✴️ حقایق زندگی
(تکهی ششم)
🔸باید جدایی میانهی نیك و بد گزاشت
(بخش 1 از 3)
یك مرده با یك زنده فرقهایی دارد و یكی از آن فرقها اینست كه زنده نیك و بد فهمد و جدایی میانهی خوشی و ناخوشی گزارد. مثلاً اگر كسی باو احترام كرد یا نوازش نمود یا در روز درماندگی دستگیری دریغ نگفت ازو خشنود میگردد و مهر او را به دل سپارد. برعكس اگر كسی باو بیاحترامی نمود و یا زباندرازی كرد و یا خیانتی نشان داد او را دشمن دارد و كینهاش را در سینه جا دهد.
اینها خاصیت یك زنده است. ولی مرده هیچ جدایی میانهی نیكی و بدی نتواند گزاشت. كسی اگر دلش باو سوخت و بالا سرش ایستاده گریست ، و دیگری بیاحترامانه او را لگدمال ساخت ، هر دو یكی باشد و از مرده خشنودی و ناخشنودی پدیدار نگردد.
در تودهها نیز چنین است. در تودهها برخی زندهاند و خواص زندگانی تودهای را دارا میباشند و برخی مردهاند و خواص چنان زندگی از میانشان برخاسته.
یك تودهی زنده فرق میان نیكیها و بدیها گزارد. كسی را كه نیكی كرد اگرچه یك فرد گمنامی باشد بزرگ گرداند و آنكه بدی نمود خوارش دارد و نابودش گرداند.
🔸یكی از حالات غمانگیزی در تودهی ایران همینست كه حس فرقگزاری میانهی نیك و بد بسیار ضعیف گردیده ، و این یكی از علاماتست كه این تودهی بدبخت بیمار است و حس زندگانی در آن كمتر گردیده.
ما میبینیم كسانی باین كشور خیانت كرده و از راه خیانت پول اندوختهاند و مردم با آنكه سیاهكاریهای آنان را میشناسند باز با آنان آمد و شد دارند ، در مجالس راهشان میدهند.
میبینیم كسانی كه دیروز در زمان شاه گذشته در ستایشگری اندازه نمیشناختند و صد چاپلوسی میكردند همینكه او رفت بیكبار زبان برگردانیده بدگویی آغاز كردند ، و چنین شناعتی از صدها كسان سرزده! ولی مردم پروا نمینمایند و هیچ نمیخواهند از این بدكاران بازخواستی كرده بگویند : آن ستایشگری دیروزی چه بود و این نكوهشگری امروزی چیست؟!..
میبینیم كسانی از سركردگان سالها از وزارت جنگ حقوقهای گزاف گرفته و همیشه بنام سرلشگری یا سرتیپی یا سرهنگی ریاست كرده ، و همیشه با اتومبیلهای شیك دولتی در گردش بوده ، و همیشه در خیابانها و مجلسها بمردم برتری فروختهاند ، و چون پس از سالیانی یك آزمایش[ی] پیش آمد و هنگام آن رسید كه این سربازان عالیمقام انجام وظیفه نمایند بیكبار همه چیز را فراموش كردند و با یك رسوایی فراموش نشدنی رو بسوی تهران آورده بگریختند؟
آن سرلشگر محتشمی بود كه از خراسان چنان گریخته كه آدم از شنیدن داستان آن شرمنده میگردد. آن سرلشگر مطبوعی و سرهنگ صفوی [1] بود كه از تبریز با آن شرحی كه بارها نوشتهایم رو بگریز آوردند ؛ آن سرتیپ قادری بود كه همینكه خطر رو نموده عده را بافسران زیردست سپرده و خود از میان دررفته و از اردبیل رو بتهران آورده. آن سرتیپ پوریا بود كه بسربازان دستور داده اسلحه را بریزند و بگریزند و خود نیز رو بگریز آورده.
كسانی كه گناهی باین بزرگی كردهاند مردم چندان پروایی نمیكنند و چندان جدایی میان آنان با آن افسران غیرتمندی كه ایستادند و كشته و یا دستگیر گردیدند نمیگزارند.
دریغا! یك افسر و گریختن از جنگ؟!.. یك افسر و اسلحه دادن بدست راهزنان؟!.. دریغا! صد دریغا!
اینها چیزهاییست كه اگر میشنیدیم بآسانی باور نمیكردیم. ولی آمد روزی كه با دیدهی خود دیدیم.
🔸كنون از آن بدتر این را میبینیم كه مردم باین سیاهكاریها با دیدهی عادت مینگرند و چندان پروایی نمینمایند. در اینجاست كه میفهمیم این توده سخت بیمار است و خواص زندگانی تودهای را از دست داده.
ما میشنویم در این پیشامدها در پیرامون مراغه شرارتهایی پیدا شده و كسانی در اینجا و آنجا سوارانی بگرد سرآورده براهزنی پرداختهاند و پس از آنكه مدتها مایهی شرارت بودهاند و دارایی مردم را بردهاند ، امنیه[=ژاندارمری] بر سر آنها رفته و با جنگ دستگیرشان گردانیده ولی شبانه رهاشان كرده و چنین شهرت داده كه گریختهاند.
میشنویم صفرنامی را كه چون امنیه اقدام نمیكرده خود مردم سوارانی ترتیب داده و بر سرش رفته و پس از جنگ و كشته شدن ، كسان او را شكستهاند كه ناگزیر گردیده تسلیم شود و اسلحه سپارد ولی در همان هنگام ، ناگهانی رئیس امنیهی مراغه خود را بآنجا رسانیده و بدخالت پرداخته و بنام آنكه صفر بمن ملتجی گردیده و دیگر شرارت نخواهد كرد سواران را بازگردانیده و بدین سان راهزن را از دست مردم گرفته و آزاد گردانیده.
یك چنین خیانت آشكاری از یك مأمور دولتی سرزده ، و این بدتر كه مردم نیز بخاموشی گراییدهاند و در برابر چنین زشتكاری جز بیپروایی از خود نشان نمیدهند.
[1] : دربارهی سرهنگ صفوی اشتباه از گزارشگر رخ داده و دو شماره بعد در روزنامه پوزشخواهی و نوشته شده كه او نه تنها از گریختگان نبوده بلكه ایستادگی نموده و دستگیر گردیده بود كه اخیراً با دیگران آزاد گردیده.
(تکهی ششم)
🔸باید جدایی میانهی نیك و بد گزاشت
(بخش 1 از 3)
یك مرده با یك زنده فرقهایی دارد و یكی از آن فرقها اینست كه زنده نیك و بد فهمد و جدایی میانهی خوشی و ناخوشی گزارد. مثلاً اگر كسی باو احترام كرد یا نوازش نمود یا در روز درماندگی دستگیری دریغ نگفت ازو خشنود میگردد و مهر او را به دل سپارد. برعكس اگر كسی باو بیاحترامی نمود و یا زباندرازی كرد و یا خیانتی نشان داد او را دشمن دارد و كینهاش را در سینه جا دهد.
اینها خاصیت یك زنده است. ولی مرده هیچ جدایی میانهی نیكی و بدی نتواند گزاشت. كسی اگر دلش باو سوخت و بالا سرش ایستاده گریست ، و دیگری بیاحترامانه او را لگدمال ساخت ، هر دو یكی باشد و از مرده خشنودی و ناخشنودی پدیدار نگردد.
در تودهها نیز چنین است. در تودهها برخی زندهاند و خواص زندگانی تودهای را دارا میباشند و برخی مردهاند و خواص چنان زندگی از میانشان برخاسته.
یك تودهی زنده فرق میان نیكیها و بدیها گزارد. كسی را كه نیكی كرد اگرچه یك فرد گمنامی باشد بزرگ گرداند و آنكه بدی نمود خوارش دارد و نابودش گرداند.
🔸یكی از حالات غمانگیزی در تودهی ایران همینست كه حس فرقگزاری میانهی نیك و بد بسیار ضعیف گردیده ، و این یكی از علاماتست كه این تودهی بدبخت بیمار است و حس زندگانی در آن كمتر گردیده.
ما میبینیم كسانی باین كشور خیانت كرده و از راه خیانت پول اندوختهاند و مردم با آنكه سیاهكاریهای آنان را میشناسند باز با آنان آمد و شد دارند ، در مجالس راهشان میدهند.
میبینیم كسانی كه دیروز در زمان شاه گذشته در ستایشگری اندازه نمیشناختند و صد چاپلوسی میكردند همینكه او رفت بیكبار زبان برگردانیده بدگویی آغاز كردند ، و چنین شناعتی از صدها كسان سرزده! ولی مردم پروا نمینمایند و هیچ نمیخواهند از این بدكاران بازخواستی كرده بگویند : آن ستایشگری دیروزی چه بود و این نكوهشگری امروزی چیست؟!..
میبینیم كسانی از سركردگان سالها از وزارت جنگ حقوقهای گزاف گرفته و همیشه بنام سرلشگری یا سرتیپی یا سرهنگی ریاست كرده ، و همیشه با اتومبیلهای شیك دولتی در گردش بوده ، و همیشه در خیابانها و مجلسها بمردم برتری فروختهاند ، و چون پس از سالیانی یك آزمایش[ی] پیش آمد و هنگام آن رسید كه این سربازان عالیمقام انجام وظیفه نمایند بیكبار همه چیز را فراموش كردند و با یك رسوایی فراموش نشدنی رو بسوی تهران آورده بگریختند؟
آن سرلشگر محتشمی بود كه از خراسان چنان گریخته كه آدم از شنیدن داستان آن شرمنده میگردد. آن سرلشگر مطبوعی و سرهنگ صفوی [1] بود كه از تبریز با آن شرحی كه بارها نوشتهایم رو بگریز آوردند ؛ آن سرتیپ قادری بود كه همینكه خطر رو نموده عده را بافسران زیردست سپرده و خود از میان دررفته و از اردبیل رو بتهران آورده. آن سرتیپ پوریا بود كه بسربازان دستور داده اسلحه را بریزند و بگریزند و خود نیز رو بگریز آورده.
كسانی كه گناهی باین بزرگی كردهاند مردم چندان پروایی نمیكنند و چندان جدایی میان آنان با آن افسران غیرتمندی كه ایستادند و كشته و یا دستگیر گردیدند نمیگزارند.
دریغا! یك افسر و گریختن از جنگ؟!.. یك افسر و اسلحه دادن بدست راهزنان؟!.. دریغا! صد دریغا!
اینها چیزهاییست كه اگر میشنیدیم بآسانی باور نمیكردیم. ولی آمد روزی كه با دیدهی خود دیدیم.
🔸كنون از آن بدتر این را میبینیم كه مردم باین سیاهكاریها با دیدهی عادت مینگرند و چندان پروایی نمینمایند. در اینجاست كه میفهمیم این توده سخت بیمار است و خواص زندگانی تودهای را از دست داده.
ما میشنویم در این پیشامدها در پیرامون مراغه شرارتهایی پیدا شده و كسانی در اینجا و آنجا سوارانی بگرد سرآورده براهزنی پرداختهاند و پس از آنكه مدتها مایهی شرارت بودهاند و دارایی مردم را بردهاند ، امنیه[=ژاندارمری] بر سر آنها رفته و با جنگ دستگیرشان گردانیده ولی شبانه رهاشان كرده و چنین شهرت داده كه گریختهاند.
