✴️ ورجاوندبنیاد
(بزبان عادی)
(بخش یکم : دربارهی جهان و انسان)
🔸تکهی 9
(بهر 2 از 2)
🔸آرامش دل و آسایش هر فرد جز در سایهی آرامش و آسایش همگان ممکن نیست.🔸
یک ملتی که در یک جا زندگی میکنند برای اینست که دست یکدیگر را بگیرند و در تهیهی نیازمندیهای زندگی به هم کمک کنند. نه برای آنکه حرص و طمع و خودخواهی بکار اندازند و با کشاکش زندگی را به هم تلخ کنند. دوباره میگویم : نه نیازی به کشاکش هست و نه آن سزاوار انسان است.
در یک ملت هر کسی باید نه تنها ملاحظهی خود را ، بلکه ملاحظهی دیگران را نیز داشته باشد ، و در هر کاری که میکند منافع عمومی را در نظر بگیرد. منافع خود او نیز در همینست. زیرا هدف زندگی آرامش دل و آسایش است ، و آرامش و آسایش هر کسی جز در سایهی آرامش و آسایش همگان ممکن نیست.
یک ملت مانند یک خانواده و سرزمینی که در آن زندگی میکنند مانند خانه است. این سرزمین هرچه آبادتر و باردهتر ، بهرهی آنها از زندگی بیشتر. همه باید یکدل و یکدست به آبادی و باردهی سرزمین خود بکوشند. همه باید مقید به آسایش ملت باشند.
🔸🔸🔸
باید این حقایق را در دلها نهادینه کرد و مردمان را از گمراهی بیرون آورد. آنچه که مردمان باید بدانند ، اینها و مانندهای اینهاست.
هر ملتی همچون یک خانواده میباشد و سرزمینی که در آن زندگی میکنند همچون خانه بلکه پرارزشتر از خانه میباشد. زیرا آن ملت گذشته از آنکه در این سرزمین زندگی میکنند و جایگاه ایشان است ، نیازمندیهای خود را نیز از این سرزمین بدست میآورند و زیستگاه آنان میباشد.
از اینرو این سرزمین هرچه آبادتر و باردهتر باشد بهرهی مردم از زندگانی بیشتر خواهد بود و از اینرو همه باید یکدل و یکدست بآبادی و باردهی سرزمین خود بکوشند.
این هم تعجبآور است که بسیاری از مردمان حقایق را در یک زمینهی کوچکی درک میکنند ولی در یک زمینهی بزرگتری درنمییابند. مثلاً اگر در یک خانواده افراد با هم با کشاکش رفتار کنند ، که آن یکی خوراکی را که میپزد مقداری را در آشپزخانه برای خود پنهان کند و این یکی بر سر سفره زورگویی نماید و سهم زیادتری برای خود برداشته دیگران را گرسنه گذارد ، و آن دیگران نیز هرچه توانستند از اسباب و اثاثیهی خانه بدزدند و بفروشند و در بیرون خوراک بخورند ـ از چنین خانوادهای همه بیزار شده از دشنام و ملامت به آنها خودداری نمیکنند ، و اگر با یکی از اهل آن خانه روبرو شوند زبان بملامت باز کرده چنین گویند :
«این که راه زندگیِ خانوادگی نیست. زندگی خانوادگی برای آنست که افراد خانواده دست بهم داده نیازمندیهای زندگی را آسانتر تهیه کنند. نه اینکه هر کسی جز دربند شکم خود نباشد و خوراک را از دست هم بربایند. شما با این رفتارها چه بهرهای از خوشیهای زندگانی خواهید یافت؟!»
یا مثلاً اگر چند نفر که همراه شده بسفر میروند در بین راه بجای کمک به همدیگر هر یکی فقط درپی منافع خود باشد و خوراکی را که زحمت کشیده میپزند وقت تقسیم با یکدیگر کشاکش کنند و زحمتی هم در خوردنش متحمل شوند ـ معلوم است که از چنین همسفرانی همه نفرت کنند و آنان را جز آدمهای وحشی و نتراشیده و بداخلاق بحساب نیاورند ، و زبان به ملامت باز کرده چنین بگویند : «این چه رفتاریست که اینان دارند؟!.. با این رفتار دیگر چرا همراه و همسفر شدهاید؟! حالا چرا تنها تنها نمیروید که لااقل رنج کشاکش به دیگر رنجهاتان اضافه نگردد؟!»
