداخته آنها را برانداخته و راستیها را در دلها جا داده و در نتیجه‌ی همین کار ، یک دسته بگفته‌های او گردن گزارده و خواه و ناخواه همدست و یگانه گردیده‌اند و آن برانگیخته با دست همین دسته کار خود را پیش برده. (1) پیغمبر اسلام چه کرد؟!. آیا آواز بلند کرد «اتحدوا ایها العرب»؟! آیا بستایشهای خشکی از «اتحاد» پرداخت؟!.. آیا نه آنست که با بت‌پرستی و دیگر گمراهیها نبرد آغازید و از دشمنی‌های بوجهل و بوسفیان و بولهب نترسید؟!.

آقای ارجمند شما بسیار دورید و بمن نیز اندرز می‌نویسید. در ایران تا کیشهای شیعی و سنی و شیخی و متشرع و کریمخانی و بهائی و مسیحی و زردشتی و صوفیگری و فلسفه و خراباتیگری و مادیگری و مانند اینهاست یگانگی نشدنیست تا بهائی بهائیست و شیعی شیعی یگانگی درمیان نخواهد بود. بهائی خواهد گفت : امام زمان آمده ، شیعی خواهد گفت نیامده. بهائی باین ریشخند نموده و شیعی بآن دشنام خواهد داد. بهائی نابودی این را خواهد خواست و شیعی بآزار او خواهد کوشید. (2) تنها این دو تا نیست دیگران نیز چنینند.

اینست باید باین پراکندگیها چاره کرده شود و ما نیز بآن می‌کوشیم. شما از اندک‌کشاکشی که درباره‌ی شاعران رخ داده و در یک نشستی دیده‌اید دو تن باهم بمجادله پرداختند ، بترس افتاده این نامه را می‌نویسید و نمیدانید که کشاکشهای بسیار بزرگتر دیگری درپی خواهد بود و ما تا همه را به یک راه نیاوریم از پا نخواهیم نشست. میدان کوششهای ما تنها ایران نیست. ولی این ناگزیریست که نخست از ایران آغاز کنیم.



پابرگیها :
1ـ یکی از این پیشوایانِ بزرگ مهاتما گاندی است. او چه در «مزرعه‌ی تولستوی» و «فونیکس» در آفریقای جنوبی ، چه در «اشرامِ ساتیاگراها» در هند ، چه بدستیاری روزنامه‌ها‌ی «باور هندی» ، «هند جوان» ، «هاریجان» و دیگر روزنامه‌ها رفتار و اخلاقی بنام «ساتیاگراها» (پایبندی به حقیقت) را پیش کشید و با نکوهش نادانیها و بازنمودن حقایقی از تاریخ هند و روشن نمودن بدبختیها و ریشه‌ی گرفتاریهایی که از پراکندگی (تفرقه) هندیان برمی‌خاست ، ایشان را بر سر باورهای ساتیاگراها گرد آورد و یگانه (متحد) گردانید و سپس با همدستی حزب کنگره‌ی هند و راه انداختن «جنبش ناخونریزانه» توانست استقلال را به آن کشور بازگرداند.
2ـ از همان برخاستن سیدعلی‌محمد باب در زمان محمدشاه ، این دودستگی به پیشامدهای خونریزانه‌ راه گشاده. در آغاز جنبش مشروطه نیز این خونریزیها همچنان بوده. با کنار رفتن ملایان در حکومت رضاشاه ما گزارشی از بهائی‌کشی در آن دوره نمی‌بینیم. لیکن ملایان که پس از شهریور20 میدان یافته به جست و خیزهایی آغاز کردند در 1323 ، دو سال پس از این گفتار ، پیشامد ننگین شاهرود را پیش آوردند که در آن بهائیانی کشته شدند. بهائی‌کشی و بآتش کشیدن خانه‌ی بهائی‌ها سپس در تهران ، یزد ، اراک ، کاشان و دیگر شهرها همچنان ادامه داشته که شناخته شده‌ترین آنها در سالهای 1334 ، 1343 و نیز در آستانه‌ی شورش مردم در سال 57 بوده.


