پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
✴️ کتاب دین و جهان بزبان عادی

🔸 کوشاد تلگرام

🔸 پیشگفتار (تکه‌ی 3 از 3)

🔸پرسشهای دیگری که این کتاب به آنها پاسخ می‌دهد

ـ دانش چیست؟

ـ آیا دانشها همیشه گره‌گشا است ، یا آنکه خود گرفتاریهایی بر گرفتاری زندگی آدمها افزوده؟!

ـ مادّیگری چیست ، نتیجه‌هایش کدامست؟!.

ـ راز آنکه مردم امروزی بیش از گذشتگان می‌کوشند ولی به اندازه‌ی آنها رفاه ندارند چیست؟!

ـ اساس دین چی‌هاست؟!

ـ آیا امروز کار ، بازرگانی ، کشاورزی ، اقتصاد و صنعت در ایران و دیگر کشورها به معنی درست آنها بکار بسته می‌شود؟!

ـ برای کم کردن از گرفتاریهای مردم جهان ، فرهنگ چه وظیفه‌ای دارد؟!

ـ تأثیر یاد گرفتن حقایق زندگی بر رفتار آدمیان چیست؟!

ـ دین چیست؟!.

ـ آیا دینها اساسی دارند یا بیکبار بی‌‌اساس و بیپایند؟!.

ـ علت بی‌ارزش نمودن کیشها (همانها که بغلط دین نامیده می‌شوند) چیست؟!

ـ آیا پیشرفت آدمیان از کدام راه رخ داده : راه دین ، راه دانش یا هر دو؟!

ـ آیا به گفتگو از خدا نیازی هست؟!

ـ ریشه‌ی پیدایش یک اندیشه (راست یا ناراست) چیست؟! ، منشاء یک دستگاه اندیشه‌ای (سودمند یا زیانمند) از کجاست؟!

ـ چیست آنچه جلو هوس و خودخواهی آدمیان را بگیرد و آنان را به نیکخواهی باهم وادارد؟!

ـ عقل چیست؟! ، کارش چیست؟!.

ـ تفاوت اندیشه و خیال (پندار) چیست؟!.

ـ «انا الحق» گفتن حلاج از چه رو بوده؟!

ـ چه ارتباطی میان رواج شعر و رمان در ایران با جنبش مشروطه بوده؟!

ـ آیا با از میان رفتن بیچیزی ، گمراهیها (مثلاً کیشها و خرافات) نیز از میان خواهد رفت؟!.

ـ راه ریشه‌کن کردن کیشها و گمراهیها و پاک کردن مغزها از خرافاتشان چیست؟!.

ـ آیا امکان پذیر است که یک مردمی با آلودگیهای هزارساله و اندیشه‌های پستِ پرزیان ، در فرهنگ ،‌ کشورداری و اقتصاد چنان پایدار پیش روند که جایی درمیان مردم پیشرفته و کشورهای مهم جهان پیدا کنند؟!


.
🔶 در پیرامون رُمان ، احمد کسروی (بخش دوم)

🔸 از خوانندگان پیمان (تکه‌ی یک از یک)


زیر این عنوان تکه‌هایی را که گاهی از خوانندگان پیمان میرسد چاپ میکنیم.

عیب را تا نگویی مردم ملتفت آن نمی‌شوند. پیمان پرده‌ی رمان را دریده عیب آن را آشکار ساخت. گمان ندارم کسانی که آن مقالات شما را در پیمان خوانده‌اند دیگر لذتی از خواندن رمان بردارند. چنانکه در چند روز قبل که بخواندن «بینوایان» اثر مشهور ویکتور هوگو مشغول بودم در شیرین‌ترین نقطه‌ی داستان در آنجا که گفتگوی مسیو میریل با آن مرد انقلابی گوشه‌نشین نقل می‌شود ناگهان مقالات شما را یاد آورده بخود آمدم که این همه ساختگی است : نه میریلی بوده و نه چنین مباحثه‌ای درگرفته. چنانکه اگر کسی خواب شیرین ببیند و نیمه‌کاره بیدار شود حالت غریبی پیدا می‌کند که بیک آن همه‌ی آن لذتها هیچ و پوچ می‌شود ، من نیز بدان حال افتادم و همه‌ی لذتهایی را که از حکایت شیرین و شیوای هوگو برده بودم یکجا از دست دادم. و در آن دقیقه که تحت تأثیر نگارشهای شما بفکر عمیقی فرورفته بودم تو گویی هوگو را می‌دیدم که شبانه پشت میز نشسته و قلم بدست گرفته این قسمت رمان خود را تهیه میکند و بدانسان که اگر کسی تقلید دعوای زن و شوهر را نشان بدهد یکدفعه شوهر شده با صدای خشن بزن عتاب می‌نماید و فوری زن گردیده و با صدای نازک جواب آن عتاب را میدهد ، هوگو را هم دیدم که دمی مسیو میریل شده با لهجه‌ی کشیشانه ایرادات می‌کند و هنگامی مرد انقلابی گردیده با زبانی بُرا جواب آن ایرادات را میدهد. بقول شما بحیرت فرورفتم که چگونه این مرد شبهای دراز را بیدار مانده و هوش خود گداخته و دروغسازی می‌کرده؟! چگونه عقل و حکمت او مانع این سفاهت نمی‌شده؟!

بقول خانم سیاح ، هوگو و امثال او نظایر حوادث واقعه را ساخته‌اند. من هم بنوبت خود اذعان می‌کنم که هوگو مغز بسیار روشنی داشته و در این کتاب ، افسانه‌ی خود را با یک رشته بیانات حکیمانه آرایش داده ولی نباید پوشیده داشت که زحمت بیجا کشیده. زیرا این کار او درست ماننده‌ی آنست که کسی شبیه سکه طلایی را از مس ساخته و در آرایش آن هنر بسیار بخرج دهد و با اینهمه باز آن مس ، مس است و هرگز جای طلا را نخواهد گرفت و همه‌ی آن آرایشها هدر خواهد بود و هرگز ساختگی جای حقیقت را نخواهد گرفت.

این مثل را برای خانم سیاح می‌نویسم که ما اگر گدای بدبختی را دم در ببینیم بحال او رقت کرده هر یکی باندازه‌ی استطاعت خود دستگیری از او می‌نماییم. ولی اگر کسی مجسمه‌ی یک گدای بدبختی را از گچ یا برنز ریخته و آن را دم در ما بیاورد آیا باو هم رقت کرده بصدد احسان و دستگیری می‌آییم یا اینکه آن [را] وسیله‌ی تفریح و تماشا ساخته می‌خندیم؟.


پیمان : آیا رماننویسان ما چه پاسخی باین ایرادها دارند؟.


.
🔶 چگونه حاجی حسن پس از چهل سال مسلمان شد

🔸 تکه‌ی هفت از نه


منوچهر : اینها قانون است ، قانونهای خداست ، هر چیزی یک همچو قانونی دارد. مثلاً کسی که مریض می‌شود قانونش این است که برود پیش دکتر تا معاینه‌اش بکند ، نسخه بدهد ، برود دوا بخرد و بخورد تا خوب بشود. یا اگر بی‌پول است باید برود کار بکند ، زحمت بکشد ، پولدار بشود. این هم یک قانونی است. همین طور برای همه چیز. پس هر کسی این قانونها را عمل نکند خلاف قانون خدا رفتار کرده و تکلیفش معلوم است. این هم خودش یک بت‌پرستی و بیدینی است.

(حاجی‌حسن که جوابی ندارد بدهد آرام می‌شود. دیگر چیزی نمی‌گوید. تا دوباره گفتگو شروع می‌شود.)