میشنویم صفرنامی را كه چون امنیه اقدام نمیكرده خود مردم سوارانی ترتیب داده و بر سرش رفته و پس از جنگ و كشته شدن ، كسان او را شكستهاند كه ناگزیر گردیده تسلیم شود و اسلحه سپارد ولی در همان هنگام ، ناگهانی رئیس امنیهی مراغه خود را بآنجا رسانیده و بدخالت پرداخته و بنام آنكه صفر بمن ملتجی گردیده و دیگر شرارت نخواهد كرد سواران را بازگردانیده و بدین سان راهزن را از دست مردم گرفته و آزاد گردانیده.
یك چنین خیانت آشكاری از یك مأمور دولتی سرزده ، و این بدتر كه مردم نیز بخاموشی گراییدهاند و در برابر چنین زشتكاری جز بیپروایی از خود نشان نمیدهند.
[1] : دربارهی سرهنگ صفوی اشتباه از گزارشگر رخ داده و دو شماره بعد در روزنامه پوزشخواهی و نوشته شده كه او نه تنها از گریختگان نبوده بلكه ایستادگی نموده و دستگیر گردیده بود كه اخیراً با دیگران آزاد گردیده.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
حافظ چه میگوید.pdf
406.5 KB
🔸 حافظ چه میگوید؟
🖌 احمد کسروی
🔹 ادبی
🖌 احمد کسروی
🔹 ادبی
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
ادبیات منظوم ایران.pdf
1.6 MB
🔸 ادبیات منظوم ایران
✍ احمد کسروی
📊 شمار ساتها : ۵۳ (اصلی) + ۵
بازپسین پراکنش : بهمن ۱۴۰۰
🔷 کتابخانهی پاکدینی
🔸 این دفتر از سوی «باهَمادِ پاکدینان» و بدست «کوشادِ تلگرام» پراکنده میگردد.
✍ احمد کسروی
📊 شمار ساتها : ۵۳ (اصلی) + ۵
بازپسین پراکنش : بهمن ۱۴۰۰
🔷 کتابخانهی پاکدینی
🔸 این دفتر از سوی «باهَمادِ پاکدینان» و بدست «کوشادِ تلگرام» پراکنده میگردد.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
خراباتیان_که_بودند_و_چه_میگفتند؟.pdf
1.6 MB
🔸 خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟
🖌 احمد کسروی
📊 شمار ساتها : ۳۵ (اصلی) + ۲
بازپسین پراکنش : بهمن ۱۴۰۰
🔷 کتابخانهی پاکدینی
🔸 این دفتر از سوی «باهَمادِ پاکدینان» و بدست «کوشادِ تلگرام» پراکنده میگردد.
🖌 احمد کسروی
📊 شمار ساتها : ۳۵ (اصلی) + ۲
بازپسین پراکنش : بهمن ۱۴۰۰
🔷 کتابخانهی پاکدینی
🔸 این دفتر از سوی «باهَمادِ پاکدینان» و بدست «کوشادِ تلگرام» پراکنده میگردد.
🔶 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 1ـ برای چه ایران بشورای امنیت شکایت کرد؟.. (تکهی 1)
در این باره هم باید یک شرح تاریخی نوشته شود : چنانکه خوانندگان میدانند در نتیجهی کشاکشهای حزبی که از چند سال پیش در ایران پدید آمده و سرچشمهی آنها همچشمی سیاسی دو همسایهی بزرگْ روس و انگلیس میباشد ، در پاییز گذشته[1324] در آذربایجان دستهای بنام دمکرات سر برافراشتند و تفنگ و سرنیزه بدست گرفته برای آذربایجان یک حکومت محلی بنیاد گزاردند و با عدههای دولتی که در شهرهای آذربایجان بودند بجنگ پرداختند و دسته بدسته آنها را زیردست گردانیده یا به تهران بازگشت دادند. اکنون در آنجا یک حکومت جداگانهای که نخستوزیرش آقای جعفر پیشهوریست پدید آمده و از داستانش همه آگاهند.
در ماه آبان که تازه دمکراتها به نیروهای دولتی تعرض میکردند دولت خواست عدهای آراسته و آماده بآنجا فرستد که پشتیبان نیروهای محلی باشد. ولی کارکنان شوروی که از سال 1320 در قسمت شمالی ایران دارای آرتش میباشند خرسندی ننموده نگزاردند تا عدهی فرستاده شده از شریفآباد که دو فرسخی قزوینست بآن سو بگذرند. با آنکه دولت ایران از پیش نظر خود را بسفارت آگاهی داده و به هر حال حق داشت که بآذربایجان که بخشی از خاک ایران بوده و هست آرتش بفرستد.
دولت ایران این رفتار شوروی را دخالت در کارهای ایران تلقی کرد و یادداشت اعتراضآمیز فرستاد. سفارت شوروی پاسخ داده نسبت دخالت در کارهای ایران را رد کرد ، و دربارهی جلوگیری از عدههای فرستاده شده هم چنین عذر آورد که چون نتیجهی رفتن این عدهها جنگ و خونریزی در آذربایجان خواهد بود و در آن حال دولت شوروی هم ناچار است بشمارهی آرتش خود در آنجا بیفزاید ، از اینرو آن را صلاح ندانسته و موافقت ننموده.
در همان روزها کنفرانس وزیران خارجهی سه دولت در مسکو برپا خواستی شد. چون بموجب «اعلامیهی سه دولت» و دیگر مدارک ، دولتهای انگلیس و آمریکا باستقلال ایران ضمانت کرده و به هر حال آنها نیز بموضوع علاقه داشتند گمان بسیار میرفت که پیشامد در آن کنفرانس بگفتگو گزارده شده تصمیمی گرفته گردد. اینبود حکیمی نخستوزیر وقت از دولت شوروی موافقت خواست که خودش به مسکو رود که هم در آن گفتگوها در کنفرانس حاضر باشد و هم با سررشتهداران شوروی از نزدیک برخورد پیدا کرده با خود آنها یکسره موضوع را بگفتگو گزارد.
ولی پس از چندی کنفرانس پایان پذیرفت و دانسته شد در آن باره تصمیمی گرفته نشده. از سوی دیگر دولت شوروی بدرخواست حکیمی پاسخی نداد و موافقت نکرد. سپس دانسته شد دولتها پیشنهاد کردهاند یک کمیسیون سه جانبه به ایران فرستاده شود که بیایند و از نزدیک حال آذربایجان و دیگر جاها را ببینند و چون در آن پیشنهاد جملههایی گنجانیده شده که معنایش نظارت کمیسیون بکارهای ایران (تا مدت بیستوپنج سال) بود مردم از آن سخت رنجیدند و روزنامهها و دارالشورا بآواز درآمدند و دولت ناگزیر شد آن را رد کرد.
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 1ـ برای چه ایران بشورای امنیت شکایت کرد؟.. (تکهی 1)
در این باره هم باید یک شرح تاریخی نوشته شود : چنانکه خوانندگان میدانند در نتیجهی کشاکشهای حزبی که از چند سال پیش در ایران پدید آمده و سرچشمهی آنها همچشمی سیاسی دو همسایهی بزرگْ روس و انگلیس میباشد ، در پاییز گذشته[1324] در آذربایجان دستهای بنام دمکرات سر برافراشتند و تفنگ و سرنیزه بدست گرفته برای آذربایجان یک حکومت محلی بنیاد گزاردند و با عدههای دولتی که در شهرهای آذربایجان بودند بجنگ پرداختند و دسته بدسته آنها را زیردست گردانیده یا به تهران بازگشت دادند. اکنون در آنجا یک حکومت جداگانهای که نخستوزیرش آقای جعفر پیشهوریست پدید آمده و از داستانش همه آگاهند.
در ماه آبان که تازه دمکراتها به نیروهای دولتی تعرض میکردند دولت خواست عدهای آراسته و آماده بآنجا فرستد که پشتیبان نیروهای محلی باشد. ولی کارکنان شوروی که از سال 1320 در قسمت شمالی ایران دارای آرتش میباشند خرسندی ننموده نگزاردند تا عدهی فرستاده شده از شریفآباد که دو فرسخی قزوینست بآن سو بگذرند. با آنکه دولت ایران از پیش نظر خود را بسفارت آگاهی داده و به هر حال حق داشت که بآذربایجان که بخشی از خاک ایران بوده و هست آرتش بفرستد.
دولت ایران این رفتار شوروی را دخالت در کارهای ایران تلقی کرد و یادداشت اعتراضآمیز فرستاد. سفارت شوروی پاسخ داده نسبت دخالت در کارهای ایران را رد کرد ، و دربارهی جلوگیری از عدههای فرستاده شده هم چنین عذر آورد که چون نتیجهی رفتن این عدهها جنگ و خونریزی در آذربایجان خواهد بود و در آن حال دولت شوروی هم ناچار است بشمارهی آرتش خود در آنجا بیفزاید ، از اینرو آن را صلاح ندانسته و موافقت ننموده.
در همان روزها کنفرانس وزیران خارجهی سه دولت در مسکو برپا خواستی شد. چون بموجب «اعلامیهی سه دولت» و دیگر مدارک ، دولتهای انگلیس و آمریکا باستقلال ایران ضمانت کرده و به هر حال آنها نیز بموضوع علاقه داشتند گمان بسیار میرفت که پیشامد در آن کنفرانس بگفتگو گزارده شده تصمیمی گرفته گردد. اینبود حکیمی نخستوزیر وقت از دولت شوروی موافقت خواست که خودش به مسکو رود که هم در آن گفتگوها در کنفرانس حاضر باشد و هم با سررشتهداران شوروی از نزدیک برخورد پیدا کرده با خود آنها یکسره موضوع را بگفتگو گزارد.
ولی پس از چندی کنفرانس پایان پذیرفت و دانسته شد در آن باره تصمیمی گرفته نشده. از سوی دیگر دولت شوروی بدرخواست حکیمی پاسخی نداد و موافقت نکرد. سپس دانسته شد دولتها پیشنهاد کردهاند یک کمیسیون سه جانبه به ایران فرستاده شود که بیایند و از نزدیک حال آذربایجان و دیگر جاها را ببینند و چون در آن پیشنهاد جملههایی گنجانیده شده که معنایش نظارت کمیسیون بکارهای ایران (تا مدت بیستوپنج سال) بود مردم از آن سخت رنجیدند و روزنامهها و دارالشورا بآواز درآمدند و دولت ناگزیر شد آن را رد کرد.
✴️ حقایق زندگی
(تکهی هفتم)
🔸باید جدایی میانهی نیك و بد گزاشت
(بخش 2 از 3)
من ناگزیرم در اینجا بیك داستان تاریخی پردازم. خوانندگان نام اسپارت و آتن و یونان باستان را شنیده و داستان جنگهای آنان را با دولت هخامنشی دانستهاند ، این خود یك داستان شگفتآوریست كه یك كشور كوچكی در یونان با دولت جهانگیر بزرگی همچون دولت هخامنشی جنگ كرد و در برابر آن ایستادگی توانست. این داستان چون شگفت است بسیاری از دانشمندان را واداشته كه دربارهی زندگانی یونانیان باستان رسیدگی و جستجوی بسیاری كنند و راز این فیروزی را بدست آورند. اینست در اروپا تاكنون هزارها كتاب دربارهی تاریخ یونان و قانونهای یونانی و اخلاق و عادات مردم آنجا نوشته شده و رویهمرفته
🔸بسیاری از كارها و رفتارهای یونانیان دستور و سرمشق اروپاییان میباشد.
