اینهایند مشتی نمونه‌ی خروار از ارمغانهای نظام آموزشی کشور برای راه نمودن جوانان بسوی «عرفان» و شاعری.
خدمت یا خیانت این دستگاه از چنین کالاهایی که بیرون ریخته و می‌ریزند سنجیده و دانسته می‌گردد.
.
خدمت یا خیانت این دستگاه از چنین کالاهایی که بیرون ریخته و می‌ریزند سنجیده و دانسته می‌گردد.
.
✴️ خیام شاعر و خیام دانشمند
(بخش 1 از 6)
ما در این کانال بارها از خراباتیگری یاد کرده و آن را از زیانمندترین بدآموزیها برای یک توده شمارده‌ایم. همچنین از دو تن از پیشگامان آن ، خیام و حافظ ، شعرها آورده‌ایم تا خوانندگان به معنی آنها نیک بیندیشند و به زیانهاشان پروا کنند.
گاهی برخی از خوانندگان بما یادآوری کرده‌اند که خیام دانشمند بزرگی بوده و به این مردم و کشور از راه دانش پیشرفته‌ی ریاضی و ستاره‌شناسی‌اش خدمتها کرده و اینست نمي‌سزد ما نامش بنکوهش ببریم. برخی از آنها سخن از این رانده‌اند که خیامِ دانشمند و شاعر یک تن نمی‌باشند و احتمال بسیار آنست که خیام ریاضی‌دان کس دیگری بوده و این شعرها ازو نیست.
خوانندگان پروا کنند که زمینه‌ی یادشده یک پژوهش تاریخیست و پژوهندگان تاریخ باید به آن پردازند. سخن ما از شخص نیست. پروای ما به شیوایی یا وزن شعری و اینگونه چیزها نیز نیست. بارها گفته‌ایم که پروای ما تنها به زیان چنان شعرهاییست. سخن ما تنها از تأثیر آن شعرها بر رفتار کسانیست که آنها را می‌خوانند و می‌شنوند. هیچگاه نخواسته‌ایم (و نمی‌بایست) به شخص شاعر بپردازیم و بررسیها از حال و زندگانی او بداریم.
درباره‌ی شعرهای خیام و بدآموزیهای خراباتیگری در سال دوم مهنامه‌ی پیمان گفتارها و پرسش و پاسخهای چندی آمده و خوانندگانی به آن گفتگو پیوسته آنها نیز سخنانی به شعر یا به نثر به مهنامه فرستاده‌اند. در آنجا کسروی درباره‌ی خیامِ دانشمند و اینکه آیا چنان کسی می‌توانسته این شعرها را بسراید اشاره‌وار سخنانی رانده که آنها را برای روشنتر شدن گفتارِ خود در زیر می‌آوریم :
«پیمان : مقصود از خیام در این گفتار و دیگر نگارشهای پیمان خیام رباعی‌گوست كه امروز صدها رباعی بنام او شهرت یافته نه خیام ریاضی‌دان نیشابوری و این سخن برای آن می‌گوییم كه ما یقین نداریم این رباعیها از خیام نیشابوری باشد بلكه سخت دشوار می‌شماریم كه ازو باشد.
خیام نیشابوری در زمان ملكشاه سلجوقی می‌زیست و در آن زمان در ایران هنوز خردها تا این اندازه پست نبوده كه كسی لب بچنین سرسامهایی باز كند. اگر هم یك تن چنین كاری می‌كرد ناگزیر می‌شد كه گفته‌های خود را پنهان دارد وگرنه مردم خون او را هدر می‌شماردند.