حاجی‌حسن : خیلی خوب. ولی یک چیز دیگر هم راجع باینها می‌گویند.

منوچهر : چه می‌گویند؟

حاجی‌حسن : می‌گویند این آزادگان بهائیند.

منوچهر : بعضی از این مردم خیلی بی‌انصافند. این ملاها هم که ما جلو مفتخواری و بیدینیشان را می‌گیریم کینه‌ی ما را در دل گرفته‌اند و بین مردم دروغی پخش کرده‌اند که آزادگان بهائیند.

حاجی‌حسن : پس دروغ می‌گویند؟.

منوچهر : طوری نیست. تا حالا خبر نداشتید. حالا که مطلع شدید ان شاءالله تلافی می‌کنید. در صورتی که بعضی بقدری معتصب و بی‌انصافند که سر حرفهای خودشان سخت می‌ایستند و حرفهای حسابی را قبول نمی‌کنند. راستی ببینید چقدر جای تأسف است که آقای کسروی با یک عده‌ی دیگر دست بهم داده‌اند و روز و شب زحمت می‌کشند. سختی می‌بینند ، حبس می‌شوند ، غارت می‌شوند ، تیر می‌خورند ، با همه‌ی اینها از هیچ فداکاری برای خاطر مردم خودداری نمی‌کنند و آن وقت ، این ملایان مردم‌فریب ، بجای اینکه با آنها همراهی بکنند دشمنی می‌کنند ، کارشکنی می‌کنند ، دروغ می‌سازند ، هوچیگری می‌کنند ، مردم بی‌خبر و لاتها و اوباش را بسر آنها می‌شورانند. ولی عیبی ندارد. همیشه اشخاص پاکدل هستند که از هیچ چیز باک ندارند ، و از حقیقت هواخواهی می‌کنند. ما هم امیدمان بهمانست. شما و امثال شما است که دلتان پاک است و حرف حسابی را اگرچه بر خلاف عقیده‌تان باشد قبول می‌کنید.

حاجی‌حسن : خدا لعنت کند این مردم دروغگو را. با همین دروغها کسروی را کشتند. راستی حالا چطور می‌شود؟ کسروی که کشته شده ، همه‌ی زحمتهایش هدر رفته. بیچاره!!

منوچهر : نه خیر ، این طور نیست. این ملاها هم این طور گمان کرده‌اند که با کشتن کسروی آسوده می‌شوند و دکانشان رواج بیشتری می‌گیرد. ولی اشتباه کرده‌اند. کسروی خیلی همراه دارد. کتابهایی که نوشته بود ، همین طور که گفتم کسانی که آنها را خوانده و راست دیده‌اند با او همدست شده‌اند. حالا که او کشته شده همراهانش پافشارتر شده‌اند ، ندیدید آن چند روز که تازه کسروی کشته شده بود چطور فعالیت می‌کردند ، پشت سر هم بیانیه بیرون می‌دادند؟ گذشته از آزادگان خیلی از دیگران هم که کتابهای مرحوم کسروی را خوانده و قبول کرده بودند ولی می‌ترسیدند یا بعلل دیگر نزدیک نمی‌آمده‌اند از این قضیه تکان خورده‌اند و مطمئن شده‌اند که کسروی حرفهایش راست بوده. چون اگر حرفهایش راست نبود آخوندها هم با دلیل جواب می‌دادند و او را نمی‌کشتند. همین کشتن او ، آن هم در آخرین جلسه‌ی بازپرسی بهترین دلیل است ...


.
✴️ در پیرامون زبان

🖌 احمد کسروی

📖 پرچم نیمه‌ماهه

تکه‌ی 1 از 9

راست گردانیدن زبان فارسی و به نیكی آوردن آن یكی از خواستهای ماست كه از سال 1312 كه به كوشش برخاسته‌ایم یكی هم این را دنبال كرده‌ایم. اینك بار دیگر به یك رشته سخنانی در پیرامون آن می‌پردازیم.

گذشته از اینكه زبان یك توده آیینه‌ی فهم و اندیشه‌ی ایشانست و یك زبان نارسا اندیشه‌ها را نیز نارسا گرداند و ایرانیان اگر می‌خواهند از توده‌های بافهم و دانش جهان بشمار روند باید دارای یك زبان درستی باشند ، ما خود در این كوششها كه در راه نیكی جهان آغاز كرده‌ایم بیش از همه به یك زبان درست و رسایی نیاز می‌داریم.

فارسی یكی از زبانهای روان و آسان و ساده‌ی جهانست. ولی با حالی كه می‌بود آكهای [عیب] بسیار می‌داشت كه گذشته از نابسامانیها و بهم¬خوردگیها ، [و] آلودگیها ، از تنگی به فهمانیدن بسیاری از معنیها توانا نمی‌بود ، از اینرو می‌بایست آن را بسامان آوریم و راست و درست[=كامل] گردانیم و به فهمانیدن معنیها توانایش سازیم.

كوشش درباره‌ی زبان فارسی تاریخچه‌ای می‌دارد : هنوز پیش از زمان مشروطه كسانی پی به آكمندی این زبان برده آرزوی كوشش در راه آن را می‌داشته‌اند. پس از مشروطه كه روزنامه در ایران بسیار گردید و نویسندگانی در این كشور پدید آمدند ، گاهی كسانی از آنان در این زمینه نیز به گفتارهایی می‌پرداختند و در هر چند سال یك بار گفتگو از این باره در روزنامه‌ها پدیدار می‌گردید و گفتارهایی نوشته می‌شد ، تا در بیست و اند سال پیش آقای ابوالقاسم آزاد مراغه‌ای از هندوستان به ایران آمد و در تهران در این زمینه به گفتگو پرداخت و گفتارهای پیاپی نوشت و خود مهنامه‌ای بنیاد گزاشت ، و چون با یك گرمی و پافشاری این زمینه را دنبال می‌كرد یك تكانی درمیان جوانان پدید آورد.

چیزی كه هست ، این كسان چه پیش از مشروطه و چه پس از آن ، تنها آمیختگی با كلمه‌های بیگانه را بدیده گرفته یگانه آك زبان فارسی این را می‌شناختند و از آكهای دیگر آن ناآگاه می‌بودند. از اینرو تنها به بیرون كردن كلمه‌های بیگانه كوشیده و راهی كه برای این كار می‌شناختند آن می‌بود كه در فرهنگهای فارسی بگردند و برخی كلمه‌های كهن را ـ همچون اشو ، دهناد ، فرارون ، شوه ، آمیغ ، سات ، بزماسی و مانند اینها ـ كه كسی معنایش نمی‌دانست و بسیار آنها غلط و بیمعنی است ، گرد آورده در نوشته‌های خود به جای كلمه‌های تازی بیاورند ، و این نتیجه‌ی آن را می‌داد كه نوشته‌هاشان نافهمیده درمی‌آمد و كسی به خواندن آنها نمی‌گرایید. آقای ابوالقاسم آزاد نیز همین راه را می‌پیمود ، و از اینرو به نتیجه‌ای نتوانست رسید و پس از دیری ناچار شد از كوشش بازنشیند.

