✴️ حقایق زندگی
(تکهی نهم)
🔸 سال نو فرامیرسد
(بخش 1 از 1)
سال كهن 1320 بپایان آمده سال نوین 1321 فرامیرسد.
سال نوین فرامیرسد چنین پیداست كه یك سال پرآشوب و رنجی خواهد بود و ما نیز در سهم خود رنجهایی خواهیم دید و سختیهایی خواهیم كشید.
شیوهی همگانیست كه در این هنگام بدوستان و آشنایان دعا گویند و پیام «شادباش» فرستند. ما بجای شادباش و دعا میگوییم : بیایید ای ایرانیان ، این سال را برای خود سال نیكی و فیروزی گردانیم.
🔸با این گرفتاریها ما را جای «شادی» نیست. دعا هم از ما نخواهند پذیرفت. ولی در دست خود ماست كه در این یك سال چند گامی بسوی پیش رویم و بدینسان آن را سال نیكی و فیروزی سازیم.
با این آشفتگیها كه در جهانست ، و با این جنگها و خونریزیها كه در شرق و غرب درگرفته ، ناگزیر است كه با سختیهایی دچار خواهیم بود. و سال دیگر در چنین روزی اگر پشت سر برگردیم و نگاهی كنیم خواهیم دید یك سال پررنجی را گذرانیدهایم و هیچ نتیجهای در دست نداریم. ولی اگر به نیكیها كوشیم نتیجهای را در دست خواهیم داشت و از رنجکشی چندان افسوس نخواهیم خورد ، و این یك مایهی سرفرازی برای ما خواهد بود كه در چنان هنگام پرآشوبی به پیشرفت پرداخته چند گامی را بجلو برداشتهایم. من بجای «شادباش» این پیام را میفرستم.
🔸بدانید ای ایرانیان ، ما بدیم كه از جهان بدی میبینیم. در این دستگاه جدایی میان این و آن نیست. خدا یك دسته را برای زبردستی و یك دسته را برای زیردستی نیافریده. این نتیجهی حال و كار خود توده است كه گرفتار گردیده.
بیایید در این یك سال بنیكی كوشیم و چند گامی در این راه پیش رویم. بیایید از راهش بچارهی دردها كوشیم.
خواهید گفت : نیكی چیست؟.. میگویم : نیكی در اینجا نخست دانستن حقایق زندگانی و دوم دست بهم دادن و در راه آنها تلاش بكار بردنست.
🔸درد بزرگ ایرانیان ندانستن حقایق زندگانیست. چون حقایق را نمیدانند از هم پراكندهاند ، در كارها سستند ، بكشور خود علاقه كم دارند ، در برابر حوادث تنها بگله و ناله بس میكنند و در كوشش به تقلیدهای صوری كه از اروپاییان مینمایند امید میبندند ، هر كسی خود را راهنما میشمارد ، هر كسی پیشنهادها میكند. اینها همه نفهمیدن معنی زندگانیست.
نمیگویم : دردهای دیگری نیست ، دردهای دیگر فراوان است. ولی پایهی جملگی این ، ناآشنایی بحقایق است.
🔸من میگویم : بیایید این یك سال را بیاد گرفتن حقایق زندگانی كوشیم ، بیایید یك رشته قواعدی را برای زندگانی بگفتگو گزاریم ، و نیك بدانیم ، و در پیرامون آنها یكدل و یكزبان باشیم. این باشد گامهایی كه در این یك سال پرشور تاریخی بسوی پیش برداریم.
من میدانم بسیاری از این سخن من خواهند رنجید ، و اینكه میگویم نمیدانند و نمیشناسند بغرور آنها خواهد برخورد. ولی حقیقت از میان نخواهد رفت. دوباره میگویم :
🔸این توده راه زندگانی را گم كرده. این مردم حقایق زندگانی را نمیدانند.
دوباره درخواست میكنم : بیایید این یك سال را بباز كردن یك راهی بكوشیم.
آنان كه بخود مغرورند و این گفتههای ما بآنان سنگین میافتد بركنار مانند. روی سخن ما بآن كسانیست كه از غرور دورند و گرفتاری این توده را دیده و دل پر از درد میدارند. باین غیرتمندانست كه پیام میفرستیم. از آنانست كه چشم همراهی میداریم.
(پرچم روزانه شمارهی 50)
(تکهی نهم)
🔸 سال نو فرامیرسد
(بخش 1 از 1)
سال كهن 1320 بپایان آمده سال نوین 1321 فرامیرسد.
سال نوین فرامیرسد چنین پیداست كه یك سال پرآشوب و رنجی خواهد بود و ما نیز در سهم خود رنجهایی خواهیم دید و سختیهایی خواهیم كشید.
شیوهی همگانیست كه در این هنگام بدوستان و آشنایان دعا گویند و پیام «شادباش» فرستند. ما بجای شادباش و دعا میگوییم : بیایید ای ایرانیان ، این سال را برای خود سال نیكی و فیروزی گردانیم.
🔸با این گرفتاریها ما را جای «شادی» نیست. دعا هم از ما نخواهند پذیرفت. ولی در دست خود ماست كه در این یك سال چند گامی بسوی پیش رویم و بدینسان آن را سال نیكی و فیروزی سازیم.
با این آشفتگیها كه در جهانست ، و با این جنگها و خونریزیها كه در شرق و غرب درگرفته ، ناگزیر است كه با سختیهایی دچار خواهیم بود. و سال دیگر در چنین روزی اگر پشت سر برگردیم و نگاهی كنیم خواهیم دید یك سال پررنجی را گذرانیدهایم و هیچ نتیجهای در دست نداریم. ولی اگر به نیكیها كوشیم نتیجهای را در دست خواهیم داشت و از رنجکشی چندان افسوس نخواهیم خورد ، و این یك مایهی سرفرازی برای ما خواهد بود كه در چنان هنگام پرآشوبی به پیشرفت پرداخته چند گامی را بجلو برداشتهایم. من بجای «شادباش» این پیام را میفرستم.
🔸بدانید ای ایرانیان ، ما بدیم كه از جهان بدی میبینیم. در این دستگاه جدایی میان این و آن نیست. خدا یك دسته را برای زبردستی و یك دسته را برای زیردستی نیافریده. این نتیجهی حال و كار خود توده است كه گرفتار گردیده.
بیایید در این یك سال بنیكی كوشیم و چند گامی در این راه پیش رویم. بیایید از راهش بچارهی دردها كوشیم.
خواهید گفت : نیكی چیست؟.. میگویم : نیكی در اینجا نخست دانستن حقایق زندگانی و دوم دست بهم دادن و در راه آنها تلاش بكار بردنست.
🔸درد بزرگ ایرانیان ندانستن حقایق زندگانیست. چون حقایق را نمیدانند از هم پراكندهاند ، در كارها سستند ، بكشور خود علاقه كم دارند ، در برابر حوادث تنها بگله و ناله بس میكنند و در كوشش به تقلیدهای صوری كه از اروپاییان مینمایند امید میبندند ، هر كسی خود را راهنما میشمارد ، هر كسی پیشنهادها میكند. اینها همه نفهمیدن معنی زندگانیست.
نمیگویم : دردهای دیگری نیست ، دردهای دیگر فراوان است. ولی پایهی جملگی این ، ناآشنایی بحقایق است.
🔸من میگویم : بیایید این یك سال را بیاد گرفتن حقایق زندگانی كوشیم ، بیایید یك رشته قواعدی را برای زندگانی بگفتگو گزاریم ، و نیك بدانیم ، و در پیرامون آنها یكدل و یكزبان باشیم. این باشد گامهایی كه در این یك سال پرشور تاریخی بسوی پیش برداریم.
من میدانم بسیاری از این سخن من خواهند رنجید ، و اینكه میگویم نمیدانند و نمیشناسند بغرور آنها خواهد برخورد. ولی حقیقت از میان نخواهد رفت. دوباره میگویم :
🔸این توده راه زندگانی را گم كرده. این مردم حقایق زندگانی را نمیدانند.
دوباره درخواست میكنم : بیایید این یك سال را بباز كردن یك راهی بكوشیم.
آنان كه بخود مغرورند و این گفتههای ما بآنان سنگین میافتد بركنار مانند. روی سخن ما بآن كسانیست كه از غرور دورند و گرفتاری این توده را دیده و دل پر از درد میدارند. باین غیرتمندانست كه پیام میفرستیم. از آنانست كه چشم همراهی میداریم.
(پرچم روزانه شمارهی 50)
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
دین و دانش.pdf
1.3 MB
🔸 دین و دانش
🖌 احمد کسروی
🔸جُستار : دوگانگی کوششهای آدمی در زندگی (نبرد با طبیعت ، نبرد با همجنس) ؛ پیدایش شهریگری یا تمدن ؛ تأثیر گذر زمان بر عقبماندگی و خواری دینها ؛ معنی راست دین ، پشتیبان هم بودن دین و دانش ؛ چگونه از پیشرفت دانشها و پس ماندن دینْ دارایی ارجدارتر از شایستگیها گردیده؟! ؛ بستگی رستگاری جهان بهمگامی دین و دانش.
