🔶 یاد یک سفر
🔸 (تکهی سه از پنج)
نخست آنکه ، ببرخی از کسان یا تلویزیونها (نه همهی آنها) هیچ اعتمادی نیست. اینان دربند آبرو نمیباشند که گمان کنیم به درستی و راستی سخن خود پابندند. برخی از آن تلویزیونها را بیگانگان میگردانند. توان پرسید : بیگانگان این پولهای هنگفت را براستی برای چه خواستی خرج میکنند؟!. آیا دلشان بحال ما سوخته و میخواهند ما را از خواب بیدار کنند؟! آیا از دولت بیگانه چشم نیکخواهی داشتن سادهدلی نیست.؟! بیگانه چرا دلش بما سوزد؟! بیگانه چرا یک چیز سودمند بحال ما را سود و چیز زیانمند برای تودهی ایرانی را زیان نشان دهد؟! چرا باید درستکاری کند؟!
این پرسش ساده را چه پاسخی هست؟! بویژه از آنانی میپرسم که در برنامههای آنها شرکت کرده به پیشرفت نقشههای این تلویزیونها یاوری میکنند. ما از بیگانگان چشم نیکوکاری نداریم. همینکه دست از پشتیبانی از بدآموزیها و زیانکاریها و آشفته گردانیدن مغزها بردارند و آسودهمان گزارند ، ما ارجشناسشان هم هستیم.
دربارهی تلویزیونها و سخنرانان ایرانی نیز ، همه گواهند که رفتارها و سخنان زشتی از آنان (نه همه شان) در این سالها دیده شده که نشان بیفرهنگیشان است. پای سخن بیفرهنگان نشستن ننگ است.
دوم ، بیشتر ایشان در سخن خود استوار نیستند. آنچه دیروز گفتهاند امروز وارونهاش را میگویند و چه بسا خود نیز آن را درنمییابند. سخنرانی برای بیشتر آنان یک پیشه است که از آن راه نان میخورند. باید هفتهای یکی دو روز در تلویزیون نمایان شوند و تر و خشکهایی بهم بیامیزند. آیا یکی از اینها راهی بروی ایرانیان گشوده که ما بتوانیم آن را گامهایی بسوی رشد سیاسی ، تربیت مردم و پیشرفت بشماریم؟! راهی که از رهگذر آن بینندگان معنی دمکراسی را نیک دانسته و در رفتار و گفتارشان هناییده (اثر یافته) باشد؟! آیا از آلودگیهایی که درمیان ایرانیانست سخن بمیان میآورند؟!.. مردم را به آنها آگاه میگردانند؟!..
اینها که راه ایراد گرفتن را نیز نمیدانند به هر نکتهی کوچک و کم ارجی پرداخته دین و ملا و امام و تاریخ چهل سالهی اخیر را به ریشخند میگیرند. چه کاری آسانتر از ریشخند به دین و ملا و آشکار گردانیدن زشتکاریهای ایشان؟!. یک نگاه به روزنامهها و آگاهی از برخی پایگاههای اینترنتی ، خوراک یکی دو سخنرانی را برایشان فراهم میآورد.
ملایان ما دینفروشند و این کار را بدستیاری سخنفروشی میکنند. آسمان و ریسمان بهم میبافند و نان از این راه خورده بلکه زندگی با کامرانیها بسر میدهند. این «کوشندگان سیاسی» را نیز باید سخنفروش دانست زیرا هردو خواستشان گذران زندگی از راه سخنفروشی است.
سوم ، اینکه آنها را سخنفروش خواندم از آنجاست که کوشندهی سیاسی نخستین بایایش(وظیفه) تربیت مردم است! آری ، تربیت مردم. مگر «رشد سیاسی» یا بفارسی گوییم «شایندگی» جز از راه تربیت در یک توده پدید میآید؟! آیا این سخنرانیهای ایشان به شایندگی مردم میانجامد؟!
یک نشانهی شایندگی هر تودهای آنست که فریبخوار نباشند. آیا مردم ما « هشیار و بیدار» اند؟! آری ، سیاستگران ما در سخنرانیهاشان همیشه از این دو واژه سود جسته و میجویند ولی آیا نه آنست که سیاستگران چون میخواهند مردم را نرنجانند ، چاپلوسیشان را میکنند؟! ولی آیا چنین شیوهای از کوشندگان سیاسی سزاست؟!..
کوشندگان سیاسی به کمتر چیزی که پرداختهاند تربیت مردم بوده. مردمی که با اندیشههای زهرآلودی همچون جبریگری ، خراباتیگری ، شیعیگری ، بهاییگری ، صوفیگری و مادیگری ، مغزهاشان سخت آشفته گردیده نیاز به تربیت ندارند؟!. آیا نباید با این اندیشههای زهرآلود نبردید و آمیغها را جانشین آنها کرد تا دست از گمراهیها بردارند و آمادهی کوشش شوند؟! زیرا چنانکه گفتیم پیشرفت و بهبود هر مردمی در زندگانی تنها بدست همان مردم فراهم میآید ـ مردمی که دست از گمراهیها شسته باشند.