از آنسوی كسان بسیاری با این كوششها به دشمنی برخاستند و اینان نیز گاهی در روزنامه‌ها به گفتارنویسی پرداختند. یك دسته از روی رشك و خودخواهی ، كه چنانكه با هر كوشش و جنبشی دشمنی نمایند با این جنبش نیز می‌نمودند و زبان از بدگویی بازنمی‌داشتند. یك دسته چون درس عربی خوانده بودند به كلمه‌های عربی دلبستگی می‌نمودند و بیرون كردن آنها را از زبان فارسی به زیان خود می‌پنداشتند. برخی نیز عامیانه این را دشمنی با اسلام می‌شماردند و كوشندگان را بیدین می‌خواندند.
ابوالقاسم آزاد مراغه‌ای
✴️ دین و جهان (بزبان عادی)

🖌 احمد کسروی

🔸نشست
یکم (تکه‌ی یکم)

بنام پاکْ‌آفریدگار

ما تاکنون در نشستهای خود از دسته‌هایی که با ما بدخواهند سخن رانده‌ایم. از شاعران ، از صوفیان ، از هواداران فلسفه ، از شیعیان ، از بهائیان ، از شیخیان ، از خراباتیان ؛ از هر یکی بگفتگو پرداخته‌ایم. ولی یک دسته بازمانده که باید از آنها نیز سخن رانیم.

این دسته آن کسانیند که به هیچ چیزی پابندی نمی‌دارند و در هیچ راهی نیستند ، و تنها چیزی که در زندگی می‌شناسند ، پیروی از هوسها و از احساسات خودشانست ، و آنان در حالی که بسیار گمراهند و مغزهای تاریک و اندیشه‌های کوتاه می‌دارند ، خود را برتر می‌شمارند.

از چندی پیش که کوششهای ما محسوس گردیده و درمیان مردم تکانی پدید آورده ، اینان نیز با ما به کارشکنی برخاسته‌اند و در اینجا و آنجا بسخنانی می‌پردازند ، و اینست من می‌خواهم از آنان نیز گفتگو کنیم و برای آنکه رشته‌ی سخن بدست آید بهتر می‌دانم همان گفته‌هاشان را عنوان کنیم و از همانها بسخن آغاز کنیم.

یکی از گفته‌های ایشان که بارها می‌شنویم آنست که چون با کسی از ما در نشستی دور هم نشستند و یادی از کوششهای ما بمیان آمد ، یکی سر برمی‌آورد و چنین می‌گوید :
«کوششهای شما تا آنجا که خراب می‌کنید بسیار خوبست. ما هم با شما شریکیم. ولی درست کردنش را باید بدانشها واگذارید. امروز دیگر نمی‌شود نام دین را بُرد».

اینها جمله‌هاییست که از زبان همدیگر گرفته‌اند و بدین ترتیب بما تقدیم می‌کنند. از همین جمله‌ها پیداست که آنان از حقایق بسیار دورند و همچون اکثریت درسخواندگان مغزهاشان پر از جمله‌های پا در هوای شاعرانه می‌باشد.

آنان کار ما را نفهمیده‌اند و هیچ نمی‌دانند که ما چه می‌گوییم و چه می‌کنیم و به چه می‌کوشیم. تو گویی راستی‌را سخن از برانداختن و ویران کردنست که آنان چنان دستوری می‌دهند. تو گویی راستی‌را خانه‌های کهنه‌سازی در مقابل می‌باشد و ما کلنگ و بیل بدست گرفته می‌خواهیم آنها را بکوبیم و ویران گردانیم که آنان استادانه می‌فرمایند : بکوبید و ویران کنید ولی ساختنش را بما واگذارید که از روی نقشه بسازیم. در همینجاست که می‌گویم آنان از کار ما آگاه نمی‌باشند. در همینجاست که می‌گویم از حقایق بسیار دورند.

آنان نمی‌دانند کاری که ما می‌کنیم بیرون گردانیدن گمراهیها و نادانیها از مغزها و جا دادن حقایق و آگاهیها در آنهاست ، و این دو کار باهم توأمست ، بلکه خود یک کار است. باین‌معنی که ما حقایق را در دلها می‌گنجانیم تا بتوانیم بوسیله‌ی آنها گمراهیها را بیرون رانیم.

آنان نمی‌دانند مغز آدم کاسه‌ی مسی نیست که ما بگیریم و با شستن و خاک مالیدن از گمراهیها پاک گردانیم و آنگاه به دیگران دهیم که چیزهایی در آن بگنجانند. نمی‌دانند که نادانیها و گمراهیها از مغزها هنگامی بیرون رود که حقایق بجای آنها بیاید ، وگرنه بیرون نخواهد رفت و اگرهم رفت نادانیهای دیگری جای آنها را خواهد گرفت.

شما چنین فرض کنید که یک دسته مردم درباره‌ی جهان تصور قدیمی پدران خود را ‌دارند و چنین می‌دانند که زمینیست پهن و هموار و آسمانهایی بروی آن ، یکی بالا دیگری ، و چنین فرض کنید که ما می‌خواهیم آنان را از آن گمراهی و نادانی بیرون آوریم ، آیا از چه راه می‌توانیم؟ آیا با گفتن اینکه «نفهمیده‌اید» یا «اینها راست نیست» آن تصور از مغزهای آنان بیرون خواهد رفت؟.. بیگمان نخواهد رفت و نتیجه‌ی سخن ما جز تزلزل باورهاشان نخواهد بود. اگرهم یکی آن تصور را از دل بیرون کرد ، تصور غلط دیگری از پیش خود بجای آن خواهد گذاشت. پس بیرون راندن نادانیها از مغزها جز با یاد دادن حقایق نتواند بود.


.
🔶 در پیرامون رُمان ، احمد کسروی (بخش دوم)

🔸 جهان از مغزهای پوچ ویران است (تکه‌ی یک از دو)


کسی که با دو چشم نابینا پا براه میگزارد چه شگفت که پیاپی درافتد و از گودالی بگودالی درغلتد! کسی که با مغز پوچ زبان بسخن میگشاید چه شگفت که در یک جمله‌ی او چندین سفاهت پدیدار باشد!
آقا کالای نوینی ببازار آورده :

ـ «باید برای هر یکی از بزرگان ایران افسانه‌ای درست کرد ...».

+ چرا !؟

ـ «برای آنکه مردم تاریخ زندگانی آنان را بآسانی یاد بگیرند».

بر این سخن چندین خرده باید گرفت :

نخست ـ که میگوید که مردم افسانه را زودتر از تاریخ یاد می‌گیرند؟ بلکه اگر حقیقت را بخواهیم افسانه هرگز در خاطر جایگیر نمی‌شود. زیرا افسانه دروغ است و دروغ با راست همیشه این فرق را دارد که آن یکی کمتر در یاد جای میگیرد و این یکی کمتر از یاد میرود.

دروغ را چه‌بسا که خود دروغگو نیز بیاد نمی‌سپارد و از اینجاست که «دروغگو حافظه ندارد» مثل گردیده.

در زبان فارسی رمانی بهتر از کتاب ابراهیم‌بیک نوشته نشده و شاید کسانی آن را چندین بار از آغاز تا انجام خوانده‌اند. با اینهمه امروز اگر پرسشی کرده شود کمتر یادی از آن در دل خود دارند. ولی تاریخ نادرشاه یا شاه‌عباس را اگر کسی دوبار بخواند شاید تا آخر عمر فراموش نگرداند.

قرنها و صد قرنها در جهان کشاکش راست و دروغ در کار بوده و همیشه راست چیره و فیروزمند و دروغ زبون و بی‌آبرو درآمده. بیخرد آن کسانی که تازه میخواهند شکوه و آبرویی برای دروغ بسیج کنند!

دوم ـ اینکه میگوید : سرگذشت راستین بزرگان را کنار گزارده برای هر یکی داستان دروغی درست کنیم تنها باین جهت که مردم آن را بآسانی یاد بگیرند ، این سخن درست ماننده‌ی آنست که شاگردی درس ریاضی خود را روان نکرده بنام آسانی یک غزل از دیوان حافظ روان کند. یا ماننده‌ی آنست که حمالی که یک جوال گندم بدوش او داده‌اند تا بخانه‌ی کسی برد بنام آسانی کارِ خود آن را زمین گزارده جوال را پر از کاه کرده بدوش بکشد و بخانه‌ی آن کس ببرد.

