✴️ ورجاوندبنیاد
(بزبان عادی)
(بخش یکم : دربارهی جهان و انسان)
🔸تکهی 9
(بهر 2 از 2)
🔸آرامش دل و آسایش هر فرد جز در سایهی آرامش و آسایش همگان ممکن نیست.🔸
یک ملتی که در یک جا زندگی میکنند برای اینست که دست یکدیگر را بگیرند و در تهیهی نیازمندیهای زندگی به هم کمک کنند. نه برای آنکه حرص و طمع و خودخواهی بکار اندازند و با کشاکش زندگی را به هم تلخ کنند. دوباره میگویم : نه نیازی به کشاکش هست و نه آن سزاوار انسان است.
در یک ملت هر کسی باید نه تنها ملاحظهی خود را ، بلکه ملاحظهی دیگران را نیز داشته باشد ، و در هر کاری که میکند منافع عمومی را در نظر بگیرد. منافع خود او نیز در همینست. زیرا هدف زندگی آرامش دل و آسایش است ، و آرامش و آسایش هر کسی جز در سایهی آرامش و آسایش همگان ممکن نیست.
یک ملت مانند یک خانواده و سرزمینی که در آن زندگی میکنند مانند خانه است. این سرزمین هرچه آبادتر و باردهتر ، بهرهی آنها از زندگی بیشتر. همه باید یکدل و یکدست به آبادی و باردهی سرزمین خود بکوشند. همه باید مقید به آسایش ملت باشند.
🔸🔸🔸
باید این حقایق را در دلها نهادینه کرد و مردمان را از گمراهی بیرون آورد. آنچه که مردمان باید بدانند ، اینها و مانندهای اینهاست.
هر ملتی همچون یک خانواده میباشد و سرزمینی که در آن زندگی میکنند همچون خانه بلکه پرارزشتر از خانه میباشد. زیرا آن ملت گذشته از آنکه در این سرزمین زندگی میکنند و جایگاه ایشان است ، نیازمندیهای خود را نیز از این سرزمین بدست میآورند و زیستگاه آنان میباشد.
از اینرو این سرزمین هرچه آبادتر و باردهتر باشد بهرهی مردم از زندگانی بیشتر خواهد بود و از اینرو همه باید یکدل و یکدست بآبادی و باردهی سرزمین خود بکوشند.
این هم تعجبآور است که بسیاری از مردمان حقایق را در یک زمینهی کوچکی درک میکنند ولی در یک زمینهی بزرگتری درنمییابند. مثلاً اگر در یک خانواده افراد با هم با کشاکش رفتار کنند ، که آن یکی خوراکی را که میپزد مقداری را در آشپزخانه برای خود پنهان کند و این یکی بر سر سفره زورگویی نماید و سهم زیادتری برای خود برداشته دیگران را گرسنه گذارد ، و آن دیگران نیز هرچه توانستند از اسباب و اثاثیهی خانه بدزدند و بفروشند و در بیرون خوراک بخورند ـ از چنین خانوادهای همه بیزار شده از دشنام و ملامت به آنها خودداری نمیکنند ، و اگر با یکی از اهل آن خانه روبرو شوند زبان بملامت باز کرده چنین گویند :
«این که راه زندگیِ خانوادگی نیست. زندگی خانوادگی برای آنست که افراد خانواده دست بهم داده نیازمندیهای زندگی را آسانتر تهیه کنند. نه اینکه هر کسی جز دربند شکم خود نباشد و خوراک را از دست هم بربایند. شما با این رفتارها چه بهرهای از خوشیهای زندگانی خواهید یافت؟!»
یا مثلاً اگر چند نفر که همراه شده بسفر میروند در بین راه بجای کمک به همدیگر هر یکی فقط درپی منافع خود باشد و خوراکی را که زحمت کشیده میپزند وقت تقسیم با یکدیگر کشاکش کنند و زحمتی هم در خوردنش متحمل شوند ـ معلوم است که از چنین همسفرانی همه نفرت کنند و آنان را جز آدمهای وحشی و نتراشیده و بداخلاق بحساب نیاورند ، و زبان به ملامت باز کرده چنین بگویند : «این چه رفتاریست که اینان دارند؟!.. با این رفتار دیگر چرا همراه و همسفر شدهاید؟! حالا چرا تنها تنها نمیروید که لااقل رنج کشاکش به دیگر رنجهاتان اضافه نگردد؟!»
این حقایق را در زمینهی خانواده یا چند نفر همراه درک میکنند ، ولی در زمینهی ملت درک نمیکنند. در حالی که بنیاد و اساس ملت همان هدفی را دارد که بنیاد خانواده دارد. اینکه ما میگوییم : «یک توده همچون یک خانواده است» ، یک حرف شاعرانه نیست ، بلکه یک حقیقت است. بنیاد خانواده و ملت هر دو برای اینست که آدمیان همدست شوند و به یکدیگر کمک کنند ، و نیازمندیهای زندگی را بآسانی تأمین کنند. برای اینست که از اتحادشان نیرویی بدست آورند و به سختیهای زندگانی غلبه کنند. پس هر آنچه دربارهی خانواده میتوان گفت دربارهی ملت نیز راست است.