بیشتر مردم ما همه چیز را مفت میخواهند. اینکه برای هر خواستهای باید کوشید و رنجها برد در مغزهای بسیاری از کسان جایی ندارد. آنها منتظر نشستهاند تا پیشامدی رخ دهد و در این میان دگرگونیهایی حالشان را نیک گرداند. مگر فراموش کردهایم زمانی که جرج بوشِ پسر ایران را تهدید به جنگ میکرد بسیاری خشنودی مینمودند و چون علتش را میپرسیدیم میگفتند : «این آخوندها روشان زیاد شده. باید روشان را کم کرد»! شما به همین یک گفته که در دل هزاران دانشگاهدیدهی ما بود نیک بیندیشید تا دریابید که ما کجاییم و از رشد سیاسی چه اندازه دوریم.
.
🔸 (تکهی سه از پنج)
نخست آنکه ، ببرخی از کسان یا تلویزیونها (نه همهی آنها) هیچ اعتمادی نیست. اینان دربند آبرو نمیباشند که گمان کنیم به درستی و راستی سخن خود پابندند. برخی از آن تلویزیونها را بیگانگان میگردانند. توان پرسید : بیگانگان این پولهای هنگفت را براستی برای چه خواستی خرج میکنند؟!. آیا دلشان بحال ما سوخته و میخواهند ما را از خواب بیدار کنند؟! آیا از دولت بیگانه چشم نیکخواهی داشتن سادهدلی نیست.؟! بیگانه چرا دلش بما سوزد؟! بیگانه چرا یک چیز سودمند بحال ما را سود و چیز زیانمند برای تودهی ایرانی را زیان نشان دهد؟! چرا باید درستکاری کند؟!
این پرسش ساده را چه پاسخی هست؟! بویژه از آنانی میپرسم که در برنامههای آنها شرکت کرده به پیشرفت نقشههای این تلویزیونها یاوری میکنند. ما از بیگانگان چشم نیکوکاری نداریم. همینکه دست از پشتیبانی از بدآموزیها و زیانکاریها و آشفته گردانیدن مغزها بردارند و آسودهمان گزارند ، ما ارجشناسشان هم هستیم.
دربارهی تلویزیونها و سخنرانان ایرانی نیز ، همه گواهند که رفتارها و سخنان زشتی از آنان (نه همه شان) در این سالها دیده شده که نشان بیفرهنگیشان است. پای سخن بیفرهنگان نشستن ننگ است.
دوم ، بیشتر ایشان در سخن خود استوار نیستند. آنچه دیروز گفتهاند امروز وارونهاش را میگویند و چه بسا خود نیز آن را درنمییابند. سخنرانی برای بیشتر آنان یک پیشه است که از آن راه نان میخورند. باید هفتهای یکی دو روز در تلویزیون نمایان شوند و تر و خشکهایی بهم بیامیزند. آیا یکی از اینها راهی بروی ایرانیان گشوده که ما بتوانیم آن را گامهایی بسوی رشد سیاسی ، تربیت مردم و پیشرفت بشماریم؟! راهی که از رهگذر آن بینندگان معنی دمکراسی را نیک دانسته و در رفتار و گفتارشان هناییده (اثر یافته) باشد؟! آیا از آلودگیهایی که درمیان ایرانیانست سخن بمیان میآورند؟!.. مردم را به آنها آگاه میگردانند؟!..
اینها که راه ایراد گرفتن را نیز نمیدانند به هر نکتهی کوچک و کم ارجی پرداخته دین و ملا و امام و تاریخ چهل سالهی اخیر را به ریشخند میگیرند. چه کاری آسانتر از ریشخند به دین و ملا و آشکار گردانیدن زشتکاریهای ایشان؟!. یک نگاه به روزنامهها و آگاهی از برخی پایگاههای اینترنتی ، خوراک یکی دو سخنرانی را برایشان فراهم میآورد.
ملایان ما دینفروشند و این کار را بدستیاری سخنفروشی میکنند. آسمان و ریسمان بهم میبافند و نان از این راه خورده بلکه زندگی با کامرانیها بسر میدهند. این «کوشندگان سیاسی» را نیز باید سخنفروش دانست زیرا هردو خواستشان گذران زندگی از راه سخنفروشی است.
سوم ، اینکه آنها را سخنفروش خواندم از آنجاست که کوشندهی سیاسی نخستین بایایش(وظیفه) تربیت مردم است! آری ، تربیت مردم. مگر «رشد سیاسی» یا بفارسی گوییم «شایندگی» جز از راه تربیت در یک توده پدید میآید؟! آیا این سخنرانیهای ایشان به شایندگی مردم میانجامد؟!
یک نشانهی شایندگی هر تودهای آنست که فریبخوار نباشند. آیا مردم ما « هشیار و بیدار» اند؟! آری ، سیاستگران ما در سخنرانیهاشان همیشه از این دو واژه سود جسته و میجویند ولی آیا نه آنست که سیاستگران چون میخواهند مردم را نرنجانند ، چاپلوسیشان را میکنند؟! ولی آیا چنین شیوهای از کوشندگان سیاسی سزاست؟!..
کوشندگان سیاسی به کمتر چیزی که پرداختهاند تربیت مردم بوده. مردمی که با اندیشههای زهرآلودی همچون جبریگری ، خراباتیگری ، شیعیگری ، بهاییگری ، صوفیگری و مادیگری ، مغزهاشان سخت آشفته گردیده نیاز به تربیت ندارند؟!. آیا نباید با این اندیشههای زهرآلود نبردید و آمیغها را جانشین آنها کرد تا دست از گمراهیها بردارند و آمادهی کوشش شوند؟! زیرا چنانکه گفتیم پیشرفت و بهبود هر مردمی در زندگانی تنها بدست همان مردم فراهم میآید ـ مردمی که دست از گمراهیها شسته باشند.