آنچه ما می‌پنداریم این رباعیها یادگار زمان مغول است كه خردها بی‌اندازه پست گردیده و كسان بی‌عار و بی‌رگ فراوان پدید آمده بود. سراینده‌ی آنها نیز كسی یا كسانی از خراباتیان آسمان جل بی‌سر و پا بوده كه با دریوزه گردی یا از راههای پست دیگر روزانه یك درهمی بدست آورده و در میخانه‌ها والمیده مست و بیخود «ادبیات» می‌بافتند. بهرحال این رباعیها از هر كه هست اوست كه ما خیام می‌نامیم و نكوهش ازو دریغ نمی‌داریم و این گفتار كه در این شماره چاپ كردیم گفتارهای دیگری را درپی خواهد داشت».[1]
«درباره‌ی خیام كه در شماره‌ی پیش نوشتیم نباید رباعیها از او باشد دوباره این نكته را یادآوری می‌كنم كه ما هرچه بیشتر جستیم بیشتر دریافتیم كه رباعیات كه بنام خیام شهرت یافته بیشتر آنها یادگار زمان مغول می‌باشد. در آن زمان اینگونه اندیشه‌ها رواج بسیار داشت كسانی هم برباعی‌سرایی برخاسته‌اند. و گرنه از خیام نیشابوری كه در زمان ملكشاه سلجوقی می‌زیسته و در فن ریاضی و علم نجوم از استادان بشمار می‌رفته هرگز باور كردنی نیست كه این شعرها سر بزند. نیز زمان او چنین سخنانی را برنمی‌تافته. ولی در زمان مغول چون هر گونه دشمنی با اسلام آزاد بوده هر كس هرچه می‌خواست می‌گفت اینست كه این شعرها پدید آمده تا آنجا كه گفته شود :
ای سید هاشمی چرا دوغِ ترش در شرع حلالست و می ناب حرام
كسانی كه جستجو از تاریخچه‌ی خیام دانشمند نیشابوری می‌كنند بر ایشانست كه این نكته را فراموش نكرده بكوشند و دامن آن دانشمند اسلامی را از لكه‌ی این نسبت ننگین پاك سازند».[2]
* * *
«درباره‌ی خیام کسی از دانشمند مزبور بد نگفته بلکه گفته شده بسیاری از رباعیها که به نام او شهرت یافته از او نیست و چون این رباعیها مردم را به تنبلی و بیکارگی و مِی‌خوارگی تحریص می‌کند انتشار آن درمیان توده جز زیان سود دیگری ندارد. آیا آقایان خلاف این عقیده را دارند؟!».[3]
[1] ـ (206376)
[2] ـ (207420) دانستنیست محیط طباطبایی در این زمینه بررسی کرده و به این نتیجه رسیده که این دو ، خیام دانشمند و شاعر ، دو کس جدایی بوده‌اند. (نک. خیامی یا خیام ، محمد محیط طباطبایی ، ققنوس ، تهران 1370)
[3] ـ سخنرانی کسروی در انجمن ادبی (سات 2)
(بخش دوم این گفتار فردا خواهد آمد)
.
(بخش 1 از 6)
ما در این کانال بارها از خراباتیگری یاد کرده و آن را از زیانمندترین بدآموزیها برای یک توده شمارده‌ایم. همچنین از دو تن از پیشگامان آن ، خیام و حافظ ، شعرها آورده‌ایم تا خوانندگان به معنی آنها نیک بیندیشند و به زیانهاشان پروا کنند.
گاهی برخی از خوانندگان بما یادآوری کرده‌اند که خیام دانشمند بزرگی بوده و به این مردم و کشور از راه دانش پیشرفته‌ی ریاضی و ستاره‌شناسی‌اش خدمتها کرده و اینست نمي‌سزد ما نامش بنکوهش ببریم. برخی از آنها سخن از این رانده‌اند که خیامِ دانشمند و شاعر یک تن نمی‌باشند و احتمال بسیار آنست که خیام ریاضی‌دان کس دیگری بوده و این شعرها ازو نیست.
خوانندگان پروا کنند که زمینه‌ی یادشده یک پژوهش تاریخیست و پژوهندگان تاریخ باید به آن پردازند. سخن ما از شخص نیست. پروای ما به شیوایی یا وزن شعری و اینگونه چیزها نیز نیست. بارها گفته‌ایم که پروای ما تنها به زیان چنان شعرهاییست. سخن ما تنها از تأثیر آن شعرها بر رفتار کسانیست که آنها را می‌خوانند و می‌شنوند. هیچگاه نخواسته‌ایم (و نمی‌بایست) به شخص شاعر بپردازیم و بررسیها از حال و زندگانی او بداریم.