اینك من در اینجا رفتاری را كه در اسپارت با گریختگان از جنگ كرده میشده میآورم تا دانسته شود تودههای زنده با بدكاران چه رفتاری میكردهاند.
اسپارت یك شهری بود ولی خود كشوری شمرده میشد و سپاهیان او همیشه در جنگها فیروز درآمدندی تا آنجا كه «سپاهیان شكستناپذیر» پنداشته میشدند ، و علت این ، گذشته از دیگر موجبات ، آن سختگیریای بود كه قانون دربارهی گریختگان از جنگ داشت ـ زیرا از روی قانون اسپارت كسی كه از جنگ میگریخت از بسیاری از حقوق قانونی محروم بود. مردم او را سخت خوار میگرفتند. دختر دادن باو و دختر گرفتن ازو ننگ شمرده میشد. اگر كسی در كوچه باو برمیخورد از روی قانون حق داشت او را بزند و آزار دریغ نگوید ، و او حق دفاع از خود نداشت. میبایست خود را نشوید و پاكیزه نباشد و رختهای خوب در بر نكند ، و بجامههای خود وصلههای رنگارنگ ناجور زند و نیمی از ریش خود را تراشیده و نیمی را بازگزارد تا شناخته باشد و هر كس بتواند كینه از او بجوید. این بود دستور قانون اسپارت دربارهی گریختگان از جنگ. كنون شما این را با حال تودهی خود بسنجید.
از اسپارتیان یك داستان دیگری بنویسم : در یونان هر شهری استقلال داشت و حكومت باین معنی كه ما امروز میگوییم و در سراسر كشور یك حكومتی برپاست نزد یونانیان شناخته نبود. درمیان آن شهرها آتن و اسپارت از دیگران بزرگتر بود و هر كدام بیك رشته شهرها نفوذ داشت و چنانكه گفتیم این دو شهر شایستگی بسیاری از خود نشان داده و با دولتی همچون دولت هخامنشی جنگ كردند و ایستادگی نمودند.
تا سالیانی این دو شهر رشتهی اختیار همهی یونان را در دست داشتند. ولی چون با یكدیگر بجنگ و دشمنی برخاستند و سی سال كمابیش كشاكش و خونریزی درمیان آنان میرفت در نتیجه هر دو ناتوان افتادند. و در این میان یك شهر دیگری بنام ثبیس [1] سر برافراشت كه با اسپارت بدشمنی سختی برخاست.
در اسپارت در این زمان رشتهی اختیار در دست آگیسیلاوس [2] پادشاه آنجا بود كه خود یكی از سرداران جنگ آزموده و بنام شمرده میشد. سپاه ورزیدهی اسپارت با چنین سرداری گمان شكست باو نمیرفت. ولی اپامینونداس [3] سردار ثبیس تغییراتی در صفبندیهای جنگی داده و درسایهی این اختراع جنگی خود بسپاه اسپارت چیره درآمده آنان را بشكست ، و این مایهی شهرت او در سراسر یونان گردید.
شكست اسپارت بر آن گران بسرآمد. زیرا اپامینونداس لشگر برداشته بر سر شهر آمد ، و این نخستین بار بود كه زنان اسپارت دشمن را در كنار شهر خود میدیدند ، و آنچه ترس آنان را بیشتر میكرد این بود كه اسپارت بارویی در دور خود نداشت و شهر بیدیوار و مانع در برابر دشمن میایستاد. اسپارتیان از غروری كه داشتند و خود را شكستناپذیر میشماردند به بارویی در دور شهر خود نیاز ندیده و نكشیده بودند.
باری ثبیسیان هجوم آوردند و جنگ درگرفت. اسپاتیان جانبازانه میكوشیدند و از این كوچه بآن كوچه دویده دشمن را بیرون میراندند. آگیسیلاوس خود كوشش بسیار میكرد و در نتیجهی دلیری و از جانگذشتگی او و زیردستانش ثبیسیان كاری نتوانسته و از شهر بیرون رفتند.
در این جنگ یك داستان شگفتی رخ داد : اساداس نامی از جوانان نه تنها بیزره و سپر بلكه با تن نیمه لخت جنگ كرد و دلیریها از خود نشان داد : چه او بشیوهی آن زمان روغن بتن مالیده و درخانه نشسته بود كه ناگهان هیاهوی جنگ برخاست. اساداس نایستاده با همان حال شمشیر بیك دست و نیزهای بدست دیگر گرفته بی باك و بیم بیرون شتافت و از گرد راه بجنگ پرداخت كه هر كه را میدید شمشیر بر سرش مینواخت یا نیزه بسینهاش فرومیبرد. بدینسان دلیریها از خود نشان داد و این شگفت كه هیچ زخمی برنداشت.
[1] : Thebes (ثبس)
[2] : Agesilaus
[3] : Epaminondas (اپامینوداس)
(تکهی هفتم)
🔸باید جدایی میانهی نیك و بد گزاشت
(بخش 2 از 3)
من ناگزیرم در اینجا بیك داستان تاریخی پردازم. خوانندگان نام اسپارت و آتن و یونان باستان را شنیده و داستان جنگهای آنان را با دولت هخامنشی دانستهاند ، این خود یك داستان شگفتآوریست كه یك كشور كوچكی در یونان با دولت جهانگیر بزرگی همچون دولت هخامنشی جنگ كرد و در برابر آن ایستادگی توانست. این داستان چون شگفت است بسیاری از دانشمندان را واداشته كه دربارهی زندگانی یونانیان باستان رسیدگی و جستجوی بسیاری كنند و راز این فیروزی را بدست آورند. اینست در اروپا تاكنون هزارها كتاب دربارهی تاریخ یونان و قانونهای یونانی و اخلاق و عادات مردم آنجا نوشته شده و رویهمرفته
🔸بسیاری از كارها و رفتارهای یونانیان دستور و سرمشق اروپاییان میباشد.
اینك من در اینجا رفتاری را كه در اسپارت با گریختگان از جنگ كرده میشده میآورم تا دانسته شود تودههای زنده با بدكاران چه رفتاری میكردهاند.
اسپارت یك شهری بود ولی خود كشوری شمرده میشد و سپاهیان او همیشه در جنگها فیروز درآمدندی تا آنجا كه «سپاهیان شكستناپذیر» پنداشته میشدند ، و علت این ، گذشته از دیگر موجبات ، آن سختگیریای بود كه قانون دربارهی گریختگان از جنگ داشت ـ زیرا از روی قانون اسپارت كسی كه از جنگ میگریخت از بسیاری از حقوق قانونی محروم بود. مردم او را سخت خوار میگرفتند. دختر دادن باو و دختر گرفتن ازو ننگ شمرده میشد. اگر كسی در كوچه باو برمیخورد از روی قانون حق داشت او را بزند و آزار دریغ نگوید ، و او حق دفاع از خود نداشت. میبایست خود را نشوید و پاكیزه نباشد و رختهای خوب در بر نكند ، و بجامههای خود وصلههای رنگارنگ ناجور زند و نیمی از ریش خود را تراشیده و نیمی را بازگزارد تا شناخته باشد و هر كس بتواند كینه از او بجوید. این بود دستور قانون اسپارت دربارهی گریختگان از جنگ. كنون شما این را با حال تودهی خود بسنجید.
از اسپارتیان یك داستان دیگری بنویسم : در یونان هر شهری استقلال داشت و حكومت باین معنی كه ما امروز میگوییم و در سراسر كشور یك حكومتی برپاست نزد یونانیان شناخته نبود. درمیان آن شهرها آتن و اسپارت از دیگران بزرگتر بود و هر كدام بیك رشته شهرها نفوذ داشت و چنانكه گفتیم این دو شهر شایستگی بسیاری از خود نشان داده و با دولتی همچون دولت هخامنشی جنگ كردند و ایستادگی نمودند.
تا سالیانی این دو شهر رشتهی اختیار همهی یونان را در دست داشتند. ولی چون با یكدیگر بجنگ و دشمنی برخاستند و سی سال كمابیش كشاكش و خونریزی درمیان آنان میرفت در نتیجه هر دو ناتوان افتادند. و در این میان یك شهر دیگری بنام ثبیس [1] سر برافراشت كه با اسپارت بدشمنی سختی برخاست.
در اسپارت در این زمان رشتهی اختیار در دست آگیسیلاوس [2] پادشاه آنجا بود كه خود یكی از سرداران جنگ آزموده و بنام شمرده میشد. سپاه ورزیدهی اسپارت با چنین سرداری گمان شكست باو نمیرفت. ولی اپامینونداس [3] سردار ثبیس تغییراتی در صفبندیهای جنگی داده و درسایهی این اختراع جنگی خود بسپاه اسپارت چیره درآمده آنان را بشكست ، و این مایهی شهرت او در سراسر یونان گردید.
شكست اسپارت بر آن گران بسرآمد. زیرا اپامینونداس لشگر برداشته بر سر شهر آمد ، و این نخستین بار بود كه زنان اسپارت دشمن را در كنار شهر خود میدیدند ، و آنچه ترس آنان را بیشتر میكرد این بود كه اسپارت بارویی در دور خود نداشت و شهر بیدیوار و مانع در برابر دشمن میایستاد. اسپارتیان از غروری كه داشتند و خود را شكستناپذیر میشماردند به بارویی در دور شهر خود نیاز ندیده و نكشیده بودند.
باری ثبیسیان هجوم آوردند و جنگ درگرفت. اسپاتیان جانبازانه میكوشیدند و از این كوچه بآن كوچه دویده دشمن را بیرون میراندند. آگیسیلاوس خود كوشش بسیار میكرد و در نتیجهی دلیری و از جانگذشتگی او و زیردستانش ثبیسیان كاری نتوانسته و از شهر بیرون رفتند.
در این جنگ یك داستان شگفتی رخ داد : اساداس نامی از جوانان نه تنها بیزره و سپر بلكه با تن نیمه لخت جنگ كرد و دلیریها از خود نشان داد : چه او بشیوهی آن زمان روغن بتن مالیده و درخانه نشسته بود كه ناگهان هیاهوی جنگ برخاست. اساداس نایستاده با همان حال شمشیر بیك دست و نیزهای بدست دیگر گرفته بی باك و بیم بیرون شتافت و از گرد راه بجنگ پرداخت كه هر كه را میدید شمشیر بر سرش مینواخت یا نیزه بسینهاش فرومیبرد. بدینسان دلیریها از خود نشان داد و این شگفت كه هیچ زخمی برنداشت.