📊 شمار ساتها : ۱۸ (اصلی) + ۴ (فهرست ، یک نادانی ، یادداشت ویراینده)
⭐️ کتابخانهی پاکدینی
📣 این دفتر از سوی «باهَمادِ پاکدینان» و بدست «کوشادِ تلگرام» پراکنده میگردد.
🖌 احمد کسروی
🔸جُستار : دوگانگی کوششهای آدمی در زندگی (نبرد با طبیعت ، نبرد با همجنس) ؛ پیدایش شهریگری یا تمدن ؛ تأثیر گذر زمان بر عقبماندگی و خواری دینها ؛ معنی راست دین ، پشتیبان هم بودن دین و دانش ؛ چگونه از پیشرفت دانشها و پس ماندن دینْ دارایی ارجدارتر از شایستگیها گردیده؟! ؛ بستگی رستگاری جهان بهمگامی دین و دانش.
📊 شمار ساتها : ۱۸ (اصلی) + ۴ (فهرست ، یک نادانی ، یادداشت ویراینده)
⭐️ کتابخانهی پاکدینی
📣 این دفتر از سوی «باهَمادِ پاکدینان» و بدست «کوشادِ تلگرام» پراکنده میگردد.
🔶 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 2ـ ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟. (تکهی 1)
اکنون ببینیم ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟.. پیداست که در مسکو گفتگوها در زمینههای بسیار از اقتصادی و سیاسی بمیان خواهد آمد. اگرچه پیشبینی درستی نتوان کرد ، ولی باز میتوان گمانهایی برد. در نظر من دو موضوع مهمتر است و میخواهم در اینجا از آنها گفتگو کنیم :
1) بیرون رفتن آرتش شوروی از ایران : گمان نمیرود شورویها از این سر بازخواهند زد. گمان نمیرود پیمان و نویدهای مکرر خود را بزمین خواهند زد. (1) آری دولت شوروی پیمانی نیز در سال 1921 با ایران بسته و در آن پیمان ، برخی جملههایی هست که گاهی دیده میشود روزنامههای هوادار شوروی بآن استناد میکنند.
مثلاً در آن پیمان قید شده که دولت ایران از پیدا شدن یا از جایگزین گردیدن دستههایی که خواستشان مبارزه با دولت شوروی باشد در خاک خود جلو گیرد. همچنین قید شده که اگر دولت سومی با «دخالت مسلحه سیاست غاصبانه در خاک ایران مجری دارد و یا ایران را مرکز حملات نظامی بر ضد دولت شوروی قرار دهد» و دولت ایران نتواند بجلوگیری برخیزد «دولت شوروی حق خواهد داشت قشون خود را بخاک ایران وارد نماید ...».
باینها بیگمان استناد خواهد شد ، و شورویها مسلح شدن عشایر و مانند آن را ایراد خواهند گرفت. ولی گمان نمیرود اینها چیزهای مهمی باشد و اشکال پدید آورد. زیرا بضد شوروی بودن عشایر دلیلی با خود ندارد و دولت سومی هم در ایران دخالت مسلحه نکرده. در اینجا دولت سوم انگلیس است و آنها داوطلبند آرتش خود را از ایران بیرون برند و بهانه بدست ندهند.
بگمان من آنچه مهم است و میتواند اشکال پدید آورد موضوع حکومت ایران است. یکی از بدبختیهای بزرگ اینست که این کشور سیاستی برای خود ندارد. سیاست در معنی راستش را میگویم. این کشور راهی برای زیست ، زیست خود درمیان کشورهای دیگر ، برنگزیده و نمیداند با همسایگان و دیگران چه رفتاری کند و چه راهی پیش گیرد.
این کشور با دست وزیران اداره میشود و وزارت در ایران پیشهای گردیده. یک دسته پیدا شدهاند که وزارتپیشهاند. هر کابینهای که عوض میشود یک دسته از اینها رفته دستهی دیگری میآیند. اینها نیز بیشترشان کسان بیراه و بیاندیشهاند. اگر درمیانشان چند تنی هستند که اندیشهای دارند آنها نیز هر یکی تنهاست. اینست معنی آنچه میگویم : در این کشور سیاست نیست.
از سوی دیگر در ایران پیشینهای پیدا شده که بیشتر این وزیران پیرو نظریهی نمایندگان سیاسی انگلیسند. پس از جنگی که درمیان فتحعلیشاه میان ایران با دولت روسیهی تزاری پیش آمد و با شکست ایران پایان پذیرفت این کشور در دهان اژدها واقع شد. دولت تزاری همیشه در این آرزو بود که ببازماندهی خاک ایران دست یابد و خود را بخلیج فارس رسانیده راه هندوستان را بروی لشکرهای خود باز نماید ، و یگانهجلوگیر آن پشتیبانی و هواداریای بود که انگلیسها باستقلال ایران نشان میدادند و هر زمان با کوششهای سیاسی خود جلوگیری میکردند.
پابرگی :
1ـ سخن از پیمان سهجانبهایست که روس و انگلیس پس از اشغال با ایران بستند (بهمن 1320) و در آن متعهد شدند در کمتر از شش ماه از پایان جنگ آرتششان را از ایران بیرون برند و در سالهای بعد بارها آن تعهد را بزبان آورده تازه ساختند. ـ ویراینده
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 2ـ ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟. (تکهی 1)
اکنون ببینیم ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟.. پیداست که در مسکو گفتگوها در زمینههای بسیار از اقتصادی و سیاسی بمیان خواهد آمد. اگرچه پیشبینی درستی نتوان کرد ، ولی باز میتوان گمانهایی برد. در نظر من دو موضوع مهمتر است و میخواهم در اینجا از آنها گفتگو کنیم :
1) بیرون رفتن آرتش شوروی از ایران : گمان نمیرود شورویها از این سر بازخواهند زد. گمان نمیرود پیمان و نویدهای مکرر خود را بزمین خواهند زد. (1) آری دولت شوروی پیمانی نیز در سال 1921 با ایران بسته و در آن پیمان ، برخی جملههایی هست که گاهی دیده میشود روزنامههای هوادار شوروی بآن استناد میکنند.
مثلاً در آن پیمان قید شده که دولت ایران از پیدا شدن یا از جایگزین گردیدن دستههایی که خواستشان مبارزه با دولت شوروی باشد در خاک خود جلو گیرد. همچنین قید شده که اگر دولت سومی با «دخالت مسلحه سیاست غاصبانه در خاک ایران مجری دارد و یا ایران را مرکز حملات نظامی بر ضد دولت شوروی قرار دهد» و دولت ایران نتواند بجلوگیری برخیزد «دولت شوروی حق خواهد داشت قشون خود را بخاک ایران وارد نماید ...».
باینها بیگمان استناد خواهد شد ، و شورویها مسلح شدن عشایر و مانند آن را ایراد خواهند گرفت. ولی گمان نمیرود اینها چیزهای مهمی باشد و اشکال پدید آورد. زیرا بضد شوروی بودن عشایر دلیلی با خود ندارد و دولت سومی هم در ایران دخالت مسلحه نکرده. در اینجا دولت سوم انگلیس است و آنها داوطلبند آرتش خود را از ایران بیرون برند و بهانه بدست ندهند.
بگمان من آنچه مهم است و میتواند اشکال پدید آورد موضوع حکومت ایران است. یکی از بدبختیهای بزرگ اینست که این کشور سیاستی برای خود ندارد. سیاست در معنی راستش را میگویم. این کشور راهی برای زیست ، زیست خود درمیان کشورهای دیگر ، برنگزیده و نمیداند با همسایگان و دیگران چه رفتاری کند و چه راهی پیش گیرد.
این کشور با دست وزیران اداره میشود و وزارت در ایران پیشهای گردیده. یک دسته پیدا شدهاند که وزارتپیشهاند. هر کابینهای که عوض میشود یک دسته از اینها رفته دستهی دیگری میآیند. اینها نیز بیشترشان کسان بیراه و بیاندیشهاند. اگر درمیانشان چند تنی هستند که اندیشهای دارند آنها نیز هر یکی تنهاست. اینست معنی آنچه میگویم : در این کشور سیاست نیست.
از سوی دیگر در ایران پیشینهای پیدا شده که بیشتر این وزیران پیرو نظریهی نمایندگان سیاسی انگلیسند. پس از جنگی که درمیان فتحعلیشاه میان ایران با دولت روسیهی تزاری پیش آمد و با شکست ایران پایان پذیرفت این کشور در دهان اژدها واقع شد. دولت تزاری همیشه در این آرزو بود که ببازماندهی خاک ایران دست یابد و خود را بخلیج فارس رسانیده راه هندوستان را بروی لشکرهای خود باز نماید ، و یگانهجلوگیر آن پشتیبانی و هواداریای بود که انگلیسها باستقلال ایران نشان میدادند و هر زمان با کوششهای سیاسی خود جلوگیری میکردند.
پابرگی :
1ـ سخن از پیمان سهجانبهایست که روس و انگلیس پس از اشغال با ایران بستند (بهمن 1320) و در آن متعهد شدند در کمتر از شش ماه از پایان جنگ آرتششان را از ایران بیرون برند و در سالهای بعد بارها آن تعهد را بزبان آورده تازه ساختند. ـ ویراینده
✴️ حقایق زندگی (تکهی دهم)
🔸 کیفر بدخواهان را باید خود توده دهد (بخش 1 از 1)
كسانی میگویند : افسرانی كه از جنگ گریخته بودند و شما نكوهشها نوشتید چه نتیجهای داد؟!.. دولت چه ترتیب اثری كرد؟!.. میگویم شگفت از شماست كه همه چیز را از دولت میخواهید؟!.. یك دولتی كه با صد گرفتاری بروی كار میآید شما میخواهید خشم یا خشنودی توده را نیز او اظهار كند.
