✴️ ریشهی بدبختیها (تکهی هفتادوچهارم)
🔶 به آقای ناصر اعتمادی سرودی
(بخش یک از یک)
خواهش میكنم اگر حرف حسابی دارید بنویسید و به ادارهی پرچم بفرستید من قول میدهم زودتر و بهتر از روزنامهی «استوار قم» 1 چاپ خواهند كرد.
بازی موش و گربه چرا؟! در گوشهای تاریك و سیاه پناه بردن و بروشنایی سنگ پراندن چرا؟ مرد و مردانه باش؟ جلو بیا حرفی بزن و جوابی بشنو.
آبادان ـ ع : ع
🔸پرچم : دیروز پاسخی را كه آقای شیشهگر بناصر اعتمادی بهائی داده بود بچاپ رسانیدیم. این پاسخ را هم آقای عیلامی داده. آری آقای ناصر سرودی ، ما بكیش بهائی ایرادهای بسیاری داریم و خود آرزومندیم كه یك بهائی با ما روبرو شود و بایرادهای ما پاسخ دهد. اكنون كه شما بجنگ پرچم برخاستهاید بهتر است به پرسشهای ما پاسخ دهید ـ پاسخ دهید تا بدانیم كیشتان راستست. در پایین چند پرسش را مینویسم :
🔸1) سید باب بسخنان مُهملی كه معنی ندارد پرداخته ، از قبیل «بسمالله الفرید الفراد ذیالافراد الفرود ....» اینها برای چه بوده؟!.. چرا یك مرد خدایی مهمل گوید؟.
🔸2) ازو در تبریز هرچه پرسیدند گفت نمیدانم و سپس چون چوب خورد از دعوی خود برگشت و توبهنامه نوشت كه این توبهنامه را میرزاابوالفضل گلپایگانی با دستور عبدالبهاء نشر كرده و چنین گفته میشود كه نسخهی اصل آن در كتابخانهی مجلس است ـ آیا اینها دلیل دروغگویی او نیست؟!.
🔸3) سید باب برخاسته كتاب و شریعت آورد ولی سیزده سال نگذشت كه بهاءالله برخاسته آنها را لغو نمود و خود شریعت و كتاب دیگری آورد. آیا در سیزده سال هم شریعت دیگر میگردد؟!.
🔸4) باب و بهاء هر دو از میان ایرانیان برخاسته بودند ، پس چرا بعربی پرداختند و بتقلید قرآن آیهبافی كردند؟!. مگر وحی جز با زبان عربی نتواند بود؟!.
🔸5) باب و بهاء هر دو عربی را نمیدانستند و اینست غلطهای بسیاری در گفتههای آنهاست. آیا این ایرادی به آنها نیست؟!.. آیا باور كردنیست كه خدا كسی را برانگیزد و باری یك زبان درستی باو ندهد؟!.
🔸6) یك برانگیخته چون برمیخیزد باید بگمراهیهای زمان خود پردازد و با آنها نبرد كند و مردمان را از حقایق آگاه گرداند. چنانكه پیغمبر اسلام چون گمراهی زمان او بتپرستی بود بآن پرداخت و نبرد كرد تا برانداخت. گمراهی زمان باب و بهاء فلسفهی یونان و صوفیگری و باطنیگری و علیاللهیگری و دیگر كیشهای گوناگون بوده. بكدام یكی پرداختهاند؟! بكدام یكی پاسخ دادهاند؟. آیا جز از آنست كه خودشان گرفتار همان گمراهیها بودهاند؟! بهاءالله از صوفیگری ، از فلسفه ، از شیعیگری ، از باطنیگری استفاده میكند ، و در واقع گمراهیهای كهن را درهم آمیخته یك گمراهی نوین پدید میآورد. به هر حال میپرسم بهاءالله یا باب كه بكمترین گمراهی مردمان پاسخی نمیتوانستند و جز «دعوی» كالایی و جز عربیبافیهای غلط هنری نداشتند برای چه خدا آنها را برانگیخته بود؟! كارهای خدا كه بیهوده نتواند بود.
🔸7) بهاءالله دعوای خدایی كرده ، بگویید ببینیم این دعوا چه معنایی داشته؟!.. یك مرد ناتوانی كه همچون دیگران بیاختیار باین جهان آمده و بیاختیار رفته چگونه خدا بود؟!..
شما اگر مرد بافهم و خردی هستید و درپی حقایق میباشید یا باینها پاسخ دهید و یا از گمراهی خود (و همچنین از بیفرهنگی) پشیمان گردیده براه راست درآیید.
شما بمن ایراد گرفتهاید كه چرا وكالت مختاری را پذیرفتهام. خشنودم كه چون هیچ ایرادی نتوانستهاید ، باین ایراد پرداختهاید. ولی بدانید كه وكالت پیشهی منست. و من از آن راه نان میخورم. من از خدا درخواست كردهام كه تا زندهام جز از دسترنج خود زندگی ننمایم. من بهاءالله نیستم كه دعوای خدایی كنم ولی روزی از دست بندگان خورم. این مایهی سرفرازی منست كه بااینهمه گرفتاریها از پیشهی خود دست برنمیدارم و نان از این راه میخورم.
اما داستان مختاری شما را این نافهمی بس كه از دور ایستادهای و بیآنكه از چگونگی آگاه باشی دخالت در موضوع میكنی. تو چه دانستی كه داستان مختاری چه بود؟!.. چه نتیجه از آن میخواستند؟!.. چه دانستی كه من و دو سه تن دیگری از وكیلان چه كاری را در آن محاكمه انجام دادیم؟!..
(پرچم روزانه شمارهی 237 )
1 : روزنامهی استوار قم در زمان رضاشاه (1314) آغاز بكار كرده و گفتارهایی در زمینهی كیش شیعی چاپ میكرده. علیاكبر حكمیزاده (نویسندهی كتاب اسرار هزار ساله) نیز كه منتقد ملایان بوده در آن گفتارهایی مینوشته. این روزنامه با داشتن دعوی مسلمانی ، در سال1321 و با میدانیابی ملایان گفتارهای بهائیان را چاپ میكند! این نشانیست از «استواری» و پابندی آن روزنامه به مرامش.
🔶 به آقای ناصر اعتمادی سرودی
(بخش یک از یک)
خواهش میكنم اگر حرف حسابی دارید بنویسید و به ادارهی پرچم بفرستید من قول میدهم زودتر و بهتر از روزنامهی «استوار قم» 1 چاپ خواهند كرد.
بازی موش و گربه چرا؟! در گوشهای تاریك و سیاه پناه بردن و بروشنایی سنگ پراندن چرا؟ مرد و مردانه باش؟ جلو بیا حرفی بزن و جوابی بشنو.
آبادان ـ ع : ع
🔸پرچم : دیروز پاسخی را كه آقای شیشهگر بناصر اعتمادی بهائی داده بود بچاپ رسانیدیم. این پاسخ را هم آقای عیلامی داده. آری آقای ناصر سرودی ، ما بكیش بهائی ایرادهای بسیاری داریم و خود آرزومندیم كه یك بهائی با ما روبرو شود و بایرادهای ما پاسخ دهد. اكنون كه شما بجنگ پرچم برخاستهاید بهتر است به پرسشهای ما پاسخ دهید ـ پاسخ دهید تا بدانیم كیشتان راستست. در پایین چند پرسش را مینویسم :
🔸1) سید باب بسخنان مُهملی كه معنی ندارد پرداخته ، از قبیل «بسمالله الفرید الفراد ذیالافراد الفرود ....» اینها برای چه بوده؟!.. چرا یك مرد خدایی مهمل گوید؟.
