🔶 رمضان کفاش از روضه برگشته
🔸 تکهی یک از هشت
🔸(کوشاد)
رمضان کفاش از روضه برگشته بخانهی یکی از خویشانش میرود. در آنجا با چند تن گفتگوهایی میرود که ما در اینجا میآوریم. آقاجلال که یکی از حاضرین بوده طرف گفتگو با کفاش میشود.
کفاش : آقایان جای شما خالی بود. آقاشیخمحمود فخرالاشراف موعظه داشت ، چیزهای خوبی میگفت.
آقاجلال : چه میگفت؟ از حرفهایش بخاطر داری؟.
کفاش : البته آقا ، همه را با دقت و شوق گوش داده بخاطر دارم. ما فقط برای استفاده از مسائل دینی بمسجد میرویم.
آقاجلال : از حرفهایی که امشب میگفت و بقول خودت استفاده کردی چه بود؟.
کفاش : خیلی چیزها بود ، مثلاً یک قسمت زیادی دربارهی پستی و خواری این دنیا و اینکه آدم نباید در فکر مال دنیا و خوشی آن باشد.
میگفت : دین برای خوشی و راحتی در این دنیا نیست. آدمِ بادین و ایمان در فکر آخرت است. این جهان برای کفار است برای ما نیست. ما آن دنیا را داریم.
آقاجلال : مگر این دنیا را خدا نیافریده؟!.
کفاش : چرا ، خدا آفریده ، ولی خود او هم خواسته که پست باشد و مردم با نظر تحقیر و خواری بآن نگاه کنند.
در این موقع حاضرین از حرف کفاش تعجب کرده بیشتر در گفتگوشان دقت میکنند.
آقاجلال : این حرف شما معنایش اینست که خدا کار کوچک و پستی انجام داده ، و خود این حرف بیاحترامی و توهین بخدا است. امروز اگر ما ببینیم یک نفر شخص عادی کاری بکند و بعداً بمردم بگوید این کار من پست است اهمیتی بآن ندهید ، آیا ما او را احمق نمیدانیم؟!.. پس چطور ممکن است از خدایی که ما او را دانا و توانا میشناسیم چنین کاری سر زند؟!. این صفت هوسبازی و احمقی است که شما نادانسته بخدا میدهید؟!.
کفاش : (با قدری اخم) پس این حرفهایی که آقایان مجتهدین و وعاظ دربارهی دنیا میگویند خدای نکرده دروغ است؟!.
آقاجلال : بعقیدهی من دروغ است. تو هم عقل داری در حرفهای آنها دقت کن و راست و دروغ آنها را بفهم. خدا یک قوه بآدم داده بنام عقل که حرف راست و دروغ ، خوب و بد را از هم تشخیص دهد. برای اینکه همیشه در دنیا اشخاص شیاد و دروغگو بوده و هستند که میخواهند مردم را گمراه کنند و از آنها بسود خویش استفاده نمایند. برای جلوگیری از این گمراهیها است که خدا عقل بما داده است که کورکورانه حرف همه کس را قبول نکنیم.
کفاش : آقا با این حرفها که نمیشود گفت که آنها دروغ میگویند. اینهمه علما و مجتهدین که از هزار سال باین طرف اینها را گفتهاند نفهمیدهاند؟!. در تمام کتابهای آنها نوشته شده ، چطور دروغ میشود؟!.
آقاجلال : من بشما گفتم بعقل خودت مراجعه کن. اگر هر حرفی که یک عدهی زیادی گفتند باید قبول کرد پس ما باید اول حرف بتپرستان را قبول کنیم زیرا عدهی آنها دهها برابر شیعهها است. در هندوستان و ژاپن بیشتر مردم بتپرستند و کتابهاشان هم همه پر از حرفهای بتپرستی است. آن وقت تازه شیعیان از همهی پیروان مذاهب در دنیا کمترند.
.
🔸 تکهی یک از هشت
🔸(کوشاد)
رمضان کفاش از روضه برگشته بخانهی یکی از خویشانش میرود. در آنجا با چند تن گفتگوهایی میرود که ما در اینجا میآوریم. آقاجلال که یکی از حاضرین بوده طرف گفتگو با کفاش میشود.
کفاش : آقایان جای شما خالی بود. آقاشیخمحمود فخرالاشراف موعظه داشت ، چیزهای خوبی میگفت.
آقاجلال : چه میگفت؟ از حرفهایش بخاطر داری؟.
کفاش : البته آقا ، همه را با دقت و شوق گوش داده بخاطر دارم. ما فقط برای استفاده از مسائل دینی بمسجد میرویم.
آقاجلال : از حرفهایی که امشب میگفت و بقول خودت استفاده کردی چه بود؟.
کفاش : خیلی چیزها بود ، مثلاً یک قسمت زیادی دربارهی پستی و خواری این دنیا و اینکه آدم نباید در فکر مال دنیا و خوشی آن باشد.
میگفت : دین برای خوشی و راحتی در این دنیا نیست. آدمِ بادین و ایمان در فکر آخرت است. این جهان برای کفار است برای ما نیست. ما آن دنیا را داریم.
آقاجلال : مگر این دنیا را خدا نیافریده؟!.
کفاش : چرا ، خدا آفریده ، ولی خود او هم خواسته که پست باشد و مردم با نظر تحقیر و خواری بآن نگاه کنند.
در این موقع حاضرین از حرف کفاش تعجب کرده بیشتر در گفتگوشان دقت میکنند.
آقاجلال : این حرف شما معنایش اینست که خدا کار کوچک و پستی انجام داده ، و خود این حرف بیاحترامی و توهین بخدا است. امروز اگر ما ببینیم یک نفر شخص عادی کاری بکند و بعداً بمردم بگوید این کار من پست است اهمیتی بآن ندهید ، آیا ما او را احمق نمیدانیم؟!.. پس چطور ممکن است از خدایی که ما او را دانا و توانا میشناسیم چنین کاری سر زند؟!. این صفت هوسبازی و احمقی است که شما نادانسته بخدا میدهید؟!.
کفاش : (با قدری اخم) پس این حرفهایی که آقایان مجتهدین و وعاظ دربارهی دنیا میگویند خدای نکرده دروغ است؟!.
آقاجلال : بعقیدهی من دروغ است. تو هم عقل داری در حرفهای آنها دقت کن و راست و دروغ آنها را بفهم. خدا یک قوه بآدم داده بنام عقل که حرف راست و دروغ ، خوب و بد را از هم تشخیص دهد. برای اینکه همیشه در دنیا اشخاص شیاد و دروغگو بوده و هستند که میخواهند مردم را گمراه کنند و از آنها بسود خویش استفاده نمایند. برای جلوگیری از این گمراهیها است که خدا عقل بما داده است که کورکورانه حرف همه کس را قبول نکنیم.
کفاش : آقا با این حرفها که نمیشود گفت که آنها دروغ میگویند. اینهمه علما و مجتهدین که از هزار سال باین طرف اینها را گفتهاند نفهمیدهاند؟!. در تمام کتابهای آنها نوشته شده ، چطور دروغ میشود؟!.
آقاجلال : من بشما گفتم بعقل خودت مراجعه کن. اگر هر حرفی که یک عدهی زیادی گفتند باید قبول کرد پس ما باید اول حرف بتپرستان را قبول کنیم زیرا عدهی آنها دهها برابر شیعهها است. در هندوستان و ژاپن بیشتر مردم بتپرستند و کتابهاشان هم همه پر از حرفهای بتپرستی است. آن وقت تازه شیعیان از همهی پیروان مذاهب در دنیا کمترند.
.
🔶 «حزب و گمراهیهای سیاسی» (احمد کسروی)
🔸 باید از نادانیها جلو گرفت (تکهی سه از چهار)
🔸 🖌 احمد کسروی
کسانی میگویند : این حزبهای بیمایه و بیپایی که هستند اثری ندارند و مردم پروایی به آنها نمینمایند ، و آنگاه هر کدام پس از یکی دو هفته عمر از میان میروند. پس چه نیاز دارد که شما از آنها بد نویسید؟!..
میگویم : چرا کسانی بیک کارهای بیهودهای برخیزند که پس از دو سه هفته از میان رود؟!.. اینان اگر دشمنان ما بودند میگفتیم بگزار عمر خود را با کارهای بیهوده هدر گردانند. ولی دشمنان ما نیستند و ما باید بجلوگیری کوشیم. اینها همه نتیجهی نادانستن است و ما چون بنویسیم و بدانند بسیاری از آنان بازخواهند گردید.
اینها زیانش تنها بخود آن کسان نیست که ما بتوانیم خاموش باشیم. اینها زیانش بیش از همه بکشور و توده است که آبروی آن را میبرد. امروز هر کس از خودی و بیگانه این کارها را بشنود باین توده با دیدهی توهین خواهد نگریست. در کشوری که این بازیچههای خنک رخ میدهد و جلوگیری یا اعتراض نمیشود هر کس حق دارد بآن کشور بدبین باشد.
این رفتار چندین نادانی را دربر دارد ، از چندین نادانی ترکیب یافته است.
1) این کار جز نتیجهی خودخواهی نیست. آن خوی پست خودخواهیست که آنان را باین کار واداشته. وگرنه برای چیست که ما از سالهاست میکوشیم و خود یک جمعیتی هستیم بما نمیپیوندند و خودشان رفته آن بازیچه را درست میکنند؟!.
این یکی از دانستنیهاست که یک مردمی هرچه بیشتر پایین افتند و بیشتر خوار گردند خوی پلید خودخواهی درمیان آنان بیشتر نیرو گیرد. امروز در این مردم آن خوی ناستوده بسیار نیرومند است و این در نتیجهی همانست که از همدستی با یکدیگر عارشان میآید و هر کسی میخواهد خود پیشوا باشد و بنیادگزار یک حزب شمرده شود.