همین خود اشتباهی از شماست. دولت گرفتاریها و سرگرمیهای بسیاری دارد و شما میبینید كه داستان شهریورماه همچنان سربسته مانده و تاكنون در پیرامون آن پرسشی یا بازخواستی از كسی نشده.
بگزارید آن بماند و كسانی كه خیانت آشكار كردهاند شما آنها را بد بدانید ، در همه جا بدیهاشان بگویید ، در خیابان سلام ندهید و سلامشان نگیرید. در نشستها اگر دیدید پستیهاشان برخشان كشید.
🔸اینها كیفریست كه باید از سوی توده به پستنهادان و خائنان داده شود.
اینكه ما در پرچم یاد آنها كردیم و خیانتهاشان نوشتیم نخست خود آن نوشتن یك كیفریست. اینكه نام یك سرلشگری یا سرتیپی یا سرهنگی در روزنامه بزشتی برده شود و خائن خوانده گردد و او پاسخی نتواند همین خود كیفری میباشد.
دوم خواست ما این بود كه مردم بدانند و آنان را خوار دارند و بیاحترامی نمایند. ما بیش از همه هوشیار گردانیدن توده را میخواهیم.
🔸توده باید در هركاری خشم یا خشنودی خود را اظهار دارد.
یكی از آشنایان بنزد من آمده میگوید : شما چرا از سرلشگر معینی نام نبردید؟!. گفتم : داستان او را نمیدانم. من در پشت سر پیشامد شهریورماه بسفر شیراز و بوشهر رفتم و اینست از بسیار داستانها ناآگاهم. گفت : این سرلشگر كار زیردریایی كرده. زیرا همینكه غائله رخ داد ناگهان از ارومی[=ارومیه] ناپدید گردیده فردا از ملایر سر درآورده. دستههای زیردست این سرلشگر است كه پس از گریختنِ فرمانده ، چون خود را بیسرپرست یافتهاند به تركیه پناهیدهاند.
گفتم : من این را نشنیده بودم و راستی را داستان شگفتی است. باید در پرچم این را هم بنویسیم. باید این نام را هم بر آن «فهرست سیاه» بیفزاییم. گناههای اینها كوچك نیست. اینان بیست سال در این كشور بنام سرهنگ و سرتیپ و سرلشگر حقوقهای گزاف گرفته ، و اتومبیلهای دولتی سوار شده ، و رختهای گرانبها پوشیده ، و همیشه دستههایی را در زیرِ دست داشته بودند ـ اینها برای آن بود كه روزی بیاید و اینان جانفشانی كنند و بنگهداری كشور كوشند. كنون چنان روزی رسیده و هر یك از اینها باندازهی یك تابین[=سرباز ساده] یا یك فرد عادی ، مردی و دلیری از خود نشان ندادهاند. گذشته از آنكه خود گریختهاند زیردستان را بیسرپرست گزاردهاند ، تفنگ و افزار باشرار دادهاند ، چنانكه نوشتهایم برخی از ایشان پستنهادانه دزدی هم كردهاند.
اینها نه گناهانیست كه چشمپوشی شود. دولت اگر محظوری دارد و پیشامدهای شهریور ماه را سربسته میگزارد بگزارد. خود مردم كه محظوری ندارند و باید اینان را گناهكار و روسیاه شناسند و از هر احترامی بآنان خودداری نمایند. بلكه اگر وظیفهشناسی درمیانست
🔸باید خویشان و كسان آنان هم این رفتار را بكنند.
لیكن در اینجا دو نكته هست كه باید رعایت شود : یكی آنكه این داستانها خوب روشن گردد و هر كسی كه آگاهیهای درستتری دارد بنویسد و برای ما بفرستد. زیرا ما از زبانها چیزهایی میشنویم ولی بهتر است روشنتر از این بدانیم. بهتر است قضایا با جزئیات آن در روزنامه نوشته شود كه مردم بهتر داوری كنند.اینست ما خواستاریم كه هر كسی كه در این پیشامدها بوده و داستان را از نزدیك تماشا كرده دانستههای خود را بنویسد و برای ما بفرستد كه اگر خواست بنام خود او وگرنه بنام یك نام دیگری در روزنامه بچاپ رسانیم.
همچنین اگر یكی از خود آن افسران پیشامد را بنویسد و مقصودش این باشد كه حقایق را بگوید و از خود دفاع كند ما از چاپ نوشتهی او بازنخواهیم ایستاد.
نكتهی دیگر آنكه ما بآن افسران بفهمانیم كه این نوشتنها و بدگوییها بنام دشمنی شخصی نیست ، از راه رشك بمقام شما نمیباشد.
نویسندهی این گفتارها با هیچ یكی از سرلشگر محتشمی و سرلشگر مطبوعی و سرلشگر معینی و سرتیپ قهرمانی و سرتیپ پوریا آشنایی ندارد و یك بار هم باشد آنان را ندیده. از آنسوی كسی كه در آرزوی افسری باشد نیست. این كینه و دشمنی نتیجهی آن كردار زشتی است كه در شهریور ماه از شما سرزده ، و میبینید كه ما نه تنها شما را دنبال میكنیم از دیگران نیز نام میبریم.
از آقای علیاصغر اعتصام فرماندار مراغه تاكنون چند بار نام بردهایم. رئیس شهربانی آن شهر را بارها یاد كردهایم.
👇
🔸 کیفر بدخواهان را باید خود توده دهد (بخش 1 از 1)
كسانی میگویند : افسرانی كه از جنگ گریخته بودند و شما نكوهشها نوشتید چه نتیجهای داد؟!.. دولت چه ترتیب اثری كرد؟!.. میگویم شگفت از شماست كه همه چیز را از دولت میخواهید؟!.. یك دولتی كه با صد گرفتاری بروی كار میآید شما میخواهید خشم یا خشنودی توده را نیز او اظهار كند.
همین خود اشتباهی از شماست. دولت گرفتاریها و سرگرمیهای بسیاری دارد و شما میبینید كه داستان شهریورماه همچنان سربسته مانده و تاكنون در پیرامون آن پرسشی یا بازخواستی از كسی نشده.
بگزارید آن بماند و كسانی كه خیانت آشكار كردهاند شما آنها را بد بدانید ، در همه جا بدیهاشان بگویید ، در خیابان سلام ندهید و سلامشان نگیرید. در نشستها اگر دیدید پستیهاشان برخشان كشید.
🔸اینها كیفریست كه باید از سوی توده به پستنهادان و خائنان داده شود.
اینكه ما در پرچم یاد آنها كردیم و خیانتهاشان نوشتیم نخست خود آن نوشتن یك كیفریست. اینكه نام یك سرلشگری یا سرتیپی یا سرهنگی در روزنامه بزشتی برده شود و خائن خوانده گردد و او پاسخی نتواند همین خود كیفری میباشد.
دوم خواست ما این بود كه مردم بدانند و آنان را خوار دارند و بیاحترامی نمایند. ما بیش از همه هوشیار گردانیدن توده را میخواهیم.
🔸توده باید در هركاری خشم یا خشنودی خود را اظهار دارد.
یكی از آشنایان بنزد من آمده میگوید : شما چرا از سرلشگر معینی نام نبردید؟!. گفتم : داستان او را نمیدانم. من در پشت سر پیشامد شهریورماه بسفر شیراز و بوشهر رفتم و اینست از بسیار داستانها ناآگاهم. گفت : این سرلشگر كار زیردریایی كرده. زیرا همینكه غائله رخ داد ناگهان از ارومی[=ارومیه] ناپدید گردیده فردا از ملایر سر درآورده. دستههای زیردست این سرلشگر است كه پس از گریختنِ فرمانده ، چون خود را بیسرپرست یافتهاند به تركیه پناهیدهاند.
گفتم : من این را نشنیده بودم و راستی را داستان شگفتی است. باید در پرچم این را هم بنویسیم. باید این نام را هم بر آن «فهرست سیاه» بیفزاییم. گناههای اینها كوچك نیست. اینان بیست سال در این كشور بنام سرهنگ و سرتیپ و سرلشگر حقوقهای گزاف گرفته ، و اتومبیلهای دولتی سوار شده ، و رختهای گرانبها پوشیده ، و همیشه دستههایی را در زیرِ دست داشته بودند ـ اینها برای آن بود كه روزی بیاید و اینان جانفشانی كنند و بنگهداری كشور كوشند. كنون چنان روزی رسیده و هر یك از اینها باندازهی یك تابین[=سرباز ساده] یا یك فرد عادی ، مردی و دلیری از خود نشان ندادهاند. گذشته از آنكه خود گریختهاند زیردستان را بیسرپرست گزاردهاند ، تفنگ و افزار باشرار دادهاند ، چنانكه نوشتهایم برخی از ایشان پستنهادانه دزدی هم كردهاند.