بیشتر مردم ما همه چیز را مفت میخواهند. اینکه برای هر خواستهای باید کوشید و رنجها برد در مغزهای بسیاری از کسان جایی ندارد. آنها منتظر نشستهاند تا پیشامدی رخ دهد و در این میان دگرگونیهایی حالشان را نیک گرداند. مگر فراموش کردهایم زمانی که جرج بوشِ پسر ایران را تهدید به جنگ میکرد بسیاری خشنودی مینمودند و چون علتش را میپرسیدیم میگفتند : «این آخوندها روشان زیاد شده. باید روشان را کم کرد»! شما به همین یک گفته که در دل هزاران دانشگاهدیدهی ما بود نیک بیندیشید تا دریابید که ما کجاییم و از رشد سیاسی چه اندازه دوریم.
.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 بهائیان پاسخ دادهاند (تکهی یک از یک)
آقای کسروی
چندی پیش جوان بهائی (آقای رضوانی) بنزد من آمد گفت اگر اجازه بدهید میخواهم قدری با شما گفتگو نمایم ـ گفتم بسیار خرسندم بفرمایید.
گفت من شما را نیک میشناسم چند سال درمیان ما بودید و میدانم از کیش ما و کتابهای ما اطلاع کافی دارید ولی سه سال است بعلت مجهولی رفتهاید محفل روحانی هم از حقیقت امر ما را مستحضر نکرده بلکه قدغن اکید کرده است با شما معاشرت و گفتگو ننماییم اکنون میبینم در پرچم شرحی نوشته و اظهار داشتهاید که بگفتهها و نوشتههای پرمغز و باحقیقت کسروی گرویده و از بهائیت برگشتهاید آمدم ببینم آقای کسروی چه گفته و چگونه شما را قانع کرده است. من کتاب «راه رستگاری» را باو دادم گفتم ببرید و با دقت بخوانید و با کتابهای باب و بهاء مقایسه نمائید بعداً تشریف بیاورید مذاکره نمایید.
چند روز پیش آمده بود میگفت واقعاً این کتاب سراسر راستی و درستی است. من تاکنون مانند این کتاب را ندیدهام. هرچه بعقلم فشار آوردم که مغلوبش کنم نوشتههای آن را نپذیرد دیدم ممکن نیست ولی چیزی که مرا دربارهی آقای کسروی باشتباه انداخته اینست که چند نفر از بزرگان و مُبلغین بهائی میگفتند آقای کسروی و یارانش ازلی میباشند هرگز بدور آنها نگردید.
گفتم پیش از اینکه پاسخ این حرف را بدهم داستانی برایت نقل میکنم :
پانزده سال پیش در اردبیل ملایی بود بنام «میرزاعلیاکبر» بسیار خودخواه و جاهطلب ، مسجد بزرگی ساخته و دستگاهی برای خود برپا نموده بود و اردبیلیان هم دلباختهاش بودند او را میپرستیدند و گفتههای خردناپذیرش را حجت پنداشته با دل و جان میپذیرفتند. من غالباً در ایام کودکی با پدرم نزد او میرفتم نیک بخاطر دارم روزی دکتری که از روسیه آمده و در اردبیل مطب دایر کرده بود در حضور آقا بود و راجع بخدا و دین سئوالاتی میکرد ـ میگفت در کتابها برای اثبات وجود خدا دلیل منطقی دیده نمیشود و این دلایلی هم که ملایان میگویند آدم را قانع و مذعن [=خَستُوان ، معترف] بوجود خدا نمیکند بنابراین من در بودن خدا تردید دارم. آقا یک سطر عربی خواند و ترجمه کرد که امام موساکاظم علیهالسلام فرمود : هر کس خدا را نپذیرد بجهنم میرود. پس بترس از آتش جهنم خدا را قبول کن. دکتر گفت این دلیل نشد که من خدا را بپذیرم.
آقا ناگهان برآشفت پرخاش کرد فریاد زد ای لامذهب بابی معلوم میشود تو به موسیابنجعفر آن امام برحق معتقد نیستی و بفرمایشاتش ایمان نداری. بسیدها و طلبهها که در اطرافش بودند امر کرد دکتر را کتک زده از مسجد بیرون راندند.
آقایان رؤسا و مبلغین بهائی هم همینطور هستند. بجای آنکه پاسخ ایرادهای ما را بدهند باین عنوانهای خنک و لوس متمسک شده و خود را دلآسوده کرده پی گمراهیهای خود میروند.
اینجا باید روی سخنم را بآن آقایی که از مشهد نامه نوشته و میگوید پاسخ شما را مرکز تهران خواهد داد [گفتار «پاسخ یک بهائی» چند روز پیش] گردانیده بگویم ملاحظه نماید آقایان مرکزنشینانشان به چه سخنان کودکانه و پوچی برخاستهاند.
