🔸 آن سعدی و حافظ که شما آنهمه هواداری از آنها نشان میدهید و وزارت فرهنگ کتابهای ایشان را بدست نورسان میدهد هردو آلوده و بیناموس بودهاند و در کتابهای خود آشکاره دم از سادهبازی و بیناموسی میزنند.
🔸 آن باب پنجم گلستانست که با صد بیشرمی نوشته شده و این شعرهای حافظست که پردهی آزرم را دریده. چنین کسانی چه شایسته است که کتابهاشان بدست جوانان داده شود؟!.. آخر پس غیرت و آزرم کجا رفته؟!.. من نمیدانم شماها در خوابید یا بیدار؟!.. نمیدانم چرا زشتی این کار را نمیفهمید؟!..
.
🔸 آن باب پنجم گلستانست که با صد بیشرمی نوشته شده و این شعرهای حافظست که پردهی آزرم را دریده. چنین کسانی چه شایسته است که کتابهاشان بدست جوانان داده شود؟!.. آخر پس غیرت و آزرم کجا رفته؟!.. من نمیدانم شماها در خوابید یا بیدار؟!.. نمیدانم چرا زشتی این کار را نمیفهمید؟!..
.
✴️ حافظ روسیاه و اشعار بچهبازی
🔸 چند نمونه از اشعار حافظ
ای نازنین پسر تو چه مذهب گرفتهای
کت خون ما حلالتر از شیر مادر است
گر آن شیرین پسر خونم بریزد
دلا چون شیر مادر کن حلالش
دل بدان رود گرامی چه کنم گر ندهم
مادر دهر ندارد پسری بهتر از این
به هوای لب شیرین پسران چند کنی
جوهر روح به یاقوت مذاب آلوده
پدر تجربه ای دل تویی آخر ز چه روی
طمع مهر و وفا زین پسران میداری
معاشری خوش و رودی بساز میخواهم
که درد خویش بگویم به ناله بم و زیر
شاه شمشادقدان خسرو شیریندهنان
که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان
🔸 این پستیها از یادگارهای شوم مغولان در ایران است.
🔸 آن بیآزرمی که دم از سادهبازی [بچهبازی] زده از سگ کمتر است بلکه همچون سگ هار خونش را باید ریخت.
🔸 آخر ای نادانان! آن جوانی كه در سادگی بجای زنانش گرفته با او عشقبازی نمایند دیگر درو غیرتی بازنمیماند. دیگر ازو مرد شمشیرزن برنمیآید. دیگر او پردهاش دریده شده كه اگر زنده بماند و خدای نكرده روزی نیرویی در دست كند صدها پستی ازو نمایان خواهد بود!
🔸 مردم ایران باید همهی این شعرای بیآبرو را دور بریزند و از آنان بیزاری جویند.
.
🔸 چند نمونه از اشعار حافظ
ای نازنین پسر تو چه مذهب گرفتهای
کت خون ما حلالتر از شیر مادر است
گر آن شیرین پسر خونم بریزد
دلا چون شیر مادر کن حلالش
دل بدان رود گرامی چه کنم گر ندهم
مادر دهر ندارد پسری بهتر از این
به هوای لب شیرین پسران چند کنی
جوهر روح به یاقوت مذاب آلوده
پدر تجربه ای دل تویی آخر ز چه روی
طمع مهر و وفا زین پسران میداری
معاشری خوش و رودی بساز میخواهم
که درد خویش بگویم به ناله بم و زیر
شاه شمشادقدان خسرو شیریندهنان
که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان
🔸 این پستیها از یادگارهای شوم مغولان در ایران است.
🔸 آن بیآزرمی که دم از سادهبازی [بچهبازی] زده از سگ کمتر است بلکه همچون سگ هار خونش را باید ریخت.
🔸 آخر ای نادانان! آن جوانی كه در سادگی بجای زنانش گرفته با او عشقبازی نمایند دیگر درو غیرتی بازنمیماند. دیگر ازو مرد شمشیرزن برنمیآید. دیگر او پردهاش دریده شده كه اگر زنده بماند و خدای نكرده روزی نیرویی در دست كند صدها پستی ازو نمایان خواهد بود!
