Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
همبسته با گفتار بالا (امامزاده داوود)
🔶 کتاب «انکیزیسیون در ایران» (احمد کسروی)
🔸 پیشگفتار (تکه‌ی 41)
8ـ بی‌پرده شدنِ همدستی ارتجاع و کمپانی (تکه‌ی 8)
همچنین در تیرماه 1325 هنگامی که قوام مخالفان خود را دستگیر و زندانی کرد ، درمیان دستگیر شدگان سرشناسانی از هوادارانِ ارتجاع همچون سیدضیاء ، کاشانی و «مدافع جدیدالورود و سینه‌چاک» آنزمانِ «مذهب جعفری» ، علی دشتی بچشم می‌خوردند. بدستور قوام روزنامه‌ی پرچم اسلام و چندین روزنامه‌ی راستی دیگر تعطیل شد. او از یکسو داراییهای دو حزب عدالت (برهبری علی دشتی) و اراده‌ی ملی (برهبری سیدضیاء) را مصادره کرده و از سوی دیگر فشار و محدودیت‌ها را از روی حزب توده برداشت. کادرهای حزبی را از زندان آزاد کرد ... و حزب را به بازگشایی باشگاههای خود که هنگام نخست‌وزیری صدر بآتش کشیده شده بود تشویق نمود و حتا با ایشان ائتلاف کرده سه وزارتخانه را بایشان واگزار کرد. (1) به سخن دیگر با حزبی ائتلاف کرد که پستنهادانی از همین تیره‌ی ملایان ، فتوا بارتداد ایشان داده ازدواج با توده‌ایها و ایشان را بهمسرانشان حرام اعلام کرده بودند. رویهم‌رفته قوام بکارهایی دست زد که اگر واکنش بنوشته‌های کسروی را «خودجوش» و از رهگذر «غیرت» ملایان به کیششان بینگاریم ، می‌بایست وحشیگریها و آدمکشیهای گسترده‌ای در سراسر کشور در واکنش به تصمیم‌های او راه می‌افتاد. حال آنکه باز هم از ملایان اعتراضی یا هایهویی برنخاست و خشمناک نگردیدند.
با این رخدادها دانسته شد آنچه می‌بایست دانسته شود. روشن گردید چه جاهاست که «ملت مسلمان» «بدین و کیش خود علاقمندست». دانسته گردید چرا پرسیدنِ چند پرسش از ملایان و بشیعیگری ایراد گرفتن گناهی بزرگتر و ناآمرزیدنی‌تر از دستگیری پیشوایان ملایان و پشتیبانانِ آنان و بستن ده روزنامه‌ی دست راستی و ائتلاف با حزبی همچون حزب توده است. دانسته گردید در جایی که نخست‌وزیری با ائتلاف با حزبی همچون حزب توده به فتواهای آقایان دهان‌کجی می‌کند و صدایی از آنان برنمی‌آید ، این سخن که تنها «قلدری» رضاشاه جلوی ملایان را گرفته بود تا چه اندازه ناراست است. همچنین اینکه گفته شده دولت بعلت فشار بازاریان و علما بناچار جانیان کسروی را آزاد گردانید چه اندازه از راستی بدورست.
باشد که بگویید : دور نیست که علت دشمنی وزیران و زیردستانِ ایشان با کسروی و آزادگان از رهگذر کینه‌های شخصی و همچنین همکیشی با ملایان بوده و نه از بدخواهی و نقشه‌ی از پیش آماده. البته اگر این را راست بپنداریم ، همانست که «عذر بدتر از گناه»اش می‌نامند.
کینه‌های شخصی و کمترین آن رشک ، بیگمان در دشمنی با او کارگر بوده. خود کسروی هم باین موضوع در جاهایی و از جمله در نامه به ساعد نخست‌وزیر اشاره دارد. (2) ولی قرائن نشان می‌دهد که این بخش کوچکی از علت‌هاست.
درباره‌ی یاری دولتیان بملایان از رهگذر مسلمانی و همکیشی باید گفت : ما دشمنی را بیشتر از کسانی می‌بینیم که هیچ درد دین نداشتند و این مایه‌ی بدگمانی بیشترست.
پابرگیها :
1ـ آبراهامیان ، یاد شده ، ص 277 تا 292.
2ـ پاکدامن ، پیشین ، ص 267 و 268.
.
🔸 پیشگفتار (تکه‌ی 41)
8ـ بی‌پرده شدنِ همدستی ارتجاع و کمپانی (تکه‌ی 8)
همچنین در تیرماه 1325 هنگامی که قوام مخالفان خود را دستگیر و زندانی کرد ، درمیان دستگیر شدگان سرشناسانی از هوادارانِ ارتجاع همچون سیدضیاء ، کاشانی و «مدافع جدیدالورود و سینه‌چاک» آنزمانِ «مذهب جعفری» ، علی دشتی بچشم می‌خوردند. بدستور قوام روزنامه‌ی پرچم اسلام و چندین روزنامه‌ی راستی دیگر تعطیل شد. او از یکسو داراییهای دو حزب عدالت (برهبری علی دشتی) و اراده‌ی ملی (برهبری سیدضیاء) را مصادره کرده و از سوی دیگر فشار و محدودیت‌ها را از روی حزب توده برداشت. کادرهای حزبی را از زندان آزاد کرد ... و حزب را به بازگشایی باشگاههای خود که هنگام نخست‌وزیری صدر بآتش کشیده شده بود تشویق نمود و حتا با ایشان ائتلاف کرده سه وزارتخانه را بایشان واگزار کرد. (1) به سخن دیگر با حزبی ائتلاف کرد که پستنهادانی از همین تیره‌ی ملایان ، فتوا بارتداد ایشان داده ازدواج با توده‌ایها و ایشان را بهمسرانشان حرام اعلام کرده بودند. رویهم‌رفته قوام بکارهایی دست زد که اگر واکنش بنوشته‌های کسروی را «خودجوش» و از رهگذر «غیرت» ملایان به کیششان بینگاریم ، می‌بایست وحشیگریها و آدمکشیهای گسترده‌ای در سراسر کشور در واکنش به تصمیم‌های او راه می‌افتاد. حال آنکه باز هم از ملایان اعتراضی یا هایهویی برنخاست و خشمناک نگردیدند.