محمدباقر رحیمی
پرچم : یک بدبختیای گریبانگیر ایرانیان گردیده و آن اینست که کسی که بیک کیش ـ چه بهائی و چه شیعی و چه صوفی و چه هر کیش دیگری ـ گرویده چنین میپندارد که باید آن را هیچگاه رها نکند و اگر رها کرد یک گناهی کرده است ، این را بیکبار فراموش کردهاند که خدا به هر کسی خرد داده که باید براهنمایی آن نیک و بد و راست و دروغ را بشناسند و در کیش نیز باید آن را با خرد سنجید و راست و کجش را دانست. آری از بدبختی این را فراموش کردهاند و اینست ما چون بیک کیش ایراد میگیریم گروندگان آن کیش بجای اینکه گفتههای ما را با فهم و خرد بسنجند و چون دیدند ایرادهای ما راستست کیش بیپای خود را رها کنند ایرادهای ما را که میشنوند بدست و پا میافتند که از یک راهی پردهپوشی نمایند یا از در دشمنی درآیند یا بپاسخهای مغالطهآمیز پردازند. این همان «بیکارگی خرد» است که همیشه گفتهایم و جای افسوسست که ایرانیان گرفتار چنین دردی شدهاند. این نشان پستی حال یک توده میباشد. بهائی چه کند که نگوید : «فلان و فلان ازلیند» چون کیش بهائی بگردنش افتاده و آن توانایی که دست بردارد و براه راست بیاید درو نمانده؟. از اینسوی بایرادهای ما نیز پاسخی ندارد. پس ناگزیر است که به همان بهانه برخیزد. و مانندهی همین رفتار را ملایان میکنند ، صوفیان میکنند ، هواداران شعرا میکنند. همگی از آنجاست که خرد را از دست دادهاند.
(پرچم روزانه شمارهی 254)
.
🔸 بهائیان پاسخ دادهاند (تکهی یک از یک)
آقای کسروی
چندی پیش جوان بهائی (آقای رضوانی) بنزد من آمد گفت اگر اجازه بدهید میخواهم قدری با شما گفتگو نمایم ـ گفتم بسیار خرسندم بفرمایید.
گفت من شما را نیک میشناسم چند سال درمیان ما بودید و میدانم از کیش ما و کتابهای ما اطلاع کافی دارید ولی سه سال است بعلت مجهولی رفتهاید محفل روحانی هم از حقیقت امر ما را مستحضر نکرده بلکه قدغن اکید کرده است با شما معاشرت و گفتگو ننماییم اکنون میبینم در پرچم شرحی نوشته و اظهار داشتهاید که بگفتهها و نوشتههای پرمغز و باحقیقت کسروی گرویده و از بهائیت برگشتهاید آمدم ببینم آقای کسروی چه گفته و چگونه شما را قانع کرده است. من کتاب «راه رستگاری» را باو دادم گفتم ببرید و با دقت بخوانید و با کتابهای باب و بهاء مقایسه نمائید بعداً تشریف بیاورید مذاکره نمایید.
چند روز پیش آمده بود میگفت واقعاً این کتاب سراسر راستی و درستی است. من تاکنون مانند این کتاب را ندیدهام. هرچه بعقلم فشار آوردم که مغلوبش کنم نوشتههای آن را نپذیرد دیدم ممکن نیست ولی چیزی که مرا دربارهی آقای کسروی باشتباه انداخته اینست که چند نفر از بزرگان و مُبلغین بهائی میگفتند آقای کسروی و یارانش ازلی میباشند هرگز بدور آنها نگردید.
گفتم پیش از اینکه پاسخ این حرف را بدهم داستانی برایت نقل میکنم :
پانزده سال پیش در اردبیل ملایی بود بنام «میرزاعلیاکبر» بسیار خودخواه و جاهطلب ، مسجد بزرگی ساخته و دستگاهی برای خود برپا نموده بود و اردبیلیان هم دلباختهاش بودند او را میپرستیدند و گفتههای خردناپذیرش را حجت پنداشته با دل و جان میپذیرفتند. من غالباً در ایام کودکی با پدرم نزد او میرفتم نیک بخاطر دارم روزی دکتری که از روسیه آمده و در اردبیل مطب دایر کرده بود در حضور آقا بود و راجع بخدا و دین سئوالاتی میکرد ـ میگفت در کتابها برای اثبات وجود خدا دلیل منطقی دیده نمیشود و این دلایلی هم که ملایان میگویند آدم را قانع و مذعن [=خَستُوان ، معترف] بوجود خدا نمیکند بنابراین من در بودن خدا تردید دارم. آقا یک سطر عربی خواند و ترجمه کرد که امام موساکاظم علیهالسلام فرمود : هر کس خدا را نپذیرد بجهنم میرود. پس بترس از آتش جهنم خدا را قبول کن. دکتر گفت این دلیل نشد که من خدا را بپذیرم.
آقا ناگهان برآشفت پرخاش کرد فریاد زد ای لامذهب بابی معلوم میشود تو به موسیابنجعفر آن امام برحق معتقد نیستی و بفرمایشاتش ایمان نداری. بسیدها و طلبهها که در اطرافش بودند امر کرد دکتر را کتک زده از مسجد بیرون راندند.
آقایان رؤسا و مبلغین بهائی هم همینطور هستند. بجای آنکه پاسخ ایرادهای ما را بدهند باین عنوانهای خنک و لوس متمسک شده و خود را دلآسوده کرده پی گمراهیهای خود میروند.