🔸 مردم ایران باید همهی این شعرای بیآبرو را دور بریزند و از آنان بیزاری جویند.
.
🔶 جناب آقا از میدان دررفت
🔸 تکهی شش از نه
آری وقتی که کسی چشم رویهم گزارده و کوچکترین اطلاعی از تحولات جهان نداشته باشد ، وقتی که بنا شود کسی در خانهی خود (در خانهای که دیگران برایش خریدهاند) بنشیند و پی کسب و کاری نرود و تمام مایحتاج زندگانیاش را دیگران بدر خانهاش بیاورند و بعبارت دیگر مخارج خود و خانوادهاش را تا آخر عمر مجاناً بیمه کنند تا بخورد و بمردم آقایی کند ، حق دارد بگوید که این دنیا پنج روزه است و هر طور باشد میگذرد. ولی ما باید ببینیم آیا این سخن درست است؟ آیا میشود ما ایرانیان با این فلسفه بسازیم و دلهای خود را خوش گردانیده مقدرات خود و فرزندان خود را بدست حوادث و پیشامدها بسپاریم؟ راستی اگر ملت ایران هیچ گرفتاری نداشت جز شما ملایان ، برایش بس بود. نمیدانم شما زیان این سخنان که برای از بین بردن روح شهامت و وطنپرستی از یک ملتی کاملاً مؤثر تواند بود میدانید و بزبان میرانید یا نمیدانید. اگر میدانید و دانسته و فهمیده بمردم تلقین میکنید زهی نامردی و ..... که خیانت باین آشکاری را برای کشور و تودهی خود روا میدارید؟ اگر نمیدانید و همهاش از روی بیاطلاعی است (چنانکه من هم همین گمان را دربارهی شما دارم) زهی بدبختی برای ملتی که پیشوایانی مانند شما ملاها دارند.
این را باید بدانید که امروزه ما جوانان که از خرابی کشور و بیچارگی و بدبختی توده دلهامان خون شده منتهای ارفاق که در حق شما خواهیم کرد اینست که شما را نادیده انگاشته و خودمان دست بهم داده باین گرفتاریها و بدبختیها چاره بیندیشیم و به یاری خدا و سرپرستی راهنمای بزرگمان باین کار بزرگ تاریخی موفق خواهیم شد. ولی دلم میخواهد حاجیآقا خوب توجه کنند که با چه اشخاص با اطلاع و پرمایهای مثل شما سر و کار دارند؟. راستی جناب آقا ! با همین سخنان بوده که شما میخواستید مرا هدایت کنید و از گمراهی بازدارید؟. آفرین بهدایت و راهنمایی شما !
جناب آقا که از شنیدن این سخنان قیافهاش متغیر و رنگش قرمز شده بود با تندی گفت : با شما جوانان لامذهب گفتگو کردن هم حرام است.
فریدون : ببخشید من هم نمیخواهم بیشتر از این با شما گفتگو کنم. زیرا هر آنچه که من بایستی بفهمم فهمیدم. ولی مجبورم جواب این جملهی آخری شما را بدهم. اینکه شما ما جوانان را «لامذهب» میخوانید نفهمیدم مقصودتان چیست. اگر مقصودتان آنست که ما دین نداریم تهمت بزرگیست. جمعیت ما طرفدار دینست. ما همهمان میخواهیم نام خدا در جهان بلند باشد. مردم عقیده بخدا داشته با یکدیگر از روی راستی و درستی رفتار کنند. من بشما گفتم که آقای کسروی در برابر بیدینی قد علم کرده با فلسفهی مادّی و دیگر بیدینیها مبارزه میکند. تاکنون چند کتاب در رد بیدینی نوشته. در همین مجلس شما خودت گفتی که من دارای صحت عمل و پاکی و نیکی هستم ، من اگر بیدین بودم مثل دیگران دزد و شیاد و کلاهبردار میشدم. اگر مقصودت از لامذهبی آنست که ما آن مذهب را که شما دارید نداریم بسیار راست گفتهای. ما خودمان اقرار داریم که از آن مذهب گریزانیم و لامذهبیم.