کشاکش و سودجویی چنانکه در زندگانی خانوادگی بد است و آن را بهم میزند و خانه را ویرانه میکند ، در زندگانی اجتماعی نیز بد بوده و آن را به هم میریزد و کشور را ویرانه میگذارد. بلکه در اینجا چون زیان آن بیشتر است و باعث بدبختی میلیونها مردم میشود ، باید بدترش بشماریم.
این بسیار نافهمی است که یک کسی وظیفهی خود را تنها پول درآوردن ، و با خانوادهی خود زندگی کردن بشمارد ، و ملاحظهی ملت و کشور خود نکند. این معنی زندگی را ندانستن است. در یک ملت هر کسی باید بزندگانی اجتماعی اهمیت داده و خود را مسئول راه افتادن چرخ آن زندگانی بشمارد ، و در هر کاری که میکند مقید به آسایش عموم باشد.
.
(بزبان عادی)
(بخش یکم : دربارهی جهان و انسان)
🔸تکهی 9
(بهر 2 از 2)
🔸آرامش دل و آسایش هر فرد جز در سایهی آرامش و آسایش همگان ممکن نیست.🔸
یک ملتی که در یک جا زندگی میکنند برای اینست که دست یکدیگر را بگیرند و در تهیهی نیازمندیهای زندگی به هم کمک کنند. نه برای آنکه حرص و طمع و خودخواهی بکار اندازند و با کشاکش زندگی را به هم تلخ کنند. دوباره میگویم : نه نیازی به کشاکش هست و نه آن سزاوار انسان است.
در یک ملت هر کسی باید نه تنها ملاحظهی خود را ، بلکه ملاحظهی دیگران را نیز داشته باشد ، و در هر کاری که میکند منافع عمومی را در نظر بگیرد. منافع خود او نیز در همینست. زیرا هدف زندگی آرامش دل و آسایش است ، و آرامش و آسایش هر کسی جز در سایهی آرامش و آسایش همگان ممکن نیست.
یک ملت مانند یک خانواده و سرزمینی که در آن زندگی میکنند مانند خانه است. این سرزمین هرچه آبادتر و باردهتر ، بهرهی آنها از زندگی بیشتر. همه باید یکدل و یکدست به آبادی و باردهی سرزمین خود بکوشند. همه باید مقید به آسایش ملت باشند.
🔸🔸🔸
باید این حقایق را در دلها نهادینه کرد و مردمان را از گمراهی بیرون آورد. آنچه که مردمان باید بدانند ، اینها و مانندهای اینهاست.
هر ملتی همچون یک خانواده میباشد و سرزمینی که در آن زندگی میکنند همچون خانه بلکه پرارزشتر از خانه میباشد. زیرا آن ملت گذشته از آنکه در این سرزمین زندگی میکنند و جایگاه ایشان است ، نیازمندیهای خود را نیز از این سرزمین بدست میآورند و زیستگاه آنان میباشد.
از اینرو این سرزمین هرچه آبادتر و باردهتر باشد بهرهی مردم از زندگانی بیشتر خواهد بود و از اینرو همه باید یکدل و یکدست بآبادی و باردهی سرزمین خود بکوشند.
این هم تعجبآور است که بسیاری از مردمان حقایق را در یک زمینهی کوچکی درک میکنند ولی در یک زمینهی بزرگتری درنمییابند. مثلاً اگر در یک خانواده افراد با هم با کشاکش رفتار کنند ، که آن یکی خوراکی را که میپزد مقداری را در آشپزخانه برای خود پنهان کند و این یکی بر سر سفره زورگویی نماید و سهم زیادتری برای خود برداشته دیگران را گرسنه گذارد ، و آن دیگران نیز هرچه توانستند از اسباب و اثاثیهی خانه بدزدند و بفروشند و در بیرون خوراک بخورند ـ از چنین خانوادهای همه بیزار شده از دشنام و ملامت به آنها خودداری نمیکنند ، و اگر با یکی از اهل آن خانه روبرو شوند زبان بملامت باز کرده چنین گویند :
«این که راه زندگیِ خانوادگی نیست. زندگی خانوادگی برای آنست که افراد خانواده دست بهم داده نیازمندیهای زندگی را آسانتر تهیه کنند. نه اینکه هر کسی جز دربند شکم خود نباشد و خوراک را از دست هم بربایند. شما با این رفتارها چه بهرهای از خوشیهای زندگانی خواهید یافت؟!»
