پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
شادروانان یحیا و فروزنده‌ی هدا
از یاران تهران
.
🔶 سرنوشت ایران چه خواهد بود؟ (احمد کسروی)


🔸 ٣ـ اقلیت و اکثریت مجلس : (تکه‌ی 2)

یک چیز که در این کشاکشها دانسته شد آن بود که این اکثریت درمیان خود دارای اتحاد نظر نمی‌باشند و مسلک و مقصد روشنی درمیان آنها نیست ، و اگر در انتخاب یک نخست‌وزیر توافق می‌کنند بیش از همه از روی اشتراک منافع می‌باشد ، و اینست پس از چندی آن توافق بهم می‌خورد و کابینه متزلزل می‌گردد. می‌باید گفت : این ننگ بزرگی در تاریخ دوره‌ی چهاردهم مجلس شوراست.

یکی از چیزهایی که در ایران مایه‌ی بدبختی شده اینست که دخالت در کارهای اجتماعی کسب گردیده. کسانی که در کارهای اجتماعی دخالت می‌کنند از آن راه نان می‌خورند ، دارایی می‌اندوزند. این رفتاریست که از آغاز مشروطه در ایران رواج یافته و شما بیگمان باشید که یکی از علل رسوایی مشروطه همین بوده.

مردک خود را کاندید وکالت می‌کند و با وسایل نامشروع وکیل می‌شود برای آنکه از نفوذ نمایندگی استفاده کند و بمعاملات نامشروع دولتی وارد شود و یا از این و از آن پولها گیرد و کار انجام دهد. این رذالت و پستی در اکثریت دوره‌ی چهاردهم بیش از همیشه نمودار گردید.

به هر حال در این غائله نمایندگان مجلس از مسئولیت بری نیستند. اگر روزی پای داوری بمیان آید ، باید همه را ، چه اقلیت و چه اکثریت ، بدادگاه کشانید. اینها یا نمی‌فهمیدند صلاح کشور چیست ، و یا فهمیده نمی‌کردند. در هر دو صورت گناهکار می‌باشند.

آمدیم بموضوع تحریم انتخابات در بودن آرتشهای بیگانه ، من باین کار مجلس ایراد ندارم. مجلس خواسته است آرزوی خود را درباره‌ی تهی شدن ایران از آرتشهای بیگانه اظهار کند ، خواسته است باین موضوع علاقه‌مندی نشان دهد. از سوی دیگر پیداست که با بودن بیگانگان در ایران ، انتخابات خالی از اشکال نخواهد بود. پیداست که هر دو طرف دخالت خواهند کرد و هر یکی خواهد کوشید هواداران سیاست خود را بنمایندگی رساند ، و با چنان وضعی جای گفتگو نیست که مجلس آینده بدتر از این مجلس خواهد بود و رسوایی بیشتر از این خواهد گردید.

پس بد نبوده که انتخابات دوره‌ی پانزده به پس از تهی شدن ایران از آرتشهای بیگانه بماند. این کار مجلس درخور تحسین است. ولی باید دید اگر بیرون رفتن بیگانگان بتأخیر افتاد تکلیف کشور چه خواهد بود؟.. آیا این ، فَترَت و آشفتگی را بیشتر نخواهد گردانید؟.. آیا کار بدیکتاتوری نخواهد کشید؟.. پرسشهاییست که پاسخی برای آنها نوشته نشده.


.
✴️ حقایق زندگی (تکه‌ی سی‌وششم)

🔶 چرا بجای سود زیان می‌بینیم؟..
(بخش 3 از 3)

🔸آن آسیبی كه مغول بایران رسانیده تا امروز جبران نشده. از چنان داستان بزرگی چگونه کسی بیك گوشه‌ی بسیار پست و بی‌بهایش چسبد و از اثر آن بادبیات (یا بشعر سرایی) گفتگو كند؟!.

🔸🔸ما اگر از داستان مغول بگفتگو پردازیم باید این نكته را دنبال كنیم كه چگونه‌ایرانیان بآن آسانی زبون مغولان گردیدند؟!.. ایران آن روز چه از حیث بزرگی و پهناوری و چه از حیث انبوهیِ مردم چند برابر ایران كنونی بود ، با اینحال چه علت داشت كه سی‌هزار سپاه یَمه و سوتای[دو سردار چنگیز] از آنسر كشور درآمدند و كشتاركنان از اینسر بیرون رفتند؟!.. آیا این درماندگی چه علت داشت؟!.. باید اینها را جستجو كرد و بدست آورد و مایه‌ی عبرت گردانید. تاریخ آیینه‌ی عبرتست. باید از حوادث آن درس زندگانی آموخت. باینهاست كه باید پرداخت. گفتگو از اینكه تشبیه زلف بمار در چه زمانی بوده چه سودی تواند داشت؟!..