با این رخدادها دانسته شد آنچه می‌بایست دانسته شود. روشن گردید چه جاهاست که «ملت مسلمان» «بدین و کیش خود علاقمندست». دانسته گردید چرا پرسیدنِ چند پرسش از ملایان و بشیعیگری ایراد گرفتن گناهی بزرگتر و ناآمرزیدنی‌تر از دستگیری پیشوایان ملایان و پشتیبانانِ آنان و بستن ده روزنامه‌ی دست راستی و ائتلاف با حزبی همچون حزب توده است. دانسته گردید در جایی که نخست‌وزیری با ائتلاف با حزبی همچون حزب توده به فتواهای آقایان دهان‌کجی می‌کند و صدایی از آنان برنمی‌آید ، این سخن که تنها «قلدری» رضاشاه جلوی ملایان را گرفته بود تا چه اندازه ناراست است. همچنین اینکه گفته شده دولت بعلت فشار بازاریان و علما بناچار جانیان کسروی را آزاد گردانید چه اندازه از راستی بدورست.
باشد که بگویید : دور نیست که علت دشمنی وزیران و زیردستانِ ایشان با کسروی و آزادگان از رهگذر کینه‌های شخصی و همچنین همکیشی با ملایان بوده و نه از بدخواهی و نقشه‌ی از پیش آماده. البته اگر این را راست بپنداریم ، همانست که «عذر بدتر از گناه»اش می‌نامند.
کینه‌های شخصی و کمترین آن رشک ، بیگمان در دشمنی با او کارگر بوده. خود کسروی هم باین موضوع در جاهایی و از جمله در نامه به ساعد نخست‌وزیر اشاره دارد. (2) ولی قرائن نشان می‌دهد که این بخش کوچکی از علت‌هاست.
درباره‌ی یاری دولتیان بملایان از رهگذر مسلمانی و همکیشی باید گفت : ما دشمنی را بیشتر از کسانی می‌بینیم که هیچ درد دین نداشتند و این مایه‌ی بدگمانی بیشترست.
پابرگیها :
1ـ آبراهامیان ، یاد شده ، ص 277 تا 292.
2ـ پاکدامن ، پیشین ، ص 267 و 268.
.
✴️ ساعد مراغه‌ای یکی از اندامان کمپانی خیانت
کوشاد تلگرام : چنانکه در پیشگفتار کتاب انکیزیسیون آمده ارتجاع پس از برافتادن رضاشاه نیرو و توان برخاستن نداشت. نیرو گرفتنشان بدستیاری کابینه‌های خائنی بود که پیاپی روی کار آمدند. کابینه‌هایی که سیاستشان یاری رسانیدن به ملایان از هر راهی بود.
دیشب از پرداختن این دسته (که ما بنام کمپانی خیانت می‌شناسیم) به امامزاده داوود سخن راندیم و امروز از بستن پرچم هفتگی و بازداشت دو کتاب کسروی و دنبال نکردن جنایتهایی است که دشمنان آزادگان در سه شهر آذربایجان مرتکب شدند.
از فروغی و سهیلی بعنوان پیشگامان چنان کمپانی‌ای یاد کردیم. هژیر و صدر و ساعد مراغه‌ای نیز سیاست همان کمپانی را دنبال کردند و خواستشان بازگردانیدن و بهم زدن همه‌ی نیکیهای زمان رضاشاه بود.
در زیر نامه‌ی سرگشاده‌ای را می‌بینید که احمد کسروی درپی قانونشکنیهای ساعد مراغه‌ای به او نوشته. ساعد نخست‌وزیری بود که از روزهای نخست سال 1323 آغاز به کار کرد و هنوز یک ماه و اندی از کارش نگذشته رفتارهایی ازو دیده شد که جز یاوری به ارتجاع و رواج دادن به خرافات و بستن دست آزادیخواهان معنایی نمی‌داشت.
🔸 نامه‌ی سرگشاده
جناب آقای ساعد مراغه‌ای نخست‌وزیر ایران
جنابعالی از روزی که زمام امور دولت را بدست گرفتید با جمعیت آزادگان بخصومت شخصی برخاستید. جنایتهای مشهود و متعدد تبریز و مراغه و میاندوآب را چون بهائیان شرکت در آن کرده بودند و دو نفر وزیر بهائی در کابینه‌ی جنابعالی بودند نادیده انگاشتید و با همه‌ی دادخواهیهای مکرر با اعمال نفوذ از تعقیب قانونی جلو گرفتید.
سپس که روزنامه‌ی پرچم قضیه را تعقیب می‌کرد و پرده از روی حقایق برمی‌داشت بدون مجوز قانونی اخیراً نیز برخلاف تمام قوانین بشیوه‌ی دیکتاتوری باداره‌ی شهربانی و پست دستور بازداشت دو کتاب «بخوانند و داوری کنند» و «در پاسخ بدخواهان» را داده‌اید.
بهانه‌ای که جنابعالی آورده‌اید اینست که در آن کتابها توهین به دین اسلام شده در حالی که دروغ بسیار رسواییست. در آن دو کتاب مخصوصاً باسلام احترام بسیار گزارده شده و حمایت کامل بعمل آمده. جنابعالی که خودتان عقیده باسلام ندارید (که مسلماً نماز نمی‌خوانید و روزه نمی‌گیرید و در عمرتان یک بار رویتان را بنام اسلام نشسته‌اید و برخلاف احکام اسلام دختران خود را بشوهرهای غیرمسلمان داده و یک خانواده‌ی نامسلمان تشکیل داده‌اید که با پول مسلمانان اعاشه می‌شوند) با اینحال تمسک باسلام را وسیله‌ی اغراض شخصی خود می‌گردانید.
گذشته از آنکه بارها درخواست شده که اگر کتابهای ما مخالفت با اسلام دارد ما را بقانون سپارید که هرچه حکم دادگاه باشد اجرا گردد و جنابعالی باین درخواست اعتنا نکرده از رفتار خودسرانه بازنایستاده‌اید.