یا مثلاً اگر چند نفر که همراه شده بسفر میروند در بین راه بجای کمک به همدیگر هر یکی فقط درپی منافع خود باشد و خوراکی را که زحمت کشیده میپزند وقت تقسیم با یکدیگر کشاکش کنند و زحمتی هم در خوردنش متحمل شوند ـ معلوم است که از چنین همسفرانی همه نفرت کنند و آنان را جز آدمهای وحشی و نتراشیده و بداخلاق بحساب نیاورند ، و زبان به ملامت باز کرده چنین بگویند : «این چه رفتاریست که اینان دارند؟!.. با این رفتار دیگر چرا همراه و همسفر شدهاید؟! حالا چرا تنها تنها نمیروید که لااقل رنج کشاکش به دیگر رنجهاتان اضافه نگردد؟!»
این حقایق را در زمینهی خانواده یا چند نفر همراه درک میکنند ، ولی در زمینهی ملت درک نمیکنند. در حالی که بنیاد و اساس ملت همان هدفی را دارد که بنیاد خانواده دارد. اینکه ما میگوییم : «یک توده همچون یک خانواده است» ، یک حرف شاعرانه نیست ، بلکه یک حقیقت است. بنیاد خانواده و ملت هر دو برای اینست که آدمیان همدست شوند و به یکدیگر کمک کنند ، و نیازمندیهای زندگی را بآسانی تأمین کنند. برای اینست که از اتحادشان نیرویی بدست آورند و به سختیهای زندگانی غلبه کنند. پس هر آنچه دربارهی خانواده میتوان گفت دربارهی ملت نیز راست است.
کشاکش و سودجویی چنانکه در زندگانی خانوادگی بد است و آن را بهم میزند و خانه را ویرانه میکند ، در زندگانی اجتماعی نیز بد بوده و آن را به هم میریزد و کشور را ویرانه میگذارد. بلکه در اینجا چون زیان آن بیشتر است و باعث بدبختی میلیونها مردم میشود ، باید بدترش بشماریم.
این بسیار نافهمی است که یک کسی وظیفهی خود را تنها پول درآوردن ، و با خانوادهی خود زندگی کردن بشمارد ، و ملاحظهی ملت و کشور خود نکند. این معنی زندگی را ندانستن است. در یک ملت هر کسی باید بزندگانی اجتماعی اهمیت داده و خود را مسئول راه افتادن چرخ آن زندگانی بشمارد ، و در هر کاری که میکند مقید به آسایش عموم باشد.
.
✴️ نامهی یك دوشیزه ✴️
آقای كسروی ــ من نیز پیش از آنكه نوشتههای پرچم را بخوانم یكی از طرفداران جدی شعرا و غزلسرایان بوده و همیشه با یك نوع احترام به اشعار آنان توجه داشتم چرا كه بگفتهی اروپاییها (شعرا عموماً بر اثر پیشامدهای ناگوار دورهی زندگی خویش و دیدن هرگونه ناملایمات از اطرافیان رنجهای درونی خود را باین وسیله برشتهی تحریر درآوردهاند) و از این جهت از خواندن آنها یك نوع لذت توأم بترحم در من تولید میشد. باور كنید باین جهت اصلاً بدنیا و دنیاگردان كوچكترین ارادتی نداشته بلكه به هر چیز بچشم ناقابلی و دونارزشی نظر میكرده و میگفتم دنیا برای هیچ كس بقائی نداشته و وفائی نمیكند همچنانكه تا بحال با خود و خانوادهام رفتار نموده و از این رو نسبت بهمه كس اظهار بیعلاقگی و حتیالامكان دوری میجستم ولی در اواخر كه اشعار «آفات قرن» بطبع رسید و آن را خواندم یك نوع حس دلسوزی در من تولید گشت كه گویا در عالم رویا این حالت بمن دست میداد زیرا هیچ تصور نمیكردم كه ممكن است دیگر نسبت بمردم خوشبین باشم زیرا میدیدم كه بدون پروا راز درون ابراز و وضع این دوره را برشتهی تحریر درآورده گویی از دل همه كس با خبر است.
باری تا اینكه چندی پیش نامهی پرچم بدستم آمد كه حقیقتاً بكلی عقیدهی مرا تغییر داده و قلباً مرا بطرف خود جلب كرده است ولی هزار افسوس میخورم كه در این سرزمین با افكار پوسیده و موهوماتی مردم كاری كه شایستهی ما دوشیزگان باشد از ما ساخته نیست. لذا با قدردانی و سپاسگزاری از كوششهای شما كه بهترین و مهمترین وظیفهی بشری بوده سهلانگاری و بیپروایی در آن زمینه منتهای بیوجدانی است موفقیت شما را خواستارم.
مشهد ـ دوشیزه ج. سلیمانی
(پرچم نیمهماهه شمارهی هفتم)
پرچم : اینكه دوشیزهای خود حقایق را دریابد و بكسانی نیز بفهماند كار ارجداریست و این چیزیست كه از همه كس ساخته میباشد.