اینست نمونه‌ای از درسهایی كه شاگردان در دبیرستانها و دانشكده‌ها میخوانند. پیداست كه این درسها نه تنها سودی نمیدهد و خرد و فهم جوانان را برشد و نمو وانمیدارد زیانهایی نیز بآنها میرساند و خردها و فهمشان را از كار می‌اندازد. مَثل اینها مَثل آن كشتزاریست كه شما بجای گندم و جو و سیب‌زمینی ، علف‌های هرزه در آن بكارید. نتیجه‌ی این رفتار شما تنها آن نخواهد بود كه از سود كشاورزی بی‌بهره گردید و از رنج خود بهره برندارید ، گذشته از این ، یك زیانی هم درمیان خواهد بود و اینكه از نیروی زمین بسیار خواهد كاست. بلكه باید گفت : آن زمین مسموم گردیده دیگر بآسانی درخور كشت گندم و جو نخواهد بود.

جوانان كه گرانبهاترین سالهای زندگانی خود را با این چیزهای بیهوده بسر میبرند از یكسو چون همان چیزها را سرمایه‌ای برای خود می‌پندارند با یك غروری بمیدان زندگانی درمی‌آیند و همچون كسان فریب خورده با همه‌ی تهیدستی خود را توانگر و دارای سرمایه می‌شمارند و در نتیجه‌ی همین غرور تن بآموختن حقایق زندگانی نمیدهند. از یكسو نیز چنانكه گفتیم این چیز[ها] مغزهای آنان را فرسوده گردانیده بیكاره می‌سازد.

🔸پس از همه‌ی اینها ، جوانان چون بیرون می‌آیند بیكار نایستاده كتابها تألیف میكنند ، گفتارها مینویسند ، روزنامه‌ها بنیاد میگزارند ، مجله‌ها بچاپ میرسانند ، و بدین وسیله همان آموخته‌های خود را با چیزهای دیگری كه از اندیشه‌ی خود بآنها افزوده‌اند در بیرون پراكنده میگردانند. كوتاه‌سخن آنكه در بیرون دبیرستان و دانشكده نیز یك محیطی مانند آنچه در درون آنها بوده پدید می‌آورند كه دیگر راهی برای رهایی از آموخته‌های بیهوده باز نمی‌ماند.

اینست راز آنكه در این پنجاه‌وشش سال از كوششهایی كه در راه بنیادگزاردن دبستانها و دبیرستانها و دانشكده‌ها رفته نتیجه‌ی مطلوبه بدست نیامده و آنهمه امیدها مبدل بنومیدی گردیده.

این موضوع بسیار مهم و خود شایسته‌ی آنست كه در این باره یك كتاب جداگانه تألیف گردد و من برای آنكه خوانندگان را نرنجانم باین اندازه بس كرده گفتار را بپایان میرسانم.
(پرچم روزانه شماره‌های 97 و 98)
پایان
✴️ امروز ما اگر بیندیشیم كه این فرهنگ آیا سودش بیشتر است یا زیانش ، از روی فهم و بینش باید بگوییم : زیانش فزونتر میباشد.

باین دلیل كه شما اگر یك جوان درسخوانده و دانشكده دیده را با یك روستایی ساده‌ی بیسواد بسنجش گزارید و این بیندیشید كه آیا كدام یكی بزیستن شاینده‌تر است؟.. كدامیكی بتوده سودمندتر میباشد؟.. اگر از روی فهم و بینش بسنجید باید بگویید : آن روستایی شاینده‌تر و سودمندتر میباشد.

راست است آن روستایی خواندن و نوشتن نمیداند ، از آگاهیهایی كه برای هر كس در زندگانی دربایست[=لازم] است بی‌بهره میباشد ، بیشتر آنها هنوز زمین را روی گاو ماهی می‌شناسند ، هنوز زمین‌لرزه را نتیجه‌ی تكان گاو می‌شمارند ، اگر از مرزهای ایران بپرسید آگهی درستی ندارند ، از دریاها و از رودها و كوههای جهان چیز درستی نمیدانند ، نافهمیهای دیگری هم بسیار میدارند ـ اینها همه كمیهای آنهاست ، عیبهای ایشان است.