این کار زشت را میکنند و آنوقت بهانههای شگفتی میآورند. مثلاً میپرسیم : شما اگر براستی میخواهید یک جمعیتی باشید چرا نباید با ما همدست گردید؟!.. در پاسخ درمیمانند و بهانه آورده چنین میگویند : «چون شما از شعرا بد گفتهاید جوانان از شما رنجیدهاند و بشما نزدیک نمیآیند». (1)
پاسخ را تماشا کنید! خوب ای بیخردان ، ما اگر از شعرا بد نوشتهایم برای آنست که آنها را بد میدانیم و شعرهای آنها را بزیان این توده و این کشور میشناسیم. ما جمعیت را برای این میخواهیم که دست بهم داده باین آلودگیها چاره کنیم برای پلو خوردن نمیخواهیم. ما اگر از شعرا بد نوشتهایم دلیلهایش هم یاد کردهایم. جوانان اگر نمیپسندند ایرادهاشان بنویسند. بنویسند تا بدانیم چه عذری برای آن پستیهای شعرا میآورند. و آنگاه کدام جوانانند که از ما رنجیدهاند؟!.. جز یک چند تنی هوسباز که از یاوهبافی لذت میبرند و نمیخواهند از آن دست بردارند کدامها از ما رنجیدهاند؟!..
آن نوشتههای ما دربارهی شعر این اثر را داد که صدها کسانی از جوانان بافهم و خرد از بیهودهگویی توبه کردند و سرودههای خود را از میان بردند. تنها دستهی کوچکی از پیر و جوان عناد بخرج دادند و دست از بیهودهگویی نکشیدند.
گذشته از همهی اینها ، مگر ما باید از رنجش این کس و آن کس بترسیم؟!.. شما اگر گرفتار خودخواهی نیستید بایستی با ما همدست گردید و بآن جوانان نیز پاسخ دهید. نه اینکه بخاطر رنجش آنان خود را کنار گیرید و یک دستهی دیگری باشید.
👇
🔸 باید از نادانیها جلو گرفت (تکهی سه از چهار)
🔸 🖌 احمد کسروی
کسانی میگویند : این حزبهای بیمایه و بیپایی که هستند اثری ندارند و مردم پروایی به آنها نمینمایند ، و آنگاه هر کدام پس از یکی دو هفته عمر از میان میروند. پس چه نیاز دارد که شما از آنها بد نویسید؟!..
میگویم : چرا کسانی بیک کارهای بیهودهای برخیزند که پس از دو سه هفته از میان رود؟!.. اینان اگر دشمنان ما بودند میگفتیم بگزار عمر خود را با کارهای بیهوده هدر گردانند. ولی دشمنان ما نیستند و ما باید بجلوگیری کوشیم. اینها همه نتیجهی نادانستن است و ما چون بنویسیم و بدانند بسیاری از آنان بازخواهند گردید.
اینها زیانش تنها بخود آن کسان نیست که ما بتوانیم خاموش باشیم. اینها زیانش بیش از همه بکشور و توده است که آبروی آن را میبرد. امروز هر کس از خودی و بیگانه این کارها را بشنود باین توده با دیدهی توهین خواهد نگریست. در کشوری که این بازیچههای خنک رخ میدهد و جلوگیری یا اعتراض نمیشود هر کس حق دارد بآن کشور بدبین باشد.
این رفتار چندین نادانی را دربر دارد ، از چندین نادانی ترکیب یافته است.
1) این کار جز نتیجهی خودخواهی نیست. آن خوی پست خودخواهیست که آنان را باین کار واداشته. وگرنه برای چیست که ما از سالهاست میکوشیم و خود یک جمعیتی هستیم بما نمیپیوندند و خودشان رفته آن بازیچه را درست میکنند؟!.
این یکی از دانستنیهاست که یک مردمی هرچه بیشتر پایین افتند و بیشتر خوار گردند خوی پلید خودخواهی درمیان آنان بیشتر نیرو گیرد. امروز در این مردم آن خوی ناستوده بسیار نیرومند است و این در نتیجهی همانست که از همدستی با یکدیگر عارشان میآید و هر کسی میخواهد خود پیشوا باشد و بنیادگزار یک حزب شمرده شود.
این کار زشت را میکنند و آنوقت بهانههای شگفتی میآورند. مثلاً میپرسیم : شما اگر براستی میخواهید یک جمعیتی باشید چرا نباید با ما همدست گردید؟!.. در پاسخ درمیمانند و بهانه آورده چنین میگویند : «چون شما از شعرا بد گفتهاید جوانان از شما رنجیدهاند و بشما نزدیک نمیآیند». (1)
پاسخ را تماشا کنید! خوب ای بیخردان ، ما اگر از شعرا بد نوشتهایم برای آنست که آنها را بد میدانیم و شعرهای آنها را بزیان این توده و این کشور میشناسیم. ما جمعیت را برای این میخواهیم که دست بهم داده باین آلودگیها چاره کنیم برای پلو خوردن نمیخواهیم. ما اگر از شعرا بد نوشتهایم دلیلهایش هم یاد کردهایم. جوانان اگر نمیپسندند ایرادهاشان بنویسند. بنویسند تا بدانیم چه عذری برای آن پستیهای شعرا میآورند. و آنگاه کدام جوانانند که از ما رنجیدهاند؟!.. جز یک چند تنی هوسباز که از یاوهبافی لذت میبرند و نمیخواهند از آن دست بردارند کدامها از ما رنجیدهاند؟!..
آن نوشتههای ما دربارهی شعر این اثر را داد که صدها کسانی از جوانان بافهم و خرد از بیهودهگویی توبه کردند و سرودههای خود را از میان بردند. تنها دستهی کوچکی از پیر و جوان عناد بخرج دادند و دست از بیهودهگویی نکشیدند.
گذشته از همهی اینها ، مگر ما باید از رنجش این کس و آن کس بترسیم؟!.. شما اگر گرفتار خودخواهی نیستید بایستی با ما همدست گردید و بآن جوانان نیز پاسخ دهید. نه اینکه بخاطر رنجش آنان خود را کنار گیرید و یک دستهی دیگری باشید.
👇
پابرگی از کانال :
1ـ كسروی در سال 1312 مهنامهی پیمان را بنیاد گزارد و از سال دوم كه به بهانهی هزارهی فردوسی شعرسرایی و توجه به «ادبیات» رُویهی دیوانگی و سرسام بخود گرفت به موضوع شعر و ادبیات پرداخت. پیمان نه با شعر به معنی درست آن بلكه با یاوهگویی ، بیهودهگویی و پستیهایی كه در شعرها بكار رفته نبردها كرد.
این نبرد هیاهوی بزرگی برانگیخت و به كینهتوزیها و دشمنیهایی انجامید و كسروی را دشمن شعر شناسانیدند. لیكن چون به دلیلهای او پاسخی نبود ، و از آنسو كسروی در انجمن ادبی تهران سخنرانی بیمانندی كرد و به خردهگیری شاعران و هوادارانشان پاسخهای بُرنده داد ، اینبود هیاهو رفتهرفته خوابید.
پیمان در هر سال زمینهای را دنبال میكرد و با انتشار حقایق با گمراهیها و آلودگیهای توده نبرد كرده راه را برای پیشرفت توده میگشاد. پیمان تا زمستان 1321 یعنی نزدیک به یک سال پس از آغاز پرچم هم منتشر میشد و میباید آن را در نبرد با ناراستیها و پندارها پیشگام دانست.
درست است كه نوشتههای پیمان دشمنان زخمخوردهای بجا گزارد ولی از آنسو هواداران پافشاری را نیز دور خود گرد آورد. نشستهای هواداران پیمان در تهران در خانهی دارندهی آن و شبهای آدینهی هر هفته تا آخرین هفتهی زندگانی او برگزار میگردید.
در زمینهی «ادبیات» تأثیر پیمان بسیار برجسته و چشمگیر بوده است. چنانكه از هیاهویی كه بدخواهان در پیرامون «ادبیات» برپا كرده بودند و یك نیم از جوانان را به شعر خواندن و سرودن و به كار شعرا پرداختن واداشته بودند بسیار كاست و تیر ایشان به سنگ خورد (در این باره كتاب در پیرامون «ادبیات» و گفتار بعدی «ما بكار از راهش درآمدهایم» دیده شود). با اینهمه دستهای از آن كار بیهوده دست نكشیدند و همچنان هم هستند. اشارهی بهانهجو به رنجش جوانانی از آن دسته است.
.
1ـ كسروی در سال 1312 مهنامهی پیمان را بنیاد گزارد و از سال دوم كه به بهانهی هزارهی فردوسی شعرسرایی و توجه به «ادبیات» رُویهی دیوانگی و سرسام بخود گرفت به موضوع شعر و ادبیات پرداخت. پیمان نه با شعر به معنی درست آن بلكه با یاوهگویی ، بیهودهگویی و پستیهایی كه در شعرها بكار رفته نبردها كرد.
این نبرد هیاهوی بزرگی برانگیخت و به كینهتوزیها و دشمنیهایی انجامید و كسروی را دشمن شعر شناسانیدند. لیكن چون به دلیلهای او پاسخی نبود ، و از آنسو كسروی در انجمن ادبی تهران سخنرانی بیمانندی كرد و به خردهگیری شاعران و هوادارانشان پاسخهای بُرنده داد ، اینبود هیاهو رفتهرفته خوابید.
پیمان در هر سال زمینهای را دنبال میكرد و با انتشار حقایق با گمراهیها و آلودگیهای توده نبرد كرده راه را برای پیشرفت توده میگشاد. پیمان تا زمستان 1321 یعنی نزدیک به یک سال پس از آغاز پرچم هم منتشر میشد و میباید آن را در نبرد با ناراستیها و پندارها پیشگام دانست.
