شما زیان اینها را نمیدانید و پروای اینها نمیکنید. ولی در یک توده اینها نشان پستی خردهاست. شما میگویید : «مردم نام باطنیگری را هم نمیدانند» ندانستن نام و دانستن آن چه اثری تواند داشت؟!. مردمی که بیک نادانی گرفتارند زیان آن را خواهند دید گو که نامش را ندانند. ما خود همان را میگوییم. ما میگوییم صد بدآموزی از کهن و نو بهم آمیخته و مردم بیآنکه نامهای آنها را بشناسند و بیآنکه بدانند از کجا آمده آلودهی آنها میباشند.
مادیگری چهل سال نیست پایش به ایران رسیده. در این زمان اندکی ، هزاران و صدهزاران کسان آلودهی بدآموزیهای آن میباشند و بیشتر آنها نام مادیگری را هم نشنیدهاند. در جای دیگر نیز گفتهام آخوندهایی که سی سال در نجف ماندهاند و همهی درسهاشان از فقه و اصول و این چیزها بوده چون میآیند و با من گفتگو میکنند میبینم بدآموزیهای مادیگری را بیرون میریزند و چون میگویم اینها از مادّیانست باور نمیکنند. اینان سخنانی را در روزنامهها خوانده و بیآنکه بدانند از کجاست در مغزهای خود جا دادهاند. باطنیگری نیز مانند این میباشد.
این بود اندازهی ناآگاهی ایرانیان از سرچشمهی گرفتاریها و بیچارگیهای خودشان. این بود اندازهی ناآگاهی ایشان از زیان بدآموزیهای کهن و نو.
مادیگری چهل سال نیست پایش به ایران رسیده. در این زمان اندکی ، هزاران و صدهزاران کسان آلودهی بدآموزیهای آن میباشند و بیشتر آنها نام مادیگری را هم نشنیدهاند. در جای دیگر نیز گفتهام آخوندهایی که سی سال در نجف ماندهاند و همهی درسهاشان از فقه و اصول و این چیزها بوده چون میآیند و با من گفتگو میکنند میبینم بدآموزیهای مادیگری را بیرون میریزند و چون میگویم اینها از مادّیانست باور نمیکنند. اینان سخنانی را در روزنامهها خوانده و بیآنکه بدانند از کجاست در مغزهای خود جا دادهاند. باطنیگری نیز مانند این میباشد.
این بود اندازهی ناآگاهی ایرانیان از سرچشمهی گرفتاریها و بیچارگیهای خودشان. این بود اندازهی ناآگاهی ایشان از زیان بدآموزیهای کهن و نو.
✴️ بهداشت تنی ـ بهداشت روانی
🖌 کوشاد تلگرام
تکهی 2
🔸 سنجش ارزش نظام آموزشی
نخست از حقایق زندگی مثالهایی آورده ببینیم نظام آموزش ما آنها را میداند و یاد میدهد؟!. یکی از ارجدارترین حقایق زندگی اینست : «کار و کسب برای راه افتادن کارهای اجتماع است. برای روزی بدست آوردن یا ثروت اندوختن نیست». این یک حقیقت پرارجی میباشد. فرق بسیارست میان تودهای که باور دارد کارهایی که میکند و پیشههایی که برمیگزیند باید بسود توده باشد و اینست از مفتخواری و کارهایی که توده را سودی از آنها نیست میپرهیزد ، با آن تودهای که افرادش کار و کسب را تنها وسیلهای برای کسب درآمد و راه افتادن زندگی میدانند. اینست از هر راهی پول درآمد ، آن راه را مشروع و پولش را سزا میدانند و کاری به سود و زیان آن به توده ندارند. چون در این باره در نوشتههای ما شرح کامل آمده [1] اینجا به آن نپرداخته میپرسیم :
آیا فرزندان ما در نظام آموزشی کشور چنان حقیقتی را یاد میگیرند (نه آنکه میشنوند)؟! آیا نه آنست که همینکه از درس آسودند و بکار پرداختند هر کدام درپی آنست که بیشترین درآمدها را بدست آورد و به چیزی که نمیاندیشد سودیست که از کار او به توده میرسد؟! اگر چنان حقیقتی یاد داده میشد ، آیا شرکتهای هرمی مانند گلدکوئست اینهمه «شریک» پیدا میکرد؟! آنچه ما میبینیم آنست که بسیاری از خروجیهای نظام آموزشی کشور بکار بورس و پایش نرخ ارز و سکه و خانه و خودرو و خرید و فروش آنها مشغول میباشند. این راه کسب روزی آنهاست که کالاهایی را کمبها خریده گران بفروشند و با سود آنها زندگی بسر برند. بسیار کسان هستند که چون پیشهشان را بپرسید با گردنی افراشته میگویند : فلان رشته را در دانشگاه خواندم ولی اکنون «کار بورس میکنم».
مثال دیگری بیاوریم. میپرسیم : آیا فرزندان ما از دبیرستان یا دانشگاه که درآمدند میهنپرست بار میآیند؟! آیا اساساً معنی درست میهنپرستی به شاگردان مدرسهها و دانشگاهها یاد داده میشود؟! شاید کسانی برخی شعرها در ستایش میهن که در کتابهای درسی پراکندهوار گنجانیده شده را یاد کنند ، در حالی که میهنپرستی با شعر سرودن نتواند بود. بویژه آنکه شاگردانی که آنها را میخوانند صد چیز دیگر شنیده یا میخوانند که بضد آن شعرهاست. مثلاً اندیشههای جبریگری و خراباتیگری که شعرها را فراگرفته کجا با میهنپرستی سازش دارد؟! کجا صوفیگری با میهنپرستی سازش دارد؟! آن دستگاه اندیشهای سراسر زهر و آلودگی که میهنپرستی را «بتپرستی» میخواند کجا با میهنپرستی سازش دارد؟!
چندی پیش به پیامی در پیامرسانها برخوردم که شاهدی است از غیب بر اینکه معنی میهنپرستی در مغز جوانان ما به چه حال پستی درآمده. نوشته : «اگر میخواهید آخوندها را دقمرگ و از این سرزمین بیرون کنید فقط کافیست ایرانی باشید! یعنی برقصید ، بخندید ، شادی کنید ، زیبا بپوشید ، به زنان احترام بگذارید ، بجای گداخانههای کربلا و سامرا به تختجمشید و آرامگاه فردوسی سفر کنید ، گریه نکنید ، نام ایرانی بر همه چیز بگذارید ، کورش و حافظ و مولانا و فردوسی را گرامی بدارید ، بفرزندانتان شاهنامه بیاموزید ، آهنگ شجریان با سنتور و کمانچه برایشان بگذارید ، نوروز و مهرگان ، شب یلدا و چهارشنبه سوری را اجرا کنید و در یک جمله انسان باشید. با انتشار همین متن چند خطی ، به نجات ایرانیان دربند کمک کنید».
سخنِ زیر در نوشتههای ما بارها آمده و شما با بدیده گرفتن حال پیرامونیانتان راستیِ آن را میتوانید بسنجید : «میهنپرستی اگر چهار دیوار داشته یکم را کیشها ، دوم را ادبیات ، سوم را مادیگری ، چهارم [را] شکستها و نافیروزیهای سی و اند ساله برانداخته. شما اگر کاری میخواهید باید باینها چاره اندیشید. باید این جلوگیرها را از میان بردارید».