این حقایق را در زمینهی خانواده یا چند نفر همراه درک میکنند ، ولی در زمینهی ملت درک نمیکنند. در حالی که بنیاد و اساس ملت همان هدفی را دارد که بنیاد خانواده دارد. اینکه ما میگوییم : «یک توده همچون یک خانواده است» ، یک حرف شاعرانه نیست ، بلکه یک حقیقت است. بنیاد خانواده و ملت هر دو برای اینست که آدمیان همدست شوند و به یکدیگر کمک کنند ، و نیازمندیهای زندگی را بآسانی تأمین کنند. برای اینست که از اتحادشان نیرویی بدست آورند و به سختیهای زندگانی غلبه کنند. پس هر آنچه دربارهی خانواده میتوان گفت دربارهی ملت نیز راست است.
کشاکش و سودجویی چنانکه در زندگانی خانوادگی بد است و آن را بهم میزند و خانه را ویرانه میکند ، در زندگانی اجتماعی نیز بد بوده و آن را به هم میریزد و کشور را ویرانه میگذارد. بلکه در اینجا چون زیان آن بیشتر است و باعث بدبختی میلیونها مردم میشود ، باید بدترش بشماریم.
این بسیار نافهمی است که یک کسی وظیفهی خود را تنها پول درآوردن ، و با خانوادهی خود زندگی کردن بشمارد ، و ملاحظهی ملت و کشور خود نکند. این معنی زندگی را ندانستن است. در یک ملت هر کسی باید بزندگانی اجتماعی اهمیت داده و خود را مسئول راه افتادن چرخ آن زندگانی بشمارد ، و در هر کاری که میکند مقید به آسایش عموم باشد.
.
(بزبان عادی)
(بخش یکم : دربارهی جهان و انسان)
🔸تکهی 9
(بهر 2 از 2)
🔸آرامش دل و آسایش هر فرد جز در سایهی آرامش و آسایش همگان ممکن نیست.🔸
یک ملتی که در یک جا زندگی میکنند برای اینست که دست یکدیگر را بگیرند و در تهیهی نیازمندیهای زندگی به هم کمک کنند. نه برای آنکه حرص و طمع و خودخواهی بکار اندازند و با کشاکش زندگی را به هم تلخ کنند. دوباره میگویم : نه نیازی به کشاکش هست و نه آن سزاوار انسان است.
در یک ملت هر کسی باید نه تنها ملاحظهی خود را ، بلکه ملاحظهی دیگران را نیز داشته باشد ، و در هر کاری که میکند منافع عمومی را در نظر بگیرد. منافع خود او نیز در همینست. زیرا هدف زندگی آرامش دل و آسایش است ، و آرامش و آسایش هر کسی جز در سایهی آرامش و آسایش همگان ممکن نیست.
یک ملت مانند یک خانواده و سرزمینی که در آن زندگی میکنند مانند خانه است. این سرزمین هرچه آبادتر و باردهتر ، بهرهی آنها از زندگی بیشتر. همه باید یکدل و یکدست به آبادی و باردهی سرزمین خود بکوشند. همه باید مقید به آسایش ملت باشند.
🔸🔸🔸
باید این حقایق را در دلها نهادینه کرد و مردمان را از گمراهی بیرون آورد. آنچه که مردمان باید بدانند ، اینها و مانندهای اینهاست.
هر ملتی همچون یک خانواده میباشد و سرزمینی که در آن زندگی میکنند همچون خانه بلکه پرارزشتر از خانه میباشد. زیرا آن ملت گذشته از آنکه در این سرزمین زندگی میکنند و جایگاه ایشان است ، نیازمندیهای خود را نیز از این سرزمین بدست میآورند و زیستگاه آنان میباشد.
از اینرو این سرزمین هرچه آبادتر و باردهتر باشد بهرهی مردم از زندگانی بیشتر خواهد بود و از اینرو همه باید یکدل و یکدست بآبادی و باردهی سرزمین خود بکوشند.