🔸2) ازو در تبریز هرچه پرسیدند گفت نمیدانم و سپس چون چوب خورد از دعوی خود برگشت و توبهنامه نوشت كه این توبهنامه را میرزاابوالفضل گلپایگانی با دستور عبدالبهاء نشر كرده و چنین گفته میشود كه نسخهی اصل آن در كتابخانهی مجلس است ـ آیا اینها دلیل دروغگویی او نیست؟!.
🔸3) سید باب برخاسته كتاب و شریعت آورد ولی سیزده سال نگذشت كه بهاءالله برخاسته آنها را لغو نمود و خود شریعت و كتاب دیگری آورد. آیا در سیزده سال هم شریعت دیگر میگردد؟!.
🔸4) باب و بهاء هر دو از میان ایرانیان برخاسته بودند ، پس چرا بعربی پرداختند و بتقلید قرآن آیهبافی كردند؟!. مگر وحی جز با زبان عربی نتواند بود؟!.
🔸5) باب و بهاء هر دو عربی را نمیدانستند و اینست غلطهای بسیاری در گفتههای آنهاست. آیا این ایرادی به آنها نیست؟!.. آیا باور كردنیست كه خدا كسی را برانگیزد و باری یك زبان درستی باو ندهد؟!.
🔸6) یك برانگیخته چون برمیخیزد باید بگمراهیهای زمان خود پردازد و با آنها نبرد كند و مردمان را از حقایق آگاه گرداند. چنانكه پیغمبر اسلام چون گمراهی زمان او بتپرستی بود بآن پرداخت و نبرد كرد تا برانداخت. گمراهی زمان باب و بهاء فلسفهی یونان و صوفیگری و باطنیگری و علیاللهیگری و دیگر كیشهای گوناگون بوده. بكدام یكی پرداختهاند؟! بكدام یكی پاسخ دادهاند؟. آیا جز از آنست كه خودشان گرفتار همان گمراهیها بودهاند؟! بهاءالله از صوفیگری ، از فلسفه ، از شیعیگری ، از باطنیگری استفاده میكند ، و در واقع گمراهیهای كهن را درهم آمیخته یك گمراهی نوین پدید میآورد. به هر حال میپرسم بهاءالله یا باب كه بكمترین گمراهی مردمان پاسخی نمیتوانستند و جز «دعوی» كالایی و جز عربیبافیهای غلط هنری نداشتند برای چه خدا آنها را برانگیخته بود؟! كارهای خدا كه بیهوده نتواند بود.
🔸7) بهاءالله دعوای خدایی كرده ، بگویید ببینیم این دعوا چه معنایی داشته؟!.. یك مرد ناتوانی كه همچون دیگران بیاختیار باین جهان آمده و بیاختیار رفته چگونه خدا بود؟!..
شما اگر مرد بافهم و خردی هستید و درپی حقایق میباشید یا باینها پاسخ دهید و یا از گمراهی خود (و همچنین از بیفرهنگی) پشیمان گردیده براه راست درآیید.
شما بمن ایراد گرفتهاید كه چرا وكالت مختاری را پذیرفتهام. خشنودم كه چون هیچ ایرادی نتوانستهاید ، باین ایراد پرداختهاید. ولی بدانید كه وكالت پیشهی منست. و من از آن راه نان میخورم. من از خدا درخواست كردهام كه تا زندهام جز از دسترنج خود زندگی ننمایم. من بهاءالله نیستم كه دعوای خدایی كنم ولی روزی از دست بندگان خورم. این مایهی سرفرازی منست كه بااینهمه گرفتاریها از پیشهی خود دست برنمیدارم و نان از این راه میخورم.
اما داستان مختاری شما را این نافهمی بس كه از دور ایستادهای و بیآنكه از چگونگی آگاه باشی دخالت در موضوع میكنی. تو چه دانستی كه داستان مختاری چه بود؟!.. چه نتیجه از آن میخواستند؟!.. چه دانستی كه من و دو سه تن دیگری از وكیلان چه كاری را در آن محاكمه انجام دادیم؟!..
(پرچم روزانه شمارهی 237 )
1 : روزنامهی استوار قم در زمان رضاشاه (1314) آغاز بكار كرده و گفتارهایی در زمینهی كیش شیعی چاپ میكرده. علیاكبر حكمیزاده (نویسندهی كتاب اسرار هزار ساله) نیز كه منتقد ملایان بوده در آن گفتارهایی مینوشته. این روزنامه با داشتن دعوی مسلمانی ، در سال1321 و با میدانیابی ملایان گفتارهای بهائیان را چاپ میكند! این نشانیست از «استواری» و پابندی آن روزنامه به مرامش.
به خامهی قدریهی پرمون
ایشان [شادروان دکتر شفایی] در بیستم اسفند ماه سال ۱۲۸۲ هجری شمسی در اوز فارس متولد شدند. در سالهای اولیه زندگانیاش مختصری سواد در مکتب آموختند و سپس در سن ۱۳ سالگی به همراه یکی از دوستان پدرشان عازم بمبئی میشوند.
در آنجا به مدت چند سال در یکی از مدارس خصوصی انگلیسی مشغول به تحصیل می شوند. سپس در یک تجارتخانه که متعلق به یکی از تجار ایرانی الااصل به نام مرحوم حاج محمدعلی زینعلی بوده است استخدام میشوند. در این مکان زبان عربی را نیز می آموزند. سپس برای فروش مروارید به اتفاق ایشان عازم فرانسه میگردند.
در پاریس با زنی مواجه میشوند که روی بازویش لکهی خون دیده میشده. در خصوص لکه خون از همراهشان پرس و جو میکنند و در این زمان بوده که با مفهوم واکسینه کردن در برابر بیماری آبله آشنا میشوند. از آنجایی که این بیماری در لارستان همه ساله تلفات جانی و چشمی فراوانی به همراه داشته، ایشان بی درنگ به این فکر میافتند که چرا تا کنون همشهریانش از این موهبت عظیم بیبهره ماندهاند!!
نقل قولی زیبا از ایشان: «تا به امروز پی به این واقعیت برده ام که مزیت انسان بودن در این است که می تواند به هم نوع خود خدمت کند». با چنین انگیزه و دیدگاهی شروع به کسب اطلاعاتی در این زمینه میکند و مصمم میگردد که به هر نحو ممکن این موهبت را برای همشهریانش به ارمغان آورد.
این میشود که در بازگشت به هند با کوشش و تلاش به موسسهی واکسن سازی بمبئی راه مییابند و چگونگی تهیه مایع آبله از گوساله و تلقیح آن به انسان را به طور علمی و عملی میآموزند. سپس با گرفتن مقداری مایع تازه در سال ۱۳۰۵ به اوز بازمیگردند. در آنجا علی رغم نبود هر گونه امکاناتی ، آبله کوبی را در آن منطقه رایج و هزاران نفر را از این بیماری شوم نجات میدهند.
سپس با مشاهده موارد زیادی از نابینایی و دیگر بیماریهای چشمی به هند بازمیگردند و در آنجا به مدت چندین سال به طور اختصاصی در رشتهی چشمپزشکی و زیر نظر جراحان برجسته در این زمینه به کسب علم و مهارت در این خصوص میپردازند. سپس مجددا به لارستان بازگشته و از آن پس به درمان بیماران چشمی همت میگمارند.
به نقل از ایشان : «ابتدا با چه مشکلات و ناهمواریها و کارشکنیها روبرو شدم که همه را با توفیق الهی پشت سر گذاردم ، چنانچه همه میدانند که تا به امروز صدها نابینا را بینا و هزارها نفر را از بیماریهای مختلف چشمی نجات دادم و میتوانم بگویم مرض تراخم را که در لارستان عمومیت داشته با دقت و کوشش من تقریباً ریشه کن شده است. در پایان از اینکه تا به امروز توانستهام در حد توانایی خود به جامعه خدمتی انجام دهم از پروردگار خود شکر گزارم و امیدوارم که در پیشگاه کبریاییاش شرمنده و سرافکنده نباشم».