اگر حقیقت را بخواهیم مسلمانان صدر اسلام نیز همهشان لامذهب بودند. زیرا آنها از این مذهب شما اطلاع نداشتند. آن وقت نه سنی بود ، نه شیعه ، نه شیخی ، نه متشرع ، نه کریمخانی. اینها را شما آخوندها ساختهاید برای استفادهی خودتان.
شما اگر بخواهید تفاوت اسلام را با مذهب خودتان بدانید کتاب «شیعیگری» یا «در پیرامون اسلام» را بخوانید ...
چون سخن فریدون باینجا رسید جناب آقا دیگر خودداری نتوانسته از شام خوردن نیز صرفنظر کرد و عصای خود را برداشته بدون اینکه از حاجی و از دیگران خداحافظی کند لعنکنان و با قدمهای بلند (بر خلاف عادت همیشگی که خیلی آهسته راه میرفت) از خانهی حاجی بیرون رفت. حاجی چند قدمی بدنبالش دوید ولی باو نرسید و بخانه بازگشت. معلوم بود که اوقاتش بسیار تلخست. چند دقیقه که نشستند و خاموش بودند حاجی بسخن درآمده چنین گفت : « بد شد ، این مرد شام نخورد و رفت. من نمیخواستم مطلب تا باینجا بکشد». فریدون از لحن کلام دانست که حاجی اوقاتش بسیار تلخست. ولی در همان حال هم از حرفهای منطقی او متأثر گردیده که پرخاش نمیکند. اینبود فرصت را از دست نداده باز بسخن پرداخت :
.
🔸 تکهی شش از نه
آری وقتی که کسی چشم رویهم گزارده و کوچکترین اطلاعی از تحولات جهان نداشته باشد ، وقتی که بنا شود کسی در خانهی خود (در خانهای که دیگران برایش خریدهاند) بنشیند و پی کسب و کاری نرود و تمام مایحتاج زندگانیاش را دیگران بدر خانهاش بیاورند و بعبارت دیگر مخارج خود و خانوادهاش را تا آخر عمر مجاناً بیمه کنند تا بخورد و بمردم آقایی کند ، حق دارد بگوید که این دنیا پنج روزه است و هر طور باشد میگذرد. ولی ما باید ببینیم آیا این سخن درست است؟ آیا میشود ما ایرانیان با این فلسفه بسازیم و دلهای خود را خوش گردانیده مقدرات خود و فرزندان خود را بدست حوادث و پیشامدها بسپاریم؟ راستی اگر ملت ایران هیچ گرفتاری نداشت جز شما ملایان ، برایش بس بود. نمیدانم شما زیان این سخنان که برای از بین بردن روح شهامت و وطنپرستی از یک ملتی کاملاً مؤثر تواند بود میدانید و بزبان میرانید یا نمیدانید. اگر میدانید و دانسته و فهمیده بمردم تلقین میکنید زهی نامردی و ..... که خیانت باین آشکاری را برای کشور و تودهی خود روا میدارید؟ اگر نمیدانید و همهاش از روی بیاطلاعی است (چنانکه من هم همین گمان را دربارهی شما دارم) زهی بدبختی برای ملتی که پیشوایانی مانند شما ملاها دارند.
این را باید بدانید که امروزه ما جوانان که از خرابی کشور و بیچارگی و بدبختی توده دلهامان خون شده منتهای ارفاق که در حق شما خواهیم کرد اینست که شما را نادیده انگاشته و خودمان دست بهم داده باین گرفتاریها و بدبختیها چاره بیندیشیم و به یاری خدا و سرپرستی راهنمای بزرگمان باین کار بزرگ تاریخی موفق خواهیم شد. ولی دلم میخواهد حاجیآقا خوب توجه کنند که با چه اشخاص با اطلاع و پرمایهای مثل شما سر و کار دارند؟. راستی جناب آقا ! با همین سخنان بوده که شما میخواستید مرا هدایت کنید و از گمراهی بازدارید؟. آفرین بهدایت و راهنمایی شما !