درست است كه نوشتههای پیمان دشمنان زخمخوردهای بجا گزارد ولی از آنسو هواداران پافشاری را نیز دور خود گرد آورد. نشستهای هواداران پیمان در تهران در خانهی دارندهی آن و شبهای آدینهی هر هفته تا آخرین هفتهی زندگانی او برگزار میگردید.
در زمینهی «ادبیات» تأثیر پیمان بسیار برجسته و چشمگیر بوده است. چنانكه از هیاهویی كه بدخواهان در پیرامون «ادبیات» برپا كرده بودند و یك نیم از جوانان را به شعر خواندن و سرودن و به كار شعرا پرداختن واداشته بودند بسیار كاست و تیر ایشان به سنگ خورد (در این باره كتاب در پیرامون «ادبیات» و گفتار بعدی «ما بكار از راهش درآمدهایم» دیده شود). با اینهمه دستهای از آن كار بیهوده دست نكشیدند و همچنان هم هستند. اشارهی بهانهجو به رنجش جوانانی از آن دسته است.
.
✴️ پیام یکی از خوانندگان کانال
🔸 صوفیگری هنوز از میان نرفته و باید با آن نبردید تا ریشهکن گردد.
🔸 نبرد با صوفیگری و خرافات دیگر از هواداران خرد و دانش برمیآید نه ملایان رافضی.
🔸 تکه 1 از 2
چندی پیش تکهای از نوشته شادروان احمد کسروی را اینجا آوردیم. در آن گفتار، کسانی بشادروان کسروی خرده گرفته بودند که چرا بصوفیگری که از میان رفته میپردازید و آن مرد بزرگ پاسخ آن خردهگیران را داده بود.
یکی از خوانندگان ارجمند کانال که از استادان دانشگاه میباشد، پیامی فرستاده و در آن یادآوری نموده که صوفیگری امروز هم از میان نرفته بلکه سخت رواج یافته. این استاد گرامی دانشگاه مینویسد :
« یکی از ... [شادروان کسروی] انتقاد کرده بود که "اکنون تصوف از میان رفته است ، پس چرا به آن میپردازید؟"
باید عرض کنم که نه تنها از میان نرفته ، بسیار هم قوت گرفته و روز بروز علاقهمندان آن بیشتر میشود.
( ۱ ) بجز چندین و چند خانقاه که در گوشه و کنار ایران بفعالیت مشغولند ، یکی از خانقاههای مهم اهل تصوف بنام نعمت اللهی ابعاد بسیار گسترده دارد و دقیقا چون یک حزب عمل میکند ، اما حزبی که ایدئولوژی آن تصوف است . این حزب در بسیاری از سازمانها و ادارات دولتی و غیر دولتی نفوذ دارد ، از جمله در دانشگاهها و همین اواخر یکی از پیشوایان آن را از دانشگاه ... اخراج کردند ، گرچه او و دیگران همچنان مشغول گردآوری مرید از بین دانشجویان و جوانان هستند . این «خانقاه/حزب» شدیداً به جذب پیروان میپردازد و با سخنان بظاهر دلفریب آنان را بدام میندازد . مریدان _بنابر دستور و راه و روش کلی اهل تصوف_ باید پیروی مطلق و بلاشرط از قطب (هر زمان یک ...علیشاه) داشته باشند . او نه تنها برای پیروانش قطب است ، قطب عالم وجود هم هست و فقط با وساطت او ، سالک (درویش) میتواند به مقامات بالاتر معنوی (به گفته ی خودشان) برسد . چندی است که حکومت با اینان سرِ ناسازگاری دارد ، به همین علت روش اختفا درپیش گرفته اند، تا زمانی که باز فضا مساعد شود و فعالیت علنی را پی بگیرند .
( ۲ ) بجز فعالیت «خانقاه/حزب» مزبور ، سیل کتابهای عرفانی است که در دهه های اخیر چاپ شده و میشوند . حافظ شناسی و مولوی شناسی باب روز است ( یکی از اینان برآشفته بود که چرا مولانا را مولوی گفته اند و این کسر شأن آن بزرگوار است !!!) . ابنعربی حکم پیامبرشان را پیدا کرده است ؛ کلاسهای رنگارنگ در تفسیر مثنوی و مقالات شمس و غیر آنها برپاست . هرکس که میمیرد برای اینکه او را فردی ممتاز معرفی کنند ، حتما به القابش "عارف" را میفزایند . مشغله ی اصلی ادبا شده بحث و بررسی و شرح دیوانهای "عارفان" ، و آوازخوانان در خواندن اشعار اینان از هم سبقت میگیرند .
گفتنی بسیار است. خلاصه آنکه بلای تصوف نه تنها از بین این مردم رخت برنبسته ، بسیار گسترده تر شده و پیر و جوان را با آموزههای تباهکننده خود مسموم کرده است.»
(1 از 2)
.
🔸 صوفیگری هنوز از میان نرفته و باید با آن نبردید تا ریشهکن گردد.
🔸 نبرد با صوفیگری و خرافات دیگر از هواداران خرد و دانش برمیآید نه ملایان رافضی.
🔸 تکه 1 از 2
چندی پیش تکهای از نوشته شادروان احمد کسروی را اینجا آوردیم. در آن گفتار، کسانی بشادروان کسروی خرده گرفته بودند که چرا بصوفیگری که از میان رفته میپردازید و آن مرد بزرگ پاسخ آن خردهگیران را داده بود.
یکی از خوانندگان ارجمند کانال که از استادان دانشگاه میباشد، پیامی فرستاده و در آن یادآوری نموده که صوفیگری امروز هم از میان نرفته بلکه سخت رواج یافته. این استاد گرامی دانشگاه مینویسد :
« یکی از ... [شادروان کسروی] انتقاد کرده بود که "اکنون تصوف از میان رفته است ، پس چرا به آن میپردازید؟"
باید عرض کنم که نه تنها از میان نرفته ، بسیار هم قوت گرفته و روز بروز علاقهمندان آن بیشتر میشود.
( ۱ ) بجز چندین و چند خانقاه که در گوشه و کنار ایران بفعالیت مشغولند ، یکی از خانقاههای مهم اهل تصوف بنام نعمت اللهی ابعاد بسیار گسترده دارد و دقیقا چون یک حزب عمل میکند ، اما حزبی که ایدئولوژی آن تصوف است . این حزب در بسیاری از سازمانها و ادارات دولتی و غیر دولتی نفوذ دارد ، از جمله در دانشگاهها و همین اواخر یکی از پیشوایان آن را از دانشگاه ... اخراج کردند ، گرچه او و دیگران همچنان مشغول گردآوری مرید از بین دانشجویان و جوانان هستند . این «خانقاه/حزب» شدیداً به جذب پیروان میپردازد و با سخنان بظاهر دلفریب آنان را بدام میندازد . مریدان _بنابر دستور و راه و روش کلی اهل تصوف_ باید پیروی مطلق و بلاشرط از قطب (هر زمان یک ...علیشاه) داشته باشند . او نه تنها برای پیروانش قطب است ، قطب عالم وجود هم هست و فقط با وساطت او ، سالک (درویش) میتواند به مقامات بالاتر معنوی (به گفته ی خودشان) برسد . چندی است که حکومت با اینان سرِ ناسازگاری دارد ، به همین علت روش اختفا درپیش گرفته اند، تا زمانی که باز فضا مساعد شود و فعالیت علنی را پی بگیرند .
( ۲ ) بجز فعالیت «خانقاه/حزب» مزبور ، سیل کتابهای عرفانی است که در دهه های اخیر چاپ شده و میشوند . حافظ شناسی و مولوی شناسی باب روز است ( یکی از اینان برآشفته بود که چرا مولانا را مولوی گفته اند و این کسر شأن آن بزرگوار است !!!) . ابنعربی حکم پیامبرشان را پیدا کرده است ؛ کلاسهای رنگارنگ در تفسیر مثنوی و مقالات شمس و غیر آنها برپاست . هرکس که میمیرد برای اینکه او را فردی ممتاز معرفی کنند ، حتما به القابش "عارف" را میفزایند . مشغله ی اصلی ادبا شده بحث و بررسی و شرح دیوانهای "عارفان" ، و آوازخوانان در خواندن اشعار اینان از هم سبقت میگیرند .
گفتنی بسیار است. خلاصه آنکه بلای تصوف نه تنها از بین این مردم رخت برنبسته ، بسیار گسترده تر شده و پیر و جوان را با آموزههای تباهکننده خود مسموم کرده است.»
(1 از 2)
.
✴️ پیام یکی از خوانندگان کانال
🔸 صوفیگری هنوز از میان نرفته و باید با آن نبردید تا ریشهکن گردد.
🔸 نبرد با صوفیگری و خرافات دیگر از هواداران خرد و دانش برمیآید نه ملایان رافضی.
🔸 تکه 2 از 2
تا اینجا بود پیام آن خواننده ارجمند. آنچه ما میتوانیم بگوییم اینست که سخنان آن استاد گرامی درباره رواج روزافزون صوفیگری درست و بجا میباشد.
همچنانکه اشاره کردهاند، چندی است وزارت اطلاعات با یکی از این فرقههای صوفیگری درافتاده که بگمان ما انگیزه آن سه چیز میباشد : نخست، درآمدن آشکار این دسته بسیاست و هواداری از یکی از نامزدان پیشین ریاست جمهوری حکومت آخوندی. دوم، هواداران پرشمار و سازمان گسترده این دسته ، زیرا حکومت ملایان هرگونه دسته سازمانیافته را که توانایی بجنبش درآوردن هوادارانش را دارد ، خطری برای پایداری حکومت خود میشناسد. سوم اینکه ملایان و روضهخوانان و مداحان، برپا شدن دکانهای دیگری را در کنار دکان خود برنمیتابند ، چون از رونق دکان آنان خواهد کاست و اینست که یک انگیزه دیگر پیچیدن اینها ببرخی دستههای صوفی و همچنین بگفته خودشان «عرفانهای کاذب» ، از همین همچشمی (رقابت) میان دکانداران سرچشمه میگیرد.