.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش چهارم : فلسفه و «ادبیّات»)

🔸 2ـ فلسفه و سخنان ما (تکه‌ی دو از دو)


ما در جای دیگری روشن ساخته‌ایم که در ایران و هند و دیگر جاها بسیاری از کیشهای گوناگون زاییده از فلسفه‌ی یونان می‌باشد و ما برای برانداختن آن کیشها راهی جز برانداختن این فلسفه نداریم.
آیا با اینحال جای آنست که کسانی از ما دل‌آزرده شوند؟! بس است برادران! بیش از این خود را بی‌آبرو مسازید! بیش از این مایه‌ی شرمندگی هم‌میهنان خود مباشید!

بیایید مردانه این سنگها را از دامن بریزید! بیایید این پندارهای مغزآشوب را رها نموده دل پاک سازید! بیایید از این پس خرد را راهنمای خود نموده دست از بندگی افلاطون و ارسطو بکشید! بگزارید اینها ارزانی دیگران باشد.

پندارهای افلاطون و ارسطو گذشته از آنکه بسیار بیپا و از خرد دور است از آنجا که آلودگی بآنها مایه‌ی مرده‌پرستی و بیگانه‌دوستی است از این راه نیز ننگ را با خود دارد بیایید خود را از این ننگ رها نمایید.

بار دیگر می‌گویم : اگر پرداختن باینها بآهنگ دانش‌پژوهی است هر کس می‌داند امروز دانش راه دیگری پیدا کرده و آنچه را که ارسطو و افلاطون رشته بودند روزگار پشم نموده. هرگاه بنام دین و خداشناسی است من بی‌پرده می‌گویم خدا و دین از این بیهوده‌پندارها بیزار است.

اگر راستی را بخواهیم ، از اینها جز کاهش خرد و فرسودگی مغز نتیجه‌ی دیگری بدست نمی‌آید. شاید بدخواهان شرق ، خواهان باشند که شرقیان این رشته‌ها را رها ننمایند و شاید کوششهایی نیز در این باره بکار برند ولی ما هرگز نباید فریب ایشان را بخوریم.

آن کسانی که نامهای افلاطون و ارسطو را سرمایه‌ی کار خود گرفته‌اند و هر روز عنوان دیگری از ایشان می‌نمایند ایکاش بخود آمده می‌دانستند چه زیانی بتوده‌ی خود می‌رسانند! ایکاش درمی‌یافتند نادانسته (یا دانسته) چه ریشه‌ای از مردم می‌کنند! (1)


پابرگی :
1ـ سال سوم پیمان را باید سال نبرد با فلسفه نامید. کسانی را که بآگاهیهای بیشتری در این زمینه نیاز دارند بگفتارهای آن سال راهنمایی می‌کنیم. همچنین آنها را در کتابی بنام «در پیرامون فلسفه» گرد آورده‌ایم.


.
🔶 یاد یک سفر

🔸 (تکه‌ی سه از پنج)


نخست آنکه ، ببرخی از کسان یا تلویزیونها (نه همه‌ی آنها) هیچ اعتمادی نیست. اینان دربند آبرو نمی‌باشند که گمان کنیم به درستی و راستی سخن خود پابندند. برخی از آن تلویزیونها را بیگانگان می‌گردانند. توان پرسید : بیگانگان این پولهای هنگفت را براستی برای چه خواستی خرج می‌کنند؟!. آیا دلشان بحال ما سوخته و می‌خواهند ما را از خواب بیدار کنند؟! آیا از دولت بیگانه چشم نیکخواهی داشتن ساده‌دلی نیست.؟! بیگانه چرا دلش بما سوزد؟! بیگانه چرا یک چیز سودمند بحال ما را سود و چیز زیانمند برای توده‌ی ایرانی را زیان نشان دهد؟! چرا باید درستکاری کند؟!