لیكن با اینحال بدرد زندگانی بهتر میخورند ، بفراگرفتن حقایق زندگانی نزدیكتر می‌باشند. زیرا یك روستایی راه زندگانی را جز كوشیدن نمیداند ، و اینست همیشه میكوشد.

🔸از آنسوی با همه‌ی دُژآگاهی ، دریافت ساده و نیروهای خدادادیش بحال خود میباشد اینست ، اگر بخواهیم حقایق را به او یاد دهیم خواهد پذیرفت و در برابرش ایستادگی نخواهد كرد پذیرفتن حقایق بكسی از آنان نخواهد برخورد.

🔸لیكن این جوانان درسخوانده بیشترشان (نه همگیشان) بكوشش آماده نمی‌باشند ، و چون درس خوانده‌اند بگندم‌كاری ، و درخت‌نشانی ، دامپروری ، پشم‌ریسی ، پارچه‌بافی ، رختدوزی ، خانه‌سازی ، و مانند اینها كه كارهای اساسی زندگیست گردن نمیگزارند و آنها را كمی خود می‌شناسند. بلكه بسیاری از آنان داد و ستد و بازرگانی را نیز ننگ می‌شمارند.

تنها كاری كه برای خود شاینده می‌شناسند پشت میز اداره‌ها نشستن و آموزگاری و روزنامه‌نویسی و اینگونه پیشه‌هاست.

🔸🔸🔸

🔸چون در دبیرستان یا در دانشكده درسهایی میخوانند كه آنها را سرمایه‌ی زندگی می‌شمارند (در حالی كه نیست و بیشتر آنها پوچ و بیهوده است) ، اینست چون از آموزشگاه بیرون می‌آیند گمان كمی بخود نمی‌برند و نیازی بآنكه حقایق زندگانی را جستجو كنند نمی‌بینند ، بلكه اگر حقیقتی را از كسی شنیدند كه نمیدانستند بآنان برمیخورد ، و اینست بجای پذیرفتن به چَخِش[=مجادله] و ستیزه میپردازند و از آن كس میرنجند.

اینان از بدبختی بهتر میدانند كه ایران در همین حال آلودگی و گرفتاری بماند ، و هیچ كس بچاره‌ی دردها برنخیزد زیرا برخاستن یك كسی را كه فهم و دانشش بیش از آنها باشد شكست خود می‌شمارند و اینست خرسندی بآن نمیتوانند داد.

این همان خوی پست جداسری و گردنكشی است كه بدبختانه این جوانان گرفتار آن شده‌اند.

(پرچم روزانه شماره‌ی ۲۵۴)
✴️ ورجاوندبنیاد

(بزبان عادی)
(بخش یکم : درباره‌ی جهان و انسان)

🔸تکه‌ی 10
(بهر 1 از 2)

🔸باید زندگی از روی آیین خِرد باشد.🔸

گرانبها‌ترین چیزی که خدا به انسانها داده خرد است. خرد قاضی راست و
کج ، و تشخیص دهنده‌ی نیک و بد می‌باشد. باید زندگی از روی آیین خرد باشد. این زیان بزرگیست که آدمیان خرد را از کار بیندازند و اختیار خود را بدست حرص و طمع و کینه بسپارند. زیان بزرگیست که زندگی شیرین را بخود تلخ کنند.

🔸🔸🔸

بسیار جای تعجب است که بسیاری از مردم ـ از گذشتگان و معاصران ـ خرد را نشناخته‌اند و نمی‌شناسند. از گذشتگان صوفیان و خراباتیان و باطنیان و پیروان مذاهب چون گفته‌هاشان با خرد درست نمی‌آید از آن نفرت نموده‌اند.

صوفیان گفته‌اند : «با خرد نمی‌توان بخدا رسید». خراباتیان بهانه آورده‌اند : «خرد نیز گره از رازهای جهان نمی‌گشاید». باطنیان و پیروان مذاهب نیز برای آنکه مردم را به پیروی از پیشوایان خود وادار کنند دلیل آورده‌اند : «خردهای ما ناقص است». بسیاری از اینها هم زبان به ملامت باز کرده‌اند و خراباتیان و صوفیان شعرهای بسیاری در این زمینه از خود بیادگار گذارده‌اند.[1]

از معاصران نیز دانشمندان اروپا چون انسان را تنها همین تن و جان محسوس شناخته و سرچشمه‌ی افعال و امیال او را جز خودخواهی ندانسته‌اند از اینرو به خرد «بمعنی حقیقی آن» پی نبرده و از آن ناآگاه مانده‌اند. همان طور که روان را نشناخته‌اند خرد را نیز نشناخته‌اند.