[1] : Thebes (ثبس)
[2] : Agesilaus
[3] : Epaminondas (اپامینوداس)
🔶 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 1ـ برای چه ایران بشورای امنیت شکایت کرد؟.. (تکهی 2)
در این هنگام در ایران عقیدهها بدو گونه بود : یکی آنکه با دولت شوروی گفتگو یکسره دنبال کرده شود ، و اینکه آنها به حکیمی قیمت نگزارده باو پاسخی ندادهاند آن کابینه کناره جوید و نخستوزیر دیگری بروی کار آید و این در همه جای جهان هست که چون یک کابینه در انجام کاری فیروزی نیافت بکنار میرود و جا را بکابینهی دیگری بازمیگزارد. دیگری اینکه چون در آن روزها نشست نخست مجمع عمومی سازمان ملل متفق در لندن گشایش خواستی یافت و نمایندگان ایران آمادهی عزیمت بآنجا بودند دولت ایران بدستیاری آنها بآن سازمان شکایت کند و داد خواهد.
این دو عقیده هر یکی موجهی داشت : عنوان آن یکی این بود که ما با دولت شوروی همسایهایم و سالهای سال با او بسر خواهیم برد و نباید روابط ما با آن دولت تیره باشد. آنگاه از شکایت بسازمان ملل متفق بیم بهم زدن میانهی دولتها و پیش آمدن جنگ میرفت. عنوان این یکی این بود که در جایی که سازمان ملل متفق با آن شکوه و آواز برای جلوگیری از مرزناشناسی[=تعدی] و زورورزی دولتهای بزرگ برپا شده چرا باید ما از آن استفاده نکنیم؟!. ما اگر اکنون داد نخواهیم پس کی خواهیم خواست؟!.
روزنامههای دست چپ و دست راست هر کدام به یکی از اینها هواداری نشان میداد. ولی خوشبختانه چنان پیش آمد که هر دو عقیده بکار بسته شد و ایران توانست از مزایای هر دوی آنها استفاده کند. باینمعنی حکیمی که نمیخواست کناره جوید و پافشاری در ماندن کابینهی خود میکرد عقیدهی دوم را پذیرفت و با دستور او روز بیستوششم دیماه آقای تقیزاده رئیس نمایندگان ایران در سازمان ملل متفق در نشست مجمع عمومی گفتار درازی راند که در آن ، حال ایران را بازنمود. در این گفتار تقیزاده احتیاط بخرج داد و آشکاره نامی از شوروی نبرد. آنگاه موضوع را مشمول مادّهی 14 منشور سازمان شمرد که پیدا بود مقصودش استفاده از میانجیگری سازمان و از پشتیبانی اخلاقی آن میباشد. (1)
با اینحال پیشامد در همه جا بیم انگیخت. بیشتر مردمان بیم داشتند که شوروی از سازمان ملل متفق قهر کند و جرقه بخمرهی باروت افتد. ولی چنان نشد و دولت شوروی فراخحوصلگی نشان داد. سپس رئیس نمایندگان ایران (بیگمان با صوابدید دولتهای انگلیس و آمریکا) گامی بالاتر گزارده موضوع را بشورای امنیت کشانیده روز بیست و ششم دیماه درخواست رسمی داد.
پس از این درخواست از یکسو نمایندگان شوروی و اوکراین مقابله بمثل نموده آنها نیز بودن آرتش انگلیس را در یونان و اندونزی عنوان نموده درخواست دادند و این میرساند که نظر شوروی بقهر کردن و بیرون رفتن نبوده میخواهد او هم بنوبت خود از سازمان ملل متفق استفاده کند ، و از یکسو در ایران روز یکم بهمن کابینهی حکیمی که در مجلس زمینهای نداشت ناچاری کناره جست و پس از او مجلسیان بآقای احمد قوام رأی دادند که کابینه برپا گرداند و این مرد با پختگی بسیار آغاز بکار کرده برخلاف انتظار کسان بسیاری شکایت دولت ایران را از شورای امنیت پس نگرفت. لیکن در همان حال بنمایندگان ایران دستور فرستاد که چه در لندن و چه در مسکو با نمایندگان و سررشتهداران دولت شوروی گفتگوی یکسره آغاز یابد. خود او تلگرافهایی به مارشال استالین و به مستر اَتلی کرده از هر دوی آنها پاسخهایی مهرآمیز گرفت.
این پیشامدها نتیجههای نیکی داشت. زیرا از یکسو رشتهی روابط ایران را با شوروی که تیره شده در حال گسیختن بود شُلتر گردانیده بیم جنگ را دورتر ساخت ، از سوی دیگر در درون ایران از فزونی روزافزون بهمخوردگیها جلو گرفت.
پابرگی :
1ـ مادّهی 14 منشور بمجمع عمومی اجازه میدهد که بهنگامی که وضعیتی پیش آید که بزیان آسایش عمومی باشد و یا روابط بینالمللی را بهم زند بتوصیههای مسالمتآمیزی برخیزد.
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 1ـ برای چه ایران بشورای امنیت شکایت کرد؟.. (تکهی 2)
در این هنگام در ایران عقیدهها بدو گونه بود : یکی آنکه با دولت شوروی گفتگو یکسره دنبال کرده شود ، و اینکه آنها به حکیمی قیمت نگزارده باو پاسخی ندادهاند آن کابینه کناره جوید و نخستوزیر دیگری بروی کار آید و این در همه جای جهان هست که چون یک کابینه در انجام کاری فیروزی نیافت بکنار میرود و جا را بکابینهی دیگری بازمیگزارد. دیگری اینکه چون در آن روزها نشست نخست مجمع عمومی سازمان ملل متفق در لندن گشایش خواستی یافت و نمایندگان ایران آمادهی عزیمت بآنجا بودند دولت ایران بدستیاری آنها بآن سازمان شکایت کند و داد خواهد.
این دو عقیده هر یکی موجهی داشت : عنوان آن یکی این بود که ما با دولت شوروی همسایهایم و سالهای سال با او بسر خواهیم برد و نباید روابط ما با آن دولت تیره باشد. آنگاه از شکایت بسازمان ملل متفق بیم بهم زدن میانهی دولتها و پیش آمدن جنگ میرفت. عنوان این یکی این بود که در جایی که سازمان ملل متفق با آن شکوه و آواز برای جلوگیری از مرزناشناسی[=تعدی] و زورورزی دولتهای بزرگ برپا شده چرا باید ما از آن استفاده نکنیم؟!. ما اگر اکنون داد نخواهیم پس کی خواهیم خواست؟!.
روزنامههای دست چپ و دست راست هر کدام به یکی از اینها هواداری نشان میداد. ولی خوشبختانه چنان پیش آمد که هر دو عقیده بکار بسته شد و ایران توانست از مزایای هر دوی آنها استفاده کند. باینمعنی حکیمی که نمیخواست کناره جوید و پافشاری در ماندن کابینهی خود میکرد عقیدهی دوم را پذیرفت و با دستور او روز بیستوششم دیماه آقای تقیزاده رئیس نمایندگان ایران در سازمان ملل متفق در نشست مجمع عمومی گفتار درازی راند که در آن ، حال ایران را بازنمود. در این گفتار تقیزاده احتیاط بخرج داد و آشکاره نامی از شوروی نبرد. آنگاه موضوع را مشمول مادّهی 14 منشور سازمان شمرد که پیدا بود مقصودش استفاده از میانجیگری سازمان و از پشتیبانی اخلاقی آن میباشد. (1)
با اینحال پیشامد در همه جا بیم انگیخت. بیشتر مردمان بیم داشتند که شوروی از سازمان ملل متفق قهر کند و جرقه بخمرهی باروت افتد. ولی چنان نشد و دولت شوروی فراخحوصلگی نشان داد. سپس رئیس نمایندگان ایران (بیگمان با صوابدید دولتهای انگلیس و آمریکا) گامی بالاتر گزارده موضوع را بشورای امنیت کشانیده روز بیست و ششم دیماه درخواست رسمی داد.
پس از این درخواست از یکسو نمایندگان شوروی و اوکراین مقابله بمثل نموده آنها نیز بودن آرتش انگلیس را در یونان و اندونزی عنوان نموده درخواست دادند و این میرساند که نظر شوروی بقهر کردن و بیرون رفتن نبوده میخواهد او هم بنوبت خود از سازمان ملل متفق استفاده کند ، و از یکسو در ایران روز یکم بهمن کابینهی حکیمی که در مجلس زمینهای نداشت ناچاری کناره جست و پس از او مجلسیان بآقای احمد قوام رأی دادند که کابینه برپا گرداند و این مرد با پختگی بسیار آغاز بکار کرده برخلاف انتظار کسان بسیاری شکایت دولت ایران را از شورای امنیت پس نگرفت. لیکن در همان حال بنمایندگان ایران دستور فرستاد که چه در لندن و چه در مسکو با نمایندگان و سررشتهداران دولت شوروی گفتگوی یکسره آغاز یابد. خود او تلگرافهایی به مارشال استالین و به مستر اَتلی کرده از هر دوی آنها پاسخهایی مهرآمیز گرفت.
این پیشامدها نتیجههای نیکی داشت. زیرا از یکسو رشتهی روابط ایران را با شوروی که تیره شده در حال گسیختن بود شُلتر گردانیده بیم جنگ را دورتر ساخت ، از سوی دیگر در درون ایران از فزونی روزافزون بهمخوردگیها جلو گرفت.
پابرگی :
1ـ مادّهی 14 منشور بمجمع عمومی اجازه میدهد که بهنگامی که وضعیتی پیش آید که بزیان آسایش عمومی باشد و یا روابط بینالمللی را بهم زند بتوصیههای مسالمتآمیزی برخیزد.
✴️ حقایق زندگی
(تکهی هشتم)
🔸باید جدایی میانهی نیک و بد گزاشت
(بخش 3 از 3)
پلوتارخ مینویسد : «این یا از آن جهت بود كه خدایان به نوجوانی و دلیری او بخشودند و نگهداری نمودند و یا از این جهت كه چون تازهجوان خوشروی و نیكاندامیبود دشمنان ، زیبایی او را دیده و از آن لختی و بی سپریش در شگفت شده از زخم زدن خودداری نمودند».
مینویسد : «پس از پایان جنگ ایفوران [1] بپاداش آن دلیری تاجی از گل باو دادند. ولی در همان هنگام بگناه اینكه بیزره بجنگ شتافته هزار درهم جریمه ازو گرفتند».
گواه سخن این جملههای آخریست. یك تن جوانی چون جانبازی كرده كار او را بیپاداش نمیگزارند و یك تاج گلی كه برای گُردان (قهرمانان) میدادند باو میدهند. ولی از آنسوی چون قانون را شكسته و بیزره بجنگ برخاسته بود این گناهش را فراموش نكرده از كیفرش چشم نمیپوشند. چون گفتیم یك تودهی زندهای بودند خواستم این یك داستان را هم از آنان بگواهی آورم.
كنون شما حال تودهی خود را با این بسنجید. رفتاری را كه در این توده با نیكوكاران و بدكاران میشود بیاد آورید و با این داستان در ترازو گزارید. آنان چه كار میكردند و در این توده چه كار میكنند.
در اینجا نمیخواهم از دولت و رفتار او با بدكاران سخن رانم. آن بماند بگفتار دیگری. از مردم و رفتار آنان با بدكرداران پرسش میكنم.