جنابعالی اصرار دارید که دشمنان ما کتابها نویسند و توهینها کنند و برای شورانیدن عوام تهمت (قرآنسوزانی) زنند ولی ما آزاد نباشیم بآنها پاسخ دهیم و باری رفع تهمت و شبهه از خود نماییم. اینست اندازه‌ی سوءنیت جنابعالی.
جنابعالی پشتگرمی به ابوالحسن ثقة‌الاسلامی و امثال او دارید که با آن آشکاری قوانین کشور را زیر پا می‌گزارید. بدا بحال کسی که حامیش ابوالحسن ثقة‌الاسلامی باشد. این مرد که در پارلمان ایران دلسوزی باسلام می‌کند تصور می‌کند مردم او را نمی‌شناسند که از یک خاندان است که بنام شیخی و متشرع اختلاف بمیان توده انداخته سالها مردم عامی را بخونریزیها واداشته‌اند و خود درمیانه به تحصیل ثروت پرداخته بساط مفتخوری مفصل درچیده‌اند. از یک خاندانیست که دهات وقفی را بنام مالکیت درخواست ثبت کرده‌اند که همین اکنون پرونده‌اش در دیوان کیفر در جریانست. یک مرد دغلی که همه می‌دانند خود دین ندارد و تمام دردش نگهداری آن دهات غصبی و آن دستگاه مفتخوری ننگین است. در دنائت او همین بس که نام پاک اسلام را دستاویز چنان اغراض پست و ناپاک می‌گرداند.
به هر حال یادآوری می‌کنیم که احترام جنابعالی و اقتداری که دارا هستید در حدود قانون و با شرط بیطرفیست ـ و بدیهیست که اگر رعایت قانون نکنید و بآن رفتار قانون‌شکنانه‌ی خود ادامه دهید گمان نمی‌رود این کار پایان نیکی بجنابعالی خواهد داشت.
از طرف جمعیت آزادگان
احمد کسروی
.
کوشاد تلگرام : چنانکه در پیشگفتار کتاب انکیزیسیون آمده ارتجاع پس از برافتادن رضاشاه نیرو و توان برخاستن نداشت. نیرو گرفتنشان بدستیاری کابینه‌های خائنی بود که پیاپی روی کار آمدند. کابینه‌هایی که سیاستشان یاری رسانیدن به ملایان از هر راهی بود.
دیشب از پرداختن این دسته (که ما بنام کمپانی خیانت می‌شناسیم) به امامزاده داوود سخن راندیم و امروز از بستن پرچم هفتگی و بازداشت دو کتاب کسروی و دنبال نکردن جنایتهایی است که دشمنان آزادگان در سه شهر آذربایجان مرتکب شدند.
از فروغی و سهیلی بعنوان پیشگامان چنان کمپانی‌ای یاد کردیم. هژیر و صدر و ساعد مراغه‌ای نیز سیاست همان کمپانی را دنبال کردند و خواستشان بازگردانیدن و بهم زدن همه‌ی نیکیهای زمان رضاشاه بود.
در زیر نامه‌ی سرگشاده‌ای را می‌بینید که احمد کسروی درپی قانونشکنیهای ساعد مراغه‌ای به او نوشته. ساعد نخست‌وزیری بود که از روزهای نخست سال 1323 آغاز به کار کرد و هنوز یک ماه و اندی از کارش نگذشته رفتارهایی ازو دیده شد که جز یاوری به ارتجاع و رواج دادن به خرافات و بستن دست آزادیخواهان معنایی نمی‌داشت.
🔸 نامه‌ی سرگشاده
جناب آقای ساعد مراغه‌ای نخست‌وزیر ایران
جنابعالی از روزی که زمام امور دولت را بدست گرفتید با جمعیت آزادگان بخصومت شخصی برخاستید. جنایتهای مشهود و متعدد تبریز و مراغه و میاندوآب را چون بهائیان شرکت در آن کرده بودند و دو نفر وزیر بهائی در کابینه‌ی جنابعالی بودند نادیده انگاشتید و با همه‌ی دادخواهیهای مکرر با اعمال نفوذ از تعقیب قانونی جلو گرفتید.
سپس که روزنامه‌ی پرچم قضیه را تعقیب می‌کرد و پرده از روی حقایق برمی‌داشت بدون مجوز قانونی اخیراً نیز برخلاف تمام قوانین بشیوه‌ی دیکتاتوری باداره‌ی شهربانی و پست دستور بازداشت دو کتاب «بخوانند و داوری کنند» و «در پاسخ بدخواهان» را داده‌اید.
بهانه‌ای که جنابعالی آورده‌اید اینست که در آن کتابها توهین به دین اسلام شده در حالی که دروغ بسیار رسواییست. در آن دو کتاب مخصوصاً باسلام احترام بسیار گزارده شده و حمایت کامل بعمل آمده. جنابعالی که خودتان عقیده باسلام ندارید (که مسلماً نماز نمی‌خوانید و روزه نمی‌گیرید و در عمرتان یک بار رویتان را بنام اسلام نشسته‌اید و برخلاف احکام اسلام دختران خود را بشوهرهای غیرمسلمان داده و یک خانواده‌ی نامسلمان تشکیل داده‌اید که با پول مسلمانان اعاشه می‌شوند) با اینحال تمسک باسلام را وسیله‌ی اغراض شخصی خود می‌گردانید.
گذشته از آنکه بارها درخواست شده که اگر کتابهای ما مخالفت با اسلام دارد ما را بقانون سپارید که هرچه حکم دادگاه باشد اجرا گردد و جنابعالی باین درخواست اعتنا نکرده از رفتار خودسرانه بازنایستاده‌اید.
جنابعالی اصرار دارید که دشمنان ما کتابها نویسند و توهینها کنند و برای شورانیدن عوام تهمت (قرآنسوزانی) زنند ولی ما آزاد نباشیم بآنها پاسخ دهیم و باری رفع تهمت و شبهه از خود نماییم. اینست اندازه‌ی سوءنیت جنابعالی.