بارها گفتهایم و بار دیگر میگوییم : سرچشمهی گرفتاریهای ایران گمراهی اندیشههاست ، و چاره نیز جز این نمیباشد كه بكوشیم و آنها را از گمراهی بیرون آوریم ، و اینست ما بدانستن حقایق ارج بسیار میگزاریم و چشم میداریم دوشیزه سلیمانی نیز در این راه از كوشندگان باشند.
.
آقای كسروی ــ من نیز پیش از آنكه نوشتههای پرچم را بخوانم یكی از طرفداران جدی شعرا و غزلسرایان بوده و همیشه با یك نوع احترام به اشعار آنان توجه داشتم چرا كه بگفتهی اروپاییها (شعرا عموماً بر اثر پیشامدهای ناگوار دورهی زندگی خویش و دیدن هرگونه ناملایمات از اطرافیان رنجهای درونی خود را باین وسیله برشتهی تحریر درآوردهاند) و از این جهت از خواندن آنها یك نوع لذت توأم بترحم در من تولید میشد. باور كنید باین جهت اصلاً بدنیا و دنیاگردان كوچكترین ارادتی نداشته بلكه به هر چیز بچشم ناقابلی و دونارزشی نظر میكرده و میگفتم دنیا برای هیچ كس بقائی نداشته و وفائی نمیكند همچنانكه تا بحال با خود و خانوادهام رفتار نموده و از این رو نسبت بهمه كس اظهار بیعلاقگی و حتیالامكان دوری میجستم ولی در اواخر كه اشعار «آفات قرن» بطبع رسید و آن را خواندم یك نوع حس دلسوزی در من تولید گشت كه گویا در عالم رویا این حالت بمن دست میداد زیرا هیچ تصور نمیكردم كه ممكن است دیگر نسبت بمردم خوشبین باشم زیرا میدیدم كه بدون پروا راز درون ابراز و وضع این دوره را برشتهی تحریر درآورده گویی از دل همه كس با خبر است.
باری تا اینكه چندی پیش نامهی پرچم بدستم آمد كه حقیقتاً بكلی عقیدهی مرا تغییر داده و قلباً مرا بطرف خود جلب كرده است ولی هزار افسوس میخورم كه در این سرزمین با افكار پوسیده و موهوماتی مردم كاری كه شایستهی ما دوشیزگان باشد از ما ساخته نیست. لذا با قدردانی و سپاسگزاری از كوششهای شما كه بهترین و مهمترین وظیفهی بشری بوده سهلانگاری و بیپروایی در آن زمینه منتهای بیوجدانی است موفقیت شما را خواستارم.
مشهد ـ دوشیزه ج. سلیمانی
(پرچم نیمهماهه شمارهی هفتم)
پرچم : اینكه دوشیزهای خود حقایق را دریابد و بكسانی نیز بفهماند كار ارجداریست و این چیزیست كه از همه كس ساخته میباشد.
بارها گفتهایم و بار دیگر میگوییم : سرچشمهی گرفتاریهای ایران گمراهی اندیشههاست ، و چاره نیز جز این نمیباشد كه بكوشیم و آنها را از گمراهی بیرون آوریم ، و اینست ما بدانستن حقایق ارج بسیار میگزاریم و چشم میداریم دوشیزه سلیمانی نیز در این راه از كوشندگان باشند.
.
🔶 سرنوشت ایران چه خواهد بود؟ (احمد کسروی)
🔸 ٣ـ اقلیت و اکثریت مجلس : (تکهی 2)
یک چیز که در این کشاکشها دانسته شد آن بود که این اکثریت درمیان خود دارای اتحاد نظر نمیباشند و مسلک و مقصد روشنی درمیان آنها نیست ، و اگر در انتخاب یک نخستوزیر توافق میکنند بیش از همه از روی اشتراک منافع میباشد ، و اینست پس از چندی آن توافق بهم میخورد و کابینه متزلزل میگردد. میباید گفت : این ننگ بزرگی در تاریخ دورهی چهاردهم مجلس شوراست.
یکی از چیزهایی که در ایران مایهی بدبختی شده اینست که دخالت در کارهای اجتماعی کسب گردیده. کسانی که در کارهای اجتماعی دخالت میکنند از آن راه نان میخورند ، دارایی میاندوزند. این رفتاریست که از آغاز مشروطه در ایران رواج یافته و شما بیگمان باشید که یکی از علل رسوایی مشروطه همین بوده.
مردک خود را کاندید وکالت میکند و با وسایل نامشروع وکیل میشود برای آنکه از نفوذ نمایندگی استفاده کند و بمعاملات نامشروع دولتی وارد شود و یا از این و از آن پولها گیرد و کار انجام دهد. این رذالت و پستی در اکثریت دورهی چهاردهم بیش از همیشه نمودار گردید.
به هر حال در این غائله نمایندگان مجلس از مسئولیت بری نیستند. اگر روزی پای داوری بمیان آید ، باید همه را ، چه اقلیت و چه اکثریت ، بدادگاه کشانید. اینها یا نمیفهمیدند صلاح کشور چیست ، و یا فهمیده نمیکردند. در هر دو صورت گناهکار میباشند.