یاد دادن معنی میهنپرستی جزو آموزاکهایی بوده که میبایست نظام آموزشی به آن بهای فراوان دهد. فسوسا که نداده و نخواستهاند داد. افسوسانگیز است که کسان بسیاری میهنپرستی را دلبستگی به فلان شاعر و بهمان عارف ایرانی و ازبر داشتن شعرها و سخنان آنها میدانند. از چنین میوههایی میتوان درخت نظام آموزشی را شناخت.
مثال دیگر از آموزش حقایق زندگی را از یاد دادن معنی مشروطه (یا دمکراسی) بیاوریم تا نظام آموزشی در ایران هرچه بهتر شناخته گردد.
[1] : در کتابهای «ورجاوندبنیاد» ، «کار و پیشه و پول» و «حقایق زندگی».
.
🖌 کوشاد تلگرام
تکهی 2
🔸 سنجش ارزش نظام آموزشی
نخست از حقایق زندگی مثالهایی آورده ببینیم نظام آموزش ما آنها را میداند و یاد میدهد؟!. یکی از ارجدارترین حقایق زندگی اینست : «کار و کسب برای راه افتادن کارهای اجتماع است. برای روزی بدست آوردن یا ثروت اندوختن نیست». این یک حقیقت پرارجی میباشد. فرق بسیارست میان تودهای که باور دارد کارهایی که میکند و پیشههایی که برمیگزیند باید بسود توده باشد و اینست از مفتخواری و کارهایی که توده را سودی از آنها نیست میپرهیزد ، با آن تودهای که افرادش کار و کسب را تنها وسیلهای برای کسب درآمد و راه افتادن زندگی میدانند. اینست از هر راهی پول درآمد ، آن راه را مشروع و پولش را سزا میدانند و کاری به سود و زیان آن به توده ندارند. چون در این باره در نوشتههای ما شرح کامل آمده [1] اینجا به آن نپرداخته میپرسیم :
آیا فرزندان ما در نظام آموزشی کشور چنان حقیقتی را یاد میگیرند (نه آنکه میشنوند)؟! آیا نه آنست که همینکه از درس آسودند و بکار پرداختند هر کدام درپی آنست که بیشترین درآمدها را بدست آورد و به چیزی که نمیاندیشد سودیست که از کار او به توده میرسد؟! اگر چنان حقیقتی یاد داده میشد ، آیا شرکتهای هرمی مانند گلدکوئست اینهمه «شریک» پیدا میکرد؟! آنچه ما میبینیم آنست که بسیاری از خروجیهای نظام آموزشی کشور بکار بورس و پایش نرخ ارز و سکه و خانه و خودرو و خرید و فروش آنها مشغول میباشند. این راه کسب روزی آنهاست که کالاهایی را کمبها خریده گران بفروشند و با سود آنها زندگی بسر برند. بسیار کسان هستند که چون پیشهشان را بپرسید با گردنی افراشته میگویند : فلان رشته را در دانشگاه خواندم ولی اکنون «کار بورس میکنم».
مثال دیگری بیاوریم. میپرسیم : آیا فرزندان ما از دبیرستان یا دانشگاه که درآمدند میهنپرست بار میآیند؟! آیا اساساً معنی درست میهنپرستی به شاگردان مدرسهها و دانشگاهها یاد داده میشود؟! شاید کسانی برخی شعرها در ستایش میهن که در کتابهای درسی پراکندهوار گنجانیده شده را یاد کنند ، در حالی که میهنپرستی با شعر سرودن نتواند بود. بویژه آنکه شاگردانی که آنها را میخوانند صد چیز دیگر شنیده یا میخوانند که بضد آن شعرهاست. مثلاً اندیشههای جبریگری و خراباتیگری که شعرها را فراگرفته کجا با میهنپرستی سازش دارد؟! کجا صوفیگری با میهنپرستی سازش دارد؟! آن دستگاه اندیشهای سراسر زهر و آلودگی که میهنپرستی را «بتپرستی» میخواند کجا با میهنپرستی سازش دارد؟!
چندی پیش به پیامی در پیامرسانها برخوردم که شاهدی است از غیب بر اینکه معنی میهنپرستی در مغز جوانان ما به چه حال پستی درآمده. نوشته : «اگر میخواهید آخوندها را دقمرگ و از این سرزمین بیرون کنید فقط کافیست ایرانی باشید! یعنی برقصید ، بخندید ، شادی کنید ، زیبا بپوشید ، به زنان احترام بگذارید ، بجای گداخانههای کربلا و سامرا به تختجمشید و آرامگاه فردوسی سفر کنید ، گریه نکنید ، نام ایرانی بر همه چیز بگذارید ، کورش و حافظ و مولانا و فردوسی را گرامی بدارید ، بفرزندانتان شاهنامه بیاموزید ، آهنگ شجریان با سنتور و کمانچه برایشان بگذارید ، نوروز و مهرگان ، شب یلدا و چهارشنبه سوری را اجرا کنید و در یک جمله انسان باشید. با انتشار همین متن چند خطی ، به نجات ایرانیان دربند کمک کنید».
سخنِ زیر در نوشتههای ما بارها آمده و شما با بدیده گرفتن حال پیرامونیانتان راستیِ آن را میتوانید بسنجید : «میهنپرستی اگر چهار دیوار داشته یکم را کیشها ، دوم را ادبیات ، سوم را مادیگری ، چهارم [را] شکستها و نافیروزیهای سی و اند ساله برانداخته. شما اگر کاری میخواهید باید باینها چاره اندیشید. باید این جلوگیرها را از میان بردارید».
یاد دادن معنی میهنپرستی جزو آموزاکهایی بوده که میبایست نظام آموزشی به آن بهای فراوان دهد. فسوسا که نداده و نخواستهاند داد. افسوسانگیز است که کسان بسیاری میهنپرستی را دلبستگی به فلان شاعر و بهمان عارف ایرانی و ازبر داشتن شعرها و سخنان آنها میدانند. از چنین میوههایی میتوان درخت نظام آموزشی را شناخت.
مثال دیگر از آموزش حقایق زندگی را از یاد دادن معنی مشروطه (یا دمکراسی) بیاوریم تا نظام آموزشی در ایران هرچه بهتر شناخته گردد.
[1] : در کتابهای «ورجاوندبنیاد» ، «کار و پیشه و پول» و «حقایق زندگی».
.
🔶 یکم دیماه و داستانش
🔸 تکهی سه
🖌 احمد کسروی
از این گذشته ، اگر گرسنگیست پس چرا دیگران دست از کار خود برنمیدارند؟!.. چرا پیاپی دیوان حافظ و سعدی بچاپ رسانیده بدست مردم میدهند؟!.. چرا در چنین هنگام تنگدستی ، دولت 250/000 ریال برای چاپ رباعیات سراپا زهر خیام در بودجه میگزارد؟!.. (1) پس چرا بدخواهان در کار خود آزاد باشند ولی ما که برهایی این تودهی بدبخت میکوشیم بنام گرسنگی و گرانی دست از کار برداریم؟!..