ایشان [شادروان دکتر شفایی] در بیستم اسفند ماه سال ۱۲۸۲ هجری شمسی در اوز فارس متولد شدند. در سالهای اولیه زندگانیاش مختصری سواد در مکتب آموختند و سپس در سن ۱۳ سالگی به همراه یکی از دوستان پدرشان عازم بمبئی میشوند.
در آنجا به مدت چند سال در یکی از مدارس خصوصی انگلیسی مشغول به تحصیل می شوند. سپس در یک تجارتخانه که متعلق به یکی از تجار ایرانی الااصل به نام مرحوم حاج محمدعلی زینعلی بوده است استخدام میشوند. در این مکان زبان عربی را نیز می آموزند. سپس برای فروش مروارید به اتفاق ایشان عازم فرانسه میگردند.
در پاریس با زنی مواجه میشوند که روی بازویش لکهی خون دیده میشده. در خصوص لکه خون از همراهشان پرس و جو میکنند و در این زمان بوده که با مفهوم واکسینه کردن در برابر بیماری آبله آشنا میشوند. از آنجایی که این بیماری در لارستان همه ساله تلفات جانی و چشمی فراوانی به همراه داشته، ایشان بی درنگ به این فکر میافتند که چرا تا کنون همشهریانش از این موهبت عظیم بیبهره ماندهاند!!
نقل قولی زیبا از ایشان: «تا به امروز پی به این واقعیت برده ام که مزیت انسان بودن در این است که می تواند به هم نوع خود خدمت کند». با چنین انگیزه و دیدگاهی شروع به کسب اطلاعاتی در این زمینه میکند و مصمم میگردد که به هر نحو ممکن این موهبت را برای همشهریانش به ارمغان آورد.
این میشود که در بازگشت به هند با کوشش و تلاش به موسسهی واکسن سازی بمبئی راه مییابند و چگونگی تهیه مایع آبله از گوساله و تلقیح آن به انسان را به طور علمی و عملی میآموزند. سپس با گرفتن مقداری مایع تازه در سال ۱۳۰۵ به اوز بازمیگردند. در آنجا علی رغم نبود هر گونه امکاناتی ، آبله کوبی را در آن منطقه رایج و هزاران نفر را از این بیماری شوم نجات میدهند.
سپس با مشاهده موارد زیادی از نابینایی و دیگر بیماریهای چشمی به هند بازمیگردند و در آنجا به مدت چندین سال به طور اختصاصی در رشتهی چشمپزشکی و زیر نظر جراحان برجسته در این زمینه به کسب علم و مهارت در این خصوص میپردازند. سپس مجددا به لارستان بازگشته و از آن پس به درمان بیماران چشمی همت میگمارند.
به نقل از ایشان : «ابتدا با چه مشکلات و ناهمواریها و کارشکنیها روبرو شدم که همه را با توفیق الهی پشت سر گذاردم ، چنانچه همه میدانند که تا به امروز صدها نابینا را بینا و هزارها نفر را از بیماریهای مختلف چشمی نجات دادم و میتوانم بگویم مرض تراخم را که در لارستان عمومیت داشته با دقت و کوشش من تقریباً ریشه کن شده است. در پایان از اینکه تا به امروز توانستهام در حد توانایی خود به جامعه خدمتی انجام دهم از پروردگار خود شکر گزارم و امیدوارم که در پیشگاه کبریاییاش شرمنده و سرافکنده نباشم».
✴️ ما چه میخواهیم؟..
🖌 احمد کسروی
📖 مهنامهی پیمان
تکهی 3 از بخش هشتم
🔶 یک بار دیگر
آیا شنیدهها و خواندهها بر رفتارها بیتأثیر است؟! ـ 1
میدانم كسانی خواهند گفت : آنچه خراباتیان و صوفیان یا دیگران گفتهاند فلسفه است ، چه پیوستگی بزندگانی میدارد؟!.. میگویم : شما هر نامی كه میگزارید بگزارید ، سخنانیست در پیرامون جهان و زندگانی كه كسانی گفتهاند و قرنها دستههای انبوهی بكار بستهاند ، و صدها كتاب دربارهی آنها نوشته شده و بسیار شناخته گردیده و در مغزها جا گرفته. اكنون هم باز دستهای آنها را بكار میبندند ، و دیگران كه نام صوفی یا خراباتی بروی خود نمیدارند ، از گفتههای آنها آگاه هستند و گوشهاشان آشنا بآنهاست ، و ناگزیر در كردار و رفتارشان كارگر میباشد.
شما یك سخنی را كه میشنوید و به دل میسپارید ، چه خود خواهید و چه نخواهید ، در رفتار و گفتار شما كارگر باشد. كسی اگر چند بار پای هنگامهی درویشی ایستد و گوش بسخنان او دهد ، و یا چند شب بسینما رفته برفتار و گفتار بازیگران تماشا كند ، اینها درو بیهَنایش نباشد ، چه رسد بسخنانی كه با ستایش و آب و تاب سروده شود و گاهی بشعر و هنگامی به نثر بگوشها خورد و صدها كتابها در پیرامون آنها نوشته گردد و در دستها باشد.
مرا شگفتی از نام «فلسفه» است. خدا میداند كه این نام چه آسیبها بشرق و شرقیان رسانیده و در زیر پردهی این عنوان چه بدآموزیها پا گرفته. همین داستان بهترین گواه است : یك رشته آموزاكهای زهرناك را درمیان توده رواج میدهند و مغزهای آنان را آشفته گردانیده و خونهاشان را از جوش میاندازند و تنها دستاویزشان آنست كه «فلسفه» است.
یكی بپرسد : خواستتان چیست؟!.. مردم از این سخنان چه بیاموزند و چه سودی بردارند؟.. اگر اینها برای آنست كه مردم یاد گیرند و بكار بندند ، پس گفتن آنكه : «اینها فلسفه است و بزندگی چه ربط دارد؟..» بهر چیست؟!.. اگر برای یاد گرفتن و بكار بستن نیست پس چرا رواج میدهید؟!..
یك گروهی را نادانی بدتر از این چه باشد كه زیان رواج دادن اینها را درنیابند. داستان اینان داستان آن نافهمی است كه خوراكهای زیانآور گوناگونی را بخورد و اگر كسی ایراد گرفت كه این خوراكها زیانآور است بگوید : «اینها «دسر» است من میخورم ، چه ربط بخوراك دارد؟!..» و به همان نام «دسر» بس كرده و این نفهمد كه كسی هر چیزی را كه از گلویش پایین برد بمعدهاش رود و آنچه بایستی كُند كُند ، و تنها یك نام «دسر» جلو را نگیرد.
مانند همین سخن را پیروان كیشها میگویند. ما چون داستان امامان و امامزادگان و زیارت و مانند اینها را ایراد گرفته میگوییم : اینها شما را از زندگی بازمیدارد ، زبان باز كرده میگویند : «اینها مذهب ماست ، چه ربط بزندگانی دارد؟!..».
شما اگر نیك اندیشید امروز سرچشمهی همهی رفتار و كردار مردم ، این اندیشههای پراكندهی گوناگونست كه خراباتیان و صوفیان و كیشها پدید آوردهاند و یا از اروپاییان رسیده ، و مایهی گرفتاریها نیز همینهاست.