آنچه در چند سال اخیر رخداده، بدین معنی نیست که حکومت ملایان ، صوفیگری را از ریشه غلط میداند و از رواج صوفیگری خودداری مینماید. اینها از سران صوفیگری در تبلیغات رسمی صدا و سیما و کتابهای درسی مدارس تجلیل مینمایند و برواج آنها میپردازند.
هر دو ولیفقیه از هواداران صوفیگری و شعر و شاعری بودهاند. آن هندیزاده که بگفته خودشان ، پدرِ پدربزرگش ، دینعلیشاه هندی بوده ، افزون بر آخوندی ، رواجدهنده فلسفه یونان و تصوف هم بوده (میتوان گفت : او کلکسیونی از انگیزههای بدبختی ایران را در خود گردآورده بوده) و این دومی هم هوادار شعر و شاعری و رُمان و عرفان و تصوف میباشد که نشستهای شعرخوانی سالانه و سخنرانی وی در کنگره حافظ از نشانههای آنست. کوتاهسخن اینکه، حکومت ملایان برخی دکاندارانی را که شمار هوادارانشان فراوان گردیده ، خطری برای حکومت خود میشناسند وگرنه اینها کسانی نیستند که دلسوز ایران باشند و بخواهند با انگیزههای بدبختی ایران نبرد نمایند.
ما برآنیم که رفتار دژخویانه و ستمگرانه با پیروان صوفیگری هم غلط میباشد. بسیاری از این پیروان صوفیگری، کسان سادهدرونی میباشند که فریب خوردهاند و چه بسا چنانچه با حقایق آشنا شوند و خرد آنها بیدار گردد بگمراهی خود پی برند. وآنگاه، ملایان رافضی و الواط مداح که خود در لجنزار بیخردی و خرافات فرو رفتهاند، شاینده آن نیستند که با خرافات صوفیگری نبرد نمایند. نبرد با صوفیگری و گمراهیهای دیگر، از هواداران خرد و دانش برمیآید، کسانی که بخرد و دانش آراسته بوده و بتوانند حقایق والایی را بجای خرافات هزارساله بگزارند.
پایان
(2 از 2)
.
🔸 صوفیگری هنوز از میان نرفته و باید با آن نبردید تا ریشهکن گردد.
🔸 نبرد با صوفیگری و خرافات دیگر از هواداران خرد و دانش برمیآید نه ملایان رافضی.
🔸 تکه 2 از 2
تا اینجا بود پیام آن خواننده ارجمند. آنچه ما میتوانیم بگوییم اینست که سخنان آن استاد گرامی درباره رواج روزافزون صوفیگری درست و بجا میباشد.
همچنانکه اشاره کردهاند، چندی است وزارت اطلاعات با یکی از این فرقههای صوفیگری درافتاده که بگمان ما انگیزه آن سه چیز میباشد : نخست، درآمدن آشکار این دسته بسیاست و هواداری از یکی از نامزدان پیشین ریاست جمهوری حکومت آخوندی. دوم، هواداران پرشمار و سازمان گسترده این دسته ، زیرا حکومت ملایان هرگونه دسته سازمانیافته را که توانایی بجنبش درآوردن هوادارانش را دارد ، خطری برای پایداری حکومت خود میشناسد. سوم اینکه ملایان و روضهخوانان و مداحان، برپا شدن دکانهای دیگری را در کنار دکان خود برنمیتابند ، چون از رونق دکان آنان خواهد کاست و اینست که یک انگیزه دیگر پیچیدن اینها ببرخی دستههای صوفی و همچنین بگفته خودشان «عرفانهای کاذب» ، از همین همچشمی (رقابت) میان دکانداران سرچشمه میگیرد.
آنچه در چند سال اخیر رخداده، بدین معنی نیست که حکومت ملایان ، صوفیگری را از ریشه غلط میداند و از رواج صوفیگری خودداری مینماید. اینها از سران صوفیگری در تبلیغات رسمی صدا و سیما و کتابهای درسی مدارس تجلیل مینمایند و برواج آنها میپردازند.
هر دو ولیفقیه از هواداران صوفیگری و شعر و شاعری بودهاند. آن هندیزاده که بگفته خودشان ، پدرِ پدربزرگش ، دینعلیشاه هندی بوده ، افزون بر آخوندی ، رواجدهنده فلسفه یونان و تصوف هم بوده (میتوان گفت : او کلکسیونی از انگیزههای بدبختی ایران را در خود گردآورده بوده) و این دومی هم هوادار شعر و شاعری و رُمان و عرفان و تصوف میباشد که نشستهای شعرخوانی سالانه و سخنرانی وی در کنگره حافظ از نشانههای آنست. کوتاهسخن اینکه، حکومت ملایان برخی دکاندارانی را که شمار هوادارانشان فراوان گردیده ، خطری برای حکومت خود میشناسند وگرنه اینها کسانی نیستند که دلسوز ایران باشند و بخواهند با انگیزههای بدبختی ایران نبرد نمایند.
ما برآنیم که رفتار دژخویانه و ستمگرانه با پیروان صوفیگری هم غلط میباشد. بسیاری از این پیروان صوفیگری، کسان سادهدرونی میباشند که فریب خوردهاند و چه بسا چنانچه با حقایق آشنا شوند و خرد آنها بیدار گردد بگمراهی خود پی برند. وآنگاه، ملایان رافضی و الواط مداح که خود در لجنزار بیخردی و خرافات فرو رفتهاند، شاینده آن نیستند که با خرافات صوفیگری نبرد نمایند. نبرد با صوفیگری و گمراهیهای دیگر، از هواداران خرد و دانش برمیآید، کسانی که بخرد و دانش آراسته بوده و بتوانند حقایق والایی را بجای خرافات هزارساله بگزارند.
پایان
(2 از 2)
.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش پنجم : گمراهیهای هزار ساله)
🔸 3ـ گذشته دیگران را بوده و اکنون و آینده ما راست (تکهی دو از سه)
🔸 🖌 احمد کسروی
زندگانی راه را ماند. در راه همیشه باید زیر پا را پایید و چشم بسوی پیش داشت. کسانی که رو بسوی پس دارند از راه بازمانند و لگدمال دیگران گردند.
در زندگانی نیز همیشه باید اکنون را پایید و اندیشهی آینده را داشت و گذشته را بتاریخ بازگزاشت. کسانی که نه چنین کنند از پیشرفت و رستگاری بیبهره خواهند بود.
یک توده اگرهم روزگار درخشانی گزاردهاند ، چون گذشته است باید آن را پشت سر اندازند و از آن بآزمایش آموختن و دل نیرومند داشتن بسنده کنند و بکار زندگانی پردازند و هیچگاه آن را مایهی سرگرمی نسازند و از آینده ناآگاه نمانند. (1)
این دربارهی گذشتهی فیروز و درخشانست که میگوییم باید بگزارند و بآن نپردازند ، چه رسد بگذشتههایی که سراپا زبونی و تاریکی بوده! چه رسد بآنکه کسانی بنام کارهای گذشته باهم کشاکش نمایند و بنام مردانی که صدها سال پیش آمدهاند و رفتهاند بدستهبندی برخیزند! چه رسد بآنکه تودهای نادانیها و آلودگیهای زمانهای گذشته را مایهی سرگرمی گرفته از زمان خود بیکبار ناآگاه مانند!
اینها را مینویسم و بیاد نادانیها و آلودگیهای زمان مغول (2) و پس از آن هستم که امروز سرها همه بآنها گرم است. بیاد کسانی هستم که از بیخردی یا از بدخواهی همواره آنها را تازه میسازند و نمیگزارند فراموش گردد و از میان برخیزد.
از بدترین زیانکاریهاست که مردم امروز ارج زمان خود را ندانند و فرصتی را که برای کوشش در راه نیکی پیش آمده غنیمت نشمارند. امروز در این روزگار فیروز است که میتوان بنیاد آیندهی درخشانی گزاشت. در این زمان گرامیست که میتوان بچارهی دردهای کهن چندین صدساله پرداخت.
بیخرد آن کسانی که همه با گذشته سرگرمند و زیان کار خود را نمیدانند. بیخرد آن کسانی که در گذشتگان با دیدهی دیگری مینگرند و میپندارند دیگر مانند ایشان نخواهد برخاست.
پابرگیها از کانال :
1ـ در جنبش مشروطه میهن و میهندوستی ارج و معنای دیگری یافت. اینبود سخن از گذشتههای درخشان و امپراتوری ایران راندن بسیاری را خوش میافتاد. لیکن چون در این کار کسانی هم دست داشتند که پروای راستی و تاریخ را نداشتند ، در چنان جستاری تندرویها بلکه مرزناشناسیها کرده جنب و جوشها نموده به تعصب آلودهاش گردانیدند. چنان سخنانی بزبان مردم عادی افتاد و دهان بدهان گردید. نتیجه آنکه این جستار از رویهی بررسیهای تاریخی بیرون آمد و رویهی «سرگرمی» بخود گرفت. آن جنب و جوشهاست که «باستانگرایی»اش نامیدهاند. این یک نمونه از آنگونه گمراهیهاییست که نویسنده
«مایهی سرگرمی»اش خوانده زیانمندیش را آشکار مینماید.
