🔶 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 1ـ برای چه ایران بشورای امنیت شکایت کرد؟.. (تکهی 2)
در این هنگام در ایران عقیدهها بدو گونه بود : یکی آنکه با دولت شوروی گفتگو یکسره دنبال کرده شود ، و اینکه آنها به حکیمی قیمت نگزارده باو پاسخی ندادهاند آن کابینه کناره جوید و نخستوزیر دیگری بروی کار آید و این در همه جای جهان هست که چون یک کابینه در انجام کاری فیروزی نیافت بکنار میرود و جا را بکابینهی دیگری بازمیگزارد. دیگری اینکه چون در آن روزها نشست نخست مجمع عمومی سازمان ملل متفق در لندن گشایش خواستی یافت و نمایندگان ایران آمادهی عزیمت بآنجا بودند دولت ایران بدستیاری آنها بآن سازمان شکایت کند و داد خواهد.
این دو عقیده هر یکی موجهی داشت : عنوان آن یکی این بود که ما با دولت شوروی همسایهایم و سالهای سال با او بسر خواهیم برد و نباید روابط ما با آن دولت تیره باشد. آنگاه از شکایت بسازمان ملل متفق بیم بهم زدن میانهی دولتها و پیش آمدن جنگ میرفت. عنوان این یکی این بود که در جایی که سازمان ملل متفق با آن شکوه و آواز برای جلوگیری از مرزناشناسی[=تعدی] و زورورزی دولتهای بزرگ برپا شده چرا باید ما از آن استفاده نکنیم؟!. ما اگر اکنون داد نخواهیم پس کی خواهیم خواست؟!.
روزنامههای دست چپ و دست راست هر کدام به یکی از اینها هواداری نشان میداد. ولی خوشبختانه چنان پیش آمد که هر دو عقیده بکار بسته شد و ایران توانست از مزایای هر دوی آنها استفاده کند. باینمعنی حکیمی که نمیخواست کناره جوید و پافشاری در ماندن کابینهی خود میکرد عقیدهی دوم را پذیرفت و با دستور او روز بیستوششم دیماه آقای تقیزاده رئیس نمایندگان ایران در سازمان ملل متفق در نشست مجمع عمومی گفتار درازی راند که در آن ، حال ایران را بازنمود. در این گفتار تقیزاده احتیاط بخرج داد و آشکاره نامی از شوروی نبرد. آنگاه موضوع را مشمول مادّهی 14 منشور سازمان شمرد که پیدا بود مقصودش استفاده از میانجیگری سازمان و از پشتیبانی اخلاقی آن میباشد. (1)
با اینحال پیشامد در همه جا بیم انگیخت. بیشتر مردمان بیم داشتند که شوروی از سازمان ملل متفق قهر کند و جرقه بخمرهی باروت افتد. ولی چنان نشد و دولت شوروی فراخحوصلگی نشان داد. سپس رئیس نمایندگان ایران (بیگمان با صوابدید دولتهای انگلیس و آمریکا) گامی بالاتر گزارده موضوع را بشورای امنیت کشانیده روز بیست و ششم دیماه درخواست رسمی داد.
پس از این درخواست از یکسو نمایندگان شوروی و اوکراین مقابله بمثل نموده آنها نیز بودن آرتش انگلیس را در یونان و اندونزی عنوان نموده درخواست دادند و این میرساند که نظر شوروی بقهر کردن و بیرون رفتن نبوده میخواهد او هم بنوبت خود از سازمان ملل متفق استفاده کند ، و از یکسو در ایران روز یکم بهمن کابینهی حکیمی که در مجلس زمینهای نداشت ناچاری کناره جست و پس از او مجلسیان بآقای احمد قوام رأی دادند که کابینه برپا گرداند و این مرد با پختگی بسیار آغاز بکار کرده برخلاف انتظار کسان بسیاری شکایت دولت ایران را از شورای امنیت پس نگرفت. لیکن در همان حال بنمایندگان ایران دستور فرستاد که چه در لندن و چه در مسکو با نمایندگان و سررشتهداران دولت شوروی گفتگوی یکسره آغاز یابد. خود او تلگرافهایی به مارشال استالین و به مستر اَتلی کرده از هر دوی آنها پاسخهایی مهرآمیز گرفت.
این پیشامدها نتیجههای نیکی داشت. زیرا از یکسو رشتهی روابط ایران را با شوروی که تیره شده در حال گسیختن بود شُلتر گردانیده بیم جنگ را دورتر ساخت ، از سوی دیگر در درون ایران از فزونی روزافزون بهمخوردگیها جلو گرفت.
پابرگی :
1ـ مادّهی 14 منشور بمجمع عمومی اجازه میدهد که بهنگامی که وضعیتی پیش آید که بزیان آسایش عمومی باشد و یا روابط بینالمللی را بهم زند بتوصیههای مسالمتآمیزی برخیزد.
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 1ـ برای چه ایران بشورای امنیت شکایت کرد؟.. (تکهی 2)
در این هنگام در ایران عقیدهها بدو گونه بود : یکی آنکه با دولت شوروی گفتگو یکسره دنبال کرده شود ، و اینکه آنها به حکیمی قیمت نگزارده باو پاسخی ندادهاند آن کابینه کناره جوید و نخستوزیر دیگری بروی کار آید و این در همه جای جهان هست که چون یک کابینه در انجام کاری فیروزی نیافت بکنار میرود و جا را بکابینهی دیگری بازمیگزارد. دیگری اینکه چون در آن روزها نشست نخست مجمع عمومی سازمان ملل متفق در لندن گشایش خواستی یافت و نمایندگان ایران آمادهی عزیمت بآنجا بودند دولت ایران بدستیاری آنها بآن سازمان شکایت کند و داد خواهد.
این دو عقیده هر یکی موجهی داشت : عنوان آن یکی این بود که ما با دولت شوروی همسایهایم و سالهای سال با او بسر خواهیم برد و نباید روابط ما با آن دولت تیره باشد. آنگاه از شکایت بسازمان ملل متفق بیم بهم زدن میانهی دولتها و پیش آمدن جنگ میرفت. عنوان این یکی این بود که در جایی که سازمان ملل متفق با آن شکوه و آواز برای جلوگیری از مرزناشناسی[=تعدی] و زورورزی دولتهای بزرگ برپا شده چرا باید ما از آن استفاده نکنیم؟!. ما اگر اکنون داد نخواهیم پس کی خواهیم خواست؟!.
روزنامههای دست چپ و دست راست هر کدام به یکی از اینها هواداری نشان میداد. ولی خوشبختانه چنان پیش آمد که هر دو عقیده بکار بسته شد و ایران توانست از مزایای هر دوی آنها استفاده کند. باینمعنی حکیمی که نمیخواست کناره جوید و پافشاری در ماندن کابینهی خود میکرد عقیدهی دوم را پذیرفت و با دستور او روز بیستوششم دیماه آقای تقیزاده رئیس نمایندگان ایران در سازمان ملل متفق در نشست مجمع عمومی گفتار درازی راند که در آن ، حال ایران را بازنمود. در این گفتار تقیزاده احتیاط بخرج داد و آشکاره نامی از شوروی نبرد. آنگاه موضوع را مشمول مادّهی 14 منشور سازمان شمرد که پیدا بود مقصودش استفاده از میانجیگری سازمان و از پشتیبانی اخلاقی آن میباشد. (1)
با اینحال پیشامد در همه جا بیم انگیخت. بیشتر مردمان بیم داشتند که شوروی از سازمان ملل متفق قهر کند و جرقه بخمرهی باروت افتد. ولی چنان نشد و دولت شوروی فراخحوصلگی نشان داد. سپس رئیس نمایندگان ایران (بیگمان با صوابدید دولتهای انگلیس و آمریکا) گامی بالاتر گزارده موضوع را بشورای امنیت کشانیده روز بیست و ششم دیماه درخواست رسمی داد.
پس از این درخواست از یکسو نمایندگان شوروی و اوکراین مقابله بمثل نموده آنها نیز بودن آرتش انگلیس را در یونان و اندونزی عنوان نموده درخواست دادند و این میرساند که نظر شوروی بقهر کردن و بیرون رفتن نبوده میخواهد او هم بنوبت خود از سازمان ملل متفق استفاده کند ، و از یکسو در ایران روز یکم بهمن کابینهی حکیمی که در مجلس زمینهای نداشت ناچاری کناره جست و پس از او مجلسیان بآقای احمد قوام رأی دادند که کابینه برپا گرداند و این مرد با پختگی بسیار آغاز بکار کرده برخلاف انتظار کسان بسیاری شکایت دولت ایران را از شورای امنیت پس نگرفت. لیکن در همان حال بنمایندگان ایران دستور فرستاد که چه در لندن و چه در مسکو با نمایندگان و سررشتهداران دولت شوروی گفتگوی یکسره آغاز یابد. خود او تلگرافهایی به مارشال استالین و به مستر اَتلی کرده از هر دوی آنها پاسخهایی مهرآمیز گرفت.
این پیشامدها نتیجههای نیکی داشت. زیرا از یکسو رشتهی روابط ایران را با شوروی که تیره شده در حال گسیختن بود شُلتر گردانیده بیم جنگ را دورتر ساخت ، از سوی دیگر در درون ایران از فزونی روزافزون بهمخوردگیها جلو گرفت.
پابرگی :
1ـ مادّهی 14 منشور بمجمع عمومی اجازه میدهد که بهنگامی که وضعیتی پیش آید که بزیان آسایش عمومی باشد و یا روابط بینالمللی را بهم زند بتوصیههای مسالمتآمیزی برخیزد.