🔸این خود توده است كه حس نفرت از بدیها و خشنودی از نیكیها را فراموش ساخته. این توده است كه میبینیم سخت بیمار است و همچون یك مرده پروای نیك و بد نمینماید.
در چند شماره از پرچم كه ما از خائنان و از كسانی كه در پیشامد شهریور گریخته بودند سخن راندیم میبینیم كسانی آمده وساطت میكنند و چنین میگویند : «اینها باعث میشود كه از نان خوردن بیفتند». یك توده باید نابود گردد و بزیردست بیگانگان بیفتد برای آنكه یك مشت خائن نان بخورند.
در اینجاست كه میبینیم این بدبختان معنی درست هیچ چیزی را نمیدانند. در بیرون چنین دیده میشود كه اینان چشم دارند و گوش دارند و فهم دارند و خرد دارند و همه چیز را میفهمند ولی چون پای آزمایش بمیان میآید میبینیم بیچارگان فهم و خرد خود را باختهاند و گیج و سرگردان زندگی میكنند.
بدبختان این نمیدانند كه كارهای دولتی برای نان خوردن نیست برای انجام وظیفه است.
یك سرهنگ یا سرتیپ را میگیرند نه برای آنكه نان خورد. بلكه برای اینكه كشور را از دزدان و راهزنان و از دشمنان بیگانه نگه دارد و اگر نیاز افتاد جان خود را دریغ نگوید.
🔸همهی كارهای دولتی چنین است و هیچیكی برای نان خوردن نیست. آن حقوقی كه بكاركنان دولت میدهند برای اینست كه گرسنه نمانند نه آنكه تنها درپی این حقوق و دیگر استفادهها باشند.
اگر این سخن را از یك كس و دو كس شنیده بودیم پروا نمیكردیم. این عقیدهی بسیاری از مردم است و شما چون نگاه كنید اساساً در ایران هر كاری جز برای پول درآوردن و نان خوردن نیست.
كارهای دولتی بماند. واعظ كه خود را رهنما میشمارد و بمردم پند میدهند آن را یك شغلی برای خود گرفته و تنها درپی دخل میباشد. روزنامهنویسان كه خود را مربیان توده میشمارند جز فزونی فروش روزنامههای خود را نمیخواهند و جز دربند پول نمیباشند.
نمایندگی در مجلس یك كسبی گردیده و تنها برای ماهانه داوطلب نمایندگی میشوند. بلكه بمسائل علمی نیز سرایت كرده. مردك تاریخ مینویسد برای آنكه این و آن را خشنود گرداند و پول درآورد. كتابی بنام اخلاق مینویسد و تنها مقصودش آنست كه از فروش آن استفاده برد.
ولی اینها همه غلط است. باید پیش از همه كوشید و این اندیشههای غلط را از مغزها بیرون گردانید. باید نخست با اینها به نبرد پرداخت. باید در همه جا آشكاره گفت :
🔸كارهای دولتی برای نان خوردن نیست برای خدمت كردن بتوده است.
روزنامهنویسی برای پولاندوزی نیست. برای نوشتن حقایق و آگاه گردانیدن مردم است.
باید اینها را گفت و بروی آنها ایستادگی نشان داد. باید آن فلسفهی غلط را از میان برداشت. این نتیجهی آن فلسفهی غلط و آن عقیدههای پست مردم است كه یك رئیس امنیه راهزنان را دستگیر ساخته و پولی برای خود گرفته رها میگرداند. این نتیجهی آنست كه یك سرلشگر یا یك سرتیپ همه چیز را با پول میفروشد و در اندك زمانی ثروت هنگفتی میاندوزد.
آقای سرتیپ از روزی كه رسیده جز در اندیشهی پولاندوزی نبوده و بدینسان انبارها آكنده است. اینها همه نتیجهی آن اندیشهی غلط است.
(پرچم روزانه شمارههای 38 و 39)
[1] : Ephor ، (افُر) راهبران اسپارت (جز پادشاه)
(تکهی هشتم)
🔸باید جدایی میانهی نیک و بد گزاشت
(بخش 3 از 3)
پلوتارخ مینویسد : «این یا از آن جهت بود كه خدایان به نوجوانی و دلیری او بخشودند و نگهداری نمودند و یا از این جهت كه چون تازهجوان خوشروی و نیكاندامیبود دشمنان ، زیبایی او را دیده و از آن لختی و بی سپریش در شگفت شده از زخم زدن خودداری نمودند».
مینویسد : «پس از پایان جنگ ایفوران [1] بپاداش آن دلیری تاجی از گل باو دادند. ولی در همان هنگام بگناه اینكه بیزره بجنگ شتافته هزار درهم جریمه ازو گرفتند».
گواه سخن این جملههای آخریست. یك تن جوانی چون جانبازی كرده كار او را بیپاداش نمیگزارند و یك تاج گلی كه برای گُردان (قهرمانان) میدادند باو میدهند. ولی از آنسوی چون قانون را شكسته و بیزره بجنگ برخاسته بود این گناهش را فراموش نكرده از كیفرش چشم نمیپوشند. چون گفتیم یك تودهی زندهای بودند خواستم این یك داستان را هم از آنان بگواهی آورم.
كنون شما حال تودهی خود را با این بسنجید. رفتاری را كه در این توده با نیكوكاران و بدكاران میشود بیاد آورید و با این داستان در ترازو گزارید. آنان چه كار میكردند و در این توده چه كار میكنند.
در اینجا نمیخواهم از دولت و رفتار او با بدكاران سخن رانم. آن بماند بگفتار دیگری. از مردم و رفتار آنان با بدكرداران پرسش میكنم.
🔸این خود توده است كه حس نفرت از بدیها و خشنودی از نیكیها را فراموش ساخته. این توده است كه میبینیم سخت بیمار است و همچون یك مرده پروای نیك و بد نمینماید.
در چند شماره از پرچم كه ما از خائنان و از كسانی كه در پیشامد شهریور گریخته بودند سخن راندیم میبینیم كسانی آمده وساطت میكنند و چنین میگویند : «اینها باعث میشود كه از نان خوردن بیفتند». یك توده باید نابود گردد و بزیردست بیگانگان بیفتد برای آنكه یك مشت خائن نان بخورند.
در اینجاست كه میبینیم این بدبختان معنی درست هیچ چیزی را نمیدانند. در بیرون چنین دیده میشود كه اینان چشم دارند و گوش دارند و فهم دارند و خرد دارند و همه چیز را میفهمند ولی چون پای آزمایش بمیان میآید میبینیم بیچارگان فهم و خرد خود را باختهاند و گیج و سرگردان زندگی میكنند.
بدبختان این نمیدانند كه كارهای دولتی برای نان خوردن نیست برای انجام وظیفه است.
یك سرهنگ یا سرتیپ را میگیرند نه برای آنكه نان خورد. بلكه برای اینكه كشور را از دزدان و راهزنان و از دشمنان بیگانه نگه دارد و اگر نیاز افتاد جان خود را دریغ نگوید.
🔸همهی كارهای دولتی چنین است و هیچیكی برای نان خوردن نیست. آن حقوقی كه بكاركنان دولت میدهند برای اینست كه گرسنه نمانند نه آنكه تنها درپی این حقوق و دیگر استفادهها باشند.
اگر این سخن را از یك كس و دو كس شنیده بودیم پروا نمیكردیم. این عقیدهی بسیاری از مردم است و شما چون نگاه كنید اساساً در ایران هر كاری جز برای پول درآوردن و نان خوردن نیست.
كارهای دولتی بماند. واعظ كه خود را رهنما میشمارد و بمردم پند میدهند آن را یك شغلی برای خود گرفته و تنها درپی دخل میباشد. روزنامهنویسان كه خود را مربیان توده میشمارند جز فزونی فروش روزنامههای خود را نمیخواهند و جز دربند پول نمیباشند.
نمایندگی در مجلس یك كسبی گردیده و تنها برای ماهانه داوطلب نمایندگی میشوند. بلكه بمسائل علمی نیز سرایت كرده. مردك تاریخ مینویسد برای آنكه این و آن را خشنود گرداند و پول درآورد. كتابی بنام اخلاق مینویسد و تنها مقصودش آنست كه از فروش آن استفاده برد.
ولی اینها همه غلط است. باید پیش از همه كوشید و این اندیشههای غلط را از مغزها بیرون گردانید. باید نخست با اینها به نبرد پرداخت. باید در همه جا آشكاره گفت :
🔸كارهای دولتی برای نان خوردن نیست برای خدمت كردن بتوده است.
روزنامهنویسی برای پولاندوزی نیست. برای نوشتن حقایق و آگاه گردانیدن مردم است.
باید اینها را گفت و بروی آنها ایستادگی نشان داد. باید آن فلسفهی غلط را از میان برداشت. این نتیجهی آن فلسفهی غلط و آن عقیدههای پست مردم است كه یك رئیس امنیه راهزنان را دستگیر ساخته و پولی برای خود گرفته رها میگرداند. این نتیجهی آنست كه یك سرلشگر یا یك سرتیپ همه چیز را با پول میفروشد و در اندك زمانی ثروت هنگفتی میاندوزد.
آقای سرتیپ از روزی كه رسیده جز در اندیشهی پولاندوزی نبوده و بدینسان انبارها آكنده است. اینها همه نتیجهی آن اندیشهی غلط است.
(پرچم روزانه شمارههای 38 و 39)
[1] : Ephor ، (افُر) راهبران اسپارت (جز پادشاه)
🔶 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 1ـ برای چه ایران بشورای امنیت شکایت کرد؟.. (تکهی 3)
اما در شورای امنیت در چند نشست گفتگوها دربارهی درخواست ایران رفت. مسیو ویشینسکی نمایندهی شوروی دخالت خود را در کارهای ایران انکار نموده از سوی دیگر بعنوان آنکه گفتگوهای یکسره درمیانهی ایران و شوروی بریده نشده بود ، از روی مادّهی 33 منشور سازمان ملل متفق بمطرح شدن آن درخواست در شورای امنیت اعتراض کرد. آخرین نشست که روز دوشنبه 15 بهمن رخ داد بسیار پرهیجان بود. در آن روز تقیزاده بایرادهای ویشینسکی پاسخ داد. پس از او ویشینسکی سخن راند. پس از او مستر بِوین [Ernest Bevin] وزیر خارجهی انگلیس گفتار درازی رانده به ایران و استقلال آن پشتیبانی بسیار نشان داد. چون نمایندهی شوروی خواستار بود که موضوع بگفتگوهای یکسره واگزارده شود در پایان نشست این خواهش او پذیرفته گردید. چیزی که هست مستر بِوین خواهش کرد که موضوع از برنامهی شورای امنیت بیرون کرده نشود. گفتگوهای یکسره درمیانهی دو دولت پیش رود و به هر نتیجهای که رسید شورا از آن آگاه گردد و اگر هنگامی نیاز افتاد او (شورا) نیز دخالت کند. آنگاه در پایان گفتگوها هر قراردادی که درمیانهی دو دولت بسته شد با تصویب شورا باشد.
بدینسان کشاکش در شورای امنیت پایان پذیرفت و از اینسو گفتگوهای یکسره میانهی شوروی و ایران براه نوی افتاده پیشرفت آغاز کرد. چنانکه در روزنامهها نوشته شده خود آقای قوام با میسیونی به مسکو خواهد رفت که خود گفتگو را بپایان رسانند.