اینها نه گناهانیست كه چشمپوشی شود. دولت اگر محظوری دارد و پیشامدهای شهریور ماه را سربسته میگزارد بگزارد. خود مردم كه محظوری ندارند و باید اینان را گناهكار و روسیاه شناسند و از هر احترامی بآنان خودداری نمایند. بلكه اگر وظیفهشناسی درمیانست
🔸باید خویشان و كسان آنان هم این رفتار را بكنند.
لیكن در اینجا دو نكته هست كه باید رعایت شود : یكی آنكه این داستانها خوب روشن گردد و هر كسی كه آگاهیهای درستتری دارد بنویسد و برای ما بفرستد. زیرا ما از زبانها چیزهایی میشنویم ولی بهتر است روشنتر از این بدانیم. بهتر است قضایا با جزئیات آن در روزنامه نوشته شود كه مردم بهتر داوری كنند.اینست ما خواستاریم كه هر كسی كه در این پیشامدها بوده و داستان را از نزدیك تماشا كرده دانستههای خود را بنویسد و برای ما بفرستد كه اگر خواست بنام خود او وگرنه بنام یك نام دیگری در روزنامه بچاپ رسانیم.
همچنین اگر یكی از خود آن افسران پیشامد را بنویسد و مقصودش این باشد كه حقایق را بگوید و از خود دفاع كند ما از چاپ نوشتهی او بازنخواهیم ایستاد.
نكتهی دیگر آنكه ما بآن افسران بفهمانیم كه این نوشتنها و بدگوییها بنام دشمنی شخصی نیست ، از راه رشك بمقام شما نمیباشد.
نویسندهی این گفتارها با هیچ یكی از سرلشگر محتشمی و سرلشگر مطبوعی و سرلشگر معینی و سرتیپ قهرمانی و سرتیپ پوریا آشنایی ندارد و یك بار هم باشد آنان را ندیده. از آنسوی كسی كه در آرزوی افسری باشد نیست. این كینه و دشمنی نتیجهی آن كردار زشتی است كه در شهریور ماه از شما سرزده ، و میبینید كه ما نه تنها شما را دنبال میكنیم از دیگران نیز نام میبریم.
از آقای علیاصغر اعتصام فرماندار مراغه تاكنون چند بار نام بردهایم. رئیس شهربانی آن شهر را بارها یاد كردهایم.
👇
در شمارهی گذشته در یك گفتاری نام آقای اردلان (استاندار تبریز در شهریور) آورده شد و ما تاكنون ندانسته بودیم كه این آزادیخواه كهن نیز از گریزندگانست. نمیدانستیم این مرد هفتاد ساله نیز از مرگ ترسیده و روز سختی از وظیفه و مردمی و همه چیز چشم پوشیده و از تبریز رو بگریز آورده. نمیدانستیم كه این مرد بیارزش كه از آغاز جوانیش همیشه در كارهای دولتی بوده و تاكنون صد برابر بهای خود را از كیسهی این توده دریافت داشته روز آزمایش از جانفشانی گردن كشیده و یك شهر بزرگی را كه بنگهداری او سپرده شده بود گزارده و خود از میان بیرون رفته. نمیدانستیم این مرد خوشنما كه در تبریز هر كه را میدیده میهنپرستی را پیش میكشیده و با اصرار و پافشاری بنام باشگاه پول میگرفته ، خود كمترین عقیده را بمیهنپرستی نداشته و در برابر اندك ترسی گزارده و گریخته ، این بدتر كه همان مرد گریزنده را همینكه به تهران رسیده برای بیكار نماندن به اسپهان فرستادهاند كه دانسته نیست از آنجا كی خواهد گریخت؟!
به هر حال شما میبینید كه ما از همگی نام میبریم و همین دلیل است كه مقصود دشمنی شخصی نیست. اینست میخواهیم بشما یك پیشنهادی كنیم و آن اینكه بخود جسارت داده بگناه خود خَستُوان[= معترف] گردید و آنگاه بجبران كوشید. نمیدانم راه جبران چه باشد ، خودتان بیندیشید كه از چه راه جبران توانید كرد و از چه راه این لكهی ننگ را از دامن خود و خاندانتان پاك توانید كرد؟..
آیا میتوانید از داراییهای گزافی كه برخی از شماها گرد آوردهاید چشم بپوشید و آن را در یک راه نیكی بسود توده بكار برید؟.. میتوانید سركوب اشرار یك بخشی از كشور را بعهده گیرید و داوطلبانه و جانبازانه بچنان كاری شتابید؟.. به هر حال یك چنین راهی نیز بروی شما باز است و میتوانید خود را از این ننگ رها گردانید.
(پرچم روزانه شمارهی 51)
به هر حال شما میبینید كه ما از همگی نام میبریم و همین دلیل است كه مقصود دشمنی شخصی نیست. اینست میخواهیم بشما یك پیشنهادی كنیم و آن اینكه بخود جسارت داده بگناه خود خَستُوان[= معترف] گردید و آنگاه بجبران كوشید. نمیدانم راه جبران چه باشد ، خودتان بیندیشید كه از چه راه جبران توانید كرد و از چه راه این لكهی ننگ را از دامن خود و خاندانتان پاك توانید كرد؟..
آیا میتوانید از داراییهای گزافی كه برخی از شماها گرد آوردهاید چشم بپوشید و آن را در یک راه نیكی بسود توده بكار برید؟.. میتوانید سركوب اشرار یك بخشی از كشور را بعهده گیرید و داوطلبانه و جانبازانه بچنان كاری شتابید؟.. به هر حال یك چنین راهی نیز بروی شما باز است و میتوانید خود را از این ننگ رها گردانید.
(پرچم روزانه شمارهی 51)
🔶 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 2ـ ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟. (تکهی 2)
از اینرو از همان زمان وزیران بافهم و نیکخواه ایران ـ از میرزا تقیخان امیرکبیر و میرزا حسینخان سپهسالار و میرزا علیخان امینالدوله و دیگران ـ گرایشی بسوی انگلیسها داشتند و در کارهای خود نظریهی نمایندگان آن دولت را جلب میکردند.
ولی کمکم داستان رنگ دیگری بخود گرفت و این دبستانی برای وزرای ایران گردید. در چهل و پنجاه سال گذشته بیشتر وزیران این کشور (نه همهی آنها) کسانی بودهاند که یکسره پیروی از سیاست انگلیس کردهاند ، بلکه مصالح خود ایران را فراموش ساختهاند. بلکه اگر حقیقت را بخواهیم برخی از آنها اندیشهشان چندان پست و روانهاشان چندان ناتوان بوده که به توهّم اینکه فلان کار بسود سیاست انگلیس است آن را اجرا کردهاند در حالی که یکباره بزیان ایران بوده است. (بهترین مثل این سخن سیاست ارتجاعست که در این چهار سال دولتها بکار بستهاند. از روزی که رضاشاه افتاده این وزیران تنها به توهّم اینکه مطابق سیاست انگلیس است همهی گامهایی را که در زمان آن شاه بسوی پیش برداشته شده بود پس گردانیدهاند).
اینها ندانستهاند که اولاً هر کشوری باید درپی مصالح خود باشد و یکباره پیرو همسایه نگردد. ندانستهاند که همیشه مصلحت همسایه با مصلحت کشور یکی نیست. ندانستهاند که گردش زمان بسیار چیزها را دیگر گرداند و مردان سیاسی باید تبدیل زمان را هم بدیده گیرند. ندانستهاند که با روسیهی شوروی که با یک صیت[=آوازه] جهانگیرِ آزادیخواهی در میدان سیاست نمودار گردیده رفتار روسیهی تزاری نباید کرد.
اینها را ندانسته با یک اندیشهی محدود و سیاست کهنهی غلط بمیان آمده و هر یکی چند زمان رشتهی کارها را بدست گرفته و سپس رها کرده و راه افتادهاند.
نکتهی مهمتر اینست که این سیاست غلط و نافهمانهی آنها بانگلیسها نیز زیانمند بوده و بار آنها را سنگینتر گردانیده. زیرا در نتیجهی رفتار چهل و پنجاه سالهی اینها ایران از ناتوانی و درماندگی مانندهی بیماری بوده که انگلیسها ناچار بودهاند زیر بازوی او را گیرند و راه برند.
چنانکه گفتم اشکال مهم در این زمینه است. سررشتهداران شوروی از این بسیار ناخرسندند. این دولت که با انگلیس همچشمی سختی دارد و بیمها درمیان آنهاست ، بسیار میترسد که ایران در زیر نفوذ انگلیس باشد و روزی اگر جنگ درمیانهی آنها پیش آمد این کشور مرکز حملاتی بضد آن گردد. از اینرو بسیار میخواهد که از آمدن و رفتن آنگونه وزیران جلوگیری شود و جای گفتگو نیست که همین گفتگو را به رخ آقای قوام خواهند کشید و پافشاریها در این زمینه نشان خواهند داد.
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 2ـ ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟. (تکهی 2)
از اینرو از همان زمان وزیران بافهم و نیکخواه ایران ـ از میرزا تقیخان امیرکبیر و میرزا حسینخان سپهسالار و میرزا علیخان امینالدوله و دیگران ـ گرایشی بسوی انگلیسها داشتند و در کارهای خود نظریهی نمایندگان آن دولت را جلب میکردند.