اینان چون سرچشمه‌ی همه‌ی ادراکات انسان را مغز او می‌شمارند و ساختمان مغز انسان نیز در همه یکسان نمی‌باشد از اینرو به یک نیرویی که در همه‌ باشد و یکسان بفهمد باور نداشته‌اند.

بدتر از اینها آنکه کسانی به نیک و بد یا راست و کج باور ندارند و چنین می‌گویند : «در جهان حقیقتی نیست ، و نیک و بد و یا راست و کج همه فرضی می‌باشد. هر کسی آنچه را که با هوس یا با احساسات خود موافق و سازگار می‌یابد و یا برای او سود دارد نیک یا راست می‌شمارد ، و آنچه را که این طور نباشد بد یا کج تصور می‌کند».

بسیاری از مردمان که مغزهاشان از خرافات و خیال‌بافیهای گوناگونِ ضدِ هم فرسوده شده و با خرد نمی‌توانند میانه‌ی نیک و بد و راست و کج قضاوت کنند باین گمراهی دچارند.

به این ترتیب چند گروهی با خرد دشمنی کرده و یا از آن اظهار بی‌اطلاعی می‌کنند ، و بسیاری از آنان اصلاً تفاوتی بین خیال و فرض و حدس و هوس با خرد و قضاوت آن نگذاشته و کشاکشهایی را که فیلسوفان و یا پیروان مذاهب یا دیگران در میان خود می‌دارند ، که بی‌شک منشاء آنها خیال‌بافی و پیروی از حدس و هوسبازی و مانند اینها است به رخ ما کشیده چنین می‌گویند : «خردها نیز با هم کشاکش ‌دارند».

ولی اینها همه خطا و همه نادانیست. گرانمایه‌ترین چیزی که خدا به انسان داده خرد است ، انسان که والاترینِ آفریدگان است این والایی یا برگزیدگی جز به سبب داشتن روان و خرد نیست. این بدترین نادانی است که انسانها خرد را نشناسند. بدترین محرومیت است که خرد را بکار نیندازند و در زندگی راهنمای خود نگیرند.

باید به صوفیان و دیگران گفت : «اگر با خرد نمی‌توان بخدا رسید پس با چه چیز است که می‌توان رسید؟! اگر خرد گره از رازهای جهان نمی‌گشاید دیگر چه چیزی می‌تواند بگشاید؟!.. اگر خردهای شما ناقص است آن چه چیز است که ناقص نیست؟!..». این گفته‌ها مانند آن است که کسی بگوید : «با چشم اشیاء را نمی‌توان دید» ، که باید پرسید : «پس با چه چیزی می‌توان دید؟!».

خدا همان طور که چشم را برای دیدن و گوش را برای شنیدن داده ، خرد را نیز برای شناختن سود و زیان ، و نیک و بد ، و راست و کج داده است.

[1] : آزمودم عقل دوراندیش را بعد از این دیوانه سازم خویش را /
ما را به منع عقل مترسان و مِی بیار کان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست /
آنان که بکار عقل درمی‌کوشند هیهات که جمله گاو نر می‌دوشند
آن به که لباس ابلهی ، درپوشند کامروز به عقل ، تره می‌نفروشند
.
🔶 سرنوشت ایران چه خواهد بود؟ (احمد کسروی)


🔸 ٤ـ کابینه‌هایی که آمده و رفته‌اند : (تکه‌ی 1)

در این دو سال و نیم که یک طرف حزب توده بوده و یک طرف آقا سید ضیاء و پیروان او ، و همیشه این دو دسته باهم کشاکش کرده‌اند ، هر بافهمی می‌دانست که پایان آن کشاکش به ایران خطرناک می‌باشد. هر کسی می‌دانست که با ارتباط قطعی که این دسته‌بندیها با سیاست همسایگان دارد ، در آینده غائله‌ی بزرگی در این کشور برپا خواهد گردید.

دولتهایی که در این مدت آمده و رفته‌اند ، از این حیث مسئولند که بایستی فتنه تا بزرگ نشده جلو گیرند. بایستی دوراندیشی نمایند و چاره‌هایی بدیده گیرند.