این هم تعجبآور است که بسیاری از مردمان حقایق را در یک زمینهی کوچکی درک میکنند ولی در یک زمینهی بزرگتری درنمییابند. مثلاً اگر در یک خانواده افراد با هم با کشاکش رفتار کنند ، که آن یکی خوراکی را که میپزد مقداری را در آشپزخانه برای خود پنهان کند و این یکی بر سر سفره زورگویی نماید و سهم زیادتری برای خود برداشته دیگران را گرسنه گذارد ، و آن دیگران نیز هرچه توانستند از اسباب و اثاثیهی خانه بدزدند و بفروشند و در بیرون خوراک بخورند ـ از چنین خانوادهای همه بیزار شده از دشنام و ملامت به آنها خودداری نمیکنند ، و اگر با یکی از اهل آن خانه روبرو شوند زبان بملامت باز کرده چنین گویند :
«این که راه زندگیِ خانوادگی نیست. زندگی خانوادگی برای آنست که افراد خانواده دست بهم داده نیازمندیهای زندگی را آسانتر تهیه کنند. نه اینکه هر کسی جز دربند شکم خود نباشد و خوراک را از دست هم بربایند. شما با این رفتارها چه بهرهای از خوشیهای زندگانی خواهید یافت؟!»
یا مثلاً اگر چند نفر که همراه شده بسفر میروند در بین راه بجای کمک به همدیگر هر یکی فقط درپی منافع خود باشد و خوراکی را که زحمت کشیده میپزند وقت تقسیم با یکدیگر کشاکش کنند و زحمتی هم در خوردنش متحمل شوند ـ معلوم است که از چنین همسفرانی همه نفرت کنند و آنان را جز آدمهای وحشی و نتراشیده و بداخلاق بحساب نیاورند ، و زبان به ملامت باز کرده چنین بگویند : «این چه رفتاریست که اینان دارند؟!.. با این رفتار دیگر چرا همراه و همسفر شدهاید؟! حالا چرا تنها تنها نمیروید که لااقل رنج کشاکش به دیگر رنجهاتان اضافه نگردد؟!»
این حقایق را در زمینهی خانواده یا چند نفر همراه درک میکنند ، ولی در زمینهی ملت درک نمیکنند. در حالی که بنیاد و اساس ملت همان هدفی را دارد که بنیاد خانواده دارد. اینکه ما میگوییم : «یک توده همچون یک خانواده است» ، یک حرف شاعرانه نیست ، بلکه یک حقیقت است. بنیاد خانواده و ملت هر دو برای اینست که آدمیان همدست شوند و به یکدیگر کمک کنند ، و نیازمندیهای زندگی را بآسانی تأمین کنند. برای اینست که از اتحادشان نیرویی بدست آورند و به سختیهای زندگانی غلبه کنند. پس هر آنچه دربارهی خانواده میتوان گفت دربارهی ملت نیز راست است.
کشاکش و سودجویی چنانکه در زندگانی خانوادگی بد است و آن را بهم میزند و خانه را ویرانه میکند ، در زندگانی اجتماعی نیز بد بوده و آن را به هم میریزد و کشور را ویرانه میگذارد. بلکه در اینجا چون زیان آن بیشتر است و باعث بدبختی میلیونها مردم میشود ، باید بدترش بشماریم.
این بسیار نافهمی است که یک کسی وظیفهی خود را تنها پول درآوردن ، و با خانوادهی خود زندگی کردن بشمارد ، و ملاحظهی ملت و کشور خود نکند. این معنی زندگی را ندانستن است. در یک ملت هر کسی باید بزندگانی اجتماعی اهمیت داده و خود را مسئول راه افتادن چرخ آن زندگانی بشمارد ، و در هر کاری که میکند مقید به آسایش عموم باشد.
.
✴️ نامهی یك دوشیزه ✴️
آقای كسروی ــ من نیز پیش از آنكه نوشتههای پرچم را بخوانم یكی از طرفداران جدی شعرا و غزلسرایان بوده و همیشه با یك نوع احترام به اشعار آنان توجه داشتم چرا كه بگفتهی اروپاییها (شعرا عموماً بر اثر پیشامدهای ناگوار دورهی زندگی خویش و دیدن هرگونه ناملایمات از اطرافیان رنجهای درونی خود را باین وسیله برشتهی تحریر درآوردهاند) و از این جهت از خواندن آنها یك نوع لذت توأم بترحم در من تولید میشد. باور كنید باین جهت اصلاً بدنیا و دنیاگردان كوچكترین ارادتی نداشته بلكه به هر چیز بچشم ناقابلی و دونارزشی نظر میكرده و میگفتم دنیا برای هیچ كس بقائی نداشته و وفائی نمیكند همچنانكه تا بحال با خود و خانوادهام رفتار نموده و از این رو نسبت بهمه كس اظهار بیعلاقگی و حتیالامكان دوری میجستم ولی در اواخر كه اشعار «آفات قرن» بطبع رسید و آن را خواندم یك نوع حس دلسوزی در من تولید گشت كه گویا در عالم رویا این حالت بمن دست میداد زیرا هیچ تصور نمیكردم كه ممكن است دیگر نسبت بمردم خوشبین باشم زیرا میدیدم كه بدون پروا راز درون ابراز و وضع این دوره را برشتهی تحریر درآورده گویی از دل همه كس با خبر است.