✴️ حقایق زندگی
(تکهی هشتم)
🔸باید جدایی میانهی نیک و بد گزاشت
(بخش 3 از 3)
پلوتارخ مینویسد : «این یا از آن جهت بود كه خدایان به نوجوانی و دلیری او بخشودند و نگهداری نمودند و یا از این جهت كه چون تازهجوان خوشروی و نیكاندامیبود دشمنان ، زیبایی او را دیده و از آن لختی و بی سپریش در شگفت شده از زخم زدن خودداری نمودند».
مینویسد : «پس از پایان جنگ ایفوران [1] بپاداش آن دلیری تاجی از گل باو دادند. ولی در همان هنگام بگناه اینكه بیزره بجنگ شتافته هزار درهم جریمه ازو گرفتند».
گواه سخن این جملههای آخریست. یك تن جوانی چون جانبازی كرده كار او را بیپاداش نمیگزارند و یك تاج گلی كه برای گُردان (قهرمانان) میدادند باو میدهند. ولی از آنسوی چون قانون را شكسته و بیزره بجنگ برخاسته بود این گناهش را فراموش نكرده از كیفرش چشم نمیپوشند. چون گفتیم یك تودهی زندهای بودند خواستم این یك داستان را هم از آنان بگواهی آورم.
كنون شما حال تودهی خود را با این بسنجید. رفتاری را كه در این توده با نیكوكاران و بدكاران میشود بیاد آورید و با این داستان در ترازو گزارید. آنان چه كار میكردند و در این توده چه كار میكنند.
در اینجا نمیخواهم از دولت و رفتار او با بدكاران سخن رانم. آن بماند بگفتار دیگری. از مردم و رفتار آنان با بدكرداران پرسش میكنم.
🔸این خود توده است كه حس نفرت از بدیها و خشنودی از نیكیها را فراموش ساخته. این توده است كه میبینیم سخت بیمار است و همچون یك مرده پروای نیك و بد نمینماید.
در چند شماره از پرچم كه ما از خائنان و از كسانی كه در پیشامد شهریور گریخته بودند سخن راندیم میبینیم كسانی آمده وساطت میكنند و چنین میگویند : «اینها باعث میشود كه از نان خوردن بیفتند». یك توده باید نابود گردد و بزیردست بیگانگان بیفتد برای آنكه یك مشت خائن نان بخورند.
در اینجاست كه میبینیم این بدبختان معنی درست هیچ چیزی را نمیدانند. در بیرون چنین دیده میشود كه اینان چشم دارند و گوش دارند و فهم دارند و خرد دارند و همه چیز را میفهمند ولی چون پای آزمایش بمیان میآید میبینیم بیچارگان فهم و خرد خود را باختهاند و گیج و سرگردان زندگی میكنند.
بدبختان این نمیدانند كه كارهای دولتی برای نان خوردن نیست برای انجام وظیفه است.
یك سرهنگ یا سرتیپ را میگیرند نه برای آنكه نان خورد. بلكه برای اینكه كشور را از دزدان و راهزنان و از دشمنان بیگانه نگه دارد و اگر نیاز افتاد جان خود را دریغ نگوید.
🔸همهی كارهای دولتی چنین است و هیچیكی برای نان خوردن نیست. آن حقوقی كه بكاركنان دولت میدهند برای اینست كه گرسنه نمانند نه آنكه تنها درپی این حقوق و دیگر استفادهها باشند.
اگر این سخن را از یك كس و دو كس شنیده بودیم پروا نمیكردیم. این عقیدهی بسیاری از مردم است و شما چون نگاه كنید اساساً در ایران هر كاری جز برای پول درآوردن و نان خوردن نیست.
كارهای دولتی بماند. واعظ كه خود را رهنما میشمارد و بمردم پند میدهند آن را یك شغلی برای خود گرفته و تنها درپی دخل میباشد. روزنامهنویسان كه خود را مربیان توده میشمارند جز فزونی فروش روزنامههای خود را نمیخواهند و جز دربند پول نمیباشند.
نمایندگی در مجلس یك كسبی گردیده و تنها برای ماهانه داوطلب نمایندگی میشوند. بلكه بمسائل علمی نیز سرایت كرده. مردك تاریخ مینویسد برای آنكه این و آن را خشنود گرداند و پول درآورد. كتابی بنام اخلاق مینویسد و تنها مقصودش آنست كه از فروش آن استفاده برد.
ولی اینها همه غلط است. باید پیش از همه كوشید و این اندیشههای غلط را از مغزها بیرون گردانید. باید نخست با اینها به نبرد پرداخت. باید در همه جا آشكاره گفت :
🔸كارهای دولتی برای نان خوردن نیست برای خدمت كردن بتوده است.
روزنامهنویسی برای پولاندوزی نیست. برای نوشتن حقایق و آگاه گردانیدن مردم است.
باید اینها را گفت و بروی آنها ایستادگی نشان داد. باید آن فلسفهی غلط را از میان برداشت. این نتیجهی آن فلسفهی غلط و آن عقیدههای پست مردم است كه یك رئیس امنیه راهزنان را دستگیر ساخته و پولی برای خود گرفته رها میگرداند. این نتیجهی آنست كه یك سرلشگر یا یك سرتیپ همه چیز را با پول میفروشد و در اندك زمانی ثروت هنگفتی میاندوزد.
آقای سرتیپ از روزی كه رسیده جز در اندیشهی پولاندوزی نبوده و بدینسان انبارها آكنده است. اینها همه نتیجهی آن اندیشهی غلط است.
(پرچم روزانه شمارههای 38 و 39)
[1] : Ephor ، (افُر) راهبران اسپارت (جز پادشاه)
(تکهی هشتم)
🔸باید جدایی میانهی نیک و بد گزاشت
(بخش 3 از 3)
پلوتارخ مینویسد : «این یا از آن جهت بود كه خدایان به نوجوانی و دلیری او بخشودند و نگهداری نمودند و یا از این جهت كه چون تازهجوان خوشروی و نیكاندامیبود دشمنان ، زیبایی او را دیده و از آن لختی و بی سپریش در شگفت شده از زخم زدن خودداری نمودند».
مینویسد : «پس از پایان جنگ ایفوران [1] بپاداش آن دلیری تاجی از گل باو دادند. ولی در همان هنگام بگناه اینكه بیزره بجنگ شتافته هزار درهم جریمه ازو گرفتند».
گواه سخن این جملههای آخریست. یك تن جوانی چون جانبازی كرده كار او را بیپاداش نمیگزارند و یك تاج گلی كه برای گُردان (قهرمانان) میدادند باو میدهند. ولی از آنسوی چون قانون را شكسته و بیزره بجنگ برخاسته بود این گناهش را فراموش نكرده از كیفرش چشم نمیپوشند. چون گفتیم یك تودهی زندهای بودند خواستم این یك داستان را هم از آنان بگواهی آورم.
كنون شما حال تودهی خود را با این بسنجید. رفتاری را كه در این توده با نیكوكاران و بدكاران میشود بیاد آورید و با این داستان در ترازو گزارید. آنان چه كار میكردند و در این توده چه كار میكنند.
در اینجا نمیخواهم از دولت و رفتار او با بدكاران سخن رانم. آن بماند بگفتار دیگری. از مردم و رفتار آنان با بدكرداران پرسش میكنم.
🔸این خود توده است كه حس نفرت از بدیها و خشنودی از نیكیها را فراموش ساخته. این توده است كه میبینیم سخت بیمار است و همچون یك مرده پروای نیك و بد نمینماید.
در چند شماره از پرچم كه ما از خائنان و از كسانی كه در پیشامد شهریور گریخته بودند سخن راندیم میبینیم كسانی آمده وساطت میكنند و چنین میگویند : «اینها باعث میشود كه از نان خوردن بیفتند». یك توده باید نابود گردد و بزیردست بیگانگان بیفتد برای آنكه یك مشت خائن نان بخورند.
در اینجاست كه میبینیم این بدبختان معنی درست هیچ چیزی را نمیدانند. در بیرون چنین دیده میشود كه اینان چشم دارند و گوش دارند و فهم دارند و خرد دارند و همه چیز را میفهمند ولی چون پای آزمایش بمیان میآید میبینیم بیچارگان فهم و خرد خود را باختهاند و گیج و سرگردان زندگی میكنند.
بدبختان این نمیدانند كه كارهای دولتی برای نان خوردن نیست برای انجام وظیفه است.
یك سرهنگ یا سرتیپ را میگیرند نه برای آنكه نان خورد. بلكه برای اینكه كشور را از دزدان و راهزنان و از دشمنان بیگانه نگه دارد و اگر نیاز افتاد جان خود را دریغ نگوید.
🔸همهی كارهای دولتی چنین است و هیچیكی برای نان خوردن نیست. آن حقوقی كه بكاركنان دولت میدهند برای اینست كه گرسنه نمانند نه آنكه تنها درپی این حقوق و دیگر استفادهها باشند.
اگر این سخن را از یك كس و دو كس شنیده بودیم پروا نمیكردیم. این عقیدهی بسیاری از مردم است و شما چون نگاه كنید اساساً در ایران هر كاری جز برای پول درآوردن و نان خوردن نیست.
كارهای دولتی بماند. واعظ كه خود را رهنما میشمارد و بمردم پند میدهند آن را یك شغلی برای خود گرفته و تنها درپی دخل میباشد. روزنامهنویسان كه خود را مربیان توده میشمارند جز فزونی فروش روزنامههای خود را نمیخواهند و جز دربند پول نمیباشند.
نمایندگی در مجلس یك كسبی گردیده و تنها برای ماهانه داوطلب نمایندگی میشوند. بلكه بمسائل علمی نیز سرایت كرده. مردك تاریخ مینویسد برای آنكه این و آن را خشنود گرداند و پول درآورد. كتابی بنام اخلاق مینویسد و تنها مقصودش آنست كه از فروش آن استفاده برد.