کسانی اگر نیک اندیشند ، اینان مردانیند سستنهاد و بیپروا ، و راستی آنست که بدبختی توده را درنمییابند و در جستجوی چارهای نمیباشند. از بیدردی و پستی میخواهند چنین که هستند بسر برند و تکانی بخود ندهند. اینست خرسندی نمیدهند که ما نیز بکوشیم و این بهانهها را میآورند.
ما دیدیم که دروغهایی نیز ساخته پراکنده میگردانند ، و برای شورانیدن مردم عامی چنین میگویند : «اینها قرآن را آتش میزنند». این دروغ را امسال در تهران و مراغه و در اهواز پراکنده گردانیدند. از اهواز یکی بیدستینه[=بیامضاء] نامهای فرستاده چنین مینویسد : «دیدم جوانان بکتابخانه ریخته قرآن و مفتاحالجنان میخرند. پرسیدم برای چیست؟.. گفتند شب جشن کتابسوزان ماست». این اندازهی فهم یک مردیست که قرآن را با مفتاحالجنان در یک ردیف میشمارد و چون میخواهد دروغ بسازد هر دو را به یک رشته میکشد. یکی نمیگوید : ای نافهم قرآن کجا و مفتاحالجنان کجا؟!.. قرآن کتاب آسمانی یک پیغمبر بزرگواریست و مفتاحالجنان ساختهی یک آخوند مفتخوار میباشد. این دو را چگونه یکی میشماری؟!..
همین دروغسازی نشان دغلکاری آنهاست. چون پاسخی بگفتههای ما ندارند و از آنسوی نمیخواهند گردن بحقایق گزارند اینست دست بدامن دروغسازی میزنند.
ما تاکنون صد گفتار نوشته نشان دادهایم که کدام کتابهاست که زیانکار میدانیم و بنابود کردنش میکوشیم ، و چندی پیش نیز زیر عنوان «چه کتابهایی را میسوزانیم؟..» گفتاری در پرچم نوشتیم که اینک آن را بدانسان که نوشته شده در پایین میآوریم :
«چنانکه گفتهایم روز نخست دیماه برای کتابسوزانیست. در آن روز باید کتابهای ناپاک و زیانمند را به بخاری انداخته سوزانید. من میشنوم کسانی این را برای ما ایراد میگیرند و چنین میگویند : «او ! اینها کتاب میسوزانند!» میگویم : آری ما کتاب میسوزانیم. ولی کدام کتاب؟..
آن کتابی که یک شاعرک بیارجی با خدا بیفرهنگیهایی میکند : «در فابریک خدا بسته شود».
آن کتابی که یک جوان بدنامی بآفرینش خرده میگیرد : «خلقت من از ازل یک وصلهی ناجور بود».
آن کتابی که یک شاعرک یاوهگوی مفتخواری دستگاه باین بزرگی و آراستگی را نمیپسندد : «جهان و هرچه در او هست هیچ در هیچست».
آن کتابی که یک مرد ناپاکی بدیگران درس ناپاکی میدهد : «در ایام جوانی چنانکه افتد و دانی با نوجوان پسری سری و سرّی داشتم ..».
آن کتابی که عربیهای مغلوط میبافد و آن را بخدای آفریدگار نسبت میدهد : «و کان من عند ربک منزولا».
آن کتابی که یک پدر درمانده به یک پسر درمانده نامه مینویسد و با صد بیشرمی چنین عنوان میکند : «کتاب من الله العزیز الحکیم الی الله الحمید المجید».
آن کتابی که بخدا دروغ بسته بمردم یاد میدهد در بیماری دعا بخوانند : «و من کان به صداع فلیقراء هذا الدعاء». اینگونه کتابهای ناپاک و مانندهای اینهاست که آتش میزنیم و نابود میگردانیم. نافهم آن کسانی که بما ایراد میگیرند».
پابرگی :
1ـ برای آنکه بدانیم این پول چه ارزشی در آن روزها داشته باید دانست که حقوق کارمندان شصت ، هفتاد تومان و ازآنِ آموزگاران صد تومان در ماه بوده. لیکن آنچه این بدخواهیهای وزارت فرهنگ را بهتر آشکار میسازد آنست که این در زمانی رخ میدهد که دولت از تنگدستی بچاپ بیحساب اسکناس دست یازیده بدینسان بگرانی و سختی زندگانی مردم بسیار افزوده بود.
آن روز وزارت فرهنگ یکی از لانههای بدخواهی بود و اینگونه کتابها را برای دامن زدن بهیاهوی «ادبیات» چاپ میکرد ولی سپس فریبخوردگان نیز خود بچاپ آنها پرداختند و بدینسان از بودجهی بدخواهیهای دولت کاستند. ـ ویراینده
.
🔸 تکهی سه
🖌 احمد کسروی
از این گذشته ، اگر گرسنگیست پس چرا دیگران دست از کار خود برنمیدارند؟!.. چرا پیاپی دیوان حافظ و سعدی بچاپ رسانیده بدست مردم میدهند؟!.. چرا در چنین هنگام تنگدستی ، دولت 250/000 ریال برای چاپ رباعیات سراپا زهر خیام در بودجه میگزارد؟!.. (1) پس چرا بدخواهان در کار خود آزاد باشند ولی ما که برهایی این تودهی بدبخت میکوشیم بنام گرسنگی و گرانی دست از کار برداریم؟!..
کسانی اگر نیک اندیشند ، اینان مردانیند سستنهاد و بیپروا ، و راستی آنست که بدبختی توده را درنمییابند و در جستجوی چارهای نمیباشند. از بیدردی و پستی میخواهند چنین که هستند بسر برند و تکانی بخود ندهند. اینست خرسندی نمیدهند که ما نیز بکوشیم و این بهانهها را میآورند.
ما دیدیم که دروغهایی نیز ساخته پراکنده میگردانند ، و برای شورانیدن مردم عامی چنین میگویند : «اینها قرآن را آتش میزنند». این دروغ را امسال در تهران و مراغه و در اهواز پراکنده گردانیدند. از اهواز یکی بیدستینه[=بیامضاء] نامهای فرستاده چنین مینویسد : «دیدم جوانان بکتابخانه ریخته قرآن و مفتاحالجنان میخرند. پرسیدم برای چیست؟.. گفتند شب جشن کتابسوزان ماست». این اندازهی فهم یک مردیست که قرآن را با مفتاحالجنان در یک ردیف میشمارد و چون میخواهد دروغ بسازد هر دو را به یک رشته میکشد. یکی نمیگوید : ای نافهم قرآن کجا و مفتاحالجنان کجا؟!.. قرآن کتاب آسمانی یک پیغمبر بزرگواریست و مفتاحالجنان ساختهی یک آخوند مفتخوار میباشد. این دو را چگونه یکی میشماری؟!..
همین دروغسازی نشان دغلکاری آنهاست. چون پاسخی بگفتههای ما ندارند و از آنسوی نمیخواهند گردن بحقایق گزارند اینست دست بدامن دروغسازی میزنند.
ما تاکنون صد گفتار نوشته نشان دادهایم که کدام کتابهاست که زیانکار میدانیم و بنابود کردنش میکوشیم ، و چندی پیش نیز زیر عنوان «چه کتابهایی را میسوزانیم؟..» گفتاری در پرچم نوشتیم که اینک آن را بدانسان که نوشته شده در پایین میآوریم :
«چنانکه گفتهایم روز نخست دیماه برای کتابسوزانیست. در آن روز باید کتابهای ناپاک و زیانمند را به بخاری انداخته سوزانید. من میشنوم کسانی این را برای ما ایراد میگیرند و چنین میگویند : «او ! اینها کتاب میسوزانند!» میگویم : آری ما کتاب میسوزانیم. ولی کدام کتاب؟..
آن کتابی که یک شاعرک بیارجی با خدا بیفرهنگیهایی میکند : «در فابریک خدا بسته شود».
آن کتابی که یک جوان بدنامی بآفرینش خرده میگیرد : «خلقت من از ازل یک وصلهی ناجور بود».
آن کتابی که یک شاعرک یاوهگوی مفتخواری دستگاه باین بزرگی و آراستگی را نمیپسندد : «جهان و هرچه در او هست هیچ در هیچست».
آن کتابی که یک مرد ناپاکی بدیگران درس ناپاکی میدهد : «در ایام جوانی چنانکه افتد و دانی با نوجوان پسری سری و سرّی داشتم ..».
آن کتابی که عربیهای مغلوط میبافد و آن را بخدای آفریدگار نسبت میدهد : «و کان من عند ربک منزولا».
آن کتابی که یک پدر درمانده به یک پسر درمانده نامه مینویسد و با صد بیشرمی چنین عنوان میکند : «کتاب من الله العزیز الحکیم الی الله الحمید المجید».
آن کتابی که بخدا دروغ بسته بمردم یاد میدهد در بیماری دعا بخوانند : «و من کان به صداع فلیقراء هذا الدعاء». اینگونه کتابهای ناپاک و مانندهای اینهاست که آتش میزنیم و نابود میگردانیم. نافهم آن کسانی که بما ایراد میگیرند».
پابرگی :
1ـ برای آنکه بدانیم این پول چه ارزشی در آن روزها داشته باید دانست که حقوق کارمندان شصت ، هفتاد تومان و ازآنِ آموزگاران صد تومان در ماه بوده. لیکن آنچه این بدخواهیهای وزارت فرهنگ را بهتر آشکار میسازد آنست که این در زمانی رخ میدهد که دولت از تنگدستی بچاپ بیحساب اسکناس دست یازیده بدینسان بگرانی و سختی زندگانی مردم بسیار افزوده بود.
آن روز وزارت فرهنگ یکی از لانههای بدخواهی بود و اینگونه کتابها را برای دامن زدن بهیاهوی «ادبیات» چاپ میکرد ولی سپس فریبخوردگان نیز خود بچاپ آنها پرداختند و بدینسان از بودجهی بدخواهیهای دولت کاستند. ـ ویراینده
.
✴️ ما چه میخواهیم؟..
🖌 احمد کسروی
📖 مهنامهی پیمان
تکهی 3 از بخش دوم
🔸 یک نیرنگ زیرکانه : جنبشی بنام «ادبیات»
یک پیشامد دلخراش این بود که هنگامی که ما آماده میشدیم با این بدآموزیها و اندیشهها نبرد کنیم و بکندن ریشهی آنها کوشیم در ایران جنبشی بنام ادبیات پیش آمده و دستهی بزرگی بهواداری از آنها برخاسته و با یک شور و دیوانگی (همچون شور و دیوانگی اروپاییگری) بفزونی رواج آنها میکوشیدند.
اینان از ادبیات بیش از همه شعر را میشناختند ، و از شعر نیز بیش از همه با دیوانها و کتابهای شعرای قرنهای پیش آشنایی میداشتند و بیش از همه برواج اینها میکوشیدند ، و ما گفتیم که این شاعران که در زمان مغول و پس از آن برخاستهاند آنچه را که از گفتههای بیهوده و بدآموزیهای زهرآلود پیشینیان شنیدهاند ـ از جبریگری و پندارهای قلندرانه و بیدردیهای خراباتیانه ، و انگارهای پا در هوای صوفیان و بسیار از اینگونه ـ با زبانهای آسان و گیرندهای برشتهی سخن کشیدهاند ، و کسانی که دیوانها و کتابهای آنان را بخوانند بیآنکه خود بخواهند و بدانند انبوهی از آن بدآموزیهای آشفته را در مغز خود جا دهند.
این زیان که نتیجهی آن فرسودگی فهم و ناتوانی خرد و آشفتگی اندیشه است جز از زیانیست که از راه خویها پیش آید و کسانی که کمترین آلودگیهای آنها ستایشگری زورمندان و ستمگران و روزی خوردن از دست دیگران بوده از فراگرفتن گفتههای آنها و از دل بستن بآنها هرآینه خویهای هر کسی بپستی گراید و این نه چیزیست که یکی انکار تواند کرد.
این شور را شرقشناسان پدید آورده و کسان بسیاری از شرقیان فهمیده و نافهمیده به پیروی از ایشان برخاسته بودند و میتوان گفت مایهی پیشرفت آن نیز اروپاییگری بود. بیچاره شرقیان که در برابر اروپاییان خود را باخته و خیره گردیده بودند همینکه میشنیدند یک شرقشناسی ستایش از فلان شاعر ایرانی نموده و یا کتاب بهمان صوفی را بچاپ رسانیده تکان سختی میخوردند و بیآنکه از سود و زیان آن آگاه باشند با یک شور و دیوانگی بپیروی از ایشان برمیخاستند.
کار بجایی رسید که ناکسانی ـ ناکسانی که بدخواه کشور و تودهی خود میبودند برخیزند و چنین گویند : «سرمایهی آبروی ما این شعر و فلسفه و ادبیاتست. ما باید تنها باینها کوشیم» و کسانی در رخت جهانگردی از اروپا و آمریکا بیایند و سخن رانند و چنین گویند : «شرق وظیفهی دیگری دارد و غرب وظیفهی دیگری. وظیفهی شرق پیش بردن شعر و فلسفه است. ما در غرب هر زمان که از تلاشهای مادی خود دچار خستگی و دلافسردگی شویم با خواندن شعر و فلسفهی شرقی بخود تسلّی دهیم».
کسانی باین اندیشهی زهرآلود رخت دیگری پوشانیده چنین میگفتند : «این مادّهپرستی که بجهان غلبه کرده چارهاش جز با ترویج عرفان و تصوف نخواهد بود». این سخنان از جای دیگر بود و استادان بسیار آزمودهای اینها را یاد میدادند.
نتیجهای که از این هیاهو برمیخاست آن بود که از یکسو انبوهی از مردم ـ از جوانان و پیران ـ بدیوانهای شاعران رو آورده و با یک گرمی آنها را میخواندند و شعرهای آنها را بیاد میسپردند و بگفتهی آنها دل میبستند ، و کسانی فرصت یافته پیاپی دیوانهای شعر چاپ کرده بدست مردم میدادند ، و کسانی کتابها دربارهی شاعران مینوشتند و ستایشهای گزافهآمیز از آنان مینمودند ، و در دبستانها «تاریخ شعرا» درس میگفتند ، و از یکسو شعرسرایی و قافیهبافی رواج بیاندازه یافته هزارها کسان شاعری مینمودند و در بیشتر شهرها انجمنهای ادبی برپا میشد. فراموش نکردهام جوانی را از کرمان که به بیشتر روزنامههای تهران و شیراز شعر میفرستاد و این روزنامهها که بدست من میرسید هر یکی را باز میکردم شعرهای تازهای ازو میدیدم. جوان بدبخت فریب هیاهو را خورده و چنین میپنداشت شعر هرچه فزونتر بهتر ، و بدانسان خودکشی میکرد.
تنها در این اندازه نایستاده و [به] جنبش شاخههایی نیز داده و یک دسته در این گرماگرم به بدآموزیهای کهن صوفیان و باطنیان و بفلسفه پرداخته و بدستاویز «تحقیق» برواج آنها میکوشیدند و یک دسته سخن از ایران باستان و شَت زردشت بمیان آورده باین بهانه پندارهای بیپای زردشتیگری را از سر نو پراکنده میگردانیدند.
👇
🖌 احمد کسروی
📖 مهنامهی پیمان
تکهی 3 از بخش دوم
🔸 یک نیرنگ زیرکانه : جنبشی بنام «ادبیات»
یک پیشامد دلخراش این بود که هنگامی که ما آماده میشدیم با این بدآموزیها و اندیشهها نبرد کنیم و بکندن ریشهی آنها کوشیم در ایران جنبشی بنام ادبیات پیش آمده و دستهی بزرگی بهواداری از آنها برخاسته و با یک شور و دیوانگی (همچون شور و دیوانگی اروپاییگری) بفزونی رواج آنها میکوشیدند.
اینان از ادبیات بیش از همه شعر را میشناختند ، و از شعر نیز بیش از همه با دیوانها و کتابهای شعرای قرنهای پیش آشنایی میداشتند و بیش از همه برواج اینها میکوشیدند ، و ما گفتیم که این شاعران که در زمان مغول و پس از آن برخاستهاند آنچه را که از گفتههای بیهوده و بدآموزیهای زهرآلود پیشینیان شنیدهاند ـ از جبریگری و پندارهای قلندرانه و بیدردیهای خراباتیانه ، و انگارهای پا در هوای صوفیان و بسیار از اینگونه ـ با زبانهای آسان و گیرندهای برشتهی سخن کشیدهاند ، و کسانی که دیوانها و کتابهای آنان را بخوانند بیآنکه خود بخواهند و بدانند انبوهی از آن بدآموزیهای آشفته را در مغز خود جا دهند.
این زیان که نتیجهی آن فرسودگی فهم و ناتوانی خرد و آشفتگی اندیشه است جز از زیانیست که از راه خویها پیش آید و کسانی که کمترین آلودگیهای آنها ستایشگری زورمندان و ستمگران و روزی خوردن از دست دیگران بوده از فراگرفتن گفتههای آنها و از دل بستن بآنها هرآینه خویهای هر کسی بپستی گراید و این نه چیزیست که یکی انکار تواند کرد.
این شور را شرقشناسان پدید آورده و کسان بسیاری از شرقیان فهمیده و نافهمیده به پیروی از ایشان برخاسته بودند و میتوان گفت مایهی پیشرفت آن نیز اروپاییگری بود. بیچاره شرقیان که در برابر اروپاییان خود را باخته و خیره گردیده بودند همینکه میشنیدند یک شرقشناسی ستایش از فلان شاعر ایرانی نموده و یا کتاب بهمان صوفی را بچاپ رسانیده تکان سختی میخوردند و بیآنکه از سود و زیان آن آگاه باشند با یک شور و دیوانگی بپیروی از ایشان برمیخاستند.
کار بجایی رسید که ناکسانی ـ ناکسانی که بدخواه کشور و تودهی خود میبودند برخیزند و چنین گویند : «سرمایهی آبروی ما این شعر و فلسفه و ادبیاتست. ما باید تنها باینها کوشیم» و کسانی در رخت جهانگردی از اروپا و آمریکا بیایند و سخن رانند و چنین گویند : «شرق وظیفهی دیگری دارد و غرب وظیفهی دیگری. وظیفهی شرق پیش بردن شعر و فلسفه است. ما در غرب هر زمان که از تلاشهای مادی خود دچار خستگی و دلافسردگی شویم با خواندن شعر و فلسفهی شرقی بخود تسلّی دهیم».
کسانی باین اندیشهی زهرآلود رخت دیگری پوشانیده چنین میگفتند : «این مادّهپرستی که بجهان غلبه کرده چارهاش جز با ترویج عرفان و تصوف نخواهد بود». این سخنان از جای دیگر بود و استادان بسیار آزمودهای اینها را یاد میدادند.
نتیجهای که از این هیاهو برمیخاست آن بود که از یکسو انبوهی از مردم ـ از جوانان و پیران ـ بدیوانهای شاعران رو آورده و با یک گرمی آنها را میخواندند و شعرهای آنها را بیاد میسپردند و بگفتهی آنها دل میبستند ، و کسانی فرصت یافته پیاپی دیوانهای شعر چاپ کرده بدست مردم میدادند ، و کسانی کتابها دربارهی شاعران مینوشتند و ستایشهای گزافهآمیز از آنان مینمودند ، و در دبستانها «تاریخ شعرا» درس میگفتند ، و از یکسو شعرسرایی و قافیهبافی رواج بیاندازه یافته هزارها کسان شاعری مینمودند و در بیشتر شهرها انجمنهای ادبی برپا میشد. فراموش نکردهام جوانی را از کرمان که به بیشتر روزنامههای تهران و شیراز شعر میفرستاد و این روزنامهها که بدست من میرسید هر یکی را باز میکردم شعرهای تازهای ازو میدیدم. جوان بدبخت فریب هیاهو را خورده و چنین میپنداشت شعر هرچه فزونتر بهتر ، و بدانسان خودکشی میکرد.
تنها در این اندازه نایستاده و [به] جنبش شاخههایی نیز داده و یک دسته در این گرماگرم به بدآموزیهای کهن صوفیان و باطنیان و بفلسفه پرداخته و بدستاویز «تحقیق» برواج آنها میکوشیدند و یک دسته سخن از ایران باستان و شَت زردشت بمیان آورده باین بهانه پندارهای بیپای زردشتیگری را از سر نو پراکنده میگردانیدند.
👇
ما امروز تاریخچه و سرچشمهی آن شور را نیک میدانیم و روزی که آن را با نشانیهایش بنویسیم مردم نیز چگونگی را خواهند دانست . ولی آنروز این تاریخچه را نمیدانستیم و تنها این میدانستیم که یک شور بسیار زیانآور و سبکمغزانهایست و میباید با آن نبرد کنیم. شوریست که سودش بیگانگان را خواهد بود و ما نباید در برابر آن خاموش ایستیم. از این گذشته این شور از هر باره آخشیج خواست ما بود. ما میخواستیم اندیشههای پراکنده را براندازیم ، و این شور[شور شعر و شاعری] رواج آنها را بیشتر میگردانید. ما میخواستیم پستیها و آلودگیهای زمان مغول را از میان بریم و اینان آنها را پایدارتر میساختند. ما میخواستیم مردم را از پرداختن بگذشته بازداریم و رویها را بسوی آینده برگردانیم و اینان میکوشیدند آنان را سرگرم آلودگیهای کهن گردانند.
✴️ جنبش کتابسوزان : گامی بسوی رستگاری
🖌 کوشاد تلگرام
بارها از گمراهیها و اندیشههای بدآموز و زیانمند سخن راندهایم. آنها گفتگویی ادیبانه یا برای آنکه نقشی بر کاغذ باشد نبوده. برای آن نبوده که گفته و نوشته شود و سپس از یادها رود. ما به این کوششها برای چنین خواست بیارجی برنخاستهایم. پیش از ما آن یگانهمرد نیز جانش را برای یک رشته سخنان ادبی یا فیلسوفانه فدا نکرد. خواست ما بسیار بالاتر و بزرگتر از اینهاست.
کسانی دور ایستادهاند و این کوششهای ما را ساده و هوسمندانه یا تندروانه میپندارند. لیکن باید دانست چنین نیست. تا دورند چنین اشتباهاتی از ایشان شگفت نیست. باید نزدیک آیند و ببینند که امروز بزرگتر از کوششهای ما در ایران نیست. ما نه تنها نشان دادهایم که بدبختی و تیرهروزی و درماندگی مردم از اندیشههاییست که در مغزها میباشد ، نه تنها نشان دادهایم که با چنان اندیشههایی نمیتوان در این روزگار زندگی سرفرازانهای داشت و درمیان تودههای پیشرفته جایی باز کرد ، نه تنها چنین تودهای با چنان اندیشهها و گمراهیهایی جز توسری خوری و زیردستی شایستهی زندگی بهتری نیستند بلکه به این بس نکرده راه چاره را که دور کردن اینها از مغزهاست نشان دادهایم. نشان دادهایم که اساساً ایرانیان بیآنکه از این بدآموزیهای هزارساله رها گردند از هیچ نیکی بهرهمند نخواهند شد.
از تاریخ مثالها آورده راز استواری و نیرومندی تودهها را بازنمودهایم. داستان برخاستن و کوششهای خستگیناپذیر نادرشاه و سرانجام آن شکوه و بزرگی که برای ایران در دست کرد ، جنبش جانفشانانهی مشروطه و پایان ناانجام آن ، پیشامدهایی که در شهریور 1320 رخ داد و رسواییهایی را که بهرهی ما گردید گواه سخنان خود گرفتیم. این نشان دادیم که گمراهیها تنها با بازنمودن حقایق ریشهکن نخواهد شد بلکه باید با هرچه با حقایق ناسازگارست نبردید و ریشهاش را کند.
نادانانی که این معنیها را نمیدانند بجای آنکه نزدیک آیند و ببینند ما چه میگوییم و چرا به نابودی کتابهای زیانمند کمر بستهایم ، از همان دور به سخنان پوچی برمیخیزند. همان که خودشان این کار را هوسمندی پنداشتهاند دیگر گمان اشتباه بخود نمیبرند. اگر به همانها بگویید : کسانی که به این جنبش برخاستهاند چنین باور دارند که : سرچشمهی بدبختیهای ایرانیان اندیشههای زیانمند و زهرآلودست. و برای رستن از آسیب آنها ناچار باید نابودشان کرد. شما که مخالفت میکنی خودت چه اندیشیدهای؟ بدبختی این مردم از چیست؟ ریشهاش کجاست؟ اینها را بپرسید تا ببینید که درمانند و پاسخی نتوانند.
کسروی ، آن یگانهمرد بیمقدمه به چنین جنبشی برنخاست. ده سال بیشتر آلودگیهای هزارساله که مغزها را فراگرفته یکایک نشان داد و زیانهاشان را برشمارد. پس از صد گفتار که در این زمینه نوشت و دلیل آورد ، آنگاه گفت : «اینها اگر بماند شما را نابود میگرداند و شما پیش افتید و آنها را نابود گردانید».
در این چندگاه که ما در این کانال به پراکندن اندیشههای پاکدینی پرداختهایم کسانی مغز سخنان ما را دریافته ، در این جنبش با ما همراهی کردهاند. چنانکه خوانندگان میدانند ما از یاران خواستهایم که خانههاشان را از کتابهای زیانمند بپیرایند و آنگاه دیگران را نیز به این کار برانگیزند.
بیگمان این کوششها نتیجه خواهد داد. در جهان هیچ کوششی نیست که از راهش باشد و نتیجه ندهد.
جوانان باید بدانند «درخت آرزو میوه ندارد». با گله کردن از گرانیها و اختلاسها و قاچاقچیگری و دیگر نابسامانیهای کشور و با بدگویی از وزیران و وکیلان و دستاربندان ، کشور سامان نخواهد پذیرفت. باید به این «قانون و اصل» بسیار ارجدار باور کنند که لازمست مردم نیک گردند :
«یک مردمی تا خود نیک نباشند ، از نیکیهای جهان بهره نخواهند برد».
یک گام در راه نیکی دور گردانیدن این کتابهای سراسر زهرآلود از خود میباشد.
🖌 کوشاد تلگرام
بارها از گمراهیها و اندیشههای بدآموز و زیانمند سخن راندهایم. آنها گفتگویی ادیبانه یا برای آنکه نقشی بر کاغذ باشد نبوده. برای آن نبوده که گفته و نوشته شود و سپس از یادها رود. ما به این کوششها برای چنین خواست بیارجی برنخاستهایم. پیش از ما آن یگانهمرد نیز جانش را برای یک رشته سخنان ادبی یا فیلسوفانه فدا نکرد. خواست ما بسیار بالاتر و بزرگتر از اینهاست.
کسانی دور ایستادهاند و این کوششهای ما را ساده و هوسمندانه یا تندروانه میپندارند. لیکن باید دانست چنین نیست. تا دورند چنین اشتباهاتی از ایشان شگفت نیست. باید نزدیک آیند و ببینند که امروز بزرگتر از کوششهای ما در ایران نیست. ما نه تنها نشان دادهایم که بدبختی و تیرهروزی و درماندگی مردم از اندیشههاییست که در مغزها میباشد ، نه تنها نشان دادهایم که با چنان اندیشههایی نمیتوان در این روزگار زندگی سرفرازانهای داشت و درمیان تودههای پیشرفته جایی باز کرد ، نه تنها چنین تودهای با چنان اندیشهها و گمراهیهایی جز توسری خوری و زیردستی شایستهی زندگی بهتری نیستند بلکه به این بس نکرده راه چاره را که دور کردن اینها از مغزهاست نشان دادهایم. نشان دادهایم که اساساً ایرانیان بیآنکه از این بدآموزیهای هزارساله رها گردند از هیچ نیکی بهرهمند نخواهند شد.
از تاریخ مثالها آورده راز استواری و نیرومندی تودهها را بازنمودهایم. داستان برخاستن و کوششهای خستگیناپذیر نادرشاه و سرانجام آن شکوه و بزرگی که برای ایران در دست کرد ، جنبش جانفشانانهی مشروطه و پایان ناانجام آن ، پیشامدهایی که در شهریور 1320 رخ داد و رسواییهایی را که بهرهی ما گردید گواه سخنان خود گرفتیم. این نشان دادیم که گمراهیها تنها با بازنمودن حقایق ریشهکن نخواهد شد بلکه باید با هرچه با حقایق ناسازگارست نبردید و ریشهاش را کند.
نادانانی که این معنیها را نمیدانند بجای آنکه نزدیک آیند و ببینند ما چه میگوییم و چرا به نابودی کتابهای زیانمند کمر بستهایم ، از همان دور به سخنان پوچی برمیخیزند. همان که خودشان این کار را هوسمندی پنداشتهاند دیگر گمان اشتباه بخود نمیبرند. اگر به همانها بگویید : کسانی که به این جنبش برخاستهاند چنین باور دارند که : سرچشمهی بدبختیهای ایرانیان اندیشههای زیانمند و زهرآلودست. و برای رستن از آسیب آنها ناچار باید نابودشان کرد. شما که مخالفت میکنی خودت چه اندیشیدهای؟ بدبختی این مردم از چیست؟ ریشهاش کجاست؟ اینها را بپرسید تا ببینید که درمانند و پاسخی نتوانند.
کسروی ، آن یگانهمرد بیمقدمه به چنین جنبشی برنخاست. ده سال بیشتر آلودگیهای هزارساله که مغزها را فراگرفته یکایک نشان داد و زیانهاشان را برشمارد. پس از صد گفتار که در این زمینه نوشت و دلیل آورد ، آنگاه گفت : «اینها اگر بماند شما را نابود میگرداند و شما پیش افتید و آنها را نابود گردانید».
در این چندگاه که ما در این کانال به پراکندن اندیشههای پاکدینی پرداختهایم کسانی مغز سخنان ما را دریافته ، در این جنبش با ما همراهی کردهاند. چنانکه خوانندگان میدانند ما از یاران خواستهایم که خانههاشان را از کتابهای زیانمند بپیرایند و آنگاه دیگران را نیز به این کار برانگیزند.
بیگمان این کوششها نتیجه خواهد داد. در جهان هیچ کوششی نیست که از راهش باشد و نتیجه ندهد.
جوانان باید بدانند «درخت آرزو میوه ندارد». با گله کردن از گرانیها و اختلاسها و قاچاقچیگری و دیگر نابسامانیهای کشور و با بدگویی از وزیران و وکیلان و دستاربندان ، کشور سامان نخواهد پذیرفت. باید به این «قانون و اصل» بسیار ارجدار باور کنند که لازمست مردم نیک گردند :
«یک مردمی تا خود نیک نباشند ، از نیکیهای جهان بهره نخواهند برد».
یک گام در راه نیکی دور گردانیدن این کتابهای سراسر زهرآلود از خود میباشد.
نمونههایی از کتابهایی که برای آشفتهگردانیدن مغزهای جوانان بدست «متولیان» بهداشت روانی چاپ و منتشر میشود.
✴️ بهداشت تنی ـ بهداشت روانی
🖌 کوشاد تلگرام
تکهی 3
🔸معنی درست دمکراسی
«سیوهشت سال پیش در ایران جنبش مشروطه خواهی پدید آمد و پس از کشاکشها و خونریزیها مشروطه در این کشور پذیرفته گردید. این پیشامد برای ایران بسیار ارجمند میبود. زیرا مشروطه بهترین گونه از گونههای سررشتهداریست. چیزی که هست مشروطهپذیرفتنِ یک کشور تنها با آن نیست که یک قانون اساسی نوشته شود و یک پارلمانی باز شود. برای پایدار گردیدن مشروطه در یک کشور ، بیش از همه ، باید توده معنی مشروطه را بفهمد و آن را بخواهد و خود را شایندهی[=لایق] آن گرداند. زندگانی در زیر یوغ پادشاهانِ خودکام با زندگی آزاد در یک کشورِ مشروطه دو تاست. برای این ، شایستگی دیگری میخواهد. مردمی که به شورش[=انقلاب] برخاسته با پادشاه خودکام میجنگند و مشروطه میخواهند ، این جنگ و شورش معنایش آنست که میخواهند دست آن پادشاه را کوتاه گردانیده ، مردمْ خودشانْ کشور را راه برند. اینست در کشور مشروطه باید هر یکی از جوان و پیر ، زن و مرد ، توانگر و کمچیز ، و شهری و روستایی ، خود را پاسخده[=مسئول] نگهداری آن کشور بشناسد و کوشش بآبادی آن را بایای خود بداند. چنانکه در معنی میهنپرستی گفتم باید درمیانه پیمان ورجاوندی [1] بنام «همزیستن» باشد.
اینهاست معنی مشروطه. ولی در ایران چون جنبش برخاست این سخنان بمیان نیامد. شورش مشروطهخواهی در ایران ، بیش از همه ، جنگ دادخواهی با ستمگری میبود. اینست معنی درست مشروطه بمردم فهمانیده نشد و هنوز پس از سیوهشت سال یکی از هزار مردم معنی راست آن را نمیداند.[2]
از آنسوی ایرانیان چند هزار سال در زیر یوغ پادشاهان زیسته کتابهاشان و دلهاشان پر از پندارهای پست شاهپرستی و دستورهای زیردستی و مانند اینها بود که پس از مشروطه بایستی از میان رود و بازنماند. یک تودهای که بزندگانی آزاد دمکراسی پا میگزارند ، باید اندیشه و سَهِشهای[احساسات] آنان نیز دیگر گردد.
از اینرو یکی از کارهایی که بایستی در ایران انجام گیرد این میبود که آن پندارهای کهن زمانهای گذشته از میان رود و آن کتابها از دست مردم گرفته شود».[3]
کسروی میگوید : «هنوز پس از سیوهشت سال یکی از هزار مردم معنی راست آن را نمیداند». ما میگوییم : امروز هم پس از 115 سال معنی راست دمکراسی را جز چند تن از هزار مردم نمیدانند (نه آنکه شنیدهاند)؟! بیشتر درسخواندگان ما گمان دارند مشروطه جز از دمکراسی است. گمان دارند کشور مشروطه آنست که پادشاه دارد. ولی دمکراسی جز آنست و مثلاً رئیسجمهور دارد.
«درخور صد شگفتست که پس از آنکه مشروطه در ایران روان گردید بایستی وزارت فرهنگ یکی از بایاهای خود این را داند که دلهای نوآموزان را از بدآموزیهای کهن قرنهای تاریک گذشته پاک گرداند و بجای آنها معنی مشروطه و زندگانی مشروطهای (دمکراسی) و میهنپرستی و اینگونه چیزها را بگزارد. لیکن وزارت فرهنگ درست وارونهی این را گرفته و بایای خود دانسته که بدآموزیهای کهن را ـ با یک رویهی[ruye=صورت] رسمی ـ در دلهای جوانان جا دهد و مغزهای آنان را آلودهتر از مغزهای پدران درسناخواندهشان گرداند».[4]
میگوییم : فسوسا امروز هم همانست و هیچ دیگری رخ نداده. چنانکه دلیل آن را خواهید دید.
[1] : ورجاوند = ارجمند ، بویژه از دیدهی دین و خداشناسی ـ مقدس
[2] : مردم کوچه و بازار بکنار ، پیشوایان مشروطه نیز این معنی را از آن کلمه کمتر فهمیده بودند. دهخدا که از نویسندگان روزنامههای زمان مشروطه و از پیشگامان آن جنبش بوده در یکی از نوشتارهایش چنین مینویسد : «... من از قدیم از همه مشروطهتر بودم. من از روز اول به سفارت رفتم ؛ به شاه عبدالعظیم رفتم ؛ پای پیاده همراه آقایان به قم رفتم. برای اینکه من از روز اول فهمیده بودم که مشروطه یعنی عدالت ؛ مشروطه یعنی رفع ظلم ؛ مشروطه یعنی آسایش رعیت ، مشروطه یعنی آبادی مملکت.» (مقالات دهخدا ص 131).
[3] : کتاب «فرهنگ چیست؟»
[4] : کتاب «دادگاه»
.
🖌 کوشاد تلگرام
تکهی 3
🔸معنی درست دمکراسی
«سیوهشت سال پیش در ایران جنبش مشروطه خواهی پدید آمد و پس از کشاکشها و خونریزیها مشروطه در این کشور پذیرفته گردید. این پیشامد برای ایران بسیار ارجمند میبود. زیرا مشروطه بهترین گونه از گونههای سررشتهداریست. چیزی که هست مشروطهپذیرفتنِ یک کشور تنها با آن نیست که یک قانون اساسی نوشته شود و یک پارلمانی باز شود. برای پایدار گردیدن مشروطه در یک کشور ، بیش از همه ، باید توده معنی مشروطه را بفهمد و آن را بخواهد و خود را شایندهی[=لایق] آن گرداند. زندگانی در زیر یوغ پادشاهانِ خودکام با زندگی آزاد در یک کشورِ مشروطه دو تاست. برای این ، شایستگی دیگری میخواهد. مردمی که به شورش[=انقلاب] برخاسته با پادشاه خودکام میجنگند و مشروطه میخواهند ، این جنگ و شورش معنایش آنست که میخواهند دست آن پادشاه را کوتاه گردانیده ، مردمْ خودشانْ کشور را راه برند. اینست در کشور مشروطه باید هر یکی از جوان و پیر ، زن و مرد ، توانگر و کمچیز ، و شهری و روستایی ، خود را پاسخده[=مسئول] نگهداری آن کشور بشناسد و کوشش بآبادی آن را بایای خود بداند. چنانکه در معنی میهنپرستی گفتم باید درمیانه پیمان ورجاوندی [1] بنام «همزیستن» باشد.
اینهاست معنی مشروطه. ولی در ایران چون جنبش برخاست این سخنان بمیان نیامد. شورش مشروطهخواهی در ایران ، بیش از همه ، جنگ دادخواهی با ستمگری میبود. اینست معنی درست مشروطه بمردم فهمانیده نشد و هنوز پس از سیوهشت سال یکی از هزار مردم معنی راست آن را نمیداند.[2]
از آنسوی ایرانیان چند هزار سال در زیر یوغ پادشاهان زیسته کتابهاشان و دلهاشان پر از پندارهای پست شاهپرستی و دستورهای زیردستی و مانند اینها بود که پس از مشروطه بایستی از میان رود و بازنماند. یک تودهای که بزندگانی آزاد دمکراسی پا میگزارند ، باید اندیشه و سَهِشهای[احساسات] آنان نیز دیگر گردد.
از اینرو یکی از کارهایی که بایستی در ایران انجام گیرد این میبود که آن پندارهای کهن زمانهای گذشته از میان رود و آن کتابها از دست مردم گرفته شود».[3]
کسروی میگوید : «هنوز پس از سیوهشت سال یکی از هزار مردم معنی راست آن را نمیداند». ما میگوییم : امروز هم پس از 115 سال معنی راست دمکراسی را جز چند تن از هزار مردم نمیدانند (نه آنکه شنیدهاند)؟! بیشتر درسخواندگان ما گمان دارند مشروطه جز از دمکراسی است. گمان دارند کشور مشروطه آنست که پادشاه دارد. ولی دمکراسی جز آنست و مثلاً رئیسجمهور دارد.
«درخور صد شگفتست که پس از آنکه مشروطه در ایران روان گردید بایستی وزارت فرهنگ یکی از بایاهای خود این را داند که دلهای نوآموزان را از بدآموزیهای کهن قرنهای تاریک گذشته پاک گرداند و بجای آنها معنی مشروطه و زندگانی مشروطهای (دمکراسی) و میهنپرستی و اینگونه چیزها را بگزارد. لیکن وزارت فرهنگ درست وارونهی این را گرفته و بایای خود دانسته که بدآموزیهای کهن را ـ با یک رویهی[ruye=صورت] رسمی ـ در دلهای جوانان جا دهد و مغزهای آنان را آلودهتر از مغزهای پدران درسناخواندهشان گرداند».[4]
میگوییم : فسوسا امروز هم همانست و هیچ دیگری رخ نداده. چنانکه دلیل آن را خواهید دید.
[1] : ورجاوند = ارجمند ، بویژه از دیدهی دین و خداشناسی ـ مقدس
[2] : مردم کوچه و بازار بکنار ، پیشوایان مشروطه نیز این معنی را از آن کلمه کمتر فهمیده بودند. دهخدا که از نویسندگان روزنامههای زمان مشروطه و از پیشگامان آن جنبش بوده در یکی از نوشتارهایش چنین مینویسد : «... من از قدیم از همه مشروطهتر بودم. من از روز اول به سفارت رفتم ؛ به شاه عبدالعظیم رفتم ؛ پای پیاده همراه آقایان به قم رفتم. برای اینکه من از روز اول فهمیده بودم که مشروطه یعنی عدالت ؛ مشروطه یعنی رفع ظلم ؛ مشروطه یعنی آسایش رعیت ، مشروطه یعنی آبادی مملکت.» (مقالات دهخدا ص 131).
[3] : کتاب «فرهنگ چیست؟»
[4] : کتاب «دادگاه»
.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
🔸 یکم دیماه و داستانش
🖌 احمد کسروی
🔍 گزارش جشن کتابسوزان ۱۳۲۲ ، گزارش بازداشت کسروی و یارانش در کتابسوزان ۱۳۲۲
📊 شمار ساتها : ۶۹
🔸 بازپسین پراکنش : دیماه ۱۴۰۰
🔹 کتابخانهی پاکدینی
🛎 این کتاب از سوی «باهَماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
کتاب را میتوانید از اینجا دریافت کنید.
.
🖌 احمد کسروی
🔍 گزارش جشن کتابسوزان ۱۳۲۲ ، گزارش بازداشت کسروی و یارانش در کتابسوزان ۱۳۲۲
📊 شمار ساتها : ۶۹
🔸 بازپسین پراکنش : دیماه ۱۴۰۰
🔹 کتابخانهی پاکدینی
🛎 این کتاب از سوی «باهَماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
کتاب را میتوانید از اینجا دریافت کنید.
.