باری تا اینكه چندی پیش نامهی پرچم بدستم آمد كه حقیقتاً بكلی عقیدهی مرا تغییر داده و قلباً مرا بطرف خود جلب كرده است ولی هزار افسوس میخورم كه در این سرزمین با افكار پوسیده و موهوماتی مردم كاری كه شایستهی ما دوشیزگان باشد از ما ساخته نیست. لذا با قدردانی و سپاسگزاری از كوششهای شما كه بهترین و مهمترین وظیفهی بشری بوده سهلانگاری و بیپروایی در آن زمینه منتهای بیوجدانی است موفقیت شما را خواستارم.
مشهد ـ دوشیزه ج. سلیمانی
(پرچم نیمهماهه شمارهی هفتم)
پرچم : اینكه دوشیزهای خود حقایق را دریابد و بكسانی نیز بفهماند كار ارجداریست و این چیزیست كه از همه كس ساخته میباشد.
بارها گفتهایم و بار دیگر میگوییم : سرچشمهی گرفتاریهای ایران گمراهی اندیشههاست ، و چاره نیز جز این نمیباشد كه بكوشیم و آنها را از گمراهی بیرون آوریم ، و اینست ما بدانستن حقایق ارج بسیار میگزاریم و چشم میداریم دوشیزه سلیمانی نیز در این راه از كوشندگان باشند.
.
آقای كسروی ــ من نیز پیش از آنكه نوشتههای پرچم را بخوانم یكی از طرفداران جدی شعرا و غزلسرایان بوده و همیشه با یك نوع احترام به اشعار آنان توجه داشتم چرا كه بگفتهی اروپاییها (شعرا عموماً بر اثر پیشامدهای ناگوار دورهی زندگی خویش و دیدن هرگونه ناملایمات از اطرافیان رنجهای درونی خود را باین وسیله برشتهی تحریر درآوردهاند) و از این جهت از خواندن آنها یك نوع لذت توأم بترحم در من تولید میشد. باور كنید باین جهت اصلاً بدنیا و دنیاگردان كوچكترین ارادتی نداشته بلكه به هر چیز بچشم ناقابلی و دونارزشی نظر میكرده و میگفتم دنیا برای هیچ كس بقائی نداشته و وفائی نمیكند همچنانكه تا بحال با خود و خانوادهام رفتار نموده و از این رو نسبت بهمه كس اظهار بیعلاقگی و حتیالامكان دوری میجستم ولی در اواخر كه اشعار «آفات قرن» بطبع رسید و آن را خواندم یك نوع حس دلسوزی در من تولید گشت كه گویا در عالم رویا این حالت بمن دست میداد زیرا هیچ تصور نمیكردم كه ممكن است دیگر نسبت بمردم خوشبین باشم زیرا میدیدم كه بدون پروا راز درون ابراز و وضع این دوره را برشتهی تحریر درآورده گویی از دل همه كس با خبر است.
باری تا اینكه چندی پیش نامهی پرچم بدستم آمد كه حقیقتاً بكلی عقیدهی مرا تغییر داده و قلباً مرا بطرف خود جلب كرده است ولی هزار افسوس میخورم كه در این سرزمین با افكار پوسیده و موهوماتی مردم كاری كه شایستهی ما دوشیزگان باشد از ما ساخته نیست. لذا با قدردانی و سپاسگزاری از كوششهای شما كه بهترین و مهمترین وظیفهی بشری بوده سهلانگاری و بیپروایی در آن زمینه منتهای بیوجدانی است موفقیت شما را خواستارم.
مشهد ـ دوشیزه ج. سلیمانی
(پرچم نیمهماهه شمارهی هفتم)
پرچم : اینكه دوشیزهای خود حقایق را دریابد و بكسانی نیز بفهماند كار ارجداریست و این چیزیست كه از همه كس ساخته میباشد.
بارها گفتهایم و بار دیگر میگوییم : سرچشمهی گرفتاریهای ایران گمراهی اندیشههاست ، و چاره نیز جز این نمیباشد كه بكوشیم و آنها را از گمراهی بیرون آوریم ، و اینست ما بدانستن حقایق ارج بسیار میگزاریم و چشم میداریم دوشیزه سلیمانی نیز در این راه از كوشندگان باشند.
.