آمدیم بموضوع تحریم انتخابات در بودن آرتشهای بیگانه ، من باین کار مجلس ایراد ندارم. مجلس خواسته است آرزوی خود را دربارهی تهی شدن ایران از آرتشهای بیگانه اظهار کند ، خواسته است باین موضوع علاقهمندی نشان دهد. از سوی دیگر پیداست که با بودن بیگانگان در ایران ، انتخابات خالی از اشکال نخواهد بود. پیداست که هر دو طرف دخالت خواهند کرد و هر یکی خواهد کوشید هواداران سیاست خود را بنمایندگی رساند ، و با چنان وضعی جای گفتگو نیست که مجلس آینده بدتر از این مجلس خواهد بود و رسوایی بیشتر از این خواهد گردید.
پس بد نبوده که انتخابات دورهی پانزده به پس از تهی شدن ایران از آرتشهای بیگانه بماند. این کار مجلس درخور تحسین است. ولی باید دید اگر بیرون رفتن بیگانگان بتأخیر افتاد تکلیف کشور چه خواهد بود؟.. آیا این ، فَترَت و آشفتگی را بیشتر نخواهد گردانید؟.. آیا کار بدیکتاتوری نخواهد کشید؟.. پرسشهاییست که پاسخی برای آنها نوشته نشده.
.
🔸 ٣ـ اقلیت و اکثریت مجلس : (تکهی 2)
یک چیز که در این کشاکشها دانسته شد آن بود که این اکثریت درمیان خود دارای اتحاد نظر نمیباشند و مسلک و مقصد روشنی درمیان آنها نیست ، و اگر در انتخاب یک نخستوزیر توافق میکنند بیش از همه از روی اشتراک منافع میباشد ، و اینست پس از چندی آن توافق بهم میخورد و کابینه متزلزل میگردد. میباید گفت : این ننگ بزرگی در تاریخ دورهی چهاردهم مجلس شوراست.
یکی از چیزهایی که در ایران مایهی بدبختی شده اینست که دخالت در کارهای اجتماعی کسب گردیده. کسانی که در کارهای اجتماعی دخالت میکنند از آن راه نان میخورند ، دارایی میاندوزند. این رفتاریست که از آغاز مشروطه در ایران رواج یافته و شما بیگمان باشید که یکی از علل رسوایی مشروطه همین بوده.
مردک خود را کاندید وکالت میکند و با وسایل نامشروع وکیل میشود برای آنکه از نفوذ نمایندگی استفاده کند و بمعاملات نامشروع دولتی وارد شود و یا از این و از آن پولها گیرد و کار انجام دهد. این رذالت و پستی در اکثریت دورهی چهاردهم بیش از همیشه نمودار گردید.
به هر حال در این غائله نمایندگان مجلس از مسئولیت بری نیستند. اگر روزی پای داوری بمیان آید ، باید همه را ، چه اقلیت و چه اکثریت ، بدادگاه کشانید. اینها یا نمیفهمیدند صلاح کشور چیست ، و یا فهمیده نمیکردند. در هر دو صورت گناهکار میباشند.
آمدیم بموضوع تحریم انتخابات در بودن آرتشهای بیگانه ، من باین کار مجلس ایراد ندارم. مجلس خواسته است آرزوی خود را دربارهی تهی شدن ایران از آرتشهای بیگانه اظهار کند ، خواسته است باین موضوع علاقهمندی نشان دهد. از سوی دیگر پیداست که با بودن بیگانگان در ایران ، انتخابات خالی از اشکال نخواهد بود. پیداست که هر دو طرف دخالت خواهند کرد و هر یکی خواهد کوشید هواداران سیاست خود را بنمایندگی رساند ، و با چنان وضعی جای گفتگو نیست که مجلس آینده بدتر از این مجلس خواهد بود و رسوایی بیشتر از این خواهد گردید.
پس بد نبوده که انتخابات دورهی پانزده به پس از تهی شدن ایران از آرتشهای بیگانه بماند. این کار مجلس درخور تحسین است. ولی باید دید اگر بیرون رفتن بیگانگان بتأخیر افتاد تکلیف کشور چه خواهد بود؟.. آیا این ، فَترَت و آشفتگی را بیشتر نخواهد گردانید؟.. آیا کار بدیکتاتوری نخواهد کشید؟.. پرسشهاییست که پاسخی برای آنها نوشته نشده.
.
✴️ حقایق زندگی (تکهی سیوششم)
🔶 چرا بجای سود زیان میبینیم؟..
(بخش 3 از 3)
🔸آن آسیبی كه مغول بایران رسانیده تا امروز جبران نشده. از چنان داستان بزرگی چگونه کسی بیك گوشهی بسیار پست و بیبهایش چسبد و از اثر آن بادبیات (یا بشعر سرایی) گفتگو كند؟!.