اینجا باید روی سخنم را بآن آقایی که از مشهد نامه نوشته و میگوید پاسخ شما را مرکز تهران خواهد داد [گفتار «پاسخ یک بهائی» چند روز پیش] گردانیده بگویم ملاحظه نماید آقایان مرکزنشینانشان به چه سخنان کودکانه و پوچی برخاستهاند.
محمدباقر رحیمی
پرچم : یک بدبختیای گریبانگیر ایرانیان گردیده و آن اینست که کسی که بیک کیش ـ چه بهائی و چه شیعی و چه صوفی و چه هر کیش دیگری ـ گرویده چنین میپندارد که باید آن را هیچگاه رها نکند و اگر رها کرد یک گناهی کرده است ، این را بیکبار فراموش کردهاند که خدا به هر کسی خرد داده که باید براهنمایی آن نیک و بد و راست و دروغ را بشناسند و در کیش نیز باید آن را با خرد سنجید و راست و کجش را دانست. آری از بدبختی این را فراموش کردهاند و اینست ما چون بیک کیش ایراد میگیریم گروندگان آن کیش بجای اینکه گفتههای ما را با فهم و خرد بسنجند و چون دیدند ایرادهای ما راستست کیش بیپای خود را رها کنند ایرادهای ما را که میشنوند بدست و پا میافتند که از یک راهی پردهپوشی نمایند یا از در دشمنی درآیند یا بپاسخهای مغالطهآمیز پردازند. این همان «بیکارگی خرد» است که همیشه گفتهایم و جای افسوسست که ایرانیان گرفتار چنین دردی شدهاند. این نشان پستی حال یک توده میباشد. بهائی چه کند که نگوید : «فلان و فلان ازلیند» چون کیش بهائی بگردنش افتاده و آن توانایی که دست بردارد و براه راست بیاید درو نمانده؟. از اینسوی بایرادهای ما نیز پاسخی ندارد. پس ناگزیر است که به همان بهانه برخیزد. و مانندهی همین رفتار را ملایان میکنند ، صوفیان میکنند ، هواداران شعرا میکنند. همگی از آنجاست که خرد را از دست دادهاند.
(پرچم روزانه شمارهی 254)
.
✴️ «کمپانی خیانت»
🔸 مزدوران بیگانگان : از کابینه فروغی تا امروز
سوم شهریورماه ، سالگرد حمله روس و انگلیس بهایران در سال 1320 میباشد. پس از این حمله ، فروغی بهنخست وزیری گمارده میشود.
بااینکه فروغی از وابستگان بدنام دستگاه استعماری انگلیس در ایران بوده ولی در سالهای اخیر در جمهوری اسلامی، دیده شد که برخی نشریات امنیتی - اطلاعاتی و نویسندگان مزدور آن ، بسود فروغی تبلیغات گسترده و دامنهداری انجام دادند، تا جایی که همایشهایی در بزرگداشت این «بدخواه کهنکار» برگزار گردید.
پیداست که اینها بفروغی بعنوان همکار برجسته پیشین خود مینگرند و با چنین تبلیغاتی در پی ترویج روش سیاسی خائنانه خودشان میباشند.
.
🔸 مزدوران بیگانگان : از کابینه فروغی تا امروز
سوم شهریورماه ، سالگرد حمله روس و انگلیس بهایران در سال 1320 میباشد. پس از این حمله ، فروغی بهنخست وزیری گمارده میشود.
بااینکه فروغی از وابستگان بدنام دستگاه استعماری انگلیس در ایران بوده ولی در سالهای اخیر در جمهوری اسلامی، دیده شد که برخی نشریات امنیتی - اطلاعاتی و نویسندگان مزدور آن ، بسود فروغی تبلیغات گسترده و دامنهداری انجام دادند، تا جایی که همایشهایی در بزرگداشت این «بدخواه کهنکار» برگزار گردید.
پیداست که اینها بفروغی بعنوان همکار برجسته پیشین خود مینگرند و با چنین تبلیغاتی در پی ترویج روش سیاسی خائنانه خودشان میباشند.
.
✴️ «کمپانی خیانت»
🔸 مزدوران بیگانگان : از کابینه فروغی تا امروز
سوم شهریورماه ، سالگرد حمله روس و انگلیس بهایران در سال 1320 میباشد. پس از این حمله ، فروغی (گویا برای دلجویی از انگلیسیها) بهنخست وزیری گمارده میشود.
بااینکه فروغی از وابستگان بدنام دستگاه استعماری انگلیس در ایران بوده ولی در سالهای اخیر در جمهوری اسلامی همزمان با دولت شیخ گلاسکویی ، دیده شد که برخی نشریات امنیتی و دولتی و نویسندگان مزدور بسود محمدعلی فروغی تبلیغات گسترده و دامنهداری انجام دادند. تا جاییکه همایشهایی در بزرگداشت این «بدخواه کهنکار» برگزار گردید.
پیداست که اینگونه نشریات امنیتی - اطلاعاتی و نویسندگان مزدور آن، بفروغی بعنوان همکار برجسته پیشین خود مینگرند و با چنین تبلیغاتی در پی ترویج روش سیاسی او میباشند. این تبلیغات هماهنگ ، نشاندهنده اینست که ارباب فروغی و ستایشگران امروزی او یکیست.