جنابعالی پشتگرمی به ابوالحسن ثقة‌الاسلامی و امثال او دارید که با آن آشکاری قوانین کشور را زیر پا می‌گزارید. بدا بحال کسی که حامیش ابوالحسن ثقة‌الاسلامی باشد. این مرد که در پارلمان ایران دلسوزی باسلام می‌کند تصور می‌کند مردم او را نمی‌شناسند که از یک خاندان است که بنام شیخی و متشرع اختلاف بمیان توده انداخته سالها مردم عامی را بخونریزیها واداشته‌اند و خود درمیانه به تحصیل ثروت پرداخته بساط مفتخوری مفصل درچیده‌اند. از یک خاندانیست که دهات وقفی را بنام مالکیت درخواست ثبت کرده‌اند که همین اکنون پرونده‌اش در دیوان کیفر در جریانست. یک مرد دغلی که همه می‌دانند خود دین ندارد و تمام دردش نگهداری آن دهات غصبی و آن دستگاه مفتخوری ننگین است. در دنائت او همین بس که نام پاک اسلام را دستاویز چنان اغراض پست و ناپاک می‌گرداند.
به هر حال یادآوری می‌کنیم که احترام جنابعالی و اقتداری که دارا هستید در حدود قانون و با شرط بیطرفیست ـ و بدیهیست که اگر رعایت قانون نکنید و بآن رفتار قانون‌شکنانه‌ی خود ادامه دهید گمان نمی‌رود این کار پایان نیکی بجنابعالی خواهد داشت.
از طرف جمعیت آزادگان
احمد کسروی
.
🔶 حقایق زندگی (احمد کسروی)
🔸 47ـ یک نشست فراموش نشدنی (تکه‌ی سه از سه)
سپس همان ایرادگیر گفت : «امروز باید باین مردم نان داد تا نمیرند و سپس اصلاحشان کرد». چون این یکی از بهانه‌هاییست که دیگران نیز می‌آورند و ما بارها می‌شنویم که کسانی چون سخنان ما را می‌خوانند یا می‌شنوند می‌گویند : «امروز باید فکر نان کرد» از اینرو دارنده‌ی پرچم بپاسخ پرداخته چنین گفت : نخست مگر نان این مردم را ما خواهیم داد؟!.. آری ما می‌توانستیم به یک رشته کوششهایی بپردازیم ولی آن در جایی بود که مردم بسوی ما می‌آمدند و گفته‌های ما را می‌پذیرفتند ، یک مردمی که می‌خواهند از گمراهیهای خود دست برندارند و هرچه ما بنویسیم و بگوییم نپذیرند و تنها در زمان سختی رو بسوی ما آورند و خواستشان تنها گله و ناله باشد ، ما بچنین مردمی چه کار توانیم کرد؟!.. چنین مردمی سزاوارند که مشتها از دست روزگار خورند تا نادانی و گمراهی خود را دریابند. ما اگر امروز باینان یاری کنیم و از سختی‌ها رهاشان گردانیم بنادانیشان افزوده ، یکی خواهد گفت نتیجه‌ی فلان روضه‌خوانیست که من برپا کردم ، دیگری خواهد گفت تأثیر بَهمان ذکریست که من خواندم ، سومی خواهد گفت : دیدید که خدا همیشه ما ایرانیان را نگاه می‌دارد. ما باید در حال آنکه تا می‌توانیم دلسوزی کنیم ، از این یادآوری دست نکشیم که اینها همه نتیجه‌ی نادانیها و آلودگیهای خودتانست.
دوم ، این بی‌نانی از کجا پیدا شده؟!.. آیا خشکسالی رخ داده؟!. آیا ملخ آمده یا سن پیدا شده؟!. داستان آنست که دولتهای بزرگ با همدیگر می‌جنگند و این توده چون درمانده و ناتوانست زیر پا لگدمال می‌گردد. تنها گرسنگیِ امروز نیست که بچاره پردازید. اگر باینحال بماند صد گرفتاری دیگر در پشت سر دارد ، و کسانی اگر راستی را دلشان باین توده می‌سوزد و فهم و خردی دارند باید با ما همدستی نمایند که از ریشه بچاره‌ی دردها کوشیم و این ناتوانی و درماندگی را از میان برداریم.
سوم ، این کوششیست که ما می‌کنیم. شماها نیز دست بهم داده بگفته‌ی خودتان نان باین مردم دهید. دیگر چرا بسر ما می‌آیید؟!. چرا می‌خواهید ما را از کار بازدارید؟!. ما که همه‌ی مردم را سرگرم نگردانیده‌ایم. خوانندگان پرچم بیش از چند هزار نیستند ، دیگران که هستند و آزادانه شما آنها را بسر خود گرد آورید و بدرد نان چاره کنید تا بدانیم راست می‌گویید و خواستتان بهانه‌جویی و مردم‌آزاری نیست.
شگفت داستانیست : ما بمردم می‌گوییم معنی زندگانی را بدانید ، این پراکندگی را از میان خود برداشته همگی به یک راه درآیید ، دست بهم داده بآبادی کشور خود کوشید ، ما یکایک گمراهیها را شرح می‌دهیم ، یکایک راستیها را روشن می‌گردانیم ـ ببینید در برابر اینها به چه بهانه‌های کودکانه می‌پردازند. در زمان رضاشاه می‌آمدند می‌گفتند : «حالا باید یک کاری کرد و این مرد را برانداخت و پس از آن باین حرفها می‌پردازیم» ، سپس که جنگ آغاز شد می‌گفتند حالا باید منتظر نتیجه‌ی جنگ گردید ، اکنون هم می‌گویند حالا باید در فکر نان بود. بدبختهای بیچاره که در توی لجنزار زبونی و درماندگی فرورفته‌اند و از بس نادانند بیرون آمدن نمی‌خواهند و بهانه‌های پست کودکانه می‌آورند. (1)
بدینسان یک نشست ارجداری برپا می‌بود و در پایان آن یادی از یاران و همراهان شهرهای دیگر که خودشان از ما دور ولی دلهاشان نزدیکست بمیان آمد. یک سخنی نیز گفته شد بدینسان که چون در فارسی برای عید نامی نداریم «بهروز» را باین معنی برگزینیم و چنین نهاده شد که هر که را ایرادی یا پیشنهاد دیگری هست در نشست‌های دیگری بمیان آورد. (2)
(پرچم روزانه شماره‌های 243 ، 244 و 245)
پابرگیها :
1ـ جای افسوس فراوانست که اکنون نیز مردم به همان حال دچارند. اکنون نیز راهی جز آن نیست که به آلودگیهای خود چاره کنند. چاره جز آن نیست که باری این بار از گذشته عبرت گیرند. گوش باز کنند و از در نشنیدن و بی‌پروایی درنیایند.