این پرسش ساده را چه پاسخی هست؟! بویژه از آنانی می‌پرسم که در برنامه‌های آنها شرکت کرده به پیشرفت نقشه‌های این تلویزیونها یاوری می‌کنند. ما از بیگانگان چشم نیکوکاری نداریم. همینکه دست از پشتیبانی از بدآموزیها و زیانکاریها و آشفته گردانیدن مغزها بردارند و آسوده‌مان گزارند ، ما ارجشناسشان هم هستیم.

درباره‌ی تلویزیونها و سخنرانان ایرانی نیز ، همه گواهند که رفتارها و سخنان زشتی از آنان (نه همه شان) در این سالها دیده شده که نشان بیفرهنگیشان است. پای سخن بیفرهنگان نشستن ننگ است.

دوم ، بیشتر ایشان در سخن خود استوار نیستند. آنچه دیروز گفته‌اند امروز وارونه‌اش را می‌گویند و چه بسا خود نیز آن را درنمی‌یابند. سخنرانی برای بیشتر آنان یک پیشه است که از آن راه نان می‌خورند. باید هفته‌ای یکی دو روز در تلویزیون نمایان شوند و تر و خشکهایی بهم بیامیزند. آیا یکی از اینها راهی بروی ایرانیان گشوده که ما بتوانیم آن را گامهایی بسوی رشد سیاسی ، تربیت مردم و پیشرفت بشماریم؟! راهی که از رهگذر آن بینندگان معنی دمکراسی را نیک دانسته و در رفتار و گفتارشان هناییده (اثر یافته) باشد؟! آیا از آلودگیهایی که درمیان ایرانیانست سخن بمیان می‌آورند؟!.. مردم را به آنها آگاه می‌گردانند؟!..

اینها که راه ایراد گرفتن را نیز نمی‌دانند به هر نکته‌ی کوچک و کم ارجی پرداخته دین و ملا و امام و تاریخ چهل ساله‌ی اخیر را به ریشخند می‌گیرند. چه کاری آسانتر از ریشخند به دین و ملا و آشکار گردانیدن زشتکاریهای ایشان؟!. یک نگاه به روزنامه‌ها و آگاهی از برخی پایگاههای اینترنتی ، خوراک یکی دو سخنرانی را برایشان فراهم می‌آورد.

ملایان ما دینفروشند و این کار را بدستیاری سخنفروشی می‌کنند. آسمان و ریسمان بهم می‌بافند و نان از این راه خورده بلکه زندگی با کامرانیها بسر می‌دهند. این «کوشندگان سیاسی» را نیز باید سخن‌فروش دانست زیرا هردو خواستشان گذران زندگی از راه سخنفروشی است.

سوم ، اینکه آنها را سخن‌فروش خواندم از آنجاست که کوشنده‌ی سیاسی نخستین بایایش(وظیفه) تربیت مردم است! آری ، تربیت مردم. مگر «رشد سیاسی» یا بفارسی گوییم «شایندگی» جز از راه تربیت در یک توده پدید می‌آید؟! آیا این سخنرانیهای ایشان به شایندگی مردم می‌انجامد؟!
یک نشانه‌ی شایندگی هر توده‌ای آنست که فریبخوار نباشند. آیا مردم ما « هشیار و بیدار» اند؟! آری ، سیاستگران ما در سخنرانیهاشان همیشه از این دو واژه سود جسته و می‌جویند ولی آیا نه آنست که سیاستگران چون می‌خواهند مردم را نرنجانند ، چاپلوسیشان را می‌کنند؟! ولی آیا چنین شیوه‌ای از کوشندگان سیاسی سزاست؟!..

کوشندگان سیاسی به کمتر چیزی که پرداخته‌اند تربیت مردم بوده. مردمی که با اندیشه‌های زهرآلودی همچون جبریگری ، خراباتیگری ، شیعیگری ، بهاییگری ، صوفیگری و مادیگری ، مغزهاشان سخت آشفته گردیده نیاز به تربیت ندارند؟!. آیا نباید با این اندیشه‌های زهرآلود نبردید و آمیغها را جانشین آنها کرد تا دست از گمراهیها بردارند و آماده‌ی کوشش شوند؟! زیرا چنانکه گفتیم پیشرفت و بهبود هر مردمی در زندگانی تنها بدست همان مردم فراهم می‌آید ـ مردمی که دست از گمراهیها شسته باشند.