اینها چون چند رشتهی ناسازگار هم ، بیكدیگر آمیخته همگی سست گردیده ، ولی بیكاره نشده. مثلاً این آموزاك صوفیان كه میگویند جهانِ مادی پست است و بآدمی نزیبد كه سر بآن پایین آورد ، چون با آموزاكهای مادیگری بهم رسیده ناچار سست گردیده و امروز آن را نیروی این نیست كه گروهی را بخانقاهها كشد و بچلهنشینی و سختیكشی وادارد. ولی از اینسو در دلها هست و اگر روزی كمكی بآن رسید كار خود را خواهد كرد. مثلاً اگر دشمنی رخ نمود و بجانبازی نیاز افتاد در آن هنگام است كه دوستاری جان و آن آموزاك سست و كهن دست بهم داده باو چنین یاد خواهند داد : «اینجهان پست مادی بآن نیرزد كه آدمی در راه آن با همجنسان خود جنگ كند و خون ریزد. این زندگی پنج روز است هر طور باشد میگذرد ...» باین بهانه از جانبازی بازخواهد ایستاد. این یك مَثَل است و صد مانند آن توان پیدا كرد.
👇
🖌 احمد کسروی
📖 مهنامهی پیمان
تکهی 3 از بخش هشتم
🔶 یک بار دیگر
آیا شنیدهها و خواندهها بر رفتارها بیتأثیر است؟! ـ 1
میدانم كسانی خواهند گفت : آنچه خراباتیان و صوفیان یا دیگران گفتهاند فلسفه است ، چه پیوستگی بزندگانی میدارد؟!.. میگویم : شما هر نامی كه میگزارید بگزارید ، سخنانیست در پیرامون جهان و زندگانی كه كسانی گفتهاند و قرنها دستههای انبوهی بكار بستهاند ، و صدها كتاب دربارهی آنها نوشته شده و بسیار شناخته گردیده و در مغزها جا گرفته. اكنون هم باز دستهای آنها را بكار میبندند ، و دیگران كه نام صوفی یا خراباتی بروی خود نمیدارند ، از گفتههای آنها آگاه هستند و گوشهاشان آشنا بآنهاست ، و ناگزیر در كردار و رفتارشان كارگر میباشد.
شما یك سخنی را كه میشنوید و به دل میسپارید ، چه خود خواهید و چه نخواهید ، در رفتار و گفتار شما كارگر باشد. كسی اگر چند بار پای هنگامهی درویشی ایستد و گوش بسخنان او دهد ، و یا چند شب بسینما رفته برفتار و گفتار بازیگران تماشا كند ، اینها درو بیهَنایش نباشد ، چه رسد بسخنانی كه با ستایش و آب و تاب سروده شود و گاهی بشعر و هنگامی به نثر بگوشها خورد و صدها كتابها در پیرامون آنها نوشته گردد و در دستها باشد.
مرا شگفتی از نام «فلسفه» است. خدا میداند كه این نام چه آسیبها بشرق و شرقیان رسانیده و در زیر پردهی این عنوان چه بدآموزیها پا گرفته. همین داستان بهترین گواه است : یك رشته آموزاكهای زهرناك را درمیان توده رواج میدهند و مغزهای آنان را آشفته گردانیده و خونهاشان را از جوش میاندازند و تنها دستاویزشان آنست كه «فلسفه» است.
یكی بپرسد : خواستتان چیست؟!.. مردم از این سخنان چه بیاموزند و چه سودی بردارند؟.. اگر اینها برای آنست كه مردم یاد گیرند و بكار بندند ، پس گفتن آنكه : «اینها فلسفه است و بزندگی چه ربط دارد؟..» بهر چیست؟!.. اگر برای یاد گرفتن و بكار بستن نیست پس چرا رواج میدهید؟!..
یك گروهی را نادانی بدتر از این چه باشد كه زیان رواج دادن اینها را درنیابند. داستان اینان داستان آن نافهمی است كه خوراكهای زیانآور گوناگونی را بخورد و اگر كسی ایراد گرفت كه این خوراكها زیانآور است بگوید : «اینها «دسر» است من میخورم ، چه ربط بخوراك دارد؟!..» و به همان نام «دسر» بس كرده و این نفهمد كه كسی هر چیزی را كه از گلویش پایین برد بمعدهاش رود و آنچه بایستی كُند كُند ، و تنها یك نام «دسر» جلو را نگیرد.
مانند همین سخن را پیروان كیشها میگویند. ما چون داستان امامان و امامزادگان و زیارت و مانند اینها را ایراد گرفته میگوییم : اینها شما را از زندگی بازمیدارد ، زبان باز كرده میگویند : «اینها مذهب ماست ، چه ربط بزندگانی دارد؟!..».
شما اگر نیك اندیشید امروز سرچشمهی همهی رفتار و كردار مردم ، این اندیشههای پراكندهی گوناگونست كه خراباتیان و صوفیان و كیشها پدید آوردهاند و یا از اروپاییان رسیده ، و مایهی گرفتاریها نیز همینهاست.
اینها چون چند رشتهی ناسازگار هم ، بیكدیگر آمیخته همگی سست گردیده ، ولی بیكاره نشده. مثلاً این آموزاك صوفیان كه میگویند جهانِ مادی پست است و بآدمی نزیبد كه سر بآن پایین آورد ، چون با آموزاكهای مادیگری بهم رسیده ناچار سست گردیده و امروز آن را نیروی این نیست كه گروهی را بخانقاهها كشد و بچلهنشینی و سختیكشی وادارد. ولی از اینسو در دلها هست و اگر روزی كمكی بآن رسید كار خود را خواهد كرد. مثلاً اگر دشمنی رخ نمود و بجانبازی نیاز افتاد در آن هنگام است كه دوستاری جان و آن آموزاك سست و كهن دست بهم داده باو چنین یاد خواهند داد : «اینجهان پست مادی بآن نیرزد كه آدمی در راه آن با همجنسان خود جنگ كند و خون ریزد. این زندگی پنج روز است هر طور باشد میگذرد ...» باین بهانه از جانبازی بازخواهد ایستاد. این یك مَثَل است و صد مانند آن توان پیدا كرد.
👇
در این زمینه میتوان بیست صفحه سخن راند. سرچشمهی درماندگیها همینست. اگر بخواهیم از دیدهی تاریخ سخن رانیم ، شرقیان در نتیجهی یك رشته اندیشههای پراكندهی گوناگون ، سست و درمانده روز میگزاردند ، و در این میان درهای اروپا برویشان باز گردید ، و نگاهی كردند و آن شهرهای آراسته را دیدند ، بآن كاخهای بلند تماشا كردند ، آن اختراعهای شگفتآور را شناختند ، و آن پیشرفت و نیرومندی دولتها را دریافتند ، و بآن شدند كه راه زندگانی را از آنان یاد گیرند ، و با یك تشنگی رو بسوی كتابها و روزنامههای ایشان آوردند و شاگردانی برای آموختن اندیشههای آنان باروپا فرستادند ، و چنین دانستند كه همینكه اندیشههای ایشان را یاد گیرند و شیوهی زندگانی آنان را روان گردانند بپای آنان خواهند رسید ، و در همان هنگام بنگهداری كتابها و اندیشههای رنگارنگ كهن خود نیز دلبستگی بسیار نموده و رواج اینها را بیشتر گردانیدند ، و نتیجه آن شد كه چند رشته اندیشههای كهن را با چند رشته اندیشههای نوین درهم گردانیدند.
شرقیان در اینجا با دو ناآگاهی بزرگی دچار میبودند : نخست آنكه گمراهی اروپا را درنمییافتند. دوم آنكه نمیدانستند كه اگر میخواهند بپای اروپاییان برسند و راه زندگی را از ایشان یاد گیرند باید آموختههای پراكندهی كهن خود را نگه ندارند ، وگرنه بپای آنان هم نخواهند رسید.