ولی کمکم داستان رنگ دیگری بخود گرفت و این دبستانی برای وزرای ایران گردید. در چهل و پنجاه سال گذشته بیشتر وزیران این کشور (نه همهی آنها) کسانی بودهاند که یکسره پیروی از سیاست انگلیس کردهاند ، بلکه مصالح خود ایران را فراموش ساختهاند. بلکه اگر حقیقت را بخواهیم برخی از آنها اندیشهشان چندان پست و روانهاشان چندان ناتوان بوده که به توهّم اینکه فلان کار بسود سیاست انگلیس است آن را اجرا کردهاند در حالی که یکباره بزیان ایران بوده است. (بهترین مثل این سخن سیاست ارتجاعست که در این چهار سال دولتها بکار بستهاند. از روزی که رضاشاه افتاده این وزیران تنها به توهّم اینکه مطابق سیاست انگلیس است همهی گامهایی را که در زمان آن شاه بسوی پیش برداشته شده بود پس گردانیدهاند).
اینها ندانستهاند که اولاً هر کشوری باید درپی مصالح خود باشد و یکباره پیرو همسایه نگردد. ندانستهاند که همیشه مصلحت همسایه با مصلحت کشور یکی نیست. ندانستهاند که گردش زمان بسیار چیزها را دیگر گرداند و مردان سیاسی باید تبدیل زمان را هم بدیده گیرند. ندانستهاند که با روسیهی شوروی که با یک صیت[=آوازه] جهانگیرِ آزادیخواهی در میدان سیاست نمودار گردیده رفتار روسیهی تزاری نباید کرد.
اینها را ندانسته با یک اندیشهی محدود و سیاست کهنهی غلط بمیان آمده و هر یکی چند زمان رشتهی کارها را بدست گرفته و سپس رها کرده و راه افتادهاند.
نکتهی مهمتر اینست که این سیاست غلط و نافهمانهی آنها بانگلیسها نیز زیانمند بوده و بار آنها را سنگینتر گردانیده. زیرا در نتیجهی رفتار چهل و پنجاه سالهی اینها ایران از ناتوانی و درماندگی مانندهی بیماری بوده که انگلیسها ناچار بودهاند زیر بازوی او را گیرند و راه برند.
چنانکه گفتم اشکال مهم در این زمینه است. سررشتهداران شوروی از این بسیار ناخرسندند. این دولت که با انگلیس همچشمی سختی دارد و بیمها درمیان آنهاست ، بسیار میترسد که ایران در زیر نفوذ انگلیس باشد و روزی اگر جنگ درمیانهی آنها پیش آمد این کشور مرکز حملاتی بضد آن گردد. از اینرو بسیار میخواهد که از آمدن و رفتن آنگونه وزیران جلوگیری شود و جای گفتگو نیست که همین گفتگو را به رخ آقای قوام خواهند کشید و پافشاریها در این زمینه نشان خواهند داد.
✴️ حقایق زندگی (تکهی یازدهم)
🔸 دارایی چیست؟.. (بخش 1 از 3)
یكی از دانستنیهای مهم معنی داراییست. دارایی چیست؟.. بسیاری از مردم دارایی یا مال پول را میشناسند. شما اگر بفلان بازرگان ایراد گیرید كه چرا فلان كالا را باروپا میفرستید ، پاسخ دهد : میفرستیم پول بیاورد ، ثروت بیاورد.
ولی این بسیار عامیانه است. پول دارایی نیست. پول افزار مبادله است. چون پیشهوران و رنجبران باید كالای خود را باهم مبادله كنند ، مثلاً گندمكار باید مقداری از گندم خود را بكفشدوز داده كفش بگیرد ، مقداری بچیتساز داده چیت بگیرد ، همچنین با دیگر كالاداران كه باید مبادله كند ـ این مبادله در زمانهای باستان كالا بكالا بوده (چنانكه در روستاها هنوز هم هست) سپس برای آسانی كار پول را اندیشیدهاند كه وسیلهی مبادله باشد. گندمكار گندم خود را داده پول بگیرد و پول را داده كفش یا چیت یا هرچه میخواهد بخرد.
ارزش پول از اینجهت است وگرنه خود آن فلزی بیش نیست و بیش از قیمت فلزی خود ارزش ندارد. از اینجا شما میبینید كه ما امروز بجای آن كاغذ (اسكناس) را وسیلهی مبادله ساختهایم و همان استفاده را از كاغذ میكنیم.[1]
یك دستهی دیگر دارایی را كالاهای بازرگانی میشمارند : فرش ، آهن ، پشم ، پنبه ، چرم ، خرما ، گندم ، روده ، مویز ، كشمش ، قیسی ، چوب و مانند اینها.
باید گفت : اینها داراییست ولی دارایی تنها اینها نیست. اصل دارایی این زمین و هوا و آبست كه خدا بدست ما سپرده. زیرا با اینهاست كه میتوان زندگی كرد. از اینهاست كه میتوان دربایستهای[مایحتاج] زندگی را بدست آورد.
شما اگر امروز از كسانی بپرسید : «دیه توانگرتر است یا شهر؟..» خواهند گفت : «شهر ، زیرا در شهر پول هست ، زر هست ، سیم هست ، كالاهای بازرگانی هست ، ولی در دیه اینها نیست». این پاسخیست كه بشما خواهند داد ولی حقیقت نه اینست. اگر حقیقت را بخواهیم دیه توانگرتر و بینیازتر از شهر است. باین دلیل كه اگر روزی رابطه در میانهی شهر و دیه بریده شود شهریان دچار گرسنگی گردند و اگر یك ماه و دوماه بدانسان گذرد از گرسنگی بمیرند. ولی در دیه اگر هم اندك سختی روی دهد گرسنگی درمیان نباشد و روستاییان دربایستهای زندگانی را تدارك توانند كرد. از آن زمین و آب و هوا و تابش آفتاب كه در دسترس دارند چیزی بدست توانند آورد.
اینست میگویم : اصل دارایی اینهاست ، آن مردمی كه اینها را دارند «دارا» میباشند و زندگی بخوشی توانند كرد و آنان كه ندارند «نادار» میباشند و زندگیشان با سختی خواهد گذشت. (مثلاً اسكیموها كه چون در نزدیكیهای قطب شمال زندگی میكنند از تابش آفتاب بیبهرهاند و زمینهاشان نیز در بیشتر سال زیر برف پوشیده میباشد. اینست باید با گوشت خرس و گرگ و مانند آن زندگی كنند.)
مقصود از این سخن دو چیز است ، یكی آنكه حقیقت روشن گردد و ایرانیان بدانند كه با این كشوری كه دارند از توانگرترین و داراترین مردمان جهان میباشند ، این را بدانند و قدر سرزمین خود را بشناسند.
مرا شگفت افتاد كه گاهی در روزنامهها میبینم مینویسند : «ملت فقیر ایران». این یكی از جملههاییست كه تكیهگاه بسیاری از گفتارهاست. این نویسندگان نادان معنی دارایی را نمیدانند. اگر میدانستند بچنین جملهی بیپایی برنمیخاستند. نادانان بجای آنكه خود دانش آموزند و حقایق زندگی را یاد گیرند هوسبازانه خامه بدست گرفته باین یاوهگوییها میپردازند.
ما چون مینویسیم ایرانیان معنی زندگانی را نمیدانند هزاران كسان از ما میرنجند و كسانی گله كرده میگویند : «چطور ما معنی زندگانی را نمیدانیم ...» اینك این یك نمونه از ندانستنهای شماست. در یك كشور بسیار توانگری زندگی میكنید و خود را «نادار» (فقیر) میشمارید. چنین داراییای را دارید و قدر آن را نمیشناسید.
در شهریور ماه گذشته كه من بشیراز رفتم چون كسی را بایستی ببینم سراغ او را در خانهی ملایی دادند. چون بآنجا رفتیم دیدیم ملای میزبان بیمار است و خوابیده. ولی در همان حال كسانی را بر سرخود گرد آورده بآنان سخن میراند و چنین میگوید : «ما از خارجه میترسیدیم كه میآیند و بقبور مسلمین هتك احترام میكنند. دولت گذشته (دولت پهلوی) قبرستانهای ما را كند و سنگهای آنها را در خیابانها بزیر پا انداخت. ما دیگر چه ترسی از آمدن خارجه داریم ...»
ما اگرچه برای كار دیگری رفته بودیم و نمیبایست در این زمینهها بگفتگو پردازیم. ولی این سخن از بس نافهمانه و پستنهادانه بود من خودداری نتوانستم و بپاسخ برخاسته چنین گفتم : «بسیار پرتی آقای حاجی شیخ. بیگانگان بكشور ما برای كندن گورستانها نخواهند آمد. برای آن خواهند آمد كه این زمینهای پربركت را از دست ما درآورند. اینهمه جنگها و خونریزیها در جهان برای زمین است».
[1] : و امروز یک کارت بانکی بلکه یک نرمافزار در فضای مجازی همان مبادله را بانجام میرساند.
🔸 دارایی چیست؟.. (بخش 1 از 3)
یكی از دانستنیهای مهم معنی داراییست. دارایی چیست؟.. بسیاری از مردم دارایی یا مال پول را میشناسند. شما اگر بفلان بازرگان ایراد گیرید كه چرا فلان كالا را باروپا میفرستید ، پاسخ دهد : میفرستیم پول بیاورد ، ثروت بیاورد.