🔸🔸ما اگر از داستان مغول بگفتگو پردازیم باید این نكته را دنبال كنیم كه چگونهایرانیان بآن آسانی زبون مغولان گردیدند؟!.. ایران آن روز چه از حیث بزرگی و پهناوری و چه از حیث انبوهیِ مردم چند برابر ایران كنونی بود ، با اینحال چه علت داشت كه سیهزار سپاه یَمه و سوتای[دو سردار چنگیز] از آنسر كشور درآمدند و كشتاركنان از اینسر بیرون رفتند؟!.. آیا این درماندگی چه علت داشت؟!.. باید اینها را جستجو كرد و بدست آورد و مایهی عبرت گردانید. تاریخ آیینهی عبرتست. باید از حوادث آن درس زندگانی آموخت. باینهاست كه باید پرداخت. گفتگو از اینكه تشبیه زلف بمار در چه زمانی بوده چه سودی تواند داشت؟!..
اینست نمونهای از درسهایی كه شاگردان در دبیرستانها و دانشكدهها میخوانند. پیداست كه این درسها نه تنها سودی نمیدهد و خرد و فهم جوانان را برشد و نمو وانمیدارد زیانهایی نیز بآنها میرساند و خردها و فهمشان را از كار میاندازد. مَثل اینها مَثل آن كشتزاریست كه شما بجای گندم و جو و سیبزمینی ، علفهای هرزه در آن بكارید. نتیجهی این رفتار شما تنها آن نخواهد بود كه از سود كشاورزی بیبهره گردید و از رنج خود بهره برندارید ، گذشته از این ، یك زیانی هم درمیان خواهد بود و اینكه از نیروی زمین بسیار خواهد كاست. بلكه باید گفت : آن زمین مسموم گردیده دیگر بآسانی درخور كشت گندم و جو نخواهد بود.
جوانان كه گرانبهاترین سالهای زندگانی خود را با این چیزهای بیهوده بسر میبرند از یكسو چون همان چیزها را سرمایهای برای خود میپندارند با یك غروری بمیدان زندگانی درمیآیند و همچون كسان فریب خورده با همهی تهیدستی خود را توانگر و دارای سرمایه میشمارند و در نتیجهی همین غرور تن بآموختن حقایق زندگانی نمیدهند. از یكسو نیز چنانكه گفتیم این چیز[ها] مغزهای آنان را فرسوده گردانیده بیكاره میسازد.
🔸پس از همهی اینها ، جوانان چون بیرون میآیند بیكار نایستاده كتابها تألیف میكنند ، گفتارها مینویسند ، روزنامهها بنیاد میگزارند ، مجلهها بچاپ میرسانند ، و بدین وسیله همان آموختههای خود را با چیزهای دیگری كه از اندیشهی خود بآنها افزودهاند در بیرون پراكنده میگردانند. كوتاهسخن آنكه در بیرون دبیرستان و دانشكده نیز یك محیطی مانند آنچه در درون آنها بوده پدید میآورند كه دیگر راهی برای رهایی از آموختههای بیهوده باز نمیماند.
اینست راز آنكه در این پنجاهوشش سال از كوششهایی كه در راه بنیادگزاردن دبستانها و دبیرستانها و دانشكدهها رفته نتیجهی مطلوبه بدست نیامده و آنهمه امیدها مبدل بنومیدی گردیده.
این موضوع بسیار مهم و خود شایستهی آنست كه در این باره یك كتاب جداگانه تألیف گردد و من برای آنكه خوانندگان را نرنجانم باین اندازه بس كرده گفتار را بپایان میرسانم.
(پرچم روزانه شمارههای 97 و 98)
پایان
🔶 چرا بجای سود زیان میبینیم؟..
(بخش 3 از 3)
🔸آن آسیبی كه مغول بایران رسانیده تا امروز جبران نشده. از چنان داستان بزرگی چگونه کسی بیك گوشهی بسیار پست و بیبهایش چسبد و از اثر آن بادبیات (یا بشعر سرایی) گفتگو كند؟!.
🔸🔸ما اگر از داستان مغول بگفتگو پردازیم باید این نكته را دنبال كنیم كه چگونهایرانیان بآن آسانی زبون مغولان گردیدند؟!.. ایران آن روز چه از حیث بزرگی و پهناوری و چه از حیث انبوهیِ مردم چند برابر ایران كنونی بود ، با اینحال چه علت داشت كه سیهزار سپاه یَمه و سوتای[دو سردار چنگیز] از آنسر كشور درآمدند و كشتاركنان از اینسر بیرون رفتند؟!.. آیا این درماندگی چه علت داشت؟!.. باید اینها را جستجو كرد و بدست آورد و مایهی عبرت گردانید. تاریخ آیینهی عبرتست. باید از حوادث آن درس زندگانی آموخت. باینهاست كه باید پرداخت. گفتگو از اینكه تشبیه زلف بمار در چه زمانی بوده چه سودی تواند داشت؟!..