ممکنست ما این اندازه را بآنها ایراد نگیریم. چه می‌دانیم این کابینه‌ها که آمده و رفته‌اند آن پایداری و استواری را نداشته‌اند که بتوانند در مصالح کشور غور کنند و دوراندیشیها نمایند. آنگاه چنانکه می‌دانیم بسیاری از ایشان وزارت‌پیشگانی بوده‌اند که وزارت را شغلی می‌دانند و جز دربند آن حقوق گزافی که چند ماهه خواهند گرفت نمی‌باشند. اینها کدام اندیشه‌ی سیاسی را بر سر می‌دارند؟!.. تاکنون کدام شایستگی را از خود نشان داده‌اند؟!.. مثلاً ساعد مراغه‌ای که بوده و چه بوده که ما ازو توقع دوراندیشی درباره‌ی کشور داشته باشیم؟!..

از این باره می‌توان معذورشان داشت. چیزی که هست آنها در این اندازه هم نایستاده با رفتار خود بآتش دامن زده‌اند :

نخست آنها بارتجاع هواداری آشکار کرده بنومیدی آزادیخواهان افزوده‌اند. من نمی‌دانم آنها چه عذری در این باره دارند؟!.. اگر روزی پای محاکمه بمیان آید از آن پافشاری که در زمینه‌ی بازپس گردانیدن ایران نشان داده‌اند چه پاسخی خواهند گفت؟!.. ساعد مراغه‌ای که نامش را با توهین بردم بیجهت نبود. این مرد که دوباره کابینه تشکیل داد دشمنی خود را با ایران ـ با آن کشوری که همه چیزش ازوست ـ بجایی رسانیده که با نفوذ دولتی به ازدیاد گدایان و ویلگردان سعی کرده و بدست یک سید گردن کلفت گدایی نوشته‌ی دولتی داده.

دوم آنها درمیان دو دسته‌ی متخالف ، بیطرفی ننموده‌اند که باری مقام و احترام دولت را محفوظ دارند. آنها بایستی یا با حزب توده مخالفت آشکار کنند و با زبان منطق زیانهای آن را بکشور و بسیاست دولت روشن گردانند و آن را ببندند ، و یا چون ببودنش اجازه داده بودند جدایی درمیانه‌ی آن با حزب آقا سید ضیاء نگزارند و مخصوصاً در مقام اجرای قانون در شهربانی و در عدلیه کمترین جدایی درمیانه‌ی آنها گزارده نشود.


.
محمد ساعد مراغه‌ای
نوشته‌ی رسمی دولتی که نخست‌وزیر ساعد بدست سید محمدعلی گدا داده
✴️ حقایق زندگی (تکه‌ی سی‌وهفتم)

🔶 ما خود خواهان سوادیم (بخش 1 از 1)

نكوهشهایی كه در گفتارهای گذشته از درسخواندگان و سستی عزم و ناستودگی خوی آنها نوشتیم دیده می‌شود در برخی از روزنامه‌ها آن گفتارها را عنوان میكنند و چنین می‌فهمانند كه ما میخواهیم مردم باسواد نباشند ، و چنین نسبتی بما داده آنگاه از پیش خود بپاسخ می‌پردازند. اینست می‌نویسیم ما چنان چیزی را نگفته‌ایم و شما هم بیهوده زحمت نكشید.

اساساً خواهشمندیم سخن بمیان نیاورید و بگزارید ما مطلب را روشن گردانیم. این گفتگو نچیزیست كه هر كس در آن دخالت كند. اگر كسانی باین موضوع و باین گفته‌ها اهمیت میدهند باید تا بآخر گوش دهند و نیك بفهمند و بیندیشند و آنوقت اگر ایرادی پیدا كردند بگویند. اگر اهمیت نمیدهند بهتر است نادیده گیرند و بخاموشی گرایند. این ترتیب كه مطلب را تحریف كنند و یا تصرفی از اندیشه‌ی خود در آن نمایند بسیار بیجاست.

شگفت‌تر آنست كه گفته می‌شود : «اگر این اندیشه‌های پراكنده باعث گمراهی و بدبختیست باید چاره‌ی آن را نیز با دانش بنماییم». ما نمیدانیم مقصود اینان از دانش چیست؟!. آن كدام دانش است كه چاره‌ی این پراكنده‌اندیشیها و این گمراهیها را تواند كرد؟!. فیزیك یا شیمی یا پزشكی یا ریاضیات یا روانشناسی یا كدام دانش دیگر است كه چاره‌ی اینها را خواهد كرد؟!.. و آنگاه اگر چنین چاره‌ای هست چرا تاكنون نكرده‌اید؟!.. شما تاكنون هیچ زیانكار بودن این اندیشه‌های پراكنده را نمیدانستید. چه شد كه فوری چاره‌اش را هم پیدا كردید؟!..