ولی اینها همه غلط است. باید پیش از همه كوشید و این اندیشههای غلط را از مغزها بیرون گردانید. باید نخست با اینها به نبرد پرداخت. باید در همه جا آشكاره گفت :
🔸كارهای دولتی برای نان خوردن نیست برای خدمت كردن بتوده است.
روزنامهنویسی برای پولاندوزی نیست. برای نوشتن حقایق و آگاه گردانیدن مردم است.
باید اینها را گفت و بروی آنها ایستادگی نشان داد. باید آن فلسفهی غلط را از میان برداشت. این نتیجهی آن فلسفهی غلط و آن عقیدههای پست مردم است كه یك رئیس امنیه راهزنان را دستگیر ساخته و پولی برای خود گرفته رها میگرداند. این نتیجهی آنست كه یك سرلشگر یا یك سرتیپ همه چیز را با پول میفروشد و در اندك زمانی ثروت هنگفتی میاندوزد.
آقای سرتیپ از روزی كه رسیده جز در اندیشهی پولاندوزی نبوده و بدینسان انبارها آكنده است. اینها همه نتیجهی آن اندیشهی غلط است.
(پرچم روزانه شمارههای 38 و 39)
[1] : Ephor ، (افُر) راهبران اسپارت (جز پادشاه)
🔶 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 1ـ برای چه ایران بشورای امنیت شکایت کرد؟.. (تکهی 3)
اما در شورای امنیت در چند نشست گفتگوها دربارهی درخواست ایران رفت. مسیو ویشینسکی نمایندهی شوروی دخالت خود را در کارهای ایران انکار نموده از سوی دیگر بعنوان آنکه گفتگوهای یکسره درمیانهی ایران و شوروی بریده نشده بود ، از روی مادّهی 33 منشور سازمان ملل متفق بمطرح شدن آن درخواست در شورای امنیت اعتراض کرد. آخرین نشست که روز دوشنبه 15 بهمن رخ داد بسیار پرهیجان بود. در آن روز تقیزاده بایرادهای ویشینسکی پاسخ داد. پس از او ویشینسکی سخن راند. پس از او مستر بِوین [Ernest Bevin] وزیر خارجهی انگلیس گفتار درازی رانده به ایران و استقلال آن پشتیبانی بسیار نشان داد. چون نمایندهی شوروی خواستار بود که موضوع بگفتگوهای یکسره واگزارده شود در پایان نشست این خواهش او پذیرفته گردید. چیزی که هست مستر بِوین خواهش کرد که موضوع از برنامهی شورای امنیت بیرون کرده نشود. گفتگوهای یکسره درمیانهی دو دولت پیش رود و به هر نتیجهای که رسید شورا از آن آگاه گردد و اگر هنگامی نیاز افتاد او (شورا) نیز دخالت کند. آنگاه در پایان گفتگوها هر قراردادی که درمیانهی دو دولت بسته شد با تصویب شورا باشد.
بدینسان کشاکش در شورای امنیت پایان پذیرفت و از اینسو گفتگوهای یکسره میانهی شوروی و ایران براه نوی افتاده پیشرفت آغاز کرد. چنانکه در روزنامهها نوشته شده خود آقای قوام با میسیونی به مسکو خواهد رفت که خود گفتگو را بپایان رسانند.
آمدیم بداستانهای یونان و اندونزی که نمایندگان شوروی و اوکراین در برابر قضیهی ایران بزیان انگلیس در شورای امنیت پیش آورده بودند ، داستان یونان با خوشی پایان یافته شوروی بودن آرتش انگلیس را در آنجا بهمزنِ امنیت و آرامش جهان ندانست. اما داستان اندونزی هنوز پایان نپذیرفته و چنانکه گفتیم ویشینسکی آن را مانند جرقهای میشمارد که در نزدیکی خمرهی باروت پدید آمده باشد ، و ما امیدمندیم که این جرقه بخمره نخواهد افتاد و این هم با گفتگوهای دلجویانه پایان خواهد پذیرفت ـ این بود تاریخچهی کوتاهی از داستان ایران در سازمان ملل متفق.
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 1ـ برای چه ایران بشورای امنیت شکایت کرد؟.. (تکهی 3)
اما در شورای امنیت در چند نشست گفتگوها دربارهی درخواست ایران رفت. مسیو ویشینسکی نمایندهی شوروی دخالت خود را در کارهای ایران انکار نموده از سوی دیگر بعنوان آنکه گفتگوهای یکسره درمیانهی ایران و شوروی بریده نشده بود ، از روی مادّهی 33 منشور سازمان ملل متفق بمطرح شدن آن درخواست در شورای امنیت اعتراض کرد. آخرین نشست که روز دوشنبه 15 بهمن رخ داد بسیار پرهیجان بود. در آن روز تقیزاده بایرادهای ویشینسکی پاسخ داد. پس از او ویشینسکی سخن راند. پس از او مستر بِوین [Ernest Bevin] وزیر خارجهی انگلیس گفتار درازی رانده به ایران و استقلال آن پشتیبانی بسیار نشان داد. چون نمایندهی شوروی خواستار بود که موضوع بگفتگوهای یکسره واگزارده شود در پایان نشست این خواهش او پذیرفته گردید. چیزی که هست مستر بِوین خواهش کرد که موضوع از برنامهی شورای امنیت بیرون کرده نشود. گفتگوهای یکسره درمیانهی دو دولت پیش رود و به هر نتیجهای که رسید شورا از آن آگاه گردد و اگر هنگامی نیاز افتاد او (شورا) نیز دخالت کند. آنگاه در پایان گفتگوها هر قراردادی که درمیانهی دو دولت بسته شد با تصویب شورا باشد.
بدینسان کشاکش در شورای امنیت پایان پذیرفت و از اینسو گفتگوهای یکسره میانهی شوروی و ایران براه نوی افتاده پیشرفت آغاز کرد. چنانکه در روزنامهها نوشته شده خود آقای قوام با میسیونی به مسکو خواهد رفت که خود گفتگو را بپایان رسانند.
آمدیم بداستانهای یونان و اندونزی که نمایندگان شوروی و اوکراین در برابر قضیهی ایران بزیان انگلیس در شورای امنیت پیش آورده بودند ، داستان یونان با خوشی پایان یافته شوروی بودن آرتش انگلیس را در آنجا بهمزنِ امنیت و آرامش جهان ندانست. اما داستان اندونزی هنوز پایان نپذیرفته و چنانکه گفتیم ویشینسکی آن را مانند جرقهای میشمارد که در نزدیکی خمرهی باروت پدید آمده باشد ، و ما امیدمندیم که این جرقه بخمره نخواهد افتاد و این هم با گفتگوهای دلجویانه پایان خواهد پذیرفت ـ این بود تاریخچهی کوتاهی از داستان ایران در سازمان ملل متفق.
✴️ حقایق زندگی
(تکهی نهم)
🔸 سال نو فرامیرسد
(بخش 1 از 1)
سال كهن 1320 بپایان آمده سال نوین 1321 فرامیرسد.
سال نوین فرامیرسد چنین پیداست كه یك سال پرآشوب و رنجی خواهد بود و ما نیز در سهم خود رنجهایی خواهیم دید و سختیهایی خواهیم كشید.
شیوهی همگانیست كه در این هنگام بدوستان و آشنایان دعا گویند و پیام «شادباش» فرستند. ما بجای شادباش و دعا میگوییم : بیایید ای ایرانیان ، این سال را برای خود سال نیكی و فیروزی گردانیم.
🔸با این گرفتاریها ما را جای «شادی» نیست. دعا هم از ما نخواهند پذیرفت. ولی در دست خود ماست كه در این یك سال چند گامی بسوی پیش رویم و بدینسان آن را سال نیكی و فیروزی سازیم.
با این آشفتگیها كه در جهانست ، و با این جنگها و خونریزیها كه در شرق و غرب درگرفته ، ناگزیر است كه با سختیهایی دچار خواهیم بود. و سال دیگر در چنین روزی اگر پشت سر برگردیم و نگاهی كنیم خواهیم دید یك سال پررنجی را گذرانیدهایم و هیچ نتیجهای در دست نداریم. ولی اگر به نیكیها كوشیم نتیجهای را در دست خواهیم داشت و از رنجکشی چندان افسوس نخواهیم خورد ، و این یك مایهی سرفرازی برای ما خواهد بود كه در چنان هنگام پرآشوبی به پیشرفت پرداخته چند گامی را بجلو برداشتهایم. من بجای «شادباش» این پیام را میفرستم.
🔸بدانید ای ایرانیان ، ما بدیم كه از جهان بدی میبینیم. در این دستگاه جدایی میان این و آن نیست. خدا یك دسته را برای زبردستی و یك دسته را برای زیردستی نیافریده. این نتیجهی حال و كار خود توده است كه گرفتار گردیده.
بیایید در این یك سال بنیكی كوشیم و چند گامی در این راه پیش رویم. بیایید از راهش بچارهی دردها كوشیم.
خواهید گفت : نیكی چیست؟.. میگویم : نیكی در اینجا نخست دانستن حقایق زندگانی و دوم دست بهم دادن و در راه آنها تلاش بكار بردنست.
🔸درد بزرگ ایرانیان ندانستن حقایق زندگانیست. چون حقایق را نمیدانند از هم پراكندهاند ، در كارها سستند ، بكشور خود علاقه كم دارند ، در برابر حوادث تنها بگله و ناله بس میكنند و در كوشش به تقلیدهای صوری كه از اروپاییان مینمایند امید میبندند ، هر كسی خود را راهنما میشمارد ، هر كسی پیشنهادها میكند. اینها همه نفهمیدن معنی زندگانیست.
نمیگویم : دردهای دیگری نیست ، دردهای دیگر فراوان است. ولی پایهی جملگی این ، ناآشنایی بحقایق است.