اینست نمونهای از درسهایی كه شاگردان در دبیرستانها و دانشكدهها میخوانند. پیداست كه این درسها نه تنها سودی نمیدهد و خرد و فهم جوانان را برشد و نمو وانمیدارد زیانهایی نیز بآنها میرساند و خردها و فهمشان را از كار میاندازد. مَثل اینها مَثل آن كشتزاریست كه شما بجای گندم و جو و سیبزمینی ، علفهای هرزه در آن بكارید. نتیجهی این رفتار شما تنها آن نخواهد بود كه از سود كشاورزی بیبهره گردید و از رنج خود بهره برندارید ، گذشته از این ، یك زیانی هم درمیان خواهد بود و اینكه از نیروی زمین بسیار خواهد كاست. بلكه باید گفت : آن زمین مسموم گردیده دیگر بآسانی درخور كشت گندم و جو نخواهد بود.
جوانان كه گرانبهاترین سالهای زندگانی خود را با این چیزهای بیهوده بسر میبرند از یكسو چون همان چیزها را سرمایهای برای خود میپندارند با یك غروری بمیدان زندگانی درمیآیند و همچون كسان فریب خورده با همهی تهیدستی خود را توانگر و دارای سرمایه میشمارند و در نتیجهی همین غرور تن بآموختن حقایق زندگانی نمیدهند. از یكسو نیز چنانكه گفتیم این چیز[ها] مغزهای آنان را فرسوده گردانیده بیكاره میسازد.
🔸پس از همهی اینها ، جوانان چون بیرون میآیند بیكار نایستاده كتابها تألیف میكنند ، گفتارها مینویسند ، روزنامهها بنیاد میگزارند ، مجلهها بچاپ میرسانند ، و بدین وسیله همان آموختههای خود را با چیزهای دیگری كه از اندیشهی خود بآنها افزودهاند در بیرون پراكنده میگردانند. كوتاهسخن آنكه در بیرون دبیرستان و دانشكده نیز یك محیطی مانند آنچه در درون آنها بوده پدید میآورند كه دیگر راهی برای رهایی از آموختههای بیهوده باز نمیماند.
اینست راز آنكه در این پنجاهوشش سال از كوششهایی كه در راه بنیادگزاردن دبستانها و دبیرستانها و دانشكدهها رفته نتیجهی مطلوبه بدست نیامده و آنهمه امیدها مبدل بنومیدی گردیده.
این موضوع بسیار مهم و خود شایستهی آنست كه در این باره یك كتاب جداگانه تألیف گردد و من برای آنكه خوانندگان را نرنجانم باین اندازه بس كرده گفتار را بپایان میرسانم.
(پرچم روزانه شمارههای 97 و 98)
پایان
✴️ امروز ما اگر بیندیشیم كه این فرهنگ آیا سودش بیشتر است یا زیانش ، از روی فهم و بینش باید بگوییم : زیانش فزونتر میباشد.
باین دلیل كه شما اگر یك جوان درسخوانده و دانشكده دیده را با یك روستایی سادهی بیسواد بسنجش گزارید و این بیندیشید كه آیا كدام یكی بزیستن شایندهتر است؟.. كدامیكی بتوده سودمندتر میباشد؟.. اگر از روی فهم و بینش بسنجید باید بگویید : آن روستایی شایندهتر و سودمندتر میباشد.
راست است آن روستایی خواندن و نوشتن نمیداند ، از آگاهیهایی كه برای هر كس در زندگانی دربایست[=لازم] است بیبهره میباشد ، بیشتر آنها هنوز زمین را روی گاو ماهی میشناسند ، هنوز زمینلرزه را نتیجهی تكان گاو میشمارند ، اگر از مرزهای ایران بپرسید آگهی درستی ندارند ، از دریاها و از رودها و كوههای جهان چیز درستی نمیدانند ، نافهمیهای دیگری هم بسیار میدارند ـ اینها همه كمیهای آنهاست ، عیبهای ایشان است.
لیكن با اینحال بدرد زندگانی بهتر میخورند ، بفراگرفتن حقایق زندگانی نزدیكتر میباشند. زیرا یك روستایی راه زندگانی را جز كوشیدن نمیداند ، و اینست همیشه میكوشد.
🔸از آنسوی با همهی دُژآگاهی ، دریافت ساده و نیروهای خدادادیش بحال خود میباشد اینست ، اگر بخواهیم حقایق را به او یاد دهیم خواهد پذیرفت و در برابرش ایستادگی نخواهد كرد پذیرفتن حقایق بكسی از آنان نخواهد برخورد.
🔸لیكن این جوانان درسخوانده بیشترشان (نه همگیشان) بكوشش آماده نمیباشند ، و چون درس خواندهاند بگندمكاری ، و درختنشانی ، دامپروری ، پشمریسی ، پارچهبافی ، رختدوزی ، خانهسازی ، و مانند اینها كه كارهای اساسی زندگیست گردن نمیگزارند و آنها را كمی خود میشناسند. بلكه بسیاری از آنان داد و ستد و بازرگانی را نیز ننگ میشمارند.