2ـ سپس کس یا کسانی واژه‌ی «روزبه» را پیشنهاد داده‌اند که این آخری بمعنی «عید» برگزیده و پس از آن بکار بسته شده.
.
🔸 47ـ یک نشست فراموش نشدنی (تکه‌ی سه از سه)
سپس همان ایرادگیر گفت : «امروز باید باین مردم نان داد تا نمیرند و سپس اصلاحشان کرد». چون این یکی از بهانه‌هاییست که دیگران نیز می‌آورند و ما بارها می‌شنویم که کسانی چون سخنان ما را می‌خوانند یا می‌شنوند می‌گویند : «امروز باید فکر نان کرد» از اینرو دارنده‌ی پرچم بپاسخ پرداخته چنین گفت : نخست مگر نان این مردم را ما خواهیم داد؟!.. آری ما می‌توانستیم به یک رشته کوششهایی بپردازیم ولی آن در جایی بود که مردم بسوی ما می‌آمدند و گفته‌های ما را می‌پذیرفتند ، یک مردمی که می‌خواهند از گمراهیهای خود دست برندارند و هرچه ما بنویسیم و بگوییم نپذیرند و تنها در زمان سختی رو بسوی ما آورند و خواستشان تنها گله و ناله باشد ، ما بچنین مردمی چه کار توانیم کرد؟!.. چنین مردمی سزاوارند که مشتها از دست روزگار خورند تا نادانی و گمراهی خود را دریابند. ما اگر امروز باینان یاری کنیم و از سختی‌ها رهاشان گردانیم بنادانیشان افزوده ، یکی خواهد گفت نتیجه‌ی فلان روضه‌خوانیست که من برپا کردم ، دیگری خواهد گفت تأثیر بَهمان ذکریست که من خواندم ، سومی خواهد گفت : دیدید که خدا همیشه ما ایرانیان را نگاه می‌دارد. ما باید در حال آنکه تا می‌توانیم دلسوزی کنیم ، از این یادآوری دست نکشیم که اینها همه نتیجه‌ی نادانیها و آلودگیهای خودتانست.
دوم ، این بی‌نانی از کجا پیدا شده؟!.. آیا خشکسالی رخ داده؟!. آیا ملخ آمده یا سن پیدا شده؟!. داستان آنست که دولتهای بزرگ با همدیگر می‌جنگند و این توده چون درمانده و ناتوانست زیر پا لگدمال می‌گردد. تنها گرسنگیِ امروز نیست که بچاره پردازید. اگر باینحال بماند صد گرفتاری دیگر در پشت سر دارد ، و کسانی اگر راستی را دلشان باین توده می‌سوزد و فهم و خردی دارند باید با ما همدستی نمایند که از ریشه بچاره‌ی دردها کوشیم و این ناتوانی و درماندگی را از میان برداریم.
سوم ، این کوششیست که ما می‌کنیم. شماها نیز دست بهم داده بگفته‌ی خودتان نان باین مردم دهید. دیگر چرا بسر ما می‌آیید؟!. چرا می‌خواهید ما را از کار بازدارید؟!. ما که همه‌ی مردم را سرگرم نگردانیده‌ایم. خوانندگان پرچم بیش از چند هزار نیستند ، دیگران که هستند و آزادانه شما آنها را بسر خود گرد آورید و بدرد نان چاره کنید تا بدانیم راست می‌گویید و خواستتان بهانه‌جویی و مردم‌آزاری نیست.
شگفت داستانیست : ما بمردم می‌گوییم معنی زندگانی را بدانید ، این پراکندگی را از میان خود برداشته همگی به یک راه درآیید ، دست بهم داده بآبادی کشور خود کوشید ، ما یکایک گمراهیها را شرح می‌دهیم ، یکایک راستیها را روشن می‌گردانیم ـ ببینید در برابر اینها به چه بهانه‌های کودکانه می‌پردازند. در زمان رضاشاه می‌آمدند می‌گفتند : «حالا باید یک کاری کرد و این مرد را برانداخت و پس از آن باین حرفها می‌پردازیم» ، سپس که جنگ آغاز شد می‌گفتند حالا باید منتظر نتیجه‌ی جنگ گردید ، اکنون هم می‌گویند حالا باید در فکر نان بود. بدبختهای بیچاره که در توی لجنزار زبونی و درماندگی فرورفته‌اند و از بس نادانند بیرون آمدن نمی‌خواهند و بهانه‌های پست کودکانه می‌آورند. (1)
بدینسان یک نشست ارجداری برپا می‌بود و در پایان آن یادی از یاران و همراهان شهرهای دیگر که خودشان از ما دور ولی دلهاشان نزدیکست بمیان آمد. یک سخنی نیز گفته شد بدینسان که چون در فارسی برای عید نامی نداریم «بهروز» را باین معنی برگزینیم و چنین نهاده شد که هر که را ایرادی یا پیشنهاد دیگری هست در نشست‌های دیگری بمیان آورد. (2)
(پرچم روزانه شماره‌های 243 ، 244 و 245)
پابرگیها :
1ـ جای افسوس فراوانست که اکنون نیز مردم به همان حال دچارند. اکنون نیز راهی جز آن نیست که به آلودگیهای خود چاره کنند. چاره جز آن نیست که باری این بار از گذشته عبرت گیرند. گوش باز کنند و از در نشنیدن و بی‌پروایی درنیایند.
