🔶 «تاریخ و پندهایش» ، احمد کسروی (بخش سوم : خرد ، دین ، سرفرازی)
🔸 1ـ3) خردها امروز سستی گرفته (تکهی یک از سه)
یکی از فرقهای آدمیان با جانوران و چهارپایان خرد است که آدمیان دارند و جانوران ندارند. بنیاد آدمیگری «روان» است و یکی از نشانههای روان «خرد» میباشد.
خرد چراغی است که آفریدگار فراراه زندگانی آدمیان داشته تا در روشنایی آن راه آسوده بپیمایند. خرد چشم دل است و جانوران که آن را ندارند چون کورانند.
ما در اینجا بستایش خرد نمیپردازیم. آنچه باید گفت اینست که خرد گاهی سستی میگیرد و به پستی میگراید. استاد خرد آن مردان خدایی و آن آموزگاران آسمانی است که خدا برمیانگیزد. اینست که در هر زمان که مرد خدایی میانهی آدمیان بوده خردها نیرو گرفته و بلندی یافته و جهان حال دیگری پیدا کرده است. سپس هرچه مردم از آن زمان دورتر شدهاند از نیروی خردهای ایشان کاسته است.
ما برای این موضوع مثالهای بسیار از زمان خود داریم. ولی چون نیک و بد کارهای هر زمان را مردمان آن زمان بآسانی درنمییابند و این پس از گذشتن هر دورهایست که عیبهای آن آفتابی میشود از این جهت بهتر میدانیم که نخست مثالی از زمانهای گذشته آورده سپس بزمان خود برگردیم :
هفتصدونودوشش سال از تاریخ هجرت میگذرد سالهاست که تیمور لنگ معروف در نتیجهی لشکرکشیهای بسیار و تاراجها و کشتارهای بیشمار ، فرمانروایان بومی ایران را که به هر سو پراکنده بودند برانداخته و بسراسر این سرزمین دست یافته است. در هر کجا نام «حضرت صاحبقران» است که بر زبانها میرود و به هر کجا که صوفیای یا فقیهی یا شاعری است «مکاشفه»ای ساخته یا حدیثی از اینجا و آنجا بدست آورده یا قصیدهای بافته بنزد او میشتابد و بدان دستاویز نزدیکی باو میجوید.
در این سال تیمور تازه بغداد را بگشاده و در نزدیکیهای ماردین آهنگ تاختن بشام را دارد که آن سرزمینها را هم از گزند و آسیب بیبهره نگزارد و چون یکی از پسران او بنام «عمرشیخ» در فارس است کسانی بطلب او فرستاده که بیاید و دربارهی تاختن بشام با او نیز شور کرده شود.
عمرشیخ با دستهای از سپاه و امیران از شیراز روانه شده با دبدبه و شکوه از راه عراق عرب راه میسپارد. خدا میداند که او و همراهانش مردم را با چه دیده دیده و چه رفتاری با آنان مینمودهاند مردمی را که بارها دههزار یکجا هفتادهزار یکجا سر بریده و آهی نیز نمیکشیدهاند.
منزل منزل راه میبرند. «حضرت صاحبقران بدیدار فرزند دلبند خود مشتاق است و او را طلب فرموده» او باید برود و هرچه زودتر به «اردوی کیوان پوی» برسد. باو چه که در هر منزلی صد گزند بمردم بیچاره میرسد باو چه که کسانش در هر فرودگاهی آتش بدارایی مردم میزنند.
در چهار منزلی بغداد به برابر دیهی بنام «خُرماتو» میرسند. در آن زمان همهی آبادیها از کوچک و بزرگ بارویی گرد خود داشت این دیه برگشتهبخت نیز بارویی دارد. کسان عمرشیخ بطلب کاه و جو و نان نزدیک بارو میروند. روستاییان که نمیشناسند آنان کیستند و سرپرست کاردانی هم ندارند که چارهی کار کند سر از فرمان پیچیده دست رد بر سینهی آن کسان میگزارند.
خبر به پسر تیمور رسیده سخت برآشفته خویشتن بآبادی نزدیک میشود.
چند تن از روستاییان که پشت بامی رفته و تیر و کمان در دست داشتهاند چون کسان نادان و بیسر و پایی بودند و او را نمیشناختند تیر بسوی او میاندازند. او بیشتر برآشفته سپر بِرو کشیده هرچه نزدیکتر میرود و ناگهان تیری بر شکم او رسیده شریانها را پاره میکند و همان دم افتاده جان میسپارد.
دیگر نپرس که چه رو میدهد و چه هنگامهای برپا میشود : سپاهیان از هر سو بجنبش آمده روی بآن دهکدهی تیرهبخت میآورند و در اندکزمانی سراسر آن را زیر و رو کرده زندهای در آن بازنمیگزارند.
بیچاره روستایی که با زن و فرزندان خود باتاق گرمی خزیده و بیخبر از همه جا نشسته ناگهان شمشیرهای آخته بالای سر خود و فرزندانش میبیند که بیآنکه مهلتی بدهند و سخنی بپرسند همه را بدم شمشیر میدهند.
بیچاره کودک شیرخوار که در گهواره خوابیده در انتظار پستان مادر است که به لبهای او ساییده شود ناگهان سوزش خنجر را درمییابد که بگلوی نازک او ساییده شده با یک تکانی سرش را از تن جدا میسازد.