ما نخواهیم رنجید از اینكه كسانی بنوشته‌های ما ایراد گیرند و با زبان ساده آن را بنویسند. اگر اینان ایراد خود را بنزد ما فرستند در پرچم بچاپ میرسانیم. این ایرادها بسود ما خواهد بود. زیرا همانها وسیله خواهد بود كه پاسخهایی نویسیم و مطلب خود را روشنتر گردانیم.
رنجش ما از اینست كه كسانی بخواهند در این سخنان تصرفی كنند و از اندیشه‌های خود چیزی بیفزایند. اینها كه ما مینویسیم چنانست كه یا باید همه را پذیرفت و یا باید بیكباره رد كرد.

اما درباره‌ی سواد ما نه تنها دشمن باسوادی نیستیم خود خواهان آن میباشیم. ما میگوییم : هر كسی از زن و مرد و شهری و روستایی باید خواندن و نوشتن یاد بگیرد. چیزی كه هست ما این را مقدمه می‌شناسیم بآنكه مردم حقایق را یاد بگیرند. ما یك رشته حقایق بسیار مهمی را ـ حقایقی را كه مایه‌ی رستگاری ایران ، بلكه سراسر شرقست ـ در دست داریم و میخواهیم در دلها جا دهیم. برای این میگویم : باید هر كسی خواندن و نوشتن بیاموزد.

🔸ما اساس «شناختن حقایق» را می‌شماریم و سواد را برای این میخواهیم.
وگرنه سوادی كه مقدمه باشد بخواندن دیوان ایرج و رمانهای بیشرمانه و بیاد گرفتن بدآموزیهای پست زمان مغول پیداست كه جز زیان نتیجه نخواهد داد. پیداست كه جز مایه‌ی بدبختی نخواهد بود.

ما به هركاری از راهش درمی‌آییم. ما نیك میدانیم كه امروز در جهان بیسواد نتوان زیست بیسوادی امروز با كوری و كری همسنگ درمی‌آید. اینست میگوییم باید همه باسواد باشند. ولی از آنسو از دامهایی كه در ایران در زیر پای باسوادان گسترده شده و از آن باتلاقهای بیمناكی كه در سر راه ایشانست ناآگاهی ننموده میكوشیم كه اینها را نیز از جلو برداریم.

ما گفتگومان با كسانیست كه سواد را به تنهایی كافی میدانند ، با كسانیست كه باین دبستانها و دبیرستانها امید بی‌اندازه بسته رستگاری شرق را از آنها میخواهند. این اشتباه از سالها دامنگیر شرقیان بوده است و در همه جا با شتاب بسیار به تأسیس دبیرستان و دانشكده كوشیده‌اند.

جرجی زیدان یكی از نویسندگان بنام مصر بود و شاید بسیاری از خوانندگان نوشته‌های او را خوانده‌اند. این مرد یك رشته گفتارهایی داشت زیر عنوان «علموهم و كفی» (داناشان گردانید و همان بس است). مقصودش این بود كه مصریان و دیگر شرقیان همینكه باسواد شدند و از دانشهای اروپایی بهره یافتند كافیست.

🔸اینان اساسِ گرفتاریهای شرقیان را نمیدانستند و اینست چاره‌ی آن را هم نمی‌شناختند. در پاسخ آنهاست كه میگوییم : تنها درس خواندن بس نیست.

بلكه درس خواندن با حال كنونی بسیار زیان‌آور است. میگوییم : كاری كه باید كرد آنست كه این گمراهیها و این اندیشه‌های پراكنده كه رواج دارد از میان برخیزد و یك رشته حقایق زندگانی جای آنها را بگیرد.