2ـ تاریخ ایران پس از اسلام یک دورهی درخشانی بما نشان میدهد که سدههای سوم و چهارم بوده است. از سدهی پنجم تا آغاز سدهی هفتم نزدیک بدو سده ، در ایران یک رشته بدآموزیهایی رواج یافت که تار و پود باورهای مسلمانان را پوسانید. این دوره که بزبونی ایرانیان در برابر مغولان و فرمانروایی ایشان در این کشور انجامید از تیرهترین دورههای تاریخ ایرانست. در این دوره خردها پست و بدآموزیها هرچه بیشتر گردید. شاعران بس فزونتر گردیدند و ایشان بدآموزیهای جدا جدا را در شعرهای شیوایشان بهم درآمیخته بگوشها و دلها رسانیدند. بدینسان زیان آنها را ده چندان ساختند. این دوره (از یکی دو سده پیش از چیرگی مغولان تا سدهها پس از آن) از دیدهی اندیشهها و گرفتاریهای اندیشهای روزگار زبونی ایرانیان و خود دورهی جداییست. ما این را دورهی مغول مینامیم و هنگامی که از آلودگیهای مغول سخن میرانیم خواستمان همانهایی است که در این روزگار در ایران رواج گرفته است. نویسنده این آلودگیها و ریشه و تاریخچهی آنها را در چندین جا نیک بازنموده است. خوانندگان برای نمونه میتوانند کتابهای «تاریخ و پندهایش» یا «صوفیگری» را بخوانند.
.
🔸 3ـ گذشته دیگران را بوده و اکنون و آینده ما راست (تکهی دو از سه)
🔸 🖌 احمد کسروی
زندگانی راه را ماند. در راه همیشه باید زیر پا را پایید و چشم بسوی پیش داشت. کسانی که رو بسوی پس دارند از راه بازمانند و لگدمال دیگران گردند.
در زندگانی نیز همیشه باید اکنون را پایید و اندیشهی آینده را داشت و گذشته را بتاریخ بازگزاشت. کسانی که نه چنین کنند از پیشرفت و رستگاری بیبهره خواهند بود.
یک توده اگرهم روزگار درخشانی گزاردهاند ، چون گذشته است باید آن را پشت سر اندازند و از آن بآزمایش آموختن و دل نیرومند داشتن بسنده کنند و بکار زندگانی پردازند و هیچگاه آن را مایهی سرگرمی نسازند و از آینده ناآگاه نمانند. (1)
این دربارهی گذشتهی فیروز و درخشانست که میگوییم باید بگزارند و بآن نپردازند ، چه رسد بگذشتههایی که سراپا زبونی و تاریکی بوده! چه رسد بآنکه کسانی بنام کارهای گذشته باهم کشاکش نمایند و بنام مردانی که صدها سال پیش آمدهاند و رفتهاند بدستهبندی برخیزند! چه رسد بآنکه تودهای نادانیها و آلودگیهای زمانهای گذشته را مایهی سرگرمی گرفته از زمان خود بیکبار ناآگاه مانند!
اینها را مینویسم و بیاد نادانیها و آلودگیهای زمان مغول (2) و پس از آن هستم که امروز سرها همه بآنها گرم است. بیاد کسانی هستم که از بیخردی یا از بدخواهی همواره آنها را تازه میسازند و نمیگزارند فراموش گردد و از میان برخیزد.
از بدترین زیانکاریهاست که مردم امروز ارج زمان خود را ندانند و فرصتی را که برای کوشش در راه نیکی پیش آمده غنیمت نشمارند. امروز در این روزگار فیروز است که میتوان بنیاد آیندهی درخشانی گزاشت. در این زمان گرامیست که میتوان بچارهی دردهای کهن چندین صدساله پرداخت.
بیخرد آن کسانی که همه با گذشته سرگرمند و زیان کار خود را نمیدانند. بیخرد آن کسانی که در گذشتگان با دیدهی دیگری مینگرند و میپندارند دیگر مانند ایشان نخواهد برخاست.
پابرگیها از کانال :
1ـ در جنبش مشروطه میهن و میهندوستی ارج و معنای دیگری یافت. اینبود سخن از گذشتههای درخشان و امپراتوری ایران راندن بسیاری را خوش میافتاد. لیکن چون در این کار کسانی هم دست داشتند که پروای راستی و تاریخ را نداشتند ، در چنان جستاری تندرویها بلکه مرزناشناسیها کرده جنب و جوشها نموده به تعصب آلودهاش گردانیدند. چنان سخنانی بزبان مردم عادی افتاد و دهان بدهان گردید. نتیجه آنکه این جستار از رویهی بررسیهای تاریخی بیرون آمد و رویهی «سرگرمی» بخود گرفت. آن جنب و جوشهاست که «باستانگرایی»اش نامیدهاند. این یک نمونه از آنگونه گمراهیهاییست که نویسنده
«مایهی سرگرمی»اش خوانده زیانمندیش را آشکار مینماید.
2ـ تاریخ ایران پس از اسلام یک دورهی درخشانی بما نشان میدهد که سدههای سوم و چهارم بوده است. از سدهی پنجم تا آغاز سدهی هفتم نزدیک بدو سده ، در ایران یک رشته بدآموزیهایی رواج یافت که تار و پود باورهای مسلمانان را پوسانید. این دوره که بزبونی ایرانیان در برابر مغولان و فرمانروایی ایشان در این کشور انجامید از تیرهترین دورههای تاریخ ایرانست. در این دوره خردها پست و بدآموزیها هرچه بیشتر گردید. شاعران بس فزونتر گردیدند و ایشان بدآموزیهای جدا جدا را در شعرهای شیوایشان بهم درآمیخته بگوشها و دلها رسانیدند. بدینسان زیان آنها را ده چندان ساختند. این دوره (از یکی دو سده پیش از چیرگی مغولان تا سدهها پس از آن) از دیدهی اندیشهها و گرفتاریهای اندیشهای روزگار زبونی ایرانیان و خود دورهی جداییست. ما این را دورهی مغول مینامیم و هنگامی که از آلودگیهای مغول سخن میرانیم خواستمان همانهایی است که در این روزگار در ایران رواج گرفته است. نویسنده این آلودگیها و ریشه و تاریخچهی آنها را در چندین جا نیک بازنموده است. خوانندگان برای نمونه میتوانند کتابهای «تاریخ و پندهایش» یا «صوفیگری» را بخوانند.
.
✴️ 🖌 کانال
🔸 صوفیگری ، انگیزه ویرانی و بدبختی
🔸 یک نمونه از گمراهی سران صوفیگری
مولوی ، یکی از سران صوفیگری که در زمان تاخت و کشتارهای مغول میزیسته ، در اشعار خود از ویرانی بغداد شادی مینماید :
گرچه یک بغداد ویران کرده شد
هر طرف بغدادها بنیاد کرد
ابلهان گفتند شهر داد رفت !
عاشقان گفتند باللّه داد کرد.
برخی تاریخنویسان برآن بودهاند که شمار کشتهشدگان بغداد در لشکرکشی مغول بملیون میرسیده (یک ملیون و ششسدهزار تن هم نوشتهاند) و آنچه میتوان بیگمان دانست، در لشکرکشی هلاکو ببغداد چندسدهزار مردم شهر کشته شدند. چندسدهزار تن کشتار شدند و پرده پاکدامنی چندسدهزار زنان و دختران مسلمان نیز دریده گردید و با این حال مولوی از چنین داستان دلسوز و جانگدازی اینگونه سخن میراند. اینست که میگوییم صوفیگری ، مایه ویرانی و بدبختی است.
داستان لشکرکشی هلاکوی مغولی ببغداد و کشتار و ویرانی که در آن شهر کرد ، از داستانهایی است که اندازه زیان صوفیگری و رافضیگری را توأم نشان میدهد. آن از مولوی صوفی که از روی اندیشههای ویرانیطلب و زهرناک صوفیانه، ویرانی و کشتار بغداد را چنان یاد کرده و ستوده. و آن از دو تن رافضی که در کشانیدن لشکر مغول بر سر بغداد و کشتاری که در پی آن رخ داد ، دستاندرکار و گناهکار بودهاند.
یکی از آن دو رافضی روسیاه، خواجهنصیرالدین توسی (آخوند شکمپرست رافضی) بود که در لشکر هلاکو نوکری مغولان را میکرد و دومی ابنالعلقمی وزیر رافضی خلیفه عباسی بود که گفته شده خائنانه در پس پرده میکوشید مغولان را ببغداد بکشاند و بدینسان کینه شیعهکشی پسر خلیفه در کوی «کرخ» بغداد را بجوید. زیان و آسیب این گمراهیها و دستهبندیهای کیشی در اینجاهاست که آشکار و نمایان میگردد.
انگیزه هواداری اروپاییان از صوفیگری و رافضیگری و دیگر گمراهیهای شرقی نیز همینست. آنها ویرانی و بدبختی و توسریخوری تودههای شرقی را میخواهند.
.
🔸 صوفیگری ، انگیزه ویرانی و بدبختی
🔸 یک نمونه از گمراهی سران صوفیگری
مولوی ، یکی از سران صوفیگری که در زمان تاخت و کشتارهای مغول میزیسته ، در اشعار خود از ویرانی بغداد شادی مینماید :
گرچه یک بغداد ویران کرده شد
هر طرف بغدادها بنیاد کرد
ابلهان گفتند شهر داد رفت !
عاشقان گفتند باللّه داد کرد.
برخی تاریخنویسان برآن بودهاند که شمار کشتهشدگان بغداد در لشکرکشی مغول بملیون میرسیده (یک ملیون و ششسدهزار تن هم نوشتهاند) و آنچه میتوان بیگمان دانست، در لشکرکشی هلاکو ببغداد چندسدهزار مردم شهر کشته شدند. چندسدهزار تن کشتار شدند و پرده پاکدامنی چندسدهزار زنان و دختران مسلمان نیز دریده گردید و با این حال مولوی از چنین داستان دلسوز و جانگدازی اینگونه سخن میراند. اینست که میگوییم صوفیگری ، مایه ویرانی و بدبختی است.
داستان لشکرکشی هلاکوی مغولی ببغداد و کشتار و ویرانی که در آن شهر کرد ، از داستانهایی است که اندازه زیان صوفیگری و رافضیگری را توأم نشان میدهد. آن از مولوی صوفی که از روی اندیشههای ویرانیطلب و زهرناک صوفیانه، ویرانی و کشتار بغداد را چنان یاد کرده و ستوده. و آن از دو تن رافضی که در کشانیدن لشکر مغول بر سر بغداد و کشتاری که در پی آن رخ داد ، دستاندرکار و گناهکار بودهاند.