ولی این بسیار عامیانه است. پول دارایی نیست. پول افزار مبادله است. چون پیشهوران و رنجبران باید كالای خود را باهم مبادله كنند ، مثلاً گندمكار باید مقداری از گندم خود را بكفشدوز داده كفش بگیرد ، مقداری بچیتساز داده چیت بگیرد ، همچنین با دیگر كالاداران كه باید مبادله كند ـ این مبادله در زمانهای باستان كالا بكالا بوده (چنانكه در روستاها هنوز هم هست) سپس برای آسانی كار پول را اندیشیدهاند كه وسیلهی مبادله باشد. گندمكار گندم خود را داده پول بگیرد و پول را داده كفش یا چیت یا هرچه میخواهد بخرد.
ارزش پول از اینجهت است وگرنه خود آن فلزی بیش نیست و بیش از قیمت فلزی خود ارزش ندارد. از اینجا شما میبینید كه ما امروز بجای آن كاغذ (اسكناس) را وسیلهی مبادله ساختهایم و همان استفاده را از كاغذ میكنیم.[1]
یك دستهی دیگر دارایی را كالاهای بازرگانی میشمارند : فرش ، آهن ، پشم ، پنبه ، چرم ، خرما ، گندم ، روده ، مویز ، كشمش ، قیسی ، چوب و مانند اینها.
باید گفت : اینها داراییست ولی دارایی تنها اینها نیست. اصل دارایی این زمین و هوا و آبست كه خدا بدست ما سپرده. زیرا با اینهاست كه میتوان زندگی كرد. از اینهاست كه میتوان دربایستهای[مایحتاج] زندگی را بدست آورد.
شما اگر امروز از كسانی بپرسید : «دیه توانگرتر است یا شهر؟..» خواهند گفت : «شهر ، زیرا در شهر پول هست ، زر هست ، سیم هست ، كالاهای بازرگانی هست ، ولی در دیه اینها نیست». این پاسخیست كه بشما خواهند داد ولی حقیقت نه اینست. اگر حقیقت را بخواهیم دیه توانگرتر و بینیازتر از شهر است. باین دلیل كه اگر روزی رابطه در میانهی شهر و دیه بریده شود شهریان دچار گرسنگی گردند و اگر یك ماه و دوماه بدانسان گذرد از گرسنگی بمیرند. ولی در دیه اگر هم اندك سختی روی دهد گرسنگی درمیان نباشد و روستاییان دربایستهای زندگانی را تدارك توانند كرد. از آن زمین و آب و هوا و تابش آفتاب كه در دسترس دارند چیزی بدست توانند آورد.
اینست میگویم : اصل دارایی اینهاست ، آن مردمی كه اینها را دارند «دارا» میباشند و زندگی بخوشی توانند كرد و آنان كه ندارند «نادار» میباشند و زندگیشان با سختی خواهد گذشت. (مثلاً اسكیموها كه چون در نزدیكیهای قطب شمال زندگی میكنند از تابش آفتاب بیبهرهاند و زمینهاشان نیز در بیشتر سال زیر برف پوشیده میباشد. اینست باید با گوشت خرس و گرگ و مانند آن زندگی كنند.)
مقصود از این سخن دو چیز است ، یكی آنكه حقیقت روشن گردد و ایرانیان بدانند كه با این كشوری كه دارند از توانگرترین و داراترین مردمان جهان میباشند ، این را بدانند و قدر سرزمین خود را بشناسند.
مرا شگفت افتاد كه گاهی در روزنامهها میبینم مینویسند : «ملت فقیر ایران». این یكی از جملههاییست كه تكیهگاه بسیاری از گفتارهاست. این نویسندگان نادان معنی دارایی را نمیدانند. اگر میدانستند بچنین جملهی بیپایی برنمیخاستند. نادانان بجای آنكه خود دانش آموزند و حقایق زندگی را یاد گیرند هوسبازانه خامه بدست گرفته باین یاوهگوییها میپردازند.
ما چون مینویسیم ایرانیان معنی زندگانی را نمیدانند هزاران كسان از ما میرنجند و كسانی گله كرده میگویند : «چطور ما معنی زندگانی را نمیدانیم ...» اینك این یك نمونه از ندانستنهای شماست. در یك كشور بسیار توانگری زندگی میكنید و خود را «نادار» (فقیر) میشمارید. چنین داراییای را دارید و قدر آن را نمیشناسید.
در شهریور ماه گذشته كه من بشیراز رفتم چون كسی را بایستی ببینم سراغ او را در خانهی ملایی دادند. چون بآنجا رفتیم دیدیم ملای میزبان بیمار است و خوابیده. ولی در همان حال كسانی را بر سرخود گرد آورده بآنان سخن میراند و چنین میگوید : «ما از خارجه میترسیدیم كه میآیند و بقبور مسلمین هتك احترام میكنند. دولت گذشته (دولت پهلوی) قبرستانهای ما را كند و سنگهای آنها را در خیابانها بزیر پا انداخت. ما دیگر چه ترسی از آمدن خارجه داریم ...»
ما اگرچه برای كار دیگری رفته بودیم و نمیبایست در این زمینهها بگفتگو پردازیم. ولی این سخن از بس نافهمانه و پستنهادانه بود من خودداری نتوانستم و بپاسخ برخاسته چنین گفتم : «بسیار پرتی آقای حاجی شیخ. بیگانگان بكشور ما برای كندن گورستانها نخواهند آمد. برای آن خواهند آمد كه این زمینهای پربركت را از دست ما درآورند. اینهمه جنگها و خونریزیها در جهان برای زمین است».
[1] : و امروز یک کارت بانکی بلکه یک نرمافزار در فضای مجازی همان مبادله را بانجام میرساند.
🔶 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 2ـ ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟. (تکهی 3)
آمدیم که آنورش گرفته شود و از این پس کسانی بوزارت رسند که هواخواه دولت شوروی (بگفتهی روزنامهها : دست چپ) باشند. بیگفتگوست که این بار هم انگلیسها ناخرسندی خواهند نمود و زبان بایراد و پرخاش خواهند گشود. این بار هم آنها خواهند ترسید که ایران مرکز حمله بضد آنها گردد.
کسانی میگویند باید کابینههای ائتلافی پدید آید. باینمعنی چند تن از این سو و چند تن از آن سو بوزارت برگزیده شوند تا هیچ یکی از دو دولت گلهمند و بیمناک نباشند. میگویم : راستست ، ولی از چنان کابینهای جز کشاکش و زد و خورد وزیران با یکدیگر و صندلیها را بر سر هم شکستن نتیجهای چشم نتوان داشت. کابینهی ائتلافی مانندهی مجلس ائتلافی تواند بود که در دورهی چهاردهم دیدیم.
میدانم خواهند گفت : پس چاره چیست؟. میگویم : راه چاره را من در کتابهای دیگری (1) بازنمودهام. این کشور برای خود سیاستی اتخاذ کند ـ سیاست بیطرفانهای که هر دو دولت بآن اطمینان پیدا کنند.
در این کشور باید گروهی با یک راه ایرانخواهانهی روشن و پایداری پا بمیان گزارند و رشتهی کارها را بدست گیرند که هم این کشور را بسوی پیش رانند و از این درماندگی بیرون آورند و هم هر دو از انگلیس و روس را از بیمی که از رهگذر این کشور دارند بیرون آورند.
میدانم در اینجا نیز باشتباه افتاده خواهند پنداشت همانکه یک دسته گرد آمدند و حزبی برپا گردانیده نام ایرانخواهی و بیطرفی بروی خود گزاردند بس خواهد بود و ما میبینیم کسانی همین کار را کردهاند. اینست میگویم : اولاً بیطرفی تنها با نام نیست. این نام بیطرفی و ایرانخواهی را بروی خود گزاردنِ کسانی ، بیاد من میاندازد آن داستانی را که در آغاز جوانی شنیده بودم :
شاهسونی که کارش راهزنی بوده مادرش بیمار شده میمرد. باو گفت : تو هرچه داری حرامست. کفن من باید از مال حلال باشد. شاهسون برخاست و تفنگش را برداشت و بسر گردنه شتافت و چون کاروانی رسید جلوشان گرفت و لختشان کرد و چون درمیان کالاها چند ذرع چلوار بود آن را بدست گرفت و لولهی تفنگ را بسینهی صاحبش تکیه داده گفت : «این را حلال کن ، کفن مادرم خواهد بود». بیچاره از ترس جان فریاد زد : «حلال کردم ، حلال کردم».
ثانیاً یک حزب یا جمعیت که میخواهد کشوری را راه برد باید از حیث اندیشه و آرمان دارای سرمایهی بزرگی باشد. باید برای راه بردن کشور در اینجهان پرهایهوی و از میان این تودههای شوریده و تکانخورده برنامهای ترتیب دهد. باید دانسته شود بدردها و بیماریهای این توده چه چارهها اندیشیده ، با همسایگان چه رفتاری بدیده گرفته ، میانهی کاپیتالیسم و کمونیسم که از شمال و جنوب بسرحد ایران رسیده چه راهی منظور داشته. با چنین سرمایه است که یک جمعیتی تواند بیطرف شناخته شود و آنگاه رشتهی کارهای این کشور را بدست گرفته راه برد. کسانی اگر خواهند معنی این گفتهها را نیک فهمند بهتر است کتاب «در راه سیاست» را بخوانند.