یا بهتر از همه ـ ماننده‌ی آنست که کسی دوست تازه‌ای پیدا کرده و میخواهد او را بخانه‌ی خود برد که راه خانه را یاد بگیرد و پس از آن گاه و بیگاه بآنجا بیاید ولی میترسد که کسان او با یکدفعه
دیدن ، آن دوست را نشناسند و از این جهت دفعه‌ی دوم که می‌آید اگر خود او در خانه نباشد در بروی دوست باز نکنند ، اینست تدبیر اندیشیده بدوست خود میگوید : اجازه بدهید من رخت شما را عوض کرده طوری نمایم که کسان خانه در همین یکدفعه دیدن شما را درست بشناسند و چون اجازه ازو میگیرد کلاه شیطانی بر سر او گزارده چند تا منگوله و زنگوله بگردن او می‌آویزد و بدینسان او را بخانه‌ی خود می‌آورد.

اگر بنا باشد که ما بنام آسانی کار حقیقت را تغییر بدهیم دیگر هیچ حقیقتی بحال خود بازنخواهد ماند!

کسی نمی‌پرسد : آقای راهنمای راه‌نشناس! اگر این پیشنهاد شما پیشرفت دارد چرا در سرتاسر تاریخ این کار را نکنیم و بجای آن افسانه‌هایی از خود نبافیم و رواج ندهیم؟!

ببینید اینان با این مغزهای پوچ خود را پیشوای مردم میخوانند و بدین گونه راهنماییهای بیخردانه میکنند.

ما هر چیزی را برای حقیقت آن میخواهیم که اگر تغییر پیدا کند دیگر نخواهیم خواست. کسانی اگر داستان یعقوب لیث را میخواهند داستان راستین او را میخواهند تا بخوانند و عبرت بردارند. بخوانند و یاد بگیرند که این مرد نامدار چگونه خود را از آن کوچکی بآن بزرگی رسانید. اما داستانی که یک نویسنده از پندار خود ببافد ازو چه عبرتی میتوان برداشت تا کسی خواستار او باشد؟! آیا افسانه‌ی حسین کرد درخورِ آنست که کسی از آن عبرت بردارد؟!

در اینجا نیز مثلی باید زد : مادری دوای تلخی ببچه‌ی بیمار خود داد که بخورد بچه مادر را غافل کرده دوا را دور بریخت مگر اندکی که در ته کاسه نگه داشت و سر کاسه را پر از شربت شیرین کرده سر کشید و بمادر چنین گفت : «مادر جان خوردم». مادر که چگونگی را دریافته بود پاسخ داد :
«آری ولی دوا را نخوردی شربت را خوردی».

این آقا هم که میگوید : ما اگر افسانه برای بزرگان بسازیم مردم تاریخ زندگانی آنها را بآسانی یاد میگیرند باید گفت : «آری یاد میگیرند ولی افسانه‌ای را که شما بافته‌اید نه تاریخ زندگانی آن بزرگ را».


.
دین و جهان
🔶 چگونه حاجی حسن پس از چهل سال مسلمان شد

🔸 تکه‌ی هشت از نه


منوچهر : قضیه این است که ملایان اول خواستند کسروی را با هُو از میدان در ببرند ، دیدند نشد. بعد شروع کردند و کتابهایی نوشتند که سراپا فحش بود ، از این هم نتیجه‌ای نگرفتند. از این جهت پارسال روز هشتم اردیبهشت چند نفر را که سردسته‌شان نواب صفوی بود پول دادند و فرستادند که او را بکشند. نواب و همراهش که « خورشیدی» اسم داشت با هفت‌تیر و با گلوله زدند و با کارد هم تقریباً سیزده زخم کارد باو زدند ولی الحمدالله کشته نشد و بعد از چند روز که در بیمارستان خوابید سالم شد. از این جهت ملاها خیلی عصبانی شدند و این مرتبه به نخست وزیر و مجلس و وزارت فرهنگ و وزارت دادگستری شکایت کردند که کسروی مخالف دین اسلام است. بعضی بیانیه‌هایی هم نوشتند که بعضی را فریب داده به امضاء کردن آنها واداشته و مقدار زیادی هم امضای جعلی پای آنها گذاشتند. خلاصه دولت بجای اینکه بزورگویی ملاها گوش ندهد کسروی را بمحاکمه کشید. همراهان مرحوم کسروی ...

حاجی‌حسن : یعنی آزادگان ...

منوچهر : بله آزادگان وقتی این طور دیدند که از همه جای ایران بدولت تلگراف کردند و کاغذ فرستادند که اگر می‌خواهید محاکمه کنید باید همه‌ی ما را محاکمه کنید. گفتند ما برای محاکمه حاضریم.

حاجی‌حسن : بارک الله. چه مردم باغیرتی!!

منوچهر : بله. آخر اینها همه اشخاص باغیرت و فهمیده‌ای هستند که با آقای کسروی همراه شده بودند. همه‌شان برای فداکاری ـ حتی کشته شدن هم ـ حاضرند ، همین طور که یکی از آنها بالاخره با خود آقای کسروی کشته شد.

حاجی‌حسن : خدا نابود کند نادانی را.

منوچهر : خلاصه آقای کسروی را ببازپرسی کشیدند. ولی آنجا هم هرچه زور زدند کاری از پیش نبردند. هرچه خواستند او را گیر بیندازند نتوانستند. هرچه می‌پرسیدند جواب می‌داد و آنها را محکوم می‌کرد.

بالاخره بازپرسی داشت تمام می‌شد. روز بیستم اسفند روز آخرین بازپرسی بود. ملاها چون دیدند از این هم فایده‌ای نبردند و آقای کسروی جواب داده و آنها خجل شده‌اند ، دوباره چند نفر را با دادن پول گول زدند و فرستادند و کسروی را با یکی از همراهان وفادارش در اتاق شعبه‌ی 7 بازپرسی داخل عمارت دادگستری کشتند. حالا آنها در شهربانی حبسند.

حاجی‌حسن : اینکه با کسروی کشته شد گفتید کی بود؟

منوچهر : اسمش « محمدتقی حدادپور» بود. جوانی بود بیست و چهار ساله ـ مدرسه رفته ـ سربازی دیده ـ فهمیده ـ باغیرت. مرحوم حدادپور اصلاً از مردم اهواز بود. ولی چون خانواده‌اش با او مخالفت می‌کردند و یک مرتبه هم برادرهایش شب او را در خیابان گیر آوردند که کتک بزنند از آنها جدا شد و بتهران آمد. تا در قضیه‌ی اخیر که دم اتاق بازپرسی ایستاده بود و بعد از دیدن واقعه بداخل اتاق رفت که شاید دفاع کند ، او را هم کشتند.

حاجی‌حسن : بیچاره را جوانمرگ کردند.

منوچهر : درست است ، ما هم از کشته شدن او غمناکیم. ولی همه‌ی ما ـ همه‌ی آزادگان ـ باو حسد داریم. ای کاش من بودم و کشته می‌شدم. چه افتخاری بالاتر از اینکه آدم در راه حقیقت کشته شود؟ بزرگان عالم چنین چیزی را آرزو می‌کنند و خوش بحال حدادپور که باین آرزو رسید. او خودش همیشه این آرزو را بزبان می‌آورد.

حاجی‌حسن : خب ، شما گفتید همراهان کسروی پافشارتر شده‌اند. حالا آنها چه می‌کنند؟

منوچهر : همان کاری را که تا حالا می‌کردند. کتابهای کسروی را می‌دهند بدیگران. آنها هم می‌خوانند و بآنها دست همراهی می‌دهند. گذشته از آن خودشان هم کتابها خواهند نوشت.