یکی از آن دو رافضی روسیاه، خواجهنصیرالدین توسی (آخوند شکمپرست رافضی) بود که در لشکر هلاکو نوکری مغولان را میکرد و دومی ابنالعلقمی وزیر رافضی خلیفه عباسی بود که گفته شده خائنانه در پس پرده میکوشید مغولان را ببغداد بکشاند و بدینسان کینه شیعهکشی پسر خلیفه در کوی «کرخ» بغداد را بجوید. زیان و آسیب این گمراهیها و دستهبندیهای کیشی در اینجاهاست که آشکار و نمایان میگردد.
انگیزه هواداری اروپاییان از صوفیگری و رافضیگری و دیگر گمراهیهای شرقی نیز همینست. آنها ویرانی و بدبختی و توسریخوری تودههای شرقی را میخواهند.
.
🔸 بستن مرز ایران و ارمنستان
🔸 یکی از نتیجههای جنگ پارسال «قرهباغ»
🔸 همدستی دولت باکو ، بریتیش پترولیوم ، ترکیه و روسیه برای بریدن مرز ایران با ارمنستان
🔸 بیاد دارید ، پارسال معاون وزیر خارجه ، بریده شدن مرز ایران و ارمنستان را شایعه بیاساس خوانده بود !!!
🔸 ایران زیر سایه حکومت ملایان یا مزدوران روس و انگلیس، نبرد «خطوط لوله» را باخت ؛ از دریای کاسپین بیرون رانده شد ؛ راه دسترسی بدریای سیاه و اروپا را از کشور دوست ارمنستان از دست داد ؛ یکبار دیگر از زمان برافتادن شوروی، ارتش روس پشت مرز ایران جای گرفت و همانا بزودی گذرگاه پانترکی هم - راهی که ترکیه را از راه نخجوان و جنوب ارمنستان بخاک دولت باکو و از آنجا بترکمنستان و ماوراءالنهر پیوند خواهد داد- در درازای مرز شمالغربی ایران گشوده خواهد شد و بدینسان سایه جنگ و جداسازی هم بر فراز خاک ایران گسترده شد.
.
🔸 یکی از نتیجههای جنگ پارسال «قرهباغ»
🔸 همدستی دولت باکو ، بریتیش پترولیوم ، ترکیه و روسیه برای بریدن مرز ایران با ارمنستان
🔸 بیاد دارید ، پارسال معاون وزیر خارجه ، بریده شدن مرز ایران و ارمنستان را شایعه بیاساس خوانده بود !!!
🔸 ایران زیر سایه حکومت ملایان یا مزدوران روس و انگلیس، نبرد «خطوط لوله» را باخت ؛ از دریای کاسپین بیرون رانده شد ؛ راه دسترسی بدریای سیاه و اروپا را از کشور دوست ارمنستان از دست داد ؛ یکبار دیگر از زمان برافتادن شوروی، ارتش روس پشت مرز ایران جای گرفت و همانا بزودی گذرگاه پانترکی هم - راهی که ترکیه را از راه نخجوان و جنوب ارمنستان بخاک دولت باکو و از آنجا بترکمنستان و ماوراءالنهر پیوند خواهد داد- در درازای مرز شمالغربی ایران گشوده خواهد شد و بدینسان سایه جنگ و جداسازی هم بر فراز خاک ایران گسترده شد.
.
🔶 رمضان کفاش از روضه برگشته
🔸 تکهی دو از هشت
چند تن از حاضرین باهم حرف آقاجلال را تصدیق کرده میگویند راست میگویید نمیشود گفت که هرچه بیشتر مردم عقیده دارند درست است. تاریخ هم نشان میدهد که در زمان پیغمبران همهی مردم گمراه بودهاند و پیغمبران به تنهایی آنها را راهنمایی کردهاند.
کفاش از حرف حاضرین بیشتر عصبانی شده میگوید پس اینهمه حرفها که ما در تمام عمرمان در پای منبر مجتهدان و وعاظ شنیدهایم دروغ است؟!. پس آنها که در کتابهاشان مینویسند : «اَلدُّنیا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَ جَنَّةُ الْكافِرِ» (1) نفهمیدهاند؟!.
آقاجلال : لابد نفهمیدهاند ، زیرا اگر میدانستند در یک موضوع سادهای مانند این ، دچار اینهمه بیهودهگویی و ضد و نقیض نمیگشتند. حالا اگر میخواهید بدانید که چه اندازه این آقایان مجتهدین و آخوندها گمراه و دروغگویند گوش دهید تا برایتان بگویم.
حاضرین رو به آقاجلال کرده باهم میگویند بفرمایید خیلی خوشحال میشویم.
آقاجلال : میدانید آدم یک زمانی بدنیا میآید و پس از مدتی کمابیش زندگانی میمیرد. اینهمه وسایل خوشی و راحتی که در این دنیا میبینیم برای ما فراهم شده است.
خداوند زمین داده ، آب داده ، هوا و آفتاب هم داده است. بقیه وظیفهی ما است که از آنها استفاده کنیم. یعنی آبیاری کنیم ، بکاریم ، باغ پدید آوریم ، آباد کنیم و بالاخره از نعمتهای دنیا بنفع خود سود جوییم ، خوراکهای خوشمزه بسازیم و از دانشهای امروزی سود جسته کشتی و هواپیما درست کنیم و همین طور چیزهای لازم دیگر را.
ما در تاریخ میخوانیم که زمانی آدمیان وسیلهی مسافرت نداشتهاند و زندگانیشان بسیار ساده بوده ولی بعدها کمکم ترقی کرده و در سایهی راهنمایی پیغمبران ، برعکس گفتههای آخوندها ، از دنیا بهتر و بیشتر سود جستهاند و بالاخره بامروز رسیده که میبینیم و اینهمه اختراعات عجیب همه برای استفادهی آدمیان درست شده است.
مینویسند که یکی از دستورهای دین زردشت درختکاری بوده ، میدانید برای چه؟ برای اینکه درختهای میوه زیاد گردد و در نتیجه میوههای خوشمزه فراوان شود تا همهی مردم از آنها استفاده کنند.
پیغمبر پاک اسلام موقعی که ظهور کرد مردم را بهمدستی و خداشناسی و آبادیدوستی تشویق میکرد و دیدیم که در یک زمان کمی دولت نیرومندی تشکیل داد و عربستان را کشور آبرومندی کرد. اینها برای چه بود؟ پیغمبر برای چه اینهمه زحمت بخودش میداد؟. همهی این کارها برای این بود که بیشتر از جهان استفاده کنند و وقت خودشان را در عوض گذراندن در بتخانهها صرف آبادی و کشت و زرع نمایند. ولی ما میبینیم این آخوندها و عمامهبسرها مردم را از پرداختن بزندگانی و آراستن و پیراستن دنیا بازداشته ، آنها را بکارهای بیفایده مانند روضهخوانی و زیارت وامیدارند.
اگر با نظر عمیقی بدنیا نگاه کنیم بخوبی پوچی گفتههای این آقایان علما را میفهمیم. آری میفهمیم که دنیا جای خوشی و راحتی است و خدا هم همین را خواسته است ولی این ملایان با خواست خدا مخالفت میکنند.
ما میبینیم در زمستان باران میبارد ، در بهار هرچه کاشتهایم سبز میشود و در پاییز محصول آنها را برمیداریم.
رودخانههای زیادی برای آبیاری زمینها و مزارع جاری است. باغها را مشروب [=آبیاری] میکند و زمینهای خشک را سبز و خرّم مینماید. اینها برای کیست؟ خداوند اینها را برای چه پدید آورده؟ آیا نه برای استفادهی ماست؟ اگر ما از اینها سود نجسته و زندگانی خود را با حسرت و تلخی بگذرانیم آیا یکعمر ضرر نکردهایم؟ از خوشیهای جهان استفاده نکنیم ، دنبال زندگی راحت و آبرومندی نرویم که ملایان نفهم و علمای هیچنَدان گفتهاند که نباید بدنیا اهمیت داد؟!.
پابرگی :
1ـ این جهان زندان دیندار (مؤمن) و بهشت بیدین (کافر) است.
.
🔸 تکهی دو از هشت
چند تن از حاضرین باهم حرف آقاجلال را تصدیق کرده میگویند راست میگویید نمیشود گفت که هرچه بیشتر مردم عقیده دارند درست است. تاریخ هم نشان میدهد که در زمان پیغمبران همهی مردم گمراه بودهاند و پیغمبران به تنهایی آنها را راهنمایی کردهاند.
کفاش از حرف حاضرین بیشتر عصبانی شده میگوید پس اینهمه حرفها که ما در تمام عمرمان در پای منبر مجتهدان و وعاظ شنیدهایم دروغ است؟!. پس آنها که در کتابهاشان مینویسند : «اَلدُّنیا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَ جَنَّةُ الْكافِرِ» (1) نفهمیدهاند؟!.
آقاجلال : لابد نفهمیدهاند ، زیرا اگر میدانستند در یک موضوع سادهای مانند این ، دچار اینهمه بیهودهگویی و ضد و نقیض نمیگشتند. حالا اگر میخواهید بدانید که چه اندازه این آقایان مجتهدین و آخوندها گمراه و دروغگویند گوش دهید تا برایتان بگویم.
حاضرین رو به آقاجلال کرده باهم میگویند بفرمایید خیلی خوشحال میشویم.
آقاجلال : میدانید آدم یک زمانی بدنیا میآید و پس از مدتی کمابیش زندگانی میمیرد. اینهمه وسایل خوشی و راحتی که در این دنیا میبینیم برای ما فراهم شده است.