جناب آقا که از شنیدن این سخنان قیافهاش متغیر و رنگش قرمز شده بود با تندی گفت : با شما جوانان لامذهب گفتگو کردن هم حرام است.
فریدون : ببخشید من هم نمیخواهم بیشتر از این با شما گفتگو کنم. زیرا هر آنچه که من بایستی بفهمم فهمیدم. ولی مجبورم جواب این جملهی آخری شما را بدهم. اینکه شما ما جوانان را «لامذهب» میخوانید نفهمیدم مقصودتان چیست. اگر مقصودتان آنست که ما دین نداریم تهمت بزرگیست. جمعیت ما طرفدار دینست. ما همهمان میخواهیم نام خدا در جهان بلند باشد. مردم عقیده بخدا داشته با یکدیگر از روی راستی و درستی رفتار کنند. من بشما گفتم که آقای کسروی در برابر بیدینی قد علم کرده با فلسفهی مادّی و دیگر بیدینیها مبارزه میکند. تاکنون چند کتاب در رد بیدینی نوشته. در همین مجلس شما خودت گفتی که من دارای صحت عمل و پاکی و نیکی هستم ، من اگر بیدین بودم مثل دیگران دزد و شیاد و کلاهبردار میشدم. اگر مقصودت از لامذهبی آنست که ما آن مذهب را که شما دارید نداریم بسیار راست گفتهای. ما خودمان اقرار داریم که از آن مذهب گریزانیم و لامذهبیم.
اگر حقیقت را بخواهیم مسلمانان صدر اسلام نیز همهشان لامذهب بودند. زیرا آنها از این مذهب شما اطلاع نداشتند. آن وقت نه سنی بود ، نه شیعه ، نه شیخی ، نه متشرع ، نه کریمخانی. اینها را شما آخوندها ساختهاید برای استفادهی خودتان.
شما اگر بخواهید تفاوت اسلام را با مذهب خودتان بدانید کتاب «شیعیگری» یا «در پیرامون اسلام» را بخوانید ...
چون سخن فریدون باینجا رسید جناب آقا دیگر خودداری نتوانسته از شام خوردن نیز صرفنظر کرد و عصای خود را برداشته بدون اینکه از حاجی و از دیگران خداحافظی کند لعنکنان و با قدمهای بلند (بر خلاف عادت همیشگی که خیلی آهسته راه میرفت) از خانهی حاجی بیرون رفت. حاجی چند قدمی بدنبالش دوید ولی باو نرسید و بخانه بازگشت. معلوم بود که اوقاتش بسیار تلخست. چند دقیقه که نشستند و خاموش بودند حاجی بسخن درآمده چنین گفت : « بد شد ، این مرد شام نخورد و رفت. من نمیخواستم مطلب تا باینجا بکشد». فریدون از لحن کلام دانست که حاجی اوقاتش بسیار تلخست. ولی در همان حال هم از حرفهای منطقی او متأثر گردیده که پرخاش نمیکند. اینبود فرصت را از دست نداده باز بسخن پرداخت :
.
🔶 «حزب و گمراهیهای سیاسی»
🔸 یگانگی بسته به آنست که اندیشهها یکی باشد (تکهی دو از دو)
🔸 🖌 احمد کسروی
در اینجا داستانی هست که باید بنویسم : سه سال پیش یکی از آشنایان از تبریز آمده بود و بارها بنزد من میآمد. یک روز گفتگو میکردیم درمیان سخن چنین گفت : «شما با نوشتههای خود عوام را آزرده میگردانید ، چیزهایی مینویسید که مخالف عقیدهی عوام است. آخر ما با اینها کار داریم. یک روز باید از اینها استفاده کنیم.»