حاجی‌حسن : مگر می‌توانند؟

منوچهر : البته. چرا نمی‌توانند؟ آزادگان همه اشخاص تحصیلکرده ، لیسانسیه ، دیپلمه هستند ، همه فهمیده‌اند.

حاجی‌حسن : الحمدالله.


.
✴️ در پیرامون زبان

🖌 احمد کسروی

📖 پرچم نیمه‌ماهه

تکه‌ی 2 از 9

یك دسته نیز دست زدن به زبان را سزا نشمارده این كار را مایه‌ی تباهی زبان می‌پنداشتند. اینان فارسی را با حالی كه می‌داشت آكمند و نارسا نمی‌شناختند و دلیل آورده چنین می‌گفتند : «سعدی و حافظ با همین زبان همه‌ی مقاصد خود را فهمانیده‌اند». اینان درآمیختگی یك زبان را با كلمه‌های بیگانه آك آن زبان نشمارده می‌گفتند : «زبانهای اروپایی نیز با كلمه‌های لاتین درآمیخته است». چون درمیان این دسته كسان بنامی از آقایان تقی‌زاده و فروغی و محمد قزوینی و مانند آنان می‌بودند كه با جنبش زبان آشكاره دشمنی می‌نمودند ، ناگزیر جنبش از نیرو افتاده از پیشرفت بازمی‌ماند. بویژه با آن راه كجی كه خواهندگان جنبش برای خود برگزیده بودند و یك زبان نافهمیده‌ای را به میان می‌آوردند.

در چنین حالی بود كه من در سال 1299 (1339[ق]) از تبریز به تهران آمدم و در نتیجه‌ی پیشامدهایی به زبانشناسی گرایشی یافته به آن پرداختم و در پیرامون زبان فارسی به آگاهیهای بسیاری رسیدم. بدینسان كه چند تا از نیم‌زبانهای شهرستانها را از مازندرانی و دماوندی و شوشتری و سمنانی و سرخه‌ای و كردی و مانند اینها در سفرهای خود یاد گرفتم و یا آگاهی از آنها یافتم ، و زبان پهلوی را نیك آموختم و به زبانهای اوستایی و هخامنشی درآمدم ، و زبانهای كهن و نو ارمنی را درس خواندم.

اینها مرا درباره‌ی فارسی بینا گردانید ، و چون درنگریستم این زبان را پریشان و نابسامان ، و نادرست و نارسا یافتم. دیگران تنها درآمیختگیش را با كلمه‌های بیگانه می‌دیدند و آن را آكش می‌شماردند من آكهای بسیار دیگری در آن پیدا كردم ، (چنانكه خواهیم شمرد). ولی در همان حال این زبان را یكی از روانترین و آسانترین زبانها دیده و آن را برای درستی و آراستگی شاینده شناختم ، و اینها مرا واداشت كه به كوششهایی در پیرامون آن بپردازم. بویژه از هنگامی كه به كوششهایی درباره‌ی نیكی جهان برخاستم كه این زبان را افزار كار خود یافته درست گردانیدن آن را به خود بایا[=واجب] شماردم.

این بود در سال 1312 كه مهنامه‌ی پیمان را آغاز كردیم نخست آن را با یك زبان پیراسته‌ای (كه كلمه‌های تازی را بسیار كم می‌داشت) نوشتیم ، و این زبان چون فهمیده می‌بود كسی از آن رو برنمی‌گردانید. برخی گاهی خرده‌هایی می‌گرفتند. ولی این نه از راه نفهمیدن زبان ، بلكه از روی خودنمایی و به شیوه‌ی همیشگی‌شان می‌بود. دیگران آن زبان را می‌پسندیدند و با دلخوشی می‌خواندند. از آنسوی در همان شماره‌های سال یكم پیمان به گفتارهایی درباره‌ی زبان و اینكه باید پیراسته گردد ، پرداخته یك رشته دلیلهای روشنی را بازنمودیم.

این نخستین بار بود كه داستان زبان از یك راه شاینده‌ای دنبال می‌شد ، و از اینرو كسان بسیاری هواداری از آن نمودند و بار دیگر تكانی در آن زمینه پدید آمد كه گذشته از خوانندگان پیمان و هواداران آن ، دسته‌های دیگری در اینجا و آنجا به كوششهایی پرداختند و در روزنامه‌ها گفتارهایی نوشتند. در آن میان شاه گذشته (اعلیحضرت رضاشاه پهلوی) خود هواداری نشان داد و با دستور او در وزارت جنگ كمیسیونی برای دیگر گردانیدن كلمه‌ها و نامهای آن وزارت برپا گردید.

در این میان بدخواهان نیز بكار افتاده از ریشخند و بدگویی و كارشكنی بازنمی‌ایستادند. ولی چون جنبش تا به اینجا رسید فروغی كه نخست‌وزیر می‌بود به شاه پیشنهاد كرد كه انجمنی در وزارت فرهنگ بنیاد گزارده كار را به آن سپارد ، و با دستور او فرهنگستان را بنیاد نهاد.

این از شگفتیها بود كه كسانی كه دیروز پیراستن زبان را نمی‌خواستند و آن را «تباه گردانیدن زبان» می‌شماردند اكنون خود به آن پرداختند. شگفت‌تر از آن این بود كه ما را كه سالها در آن راه كوشیده و رنج برده بودیم بیكبار كنار گردانیدند بلكه به زخمهای زبانی نیز پرداخته سركوفت دریغ نگفتند. بدتر از همه این بود كه گاهی دستورهایی به من فرستادند كه فلان كلمه را چنین بنویس و بَهمان جمله را چنان ننویس ، و من نمی‌دانم به این كار چه نامی دهم.


.
✴️ دین و جهان (بزبان عادی)

🖌 احمد کسروی

🔸نشست
یکم (تکه‌ی دوم)

در همان زمینه‌ی کوششهای خودمان ، ما که با ده و چند کیش مبارزه می‌کنیم و می‌خواهیم آنها را یکایک براندازیم ، اگر تنها بآن بس کنیم که بگوییم : «این کیشها بیپاست» و به مسخره و ملامت پردازیم ، نتیجه آن باشد که باورها متزلزل گردد ولی به همان حالِ متزلزل باقی ماند (چنانکه روزنامه‌ها تاکنون این کار را کرده‌اند [1] و این نتیجه اکنون در بین است و همان یکی از گرفتاریهای مردم می‌باشد) ، و ما هنگامی ‌توانیم آن کیشها را براندازیم که چنانکه از آنها انتقاد می‌کنیم و بی‌اساسی هر یکی را بیان می‌نماییم ، معنی راست دین را نیز روشن گردانیم و در آن زمینه آنچه حقایقست با دلیلهای محکم نشان دهیم ، که اینها را در دلها جا دهیم و آنها را دور رانیم. تنها از این راهست که به نتیجه‌ی درستی توانیم رسید.

خلاصه : در اینجا داستان ویران کردن و دوباره ساختن نیست. این کار چیزی نیست که یکی یک وجهش را کُند و یک وجهش را بدیگری واگزارد. این کار از کسی برآید که هر دو وجهش را بتواند. روشنتر بگویم : برانداختن تصورات بی‌اساس و گمراهیها از کسی ساخته است که حقایق را بجای آن بتواند بگذارد. از کس دیگری ساخته نمی‌باشد. پس چه سخن پوچیست که کسانی بگویند : «کوششهای شما تا آنجا که خراب می‌کنید بسیار خوبست ... ولی ساختنش را بدانشها واگذارید». راستی‌را چه سخن پوچیست. این سخن می‌رساند که آنان تا چه اندازه از این زمینه‌ها دورند ، تا چه اندازه بیگانه‌اند.