2ـ سپس کس یا کسانی واژه‌ی «روزبه» را پیشنهاد داده‌اند که این آخری بمعنی «عید» برگزیده و پس از آن بکار بسته شده.
.
🔶 کتاب «انکیزیسیون در ایران» (احمد کسروی)
🔸 پیشگفتار (تکه‌ی 42)
8ـ بی‌پرده شدنِ همدستی ارتجاع و کمپانی (تکه‌ی 9)
از فروغی بنام کارگردان اصلی (تا آنجا که ما دانسته‌ایم) نام بردیم. سه نخست‌وزیر دیگر ساعد و هژیر و صدر هم در بدخواهیهاشان بسیار پافشردند که کتاب دادگاه اندازه‌ی مسلمانی هر کدام را نیک نشان می‌دهد. جز اینها چند تن از سرشناسان ، از نمایندگان مجلس و سرانِ اداره‌ها و افسران هستند که در همان کتاب می‌بینیم دین اسلام را آن می‌دانند که بنام او یا بنام شیعیگری با آزادیخواهان بدخواهی و دشمنی کنند. یکی از آن سیاست‌بازان که بعنوان نماینده‌ی مجلس دوره‌ی چهاردهم ، در دفاع از «مذهب جعفری» ، علیه کسروی بسخنان تحریک‌آمیزی برخاسته بود را در اینجا بعنوان نمونه بشناسیم. دیگران مسلمان‌تر از او نیستند.
او در جوانی به طلبگی پرداخته ، سپس از آن بازگشته و سخن از تجدد و اروپاخواهی می‌رانده و در این راه قلم می‌زده. آنگاه بدستگاه رضاشاه راه یافته و از ستایندگان او گردیده. در دوره‌ی دیکتاتوری شش دوره نماینده‌ی مجلس و پس از آن رئیس اداره‌ی سانسور گردیده که می‌بایست نشریات را بر پایه‌ی خواستِ دولت ممیزی کند. لیکن پس از سوم شهریور20 ، هنوز رضاشاه از کشور بیرون نرفته بعنوانِ نماینده‌ی مجلس «سفارشی» دوازدهم ، سخن از «حق تضییع شده‌ی» مردم در بیست سال گذشته رانده و خواستار رسیدگی به «اموال منقول و غیرمنقول» شاهِ گذشته و حتا اموالی که با خود از ایران بیرون می‌برد شده از نخست‌وزیر می‌پرسد : اگر «مبلغی» از جواهرات سلطنتی گم شود آیا او و دولت مسئولیت آن را بگردن خواهند گرفت؟!
همو چند سال پس از افتادن رضاشاه ، در مجلس چهاردهم برخاسته در پرده به نوشته‌های کسروی تاخت آورده و سخن از «مذهب جعفری» می‌راند و اینکه مذهب رسمی‌کشور است و قانون اساسی آن را تصریح نموده و از اینکه «حالا عده‌ای پیدا شده‌اند که بر ضد این مذهب چیز می‌نویسند و انتشاراتی میدهند» افسوس می‌خورد.
کسروی در کتاب «دولت بما پاسخ دهد» از سخنرانی آن نماینده در مجلس یاد کرده و پس از آنکه نامسلمانیش را برخش می‌کشد ، از او می‌خواهد یا از مردمفریبی دست کشد و یا با قلم توانایی که دارد بپرسشهای کتاب پاسخ دهد. لیکن پاسخی نیست! آری از آن نویسنده‌ی «پرده‌در» و زبردست با داشتنِ مصونیت پارلمانی دیگر بانگی برنمی‌خیزد.
اگر خوشباورانی در آن زمان ، جوش و خروشهای اینچنانی او را برخاسته از باور و تعصب او بشیعیگری گمان می‌کردند ، امروز دیگر جایی برای آن خوشگمانیها نیست. زیرا او ، علی دشتی ، کسیست که در سالهای بازپسینِ عمرش کتابی بنامِ «23 سال» را در انتقاد به محمد و اسلام نوشت.
مسلمانی شاه را نیز امروز همه می‌دانند که چه بود و پایبندی او بدین بیش از آن وزیران و سیاستمداران نبود. پس اینکه اینان خود را پایبند کیش و مسلمانی می‌نمودند جز فریبکاری نمی‌بود. همچنان دیدیم که کسروی از شاه می‌خواهد که از فرصت بهره جسته با ملایان گفتگوی حکومت را به نتیجه رساند ولی از شاه در این زمینه کمترین تکانی دیده نمی‌شود.
.
🔸 پیشگفتار (تکه‌ی 42)
8ـ بی‌پرده شدنِ همدستی ارتجاع و کمپانی (تکه‌ی 9)
از فروغی بنام کارگردان اصلی (تا آنجا که ما دانسته‌ایم) نام بردیم. سه نخست‌وزیر دیگر ساعد و هژیر و صدر هم در بدخواهیهاشان بسیار پافشردند که کتاب دادگاه اندازه‌ی مسلمانی هر کدام را نیک نشان می‌دهد. جز اینها چند تن از سرشناسان ، از نمایندگان مجلس و سرانِ اداره‌ها و افسران هستند که در همان کتاب می‌بینیم دین اسلام را آن می‌دانند که بنام او یا بنام شیعیگری با آزادیخواهان بدخواهی و دشمنی کنند. یکی از آن سیاست‌بازان که بعنوان نماینده‌ی مجلس دوره‌ی چهاردهم ، در دفاع از «مذهب جعفری» ، علیه کسروی بسخنان تحریک‌آمیزی برخاسته بود را در اینجا بعنوان نمونه بشناسیم. دیگران مسلمان‌تر از او نیستند.