آمدیم بداستانهای یونان و اندونزی که نمایندگان شوروی و اوکراین در برابر قضیهی ایران بزیان انگلیس در شورای امنیت پیش آورده بودند ، داستان یونان با خوشی پایان یافته شوروی بودن آرتش انگلیس را در آنجا بهمزنِ امنیت و آرامش جهان ندانست. اما داستان اندونزی هنوز پایان نپذیرفته و چنانکه گفتیم ویشینسکی آن را مانند جرقهای میشمارد که در نزدیکی خمرهی باروت پدید آمده باشد ، و ما امیدمندیم که این جرقه بخمره نخواهد افتاد و این هم با گفتگوهای دلجویانه پایان خواهد پذیرفت ـ این بود تاریخچهی کوتاهی از داستان ایران در سازمان ملل متفق.
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 1ـ برای چه ایران بشورای امنیت شکایت کرد؟.. (تکهی 3)
اما در شورای امنیت در چند نشست گفتگوها دربارهی درخواست ایران رفت. مسیو ویشینسکی نمایندهی شوروی دخالت خود را در کارهای ایران انکار نموده از سوی دیگر بعنوان آنکه گفتگوهای یکسره درمیانهی ایران و شوروی بریده نشده بود ، از روی مادّهی 33 منشور سازمان ملل متفق بمطرح شدن آن درخواست در شورای امنیت اعتراض کرد. آخرین نشست که روز دوشنبه 15 بهمن رخ داد بسیار پرهیجان بود. در آن روز تقیزاده بایرادهای ویشینسکی پاسخ داد. پس از او ویشینسکی سخن راند. پس از او مستر بِوین [Ernest Bevin] وزیر خارجهی انگلیس گفتار درازی رانده به ایران و استقلال آن پشتیبانی بسیار نشان داد. چون نمایندهی شوروی خواستار بود که موضوع بگفتگوهای یکسره واگزارده شود در پایان نشست این خواهش او پذیرفته گردید. چیزی که هست مستر بِوین خواهش کرد که موضوع از برنامهی شورای امنیت بیرون کرده نشود. گفتگوهای یکسره درمیانهی دو دولت پیش رود و به هر نتیجهای که رسید شورا از آن آگاه گردد و اگر هنگامی نیاز افتاد او (شورا) نیز دخالت کند. آنگاه در پایان گفتگوها هر قراردادی که درمیانهی دو دولت بسته شد با تصویب شورا باشد.
بدینسان کشاکش در شورای امنیت پایان پذیرفت و از اینسو گفتگوهای یکسره میانهی شوروی و ایران براه نوی افتاده پیشرفت آغاز کرد. چنانکه در روزنامهها نوشته شده خود آقای قوام با میسیونی به مسکو خواهد رفت که خود گفتگو را بپایان رسانند.
آمدیم بداستانهای یونان و اندونزی که نمایندگان شوروی و اوکراین در برابر قضیهی ایران بزیان انگلیس در شورای امنیت پیش آورده بودند ، داستان یونان با خوشی پایان یافته شوروی بودن آرتش انگلیس را در آنجا بهمزنِ امنیت و آرامش جهان ندانست. اما داستان اندونزی هنوز پایان نپذیرفته و چنانکه گفتیم ویشینسکی آن را مانند جرقهای میشمارد که در نزدیکی خمرهی باروت پدید آمده باشد ، و ما امیدمندیم که این جرقه بخمره نخواهد افتاد و این هم با گفتگوهای دلجویانه پایان خواهد پذیرفت ـ این بود تاریخچهی کوتاهی از داستان ایران در سازمان ملل متفق.
✴️ حقایق زندگی
(تکهی نهم)
🔸 سال نو فرامیرسد
(بخش 1 از 1)
سال كهن 1320 بپایان آمده سال نوین 1321 فرامیرسد.
سال نوین فرامیرسد چنین پیداست كه یك سال پرآشوب و رنجی خواهد بود و ما نیز در سهم خود رنجهایی خواهیم دید و سختیهایی خواهیم كشید.
شیوهی همگانیست كه در این هنگام بدوستان و آشنایان دعا گویند و پیام «شادباش» فرستند. ما بجای شادباش و دعا میگوییم : بیایید ای ایرانیان ، این سال را برای خود سال نیكی و فیروزی گردانیم.
🔸با این گرفتاریها ما را جای «شادی» نیست. دعا هم از ما نخواهند پذیرفت. ولی در دست خود ماست كه در این یك سال چند گامی بسوی پیش رویم و بدینسان آن را سال نیكی و فیروزی سازیم.
با این آشفتگیها كه در جهانست ، و با این جنگها و خونریزیها كه در شرق و غرب درگرفته ، ناگزیر است كه با سختیهایی دچار خواهیم بود. و سال دیگر در چنین روزی اگر پشت سر برگردیم و نگاهی كنیم خواهیم دید یك سال پررنجی را گذرانیدهایم و هیچ نتیجهای در دست نداریم. ولی اگر به نیكیها كوشیم نتیجهای را در دست خواهیم داشت و از رنجکشی چندان افسوس نخواهیم خورد ، و این یك مایهی سرفرازی برای ما خواهد بود كه در چنان هنگام پرآشوبی به پیشرفت پرداخته چند گامی را بجلو برداشتهایم. من بجای «شادباش» این پیام را میفرستم.
🔸بدانید ای ایرانیان ، ما بدیم كه از جهان بدی میبینیم. در این دستگاه جدایی میان این و آن نیست. خدا یك دسته را برای زبردستی و یك دسته را برای زیردستی نیافریده. این نتیجهی حال و كار خود توده است كه گرفتار گردیده.
بیایید در این یك سال بنیكی كوشیم و چند گامی در این راه پیش رویم. بیایید از راهش بچارهی دردها كوشیم.
خواهید گفت : نیكی چیست؟.. میگویم : نیكی در اینجا نخست دانستن حقایق زندگانی و دوم دست بهم دادن و در راه آنها تلاش بكار بردنست.
🔸درد بزرگ ایرانیان ندانستن حقایق زندگانیست. چون حقایق را نمیدانند از هم پراكندهاند ، در كارها سستند ، بكشور خود علاقه كم دارند ، در برابر حوادث تنها بگله و ناله بس میكنند و در كوشش به تقلیدهای صوری كه از اروپاییان مینمایند امید میبندند ، هر كسی خود را راهنما میشمارد ، هر كسی پیشنهادها میكند. اینها همه نفهمیدن معنی زندگانیست.
نمیگویم : دردهای دیگری نیست ، دردهای دیگر فراوان است. ولی پایهی جملگی این ، ناآشنایی بحقایق است.
🔸من میگویم : بیایید این یك سال را بیاد گرفتن حقایق زندگانی كوشیم ، بیایید یك رشته قواعدی را برای زندگانی بگفتگو گزاریم ، و نیك بدانیم ، و در پیرامون آنها یكدل و یكزبان باشیم. این باشد گامهایی كه در این یك سال پرشور تاریخی بسوی پیش برداریم.
من میدانم بسیاری از این سخن من خواهند رنجید ، و اینكه میگویم نمیدانند و نمیشناسند بغرور آنها خواهد برخورد. ولی حقیقت از میان نخواهد رفت. دوباره میگویم :
🔸این توده راه زندگانی را گم كرده. این مردم حقایق زندگانی را نمیدانند.
دوباره درخواست میكنم : بیایید این یك سال را بباز كردن یك راهی بكوشیم.
آنان كه بخود مغرورند و این گفتههای ما بآنان سنگین میافتد بركنار مانند. روی سخن ما بآن كسانیست كه از غرور دورند و گرفتاری این توده را دیده و دل پر از درد میدارند. باین غیرتمندانست كه پیام میفرستیم. از آنانست كه چشم همراهی میداریم.
(پرچم روزانه شمارهی 50)
(تکهی نهم)
🔸 سال نو فرامیرسد
(بخش 1 از 1)
سال كهن 1320 بپایان آمده سال نوین 1321 فرامیرسد.
سال نوین فرامیرسد چنین پیداست كه یك سال پرآشوب و رنجی خواهد بود و ما نیز در سهم خود رنجهایی خواهیم دید و سختیهایی خواهیم كشید.
شیوهی همگانیست كه در این هنگام بدوستان و آشنایان دعا گویند و پیام «شادباش» فرستند. ما بجای شادباش و دعا میگوییم : بیایید ای ایرانیان ، این سال را برای خود سال نیكی و فیروزی گردانیم.
🔸با این گرفتاریها ما را جای «شادی» نیست. دعا هم از ما نخواهند پذیرفت. ولی در دست خود ماست كه در این یك سال چند گامی بسوی پیش رویم و بدینسان آن را سال نیكی و فیروزی سازیم.
با این آشفتگیها كه در جهانست ، و با این جنگها و خونریزیها كه در شرق و غرب درگرفته ، ناگزیر است كه با سختیهایی دچار خواهیم بود. و سال دیگر در چنین روزی اگر پشت سر برگردیم و نگاهی كنیم خواهیم دید یك سال پررنجی را گذرانیدهایم و هیچ نتیجهای در دست نداریم. ولی اگر به نیكیها كوشیم نتیجهای را در دست خواهیم داشت و از رنجکشی چندان افسوس نخواهیم خورد ، و این یك مایهی سرفرازی برای ما خواهد بود كه در چنان هنگام پرآشوبی به پیشرفت پرداخته چند گامی را بجلو برداشتهایم. من بجای «شادباش» این پیام را میفرستم.
🔸بدانید ای ایرانیان ، ما بدیم كه از جهان بدی میبینیم. در این دستگاه جدایی میان این و آن نیست. خدا یك دسته را برای زبردستی و یك دسته را برای زیردستی نیافریده. این نتیجهی حال و كار خود توده است كه گرفتار گردیده.
بیایید در این یك سال بنیكی كوشیم و چند گامی در این راه پیش رویم. بیایید از راهش بچارهی دردها كوشیم.
خواهید گفت : نیكی چیست؟.. میگویم : نیكی در اینجا نخست دانستن حقایق زندگانی و دوم دست بهم دادن و در راه آنها تلاش بكار بردنست.
🔸درد بزرگ ایرانیان ندانستن حقایق زندگانیست. چون حقایق را نمیدانند از هم پراكندهاند ، در كارها سستند ، بكشور خود علاقه كم دارند ، در برابر حوادث تنها بگله و ناله بس میكنند و در كوشش به تقلیدهای صوری كه از اروپاییان مینمایند امید میبندند ، هر كسی خود را راهنما میشمارد ، هر كسی پیشنهادها میكند. اینها همه نفهمیدن معنی زندگانیست.
نمیگویم : دردهای دیگری نیست ، دردهای دیگر فراوان است. ولی پایهی جملگی این ، ناآشنایی بحقایق است.
🔸من میگویم : بیایید این یك سال را بیاد گرفتن حقایق زندگانی كوشیم ، بیایید یك رشته قواعدی را برای زندگانی بگفتگو گزاریم ، و نیك بدانیم ، و در پیرامون آنها یكدل و یكزبان باشیم. این باشد گامهایی كه در این یك سال پرشور تاریخی بسوی پیش برداریم.