اینها «دانش» چه چیز را می‌گویند؟.. اگر دانش تنها ریاضیات و طبیعیات و تاریخ و جغرافی است ، ما می‌پرسیم : آیا کدام یکی از این دانشها کاری را که ما می‌کنیم می‌تواند بکند؟!. کدام یکی حقایق زندگانی را بمردمان تواند آموخت؟!. و اگر دانش هر آن چیزیست که راست باشد و از روی دلیل بدست آید ، در آن حال سخنانی که ما می‌گوییم خود دانش است. چه کسی گفت : اینها دانش نیست؟!. آنان معنی دانش را نیز نمی‌دانند و چنین خیال می‌کنند که دانش آنست که از اروپا بیاید. اگر این سخنانی که ما می‌گوییم از اروپا آمده بود آنگاه دیده می‌شد که آنان چه تکاپویی می‌کنند و با چه آب و تابی آنها را می‌پذیرند و به رخ مردم می‌کشند.

مثلاً ما که می‌گوییم : «آدم در کالبد خود دارای دو دستگاهست : یکی دستگاه جان و دیگری دستگاه روان ، و این دو از هم جداست که هر یکی دریافتها و امیال دیگری دارد و احساسات دیگر در آدم پدید آورد». یا می‌گوییم : «آدم دارای نیرویی بنام عقل است که داور نیک و بد و شناسنده‌ی سود و زیانست» ، آیا اینها دانش نیست؟!. آیا اینها چه جدایی با آنچه در روانشناسی گفته شده می‌دارد؟!. آیا جز آنست که اینها عالیتر از تعلیمات روانشناسیست؟. همچنین ما در گفتگو از زندگی می‌گوییم : «آدم به مبارزه نیاز ندارد و آدمیان باید بجای مبارزه با یکدیگر ، دست هم را بگیرند». آیا این چه جدایی با گفته‌های دانشمندان اروپایی می‌دارد؟!. چه شده که آنها دانش باشد و این نباشد؟!. آیا جز آنست که دانشمندان اروپا ذات آدم را نشناخته و تفاوت بسیار آشکاری را که میان او با دیگر جانورانست ندانسته و از اینرو آدم را به مرتبه‌ی جانوران برده و چنین دانسته‌اند که این همچون آنها ناچار از مبارزه و کشمکش با همجنسان خود می‌باشد ، ولی ما تفاوتی را که میانه‌ی آدم با جانورانست با دلیلهای روشن نشان می‌دهیم و می‌گوییم : «این را به مرتبه‌ی آنان نمی‌توان برد». می‌گوییم : «اگر جانوران ناچار از مبارزه و کشمکشند ، آدم نیست».

می‌گویند : «امروز دیگر نمی‌شود نام دین بُرد ...» این هم ماننده‌ی دیگر گفته‌هاشان. اینان دین را به چه معنی می‌شناسند؟!.

چنانکه گفتم ، آنان از کار ما آگاه نیستند و نمی‌دانند ما چه می‌گوییم. از دور می‌شنوند ما در نوشته‌ها و گفته‌های خود نام دین می‌بریم‌. از این واژه ، آن دستگاههای سست و بی‌اساسی را که کشیشان و ملایان بنام دین می‌دارند بیاد می‌آورند. برای دین معنایی جز آن نمی‌شناسند.


[1] : مقصود یک دسته از روزنامه‌های پس از مشروطه می‌باشد که کیشها را ملامت و مسخره می‌‌کرده‌اند.

.
دین و جهان (بزبان عادی)
🔶 در پیرامون رُمان ، احمد کسروی (بخش دوم)

🔸 جهان از مغزهای پوچ ویران است (تکه‌ی دو از دو)


کسانی در شگفت خواهند بود که ما بچنین مثالهای عامیانه‌ای میپردازیم. ولی این خود عامیگری و نادانی دیگران است که ما را باین سخنان عامیانه وامیدارد. کسی تا چه اندازه نادان باشد که مطلب باین روشنی و آشکاری را درنیابد و تا چه اندازه بیشرم باشد که با این سخنان به پیشوایی و رهنمایی برخیزد؟! چرا اینان لب درنمی‌بندند که بیمغزی خود را آفتابی نسازند؟!

آنچه بیش از همه بر ما گرانست و بهمین عنوان روا میشماریم که هیچ گونه نکوهش و توهین دریغ نداریم آنست که سرمایه‌ی کار این کسان اروپاییگری است. اینان خرد و دانش و فهم و همه چیز را زیر پا گزارده تنها چشم باروپا دوخته‌اند که هر آنچه از آنجاست نیک میشمارند و برواج آن درمیان شرقیان کمر می‌بندند!

اینان آن فرومایگانی‌اند که در شرق ، سرزمین دانش و خرد نشسته پیروی از سفاهتهای غرب میکنند و بیشرمانه خود را رهنما و پیشوا میخوانند!

مقاله‌هایی که پارسال در پیمان درباره‌ی رمان نوشتیم همه‌ی خردمندان ایران را قانع کرد و چه‌بسا کسانی که رمان نوشته بودند و دیگر بچاپ آن نپرداختند. ولی یکمشت نادان که بهره از آن مقاله‌ها نبرده‌اند ناگزیریم که برای اینان چنین مقاله‌ای را بنویسیم و مثالهای عامیانه بزنیم.

دریغا افسانه‌های کیخسرو ، کیقباد و کیکاوس و دارا و اسکندر که در ایران رواج داشت و فردوسی آنها را با آن شیوایی و زیبایی نظم کرده ما امروز همه را کنار میگزاریم و صد رنج بخود هموار کرده از کتابهای باستان یونان و روم و از نوشته‌های زیرخاکی جستجوی تاریخ میکنیم. ولی این میگوید تاریخ درستِ آن کسانی را که در دست داریم رها کرده برای هر یکی افسانه‌ای ببافیم!

آقا بوجار آورده و گندمها را پاک گردانیده. نوکرِ نادان کارگر می‌آورد که دوباره هرچه خاک و ریگ است درون گندم بریزند ـ آیا چنین کسی نادان نیست؟.


.
🔶 چگونه حاجی حسن پس از چهل سال مسلمان شد

🔸 تکه‌ی نه از نه


منوچهر : خلاصه ، ملاها اینجا هم روسیاه درآمدند. اینها هر کاری بکنند بضرر خودشان است. اینقدر کارها در این مدت کردند ، در چندین شهر بر ضد آزادگان شلوقی راه انداختند ، کتابهای پر از فحش نوشتند ، در بالای منبرها دروغها گفتند ، ولی همه‌ی کارهاشان بضررشان تمام می‌شد. از این واقعه هم جز ضرر نتیجه‌ای نبردند و نخواهند برد. آخر مگر با حقیقت هم می‌توان جنگید؟

حاجی‌حسن : البته که نه. حقیقت همیشه پیش می‌رود.

منوچهر : بله. در این قضیه هم همان طور که گفتم آزادگان آماده‌تر و دلگرمتر شده‌اند. از همه جا با تلگراف اطلاع داده‌اند که ما آماده‌ی همه گونه فداکاری هستیم. روزی پنجاه شصت تلگراف یا کاغذهای این طوری می‌رسد.

حاجی‌حسن : عجب! مگر اینها در جاهای دیگر هم هستند؟

منوچهر : بله. من که گفته‌ام در وقت محاکمه همه تلگراف کردند که ما را محاکمه کنید. در بیشتر شهرهای ایران آزادگان هستند. هر جا بروید عده‌ی زیادی از آنها می‌بینید. گذشته از ایران در جاهای دیگر هم هستند.