تنها كاری كه برای خود شاینده میشناسند پشت میز ادارهها نشستن و آموزگاری و روزنامهنویسی و اینگونه پیشههاست.
🔸🔸🔸
🔸چون در دبیرستان یا در دانشكده درسهایی میخوانند كه آنها را سرمایهی زندگی میشمارند (در حالی كه نیست و بیشتر آنها پوچ و بیهوده است) ، اینست چون از آموزشگاه بیرون میآیند گمان كمی بخود نمیبرند و نیازی بآنكه حقایق زندگانی را جستجو كنند نمیبینند ، بلكه اگر حقیقتی را از كسی شنیدند كه نمیدانستند بآنان برمیخورد ، و اینست بجای پذیرفتن به چَخِش[=مجادله] و ستیزه میپردازند و از آن كس میرنجند.
اینان از بدبختی بهتر میدانند كه ایران در همین حال آلودگی و گرفتاری بماند ، و هیچ كس بچارهی دردها برنخیزد زیرا برخاستن یك كسی را كه فهم و دانشش بیش از آنها باشد شكست خود میشمارند و اینست خرسندی بآن نمیتوانند داد.
این همان خوی پست جداسری و گردنكشی است كه بدبختانه این جوانان گرفتار آن شدهاند.
(پرچم روزانه شمارهی ۲۵۴)
باین دلیل كه شما اگر یك جوان درسخوانده و دانشكده دیده را با یك روستایی سادهی بیسواد بسنجش گزارید و این بیندیشید كه آیا كدام یكی بزیستن شایندهتر است؟.. كدامیكی بتوده سودمندتر میباشد؟.. اگر از روی فهم و بینش بسنجید باید بگویید : آن روستایی شایندهتر و سودمندتر میباشد.
راست است آن روستایی خواندن و نوشتن نمیداند ، از آگاهیهایی كه برای هر كس در زندگانی دربایست[=لازم] است بیبهره میباشد ، بیشتر آنها هنوز زمین را روی گاو ماهی میشناسند ، هنوز زمینلرزه را نتیجهی تكان گاو میشمارند ، اگر از مرزهای ایران بپرسید آگهی درستی ندارند ، از دریاها و از رودها و كوههای جهان چیز درستی نمیدانند ، نافهمیهای دیگری هم بسیار میدارند ـ اینها همه كمیهای آنهاست ، عیبهای ایشان است.
لیكن با اینحال بدرد زندگانی بهتر میخورند ، بفراگرفتن حقایق زندگانی نزدیكتر میباشند. زیرا یك روستایی راه زندگانی را جز كوشیدن نمیداند ، و اینست همیشه میكوشد.
🔸از آنسوی با همهی دُژآگاهی ، دریافت ساده و نیروهای خدادادیش بحال خود میباشد اینست ، اگر بخواهیم حقایق را به او یاد دهیم خواهد پذیرفت و در برابرش ایستادگی نخواهد كرد پذیرفتن حقایق بكسی از آنان نخواهد برخورد.
🔸لیكن این جوانان درسخوانده بیشترشان (نه همگیشان) بكوشش آماده نمیباشند ، و چون درس خواندهاند بگندمكاری ، و درختنشانی ، دامپروری ، پشمریسی ، پارچهبافی ، رختدوزی ، خانهسازی ، و مانند اینها كه كارهای اساسی زندگیست گردن نمیگزارند و آنها را كمی خود میشناسند. بلكه بسیاری از آنان داد و ستد و بازرگانی را نیز ننگ میشمارند.
تنها كاری كه برای خود شاینده میشناسند پشت میز ادارهها نشستن و آموزگاری و روزنامهنویسی و اینگونه پیشههاست.
🔸🔸🔸
🔸چون در دبیرستان یا در دانشكده درسهایی میخوانند كه آنها را سرمایهی زندگی میشمارند (در حالی كه نیست و بیشتر آنها پوچ و بیهوده است) ، اینست چون از آموزشگاه بیرون میآیند گمان كمی بخود نمیبرند و نیازی بآنكه حقایق زندگانی را جستجو كنند نمیبینند ، بلكه اگر حقیقتی را از كسی شنیدند كه نمیدانستند بآنان برمیخورد ، و اینست بجای پذیرفتن به چَخِش[=مجادله] و ستیزه میپردازند و از آن كس میرنجند.
اینان از بدبختی بهتر میدانند كه ایران در همین حال آلودگی و گرفتاری بماند ، و هیچ كس بچارهی دردها برنخیزد زیرا برخاستن یك كسی را كه فهم و دانشش بیش از آنها باشد شكست خود میشمارند و اینست خرسندی بآن نمیتوانند داد.
این همان خوی پست جداسری و گردنكشی است كه بدبختانه این جوانان گرفتار آن شدهاند.
(پرچم روزانه شمارهی ۲۵۴)