من میدانم بسیاری از این سخن من خواهند رنجید ، و اینكه میگویم نمیدانند و نمیشناسند بغرور آنها خواهد برخورد. ولی حقیقت از میان نخواهد رفت. دوباره میگویم :
🔸این توده راه زندگانی را گم كرده. این مردم حقایق زندگانی را نمیدانند.
دوباره درخواست میكنم : بیایید این یك سال را بباز كردن یك راهی بكوشیم.
آنان كه بخود مغرورند و این گفتههای ما بآنان سنگین میافتد بركنار مانند. روی سخن ما بآن كسانیست كه از غرور دورند و گرفتاری این توده را دیده و دل پر از درد میدارند. باین غیرتمندانست كه پیام میفرستیم. از آنانست كه چشم همراهی میداریم.
(پرچم روزانه شمارهی 50)
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
دین و دانش.pdf
1.3 MB
🔸 دین و دانش
🖌 احمد کسروی
🔸جُستار : دوگانگی کوششهای آدمی در زندگی (نبرد با طبیعت ، نبرد با همجنس) ؛ پیدایش شهریگری یا تمدن ؛ تأثیر گذر زمان بر عقبماندگی و خواری دینها ؛ معنی راست دین ، پشتیبان هم بودن دین و دانش ؛ چگونه از پیشرفت دانشها و پس ماندن دینْ دارایی ارجدارتر از شایستگیها گردیده؟! ؛ بستگی رستگاری جهان بهمگامی دین و دانش.
📊 شمار ساتها : ۱۸ (اصلی) + ۴ (فهرست ، یک نادانی ، یادداشت ویراینده)
⭐️ کتابخانهی پاکدینی
📣 این دفتر از سوی «باهَمادِ پاکدینان» و بدست «کوشادِ تلگرام» پراکنده میگردد.
🖌 احمد کسروی
🔸جُستار : دوگانگی کوششهای آدمی در زندگی (نبرد با طبیعت ، نبرد با همجنس) ؛ پیدایش شهریگری یا تمدن ؛ تأثیر گذر زمان بر عقبماندگی و خواری دینها ؛ معنی راست دین ، پشتیبان هم بودن دین و دانش ؛ چگونه از پیشرفت دانشها و پس ماندن دینْ دارایی ارجدارتر از شایستگیها گردیده؟! ؛ بستگی رستگاری جهان بهمگامی دین و دانش.
📊 شمار ساتها : ۱۸ (اصلی) + ۴ (فهرست ، یک نادانی ، یادداشت ویراینده)
⭐️ کتابخانهی پاکدینی
📣 این دفتر از سوی «باهَمادِ پاکدینان» و بدست «کوشادِ تلگرام» پراکنده میگردد.
🔶 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 2ـ ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟. (تکهی 1)
اکنون ببینیم ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟.. پیداست که در مسکو گفتگوها در زمینههای بسیار از اقتصادی و سیاسی بمیان خواهد آمد. اگرچه پیشبینی درستی نتوان کرد ، ولی باز میتوان گمانهایی برد. در نظر من دو موضوع مهمتر است و میخواهم در اینجا از آنها گفتگو کنیم :
1) بیرون رفتن آرتش شوروی از ایران : گمان نمیرود شورویها از این سر بازخواهند زد. گمان نمیرود پیمان و نویدهای مکرر خود را بزمین خواهند زد. (1) آری دولت شوروی پیمانی نیز در سال 1921 با ایران بسته و در آن پیمان ، برخی جملههایی هست که گاهی دیده میشود روزنامههای هوادار شوروی بآن استناد میکنند.
مثلاً در آن پیمان قید شده که دولت ایران از پیدا شدن یا از جایگزین گردیدن دستههایی که خواستشان مبارزه با دولت شوروی باشد در خاک خود جلو گیرد. همچنین قید شده که اگر دولت سومی با «دخالت مسلحه سیاست غاصبانه در خاک ایران مجری دارد و یا ایران را مرکز حملات نظامی بر ضد دولت شوروی قرار دهد» و دولت ایران نتواند بجلوگیری برخیزد «دولت شوروی حق خواهد داشت قشون خود را بخاک ایران وارد نماید ...».
باینها بیگمان استناد خواهد شد ، و شورویها مسلح شدن عشایر و مانند آن را ایراد خواهند گرفت. ولی گمان نمیرود اینها چیزهای مهمی باشد و اشکال پدید آورد. زیرا بضد شوروی بودن عشایر دلیلی با خود ندارد و دولت سومی هم در ایران دخالت مسلحه نکرده. در اینجا دولت سوم انگلیس است و آنها داوطلبند آرتش خود را از ایران بیرون برند و بهانه بدست ندهند.
بگمان من آنچه مهم است و میتواند اشکال پدید آورد موضوع حکومت ایران است. یکی از بدبختیهای بزرگ اینست که این کشور سیاستی برای خود ندارد. سیاست در معنی راستش را میگویم. این کشور راهی برای زیست ، زیست خود درمیان کشورهای دیگر ، برنگزیده و نمیداند با همسایگان و دیگران چه رفتاری کند و چه راهی پیش گیرد.
این کشور با دست وزیران اداره میشود و وزارت در ایران پیشهای گردیده. یک دسته پیدا شدهاند که وزارتپیشهاند. هر کابینهای که عوض میشود یک دسته از اینها رفته دستهی دیگری میآیند. اینها نیز بیشترشان کسان بیراه و بیاندیشهاند. اگر درمیانشان چند تنی هستند که اندیشهای دارند آنها نیز هر یکی تنهاست. اینست معنی آنچه میگویم : در این کشور سیاست نیست.
از سوی دیگر در ایران پیشینهای پیدا شده که بیشتر این وزیران پیرو نظریهی نمایندگان سیاسی انگلیسند. پس از جنگی که درمیان فتحعلیشاه میان ایران با دولت روسیهی تزاری پیش آمد و با شکست ایران پایان پذیرفت این کشور در دهان اژدها واقع شد. دولت تزاری همیشه در این آرزو بود که ببازماندهی خاک ایران دست یابد و خود را بخلیج فارس رسانیده راه هندوستان را بروی لشکرهای خود باز نماید ، و یگانهجلوگیر آن پشتیبانی و هواداریای بود که انگلیسها باستقلال ایران نشان میدادند و هر زمان با کوششهای سیاسی خود جلوگیری میکردند.
پابرگی :
1ـ سخن از پیمان سهجانبهایست که روس و انگلیس پس از اشغال با ایران بستند (بهمن 1320) و در آن متعهد شدند در کمتر از شش ماه از پایان جنگ آرتششان را از ایران بیرون برند و در سالهای بعد بارها آن تعهد را بزبان آورده تازه ساختند. ـ ویراینده
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 2ـ ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟. (تکهی 1)
اکنون ببینیم ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟.. پیداست که در مسکو گفتگوها در زمینههای بسیار از اقتصادی و سیاسی بمیان خواهد آمد. اگرچه پیشبینی درستی نتوان کرد ، ولی باز میتوان گمانهایی برد. در نظر من دو موضوع مهمتر است و میخواهم در اینجا از آنها گفتگو کنیم :
1) بیرون رفتن آرتش شوروی از ایران : گمان نمیرود شورویها از این سر بازخواهند زد. گمان نمیرود پیمان و نویدهای مکرر خود را بزمین خواهند زد. (1) آری دولت شوروی پیمانی نیز در سال 1921 با ایران بسته و در آن پیمان ، برخی جملههایی هست که گاهی دیده میشود روزنامههای هوادار شوروی بآن استناد میکنند.
مثلاً در آن پیمان قید شده که دولت ایران از پیدا شدن یا از جایگزین گردیدن دستههایی که خواستشان مبارزه با دولت شوروی باشد در خاک خود جلو گیرد. همچنین قید شده که اگر دولت سومی با «دخالت مسلحه سیاست غاصبانه در خاک ایران مجری دارد و یا ایران را مرکز حملات نظامی بر ضد دولت شوروی قرار دهد» و دولت ایران نتواند بجلوگیری برخیزد «دولت شوروی حق خواهد داشت قشون خود را بخاک ایران وارد نماید ...».
باینها بیگمان استناد خواهد شد ، و شورویها مسلح شدن عشایر و مانند آن را ایراد خواهند گرفت. ولی گمان نمیرود اینها چیزهای مهمی باشد و اشکال پدید آورد. زیرا بضد شوروی بودن عشایر دلیلی با خود ندارد و دولت سومی هم در ایران دخالت مسلحه نکرده. در اینجا دولت سوم انگلیس است و آنها داوطلبند آرتش خود را از ایران بیرون برند و بهانه بدست ندهند.
بگمان من آنچه مهم است و میتواند اشکال پدید آورد موضوع حکومت ایران است. یکی از بدبختیهای بزرگ اینست که این کشور سیاستی برای خود ندارد. سیاست در معنی راستش را میگویم. این کشور راهی برای زیست ، زیست خود درمیان کشورهای دیگر ، برنگزیده و نمیداند با همسایگان و دیگران چه رفتاری کند و چه راهی پیش گیرد.
این کشور با دست وزیران اداره میشود و وزارت در ایران پیشهای گردیده. یک دسته پیدا شدهاند که وزارتپیشهاند. هر کابینهای که عوض میشود یک دسته از اینها رفته دستهی دیگری میآیند. اینها نیز بیشترشان کسان بیراه و بیاندیشهاند. اگر درمیانشان چند تنی هستند که اندیشهای دارند آنها نیز هر یکی تنهاست. اینست معنی آنچه میگویم : در این کشور سیاست نیست.
از سوی دیگر در ایران پیشینهای پیدا شده که بیشتر این وزیران پیرو نظریهی نمایندگان سیاسی انگلیسند. پس از جنگی که درمیان فتحعلیشاه میان ایران با دولت روسیهی تزاری پیش آمد و با شکست ایران پایان پذیرفت این کشور در دهان اژدها واقع شد. دولت تزاری همیشه در این آرزو بود که ببازماندهی خاک ایران دست یابد و خود را بخلیج فارس رسانیده راه هندوستان را بروی لشکرهای خود باز نماید ، و یگانهجلوگیر آن پشتیبانی و هواداریای بود که انگلیسها باستقلال ایران نشان میدادند و هر زمان با کوششهای سیاسی خود جلوگیری میکردند.
پابرگی :
1ـ سخن از پیمان سهجانبهایست که روس و انگلیس پس از اشغال با ایران بستند (بهمن 1320) و در آن متعهد شدند در کمتر از شش ماه از پایان جنگ آرتششان را از ایران بیرون برند و در سالهای بعد بارها آن تعهد را بزبان آورده تازه ساختند. ـ ویراینده
✴️ حقایق زندگی (تکهی دهم)
🔸 کیفر بدخواهان را باید خود توده دهد (بخش 1 از 1)
كسانی میگویند : افسرانی كه از جنگ گریخته بودند و شما نكوهشها نوشتید چه نتیجهای داد؟!.. دولت چه ترتیب اثری كرد؟!.. میگویم شگفت از شماست كه همه چیز را از دولت میخواهید؟!.. یك دولتی كه با صد گرفتاری بروی كار میآید شما میخواهید خشم یا خشنودی توده را نیز او اظهار كند.