🔸امروز ما باید دو كار را در یكجا بكنیم. باین معنی از یكسو با این گمراهیها نبرد كنیم و كتابهایی كه سرچشمه‌ی آنهاست بآتش كشیم و نابود گردانیم و از یكسو حقایق زندگی را درمیان توده منتشر سازیم. اینست یگانه راهی كه شرقیان را از این گرفتاری و بدبختی رها تواند گردانید.
یكی از كوششهای ما آنست كه الفبا عوض شود و یك الفبای درست و آسانی در ایران رواج یابد. امیدمندیم بزودی باین كار فیروز گردیم. ما خواستمان از این دو نتیجه است :

یكی آنكه یك الفبای ساده و آسانی درمیان باشد كه ما بتوانیم حقایق را بنویسیم و بچاپ رسانیم و درمیان توده‌ی انبوه از شهری و روستایی پراكنده گردانیم.
دیگری آنكه این كتابهای زیانمندی كه امروز در همه جا منتشر میباشد متروك گردد و دیگر كسی آنها را نخواند.
(پرچم روزانه شماره‌ی 104 )
✴️«مفاخر ملی» یا ستون پنجم آزمندان غرب؟!

کوشاد تلگرام
: دو روز پیش نوشتاری درباره‌ی سعدی در کانال آوردیم که در آن از نیرنگهای شرقشناسان سخن رفته بود. آن نوشتار شرقشناسان را دشمن شرقیان و مأمورهای سیاسی کشورهاشان خوانده بود. بررسیها و سخنان ایشان در زمینه‌ی ادبیات ، کیشها و تیره‌ها در کشورهای شرقی جز از راه زیانکاری و خفته نگاه داشتن شرقیان نبوده.

امروز هم چون یکی از همراهانمان کلیپی از سفیر انگلیس در ایران فرستاده که ستایش بیجا از حافظ شده ، آن زمینه تازه گردید.
نخست آن کلیپ را ببینید.
👇
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
سایمون شرکلیف سفیر انگلیس برای ما شعر صبر کردن از حافظ می‌خواند.
👇
از سایمون شرکلیف سفیر انگلیس پیشتر در این کانال سخنی رفته و در آنجا از سیاهکاری او و سفیر روس گفته‌ایم.

اکنون ما می‌پرسیم : آیا باور کردنیست که سفیر به این شعر و معنی آن باور دارد؟! یک مرد سیاسی و این سخن که «بر اثر صبر نوبت ظفر آید» چه سازگاری باهم دارد؟!. ما می‌دانیم که در سیاست این از بی‌معنی‌ترین باورهاست. مأمور سیاسی همیشه یک برنامه و نقشه‌ای در سر دارد که می‌کوشد آن را به بهترین شکل خود اجرا کند. ممکنست بخشی از آن نیاز به این دارد که لختی صبر کند تا چیزی پدیدار یا دانسته شود. پس افزار کار او همان برنامه و نقشه‌ راهبردیش می‌باشد و اگر در هنگامی لازمست صبر کند ، آن بخشی از همان نقشه و برنامه است ، نه اینکه صبر کردن خود یک برنامه‌ی راهبردی باشد.

در هر حال یک مأمور سیاسی که همیشه به وزارتخانه‌ی خود پاسخگوست بعنوان گزارش نتواند بگوید که من در فلان کار صبر می‌کردم تا موفقیت بدست آید. آیا وزارت خارجه‌ی کشوری همچون انگلیس چنان مأموران خامی روانه‌ی کشورهای بیگانه می‌کند؟!..

آیا کشوری همچون انگلیس سیاست خارجی خود را بر پایه‌ی صبر بنیاد گزارده یا یک برنامه‌ی راهبردی روشن؟!. ما می‌بینیم کسی همچون چرچیل که از کمونیزم بیزار بود ، در جنگ جهانی دوم همینکه آلمانها میدان را به جزیره‌نشینان تنگ کردند سوار بر هواپیما به مسکو رفت تا دست دوستی به استالین راهبر کمونیستها دهد و صبر نکرد تا ببیند دست روزگار چه سرنوشتی برای ایشان خواهد نوشت. همو منتظر پایان جنگ نشده با روزولت پیمان آتلانتیک را نوشته امضا کردند تا دلهای توده‌های بیطرف بویژه مستعمرات انگلیس را در جنگ و پس از آن بسوی خود کشند.

یا مارگارت تاچر در سال 1982زمانی که آرژانتین جزایر مالویناس (یا فالکلند) را گشاده ازآنِ خود خواند ، هیچگاه صبر نکرد تا شاید آرژانتین از کرده‌ی خود پشیمان شده جزایر را بازپس دهد. بلکه هر روز گامی در راه بازپس گرفتن آن برداشت و زیردریایی اتمی انگلستان را نیز فرستاد تا به همه بفهماند که کشورش با آنکه آن جزایر از خاک انگلستان بسیار دور (13 هزار کیلومتر) و به آرژانتین بسیار نزدیک (480 کیلومتر) می‌باشد از آنها نخواهد گذشت.