پابرگی :
1ـ از جمله کتاب «امروز چاره چیست؟».
(بخش دوم : ایران از دادخواهی خود چه نتیجه تواند گرفت؟.)
🔸 2ـ ایران از این چه نتیجه خواهد برداشت؟. (تکهی 3)
آمدیم که آنورش گرفته شود و از این پس کسانی بوزارت رسند که هواخواه دولت شوروی (بگفتهی روزنامهها : دست چپ) باشند. بیگفتگوست که این بار هم انگلیسها ناخرسندی خواهند نمود و زبان بایراد و پرخاش خواهند گشود. این بار هم آنها خواهند ترسید که ایران مرکز حمله بضد آنها گردد.
کسانی میگویند باید کابینههای ائتلافی پدید آید. باینمعنی چند تن از این سو و چند تن از آن سو بوزارت برگزیده شوند تا هیچ یکی از دو دولت گلهمند و بیمناک نباشند. میگویم : راستست ، ولی از چنان کابینهای جز کشاکش و زد و خورد وزیران با یکدیگر و صندلیها را بر سر هم شکستن نتیجهای چشم نتوان داشت. کابینهی ائتلافی مانندهی مجلس ائتلافی تواند بود که در دورهی چهاردهم دیدیم.
میدانم خواهند گفت : پس چاره چیست؟. میگویم : راه چاره را من در کتابهای دیگری (1) بازنمودهام. این کشور برای خود سیاستی اتخاذ کند ـ سیاست بیطرفانهای که هر دو دولت بآن اطمینان پیدا کنند.
در این کشور باید گروهی با یک راه ایرانخواهانهی روشن و پایداری پا بمیان گزارند و رشتهی کارها را بدست گیرند که هم این کشور را بسوی پیش رانند و از این درماندگی بیرون آورند و هم هر دو از انگلیس و روس را از بیمی که از رهگذر این کشور دارند بیرون آورند.
میدانم در اینجا نیز باشتباه افتاده خواهند پنداشت همانکه یک دسته گرد آمدند و حزبی برپا گردانیده نام ایرانخواهی و بیطرفی بروی خود گزاردند بس خواهد بود و ما میبینیم کسانی همین کار را کردهاند. اینست میگویم : اولاً بیطرفی تنها با نام نیست. این نام بیطرفی و ایرانخواهی را بروی خود گزاردنِ کسانی ، بیاد من میاندازد آن داستانی را که در آغاز جوانی شنیده بودم :
شاهسونی که کارش راهزنی بوده مادرش بیمار شده میمرد. باو گفت : تو هرچه داری حرامست. کفن من باید از مال حلال باشد. شاهسون برخاست و تفنگش را برداشت و بسر گردنه شتافت و چون کاروانی رسید جلوشان گرفت و لختشان کرد و چون درمیان کالاها چند ذرع چلوار بود آن را بدست گرفت و لولهی تفنگ را بسینهی صاحبش تکیه داده گفت : «این را حلال کن ، کفن مادرم خواهد بود». بیچاره از ترس جان فریاد زد : «حلال کردم ، حلال کردم».
ثانیاً یک حزب یا جمعیت که میخواهد کشوری را راه برد باید از حیث اندیشه و آرمان دارای سرمایهی بزرگی باشد. باید برای راه بردن کشور در اینجهان پرهایهوی و از میان این تودههای شوریده و تکانخورده برنامهای ترتیب دهد. باید دانسته شود بدردها و بیماریهای این توده چه چارهها اندیشیده ، با همسایگان چه رفتاری بدیده گرفته ، میانهی کاپیتالیسم و کمونیسم که از شمال و جنوب بسرحد ایران رسیده چه راهی منظور داشته. با چنین سرمایه است که یک جمعیتی تواند بیطرف شناخته شود و آنگاه رشتهی کارهای این کشور را بدست گرفته راه برد. کسانی اگر خواهند معنی این گفتهها را نیک فهمند بهتر است کتاب «در راه سیاست» را بخوانند.
پابرگی :
1ـ از جمله کتاب «امروز چاره چیست؟».
✴️ حقایق زندگی (تکهی دوازدهم)
🔸 دارایی چیست؟.. (بخش 2 از 3)
آن روز آقای هادی صدرزاده كه خود جوان دانشوریست با من بود و باین داستان گواه است. این ملا كسیست كه در دور نخستِ مجلس شورا نمایندهی فارس بود و بگفتهی خود به سیاست آشناست و همچون دیگر ملایان خشك نیست. این ترِ ایشانست كه باین نافهمیست ، ببینید خشكهاشان در چه حالند و در توی چه نادانیها میغلتند.
ببینید چه چیزهای كوچكی را بهانه ساخته بكشور و سرزمین كه سرچشمهی زندگانیست بیپروایی نشان میدهند ، ببینید با چه سخنانی مردم را از راه برده از كشور دلسرد میگردانند : «دولت چون گورستانها را كنده است ما دیگر ترسی از آمدن بیگانه نخواهیم داشت!» خدا رویتان را سیاه گرداناد. خدا بر شما نبخشایاد.
آن روزنامه نویسش ، این ملایش. از این گمراهان چندانست كه بشمار نیاید. بجای آنكه مردم را بحقایق آشنا گردانند و بقدردانی از این كشور وادارند با بهانههای بیارزش ، و با خرافات بیپا ، و با وعدههای دروغ و بیجا آنان را از پرداختن بزندگانی و كوشش بنگهداری كشور بركنار میگردانند ، و برخی از اینان چندان گستاخ و بیشرمند كه میآیند و با من كه حقایق را مینویسم بمجادله میپردازند. بیهوده نمیگویم :
🔸بزرگترین گرفتاری ایرانیان نشناختن حقایق است.
كسانی میآیند و با من گفتگو كرده چنین میگویند : «من معنی میهنپرستی را نفهمیدم. این كوه و زمین و دره چه پرستش دارد؟!..». دیگران بسخن رنگ فلسفه داده و چنین میگویند : «همهی مردمان یكی هستند. برای چه من با فلان كرمانی هممیهن باشم و با فلان بغدادی نباشم؟!..». برخی هم از راه مذهب پیش آمده چنین ایراد میگیرند : «میهنپرستی بتپرستیست. ما باید خدا را بپرستیم نه میهن را».
اینها نمونهی دیگری از ندانستن حقایق زندگانیست. اینها «میهنپرستی» میشنوند و معنای آن را نمیدانند. باید گفت : میهن تنها این كوهها و درهها و این سرزمین نیست. میهن بیك معنی مهمتر دیگری میباشد.
ما چون میگوییم : میهنپرستی مقصودمان بیش از همه آن پیمان همدستی است كه یك توده باید داشته باشند.
🔸بیست ملیون مردم كه در یكجا زیست میكنند و یك تودهای تشكیل دادهاند اینها در حقیقت پیمان باهم بستهاند كه در پیشرفت دادن بكارهای زندگانی و ایستادگی در برابر سختیها همدست باشند و در سود و زیان و اندوه و خوشی باهم شركت كنند.
مثلاً اگر راهزنانی در كرمان پیدا شدند از آذربایجان و خوزستان و گیلان و دیگر جاها سپاه برای دفع آنها بفرستند و نگویند بما چه ربطی دارد؟!.. همچنین اگر دشمنی از سوی گیلان رو نمود از همه جا بجنگ آنان شتابند و نگویند ما چه كار داریم؟!.. اگر در گوشهای از كشور خشكسالی رخ داد و مردم دچار گرسنگی گردیدند ، یا در شهرهایی زمین لرزه افتاد و ویرانیها پدید آمد ، یا بآبادیهایی سیل آمد و آسیبها رسانید ـ در همهی اینها از همه جا بدستگیری برخیزند و خود را در زیان و آسیب شریك شمارند و كنارهگیری ننمایند.
🔸یك چنین پیمانی در هر تودهای هست و اساس توده همین پیمان میباشد.
ما از «میهنپرستی» پیش از همه این معنی را میخواهیم ، و شما میبینید كه یك معنای بسیار مهم و گرانمایهای میباشد ، و اینكه نام «میهنپرستی» میگزاریم برای آنست كه این میهن ، یا این سرزمین خانهی ماست ، و گهوارهی پرورش ماست ، سرچشمهی زندگانی ماست چنانكه شرح دادیم اساس دارایی این سرزمین میباشد. اینست باید به نگهداری آن كوشیم ، باید نخستین ماده در آن پیمان نگهداری این سرزمین باشد. زیرا اگر این سرزمین را از دست دهیم آواره و سرگردان خواهیم بود. به بردگی و زیردستی بیگانگان خواهیم افتاد. زبون و خوار گردیده كمكم نابود خواهیم گردید. اینست آن را «میهن پرستی» میخوانیم. مقصود از پرستش در اینجا «خدمت» میباشد. «پرستیدن» در فارسی خدمت كردنست.