🔸من میگویم : بیایید این یك سال را بیاد گرفتن حقایق زندگانی كوشیم ، بیایید یك رشته قواعدی را برای زندگانی بگفتگو گزاریم ، و نیك بدانیم ، و در پیرامون آنها یكدل و یكزبان باشیم. این باشد گامهایی كه در این یك سال پرشور تاریخی بسوی پیش برداریم.
من میدانم بسیاری از این سخن من خواهند رنجید ، و اینكه میگویم نمیدانند و نمیشناسند بغرور آنها خواهد برخورد. ولی حقیقت از میان نخواهد رفت. دوباره میگویم :
🔸این توده راه زندگانی را گم كرده. این مردم حقایق زندگانی را نمیدانند.
دوباره درخواست میكنم : بیایید این یك سال را بباز كردن یك راهی بكوشیم.
آنان كه بخود مغرورند و این گفتههای ما بآنان سنگین میافتد بركنار مانند. روی سخن ما بآن كسانیست كه از غرور دورند و گرفتاری این توده را دیده و دل پر از درد میدارند. باین غیرتمندانست كه پیام میفرستیم. از آنانست كه چشم همراهی میداریم.
(پرچم روزانه شمارهی 50)
(تکهی نهم)
🔸 سال نو فرامیرسد
(بخش 1 از 1)
سال كهن 1320 بپایان آمده سال نوین 1321 فرامیرسد.
سال نوین فرامیرسد چنین پیداست كه یك سال پرآشوب و رنجی خواهد بود و ما نیز در سهم خود رنجهایی خواهیم دید و سختیهایی خواهیم كشید.
شیوهی همگانیست كه در این هنگام بدوستان و آشنایان دعا گویند و پیام «شادباش» فرستند. ما بجای شادباش و دعا میگوییم : بیایید ای ایرانیان ، این سال را برای خود سال نیكی و فیروزی گردانیم.
🔸با این گرفتاریها ما را جای «شادی» نیست. دعا هم از ما نخواهند پذیرفت. ولی در دست خود ماست كه در این یك سال چند گامی بسوی پیش رویم و بدینسان آن را سال نیكی و فیروزی سازیم.
با این آشفتگیها كه در جهانست ، و با این جنگها و خونریزیها كه در شرق و غرب درگرفته ، ناگزیر است كه با سختیهایی دچار خواهیم بود. و سال دیگر در چنین روزی اگر پشت سر برگردیم و نگاهی كنیم خواهیم دید یك سال پررنجی را گذرانیدهایم و هیچ نتیجهای در دست نداریم. ولی اگر به نیكیها كوشیم نتیجهای را در دست خواهیم داشت و از رنجکشی چندان افسوس نخواهیم خورد ، و این یك مایهی سرفرازی برای ما خواهد بود كه در چنان هنگام پرآشوبی به پیشرفت پرداخته چند گامی را بجلو برداشتهایم. من بجای «شادباش» این پیام را میفرستم.
🔸بدانید ای ایرانیان ، ما بدیم كه از جهان بدی میبینیم. در این دستگاه جدایی میان این و آن نیست. خدا یك دسته را برای زبردستی و یك دسته را برای زیردستی نیافریده. این نتیجهی حال و كار خود توده است كه گرفتار گردیده.
بیایید در این یك سال بنیكی كوشیم و چند گامی در این راه پیش رویم. بیایید از راهش بچارهی دردها كوشیم.
خواهید گفت : نیكی چیست؟.. میگویم : نیكی در اینجا نخست دانستن حقایق زندگانی و دوم دست بهم دادن و در راه آنها تلاش بكار بردنست.
🔸درد بزرگ ایرانیان ندانستن حقایق زندگانیست. چون حقایق را نمیدانند از هم پراكندهاند ، در كارها سستند ، بكشور خود علاقه كم دارند ، در برابر حوادث تنها بگله و ناله بس میكنند و در كوشش به تقلیدهای صوری كه از اروپاییان مینمایند امید میبندند ، هر كسی خود را راهنما میشمارد ، هر كسی پیشنهادها میكند. اینها همه نفهمیدن معنی زندگانیست.
نمیگویم : دردهای دیگری نیست ، دردهای دیگر فراوان است. ولی پایهی جملگی این ، ناآشنایی بحقایق است.
🔸من میگویم : بیایید این یك سال را بیاد گرفتن حقایق زندگانی كوشیم ، بیایید یك رشته قواعدی را برای زندگانی بگفتگو گزاریم ، و نیك بدانیم ، و در پیرامون آنها یكدل و یكزبان باشیم. این باشد گامهایی كه در این یك سال پرشور تاریخی بسوی پیش برداریم.
من میدانم بسیاری از این سخن من خواهند رنجید ، و اینكه میگویم نمیدانند و نمیشناسند بغرور آنها خواهد برخورد. ولی حقیقت از میان نخواهد رفت. دوباره میگویم :
🔸این توده راه زندگانی را گم كرده. این مردم حقایق زندگانی را نمیدانند.
دوباره درخواست میكنم : بیایید این یك سال را بباز كردن یك راهی بكوشیم.
آنان كه بخود مغرورند و این گفتههای ما بآنان سنگین میافتد بركنار مانند. روی سخن ما بآن كسانیست كه از غرور دورند و گرفتاری این توده را دیده و دل پر از درد میدارند. باین غیرتمندانست كه پیام میفرستیم. از آنانست كه چشم همراهی میداریم.
(پرچم روزانه شمارهی 50)
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
دین و دانش.pdf
1.3 MB
🔸 دین و دانش
🖌 احمد کسروی
🔸جُستار : دوگانگی کوششهای آدمی در زندگی (نبرد با طبیعت ، نبرد با همجنس) ؛ پیدایش شهریگری یا تمدن ؛ تأثیر گذر زمان بر عقبماندگی و خواری دینها ؛ معنی راست دین ، پشتیبان هم بودن دین و دانش ؛ چگونه از پیشرفت دانشها و پس ماندن دینْ دارایی ارجدارتر از شایستگیها گردیده؟! ؛ بستگی رستگاری جهان بهمگامی دین و دانش.
📊 شمار ساتها : ۱۸ (اصلی) + ۴ (فهرست ، یک نادانی ، یادداشت ویراینده)
⭐️ کتابخانهی پاکدینی
📣 این دفتر از سوی «باهَمادِ پاکدینان» و بدست «کوشادِ تلگرام» پراکنده میگردد.
🖌 احمد کسروی
🔸جُستار : دوگانگی کوششهای آدمی در زندگی (نبرد با طبیعت ، نبرد با همجنس) ؛ پیدایش شهریگری یا تمدن ؛ تأثیر گذر زمان بر عقبماندگی و خواری دینها ؛ معنی راست دین ، پشتیبان هم بودن دین و دانش ؛ چگونه از پیشرفت دانشها و پس ماندن دینْ دارایی ارجدارتر از شایستگیها گردیده؟! ؛ بستگی رستگاری جهان بهمگامی دین و دانش.
📊 شمار ساتها : ۱۸ (اصلی) + ۴ (فهرست ، یک نادانی ، یادداشت ویراینده)
⭐️ کتابخانهی پاکدینی
📣 این دفتر از سوی «باهَمادِ پاکدینان» و بدست «کوشادِ تلگرام» پراکنده میگردد.
🔶 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 2ـ ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟. (تکهی 1)
اکنون ببینیم ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟.. پیداست که در مسکو گفتگوها در زمینههای بسیار از اقتصادی و سیاسی بمیان خواهد آمد. اگرچه پیشبینی درستی نتوان کرد ، ولی باز میتوان گمانهایی برد. در نظر من دو موضوع مهمتر است و میخواهم در اینجا از آنها گفتگو کنیم :
1) بیرون رفتن آرتش شوروی از ایران : گمان نمیرود شورویها از این سر بازخواهند زد. گمان نمیرود پیمان و نویدهای مکرر خود را بزمین خواهند زد. (1) آری دولت شوروی پیمانی نیز در سال 1921 با ایران بسته و در آن پیمان ، برخی جملههایی هست که گاهی دیده میشود روزنامههای هوادار شوروی بآن استناد میکنند.
مثلاً در آن پیمان قید شده که دولت ایران از پیدا شدن یا از جایگزین گردیدن دستههایی که خواستشان مبارزه با دولت شوروی باشد در خاک خود جلو گیرد. همچنین قید شده که اگر دولت سومی با «دخالت مسلحه سیاست غاصبانه در خاک ایران مجری دارد و یا ایران را مرکز حملات نظامی بر ضد دولت شوروی قرار دهد» و دولت ایران نتواند بجلوگیری برخیزد «دولت شوروی حق خواهد داشت قشون خود را بخاک ایران وارد نماید ...».
باینها بیگمان استناد خواهد شد ، و شورویها مسلح شدن عشایر و مانند آن را ایراد خواهند گرفت. ولی گمان نمیرود اینها چیزهای مهمی باشد و اشکال پدید آورد. زیرا بضد شوروی بودن عشایر دلیلی با خود ندارد و دولت سومی هم در ایران دخالت مسلحه نکرده. در اینجا دولت سوم انگلیس است و آنها داوطلبند آرتش خود را از ایران بیرون برند و بهانه بدست ندهند.
بگمان من آنچه مهم است و میتواند اشکال پدید آورد موضوع حکومت ایران است. یکی از بدبختیهای بزرگ اینست که این کشور سیاستی برای خود ندارد. سیاست در معنی راستش را میگویم. این کشور راهی برای زیست ، زیست خود درمیان کشورهای دیگر ، برنگزیده و نمیداند با همسایگان و دیگران چه رفتاری کند و چه راهی پیش گیرد.