اکنون چه شده که شرکلیف بما یادآور می‌شود که با صبر کردن فیروز خواهیم شد؟!.
ما در این کانال از سفیران اتریش و آلمان و برنامه‌های بی‌بی‌سی در زمینه‌هایی که با سیاست غربیان آزمند سازگاری دارد سخن گفته بودیم. پیکره‌هایی نیز از سفیر استرالیا در زیر می‌آوریم تا خواستهای پلید این بدخواهان شرق روشنی بیشتری گیرد.

از کار سفیر آلمان و انگلیس بیاد سخن راهنمای آزادگان در دفتر «حافظ چه می‌گوید؟» می‌افتیم :

«یک دسته‌ی دیگر [از ستایندگان حافظ] شرقشناسان اروپایند. اینان بدخواهان شرقند. اینان دوست می‌دارند که همه‌ی شرقیان همچون حافظ باشند که به یک كنج خرابات بس کرده با باده و ساده روز گذرانند و جهان و دارایی آن را بآزمندان اروپا و آمریکا بازگزارند ، دوست می‌دارند که همه‌ی شرقیان پیروی از حافظ و خیام کرده کوشش و تلاش را بیهوده شمارند ، دوست می‌دارند که شرقیان بدستور خراباتیان جهان را هیچ و پوچ شمارند و دم را غنیمت دانسته در اندیشه‌ی گذشته و آینده نباشند ، دوست می‌دارند آنان خودشان پیاپی ماشینها سازند ، افزارهای گوناگون جنگی پدید آورند ، از جوانان سربازان و هوانوردان و چتربازان پرورند ، ولی شرقیان همچون حافظ و خیام و سعدی جز درپی سخنبازی و قافیه‌پردازی نباشند. خودشان اگر یک دشمنی رخ نمود زنان و مردان دست بهم داده شرق و غرب را بتکان آورده در چند جا فرونت برانگیزند[صف‌آرایی] [1] . لیکن شرقیان دست بدامن شکیبایی زنند و چنین خوانند :
صبر و ظفر هر دو دوستان قدیمند کز اثر صبر نوبت ظفر آید
یا گناه را بگردن خدا انداخته چنین گویند :
گر رنج پیشت آید گر راحت ای حکیم نسبت مکن بغیر که اینها خدا کند
تنها حافظ و دیوان او نیست ، این شرقشناسان هرچه را که مایه‌ی درماندگی یک مردمی تواند بود ـ از دیوانهای حافظ و خیام و سعدی و مولوی و از صوفیگری و خراباتیگری و کیشهای گوناگون و مارپرستی و گاوپرستی و جوکیگری و روضه‌خوانی و مانند اینها ـ می‌ستایند و برواجش می‌کوشند. زیرا همینها برای اروپا بیش از ملیونها سپاه کار می‌کند. همان دیوان حافظ به تنهایی بیش از یک‌ملیون سپاه بکار آنان می‌خورد.
داستان آنان با این رفتار خود داستان آن ماهیگیرانیست که نمی‌خواهند بخود رنج دهند و ماهیها را یکایک گیرند ، و می‌خواهند کاری کنند که صد صد و هزار هزار شکار کنند ، و اینست بآب زهر می‌ریزند که ماهیان بخورند و گیج شده خود را بکنار زنند ، و آنان پیاپی گرفته رویهم چینند.
در جایی که می‌توان توده‌هایی را با بدآموزیها گیج و درمانده گردانید ، که ملیونها و صدملیونها را زبون[=ذلیل] و زیردست خود ساخت چرا نکنند؟!..»

👇
[1] : اینها در سال 1321 (1942م.) در روزنامه‌ی پرچم چاپ شده. زمانی که اوج جنگهای متحدین و متفقین در جنگ جهانی دوم بود. همان جزیره‌ی انگلیس که نیروی هوایی و دریای آلمان محاصره‌اش کرده بود از شرق ، استرالیا و هندوستان و شوروی را به جبهه‌ی هم‌پیمان با خود درآورد و از غرب نیز آمریکا و کانادا را بهمراهی و پشتیبانی خود برانگیخت. اشاره‌ی نوشته به اینگونه تلاشها برای همدست یافتن و جبهه برانگیختن‌ در برابر دشمن و دور نمودن بیم آن می‌باشد.
👇
سفیر استرالیا در بارگاه معصومه در قم