از خود فروغی که بگذریم ، درباره وزیران دیگر کابینه «انگلیسی» او هم گفتنی بسیار است و بجاست در سالگرد رویدادهای شهریورماه 1320 ، نامهای از ریدر ویلیام بولارد وزیر مختار انگلیس درباره آن بیاوریم :
«نامه ریدر ویلیام بولارد بوزارت خارجه انگلیس
بیستوچهارم اکتبر 1941 [1320/8/2]
کابینه هدف انتقاد زیادی قرار دارد که تنها از طرف صیادان مقام و اصلاحطلبان عجول نیست ، بلکه همچنین از سوی افرادی است که فکر میکنند نخستوزیر با ابقای چندین عضو کابینه شاه سابق عدم برگزاری انتخابات تازه از رژیم پیشین خلاص نشده است. همچنین در مورد حضور پنج یهودی در کابینه مشاجره پنهانی وجود دارد.
مدتی بود که برای تصدی حسن وثوق بمقام نخستوزیری تبلیغ میشد ... اگر ما شروع بکابینهسازی کنیم، ممکن است نظرات سفارتخانه شوروی کاملاً با ما تفاوت داشته باشد. با این وصف ممکن است یافتن یک نخستوزیر فعالتر و ثابتقدمتر از فروغی ضروری باشد. در حال حاضر نامزد دیگری در این مملکت وجود ندارد . تقیزاده یا سیدضیاء ممکن است مناسب باشند، ولی اگر معلوم شود هریک از این دو بوسیله ما بقدرت رسیده است فاتحه آنان خوانده خواهد شد.»
وزیران کابینه فروغی اینها بودهاند: عیسی صدیق (وزیر فرهنگ) ، علیاصغر حکمت (وزیر پیشه و هنر) ، مجید آهی (وزیر دادگستری) ، علی سهیلی (وزیر امور خارجه) ، اسماعیل مرآت (وزیر بهداری) ، محمد سجادی (وزیر راه) ، احمد نخجوان (وزیر جنگ) ، امانالله جهانبانی (وزیر کشور) ، علیاکبر حکیمی (وزیر کشاورزی) ، مشرفالدوله نفیسی (وزیر دارایی) ، عباسقلی گلشائیان (وزیر بازرگانی و اقتصاد) ، حمید سیاح (وزیر پست و تلگراف)
از میان این وزیران ، سه تن : فروغی، حکمت و نفیسی را میدانیم که یهودی بودهاند. حکمت سالها در جایگاه وزارت فرهنگ برای تباه گردانیدن توده ایرانی بهرواج شعر و شاعری پرداخته و در سند بیوگرافی او در وزارت خارجه انگلیس ، از او بعنوان کسی که «همیشه برای ما سودمند بوده» نام برده شده. او همان کسی است که دانشمند بزرگی همچون شادروان کسروی را بگناه خردهگیری از بدآموزیهای شاعران در مهنامه پیمان، از سمت استادی دانشگاه تهران محروم کرد.
درباره نفیسی هم گفته شده ، یکی از نخستین کارهای او در وزارت دارایی، افزایش ارزش لیره بخواست اربابانش بوده. همچنین گفته شده او سالها وکیل شرکت نفت جنوب بوده و از مزدوران امپریالیزم انگلیس در ایران شمرده میشود. مشرفالدوله نفیسی ، برادر سعید نفیسی (نویسنده و استاد دانشگاه) هم بوده.
آن دو وزیر یهودی دیگر را که وزیر مختار انگلیس یاد کرده ، نمیشناسیم ولی چه بسا شهریار آهی که از خاندان مجید آهی وزیر کابینه فروغی است، پاسخ این پرسش را بداند. گفته شده این مجید آهی نوه میرزا مجید آهی بوده که او هم شوهرخواهر میرزاحسینعلی نوری (بهاءالله) و در دوره قاجار منشی سفارت روس بوده و چنانکه گفته شده این میرزامجید آهی ، در پیشامد ترور ناصرالدینشاه و دستگیری میرزاحسینعلی نوری و آزادی او با میانجیگری سفیر روس ، بهآزادی برادرزن خود (بهاءالله) یاری رسانده بوده.
در سالهای اخیر ، شهریار آهی از همین خاندان با چنان پیشینهای ، «شورای مدیریت گذار» راه انداخته که یک چیز تماشایی است، زیرا در آن بیشتر جاسوسان و مزدوران بیگانه و جداییخواهان و بدخواهان استقلال و یکپارچگی ایران گردهم آمدهاند!
اگر مردم ایران در پی آزادی و رهایی هستند باید همه این جاسوسان و مزدوران بیگانه را دور بریزند.
.
🔸 مزدوران بیگانگان : از کابینه فروغی تا امروز
سوم شهریورماه ، سالگرد حمله روس و انگلیس بهایران در سال 1320 میباشد. پس از این حمله ، فروغی (گویا برای دلجویی از انگلیسیها) بهنخست وزیری گمارده میشود.
بااینکه فروغی از وابستگان بدنام دستگاه استعماری انگلیس در ایران بوده ولی در سالهای اخیر در جمهوری اسلامی همزمان با دولت شیخ گلاسکویی ، دیده شد که برخی نشریات امنیتی و دولتی و نویسندگان مزدور بسود محمدعلی فروغی تبلیغات گسترده و دامنهداری انجام دادند. تا جاییکه همایشهایی در بزرگداشت این «بدخواه کهنکار» برگزار گردید.