شرقیان در اینجا با دو ناآگاهی بزرگی دچار میبودند : نخست آنكه گمراهی اروپا را درنمییافتند. دوم آنكه نمیدانستند كه اگر میخواهند بپای اروپاییان برسند و راه زندگی را از ایشان یاد گیرند باید آموختههای پراكندهی كهن خود را نگه ندارند ، وگرنه بپای آنان هم نخواهند رسید.
✴️ ورجاوندبنیاد
(بزبان عادی)
بخش یکم بند دوازدهم
(تکهی 2 از 2)
🔶 جنگ را باید با بدیها كرد.
این جنگها كه در جهان است جز میوهی حرص و طمع و كینهتوزی نیست.
جز از خصلتهای پست حیوانی ناشی نمیشود.
این ملل برای چه میجنگند؟! برای چه از خرد پیروی نمیكنند؟!
آیا چه فرقی میان افراد و ملل است؟!
آیا وحشیگری نیست كه بیهیچ سببی خون میلیونها جوانان را میریزند؟!
آیا پستفطرتی نیست كه بر سر شهرها بمب و آتش میبارانند؟!
در راه كدام هدف بزرگی اینهمه آسیبها را میرسانند؟!
این مردانی كه جهان را با حرص و طمع و خونریزی راه میبرند نمیتوان ارزشمند داشت.
جنگ را باید با بدیها كرد ، با ستمگریها و تجاوزگریها كرد.
🔸🔸🔸
اینان آن کسانیاند كه پیمان میبندند برای آنكه هر زمان خواستند بشكنند. آنانند كه دروغ و دغل میکنند و اینها را بد نمیدانند. آنانند که وقتی به یك ملت ناتوانی میرسند نه نام خدا ، و نه انسانیت و نه پیمان ، و نه زینهار ، هیچ یك جلو زورگویی آنها را نمیگیرد. ولی چون از یك ملت تواناتری زور و فشار میبینند بیشرمانه فریادها برمیآورند و مظلومنمایی میكنند.
اینان (این شاگردان مکتب ماكیاولی) افکار ما را خام تصور کرده میخندند و این نمیدانند كه خامی افکار آنها به همه عیان شده ، نمیدانند كه روزگار بكارهای آنان چه زهرخندهایی میزند.
میگویند : «این حرفها رواج نخواهد یافت». میگویم : چرا نیابد؟! دلیلش چیست؟! شما هر یك در نوبت خود دست از هوسبازی بکشید ، مسلماً اینها پیش خواهد رفت.
میگویند : «آدمیان از اول چنین بودهاند و هستند». میگویم : چون چیزی نبوده تا ابد نباید باشد. بسیار چیزها است كه اول نبوده و سپس شروع شده و پیش رفته ، بسیار چیزها است كه تا الان نیست و از این پس باید باشد. در جهان یك روزی بوده كه قضاوت در میان نبوده ، و هر فردی چون از كسی زور میدیده و یا ستمی میكشیده مجبور بوده كه او هم به زورآزمایی مبادرت کند و حق خود را خود بخواهد. ولی سپس كسانی به پیروی از خرد ، دادگاه و قضاوت بوجود آوردهاند و الان اگر كسی برای گرفتن حق خود شخصاً بزورآزمایی مبادرت کند همه او را نتراشیده و وحشی میخوانند.
میگویند : «زندگانی جنگ است». میگویم : چه بهانهی خوشی بدستتان افتاده. ولی بدانید این سخن بیاساس است و ما بیاساسی این را خوب فهمیدهایم. آری ، زندگی را میتوان با مبارزه بسر برد ولی یك زندگانی حیوانی خواهد بود. نتیجه همین میشود كه شهرها ویرانه گردند و میلیونها مردان قربانی طمع و هوس چند نفر شوند. اگر شما خواستتان این است كه زندگانی جز با جنگ شدنی نیست از حقیقت بسیار دورید و ما پاسخ چنین خیال پوچی را بارها دادهایم.
جنگ را باید با بدیها كرد. باید با ستمگریها و با تجاوزگریها كرد.
مردمان بجای اینكه بیجهت با هم بجنگند باید دست به هم بدهند و نیروی خود را یكی کرده با دشمن همگانی خود كه بدیهاست بجنگند. باید كوشش بکنند و جهان را از هر گونه بدیها ـ از حیوانات گزنده و موذی و از بیماریها ، و از دغلها و نیرنگها ـ پاك کنند. باید مقصودشان این باشد و در این راه بكوشند و تا میتوانند پیش بروند.
بجای آنكه باین كشور و بآن كشور بتازند و بیهوده این جنگافزارها را بكار برند و خونها بریزند ، هر ملتی در جای خود بنشینند و بآبادی و بهتری جهان بكوشند ، و اگر ملتی را دیدند كه سر ستمگری دارد و یا مرز دیگران را نشناخته تجاوز میكند دست به هم داده آنان را در جای خود نشانند و این جنگافزارها را در آن راه بکار برند.
(بزبان عادی)
بخش یکم بند دوازدهم
(تکهی 2 از 2)
🔶 جنگ را باید با بدیها كرد.
این جنگها كه در جهان است جز میوهی حرص و طمع و كینهتوزی نیست.
جز از خصلتهای پست حیوانی ناشی نمیشود.
این ملل برای چه میجنگند؟! برای چه از خرد پیروی نمیكنند؟!
آیا چه فرقی میان افراد و ملل است؟!
آیا وحشیگری نیست كه بیهیچ سببی خون میلیونها جوانان را میریزند؟!
آیا پستفطرتی نیست كه بر سر شهرها بمب و آتش میبارانند؟!
در راه كدام هدف بزرگی اینهمه آسیبها را میرسانند؟!
این مردانی كه جهان را با حرص و طمع و خونریزی راه میبرند نمیتوان ارزشمند داشت.
جنگ را باید با بدیها كرد ، با ستمگریها و تجاوزگریها كرد.
🔸🔸🔸
اینان آن کسانیاند كه پیمان میبندند برای آنكه هر زمان خواستند بشكنند. آنانند كه دروغ و دغل میکنند و اینها را بد نمیدانند. آنانند که وقتی به یك ملت ناتوانی میرسند نه نام خدا ، و نه انسانیت و نه پیمان ، و نه زینهار ، هیچ یك جلو زورگویی آنها را نمیگیرد. ولی چون از یك ملت تواناتری زور و فشار میبینند بیشرمانه فریادها برمیآورند و مظلومنمایی میكنند.
اینان (این شاگردان مکتب ماكیاولی) افکار ما را خام تصور کرده میخندند و این نمیدانند كه خامی افکار آنها به همه عیان شده ، نمیدانند كه روزگار بكارهای آنان چه زهرخندهایی میزند.
میگویند : «این حرفها رواج نخواهد یافت». میگویم : چرا نیابد؟! دلیلش چیست؟! شما هر یك در نوبت خود دست از هوسبازی بکشید ، مسلماً اینها پیش خواهد رفت.
میگویند : «آدمیان از اول چنین بودهاند و هستند». میگویم : چون چیزی نبوده تا ابد نباید باشد. بسیار چیزها است كه اول نبوده و سپس شروع شده و پیش رفته ، بسیار چیزها است كه تا الان نیست و از این پس باید باشد. در جهان یك روزی بوده كه قضاوت در میان نبوده ، و هر فردی چون از كسی زور میدیده و یا ستمی میكشیده مجبور بوده كه او هم به زورآزمایی مبادرت کند و حق خود را خود بخواهد. ولی سپس كسانی به پیروی از خرد ، دادگاه و قضاوت بوجود آوردهاند و الان اگر كسی برای گرفتن حق خود شخصاً بزورآزمایی مبادرت کند همه او را نتراشیده و وحشی میخوانند.