سپس داستانی آغاز کرد که چون پس از کشته شدن [شیخ محمد]خیابانی (1) تشکیلات دمکرات بهم خورده بود ، ما میخواستیم دوباره آن را درست گردانیم ، کسانی میرفتند و سخنانی برخلاف عقیدهی عوام میگفتند و آنان را میرنجانیدند. ولی من با میل عوام رفتار میکردم ، اینبود موفق شدم که به تنهایی سی چهل حوزه[حزبی] برپا کنم.
گفتم پیش از آنکه پاسخ شما را بدهم باید من هم یک داستانی نقل کنم : پانزده سال پیش از این یکی از آشنایان من در تهران روزنامهای بنام «انعکاس» بنیاد نهاد و روزنامهی آبرومندی بود. من آن زمان در زنجان بودم و برای من نیز میآمد. ولی پس از سه ماه دیگر بریده شد و از میان رفت و دانستیم که تعطیل کرده.
پس از چندی که به تهران آمدم با مدیر آن دیدار کردم و گفتگوی روزنامه به میان آمد. گفت : «بکمتر روزنامهای در ایران چنان اقبال کرده بودند. در ماه نخست ما هزار و هفتصد نفر مشترک داشتیم». گفتم : پس چرا تعطیل کردید؟.. گفت : «پول ندادند که ...»
دانسته شد مرد ساده روزنامه را بهمهی آشنایان و دوستانش فرستاده و آنها گرفتهاند و خواندهاند ولی بهنگام مطالبهی پول رو برگردانیدهاند.
این داستان پاسخ شماست. بگو ببینم آن سی و چهل حوزه چه شد؟!.. خندید و گفت : «هیچی پس از مدتی پراکنده شدند و رفتند پی کارشان».
گفتم : خوب شد که خودتان گفتید. تفاوت در اینجاست که شما میخواهید حوزه درست کنید ولی ما میخواهیم یک توده را از گرفتاری و بدبختی رها گردانیم. شما ناگزیرید عوام را نرنجانید ، ولی ما میخواهیم مغز او را از اندیشههای پست بیهوده پاک گردانیم و از رنجیدن و نرنجیدنش باک نداریم. شما به همان گرد آمدن و فراهم نشستن قیمت میدهید ولی ما میدانیم که هیچ سودی ندارد و کمترین نتیجهای از آن نتوان برداشت.
این داستان ازآنِ سه سال پیش است و من میبینم امروز بار دیگر بآن سخنان نیاز افتاده. بیشتری از مردم یگانگی را تنها در یکجا گرد آمدن میشمارند و اینست چنین میدانند که اگر گفتارهایی نویسند و بمردم پند دهند اتحاد بدست خواهد آمد. ولی چنانکه گفتیم این یک اندیشهی بسیار خامیست ، و این دستهبندیها و حزببازیها که شما امروز میبینید درست از ردیف سی و چهل حوزهی آن آشنای تبریزی ماست و هر یکی پس از زمانی پراکنده خواهند شد و از پی کارهای خود خواهند رفت.
ما اگر میکوشیم به یکی گردانیدن اندیشهها میکوشیم ، با گمراهیها و عقیدههای پراکنده نبرد میکنیم. ما پرچم را بنیاد نهادیم که بدستیاری آن یک رشته حقایق را ـ دربارهی کشورداری و زندگانی تودهای ـ نشر نماییم و خود از این راه است که به نتیجه امیدواریم.
(پرچم روزانه شمارهی 40 دوشنبه 18 اسفند ماه 1320)
پابرگی :
1ـ کسروی از یاران شیخمحمد خیابانی (حزب دمکرات) بود ولی سپس ازو جدا گردید. داستان آن را در کتاب «زندگانی من» توانید خواند.
.
🔸 یگانگی بسته به آنست که اندیشهها یکی باشد (تکهی دو از دو)
🔸 🖌 احمد کسروی
در اینجا داستانی هست که باید بنویسم : سه سال پیش یکی از آشنایان از تبریز آمده بود و بارها بنزد من میآمد. یک روز گفتگو میکردیم درمیان سخن چنین گفت : «شما با نوشتههای خود عوام را آزرده میگردانید ، چیزهایی مینویسید که مخالف عقیدهی عوام است. آخر ما با اینها کار داریم. یک روز باید از اینها استفاده کنیم.»