خداوند زمین داده ، آب داده ، هوا و آفتاب هم داده است. بقیه وظیفهی ما است که از آنها استفاده کنیم. یعنی آبیاری کنیم ، بکاریم ، باغ پدید آوریم ، آباد کنیم و بالاخره از نعمتهای دنیا بنفع خود سود جوییم ، خوراکهای خوشمزه بسازیم و از دانشهای امروزی سود جسته کشتی و هواپیما درست کنیم و همین طور چیزهای لازم دیگر را.
ما در تاریخ میخوانیم که زمانی آدمیان وسیلهی مسافرت نداشتهاند و زندگانیشان بسیار ساده بوده ولی بعدها کمکم ترقی کرده و در سایهی راهنمایی پیغمبران ، برعکس گفتههای آخوندها ، از دنیا بهتر و بیشتر سود جستهاند و بالاخره بامروز رسیده که میبینیم و اینهمه اختراعات عجیب همه برای استفادهی آدمیان درست شده است.
مینویسند که یکی از دستورهای دین زردشت درختکاری بوده ، میدانید برای چه؟ برای اینکه درختهای میوه زیاد گردد و در نتیجه میوههای خوشمزه فراوان شود تا همهی مردم از آنها استفاده کنند.
پیغمبر پاک اسلام موقعی که ظهور کرد مردم را بهمدستی و خداشناسی و آبادیدوستی تشویق میکرد و دیدیم که در یک زمان کمی دولت نیرومندی تشکیل داد و عربستان را کشور آبرومندی کرد. اینها برای چه بود؟ پیغمبر برای چه اینهمه زحمت بخودش میداد؟. همهی این کارها برای این بود که بیشتر از جهان استفاده کنند و وقت خودشان را در عوض گذراندن در بتخانهها صرف آبادی و کشت و زرع نمایند. ولی ما میبینیم این آخوندها و عمامهبسرها مردم را از پرداختن بزندگانی و آراستن و پیراستن دنیا بازداشته ، آنها را بکارهای بیفایده مانند روضهخوانی و زیارت وامیدارند.
اگر با نظر عمیقی بدنیا نگاه کنیم بخوبی پوچی گفتههای این آقایان علما را میفهمیم. آری میفهمیم که دنیا جای خوشی و راحتی است و خدا هم همین را خواسته است ولی این ملایان با خواست خدا مخالفت میکنند.
ما میبینیم در زمستان باران میبارد ، در بهار هرچه کاشتهایم سبز میشود و در پاییز محصول آنها را برمیداریم.
رودخانههای زیادی برای آبیاری زمینها و مزارع جاری است. باغها را مشروب [=آبیاری] میکند و زمینهای خشک را سبز و خرّم مینماید. اینها برای کیست؟ خداوند اینها را برای چه پدید آورده؟ آیا نه برای استفادهی ماست؟ اگر ما از اینها سود نجسته و زندگانی خود را با حسرت و تلخی بگذرانیم آیا یکعمر ضرر نکردهایم؟ از خوشیهای جهان استفاده نکنیم ، دنبال زندگی راحت و آبرومندی نرویم که ملایان نفهم و علمای هیچنَدان گفتهاند که نباید بدنیا اهمیت داد؟!.
پابرگی :
1ـ این جهان زندان دیندار (مؤمن) و بهشت بیدین (کافر) است.
.
🔸 روزنامه حکومتی فرهیختگان : «یک سوم شمال ویلا شد.»
🔸 مزدوران روس و انگلیس که با شعار نبرد با «غربزدگی» ، «استکبارستیزی» و «بازگشت بهخویشتن» بر سرکار آورده شدند و ایران را ویران گردانیده و آن را به «روزگار تاریکی» و «قرونوسطی» پرتاب کردند.
🔸 جاسوسان انگلیس و اوباش بیخردی که «هیچ» دلبستگی بایران نداشتند ؛ مردهپرستان و از گوربرخاستگانی که کار خود را از گورستان (بهشتزهرا) آغاز کردند و نابودی بهترین زمینهای کشاورزی جهان تنها یک نمونه از کارنامه سیاه آنهاست.
.
🔸 مزدوران روس و انگلیس که با شعار نبرد با «غربزدگی» ، «استکبارستیزی» و «بازگشت بهخویشتن» بر سرکار آورده شدند و ایران را ویران گردانیده و آن را به «روزگار تاریکی» و «قرونوسطی» پرتاب کردند.
🔸 جاسوسان انگلیس و اوباش بیخردی که «هیچ» دلبستگی بایران نداشتند ؛ مردهپرستان و از گوربرخاستگانی که کار خود را از گورستان (بهشتزهرا) آغاز کردند و نابودی بهترین زمینهای کشاورزی جهان تنها یک نمونه از کارنامه سیاه آنهاست.
.
🔶 «حزب و گمراهیهای سیاسی» (احمد کسروی)
🔸 باید از نادانیها جلو گرفت (تکهی چهار از چهار)
🔸 🖌 احمد کسروی
2) اینان معنی حزب و جمعیت را نفهمیدهاند و آن را بیش از این نمیدانند که یک نامی بروی خود گزارند و چند جملهای را بهم بافته مرامنامه خوانند و چند جلسه گرد هم نشینند. حزب را همین میدانند و بس. چنانکه دیروز گفتیم این همان داستان شاگرد مسگر و مسگری یاد گرفتن اوست.
اینان هیچ نمیدانند که یک دسته از چه راه باهم یگانه میگردند. نمیدانند که اساس یگانگی چیست؟!.. اگر شما بپرسید پاسخ درستی نخواهید شنید. اینان میپندارند همینکه از دوستان و رفقای خود خواهش کنند که بیایید و با ما باشید و آنها نیز بپذیرند همین کافیست ، یا تصور میکنند که مردم را به هر نامی که بدور خود گرد آورند نتیجه خواهد داد.
یکی از اینان با من میگفت : شما اگر در مرامنامه قید کنید : «کار پیدا کردن برای بیکاران» یا «سعی باضافه حقوق کارمندان دولت» پیشرفت بسیاری خواهد کرد و یک دستههایی از بیکاران و یا از کارمندان دولت بسر شما گرد خواهند آمد. دیگری میگفت : من یک فکری کردهام و آن اینکه بمستخدمین دوناِشِل ادارات وعدهی حمایت دهیم و آنها را بسر خود گرد آوریم.
در تبریز با یکی از آنان که حزب ساختهاند گفتگو میکردیم. من گفتم : اساس بدبختی ایران پراکندگی اندیشههاست. امروز در این کشور اساس حکومت دانسته نیست. زیرا قانون اساسی بروی دمکراسیست در حالی که دستههای بسیاری بعنوانهای گوناگون آن را نمیپسندند و ایرادهایی میگیرند و هر دسته یک نوع دیگری از حکومت را آرزو مینمایند. مقصودم این بود که باید نخست تکلیف این اختلاف و مانندهای آن را روشن گردانیم تا اندیشهها یکی گردد و یگانگی درمیان باشد.
ولی شنونده چنین گفت : «ما امروز باید همه را بر سر خود گرد آوریم و باین اختلافها کاری نداشته باشیم». در دل خود گفتم : اندازهی دانش شما دانسته شد.
اینها نمونههایی از اندیشههای آنهاست و خود دلالت میکند که معنی درست حزب را نمیدانند و از سِرّ یگانگی آگاه نیستند. اینها تنها مربوط شدن صد تن یا کمتر یا بیشتر را بهمدیگر یگانگی میشناسند. در حالی که آن یگانگی نیست و خود سودی ندارد. زیرا یک دستهای که با آن ترتیب بهم مربوط شوند و درمیان ایشان اشتراکی در اندیشه و باور و آرزو نباشد با یک پیشامدی پراکنده گردند و اساساً از چنین دستهای کاری ساخته نگردد.
از تاریخ دلیلهای بسیار برای این گفته پیدا توان کرد. در آغاز مشروطه روزنامهها پیاپی مردم را به «اتحاد و اتفاق» دعوت میکردند. هر روز گفتارها بود که در این زمینه نوشته میشد. نویسندگان بجای آنکه معنی درست مشروطه را بمردم بفهمانند و حقایق را شرح داده تصرف در اندیشههای آنان کنند و از این راه «یگانگی و همدستی» درمیان ایشان پدید آورند هر روز فشار آورده بمردم میگفتند : «اتحاد کنید» و «دست برادری بهم دهید» و «اعتصموا بحبلالله» و مانند اینها. آنوقت داستانها از یگانگی و همدستی تودههای اروپایی میسرودند.
در نتیجهی این کار ، مردم در تهران و دیگر جاها بتکان آمده آرزو میکردند که همدستی نمایند. ولی چه میکردند؟... مثلاً در یک مسجدی پانصد تن گرد میآمدند و یکی پا میشد و ستایش از «اتحاد» میکرد و بالاخره همگی پیمان میبستند که «متحد» باشند و باهم برادری نمایند ، و سپس برداشته بتهران یا بشهرهای دیگر تلگرافهای گزافهآمیز میکردند که ما مردم فلان شهر دههزار نفر متحد شدهایم و پیمان برادری بستهایم.
در حالی که دلهای آنها پر از اندیشههای گوناگون بود و در نهان کمترین وسیله برای همدستی و یگانگی باهم نداشتند ، و اینبود پس از چند ماهی همینکه در تهران حاجی شیخ فضلالله نوری و در نجف سیدکاظم یزدی با مشروطه مخالفت نمودند همان کسان بمیانشان دوتیرگی افتاده و دستهی انبوهی از آنان که دیروز بنام مشروطهخواهی اتحاد کرده بودند امروز مشروطهخواهان را بیدین شناختند و در تبریز و برخی شهرهای دیگر تفنگهای خود را برداشته بکشتن مشروطهخواهان برخاستند. این بود پایان آن پیمانهای اتحاد که باهم میبستند.