این کشور با دست وزیران اداره میشود و وزارت در ایران پیشهای گردیده. یک دسته پیدا شدهاند که وزارتپیشهاند. هر کابینهای که عوض میشود یک دسته از اینها رفته دستهی دیگری میآیند. اینها نیز بیشترشان کسان بیراه و بیاندیشهاند. اگر درمیانشان چند تنی هستند که اندیشهای دارند آنها نیز هر یکی تنهاست. اینست معنی آنچه میگویم : در این کشور سیاست نیست.
از سوی دیگر در ایران پیشینهای پیدا شده که بیشتر این وزیران پیرو نظریهی نمایندگان سیاسی انگلیسند. پس از جنگی که درمیان فتحعلیشاه میان ایران با دولت روسیهی تزاری پیش آمد و با شکست ایران پایان پذیرفت این کشور در دهان اژدها واقع شد. دولت تزاری همیشه در این آرزو بود که ببازماندهی خاک ایران دست یابد و خود را بخلیج فارس رسانیده راه هندوستان را بروی لشکرهای خود باز نماید ، و یگانهجلوگیر آن پشتیبانی و هواداریای بود که انگلیسها باستقلال ایران نشان میدادند و هر زمان با کوششهای سیاسی خود جلوگیری میکردند.
پابرگی :
1ـ سخن از پیمان سهجانبهایست که روس و انگلیس پس از اشغال با ایران بستند (بهمن 1320) و در آن متعهد شدند در کمتر از شش ماه از پایان جنگ آرتششان را از ایران بیرون برند و در سالهای بعد بارها آن تعهد را بزبان آورده تازه ساختند. ـ ویراینده
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 2ـ ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟. (تکهی 1)
اکنون ببینیم ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟.. پیداست که در مسکو گفتگوها در زمینههای بسیار از اقتصادی و سیاسی بمیان خواهد آمد. اگرچه پیشبینی درستی نتوان کرد ، ولی باز میتوان گمانهایی برد. در نظر من دو موضوع مهمتر است و میخواهم در اینجا از آنها گفتگو کنیم :
1) بیرون رفتن آرتش شوروی از ایران : گمان نمیرود شورویها از این سر بازخواهند زد. گمان نمیرود پیمان و نویدهای مکرر خود را بزمین خواهند زد. (1) آری دولت شوروی پیمانی نیز در سال 1921 با ایران بسته و در آن پیمان ، برخی جملههایی هست که گاهی دیده میشود روزنامههای هوادار شوروی بآن استناد میکنند.
مثلاً در آن پیمان قید شده که دولت ایران از پیدا شدن یا از جایگزین گردیدن دستههایی که خواستشان مبارزه با دولت شوروی باشد در خاک خود جلو گیرد. همچنین قید شده که اگر دولت سومی با «دخالت مسلحه سیاست غاصبانه در خاک ایران مجری دارد و یا ایران را مرکز حملات نظامی بر ضد دولت شوروی قرار دهد» و دولت ایران نتواند بجلوگیری برخیزد «دولت شوروی حق خواهد داشت قشون خود را بخاک ایران وارد نماید ...».
باینها بیگمان استناد خواهد شد ، و شورویها مسلح شدن عشایر و مانند آن را ایراد خواهند گرفت. ولی گمان نمیرود اینها چیزهای مهمی باشد و اشکال پدید آورد. زیرا بضد شوروی بودن عشایر دلیلی با خود ندارد و دولت سومی هم در ایران دخالت مسلحه نکرده. در اینجا دولت سوم انگلیس است و آنها داوطلبند آرتش خود را از ایران بیرون برند و بهانه بدست ندهند.
بگمان من آنچه مهم است و میتواند اشکال پدید آورد موضوع حکومت ایران است. یکی از بدبختیهای بزرگ اینست که این کشور سیاستی برای خود ندارد. سیاست در معنی راستش را میگویم. این کشور راهی برای زیست ، زیست خود درمیان کشورهای دیگر ، برنگزیده و نمیداند با همسایگان و دیگران چه رفتاری کند و چه راهی پیش گیرد.
این کشور با دست وزیران اداره میشود و وزارت در ایران پیشهای گردیده. یک دسته پیدا شدهاند که وزارتپیشهاند. هر کابینهای که عوض میشود یک دسته از اینها رفته دستهی دیگری میآیند. اینها نیز بیشترشان کسان بیراه و بیاندیشهاند. اگر درمیانشان چند تنی هستند که اندیشهای دارند آنها نیز هر یکی تنهاست. اینست معنی آنچه میگویم : در این کشور سیاست نیست.
از سوی دیگر در ایران پیشینهای پیدا شده که بیشتر این وزیران پیرو نظریهی نمایندگان سیاسی انگلیسند. پس از جنگی که درمیان فتحعلیشاه میان ایران با دولت روسیهی تزاری پیش آمد و با شکست ایران پایان پذیرفت این کشور در دهان اژدها واقع شد. دولت تزاری همیشه در این آرزو بود که ببازماندهی خاک ایران دست یابد و خود را بخلیج فارس رسانیده راه هندوستان را بروی لشکرهای خود باز نماید ، و یگانهجلوگیر آن پشتیبانی و هواداریای بود که انگلیسها باستقلال ایران نشان میدادند و هر زمان با کوششهای سیاسی خود جلوگیری میکردند.
پابرگی :
1ـ سخن از پیمان سهجانبهایست که روس و انگلیس پس از اشغال با ایران بستند (بهمن 1320) و در آن متعهد شدند در کمتر از شش ماه از پایان جنگ آرتششان را از ایران بیرون برند و در سالهای بعد بارها آن تعهد را بزبان آورده تازه ساختند. ـ ویراینده
✴️ حقایق زندگی (تکهی دهم)
🔸 کیفر بدخواهان را باید خود توده دهد (بخش 1 از 1)
كسانی میگویند : افسرانی كه از جنگ گریخته بودند و شما نكوهشها نوشتید چه نتیجهای داد؟!.. دولت چه ترتیب اثری كرد؟!.. میگویم شگفت از شماست كه همه چیز را از دولت میخواهید؟!.. یك دولتی كه با صد گرفتاری بروی كار میآید شما میخواهید خشم یا خشنودی توده را نیز او اظهار كند.
همین خود اشتباهی از شماست. دولت گرفتاریها و سرگرمیهای بسیاری دارد و شما میبینید كه داستان شهریورماه همچنان سربسته مانده و تاكنون در پیرامون آن پرسشی یا بازخواستی از كسی نشده.
بگزارید آن بماند و كسانی كه خیانت آشكار كردهاند شما آنها را بد بدانید ، در همه جا بدیهاشان بگویید ، در خیابان سلام ندهید و سلامشان نگیرید. در نشستها اگر دیدید پستیهاشان برخشان كشید.
🔸اینها كیفریست كه باید از سوی توده به پستنهادان و خائنان داده شود.
اینكه ما در پرچم یاد آنها كردیم و خیانتهاشان نوشتیم نخست خود آن نوشتن یك كیفریست. اینكه نام یك سرلشگری یا سرتیپی یا سرهنگی در روزنامه بزشتی برده شود و خائن خوانده گردد و او پاسخی نتواند همین خود كیفری میباشد.
دوم خواست ما این بود كه مردم بدانند و آنان را خوار دارند و بیاحترامی نمایند. ما بیش از همه هوشیار گردانیدن توده را میخواهیم.
🔸توده باید در هركاری خشم یا خشنودی خود را اظهار دارد.
یكی از آشنایان بنزد من آمده میگوید : شما چرا از سرلشگر معینی نام نبردید؟!. گفتم : داستان او را نمیدانم. من در پشت سر پیشامد شهریورماه بسفر شیراز و بوشهر رفتم و اینست از بسیار داستانها ناآگاهم. گفت : این سرلشگر كار زیردریایی كرده. زیرا همینكه غائله رخ داد ناگهان از ارومی[=ارومیه] ناپدید گردیده فردا از ملایر سر درآورده. دستههای زیردست این سرلشگر است كه پس از گریختنِ فرمانده ، چون خود را بیسرپرست یافتهاند به تركیه پناهیدهاند.
گفتم : من این را نشنیده بودم و راستی را داستان شگفتی است. باید در پرچم این را هم بنویسیم. باید این نام را هم بر آن «فهرست سیاه» بیفزاییم. گناههای اینها كوچك نیست. اینان بیست سال در این كشور بنام سرهنگ و سرتیپ و سرلشگر حقوقهای گزاف گرفته ، و اتومبیلهای دولتی سوار شده ، و رختهای گرانبها پوشیده ، و همیشه دستههایی را در زیرِ دست داشته بودند ـ اینها برای آن بود كه روزی بیاید و اینان جانفشانی كنند و بنگهداری كشور كوشند. كنون چنان روزی رسیده و هر یك از اینها باندازهی یك تابین[=سرباز ساده] یا یك فرد عادی ، مردی و دلیری از خود نشان ندادهاند. گذشته از آنكه خود گریختهاند زیردستان را بیسرپرست گزاردهاند ، تفنگ و افزار باشرار دادهاند ، چنانكه نوشتهایم برخی از ایشان پستنهادانه دزدی هم كردهاند.
اینها نه گناهانیست كه چشمپوشی شود. دولت اگر محظوری دارد و پیشامدهای شهریور ماه را سربسته میگزارد بگزارد. خود مردم كه محظوری ندارند و باید اینان را گناهكار و روسیاه شناسند و از هر احترامی بآنان خودداری نمایند. بلكه اگر وظیفهشناسی درمیانست
🔸باید خویشان و كسان آنان هم این رفتار را بكنند.