سپس داستانی آغاز کرد که چون پس از کشته شدن [شیخ محمد]خیابانی (1) تشکیلات دمکرات بهم خورده بود ، ما میخواستیم دوباره آن را درست گردانیم ، کسانی میرفتند و سخنانی برخلاف عقیدهی عوام میگفتند و آنان را میرنجانیدند. ولی من با میل عوام رفتار میکردم ، اینبود موفق شدم که به تنهایی سی چهل حوزه[حزبی] برپا کنم.
گفتم پیش از آنکه پاسخ شما را بدهم باید من هم یک داستانی نقل کنم : پانزده سال پیش از این یکی از آشنایان من در تهران روزنامهای بنام «انعکاس» بنیاد نهاد و روزنامهی آبرومندی بود. من آن زمان در زنجان بودم و برای من نیز میآمد. ولی پس از سه ماه دیگر بریده شد و از میان رفت و دانستیم که تعطیل کرده.
پس از چندی که به تهران آمدم با مدیر آن دیدار کردم و گفتگوی روزنامه به میان آمد. گفت : «بکمتر روزنامهای در ایران چنان اقبال کرده بودند. در ماه نخست ما هزار و هفتصد نفر مشترک داشتیم». گفتم : پس چرا تعطیل کردید؟.. گفت : «پول ندادند که ...»
دانسته شد مرد ساده روزنامه را بهمهی آشنایان و دوستانش فرستاده و آنها گرفتهاند و خواندهاند ولی بهنگام مطالبهی پول رو برگردانیدهاند.
این داستان پاسخ شماست. بگو ببینم آن سی و چهل حوزه چه شد؟!.. خندید و گفت : «هیچی پس از مدتی پراکنده شدند و رفتند پی کارشان».
گفتم : خوب شد که خودتان گفتید. تفاوت در اینجاست که شما میخواهید حوزه درست کنید ولی ما میخواهیم یک توده را از گرفتاری و بدبختی رها گردانیم. شما ناگزیرید عوام را نرنجانید ، ولی ما میخواهیم مغز او را از اندیشههای پست بیهوده پاک گردانیم و از رنجیدن و نرنجیدنش باک نداریم. شما به همان گرد آمدن و فراهم نشستن قیمت میدهید ولی ما میدانیم که هیچ سودی ندارد و کمترین نتیجهای از آن نتوان برداشت.
این داستان ازآنِ سه سال پیش است و من میبینم امروز بار دیگر بآن سخنان نیاز افتاده. بیشتری از مردم یگانگی را تنها در یکجا گرد آمدن میشمارند و اینست چنین میدانند که اگر گفتارهایی نویسند و بمردم پند دهند اتحاد بدست خواهد آمد. ولی چنانکه گفتیم این یک اندیشهی بسیار خامیست ، و این دستهبندیها و حزببازیها که شما امروز میبینید درست از ردیف سی و چهل حوزهی آن آشنای تبریزی ماست و هر یکی پس از زمانی پراکنده خواهند شد و از پی کارهای خود خواهند رفت.
ما اگر میکوشیم به یکی گردانیدن اندیشهها میکوشیم ، با گمراهیها و عقیدههای پراکنده نبرد میکنیم. ما پرچم را بنیاد نهادیم که بدستیاری آن یک رشته حقایق را ـ دربارهی کشورداری و زندگانی تودهای ـ نشر نماییم و خود از این راه است که به نتیجه امیدواریم.
(پرچم روزانه شمارهی 40 دوشنبه 18 اسفند ماه 1320)
پابرگی :
1ـ کسروی از یاران شیخمحمد خیابانی (حزب دمکرات) بود ولی سپس ازو جدا گردید. داستان آن را در کتاب «زندگانی من» توانید خواند.
.