میگویند : «زندگانی جنگ است». میگویم : چه بهانهی خوشی بدستتان افتاده. ولی بدانید این سخن بیاساس است و ما بیاساسی این را خوب فهمیدهایم. آری ، زندگی را میتوان با مبارزه بسر برد ولی یك زندگانی حیوانی خواهد بود. نتیجه همین میشود كه شهرها ویرانه گردند و میلیونها مردان قربانی طمع و هوس چند نفر شوند. اگر شما خواستتان این است كه زندگانی جز با جنگ شدنی نیست از حقیقت بسیار دورید و ما پاسخ چنین خیال پوچی را بارها دادهایم.
جنگ را باید با بدیها كرد. باید با ستمگریها و با تجاوزگریها كرد.
مردمان بجای اینكه بیجهت با هم بجنگند باید دست به هم بدهند و نیروی خود را یكی کرده با دشمن همگانی خود كه بدیهاست بجنگند. باید كوشش بکنند و جهان را از هر گونه بدیها ـ از حیوانات گزنده و موذی و از بیماریها ، و از دغلها و نیرنگها ـ پاك کنند. باید مقصودشان این باشد و در این راه بكوشند و تا میتوانند پیش بروند.
بجای آنكه باین كشور و بآن كشور بتازند و بیهوده این جنگافزارها را بكار برند و خونها بریزند ، هر ملتی در جای خود بنشینند و بآبادی و بهتری جهان بكوشند ، و اگر ملتی را دیدند كه سر ستمگری دارد و یا مرز دیگران را نشناخته تجاوز میكند دست به هم داده آنان را در جای خود نشانند و این جنگافزارها را در آن راه بکار برند.
🔶 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟ (بخش یکم)
🔸 2ـ سازمان ملل متفق چیست و چگونه است؟.. (تکهی 1)
اکنون ببینیم این سازمان چیست و از ماهیت آن سخن رانیم : باید دانست سازمان ملل متفق بجامعهی ملل بسیار ماننده است و برای اینکه ماهیت و مقاصد آن شناخته شود من بهتر میدانم دیباچهی منشور آن را در پایین بیاورم :
«ما تودههای دولتهای همدست بر این شدهایم که :
ـ نژادهای آینده را از آسیبهای جنگ که در زمان ما دو بار بتمدن جهان گزندی توانفرسا رسانید نگه داریم.
ـ با زبانی آشکار و باور استوار حقوق اساسی آدمیان و ارجمندی آنان ، و همچنان یکسان بودن حقوق مردان و زنان و یکسان بودن حقوق همهی تودهها را ، اعم از بزرگ و کوچک ، آگاهی میدهیم.
ـ برای آنکه دادگری درمیان باشد و بهمهی تعهداتی که از پیمانبندیها و یا از دیگر سرچشمههای حقوق بینالملل پدید آمده پاس گزارده شود راه باز مینماییم.
ـ پیشرفت کارهای اجتماعی را آسانتر گردانیده بهترین زمینه را برای زندگی با آزادی بیشتری آماده میگردانیم.
برای آنکه این مقاصد را تأمین کنیم :
ـ گذشت را شیوهی خود گردانیده بنام صلح و آرامش روابط همسایگی را ارجمند خواهیم شمرد.
ـ با پذیرفتن اصولی و پیش گرفتن تدبیرهایی دست یازیدن بافزارهای جنگی را در مورد منافع عمومی از میان خواهیم برد.
ـ برای آنکه همهی تودهها بهره از پیشرفتهای اجتماعی و اقتصادی یابند به بنیادگزاریهای بینالمللی خواهیم برخاست.
ـ بآن خواهیم بود که در راه انجام دادن باین آرزوها همه باهم کوشیم.
در نتیجهی اینهاست که دولتهای متبوعهی ما بدستیاری نمایندگانی که فرستادهاند در شهر سانفرانسیسکو گرد آمدهاند که با امضاء گزاردن باین منشور یک سازمان بینالمللی بنام سازمان ملل متفق پدید آورند».
این دیباچه ماهیت و مقاصد سازمان ملل متفق را روشن میگرداند. آمدیم بشاخهبندیهای آن ، باید گفت در آن باره هم این سازمان بجامعهی ملل بسیار نزدیکست. شعبههای اساسی آن اینهاست : مجمع عمومی ، شورای امنیت ، دیوان داوری بینالمللی ، شورای امور اقتصادی و اجتماعی ، دبیرخانه.
دربارهی این سازمان و کارهای آن ، اخیراً در روزنامهها سخنان بسیار رانده شده و من جملههای پایین را از یکی از آنها میآورم :
«سازمان ملل متفق را باید بکشوری تشبیه کرد که قوهی مجریه (یا دولت) آن شورای امنیت میباشد و قوهی تقنینیه (یا پارلمان) آن مجمع عمومی و قوهی قضائیهی آن دیوان داوری بینالمللی آن میباشد و قانون اساسی آن را باید میثاق یا منشور انجمن ملل متفق محسوب کرد. یعنی همان طور که در هر مملکت قانون را پارلمان تصویب مینماید و دولت اجرا میکند و یا سازمان قضائیه حکم صادر میکند و مجری آن حکم باز هم دولت میباشد ، در سازمان ملل متفق هم مجری قوانین و تصمیمات ، مجمع عمومی و دیوان داوری بینالمللی همان شورای امنیت میباشد».
این بیان نیکی دربارهی آن سازمانست. منشور یا میثاق (که باید ما آن را در آخر کتاب یا جداگانه بچاپ رسانیم) بجای آیین یا قانون اساسیست ، مجمع عمومی که با شرکت نمایندگان همهی دولتهای عضو سازمان ، سالی یک بار ، تشکیل یافته نشستها برپا میگرداند ، بیش از همه برای شور در کارهای بزرگ جهان و نگهداری صلح و آرامش و کوشش بکاستن از آمادگیهای جنگی دولتهاست.
اما شورای امنیت که باید آن را ارجمندترین شاخهی این «خجسته درخت صلح جهانی» شمرد ، باید همیشه برپا باشد و بکارهای خود پردازد. این شورا که از نمایندگان یازده دولت تشکیل مییابد : پنج دولت بزرگ که اعضای همیشگی آن میباشند (روس و انگلیس و فرانسه و چین و آمریکا) و شش دولت کوچک که برگزیده میشوند و دو سال یک بار تغییر مییابند (بار نخست دولتهای مصر و مکزیک و هلند و استرالیا و برزیل و لهستان برگزیده شدهاند).
🔸 2ـ سازمان ملل متفق چیست و چگونه است؟.. (تکهی 1)
اکنون ببینیم این سازمان چیست و از ماهیت آن سخن رانیم : باید دانست سازمان ملل متفق بجامعهی ملل بسیار ماننده است و برای اینکه ماهیت و مقاصد آن شناخته شود من بهتر میدانم دیباچهی منشور آن را در پایین بیاورم :
«ما تودههای دولتهای همدست بر این شدهایم که :
ـ نژادهای آینده را از آسیبهای جنگ که در زمان ما دو بار بتمدن جهان گزندی توانفرسا رسانید نگه داریم.
ـ با زبانی آشکار و باور استوار حقوق اساسی آدمیان و ارجمندی آنان ، و همچنان یکسان بودن حقوق مردان و زنان و یکسان بودن حقوق همهی تودهها را ، اعم از بزرگ و کوچک ، آگاهی میدهیم.
ـ برای آنکه دادگری درمیان باشد و بهمهی تعهداتی که از پیمانبندیها و یا از دیگر سرچشمههای حقوق بینالملل پدید آمده پاس گزارده شود راه باز مینماییم.
ـ پیشرفت کارهای اجتماعی را آسانتر گردانیده بهترین زمینه را برای زندگی با آزادی بیشتری آماده میگردانیم.
برای آنکه این مقاصد را تأمین کنیم :
ـ گذشت را شیوهی خود گردانیده بنام صلح و آرامش روابط همسایگی را ارجمند خواهیم شمرد.