او در جوانی به طلبگی پرداخته ، سپس از آن بازگشته و سخن از تجدد و اروپاخواهی می‌رانده و در این راه قلم می‌زده. آنگاه بدستگاه رضاشاه راه یافته و از ستایندگان او گردیده. در دوره‌ی دیکتاتوری شش دوره نماینده‌ی مجلس و پس از آن رئیس اداره‌ی سانسور گردیده که می‌بایست نشریات را بر پایه‌ی خواستِ دولت ممیزی کند. لیکن پس از سوم شهریور20 ، هنوز رضاشاه از کشور بیرون نرفته بعنوانِ نماینده‌ی مجلس «سفارشی» دوازدهم ، سخن از «حق تضییع شده‌ی» مردم در بیست سال گذشته رانده و خواستار رسیدگی به «اموال منقول و غیرمنقول» شاهِ گذشته و حتا اموالی که با خود از ایران بیرون می‌برد شده از نخست‌وزیر می‌پرسد : اگر «مبلغی» از جواهرات سلطنتی گم شود آیا او و دولت مسئولیت آن را بگردن خواهند گرفت؟!
همو چند سال پس از افتادن رضاشاه ، در مجلس چهاردهم برخاسته در پرده به نوشته‌های کسروی تاخت آورده و سخن از «مذهب جعفری» می‌راند و اینکه مذهب رسمی‌کشور است و قانون اساسی آن را تصریح نموده و از اینکه «حالا عده‌ای پیدا شده‌اند که بر ضد این مذهب چیز می‌نویسند و انتشاراتی میدهند» افسوس می‌خورد.
کسروی در کتاب «دولت بما پاسخ دهد» از سخنرانی آن نماینده در مجلس یاد کرده و پس از آنکه نامسلمانیش را برخش می‌کشد ، از او می‌خواهد یا از مردمفریبی دست کشد و یا با قلم توانایی که دارد بپرسشهای کتاب پاسخ دهد. لیکن پاسخی نیست! آری از آن نویسنده‌ی «پرده‌در» و زبردست با داشتنِ مصونیت پارلمانی دیگر بانگی برنمی‌خیزد.
اگر خوشباورانی در آن زمان ، جوش و خروشهای اینچنانی او را برخاسته از باور و تعصب او بشیعیگری گمان می‌کردند ، امروز دیگر جایی برای آن خوشگمانیها نیست. زیرا او ، علی دشتی ، کسیست که در سالهای بازپسینِ عمرش کتابی بنامِ «23 سال» را در انتقاد به محمد و اسلام نوشت.
مسلمانی شاه را نیز امروز همه می‌دانند که چه بود و پایبندی او بدین بیش از آن وزیران و سیاستمداران نبود. پس اینکه اینان خود را پایبند کیش و مسلمانی می‌نمودند جز فریبکاری نمی‌بود. همچنان دیدیم که کسروی از شاه می‌خواهد که از فرصت بهره جسته با ملایان گفتگوی حکومت را به نتیجه رساند ولی از شاه در این زمینه کمترین تکانی دیده نمی‌شود.
.
🔶 حقایق زندگی (احمد کسروی)
🔸 48ـ گام نخست از هوسها درگذشتنست (تکه‌ی یک از یک)
جوانی از مراغه گفتارهایی به پرچم فرستاده و چون بچاپ نرسیده گله می‌کند و می‌گوید : «این مایه‌ی دلسردی می‌شود» این دلیلست که آن جوان از روی هوس گفتارها می‌نویسد و اینست چون بچاپ نمی‌رسد دلتنگ می‌گردد. تنها او نیست. کسان دیگری هم هستند که دوست می‌دارند گفتارهاشان در پرچم چاپ شود و نامشان درمیان باشد و ما نیز همینکه می‌فهمیم خواست یک نویسنده هوسبازیست از چاپ گفتارهای او خودداری می‌کنیم. زیرا هوس یکی از گرفتاریهاست که باید هر کس خود را از آن پاک گرداند ، ما نیز در آزادگی گام نخست درگذشتن از هوسها را می‌دانیم.
یک آزاده باید در هر کاری که می‌کند این بیندیشد که آیا برای دلخواه و لذت خود آن را می‌کند و یا یک نتیجه‌ای برای پیشرفت مقاصد باهَماد[=جمعیت] در نظر دارد. یک جوانی در مراغه بجای گفتار نوشتن و ایراد بحاجیهای انباردار گرفتن بهتر است در همانجا بکوشد چند تنی را با حقایق آشنا گرداند و کسانی را بخواندن پرچم و پیمان وادارد. از این کار اوست که نتیجه بدست می‌آید نه از گفتارنویسیش. بدیگران نیز همین را می‌گوییم. نباید پنداشت همینکه بآزادگان پیوستی کار بپایان رسید باید از یکسو کوشید و خود را از هوسها و دیگر گرفتاریها بیرون آورد و از یکسو دیگران را نیز براه آورد.
درباره‌ی گفتار هم ما اگر بخواهیم هرچه می‌رسد بچاپ رسانیم باید روزنامه را بجای دو صفحه ده صفحه گردانیم.
درسخواندگان بیش از هر هنری گفتارنویسی را یاد گرفته‌اند.
(پرچم روزانه شماره‌ی 245)
.
🔸 48ـ گام نخست از هوسها درگذشتنست (تکه‌ی یک از یک)
جوانی از مراغه گفتارهایی به پرچم فرستاده و چون بچاپ نرسیده گله می‌کند و می‌گوید : «این مایه‌ی دلسردی می‌شود» این دلیلست که آن جوان از روی هوس گفتارها می‌نویسد و اینست چون بچاپ نمی‌رسد دلتنگ می‌گردد. تنها او نیست. کسان دیگری هم هستند که دوست می‌دارند گفتارهاشان در پرچم چاپ شود و نامشان درمیان باشد و ما نیز همینکه می‌فهمیم خواست یک نویسنده هوسبازیست از چاپ گفتارهای او خودداری می‌کنیم. زیرا هوس یکی از گرفتاریهاست که باید هر کس خود را از آن پاک گرداند ، ما نیز در آزادگی گام نخست درگذشتن از هوسها را می‌دانیم.