حاجی‌حسن : مثلاً ؟!

منوچهر : مثلاً کویت ، بغداد ، بصره ، کربلا ، نجف. جاهای دیگر هم اگر خودشان نباشند کتابهاشان هست. کتابهای آنها بعربی و انگلیسی ترجمه شده و در همه جاها هست.

حاجی‌حسن : لا حول و لا قوه الا بالله. موضوع باین بزرگی و خوبی را چقدر کوچک و بد جلوه داده‌اند! چه مردم پستی هستند!!

خب آقای منوچهر ، بیشتر زحمتتان نمی‌دهم. خیلی ممنونم. من تا حالا در اشتباه بوده‌ام و حالا از شما نمی‌دانم چطور تشکر کنم که از اشتباه بیرونم آوردید. از این حرفهایی که زدید گذشته از اینکه آقای کسروی و همراهان او را خوب شناختم فهمیدم که این چهل و چند سال عمر را همه با اشتباه گذرانده‌ام و تازه امشب مسلمان شده‌ام. امیدوارم پیش ببرید ، ما هم هرچه از دستمان برآید همراهی می‌کنیم. خواهش می‌کنم از کتابهای آقای کسروی بیاورید بخوانم. گاهگاهی هم بیایید برایمان گفتگو بکنید.

منوچهر : این « گفتگو» را بخوانید. « دانستنیها و آموختنیها» ، « امروز چه باید کرد» ، « گفت و شنید» ، « پرسش و پاسخ» ، « شیخ قربان از نجف می‌آید» ، « حاجیهای انباردار چه دینی دارند؟» ، « عطسه به صبر چه ربطی دارد؟» ، « رمضان کفاش از روضه برگشته» ، « بدرالشریعه شعر سروده» ، « جناب آقا از میدان دررفت» ، « حسن کتاب حافظش را می‌سوزاند» و باقی کتابها را کم‌کم می‌آورم بخوانید. بخوانید تا بدانید این ملاهای خدا ناشناس چقدر دروغگو و بی‌انصاف هستند. بخوانید تا بدانید سر چه چیزهایی یک مرد خداپرست غیرتمند را که می‌خواست ما را از گمراهی و بدبختی نجات بدهد با یک جوان غیرتمند که همراه او بود کشتند.

اینها را بخوانید. من هم گاهی پیش شما می‌آیم و گفتگو می‌کنم. اما کمکی که شما می‌توانید بکنید این است که این حرفها را بدیگران هم بزنید و این کتابها را هم بدیگران بدهید بخوانند و از اشتباه بیرون بیایند.

من چون کار دارم می‌روم. تقی همراهم بیاید از این کتابها که گفتم از هر کدام یک نسخه بدهم بیاورد. فعلاً خداحافظ.

(تقی با منوچهر می‌روند. حاجی هم در را بسته با حسین بطرف خانه می‌روند.)


پایان
.
✴️ در پیرامون زبان

🖌 احمد کسروی

📖 پرچم نیمه‌ماهه

تکه‌ی 3 از 9

یك نافهمی ـ یا بهتر گویم : یك بیچارگی ـ كه در ایرانیان هست آنست كه راست گردانیدن یا راهنمایی را یك كاری همچون كارهای دیگر ، و آن را در دسترس هر كسی می‌شمارند. شما اگر در یك نشستی سخن از پیراستن توده و به نیكی آوردن مردم رانده چنین گویید : «بیایید این توده را اصلاح كنیم» خواهید دید چشمها درخشیدن گرفته همگی خشنودی نمودند. یكی نخواهد گفت : «به نیكی آوردن مردم سرمایه خواهد و ما نمی‌داریم» ، نخواهد گفت : «راهنمایی كار هر كسی نمی‌باشد». این یك نافهمی شگفتیست كه دامنگیر مردم گردیده. جوانان هر یكی خود را یك راهنما می‌شمارد.

درباره‌ی زبان نیز همین رفتار را كردند و ما ندانستیم زبان را كه «تخریب» كرده بود كه آنان به «اصلاح» برخاستند؟!.. همان كسانی كه دیروز به زبان آلوده و نارسا می‌نازیدند امروز گرد هم نشستند كه آن را راست گردانند و یكی نگفت : «ما كه آكهای این را نمی‌شناسیم ، پس چگونه به راستیش كوشیم؟!..». دوباره می‌گویم : این یك رفتار بس شگفتی بود.

همین داستان فرهنگستان بهترین گواه است كه راهنمایی یا نشان دادن نیك و بد و یا به راستی آوردن كجیها كار هر كس نیست و این یك نیروی جدایی خواهد. سه سال بیشتر چهل و پنجاه تن نشستها كردند و به گفتگوها پرداختند و به این و آن آزارها دادند ولی بیش از این كاری نتوانستند كه یك رشته از كلمه‌های عربی و تركی و اروپایی را بردارند و كلمه‌های فارسی را به جای آنها گزارند ، و در این باره نیز خامی بسیار از خود نشان دادند زیرا گذشته از آنكه تنها آكِ فارسی را درآمیختگی با كلمه‌های بیگانه می‌شناختند و از آكهای دیگر آن ناآگاه می‌بودند در برگزیدن كلمه‌ها نیز جز یك راه كجی نمی‌پیمودند. زیرا به جای آنكه به توانا گردانیدن زبان كوشند و پایه‌هایی (قاعده‌ها) در آن پدید آورند ، تنها در برابر یك كلمه ، كلمه‌ی دیگری می‌گزاردند كه این خود رفتارِ كج می‌باشد.

مثلاً یكی از كلمه‌هایی كه گزارده‌اند «فراخواندن» می‌باشد كه می‌نویسند به معنی «پس خواندن مأمور» است. در جایی كه در فارسی خود «پس خواندن» می‌بود. ما نمی‌دانیم چه نیازی به كلمه‌ی دیگری (به همان معنی) می‌باشد. از آنسوی «فرا» یكی از پیشوندهاست كه در بسیار جا بكار می‌رود و آنان می‌بایست معنای این را روشن گردانند كه در همه جا به آن معنی آورده شود. نه اینكه تنها «فراخواندن» را بگیرند و برایش یك معنای ویژه‌ای گزارند. «فرا» را در اینجا به معنی «پس» گرفته‌اند ، در حالی كه در «فراهم نشستن» و «فراگرفتن» و بسیار ماننده‌ی اینها آن معنی بسیار ناسازگار است.

یك كلمه‌ی دیگر كه گزارده‌اند «درآمد» است كه به معنی «دخل» می‌باشد و از پیش از این در زبانها روان می‌بود. ولی به آخشیج [= ضد] آن كه «خرج» باشد «هزینه» را گزارده‌اند. در حالی كه آخشیج درآمد «دررفت» است و این خود یك كلمه‌ی شاینده می‌باشد. چنانكه در عربی «دخل» و «خرج» و در تركی «گلیر» و «چخار» و در انگلیسی income و outgo گفته می‌شود بایستی در فارسی نیز درآمد و دررفت گویند و هیچ انگیزه‌ای[علت] برای چشم‌پوشی از این كار اندیشیده نمی‌شد. از آنسوی «هزینه» همان كلمه‌ایست كه به رویه‌ی «خزینه» و یا «خزانه» به یك معنای دیگری بكار می‌رود ، و این خود بیمعنی است كه رویه‌ی كهن كلمه‌ها را بگیرند و در یك معنی جدایی بكار برند.