ـ با پذیرفتن اصولی و پیش گرفتن تدبیرهایی دست یازیدن بافزارهای جنگی را در مورد منافع عمومی از میان خواهیم برد.
ـ برای آنکه همهی تودهها بهره از پیشرفتهای اجتماعی و اقتصادی یابند به بنیادگزاریهای بینالمللی خواهیم برخاست.
ـ بآن خواهیم بود که در راه انجام دادن باین آرزوها همه باهم کوشیم.
در نتیجهی اینهاست که دولتهای متبوعهی ما بدستیاری نمایندگانی که فرستادهاند در شهر سانفرانسیسکو گرد آمدهاند که با امضاء گزاردن باین منشور یک سازمان بینالمللی بنام سازمان ملل متفق پدید آورند».
این دیباچه ماهیت و مقاصد سازمان ملل متفق را روشن میگرداند. آمدیم بشاخهبندیهای آن ، باید گفت در آن باره هم این سازمان بجامعهی ملل بسیار نزدیکست. شعبههای اساسی آن اینهاست : مجمع عمومی ، شورای امنیت ، دیوان داوری بینالمللی ، شورای امور اقتصادی و اجتماعی ، دبیرخانه.
دربارهی این سازمان و کارهای آن ، اخیراً در روزنامهها سخنان بسیار رانده شده و من جملههای پایین را از یکی از آنها میآورم :
«سازمان ملل متفق را باید بکشوری تشبیه کرد که قوهی مجریه (یا دولت) آن شورای امنیت میباشد و قوهی تقنینیه (یا پارلمان) آن مجمع عمومی و قوهی قضائیهی آن دیوان داوری بینالمللی آن میباشد و قانون اساسی آن را باید میثاق یا منشور انجمن ملل متفق محسوب کرد. یعنی همان طور که در هر مملکت قانون را پارلمان تصویب مینماید و دولت اجرا میکند و یا سازمان قضائیه حکم صادر میکند و مجری آن حکم باز هم دولت میباشد ، در سازمان ملل متفق هم مجری قوانین و تصمیمات ، مجمع عمومی و دیوان داوری بینالمللی همان شورای امنیت میباشد».
این بیان نیکی دربارهی آن سازمانست. منشور یا میثاق (که باید ما آن را در آخر کتاب یا جداگانه بچاپ رسانیم) بجای آیین یا قانون اساسیست ، مجمع عمومی که با شرکت نمایندگان همهی دولتهای عضو سازمان ، سالی یک بار ، تشکیل یافته نشستها برپا میگرداند ، بیش از همه برای شور در کارهای بزرگ جهان و نگهداری صلح و آرامش و کوشش بکاستن از آمادگیهای جنگی دولتهاست.
اما شورای امنیت که باید آن را ارجمندترین شاخهی این «خجسته درخت صلح جهانی» شمرد ، باید همیشه برپا باشد و بکارهای خود پردازد. این شورا که از نمایندگان یازده دولت تشکیل مییابد : پنج دولت بزرگ که اعضای همیشگی آن میباشند (روس و انگلیس و فرانسه و چین و آمریکا) و شش دولت کوچک که برگزیده میشوند و دو سال یک بار تغییر مییابند (بار نخست دولتهای مصر و مکزیک و هلند و استرالیا و برزیل و لهستان برگزیده شدهاند).
✴️ ریشهی بدبختیها (تکهی هفتادوپنجم)
🔶 در بدی تا كجا پیش رفتهاند؟! (بخش یک از یک)
چنانكه خوانندگان میدانند در تبریز هر سال زمستان برای دستگیری از بینوایان پولی از توانگران گرد آورده میشود ، امسال نیز آقای استاندار آذربایجان بهمدستی «آزادگان» پیشگام شدند و باز كوشش آغاز كردند ، و چنانكه تلگرافشان را در پرچم بچاپ رسانیدیم یك زمینهی نیكی برای این دستگیری فراهم گردانیدند.
لیكن چنانكه گفته میشود كسانی بنام آنكه چرا دیگران پیشگام شدهاند یا چرا ما در كمیسیون نیستیم بكارشكنی میكوشند. این سخن كه ما میشنویم مایهی اندوهی میگردد. زیرا ما ایرانیان را پستاندیشه و آلوده میشناسیم ولی باین اندازه گمان نمیبردیم كه كسانی در چنین كاری نیز دربند رشك و خودخواهی باشند.
🔸این شیوهی ایرانیانست كه چون چند تنی بیك كوششی پرداختند دیگران نه تنها بیاوری برنخیزند ، بلكه از راه رشك بدشمنی و كارشكنی پردازند و یا «مانندهسازی» نمایند. این شیوه را ما از این مردم آلوده نیك میشناسیم. لیكن گمان نمیبردیم كه در كوشش بدستگیری درماندگان نیز آن شیوه را بكار اندازند.
🔸این رفتار ایرانیان نیك نشان میدهد كه یك مردمی به هر اندازه كه از سرفرازیها بیبهره باشند خودخواهیشان بیشتر خواهد گردید. ای بیچارگان! چرا آن بشما برنمیخورد كه زیردست و لگدمال بیگانگان شدهاید و هیچ گونه ارزشی بشما نمیگزارند ، آن بشما برنمیخورد كه بیستملیون مردمید و در حساب هیچی نمیباشید ، آن بشما برنمیخورد كه صد گونه آلودگیهای رسوا دارید ـ ولی این برمیخورد كه در فلان كمیسیون عضویت نیافتهاید؟!
🔸داستان شما داستان گدایان راهنشین است كه به بیخ دیواری خزیده و بآیندگان و روندگان گردن كج كنند و بطمع دهشاهی صد فروتنی نشان دهند ولی درمیان خود بیكدیگر بزرگی فروشند ، گردن كشند ، رشك برند ، خودستایی نمایند. این بآن گوید : «چرا سلام ندادی ، آخر من از تو ده سال بزرگترم؟!..» آن باین برتری فروشد و گوید : «من مثل تو نیستم كه به هر كسی دست دراز كنم». آنهمه پول و توانایی را در دیگران دیده و درشكه و اتومبیل و رختهای شیك آیندگان و روندگان را تماشا كرده هیچی نگویند و حسرتی نكشند ولی همینكه یكی از خودشان پیش افتاد و یك دهشاهی پول از كسی گرفت آتش رشك در دلهاشان زبانه زند و زبانها بنكوهش و پرخاش باز میشود. آن یكی دندان ساییده گوید : «ای پررو باز هم جلو افتادی؟!..» آن دیگری برای شنوانیدن بپولدهنده ، آواز بلند گردانیده میگوید : «آخر تو مستحق نیستی چرا جلو میدوی؟!..». بر سر ده شاهی پوست همدیگر را كنند.
🔸شما نیز همانگونه شدهاید. آنهمه سرفرازیها و تواناییها را در دیگران میبینید و هیچ نمیگویید : «ما چرا نداریم؟!... ما چرا از آنان پستر و پستتر باشیم؟!» ولی چون یك تنی از خودتان بیك كاری برخاست و یك نامی پیدا كرد دیگ رشك و خشم در سینههاتان بجوش میآید و ناآرام میگردید!..
هیچ پروا نمیكنید كه رشتهی سرنوشت خود را از دست دادهاید و این دیگرانند كه باید آیندهی شما را معین گردانند ولی این بشما برمیخورد كه در فلان كمیسیون عضویت پیدا نكردهاید. دریغ ای ایرانیان دریغ! دریغ كه در لجنزار پستی فرورفتهاید و این بدتر كه سرگیجید و نمیدانید و با جنبهای بیجای خود هرچه فروتر میروید.