بیشتر مردم ما همه چیز را مفت می‌خواهند. اینکه برای هر خواسته‌ای باید کوشید و رنجها برد در مغزهای بسیاری از کسان جایی ندارد. آنها منتظر نشسته‌اند تا پیشامدی رخ دهد و در این میان دگرگونیهایی حالشان را نیک گرداند. مگر فراموش کرده‌ایم زمانی که جرج بوشِ پسر ایران را تهدید به جنگ می‌کرد بسیاری خشنودی می‌نمودند و چون علتش را می‌پرسیدیم می‌گفتند : «این آخوندها روشان زیاد شده. باید روشان را کم کرد»! شما به همین یک گفته که در دل هزاران دانشگاه‌دیده‌ی ما بود نیک بیندیشید تا دریابید که ما کجاییم و از رشد سیاسی چه اندازه دوریم.




.
‌ 🔶 «بدبختی توده و ریشه‌ی آن»

🔸 بهائیان پاسخ داده‌اند (تکه‌ی یک از یک)


آقای کسروی
چندی پیش جوان بهائی (آقای رضوانی) بنزد من آمد گفت اگر اجازه بدهید می‌خواهم قدری با شما گفتگو نمایم ـ گفتم بسیار خرسندم بفرمایید.

گفت من شما را نیک می‌شناسم چند سال درمیان ما بودید و می‌دانم از کیش ما و کتابهای ما اطلاع کافی دارید ولی سه سال است بعلت مجهولی رفته‌اید محفل روحانی هم از حقیقت امر ما را مستحضر نکرده بلکه قدغن اکید کرده است با شما معاشرت و گفتگو ننماییم اکنون می‌بینم در پرچم شرحی نوشته و اظهار داشته‌اید که بگفته‌ها و نوشته‌های پرمغز و باحقیقت کسروی گرویده و از بهائیت برگشته‌اید آمدم ببینم آقای کسروی چه گفته و چگونه شما را قانع کرده است. من کتاب «راه رستگاری» را باو دادم گفتم ببرید و با دقت بخوانید و با کتابهای باب و بهاء مقایسه نمائید بعداً تشریف بیاورید مذاکره نمایید.

چند روز پیش آمده بود می‌گفت واقعاً این کتاب سراسر راستی و درستی است. من تاکنون مانند این کتاب را ندیده‌ام. هرچه بعقلم فشار آوردم که مغلوبش کنم نوشته‌های آن را نپذیرد دیدم ممکن نیست ولی چیزی که مرا درباره‌ی آقای کسروی باشتباه ‌انداخته اینست که چند نفر از بزرگان و مُبلغین بهائی می‌گفتند آقای کسروی و یارانش ازلی می‌باشند هرگز بدور آنها نگردید.
گفتم پیش از اینکه پاسخ این حرف را بدهم داستانی برایت نقل می‌کنم :

پانزده سال پیش در اردبیل ملایی بود بنام «میرزاعلی‌اکبر» بسیار خودخواه و جاه‌طلب ، مسجد بزرگی ساخته و دستگاهی برای خود برپا نموده بود و اردبیلیان هم دلباخته‌اش بودند او را می‌پرستیدند و گفته‌های خردناپذیرش را حجت پنداشته با دل و جان می‌پذیرفتند. من غالباً در ایام کودکی با پدرم نزد او می‌رفتم نیک بخاطر دارم روزی دکتری که از روسیه آمده و در اردبیل مطب دایر کرده بود در حضور آقا بود و راجع بخدا و دین سئوالاتی می‌کرد ـ می‌گفت در کتابها برای اثبات وجود خدا دلیل منطقی دیده نمی‌شود و این دلایلی هم که ملایان می‌گویند آدم را قانع و مذعن [=خَستُوان ، معترف] بوجود خدا نمی‌کند بنابراین من در بودن خدا تردید دارم. آقا یک سطر عربی خواند و ترجمه کرد که امام موساکاظم علیه‌السلام فرمود : هر کس خدا را نپذیرد بجهنم می‌رود. پس بترس از آتش جهنم خدا را قبول کن. دکتر گفت این دلیل نشد که من خدا را بپذیرم.