لیكن در اینجا دو نكته هست كه باید رعایت شود : یكی آنكه این داستانها خوب روشن گردد و هر كسی كه آگاهیهای درستتری دارد بنویسد و برای ما بفرستد. زیرا ما از زبانها چیزهایی میشنویم ولی بهتر است روشنتر از این بدانیم. بهتر است قضایا با جزئیات آن در روزنامه نوشته شود كه مردم بهتر داوری كنند.اینست ما خواستاریم كه هر كسی كه در این پیشامدها بوده و داستان را از نزدیك تماشا كرده دانستههای خود را بنویسد و برای ما بفرستد كه اگر خواست بنام خود او وگرنه بنام یك نام دیگری در روزنامه بچاپ رسانیم.
همچنین اگر یكی از خود آن افسران پیشامد را بنویسد و مقصودش این باشد كه حقایق را بگوید و از خود دفاع كند ما از چاپ نوشتهی او بازنخواهیم ایستاد.
نكتهی دیگر آنكه ما بآن افسران بفهمانیم كه این نوشتنها و بدگوییها بنام دشمنی شخصی نیست ، از راه رشك بمقام شما نمیباشد.
نویسندهی این گفتارها با هیچ یكی از سرلشگر محتشمی و سرلشگر مطبوعی و سرلشگر معینی و سرتیپ قهرمانی و سرتیپ پوریا آشنایی ندارد و یك بار هم باشد آنان را ندیده. از آنسوی كسی كه در آرزوی افسری باشد نیست. این كینه و دشمنی نتیجهی آن كردار زشتی است كه در شهریور ماه از شما سرزده ، و میبینید كه ما نه تنها شما را دنبال میكنیم از دیگران نیز نام میبریم.
از آقای علیاصغر اعتصام فرماندار مراغه تاكنون چند بار نام بردهایم. رئیس شهربانی آن شهر را بارها یاد كردهایم.
👇
🔸 کیفر بدخواهان را باید خود توده دهد (بخش 1 از 1)
كسانی میگویند : افسرانی كه از جنگ گریخته بودند و شما نكوهشها نوشتید چه نتیجهای داد؟!.. دولت چه ترتیب اثری كرد؟!.. میگویم شگفت از شماست كه همه چیز را از دولت میخواهید؟!.. یك دولتی كه با صد گرفتاری بروی كار میآید شما میخواهید خشم یا خشنودی توده را نیز او اظهار كند.
همین خود اشتباهی از شماست. دولت گرفتاریها و سرگرمیهای بسیاری دارد و شما میبینید كه داستان شهریورماه همچنان سربسته مانده و تاكنون در پیرامون آن پرسشی یا بازخواستی از كسی نشده.
بگزارید آن بماند و كسانی كه خیانت آشكار كردهاند شما آنها را بد بدانید ، در همه جا بدیهاشان بگویید ، در خیابان سلام ندهید و سلامشان نگیرید. در نشستها اگر دیدید پستیهاشان برخشان كشید.
🔸اینها كیفریست كه باید از سوی توده به پستنهادان و خائنان داده شود.
اینكه ما در پرچم یاد آنها كردیم و خیانتهاشان نوشتیم نخست خود آن نوشتن یك كیفریست. اینكه نام یك سرلشگری یا سرتیپی یا سرهنگی در روزنامه بزشتی برده شود و خائن خوانده گردد و او پاسخی نتواند همین خود كیفری میباشد.
دوم خواست ما این بود كه مردم بدانند و آنان را خوار دارند و بیاحترامی نمایند. ما بیش از همه هوشیار گردانیدن توده را میخواهیم.
🔸توده باید در هركاری خشم یا خشنودی خود را اظهار دارد.
یكی از آشنایان بنزد من آمده میگوید : شما چرا از سرلشگر معینی نام نبردید؟!. گفتم : داستان او را نمیدانم. من در پشت سر پیشامد شهریورماه بسفر شیراز و بوشهر رفتم و اینست از بسیار داستانها ناآگاهم. گفت : این سرلشگر كار زیردریایی كرده. زیرا همینكه غائله رخ داد ناگهان از ارومی[=ارومیه] ناپدید گردیده فردا از ملایر سر درآورده. دستههای زیردست این سرلشگر است كه پس از گریختنِ فرمانده ، چون خود را بیسرپرست یافتهاند به تركیه پناهیدهاند.
گفتم : من این را نشنیده بودم و راستی را داستان شگفتی است. باید در پرچم این را هم بنویسیم. باید این نام را هم بر آن «فهرست سیاه» بیفزاییم. گناههای اینها كوچك نیست. اینان بیست سال در این كشور بنام سرهنگ و سرتیپ و سرلشگر حقوقهای گزاف گرفته ، و اتومبیلهای دولتی سوار شده ، و رختهای گرانبها پوشیده ، و همیشه دستههایی را در زیرِ دست داشته بودند ـ اینها برای آن بود كه روزی بیاید و اینان جانفشانی كنند و بنگهداری كشور كوشند. كنون چنان روزی رسیده و هر یك از اینها باندازهی یك تابین[=سرباز ساده] یا یك فرد عادی ، مردی و دلیری از خود نشان ندادهاند. گذشته از آنكه خود گریختهاند زیردستان را بیسرپرست گزاردهاند ، تفنگ و افزار باشرار دادهاند ، چنانكه نوشتهایم برخی از ایشان پستنهادانه دزدی هم كردهاند.
اینها نه گناهانیست كه چشمپوشی شود. دولت اگر محظوری دارد و پیشامدهای شهریور ماه را سربسته میگزارد بگزارد. خود مردم كه محظوری ندارند و باید اینان را گناهكار و روسیاه شناسند و از هر احترامی بآنان خودداری نمایند. بلكه اگر وظیفهشناسی درمیانست
🔸باید خویشان و كسان آنان هم این رفتار را بكنند.
لیكن در اینجا دو نكته هست كه باید رعایت شود : یكی آنكه این داستانها خوب روشن گردد و هر كسی كه آگاهیهای درستتری دارد بنویسد و برای ما بفرستد. زیرا ما از زبانها چیزهایی میشنویم ولی بهتر است روشنتر از این بدانیم. بهتر است قضایا با جزئیات آن در روزنامه نوشته شود كه مردم بهتر داوری كنند.اینست ما خواستاریم كه هر كسی كه در این پیشامدها بوده و داستان را از نزدیك تماشا كرده دانستههای خود را بنویسد و برای ما بفرستد كه اگر خواست بنام خود او وگرنه بنام یك نام دیگری در روزنامه بچاپ رسانیم.
همچنین اگر یكی از خود آن افسران پیشامد را بنویسد و مقصودش این باشد كه حقایق را بگوید و از خود دفاع كند ما از چاپ نوشتهی او بازنخواهیم ایستاد.
نكتهی دیگر آنكه ما بآن افسران بفهمانیم كه این نوشتنها و بدگوییها بنام دشمنی شخصی نیست ، از راه رشك بمقام شما نمیباشد.
نویسندهی این گفتارها با هیچ یكی از سرلشگر محتشمی و سرلشگر مطبوعی و سرلشگر معینی و سرتیپ قهرمانی و سرتیپ پوریا آشنایی ندارد و یك بار هم باشد آنان را ندیده. از آنسوی كسی كه در آرزوی افسری باشد نیست. این كینه و دشمنی نتیجهی آن كردار زشتی است كه در شهریور ماه از شما سرزده ، و میبینید كه ما نه تنها شما را دنبال میكنیم از دیگران نیز نام میبریم.
از آقای علیاصغر اعتصام فرماندار مراغه تاكنون چند بار نام بردهایم. رئیس شهربانی آن شهر را بارها یاد كردهایم.
👇
در شمارهی گذشته در یك گفتاری نام آقای اردلان (استاندار تبریز در شهریور) آورده شد و ما تاكنون ندانسته بودیم كه این آزادیخواه كهن نیز از گریزندگانست. نمیدانستیم این مرد هفتاد ساله نیز از مرگ ترسیده و روز سختی از وظیفه و مردمی و همه چیز چشم پوشیده و از تبریز رو بگریز آورده. نمیدانستیم كه این مرد بیارزش كه از آغاز جوانیش همیشه در كارهای دولتی بوده و تاكنون صد برابر بهای خود را از كیسهی این توده دریافت داشته روز آزمایش از جانفشانی گردن كشیده و یك شهر بزرگی را كه بنگهداری او سپرده شده بود گزارده و خود از میان بیرون رفته. نمیدانستیم این مرد خوشنما كه در تبریز هر كه را میدیده میهنپرستی را پیش میكشیده و با اصرار و پافشاری بنام باشگاه پول میگرفته ، خود كمترین عقیده را بمیهنپرستی نداشته و در برابر اندك ترسی گزارده و گریخته ، این بدتر كه همان مرد گریزنده را همینكه به تهران رسیده برای بیكار نماندن به اسپهان فرستادهاند كه دانسته نیست از آنجا كی خواهد گریخت؟!
به هر حال شما میبینید كه ما از همگی نام میبریم و همین دلیل است كه مقصود دشمنی شخصی نیست. اینست میخواهیم بشما یك پیشنهادی كنیم و آن اینكه بخود جسارت داده بگناه خود خَستُوان[= معترف] گردید و آنگاه بجبران كوشید. نمیدانم راه جبران چه باشد ، خودتان بیندیشید كه از چه راه جبران توانید كرد و از چه راه این لكهی ننگ را از دامن خود و خاندانتان پاك توانید كرد؟..
آیا میتوانید از داراییهای گزافی كه برخی از شماها گرد آوردهاید چشم بپوشید و آن را در یک راه نیكی بسود توده بكار برید؟.. میتوانید سركوب اشرار یك بخشی از كشور را بعهده گیرید و داوطلبانه و جانبازانه بچنان كاری شتابید؟.. به هر حال یك چنین راهی نیز بروی شما باز است و میتوانید خود را از این ننگ رها گردانید.