پیداست که اینگونه نشریات امنیتی - اطلاعاتی و نویسندگان مزدور آن، بفروغی بعنوان همکار برجسته پیشین خود مینگرند و با چنین تبلیغاتی در پی ترویج روش سیاسی او میباشند. این تبلیغات هماهنگ ، نشاندهنده اینست که ارباب فروغی و ستایشگران امروزی او یکیست.
از خود فروغی که بگذریم ، درباره وزیران دیگر کابینه «انگلیسی» او هم گفتنی بسیار است و بجاست در سالگرد رویدادهای شهریورماه 1320 ، نامهای از ریدر ویلیام بولارد وزیر مختار انگلیس درباره آن بیاوریم :
«نامه ریدر ویلیام بولارد بوزارت خارجه انگلیس
بیستوچهارم اکتبر 1941 [1320/8/2]
کابینه هدف انتقاد زیادی قرار دارد که تنها از طرف صیادان مقام و اصلاحطلبان عجول نیست ، بلکه همچنین از سوی افرادی است که فکر میکنند نخستوزیر با ابقای چندین عضو کابینه شاه سابق عدم برگزاری انتخابات تازه از رژیم پیشین خلاص نشده است. همچنین در مورد حضور پنج یهودی در کابینه مشاجره پنهانی وجود دارد.
مدتی بود که برای تصدی حسن وثوق بمقام نخستوزیری تبلیغ میشد ... اگر ما شروع بکابینهسازی کنیم، ممکن است نظرات سفارتخانه شوروی کاملاً با ما تفاوت داشته باشد. با این وصف ممکن است یافتن یک نخستوزیر فعالتر و ثابتقدمتر از فروغی ضروری باشد. در حال حاضر نامزد دیگری در این مملکت وجود ندارد . تقیزاده یا سیدضیاء ممکن است مناسب باشند، ولی اگر معلوم شود هریک از این دو بوسیله ما بقدرت رسیده است فاتحه آنان خوانده خواهد شد.»
وزیران کابینه فروغی اینها بودهاند: عیسی صدیق (وزیر فرهنگ) ، علیاصغر حکمت (وزیر پیشه و هنر) ، مجید آهی (وزیر دادگستری) ، علی سهیلی (وزیر امور خارجه) ، اسماعیل مرآت (وزیر بهداری) ، محمد سجادی (وزیر راه) ، احمد نخجوان (وزیر جنگ) ، امانالله جهانبانی (وزیر کشور) ، علیاکبر حکیمی (وزیر کشاورزی) ، مشرفالدوله نفیسی (وزیر دارایی) ، عباسقلی گلشائیان (وزیر بازرگانی و اقتصاد) ، حمید سیاح (وزیر پست و تلگراف)
از میان این وزیران ، سه تن : فروغی، حکمت و نفیسی را میدانیم که یهودی بودهاند. حکمت سالها در جایگاه وزارت فرهنگ برای تباه گردانیدن توده ایرانی بهرواج شعر و شاعری پرداخته و در سند بیوگرافی او در وزارت خارجه انگلیس ، از او بعنوان کسی که «همیشه برای ما سودمند بوده» نام برده شده. او همان کسی است که دانشمند بزرگی همچون شادروان کسروی را بگناه خردهگیری از بدآموزیهای شاعران در مهنامه پیمان، از سمت استادی دانشگاه تهران محروم کرد.
درباره نفیسی هم گفته شده ، یکی از نخستین کارهای او در وزارت دارایی، افزایش ارزش لیره بخواست اربابانش بوده. همچنین گفته شده او سالها وکیل شرکت نفت جنوب بوده و از مزدوران امپریالیزم انگلیس در ایران شمرده میشود. مشرفالدوله نفیسی ، برادر سعید نفیسی (نویسنده و استاد دانشگاه) هم بوده.
آن دو وزیر یهودی دیگر را که وزیر مختار انگلیس یاد کرده ، نمیشناسیم ولی چه بسا شهریار آهی که از خاندان مجید آهی وزیر کابینه فروغی است، پاسخ این پرسش را بداند. گفته شده این مجید آهی نوه میرزا مجید آهی بوده که او هم شوهرخواهر میرزاحسینعلی نوری (بهاءالله) و در دوره قاجار منشی سفارت روس بوده و چنانکه گفته شده این میرزامجید آهی ، در پیشامد ترور ناصرالدینشاه و دستگیری میرزاحسینعلی نوری و آزادی او با میانجیگری سفیر روس ، بهآزادی برادرزن خود (بهاءالله) یاری رسانده بوده.
در سالهای اخیر ، شهریار آهی از همین خاندان با چنان پیشینهای ، «شورای مدیریت گذار» راه انداخته که یک چیز تماشایی است، زیرا در آن بیشتر جاسوسان و مزدوران بیگانه و جداییخواهان و بدخواهان استقلال و یکپارچگی ایران گردهم آمدهاند!
اگر مردم ایران در پی آزادی و رهایی هستند باید همه این جاسوسان و مزدوران بیگانه را دور بریزند.