آقا ناگهان برآشفت پرخاش کرد فریاد زد ای لامذهب بابی معلوم می‌شود تو به موسی‌ابن‌جعفر آن امام برحق معتقد نیستی و بفرمایشاتش ایمان نداری. بسیدها و طلبه‌ها که در اطرافش بودند امر کرد دکتر را کتک زده از مسجد بیرون راندند.

آقایان رؤسا و مبلغین بهائی هم همینطور هستند. بجای آنکه پاسخ ایرادهای ما را بدهند باین عنوانهای خنک و لوس متمسک شده و خود را دل‌آسوده کرده پی گمراهیهای خود می‌روند.

اینجا باید روی سخنم را بآن آقایی که از مشهد نامه نوشته و می‌گوید پاسخ شما را مرکز تهران خواهد داد [گفتار «پاسخ یک بهائی» چند روز پیش] گردانیده بگویم ملاحظه نماید آقایان مرکزنشینانشان به چه سخنان کودکانه و پوچی برخاسته‌اند.
محمدباقر رحیمی

پرچم : یک بدبختی‌ای گریبانگیر ایرانیان گردیده و آن اینست که کسی که بیک کیش ـ چه بهائی و چه شیعی و چه صوفی و چه هر کیش دیگری ـ گرویده چنین می‌پندارد که باید آن را هیچگاه رها نکند و اگر رها کرد یک گناهی کرده است ، این را بیکبار فراموش کرده‌اند که خدا به هر کسی خرد داده که باید براهنمایی آن نیک و بد و راست و دروغ را بشناسند و در کیش نیز باید آن را با خرد سنجید و راست و کجش را دانست. آری از بدبختی این را فراموش کرده‌اند و اینست ما چون بیک کیش ایراد می‌گیریم گروندگان آن کیش بجای اینکه گفته‌های ما را با فهم و خرد بسنجند و چون دیدند ایرادهای ما راستست کیش بیپای خود را رها کنند ایرادهای ما را که می‌شنوند بدست و پا می‌افتند که از یک راهی پرده‌پوشی نمایند یا از در دشمنی درآیند یا بپاسخهای مغالطه‌آمیز پردازند. این همان «بیکارگی خرد» است که همیشه گفته‌ایم و جای افسوسست که ایرانیان گرفتار چنین دردی شده‌اند. این نشان پستی حال یک توده می‌باشد. بهائی چه کند که نگوید : «فلان و فلان ازلیند» چون کیش بهائی بگردنش افتاده و آن توانایی که دست بردارد و براه راست بیاید درو نمانده؟. از اینسوی بایرادهای ما نیز پاسخی ندارد. پس ناگزیر است که به همان بهانه برخیزد. و ماننده‌ی همین رفتار را ملایان می‌کنند ، صوفیان می‌کنند ، هواداران شعرا می‌کنند. همگی از آنجاست که خرد را از دست داده‌اند.

(پرچم روزانه شماره‌ی 254)

.
✴️ «کمپانی خیانت»

🔸 مزدوران بیگانگان : از کابینه فروغی تا امروز


سوم شهریورماه ، سالگرد حمله روس و انگلیس به‌ایران در سال 1320 می‌باشد. پس از این حمله ، فروغی به‌نخست وزیری گمارده می‌شود.

بااینکه فروغی از وابستگان بدنام دستگاه استعماری انگلیس در ایران بوده ولی در سالهای اخیر در جمهوری اسلامی، دیده شد که برخی نشریات امنیتی - اطلاعاتی و نویسندگان مزدور آن ، بسود فروغی تبلیغات گسترده و دامنه‌داری انجام دادند، تا جایی که همایش‌هایی در بزرگداشت این «بدخواه کهنکار» برگزار گردید.

پیداست که اینها بفروغی بعنوان همکار برجسته پیشین خود می‌نگرند و با چنین تبلیغاتی در پی ترویج روش سیاسی خائنانه خودشان می‌باشند.


.