(پرچم روزانه شمارههای 67 و 68)
.
🔸 باید از نادانیها جلو گرفت (تکهی چهار از چهار)
🔸 🖌 احمد کسروی
2) اینان معنی حزب و جمعیت را نفهمیدهاند و آن را بیش از این نمیدانند که یک نامی بروی خود گزارند و چند جملهای را بهم بافته مرامنامه خوانند و چند جلسه گرد هم نشینند. حزب را همین میدانند و بس. چنانکه دیروز گفتیم این همان داستان شاگرد مسگر و مسگری یاد گرفتن اوست.
اینان هیچ نمیدانند که یک دسته از چه راه باهم یگانه میگردند. نمیدانند که اساس یگانگی چیست؟!.. اگر شما بپرسید پاسخ درستی نخواهید شنید. اینان میپندارند همینکه از دوستان و رفقای خود خواهش کنند که بیایید و با ما باشید و آنها نیز بپذیرند همین کافیست ، یا تصور میکنند که مردم را به هر نامی که بدور خود گرد آورند نتیجه خواهد داد.
یکی از اینان با من میگفت : شما اگر در مرامنامه قید کنید : «کار پیدا کردن برای بیکاران» یا «سعی باضافه حقوق کارمندان دولت» پیشرفت بسیاری خواهد کرد و یک دستههایی از بیکاران و یا از کارمندان دولت بسر شما گرد خواهند آمد. دیگری میگفت : من یک فکری کردهام و آن اینکه بمستخدمین دوناِشِل ادارات وعدهی حمایت دهیم و آنها را بسر خود گرد آوریم.
در تبریز با یکی از آنان که حزب ساختهاند گفتگو میکردیم. من گفتم : اساس بدبختی ایران پراکندگی اندیشههاست. امروز در این کشور اساس حکومت دانسته نیست. زیرا قانون اساسی بروی دمکراسیست در حالی که دستههای بسیاری بعنوانهای گوناگون آن را نمیپسندند و ایرادهایی میگیرند و هر دسته یک نوع دیگری از حکومت را آرزو مینمایند. مقصودم این بود که باید نخست تکلیف این اختلاف و مانندهای آن را روشن گردانیم تا اندیشهها یکی گردد و یگانگی درمیان باشد.
ولی شنونده چنین گفت : «ما امروز باید همه را بر سر خود گرد آوریم و باین اختلافها کاری نداشته باشیم». در دل خود گفتم : اندازهی دانش شما دانسته شد.
اینها نمونههایی از اندیشههای آنهاست و خود دلالت میکند که معنی درست حزب را نمیدانند و از سِرّ یگانگی آگاه نیستند. اینها تنها مربوط شدن صد تن یا کمتر یا بیشتر را بهمدیگر یگانگی میشناسند. در حالی که آن یگانگی نیست و خود سودی ندارد. زیرا یک دستهای که با آن ترتیب بهم مربوط شوند و درمیان ایشان اشتراکی در اندیشه و باور و آرزو نباشد با یک پیشامدی پراکنده گردند و اساساً از چنین دستهای کاری ساخته نگردد.
از تاریخ دلیلهای بسیار برای این گفته پیدا توان کرد. در آغاز مشروطه روزنامهها پیاپی مردم را به «اتحاد و اتفاق» دعوت میکردند. هر روز گفتارها بود که در این زمینه نوشته میشد. نویسندگان بجای آنکه معنی درست مشروطه را بمردم بفهمانند و حقایق را شرح داده تصرف در اندیشههای آنان کنند و از این راه «یگانگی و همدستی» درمیان ایشان پدید آورند هر روز فشار آورده بمردم میگفتند : «اتحاد کنید» و «دست برادری بهم دهید» و «اعتصموا بحبلالله» و مانند اینها. آنوقت داستانها از یگانگی و همدستی تودههای اروپایی میسرودند.
در نتیجهی این کار ، مردم در تهران و دیگر جاها بتکان آمده آرزو میکردند که همدستی نمایند. ولی چه میکردند؟... مثلاً در یک مسجدی پانصد تن گرد میآمدند و یکی پا میشد و ستایش از «اتحاد» میکرد و بالاخره همگی پیمان میبستند که «متحد» باشند و باهم برادری نمایند ، و سپس برداشته بتهران یا بشهرهای دیگر تلگرافهای گزافهآمیز میکردند که ما مردم فلان شهر دههزار نفر متحد شدهایم و پیمان برادری بستهایم.
در حالی که دلهای آنها پر از اندیشههای گوناگون بود و در نهان کمترین وسیله برای همدستی و یگانگی باهم نداشتند ، و اینبود پس از چند ماهی همینکه در تهران حاجی شیخ فضلالله نوری و در نجف سیدکاظم یزدی با مشروطه مخالفت نمودند همان کسان بمیانشان دوتیرگی افتاده و دستهی انبوهی از آنان که دیروز بنام مشروطهخواهی اتحاد کرده بودند امروز مشروطهخواهان را بیدین شناختند و در تبریز و برخی شهرهای دیگر تفنگهای خود را برداشته بکشتن مشروطهخواهان برخاستند. این بود پایان آن پیمانهای اتحاد که باهم میبستند.
(پرچم روزانه شمارههای 67 و 68)
.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش پنجم : گمراهیهای هزار ساله)
🔸 3ـ گذشته دیگران را بوده و اکنون و آینده ما راست (تکهی سه از سه)
🔸🖌 احمد کسروی
نپندارید که ما میخواهیم کسی تاریخ نخواند و داستان و سرگذشت گذشتگان را نداند. ما چنین خواستی را نمیداریم و بلکه همواره هواداری از تاریخ مینماییم و آرزومندیم مردم بآن پردازند. تاریخ خواندن و پیشامدهای گذشته را دانستن جز از آنست که کسانی آنها را مایهی سرگرمی سازند و از زمان خود و از آینده ناآگاه مانند.
اگر اینان تاریخ خوانند نیک دانند که جهان همیشه بیک آیین بوده ، و آنچه در یک قرن رخ داده قرنهای دیگر از مانندهای آن تهی نبوده.
نیک دانند که هر تودهای که ارج زمان خود و مردان زمان خود را نشناخت و همیشه بگذشته و بگذشتگان پرداخت بزیانهای بسیار بزرگی دچار آمد.
نیک دانند که به هر زمانی کوششهایی درباید. در جهان هیچ نبوده که مردمی با تاریخ خود زنده مانند. هیچ نبوده که تودهای با گفتگو از مردان گذشته و ستایشهای گزافهآمیز دربارهی ایشان بجایی رسند.
یک کسی که بیمار است باید بچارهی درد او کوشید و هرگز از گفتگو از پزشکان دیرین و تاریخچهی پزشکی سودی در دست نخواهد بود.
دوباره میگویم : جهان باینجا که رسیده یک آیندهی پرشور و پرتکانی در پیش روی ماست ، و این بدترین زیانکاریست که ما از آن ناآگاه باشیم و بآن نپردازیم و خود را با نادانیهای گذشتگان سرگرم سازیم. چنین کاری بسود دشمنان ماست.
شرق گذشتهی درخشان و گذشتهی تاریک هر دو را میدارد و ما را میباید که همه را پشت سر اندازیم و بکار و زمان خود پردازیم.
.
🔸 3ـ گذشته دیگران را بوده و اکنون و آینده ما راست (تکهی سه از سه)
🔸🖌 احمد کسروی
نپندارید که ما میخواهیم کسی تاریخ نخواند و داستان و سرگذشت گذشتگان را نداند. ما چنین خواستی را نمیداریم و بلکه همواره هواداری از تاریخ مینماییم و آرزومندیم مردم بآن پردازند. تاریخ خواندن و پیشامدهای گذشته را دانستن جز از آنست که کسانی آنها را مایهی سرگرمی سازند و از زمان خود و از آینده ناآگاه مانند.
اگر اینان تاریخ خوانند نیک دانند که جهان همیشه بیک آیین بوده ، و آنچه در یک قرن رخ داده قرنهای دیگر از مانندهای آن تهی نبوده.
نیک دانند که هر تودهای که ارج زمان خود و مردان زمان خود را نشناخت و همیشه بگذشته و بگذشتگان پرداخت بزیانهای بسیار بزرگی دچار آمد.
نیک دانند که به هر زمانی کوششهایی درباید. در جهان هیچ نبوده که مردمی با تاریخ خود زنده مانند. هیچ نبوده که تودهای با گفتگو از مردان گذشته و ستایشهای گزافهآمیز دربارهی ایشان بجایی رسند.
یک کسی که بیمار است باید بچارهی درد او کوشید و هرگز از گفتگو از پزشکان دیرین و تاریخچهی پزشکی سودی در دست نخواهد بود.
دوباره میگویم : جهان باینجا که رسیده یک آیندهی پرشور و پرتکانی در پیش روی ماست ، و این بدترین زیانکاریست که ما از آن ناآگاه باشیم و بآن نپردازیم و خود را با نادانیهای گذشتگان سرگرم سازیم. چنین کاری بسود دشمنان ماست.
شرق گذشتهی درخشان و گذشتهی تاریک هر دو را میدارد و ما را میباید که همه را پشت سر اندازیم و بکار و زمان خود پردازیم.
.
اکنون و آینده ما راست 5.pdf
221.8 KB
🔸 اکنون و آینده ما راست (بخش پنجم : گمراهیهای هزار ساله)
🖌 احمد کسروی
🔹 1ـ در پیرامون صوفیگری
🔹 2ـ زیان بدآموزیهای بازمانده از گذشته
🔹 3ـ گذشته دیگران را بوده و اکنون و آینده ما راست
💡 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🖌 احمد کسروی
🔹 1ـ در پیرامون صوفیگری
🔹 2ـ زیان بدآموزیهای بازمانده از گذشته
🔹 3ـ گذشته دیگران را بوده و اکنون و آینده ما راست
💡 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف