✴️ ریشهی بدبختیها (تکهی هفتادوسوم)
🔶 باز در پیرامون صوفیگری (بخش چهار از چهار)
نویسندهی آن كتاب نه تنها جنگ جهانگیر گذشته ، بلكه همهی حوادث را بنام «فقیران» میشمارد. زیرا مینویسد : «همینطور بلوای (شورش) هندوستان و تشكیلات عثمانی و شورش حالیهی هندوستان هم كه شروع شده و روز بروز خواهد افزود و سلطنت افغانستان و شورش حالیهی آن ، تمام از معجزات و كارهای همین فقیرانست».
سپس بدروغ بزرگتری پرداخته در شماردن «معجزات» مهربابا از جمله چنین مینویسد : «یكی از بزرگترین معجزاتی كه بر فرداً فرد واضح و آشكار و ظاهر و مبرهن است و تمام عالم از وقوع آن در تفكر و حیرتند ولی هیچ كس از اصل آن مخبر نیست وضع حالیه و ترقی امروزی مملكت ایران و انقراض سلطنت قاجاریه و تشكیل پادشاهی پهلوی و نصب اعلیحضرت رضاشاه به تخت سلطنت ایرانست و این اولین خدمتی بود كه شت مهربابا بعد از وصل الهی در این عالم انجام داد و از برای اجرای آن هم سفری تا سرحد ایران (بندر بوشهر) رفته و مراجعت كرد. در سال 1924 بعد از مسافرت كاملی كه از هندوستان نموده و مراجعت نمودند با چند نفر از اتباع و پیروان خود بخیال گردش و سیاحت ایران عزیمت نمودند. بعد از رسیدن به بوشهر و اقامت چند روزی در آنجا ادامه در مسافرت را موقوف نموده و باز مراجعت نمودند. از این مسافرت و مراجعت سبب و جهتی ظاهراً مفهوم نمیشد. فقط استنباط میشد كه مقصود مسافرت و سیاحت نیست بلكه از روی اشارهای كه معلوم شد فقط اجرای مأموریت بزرگی و تغییر و تبدیلات كاملی بود كه از روی ابهام میگفت دانه كاشته شد و نشانه و اثر آن هم بزودی معلوم و واضح شد یعنی از همان تاریخ اوضاع ایران بهم خورده و تغییرات كاملی در اوضاع سیاسی و اقتصادی و قوانین مملكتی روی داده روز بروز وضعیت رو به بهبودی گذارد تا بحال امروز رسید».
ببینید چه دروغهای رسوایی را برشتهی نوشتن كشیده. رضاشاه در ایران در نتیجهی هوشیاری و توانایی خود و كوشش پیرامونیانش بپادشاهی رسیده و كارهایی انجام داده ، فلان درویش در هندوستان میگوید آن را من بپادشاهی رسانیدم.
🔸این دروغ یك معنی بیشتر ندارد و آن اینكه شما بدانید صوفیگری یك گمراهی سراپا زیانست. یك گمراهیست كه گرفتارانش باین اندازه تیرهدل میگردند و بچنین دروغی گستاخ میشوند. میگویند : درخت را از میوهاش باید شناخت. شما میوهی صوفیگری را كه این دروغبافیها و گزافگوییها است ببینید و به بدی درخت آن پی برید.
🔸در ایران چنین عقیدهای فراوانست كه اگر فلان درویش توجهی كند ، یا بَهمان سید دعا خواند ، اثری خواهد داشت و كارها بهتر خواهد بود ، ولی اینها همه نادانیست ، همه نافهمیست. كارهای این جهان همه از روی افزار است و هیچ چیزی بیانگیزه=بیعلت نتواند بود. فلان مردی كه بیمار است آن بیماری انگیزهای از درون او دارد و تا انگیزه را با درمان دور نگردانند بهبودی نخواهد یافت ، و دعای سید ، و هوی درویش ، و نذر و قربانی و مانند اینها كمترین اثری نخواهد داشت. این آیینیست كه خدا نهاده و هیچگاه بهم نخواهد خورد.
🔸دلیل استوار این ، حال خود ایرانیان است كه باآنكه هزاران سید و ملا و درویش و دعانویس و جادوگر و روضهخوان دارند ، و چند قطب در اینجا و آنجا گردن افراشتهاند ، و ستون چهارم در كرمانست 1 ، مولیالوری 2 و مظهر خدا یكی از عَكّا و دیگری از لندن 3 چشمشان باین سرزمین باز است ، با این حال در پستترین و بدترین حالی زندگی میكنند و این نمونهی بدبختی ایشان است كه در سالی كه از آسمان باریده و از زمین روییده دچار گرسنگی شدهاند و در توی فلاكت دست و پا میزنند. آدمی از شنیدن اینها بیاد آن مثل میافتد : از شتر پرسیدند از كجا میآیی گفت از گرمابه. گفتند : از پاهای گِلآلودت پیداست.
(پرچم روزانه شمارههای 233 ، 234 ، 235 و 236)
1 : اشاره به پیشوایان کریمخانیان میباشد که خود را رکن رابع مینامیدند.
2 : پاینامی است که بهائیان به عبدالبهاء دادهاند. او سالها در عَکّا راهبر بهائیان بود ولی پس از درگذشتش در حیفا بخاک سپارده شد.
3 : اشاره به شوقیافندی جانشین عبدالبهاء است که از جوانی به انگلستان رفت. هنگام نوشته شدن این گفتار در لندن بوده و در همانجا درگذشت.
🔶 باز در پیرامون صوفیگری (بخش چهار از چهار)
نویسندهی آن كتاب نه تنها جنگ جهانگیر گذشته ، بلكه همهی حوادث را بنام «فقیران» میشمارد. زیرا مینویسد : «همینطور بلوای (شورش) هندوستان و تشكیلات عثمانی و شورش حالیهی هندوستان هم كه شروع شده و روز بروز خواهد افزود و سلطنت افغانستان و شورش حالیهی آن ، تمام از معجزات و كارهای همین فقیرانست».
سپس بدروغ بزرگتری پرداخته در شماردن «معجزات» مهربابا از جمله چنین مینویسد : «یكی از بزرگترین معجزاتی كه بر فرداً فرد واضح و آشكار و ظاهر و مبرهن است و تمام عالم از وقوع آن در تفكر و حیرتند ولی هیچ كس از اصل آن مخبر نیست وضع حالیه و ترقی امروزی مملكت ایران و انقراض سلطنت قاجاریه و تشكیل پادشاهی پهلوی و نصب اعلیحضرت رضاشاه به تخت سلطنت ایرانست و این اولین خدمتی بود كه شت مهربابا بعد از وصل الهی در این عالم انجام داد و از برای اجرای آن هم سفری تا سرحد ایران (بندر بوشهر) رفته و مراجعت كرد. در سال 1924 بعد از مسافرت كاملی كه از هندوستان نموده و مراجعت نمودند با چند نفر از اتباع و پیروان خود بخیال گردش و سیاحت ایران عزیمت نمودند. بعد از رسیدن به بوشهر و اقامت چند روزی در آنجا ادامه در مسافرت را موقوف نموده و باز مراجعت نمودند. از این مسافرت و مراجعت سبب و جهتی ظاهراً مفهوم نمیشد. فقط استنباط میشد كه مقصود مسافرت و سیاحت نیست بلكه از روی اشارهای كه معلوم شد فقط اجرای مأموریت بزرگی و تغییر و تبدیلات كاملی بود كه از روی ابهام میگفت دانه كاشته شد و نشانه و اثر آن هم بزودی معلوم و واضح شد یعنی از همان تاریخ اوضاع ایران بهم خورده و تغییرات كاملی در اوضاع سیاسی و اقتصادی و قوانین مملكتی روی داده روز بروز وضعیت رو به بهبودی گذارد تا بحال امروز رسید».
ببینید چه دروغهای رسوایی را برشتهی نوشتن كشیده. رضاشاه در ایران در نتیجهی هوشیاری و توانایی خود و كوشش پیرامونیانش بپادشاهی رسیده و كارهایی انجام داده ، فلان درویش در هندوستان میگوید آن را من بپادشاهی رسانیدم.
🔸این دروغ یك معنی بیشتر ندارد و آن اینكه شما بدانید صوفیگری یك گمراهی سراپا زیانست. یك گمراهیست كه گرفتارانش باین اندازه تیرهدل میگردند و بچنین دروغی گستاخ میشوند. میگویند : درخت را از میوهاش باید شناخت. شما میوهی صوفیگری را كه این دروغبافیها و گزافگوییها است ببینید و به بدی درخت آن پی برید.
🔸در ایران چنین عقیدهای فراوانست كه اگر فلان درویش توجهی كند ، یا بَهمان سید دعا خواند ، اثری خواهد داشت و كارها بهتر خواهد بود ، ولی اینها همه نادانیست ، همه نافهمیست. كارهای این جهان همه از روی افزار است و هیچ چیزی بیانگیزه=بیعلت نتواند بود. فلان مردی كه بیمار است آن بیماری انگیزهای از درون او دارد و تا انگیزه را با درمان دور نگردانند بهبودی نخواهد یافت ، و دعای سید ، و هوی درویش ، و نذر و قربانی و مانند اینها كمترین اثری نخواهد داشت. این آیینیست كه خدا نهاده و هیچگاه بهم نخواهد خورد.
🔸دلیل استوار این ، حال خود ایرانیان است كه باآنكه هزاران سید و ملا و درویش و دعانویس و جادوگر و روضهخوان دارند ، و چند قطب در اینجا و آنجا گردن افراشتهاند ، و ستون چهارم در كرمانست 1 ، مولیالوری 2 و مظهر خدا یكی از عَكّا و دیگری از لندن 3 چشمشان باین سرزمین باز است ، با این حال در پستترین و بدترین حالی زندگی میكنند و این نمونهی بدبختی ایشان است كه در سالی كه از آسمان باریده و از زمین روییده دچار گرسنگی شدهاند و در توی فلاكت دست و پا میزنند. آدمی از شنیدن اینها بیاد آن مثل میافتد : از شتر پرسیدند از كجا میآیی گفت از گرمابه. گفتند : از پاهای گِلآلودت پیداست.
(پرچم روزانه شمارههای 233 ، 234 ، 235 و 236)
1 : اشاره به پیشوایان کریمخانیان میباشد که خود را رکن رابع مینامیدند.
2 : پاینامی است که بهائیان به عبدالبهاء دادهاند. او سالها در عَکّا راهبر بهائیان بود ولی پس از درگذشتش در حیفا بخاک سپارده شد.
3 : اشاره به شوقیافندی جانشین عبدالبهاء است که از جوانی به انگلستان رفت. هنگام نوشته شدن این گفتار در لندن بوده و در همانجا درگذشت.
نمونهای از کوششهای «ادیبان» در هواداری از صوفیگری پس از جنبش مشروطه در ایران
نمونهای دیگر از کوششهای «ادیبان» در هواداری از صوفیگری پس از جنبش مشروطه در ایران
باز نمونهای از کوششهای «ادیبان» در هواداری از صوفیگری در ایران پس از جنبش مشروطه