همین خود اشتباهی از شماست. دولت گرفتاریها و سرگرمیهای بسیاری دارد و شما میبینید كه داستان شهریورماه همچنان سربسته مانده و تاكنون در پیرامون آن پرسشی یا بازخواستی از كسی نشده.
بگزارید آن بماند و كسانی كه خیانت آشكار كردهاند شما آنها را بد بدانید ، در همه جا بدیهاشان بگویید ، در خیابان سلام ندهید و سلامشان نگیرید. در نشستها اگر دیدید پستیهاشان برخشان كشید.
🔸اینها كیفریست كه باید از سوی توده به پستنهادان و خائنان داده شود.
اینكه ما در پرچم یاد آنها كردیم و خیانتهاشان نوشتیم نخست خود آن نوشتن یك كیفریست. اینكه نام یك سرلشگری یا سرتیپی یا سرهنگی در روزنامه بزشتی برده شود و خائن خوانده گردد و او پاسخی نتواند همین خود كیفری میباشد.
دوم خواست ما این بود كه مردم بدانند و آنان را خوار دارند و بیاحترامی نمایند. ما بیش از همه هوشیار گردانیدن توده را میخواهیم.
🔸توده باید در هركاری خشم یا خشنودی خود را اظهار دارد.
یكی از آشنایان بنزد من آمده میگوید : شما چرا از سرلشگر معینی نام نبردید؟!. گفتم : داستان او را نمیدانم. من در پشت سر پیشامد شهریورماه بسفر شیراز و بوشهر رفتم و اینست از بسیار داستانها ناآگاهم. گفت : این سرلشگر كار زیردریایی كرده. زیرا همینكه غائله رخ داد ناگهان از ارومی[=ارومیه] ناپدید گردیده فردا از ملایر سر درآورده. دستههای زیردست این سرلشگر است كه پس از گریختنِ فرمانده ، چون خود را بیسرپرست یافتهاند به تركیه پناهیدهاند.
گفتم : من این را نشنیده بودم و راستی را داستان شگفتی است. باید در پرچم این را هم بنویسیم. باید این نام را هم بر آن «فهرست سیاه» بیفزاییم. گناههای اینها كوچك نیست. اینان بیست سال در این كشور بنام سرهنگ و سرتیپ و سرلشگر حقوقهای گزاف گرفته ، و اتومبیلهای دولتی سوار شده ، و رختهای گرانبها پوشیده ، و همیشه دستههایی را در زیرِ دست داشته بودند ـ اینها برای آن بود كه روزی بیاید و اینان جانفشانی كنند و بنگهداری كشور كوشند. كنون چنان روزی رسیده و هر یك از اینها باندازهی یك تابین[=سرباز ساده] یا یك فرد عادی ، مردی و دلیری از خود نشان ندادهاند. گذشته از آنكه خود گریختهاند زیردستان را بیسرپرست گزاردهاند ، تفنگ و افزار باشرار دادهاند ، چنانكه نوشتهایم برخی از ایشان پستنهادانه دزدی هم كردهاند.
اینها نه گناهانیست كه چشمپوشی شود. دولت اگر محظوری دارد و پیشامدهای شهریور ماه را سربسته میگزارد بگزارد. خود مردم كه محظوری ندارند و باید اینان را گناهكار و روسیاه شناسند و از هر احترامی بآنان خودداری نمایند. بلكه اگر وظیفهشناسی درمیانست
🔸باید خویشان و كسان آنان هم این رفتار را بكنند.
لیكن در اینجا دو نكته هست كه باید رعایت شود : یكی آنكه این داستانها خوب روشن گردد و هر كسی كه آگاهیهای درستتری دارد بنویسد و برای ما بفرستد. زیرا ما از زبانها چیزهایی میشنویم ولی بهتر است روشنتر از این بدانیم. بهتر است قضایا با جزئیات آن در روزنامه نوشته شود كه مردم بهتر داوری كنند.اینست ما خواستاریم كه هر كسی كه در این پیشامدها بوده و داستان را از نزدیك تماشا كرده دانستههای خود را بنویسد و برای ما بفرستد كه اگر خواست بنام خود او وگرنه بنام یك نام دیگری در روزنامه بچاپ رسانیم.
همچنین اگر یكی از خود آن افسران پیشامد را بنویسد و مقصودش این باشد كه حقایق را بگوید و از خود دفاع كند ما از چاپ نوشتهی او بازنخواهیم ایستاد.
نكتهی دیگر آنكه ما بآن افسران بفهمانیم كه این نوشتنها و بدگوییها بنام دشمنی شخصی نیست ، از راه رشك بمقام شما نمیباشد.
نویسندهی این گفتارها با هیچ یكی از سرلشگر محتشمی و سرلشگر مطبوعی و سرلشگر معینی و سرتیپ قهرمانی و سرتیپ پوریا آشنایی ندارد و یك بار هم باشد آنان را ندیده. از آنسوی كسی كه در آرزوی افسری باشد نیست. این كینه و دشمنی نتیجهی آن كردار زشتی است كه در شهریور ماه از شما سرزده ، و میبینید كه ما نه تنها شما را دنبال میكنیم از دیگران نیز نام میبریم.
از آقای علیاصغر اعتصام فرماندار مراغه تاكنون چند بار نام بردهایم. رئیس شهربانی آن شهر را بارها یاد كردهایم.
👇
🔸 کیفر بدخواهان را باید خود توده دهد (بخش 1 از 1)
كسانی میگویند : افسرانی كه از جنگ گریخته بودند و شما نكوهشها نوشتید چه نتیجهای داد؟!.. دولت چه ترتیب اثری كرد؟!.. میگویم شگفت از شماست كه همه چیز را از دولت میخواهید؟!.. یك دولتی كه با صد گرفتاری بروی كار میآید شما میخواهید خشم یا خشنودی توده را نیز او اظهار كند.
همین خود اشتباهی از شماست. دولت گرفتاریها و سرگرمیهای بسیاری دارد و شما میبینید كه داستان شهریورماه همچنان سربسته مانده و تاكنون در پیرامون آن پرسشی یا بازخواستی از كسی نشده.
بگزارید آن بماند و كسانی كه خیانت آشكار كردهاند شما آنها را بد بدانید ، در همه جا بدیهاشان بگویید ، در خیابان سلام ندهید و سلامشان نگیرید. در نشستها اگر دیدید پستیهاشان برخشان كشید.
🔸اینها كیفریست كه باید از سوی توده به پستنهادان و خائنان داده شود.
اینكه ما در پرچم یاد آنها كردیم و خیانتهاشان نوشتیم نخست خود آن نوشتن یك كیفریست. اینكه نام یك سرلشگری یا سرتیپی یا سرهنگی در روزنامه بزشتی برده شود و خائن خوانده گردد و او پاسخی نتواند همین خود كیفری میباشد.
دوم خواست ما این بود كه مردم بدانند و آنان را خوار دارند و بیاحترامی نمایند. ما بیش از همه هوشیار گردانیدن توده را میخواهیم.
🔸توده باید در هركاری خشم یا خشنودی خود را اظهار دارد.
یكی از آشنایان بنزد من آمده میگوید : شما چرا از سرلشگر معینی نام نبردید؟!. گفتم : داستان او را نمیدانم. من در پشت سر پیشامد شهریورماه بسفر شیراز و بوشهر رفتم و اینست از بسیار داستانها ناآگاهم. گفت : این سرلشگر كار زیردریایی كرده. زیرا همینكه غائله رخ داد ناگهان از ارومی[=ارومیه] ناپدید گردیده فردا از ملایر سر درآورده. دستههای زیردست این سرلشگر است كه پس از گریختنِ فرمانده ، چون خود را بیسرپرست یافتهاند به تركیه پناهیدهاند.
گفتم : من این را نشنیده بودم و راستی را داستان شگفتی است. باید در پرچم این را هم بنویسیم. باید این نام را هم بر آن «فهرست سیاه» بیفزاییم. گناههای اینها كوچك نیست. اینان بیست سال در این كشور بنام سرهنگ و سرتیپ و سرلشگر حقوقهای گزاف گرفته ، و اتومبیلهای دولتی سوار شده ، و رختهای گرانبها پوشیده ، و همیشه دستههایی را در زیرِ دست داشته بودند ـ اینها برای آن بود كه روزی بیاید و اینان جانفشانی كنند و بنگهداری كشور كوشند. كنون چنان روزی رسیده و هر یك از اینها باندازهی یك تابین[=سرباز ساده] یا یك فرد عادی ، مردی و دلیری از خود نشان ندادهاند. گذشته از آنكه خود گریختهاند زیردستان را بیسرپرست گزاردهاند ، تفنگ و افزار باشرار دادهاند ، چنانكه نوشتهایم برخی از ایشان پستنهادانه دزدی هم كردهاند.
اینها نه گناهانیست كه چشمپوشی شود. دولت اگر محظوری دارد و پیشامدهای شهریور ماه را سربسته میگزارد بگزارد. خود مردم كه محظوری ندارند و باید اینان را گناهكار و روسیاه شناسند و از هر احترامی بآنان خودداری نمایند. بلكه اگر وظیفهشناسی درمیانست
🔸باید خویشان و كسان آنان هم این رفتار را بكنند.
لیكن در اینجا دو نكته هست كه باید رعایت شود : یكی آنكه این داستانها خوب روشن گردد و هر كسی كه آگاهیهای درستتری دارد بنویسد و برای ما بفرستد. زیرا ما از زبانها چیزهایی میشنویم ولی بهتر است روشنتر از این بدانیم. بهتر است قضایا با جزئیات آن در روزنامه نوشته شود كه مردم بهتر داوری كنند.اینست ما خواستاریم كه هر كسی كه در این پیشامدها بوده و داستان را از نزدیك تماشا كرده دانستههای خود را بنویسد و برای ما بفرستد كه اگر خواست بنام خود او وگرنه بنام یك نام دیگری در روزنامه بچاپ رسانیم.
همچنین اگر یكی از خود آن افسران پیشامد را بنویسد و مقصودش این باشد كه حقایق را بگوید و از خود دفاع كند ما از چاپ نوشتهی او بازنخواهیم ایستاد.
نكتهی دیگر آنكه ما بآن افسران بفهمانیم كه این نوشتنها و بدگوییها بنام دشمنی شخصی نیست ، از راه رشك بمقام شما نمیباشد.
نویسندهی این گفتارها با هیچ یكی از سرلشگر محتشمی و سرلشگر مطبوعی و سرلشگر معینی و سرتیپ قهرمانی و سرتیپ پوریا آشنایی ندارد و یك بار هم باشد آنان را ندیده. از آنسوی كسی كه در آرزوی افسری باشد نیست. این كینه و دشمنی نتیجهی آن كردار زشتی است كه در شهریور ماه از شما سرزده ، و میبینید كه ما نه تنها شما را دنبال میكنیم از دیگران نیز نام میبریم.
از آقای علیاصغر اعتصام فرماندار مراغه تاكنون چند بار نام بردهایم. رئیس شهربانی آن شهر را بارها یاد كردهایم.
👇