.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️ 📖 🖌 احمد کسروی ، دادگاه
🔸 فروغی آن مرد بدخواه كهنكار كه پس از سوم شهريور نخستين كابينه را او پديد آورد، چون در كار خود استوار گرديد، گام نخستش در راه سياست شوم آن بود كه گردنكشان ايلها را كه در زمان رضاشاه كوچانيده و در شهرهايی نشيمن داده بودند بسر جايشان باز گردانيد. بازگردانيد كه بروند و نافرمانی و ياغيگری آغازند.
🔸 گام دومش اين بود كه برای بازگشتن ملايان و روضهخوانان و زنجيرزنان و قمهزنان و گلمولاها زمينه چيده، در نشست نخستی كه روزنامهنويسان را پذيرفته بود چنين گفت : « باید به مسئله دين هم اهميت داد. در بيست سال گذشته يكی هم دين از ميان رفت». نزدیک باین سخنانی گفت كه از فردای آن روز برخی از روزنامههای مزدور بهمقاله نويسی از دين برخاستند. در همان روزها بود كه برای راديوی ايران كه افزاری در راه آن سياست شوم شده بود ، آخوند ياوه گويی را مزدور گرفتند. ...
🔸 فروغی نام دين ميبرد در حالی كه خودش از بيدينترين كسان ميبود. نميگويم: نماز نميخواند و روزه نميگرفت و با آن دارايی هنگفت به مكه نرفته بود، اينها چيزهای كوچكيست. ميگويم: كمترين نشانی از نيكخواهی و دلسوزی به مردم در دل اين جهودزاده نميبود. ...
.
🔸 فروغی آن مرد بدخواه كهنكار كه پس از سوم شهريور نخستين كابينه را او پديد آورد، چون در كار خود استوار گرديد، گام نخستش در راه سياست شوم آن بود كه گردنكشان ايلها را كه در زمان رضاشاه كوچانيده و در شهرهايی نشيمن داده بودند بسر جايشان باز گردانيد. بازگردانيد كه بروند و نافرمانی و ياغيگری آغازند.
🔸 گام دومش اين بود كه برای بازگشتن ملايان و روضهخوانان و زنجيرزنان و قمهزنان و گلمولاها زمينه چيده، در نشست نخستی كه روزنامهنويسان را پذيرفته بود چنين گفت : « باید به مسئله دين هم اهميت داد. در بيست سال گذشته يكی هم دين از ميان رفت». نزدیک باین سخنانی گفت كه از فردای آن روز برخی از روزنامههای مزدور بهمقاله نويسی از دين برخاستند. در همان روزها بود كه برای راديوی ايران كه افزاری در راه آن سياست شوم شده بود ، آخوند ياوه گويی را مزدور گرفتند. ...
🔸 فروغی نام دين ميبرد در حالی كه خودش از بيدينترين كسان ميبود. نميگويم: نماز نميخواند و روزه نميگرفت و با آن دارايی هنگفت به مكه نرفته بود، اينها چيزهای كوچكيست. ميگويم: كمترين نشانی از نيكخواهی و دلسوزی به مردم در دل اين جهودزاده نميبود. ...
.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش چهارم : فلسفه و «ادبیّات»)
🔸 3ـ چرا رها نکنید؟!. (تکهی یک از یک)
کسانی میگویند : ما سالها رنج کشیده و فلسفه خوانده و یا شعرها سروده و یا اصول یاد گرفتهایم ، چه سان بیکبار همه را رها کنیم؟!..
میگویم : چه سان رها نکنید؟!.. چیزهاییست بیهوده و زیانمند ، چرا رها نکنید؟!. گرفتم که رها نکردید چه نتیجه در دست خواهید داشت؟!..
شما اگر اینها را رها کنید نشان پاکدلیتان خواهد بود ، و چون بنام راستیپژوهی و بپاس پیشرفتِ کارِ توده آن را میکنید نزد مردم گرامی خواهید گردید و کسان بسیاری پیروی از شما خواهند نمود. وآنگاه بجای آنها یک رشته آموزاکهای[تعلیمات] بسیار سودمند و گرانبهایی را یاد خواهید گرفت.
آنان که رها نکنند بیگمان پشیمان خواهند بود.
.
🔸 3ـ چرا رها نکنید؟!. (تکهی یک از یک)
کسانی میگویند : ما سالها رنج کشیده و فلسفه خوانده و یا شعرها سروده و یا اصول یاد گرفتهایم ، چه سان بیکبار همه را رها کنیم؟!..
میگویم : چه سان رها نکنید؟!.. چیزهاییست بیهوده و زیانمند ، چرا رها نکنید؟!. گرفتم که رها نکردید چه نتیجه در دست خواهید داشت؟!..
شما اگر اینها را رها کنید نشان پاکدلیتان خواهد بود ، و چون بنام راستیپژوهی و بپاس پیشرفتِ کارِ توده آن را میکنید نزد مردم گرامی خواهید گردید و کسان بسیاری پیروی از شما خواهند نمود. وآنگاه بجای آنها یک رشته آموزاکهای[تعلیمات] بسیار سودمند و گرانبهایی را یاد خواهید گرفت.
آنان که رها نکنند بیگمان پشیمان خواهند بود.
.
اکنون و آینده ما راست 1.pdf
228.2 KB
🔸 اکنون و آینده ما راست
🖌 احمد کسروی
🔹 ۱- به چه دانشی باید پرداخت؟..
🖌 احمد کسروی
🔹 ۱- به چه دانشی باید پرداخت؟..