(پرچم روزانه شمارهی 51)
به هر حال شما میبینید كه ما از همگی نام میبریم و همین دلیل است كه مقصود دشمنی شخصی نیست. اینست میخواهیم بشما یك پیشنهادی كنیم و آن اینكه بخود جسارت داده بگناه خود خَستُوان[= معترف] گردید و آنگاه بجبران كوشید. نمیدانم راه جبران چه باشد ، خودتان بیندیشید كه از چه راه جبران توانید كرد و از چه راه این لكهی ننگ را از دامن خود و خاندانتان پاك توانید كرد؟..
آیا میتوانید از داراییهای گزافی كه برخی از شماها گرد آوردهاید چشم بپوشید و آن را در یک راه نیكی بسود توده بكار برید؟.. میتوانید سركوب اشرار یك بخشی از كشور را بعهده گیرید و داوطلبانه و جانبازانه بچنان كاری شتابید؟.. به هر حال یك چنین راهی نیز بروی شما باز است و میتوانید خود را از این ننگ رها گردانید.
(پرچم روزانه شمارهی 51)
🔶 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 2ـ ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟. (تکهی 2)
از اینرو از همان زمان وزیران بافهم و نیکخواه ایران ـ از میرزا تقیخان امیرکبیر و میرزا حسینخان سپهسالار و میرزا علیخان امینالدوله و دیگران ـ گرایشی بسوی انگلیسها داشتند و در کارهای خود نظریهی نمایندگان آن دولت را جلب میکردند.
ولی کمکم داستان رنگ دیگری بخود گرفت و این دبستانی برای وزرای ایران گردید. در چهل و پنجاه سال گذشته بیشتر وزیران این کشور (نه همهی آنها) کسانی بودهاند که یکسره پیروی از سیاست انگلیس کردهاند ، بلکه مصالح خود ایران را فراموش ساختهاند. بلکه اگر حقیقت را بخواهیم برخی از آنها اندیشهشان چندان پست و روانهاشان چندان ناتوان بوده که به توهّم اینکه فلان کار بسود سیاست انگلیس است آن را اجرا کردهاند در حالی که یکباره بزیان ایران بوده است. (بهترین مثل این سخن سیاست ارتجاعست که در این چهار سال دولتها بکار بستهاند. از روزی که رضاشاه افتاده این وزیران تنها به توهّم اینکه مطابق سیاست انگلیس است همهی گامهایی را که در زمان آن شاه بسوی پیش برداشته شده بود پس گردانیدهاند).
اینها ندانستهاند که اولاً هر کشوری باید درپی مصالح خود باشد و یکباره پیرو همسایه نگردد. ندانستهاند که همیشه مصلحت همسایه با مصلحت کشور یکی نیست. ندانستهاند که گردش زمان بسیار چیزها را دیگر گرداند و مردان سیاسی باید تبدیل زمان را هم بدیده گیرند. ندانستهاند که با روسیهی شوروی که با یک صیت[=آوازه] جهانگیرِ آزادیخواهی در میدان سیاست نمودار گردیده رفتار روسیهی تزاری نباید کرد.
اینها را ندانسته با یک اندیشهی محدود و سیاست کهنهی غلط بمیان آمده و هر یکی چند زمان رشتهی کارها را بدست گرفته و سپس رها کرده و راه افتادهاند.
نکتهی مهمتر اینست که این سیاست غلط و نافهمانهی آنها بانگلیسها نیز زیانمند بوده و بار آنها را سنگینتر گردانیده. زیرا در نتیجهی رفتار چهل و پنجاه سالهی اینها ایران از ناتوانی و درماندگی مانندهی بیماری بوده که انگلیسها ناچار بودهاند زیر بازوی او را گیرند و راه برند.
چنانکه گفتم اشکال مهم در این زمینه است. سررشتهداران شوروی از این بسیار ناخرسندند. این دولت که با انگلیس همچشمی سختی دارد و بیمها درمیان آنهاست ، بسیار میترسد که ایران در زیر نفوذ انگلیس باشد و روزی اگر جنگ درمیانهی آنها پیش آمد این کشور مرکز حملاتی بضد آن گردد. از اینرو بسیار میخواهد که از آمدن و رفتن آنگونه وزیران جلوگیری شود و جای گفتگو نیست که همین گفتگو را به رخ آقای قوام خواهند کشید و پافشاریها در این زمینه نشان خواهند داد.
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 2ـ ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟. (تکهی 2)
از اینرو از همان زمان وزیران بافهم و نیکخواه ایران ـ از میرزا تقیخان امیرکبیر و میرزا حسینخان سپهسالار و میرزا علیخان امینالدوله و دیگران ـ گرایشی بسوی انگلیسها داشتند و در کارهای خود نظریهی نمایندگان آن دولت را جلب میکردند.
ولی کمکم داستان رنگ دیگری بخود گرفت و این دبستانی برای وزرای ایران گردید. در چهل و پنجاه سال گذشته بیشتر وزیران این کشور (نه همهی آنها) کسانی بودهاند که یکسره پیروی از سیاست انگلیس کردهاند ، بلکه مصالح خود ایران را فراموش ساختهاند. بلکه اگر حقیقت را بخواهیم برخی از آنها اندیشهشان چندان پست و روانهاشان چندان ناتوان بوده که به توهّم اینکه فلان کار بسود سیاست انگلیس است آن را اجرا کردهاند در حالی که یکباره بزیان ایران بوده است. (بهترین مثل این سخن سیاست ارتجاعست که در این چهار سال دولتها بکار بستهاند. از روزی که رضاشاه افتاده این وزیران تنها به توهّم اینکه مطابق سیاست انگلیس است همهی گامهایی را که در زمان آن شاه بسوی پیش برداشته شده بود پس گردانیدهاند).
اینها ندانستهاند که اولاً هر کشوری باید درپی مصالح خود باشد و یکباره پیرو همسایه نگردد. ندانستهاند که همیشه مصلحت همسایه با مصلحت کشور یکی نیست. ندانستهاند که گردش زمان بسیار چیزها را دیگر گرداند و مردان سیاسی باید تبدیل زمان را هم بدیده گیرند. ندانستهاند که با روسیهی شوروی که با یک صیت[=آوازه] جهانگیرِ آزادیخواهی در میدان سیاست نمودار گردیده رفتار روسیهی تزاری نباید کرد.
اینها را ندانسته با یک اندیشهی محدود و سیاست کهنهی غلط بمیان آمده و هر یکی چند زمان رشتهی کارها را بدست گرفته و سپس رها کرده و راه افتادهاند.
نکتهی مهمتر اینست که این سیاست غلط و نافهمانهی آنها بانگلیسها نیز زیانمند بوده و بار آنها را سنگینتر گردانیده. زیرا در نتیجهی رفتار چهل و پنجاه سالهی اینها ایران از ناتوانی و درماندگی مانندهی بیماری بوده که انگلیسها ناچار بودهاند زیر بازوی او را گیرند و راه برند.
چنانکه گفتم اشکال مهم در این زمینه است. سررشتهداران شوروی از این بسیار ناخرسندند. این دولت که با انگلیس همچشمی سختی دارد و بیمها درمیان آنهاست ، بسیار میترسد که ایران در زیر نفوذ انگلیس باشد و روزی اگر جنگ درمیانهی آنها پیش آمد این کشور مرکز حملاتی بضد آن گردد. از اینرو بسیار میخواهد که از آمدن و رفتن آنگونه وزیران جلوگیری شود و جای گفتگو نیست که همین گفتگو را به رخ آقای قوام خواهند کشید و پافشاریها در این زمینه نشان خواهند داد.
✴️ حقایق زندگی (تکهی یازدهم)
🔸 دارایی چیست؟.. (بخش 1 از 3)
یكی از دانستنیهای مهم معنی داراییست. دارایی چیست؟.. بسیاری از مردم دارایی یا مال پول را میشناسند. شما اگر بفلان بازرگان ایراد گیرید كه چرا فلان كالا را باروپا میفرستید ، پاسخ دهد : میفرستیم پول بیاورد ، ثروت بیاورد.
ولی این بسیار عامیانه است. پول دارایی نیست. پول افزار مبادله است. چون پیشهوران و رنجبران باید كالای خود را باهم مبادله كنند ، مثلاً گندمكار باید مقداری از گندم خود را بكفشدوز داده كفش بگیرد ، مقداری بچیتساز داده چیت بگیرد ، همچنین با دیگر كالاداران كه باید مبادله كند ـ این مبادله در زمانهای باستان كالا بكالا بوده (چنانكه در روستاها هنوز هم هست) سپس برای آسانی كار پول را اندیشیدهاند كه وسیلهی مبادله باشد. گندمكار گندم خود را داده پول بگیرد و پول را داده كفش یا چیت یا هرچه میخواهد بخرد.
ارزش پول از اینجهت است وگرنه خود آن فلزی بیش نیست و بیش از قیمت فلزی خود ارزش ندارد. از اینجا شما میبینید كه ما امروز بجای آن كاغذ (اسكناس) را وسیلهی مبادله ساختهایم و همان استفاده را از كاغذ میكنیم.[1]
یك دستهی دیگر دارایی را كالاهای بازرگانی میشمارند : فرش ، آهن ، پشم ، پنبه ، چرم ، خرما ، گندم ، روده ، مویز ، كشمش ، قیسی ، چوب و مانند اینها.
باید گفت : اینها داراییست ولی دارایی تنها اینها نیست. اصل دارایی این زمین و هوا و آبست كه خدا بدست ما سپرده. زیرا با اینهاست كه میتوان زندگی كرد. از اینهاست كه میتوان دربایستهای[مایحتاج] زندگی را بدست آورد.