یک آزاده باید در هر کاری که می‌کند این بیندیشد که آیا برای دلخواه و لذت خود آن را می‌کند و یا یک نتیجه‌ای برای پیشرفت مقاصد باهَماد[=جمعیت] در نظر دارد. یک جوانی در مراغه بجای گفتار نوشتن و ایراد بحاجیهای انباردار گرفتن بهتر است در همانجا بکوشد چند تنی را با حقایق آشنا گرداند و کسانی را بخواندن پرچم و پیمان وادارد. از این کار اوست که نتیجه بدست می‌آید نه از گفتارنویسیش. بدیگران نیز همین را می‌گوییم. نباید پنداشت همینکه بآزادگان پیوستی کار بپایان رسید باید از یکسو کوشید و خود را از هوسها و دیگر گرفتاریها بیرون آورد و از یکسو دیگران را نیز براه آورد.
درباره‌ی گفتار هم ما اگر بخواهیم هرچه می‌رسد بچاپ رسانیم باید روزنامه را بجای دو صفحه ده صفحه گردانیم.
درسخواندگان بیش از هر هنری گفتارنویسی را یاد گرفته‌اند.
(پرچم روزانه شماره‌ی 245)
.
🔶 محرم (بخشی از کتاب داوری (چاپ دوم شیعیگری))
🔸 (تکه‌ی یک)
داستان گریه و زاری بکشتگان کربلا ، ایراد بزرگ دیگر می‌باشد. یک داستان بایستی رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گریستن چه سود تواند بود؟!.. یک داستانی را عنوان کردن و بزمهای سوگواری برپا گردانیدن ، گریستن و گریانیدن با خِرد چه می‌سازد؟!..
اینکه گفته‌اند : «هر که بگرید و بگریاند و خود را گریان وانماید بهشت بَرو بایا گردد» بایستی پرسید : چرا؟!.. گریستن یا گریانیدن چیست که خدا بآنها چنین پاداش بزرگی دهد؟!.. آنگاه شما این سخن را از کجا می‌گویید؟!.. شما را بخدا چه راهی بوده؟!.. ای بیخردان مگر خدا اسکندر ماكدونی است که یک هفستیونی (1) را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه بسوگواری وادارد؟!..
حسین‌بن‌علی به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاری از پیش نبرد. لیکن مردانگی بسیار ستوده‌ای از خود نشان داد ، و آن اینکه زبونی ننموده کشته شدن خود و فرزندان و یارانش را ، از گردن گزاردن به یزید و ابن‌زیاد بهتر دانسته مردانه پافشاری کرد و خود و پیروانش کشته گردیدند.
این کار او بسیار ستوده بوده. ولی هرچه بوده بوده. هزاروسیصد سال گریستن چه معنی دارد؟!.. بآن نمایشهای بسیار بیخردانه‌ی محرم و صفر چه توان گفت؟!..
این داستانهای زیارت و گریه با آن حدیثهاشان از راه دیگری نیز درخور ایراد است. اینها ریشه‌ی دین را کندن و آن را از میان بردنست. در جایی که با یک زیارت همه‌ی گناهان آمرزیده شود و با یک گریه بهشت بایا گردد ، کسی چرا از خوشیهای سزا و ناسزا بازایستد؟!.. چرا فلان حاجیِ آزمند انبارداری[=احتکار] نکند؟!.. چرا بَهمان ستمگر خونها نریزد؟!.. چرا آزمندان به پول‌اندوزی نکوشند؟!.. چرا مردان دنبال زنانِ بیگانه نیفتند؟!.. سران شیعه در آن کوششهای سیاسی خود پروای هیچی نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کرده‌اند. ولی ما آیا می‌توانیم چشم از کارهای سراپا زیان ایشان پوشیم؟!..
پابرگی :
1ـ Hephaestion یکی از سرکردگان لشگر اسکندر ـ و
.
🔸 (تکه‌ی یک)
داستان گریه و زاری بکشتگان کربلا ، ایراد بزرگ دیگر می‌باشد. یک داستان بایستی رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گریستن چه سود تواند بود؟!.. یک داستانی را عنوان کردن و بزمهای سوگواری برپا گردانیدن ، گریستن و گریانیدن با خِرد چه می‌سازد؟!..
اینکه گفته‌اند : «هر که بگرید و بگریاند و خود را گریان وانماید بهشت بَرو بایا گردد» بایستی پرسید : چرا؟!.. گریستن یا گریانیدن چیست که خدا بآنها چنین پاداش بزرگی دهد؟!.. آنگاه شما این سخن را از کجا می‌گویید؟!.. شما را بخدا چه راهی بوده؟!.. ای بیخردان مگر خدا اسکندر ماكدونی است که یک هفستیونی (1) را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه بسوگواری وادارد؟!..
حسین‌بن‌علی به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاری از پیش نبرد. لیکن مردانگی بسیار ستوده‌ای از خود نشان داد ، و آن اینکه زبونی ننموده کشته شدن خود و فرزندان و یارانش را ، از گردن گزاردن به یزید و ابن‌زیاد بهتر دانسته مردانه پافشاری کرد و خود و پیروانش کشته گردیدند.
این کار او بسیار ستوده بوده. ولی هرچه بوده بوده. هزاروسیصد سال گریستن چه معنی دارد؟!.. بآن نمایشهای بسیار بیخردانه‌ی محرم و صفر چه توان گفت؟!..
این داستانهای زیارت و گریه با آن حدیثهاشان از راه دیگری نیز درخور ایراد است. اینها ریشه‌ی دین را کندن و آن را از میان بردنست. در جایی که با یک زیارت همه‌ی گناهان آمرزیده شود و با یک گریه بهشت بایا گردد ، کسی چرا از خوشیهای سزا و ناسزا بازایستد؟!.. چرا فلان حاجیِ آزمند انبارداری[=احتکار] نکند؟!.. چرا بَهمان ستمگر خونها نریزد؟!.. چرا آزمندان به پول‌اندوزی نکوشند؟!.. چرا مردان دنبال زنانِ بیگانه نیفتند؟!.. سران شیعه در آن کوششهای سیاسی خود پروای هیچی نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کرده‌اند. ولی ما آیا می‌توانیم چشم از کارهای سراپا زیان ایشان پوشیم؟!..
پابرگی :
1ـ Hephaestion یکی از سرکردگان لشگر اسکندر ـ و
.