یكی دیگر كلمه‌ی «دادرس» است كه به جای «قاضی» برگزیده‌اند. در جایی كه «دادرس» در زبان مردم كسیست كه چون یكی داد می‌زند و یاوری می‌خواهد به یاری او شتابد. «به داد كسی رسیدن» به معنی یاری كردنست نه به معنی قضاوت. به هر حال «دادرس» برای «قاضی» یك نام «مجازی» است ، و ما نمی‌توانیم در زبان به كلمه‌های مجازی بس كنیم. این بسیار ناستوده است كه در فارسی برای «قضاوت» یك كلمه‌ای نداشته آن را با یك نام «مجازی» بفهمانیم. از آنسوی «دادرسی» را به معنی «محاكمه» گردانیده‌اند كه این نیز غلطست. زیرا «محاكمه» كار «مدعی» و «مدعیٌ‌علیه» كه به دادگاه رفته‌اند می‌باشد و آنان هر یكی داد می‌خواهد نه آنكه به داد می‌رسد. گذشته از این ، این خود لغزشی دیگری از فرهنگستانست كه «دادرسی» را به معنی محاكمه و «دادرس» را به معنی قاضی می‌گرداند كه باید گفت یك ریشه را به دو معنی ناسازگار هم می‌گیرد. اگر «دادرس» قاضیست باید «دادرسی» هم به معنی قضاوت باشد نه به معنی محاكمه.


.
پرچم نیمه‌ماهه
✴️ دین و جهان (بزبان عادی)

🖌 احمد کسروی

🔸نشست
یکم (تکه‌ی سوم)

ما در این کوششهایی که می‌کنیم آن می‌خواهیم که ایرانیان از این نادانیها و پراکندگیها که گرفتارند ، رها گردند و همگی در زندگانی یک راه را دنبال کنند. می‌خواهیم شرقیان از این عقب‌ماندگی و زیردستی رها گردند و به یک زندگانی آزادی رسند. از آنسو می‌خواهیم مردم جهان ، چه شرقی و چه غربی ، از کشمکشها و مبارزه‌ها که درمیانست دست بردارند و راهی از روی عقل پیش گیرند. اینها هر سه کارهای بسیار بسیار بزرگیست ، و ما اگر دین می‌گوییم ، اینها را می‌خواهیم. من نمی‌دانم باینها چه ایرادی توان گرفت؟!. نمی‌دانم چرا نمی‌توان نام دین بُرد؟!.

می‌باید بآنان گفت : شما سخنان ما را بخوانید و هر ایرادی می‌دارید بگیرید. وگرنه این گفته بسیار پوچست. در برابر سخنانی با آن اهمیت و استحکام یک چنین جمله‌ای جز «هو» بشمار نمی‌آید.

شما را ایراد همین بس که گفته‌های ما را نخوانده و ندانسته بدشمنی برخاسته‌اید. همین بس که در برابر دلیلهای محکم بچنین سخن پوچی پرداخته‌اید.

گذشته از همه‌ی اینها ما مقید به نام نیستیم. اگر نام دین حقیر شده ، شما پاکدلانه هر نام دیگری می‌گذارید ، بگذارید. تنها حقارتِ نام ، بهانه‌ی نادیده گرفتن حقایق نمی‌تواند باشد.

عجیبتر آنکه می‌گویند : «ما هم با شما شریکیم». نمی‌دانم از این سخن چه معنایی را می‌خواهند. اگر آنان در دشمنی با خرافات با ما همراهند ، تاکنون کدام کمکی بما کرده‌اند؟!. ما ده سالست بهمه‌ی سختیها تاب آورده ، همه‌ی فشارها را کشیده‌ایم و همیشه با ملایان و پیروان کیشها در مبارزه بوده‌ایم و در این ده سال یک بار نشده که از این گروه یاوری ببینیم. یک بار نشده که گفتاری در یکی از روزنامه‌ها بهواداری از ما نوشته شود.

پیشامد بهمن‌ماه 1322 آذربایجان فراموش نگردیده که ملایان و بهائیان و صوفیان دست بهم دادند و حاجیهای محتکر و سفته‌باز ، پولها ریختند و در برابر چشم بیگانگان به یک رشته وحشیگریهای بسیار پستِ ننگینی برخاستند. در چنان پیشامدی از این دسته کمترین هواداری از ما دیده نشد. بلکه بسیاری از آنان در همان هنگام فرصت یافته بکینه‌جویی کوشیدند.

از این هم می‌گذریم ، بما یاوری ننمودند ، ننمایند. آیا خودشان تاکنون کدام گامی را در راه مبارزه با خرافات برداشته‌اند؟!.

اگر واقعیتش را بخواهیم یک دسته از ایشان کمترین علاقه‌ای‌ به مردم و کشور خود نمی‌دارند و آرزومند نیکی جهان نمی‌باشند ، و هیچگاه جز درپی خوشیها و هوسبازیهای خود نیستند و این سخنان که در برابر ما می‌گویند از راه حسادت و خودخواهیست. یک دسته‌ی دیگر دلبستگی‌ای که بکشور و مردم خود می‌دارند آنست که حزبی برپا سازند و قدرتی بدست آورند و در کارهای کشور دخالت کنند و هیچگاه مقید به پاک کردن مردم از خرافات و دیگر آلودگیها و بیرون آوردن کشور از این ناتوانی نمی‌باشند. تفاوت میانه‌ی ما و ایشان در اینجاست که آنان می‌خواهند مردم با همین حالی که هستند ، باشند و آنان پیش افتاده ملت را در پشت سر مردمان بزرگ انگلیس و روس و آمریکا (و در زیردست یکی از آنها) راه برند. ولی ما می‌کوشیم مردم را از این حال آلودگی و ناتوانی بیرون آوریم و لایق گردانیم که با مردمان دیگر همگام و همتراز گردند و خودشان راه زندگی را طی کنند. به هر حال گفتن آنکه «ما هم با شما شریکیم» از هر باره دروغ است.

یک گفته‌ی دیگر آنان اینست که می‌گویند : «در قرن بیستم هم دین می‌شود؟!..» این یکی از مسخرگیهای ایشانست.

نخست ، باید پرسید : شما از قرن بیستم چه می‌دارید که چنین بآن می‌نازید؟!.. شما از قرن بیستم جز بدبختی و توسری‌خوری چه بهره‌ای برده‌اید؟!. داستان شما داستان کسیست که به مال همسایه بنازد.

دوم ، گذشتِ زمان حقایق را تغییر نمی‌دهد. دین اگر چیز سودمندیست باید در قرن بیستم هم باشد و در قرن سی‌ام نیز باشد. اگر سودمند نیست و زیانمند است ، بایستی هیچگاه نباشد. شما اگر دین را چیزی بد می‌دانید و ایراد می‌دارید ، آن را بگویید. چه کار با قرن بیستم یا سی‌ام می‌دارید؟!.

سوم ، در همان قرن بیستم است که مردم جهان راه زندگی را گم کرده‌اند و نمی‌توانند از خوشیها بهره‌مند شوند. در همان قرن بیستم است که در یکسو سالانه میلیونها کسان از گرسنگی می‌مردند ، و در یکسو از نبودن خریدار ، غله و قهوه و شکر و دیگر چیزها را بدریا می‌ریختند. در همان قرن بیستم است که بیکاران و گرسنگان دسته‌‌بندیها می‌کردند و لشگرکشیها کرده در شهرها می‌گردیدند. [1]


[1] : این سخنان درباره‌ی «بحران بزرگ» کشورهای سرمایه‌داری است که کمابیش ده سال ـ از 1929 تا آغاز جنگ جهانی دوم ـ جهان را گرفتار نموده بود.


.
بحران بزرگ :
سیل بیکاران برای دست یافتن به یک عصرانه‌ی رایگان ـ آمریکا
بحران بزرگ : مادری که زیر فشار گرسنگی ناچار به فروش فرزندانشان شده روی خود را از شرمندگی می‌پوشاند.