شما اگر امروز از كسانی بپرسید : «دیه توانگرتر است یا شهر؟..» خواهند گفت : «شهر ، زیرا در شهر پول هست ، زر هست ، سیم هست ، كالاهای بازرگانی هست ، ولی در دیه اینها نیست». این پاسخیست كه بشما خواهند داد ولی حقیقت نه اینست. اگر حقیقت را بخواهیم دیه توانگرتر و بینیازتر از شهر است. باین دلیل كه اگر روزی رابطه در میانهی شهر و دیه بریده شود شهریان دچار گرسنگی گردند و اگر یك ماه و دوماه بدانسان گذرد از گرسنگی بمیرند. ولی در دیه اگر هم اندك سختی روی دهد گرسنگی درمیان نباشد و روستاییان دربایستهای زندگانی را تدارك توانند كرد. از آن زمین و آب و هوا و تابش آفتاب كه در دسترس دارند چیزی بدست توانند آورد.
اینست میگویم : اصل دارایی اینهاست ، آن مردمی كه اینها را دارند «دارا» میباشند و زندگی بخوشی توانند كرد و آنان كه ندارند «نادار» میباشند و زندگیشان با سختی خواهد گذشت. (مثلاً اسكیموها كه چون در نزدیكیهای قطب شمال زندگی میكنند از تابش آفتاب بیبهرهاند و زمینهاشان نیز در بیشتر سال زیر برف پوشیده میباشد. اینست باید با گوشت خرس و گرگ و مانند آن زندگی كنند.)
مقصود از این سخن دو چیز است ، یكی آنكه حقیقت روشن گردد و ایرانیان بدانند كه با این كشوری كه دارند از توانگرترین و داراترین مردمان جهان میباشند ، این را بدانند و قدر سرزمین خود را بشناسند.
مرا شگفت افتاد كه گاهی در روزنامهها میبینم مینویسند : «ملت فقیر ایران». این یكی از جملههاییست كه تكیهگاه بسیاری از گفتارهاست. این نویسندگان نادان معنی دارایی را نمیدانند. اگر میدانستند بچنین جملهی بیپایی برنمیخاستند. نادانان بجای آنكه خود دانش آموزند و حقایق زندگی را یاد گیرند هوسبازانه خامه بدست گرفته باین یاوهگوییها میپردازند.
ما چون مینویسیم ایرانیان معنی زندگانی را نمیدانند هزاران كسان از ما میرنجند و كسانی گله كرده میگویند : «چطور ما معنی زندگانی را نمیدانیم ...» اینك این یك نمونه از ندانستنهای شماست. در یك كشور بسیار توانگری زندگی میكنید و خود را «نادار» (فقیر) میشمارید. چنین داراییای را دارید و قدر آن را نمیشناسید.
در شهریور ماه گذشته كه من بشیراز رفتم چون كسی را بایستی ببینم سراغ او را در خانهی ملایی دادند. چون بآنجا رفتیم دیدیم ملای میزبان بیمار است و خوابیده. ولی در همان حال كسانی را بر سرخود گرد آورده بآنان سخن میراند و چنین میگوید : «ما از خارجه میترسیدیم كه میآیند و بقبور مسلمین هتك احترام میكنند. دولت گذشته (دولت پهلوی) قبرستانهای ما را كند و سنگهای آنها را در خیابانها بزیر پا انداخت. ما دیگر چه ترسی از آمدن خارجه داریم ...»
ما اگرچه برای كار دیگری رفته بودیم و نمیبایست در این زمینهها بگفتگو پردازیم. ولی این سخن از بس نافهمانه و پستنهادانه بود من خودداری نتوانستم و بپاسخ برخاسته چنین گفتم : «بسیار پرتی آقای حاجی شیخ. بیگانگان بكشور ما برای كندن گورستانها نخواهند آمد. برای آن خواهند آمد كه این زمینهای پربركت را از دست ما درآورند. اینهمه جنگها و خونریزیها در جهان برای زمین است».
[1] : و امروز یک کارت بانکی بلکه یک نرمافزار در فضای مجازی همان مبادله را بانجام میرساند.
🔸 دارایی چیست؟.. (بخش 1 از 3)
یكی از دانستنیهای مهم معنی داراییست. دارایی چیست؟.. بسیاری از مردم دارایی یا مال پول را میشناسند. شما اگر بفلان بازرگان ایراد گیرید كه چرا فلان كالا را باروپا میفرستید ، پاسخ دهد : میفرستیم پول بیاورد ، ثروت بیاورد.
ولی این بسیار عامیانه است. پول دارایی نیست. پول افزار مبادله است. چون پیشهوران و رنجبران باید كالای خود را باهم مبادله كنند ، مثلاً گندمكار باید مقداری از گندم خود را بكفشدوز داده كفش بگیرد ، مقداری بچیتساز داده چیت بگیرد ، همچنین با دیگر كالاداران كه باید مبادله كند ـ این مبادله در زمانهای باستان كالا بكالا بوده (چنانكه در روستاها هنوز هم هست) سپس برای آسانی كار پول را اندیشیدهاند كه وسیلهی مبادله باشد. گندمكار گندم خود را داده پول بگیرد و پول را داده كفش یا چیت یا هرچه میخواهد بخرد.
ارزش پول از اینجهت است وگرنه خود آن فلزی بیش نیست و بیش از قیمت فلزی خود ارزش ندارد. از اینجا شما میبینید كه ما امروز بجای آن كاغذ (اسكناس) را وسیلهی مبادله ساختهایم و همان استفاده را از كاغذ میكنیم.[1]
یك دستهی دیگر دارایی را كالاهای بازرگانی میشمارند : فرش ، آهن ، پشم ، پنبه ، چرم ، خرما ، گندم ، روده ، مویز ، كشمش ، قیسی ، چوب و مانند اینها.
باید گفت : اینها داراییست ولی دارایی تنها اینها نیست. اصل دارایی این زمین و هوا و آبست كه خدا بدست ما سپرده. زیرا با اینهاست كه میتوان زندگی كرد. از اینهاست كه میتوان دربایستهای[مایحتاج] زندگی را بدست آورد.
شما اگر امروز از كسانی بپرسید : «دیه توانگرتر است یا شهر؟..» خواهند گفت : «شهر ، زیرا در شهر پول هست ، زر هست ، سیم هست ، كالاهای بازرگانی هست ، ولی در دیه اینها نیست». این پاسخیست كه بشما خواهند داد ولی حقیقت نه اینست. اگر حقیقت را بخواهیم دیه توانگرتر و بینیازتر از شهر است. باین دلیل كه اگر روزی رابطه در میانهی شهر و دیه بریده شود شهریان دچار گرسنگی گردند و اگر یك ماه و دوماه بدانسان گذرد از گرسنگی بمیرند. ولی در دیه اگر هم اندك سختی روی دهد گرسنگی درمیان نباشد و روستاییان دربایستهای زندگانی را تدارك توانند كرد. از آن زمین و آب و هوا و تابش آفتاب كه در دسترس دارند چیزی بدست توانند آورد.
اینست میگویم : اصل دارایی اینهاست ، آن مردمی كه اینها را دارند «دارا» میباشند و زندگی بخوشی توانند كرد و آنان كه ندارند «نادار» میباشند و زندگیشان با سختی خواهد گذشت. (مثلاً اسكیموها كه چون در نزدیكیهای قطب شمال زندگی میكنند از تابش آفتاب بیبهرهاند و زمینهاشان نیز در بیشتر سال زیر برف پوشیده میباشد. اینست باید با گوشت خرس و گرگ و مانند آن زندگی كنند.)
مقصود از این سخن دو چیز است ، یكی آنكه حقیقت روشن گردد و ایرانیان بدانند كه با این كشوری كه دارند از توانگرترین و داراترین مردمان جهان میباشند ، این را بدانند و قدر سرزمین خود را بشناسند.
مرا شگفت افتاد كه گاهی در روزنامهها میبینم مینویسند : «ملت فقیر ایران». این یكی از جملههاییست كه تكیهگاه بسیاری از گفتارهاست. این نویسندگان نادان معنی دارایی را نمیدانند. اگر میدانستند بچنین جملهی بیپایی برنمیخاستند. نادانان بجای آنكه خود دانش آموزند و حقایق زندگی را یاد گیرند هوسبازانه خامه بدست گرفته باین یاوهگوییها میپردازند.
ما چون مینویسیم ایرانیان معنی زندگانی را نمیدانند هزاران كسان از ما میرنجند و كسانی گله كرده میگویند : «چطور ما معنی زندگانی را نمیدانیم ...» اینك این یك نمونه از ندانستنهای شماست. در یك كشور بسیار توانگری زندگی میكنید و خود را «نادار» (فقیر) میشمارید. چنین داراییای را دارید و قدر آن را نمیشناسید.
در شهریور ماه گذشته كه من بشیراز رفتم چون كسی را بایستی ببینم سراغ او را در خانهی ملایی دادند. چون بآنجا رفتیم دیدیم ملای میزبان بیمار است و خوابیده. ولی در همان حال كسانی را بر سرخود گرد آورده بآنان سخن میراند و چنین میگوید : «ما از خارجه میترسیدیم كه میآیند و بقبور مسلمین هتك احترام میكنند. دولت گذشته (دولت پهلوی) قبرستانهای ما را كند و سنگهای آنها را در خیابانها بزیر پا انداخت. ما دیگر چه ترسی از آمدن خارجه داریم ...»
ما اگرچه برای كار دیگری رفته بودیم و نمیبایست در این زمینهها بگفتگو پردازیم. ولی این سخن از بس نافهمانه و پستنهادانه بود من خودداری نتوانستم و بپاسخ برخاسته چنین گفتم : «بسیار پرتی آقای حاجی شیخ. بیگانگان بكشور ما برای كندن گورستانها نخواهند آمد. برای آن خواهند آمد كه این زمینهای پربركت را از دست ما درآورند. اینهمه جنگها و خونریزیها در جهان برای زمین است».
[1] : و امروز یک کارت بانکی بلکه یک نرمافزار در فضای مجازی همان مبادله را بانجام میرساند.