از سخن خود پردور نرویم : گفتگو از «كمیسیون دستگیری از بینوایان» تبریز بود. ما از دور ایستادهایم و از چگونگی آگاه نیستیم ولی از اینكه همراهان ما (آزادگان) بچنین كوششی برخاستهاند خشنودیم. پیشروان آزادگان در تبریز مردان آزموده و كاردانند و این بیجاست كه ما از این دوری ، راه بآنان نماییم. برای جلوگیری از بهانهی دیگرانست كه میگویم : اگر مایهی آزردگی و رشك دیگران ، در كمیسیون ، بودن آزادگانست یاران ما بیشتر پاكدلی نمایند و جاهای خود را بآنان بازگزارند و كوشش را كه خواهند كرد در بیرون كنند.
ما میشنویم چون پولی كه زمینه برای گرد آوردنش فراهم گردیده مبلغ بزرگیست كسانی آب بدهانهاشان افتاده و اینست میكوشند كه خود را در كمیسیون جا دهند تا بلكه كیسهی خود را پر گردانند. ولی من بآنان پیام میفرستم كه در كاری كه پای پاكدینان و آزادگان درمیان باشد میدانی بچنان بهرهمندی نامشروع باز نخواهد بود و من بیاران یادآوری میكنم كه بیش از همه باین موضوع نظارت كنند و از هر كسی كه طمعی فهمیدند ـ از بزرگ و كوچك ـ جلوشان گیرند و باك از كسی ننمایند.
اینها چیزهاییست كه ما در تهران میشنویم و باشد كه هیچ راست نباشد. اما كوشش در تهران برای گرفتن پول از آذربایجانیان اینجا ، با نمایندگان گفتگوهایی شده و نتیجه را آگاهی خواهیم داد.
(پرچم روزانه شمارهی 240)
🔶 در بدی تا كجا پیش رفتهاند؟! (بخش یک از یک)
چنانكه خوانندگان میدانند در تبریز هر سال زمستان برای دستگیری از بینوایان پولی از توانگران گرد آورده میشود ، امسال نیز آقای استاندار آذربایجان بهمدستی «آزادگان» پیشگام شدند و باز كوشش آغاز كردند ، و چنانكه تلگرافشان را در پرچم بچاپ رسانیدیم یك زمینهی نیكی برای این دستگیری فراهم گردانیدند.
لیكن چنانكه گفته میشود كسانی بنام آنكه چرا دیگران پیشگام شدهاند یا چرا ما در كمیسیون نیستیم بكارشكنی میكوشند. این سخن كه ما میشنویم مایهی اندوهی میگردد. زیرا ما ایرانیان را پستاندیشه و آلوده میشناسیم ولی باین اندازه گمان نمیبردیم كه كسانی در چنین كاری نیز دربند رشك و خودخواهی باشند.
🔸این شیوهی ایرانیانست كه چون چند تنی بیك كوششی پرداختند دیگران نه تنها بیاوری برنخیزند ، بلكه از راه رشك بدشمنی و كارشكنی پردازند و یا «مانندهسازی» نمایند. این شیوه را ما از این مردم آلوده نیك میشناسیم. لیكن گمان نمیبردیم كه در كوشش بدستگیری درماندگان نیز آن شیوه را بكار اندازند.
🔸این رفتار ایرانیان نیك نشان میدهد كه یك مردمی به هر اندازه كه از سرفرازیها بیبهره باشند خودخواهیشان بیشتر خواهد گردید. ای بیچارگان! چرا آن بشما برنمیخورد كه زیردست و لگدمال بیگانگان شدهاید و هیچ گونه ارزشی بشما نمیگزارند ، آن بشما برنمیخورد كه بیستملیون مردمید و در حساب هیچی نمیباشید ، آن بشما برنمیخورد كه صد گونه آلودگیهای رسوا دارید ـ ولی این برمیخورد كه در فلان كمیسیون عضویت نیافتهاید؟!
🔸داستان شما داستان گدایان راهنشین است كه به بیخ دیواری خزیده و بآیندگان و روندگان گردن كج كنند و بطمع دهشاهی صد فروتنی نشان دهند ولی درمیان خود بیكدیگر بزرگی فروشند ، گردن كشند ، رشك برند ، خودستایی نمایند. این بآن گوید : «چرا سلام ندادی ، آخر من از تو ده سال بزرگترم؟!..» آن باین برتری فروشد و گوید : «من مثل تو نیستم كه به هر كسی دست دراز كنم». آنهمه پول و توانایی را در دیگران دیده و درشكه و اتومبیل و رختهای شیك آیندگان و روندگان را تماشا كرده هیچی نگویند و حسرتی نكشند ولی همینكه یكی از خودشان پیش افتاد و یك دهشاهی پول از كسی گرفت آتش رشك در دلهاشان زبانه زند و زبانها بنكوهش و پرخاش باز میشود. آن یكی دندان ساییده گوید : «ای پررو باز هم جلو افتادی؟!..» آن دیگری برای شنوانیدن بپولدهنده ، آواز بلند گردانیده میگوید : «آخر تو مستحق نیستی چرا جلو میدوی؟!..». بر سر ده شاهی پوست همدیگر را كنند.
🔸شما نیز همانگونه شدهاید. آنهمه سرفرازیها و تواناییها را در دیگران میبینید و هیچ نمیگویید : «ما چرا نداریم؟!... ما چرا از آنان پستر و پستتر باشیم؟!» ولی چون یك تنی از خودتان بیك كاری برخاست و یك نامی پیدا كرد دیگ رشك و خشم در سینههاتان بجوش میآید و ناآرام میگردید!..
هیچ پروا نمیكنید كه رشتهی سرنوشت خود را از دست دادهاید و این دیگرانند كه باید آیندهی شما را معین گردانند ولی این بشما برمیخورد كه در فلان كمیسیون عضویت پیدا نكردهاید. دریغ ای ایرانیان دریغ! دریغ كه در لجنزار پستی فرورفتهاید و این بدتر كه سرگیجید و نمیدانید و با جنبهای بیجای خود هرچه فروتر میروید.
از سخن خود پردور نرویم : گفتگو از «كمیسیون دستگیری از بینوایان» تبریز بود. ما از دور ایستادهایم و از چگونگی آگاه نیستیم ولی از اینكه همراهان ما (آزادگان) بچنین كوششی برخاستهاند خشنودیم. پیشروان آزادگان در تبریز مردان آزموده و كاردانند و این بیجاست كه ما از این دوری ، راه بآنان نماییم. برای جلوگیری از بهانهی دیگرانست كه میگویم : اگر مایهی آزردگی و رشك دیگران ، در كمیسیون ، بودن آزادگانست یاران ما بیشتر پاكدلی نمایند و جاهای خود را بآنان بازگزارند و كوشش را كه خواهند كرد در بیرون كنند.
ما میشنویم چون پولی كه زمینه برای گرد آوردنش فراهم گردیده مبلغ بزرگیست كسانی آب بدهانهاشان افتاده و اینست میكوشند كه خود را در كمیسیون جا دهند تا بلكه كیسهی خود را پر گردانند. ولی من بآنان پیام میفرستم كه در كاری كه پای پاكدینان و آزادگان درمیان باشد میدانی بچنان بهرهمندی نامشروع باز نخواهد بود و من بیاران یادآوری میكنم كه بیش از همه باین موضوع نظارت كنند و از هر كسی كه طمعی فهمیدند ـ از بزرگ و كوچك ـ جلوشان گیرند و باك از كسی ننمایند.
اینها چیزهاییست كه ما در تهران میشنویم و باشد كه هیچ راست نباشد. اما كوشش در تهران برای گرفتن پول از آذربایجانیان اینجا ، با نمایندگان گفتگوهایی شده و نتیجه را آگاهی خواهیم داد.
(پرچم روزانه شمارهی 240)