آنانكه میگویند : «این كوه و زمین و دره چه پرستشی دارد؟!..» این معنی را نمیدانند. از آنان باید پرسید : مگر شما نمیخواهید در این جهان زندگی كنید؟!.. مگر نمیخواهید با كسانی همدست باشید؟!.. مگر نمیخواهید این آب و خاك را كه سرچشمهی زندگانی شماست نگه دارید؟!.. میهنپرستی یا میهندوستی ، هر نام دیگری كه بگزارید همینهاست. این وظیفهی مردانگی هر كسیست كه در این راه با دیگران همدستی كند و كوشش دریغ نگوید.
امروز زندگانی بسیار سخت گردیده و تودهها با یكدیگر بر سر خاك و زمین سختترین نبرد را میكنند. این جنگ و خونریزی كه امروز در جهان میرود همه برای زمین است. شما نیز ناگزیرید بیپروایی ننمایید و بنگهداری سرزمین خود بكوشید. ناگزیرید در اندیشهی آیندهی خود و فرزندانتان باشید.
👇
🔸 دارایی چیست؟.. (بخش 2 از 3)
آن روز آقای هادی صدرزاده كه خود جوان دانشوریست با من بود و باین داستان گواه است. این ملا كسیست كه در دور نخستِ مجلس شورا نمایندهی فارس بود و بگفتهی خود به سیاست آشناست و همچون دیگر ملایان خشك نیست. این ترِ ایشانست كه باین نافهمیست ، ببینید خشكهاشان در چه حالند و در توی چه نادانیها میغلتند.
ببینید چه چیزهای كوچكی را بهانه ساخته بكشور و سرزمین كه سرچشمهی زندگانیست بیپروایی نشان میدهند ، ببینید با چه سخنانی مردم را از راه برده از كشور دلسرد میگردانند : «دولت چون گورستانها را كنده است ما دیگر ترسی از آمدن بیگانه نخواهیم داشت!» خدا رویتان را سیاه گرداناد. خدا بر شما نبخشایاد.
آن روزنامه نویسش ، این ملایش. از این گمراهان چندانست كه بشمار نیاید. بجای آنكه مردم را بحقایق آشنا گردانند و بقدردانی از این كشور وادارند با بهانههای بیارزش ، و با خرافات بیپا ، و با وعدههای دروغ و بیجا آنان را از پرداختن بزندگانی و كوشش بنگهداری كشور بركنار میگردانند ، و برخی از اینان چندان گستاخ و بیشرمند كه میآیند و با من كه حقایق را مینویسم بمجادله میپردازند. بیهوده نمیگویم :
🔸بزرگترین گرفتاری ایرانیان نشناختن حقایق است.
كسانی میآیند و با من گفتگو كرده چنین میگویند : «من معنی میهنپرستی را نفهمیدم. این كوه و زمین و دره چه پرستش دارد؟!..». دیگران بسخن رنگ فلسفه داده و چنین میگویند : «همهی مردمان یكی هستند. برای چه من با فلان كرمانی هممیهن باشم و با فلان بغدادی نباشم؟!..». برخی هم از راه مذهب پیش آمده چنین ایراد میگیرند : «میهنپرستی بتپرستیست. ما باید خدا را بپرستیم نه میهن را».
اینها نمونهی دیگری از ندانستن حقایق زندگانیست. اینها «میهنپرستی» میشنوند و معنای آن را نمیدانند. باید گفت : میهن تنها این كوهها و درهها و این سرزمین نیست. میهن بیك معنی مهمتر دیگری میباشد.
ما چون میگوییم : میهنپرستی مقصودمان بیش از همه آن پیمان همدستی است كه یك توده باید داشته باشند.
🔸بیست ملیون مردم كه در یكجا زیست میكنند و یك تودهای تشكیل دادهاند اینها در حقیقت پیمان باهم بستهاند كه در پیشرفت دادن بكارهای زندگانی و ایستادگی در برابر سختیها همدست باشند و در سود و زیان و اندوه و خوشی باهم شركت كنند.
مثلاً اگر راهزنانی در كرمان پیدا شدند از آذربایجان و خوزستان و گیلان و دیگر جاها سپاه برای دفع آنها بفرستند و نگویند بما چه ربطی دارد؟!.. همچنین اگر دشمنی از سوی گیلان رو نمود از همه جا بجنگ آنان شتابند و نگویند ما چه كار داریم؟!.. اگر در گوشهای از كشور خشكسالی رخ داد و مردم دچار گرسنگی گردیدند ، یا در شهرهایی زمین لرزه افتاد و ویرانیها پدید آمد ، یا بآبادیهایی سیل آمد و آسیبها رسانید ـ در همهی اینها از همه جا بدستگیری برخیزند و خود را در زیان و آسیب شریك شمارند و كنارهگیری ننمایند.
🔸یك چنین پیمانی در هر تودهای هست و اساس توده همین پیمان میباشد.
ما از «میهنپرستی» پیش از همه این معنی را میخواهیم ، و شما میبینید كه یك معنای بسیار مهم و گرانمایهای میباشد ، و اینكه نام «میهنپرستی» میگزاریم برای آنست كه این میهن ، یا این سرزمین خانهی ماست ، و گهوارهی پرورش ماست ، سرچشمهی زندگانی ماست چنانكه شرح دادیم اساس دارایی این سرزمین میباشد. اینست باید به نگهداری آن كوشیم ، باید نخستین ماده در آن پیمان نگهداری این سرزمین باشد. زیرا اگر این سرزمین را از دست دهیم آواره و سرگردان خواهیم بود. به بردگی و زیردستی بیگانگان خواهیم افتاد. زبون و خوار گردیده كمكم نابود خواهیم گردید. اینست آن را «میهن پرستی» میخوانیم. مقصود از پرستش در اینجا «خدمت» میباشد. «پرستیدن» در فارسی خدمت كردنست.
آنانكه میگویند : «این كوه و زمین و دره چه پرستشی دارد؟!..» این معنی را نمیدانند. از آنان باید پرسید : مگر شما نمیخواهید در این جهان زندگی كنید؟!.. مگر نمیخواهید با كسانی همدست باشید؟!.. مگر نمیخواهید این آب و خاك را كه سرچشمهی زندگانی شماست نگه دارید؟!.. میهنپرستی یا میهندوستی ، هر نام دیگری كه بگزارید همینهاست. این وظیفهی مردانگی هر كسیست كه در این راه با دیگران همدستی كند و كوشش دریغ نگوید.
امروز زندگانی بسیار سخت گردیده و تودهها با یكدیگر بر سر خاك و زمین سختترین نبرد را میكنند. این جنگ و خونریزی كه امروز در جهان میرود همه برای زمین است. شما نیز ناگزیرید بیپروایی ننمایید و بنگهداری سرزمین خود بكوشید. ناگزیرید در اندیشهی آیندهی خود و فرزندانتان باشید.
👇
كسی نمیگوید شما بزمین سجده كنید ، یا در برابر این كوهها و درهها بایستید و گردن كج گردانید. پرستش باین معنی را كسی از شما نمیخواهد. مقصود نگهداری كشور است كه اگر نكنید سرنوشتتان جز بندگی و زیردستی نخواهد بود. اگر نكنید نه تنها در پیش مردم ، در نزد خدا نیز شرمنده و روسیاه خواهید بود.
اینكه میگویند : «چرا من با فلان كرمانی هممیهن باشم و با فلان بغدادی نباشم»پاسخش اینست : فلان بغدادی از ما جدا میباشد و با ما پیمان همدستی ندارد. اگر بغدادیان نیز با ما همدست گردند و بتودهی ما درآیند هممیهن ما شمرده خواهند گردید.
ببینید چگونه این حقایق تاریك مانده و دستهی انبوهی اینها را نمیدانند. سالها در این سرزمین با خوشی بسر برده و از نعمتهای خدادادی آن بهره یافتهاند بیآنكه بدانند این خوشیها از كجاست و این نعمتها از چه سرچشمه میباشد بلكه
🔸 از نادانی و ناآگاهی چنین پنداشتهاند كه این خوشیها همیشه تواند بود ، بیآنكه بكوشند و نگه دارند همیشه تواند ماند.
انبوهی از آنان نه تنها خود اندیشهی این چیزها را ندارند و بكوششی در این راهها برنمیخیزند از كوششهای دیگران نیز جلو میگیرند و گستاخانه زباندرازیهایی مینمایند.
اینكه میگویند : «چرا من با فلان كرمانی هممیهن باشم و با فلان بغدادی نباشم»پاسخش اینست : فلان بغدادی از ما جدا میباشد و با ما پیمان همدستی ندارد. اگر بغدادیان نیز با ما همدست گردند و بتودهی ما درآیند هممیهن ما شمرده خواهند گردید.
ببینید چگونه این حقایق تاریك مانده و دستهی انبوهی اینها را نمیدانند. سالها در این سرزمین با خوشی بسر برده و از نعمتهای خدادادی آن بهره یافتهاند بیآنكه بدانند این خوشیها از كجاست و این نعمتها از چه سرچشمه میباشد بلكه
🔸 از نادانی و ناآگاهی چنین پنداشتهاند كه این خوشیها همیشه تواند بود ، بیآنكه بكوشند و نگه دارند همیشه تواند ماند.
انبوهی از آنان نه تنها خود اندیشهی این چیزها را ندارند و بكوششی در این راهها برنمیخیزند از كوششهای دیگران نیز جلو میگیرند و گستاخانه زباندرازیهایی مینمایند.