درباره‌ی شعرهای خیام و بدآموزیهای خراباتیگری در سال دوم مهنامه‌ی پیمان گفتارها و پرسش و پاسخهای چندی آمده و خوانندگانی به آن گفتگو پیوسته آنها نیز سخنانی به شعر یا به نثر به مهنامه فرستاده‌اند. در آنجا کسروی درباره‌ی خیامِ دانشمند و اینکه آیا چنان کسی می‌توانسته این شعرها را بسراید اشاره‌وار سخنانی رانده که آنها را برای روشنتر شدن گفتارِ خود در زیر می‌آوریم :
«پیمان : مقصود از خیام در این گفتار و دیگر نگارشهای پیمان خیام رباعی‌گوست كه امروز صدها رباعی بنام او شهرت یافته نه خیام ریاضی‌دان نیشابوری و این سخن برای آن می‌گوییم كه ما یقین نداریم این رباعیها از خیام نیشابوری باشد بلكه سخت دشوار می‌شماریم كه ازو باشد.
خیام نیشابوری در زمان ملكشاه سلجوقی می‌زیست و در آن زمان در ایران هنوز خردها تا این اندازه پست نبوده كه كسی لب بچنین سرسامهایی باز كند. اگر هم یك تن چنین كاری می‌كرد ناگزیر می‌شد كه گفته‌های خود را پنهان دارد وگرنه مردم خون او را هدر می‌شماردند.
آنچه ما می‌پنداریم این رباعیها یادگار زمان مغول است كه خردها بی‌اندازه پست گردیده و كسان بی‌عار و بی‌رگ فراوان پدید آمده بود. سراینده‌ی آنها نیز كسی یا كسانی از خراباتیان آسمان جل بی‌سر و پا بوده كه با دریوزه گردی یا از راههای پست دیگر روزانه یك درهمی بدست آورده و در میخانه‌ها والمیده مست و بیخود «ادبیات» می‌بافتند. بهرحال این رباعیها از هر كه هست اوست كه ما خیام می‌نامیم و نكوهش ازو دریغ نمی‌داریم و این گفتار كه در این شماره چاپ كردیم گفتارهای دیگری را درپی خواهد داشت».[1]
«درباره‌ی خیام كه در شماره‌ی پیش نوشتیم نباید رباعیها از او باشد دوباره این نكته را یادآوری می‌كنم كه ما هرچه بیشتر جستیم بیشتر دریافتیم كه رباعیات كه بنام خیام شهرت یافته بیشتر آنها یادگار زمان مغول می‌باشد. در آن زمان اینگونه اندیشه‌ها رواج بسیار داشت كسانی هم برباعی‌سرایی برخاسته‌اند. و گرنه از خیام نیشابوری كه در زمان ملكشاه سلجوقی می‌زیسته و در فن ریاضی و علم نجوم از استادان بشمار می‌رفته هرگز باور كردنی نیست كه این شعرها سر بزند. نیز زمان او چنین سخنانی را برنمی‌تافته. ولی در زمان مغول چون هر گونه دشمنی با اسلام آزاد بوده هر كس هرچه می‌خواست می‌گفت اینست كه این شعرها پدید آمده تا آنجا كه گفته شود :
ای سید هاشمی چرا دوغِ ترش در شرع حلالست و می ناب حرام
كسانی كه جستجو از تاریخچه‌ی خیام دانشمند نیشابوری می‌كنند بر ایشانست كه این نكته را فراموش نكرده بكوشند و دامن آن دانشمند اسلامی را از لكه‌ی این نسبت ننگین پاك سازند».[2]
* * *
«درباره‌ی خیام کسی از دانشمند مزبور بد نگفته بلکه گفته شده بسیاری از رباعیها که به نام او شهرت یافته از او نیست و چون این رباعیها مردم را به تنبلی و بیکارگی و مِی‌خوارگی تحریص می‌کند انتشار آن درمیان توده جز زیان سود دیگری ندارد. آیا آقایان خلاف این عقیده را دارند؟!».[3]
[1] ـ (206376)
[2] ـ (207420) دانستنیست محیط طباطبایی در این زمینه بررسی کرده و به این نتیجه رسیده که این دو ، خیام دانشمند و شاعر ، دو کس جدایی بوده‌اند. (نک. خیامی یا خیام ، محمد محیط طباطبایی ، ققنوس ، تهران 1370)
[3] ـ سخنرانی کسروی در انجمن ادبی (سات 2)
(بخش دوم این گفتار فردا خواهد آمد)
.