بیچاره نوعروس که بسامانِ خانه پرداخته چشم بسوی راه دارد که شوهر جوانش از در درآمده دست بگردن او بیندازد ، ناگهان دُژخیمان را در برابر خود مییابد که نخست پردهی عفتش را دریده سپس با خنجر و نیزه شکمش را پاره میکنند.
اینها دریافتهای من و سوز دل من است. ببینیم مردم آن زمان چه درمییافتهاند و چه گفتاری دربارهی این حوادث جانگداز بر سر زبان داشتهاند. اندکی از گفتارهای مورخ آن زمان را نقل نماییم :
👇
🔸 1ـ3) خردها امروز سستی گرفته (تکهی یک از سه)
یکی از فرقهای آدمیان با جانوران و چهارپایان خرد است که آدمیان دارند و جانوران ندارند. بنیاد آدمیگری «روان» است و یکی از نشانههای روان «خرد» میباشد.
خرد چراغی است که آفریدگار فراراه زندگانی آدمیان داشته تا در روشنایی آن راه آسوده بپیمایند. خرد چشم دل است و جانوران که آن را ندارند چون کورانند.
ما در اینجا بستایش خرد نمیپردازیم. آنچه باید گفت اینست که خرد گاهی سستی میگیرد و به پستی میگراید. استاد خرد آن مردان خدایی و آن آموزگاران آسمانی است که خدا برمیانگیزد. اینست که در هر زمان که مرد خدایی میانهی آدمیان بوده خردها نیرو گرفته و بلندی یافته و جهان حال دیگری پیدا کرده است. سپس هرچه مردم از آن زمان دورتر شدهاند از نیروی خردهای ایشان کاسته است.
ما برای این موضوع مثالهای بسیار از زمان خود داریم. ولی چون نیک و بد کارهای هر زمان را مردمان آن زمان بآسانی درنمییابند و این پس از گذشتن هر دورهایست که عیبهای آن آفتابی میشود از این جهت بهتر میدانیم که نخست مثالی از زمانهای گذشته آورده سپس بزمان خود برگردیم :
هفتصدونودوشش سال از تاریخ هجرت میگذرد سالهاست که تیمور لنگ معروف در نتیجهی لشکرکشیهای بسیار و تاراجها و کشتارهای بیشمار ، فرمانروایان بومی ایران را که به هر سو پراکنده بودند برانداخته و بسراسر این سرزمین دست یافته است. در هر کجا نام «حضرت صاحبقران» است که بر زبانها میرود و به هر کجا که صوفیای یا فقیهی یا شاعری است «مکاشفه»ای ساخته یا حدیثی از اینجا و آنجا بدست آورده یا قصیدهای بافته بنزد او میشتابد و بدان دستاویز نزدیکی باو میجوید.
در این سال تیمور تازه بغداد را بگشاده و در نزدیکیهای ماردین آهنگ تاختن بشام را دارد که آن سرزمینها را هم از گزند و آسیب بیبهره نگزارد و چون یکی از پسران او بنام «عمرشیخ» در فارس است کسانی بطلب او فرستاده که بیاید و دربارهی تاختن بشام با او نیز شور کرده شود.
عمرشیخ با دستهای از سپاه و امیران از شیراز روانه شده با دبدبه و شکوه از راه عراق عرب راه میسپارد. خدا میداند که او و همراهانش مردم را با چه دیده دیده و چه رفتاری با آنان مینمودهاند مردمی را که بارها دههزار یکجا هفتادهزار یکجا سر بریده و آهی نیز نمیکشیدهاند.
منزل منزل راه میبرند. «حضرت صاحبقران بدیدار فرزند دلبند خود مشتاق است و او را طلب فرموده» او باید برود و هرچه زودتر به «اردوی کیوان پوی» برسد. باو چه که در هر منزلی صد گزند بمردم بیچاره میرسد باو چه که کسانش در هر فرودگاهی آتش بدارایی مردم میزنند.
در چهار منزلی بغداد به برابر دیهی بنام «خُرماتو» میرسند. در آن زمان همهی آبادیها از کوچک و بزرگ بارویی گرد خود داشت این دیه برگشتهبخت نیز بارویی دارد. کسان عمرشیخ بطلب کاه و جو و نان نزدیک بارو میروند. روستاییان که نمیشناسند آنان کیستند و سرپرست کاردانی هم ندارند که چارهی کار کند سر از فرمان پیچیده دست رد بر سینهی آن کسان میگزارند.
خبر به پسر تیمور رسیده سخت برآشفته خویشتن بآبادی نزدیک میشود.
چند تن از روستاییان که پشت بامی رفته و تیر و کمان در دست داشتهاند چون کسان نادان و بیسر و پایی بودند و او را نمیشناختند تیر بسوی او میاندازند. او بیشتر برآشفته سپر بِرو کشیده هرچه نزدیکتر میرود و ناگهان تیری بر شکم او رسیده شریانها را پاره میکند و همان دم افتاده جان میسپارد.
دیگر نپرس که چه رو میدهد و چه هنگامهای برپا میشود : سپاهیان از هر سو بجنبش آمده روی بآن دهکدهی تیرهبخت میآورند و در اندکزمانی سراسر آن را زیر و رو کرده زندهای در آن بازنمیگزارند.
بیچاره روستایی که با زن و فرزندان خود باتاق گرمی خزیده و بیخبر از همه جا نشسته ناگهان شمشیرهای آخته بالای سر خود و فرزندانش میبیند که بیآنکه مهلتی بدهند و سخنی بپرسند همه را بدم شمشیر میدهند.
بیچاره کودک شیرخوار که در گهواره خوابیده در انتظار پستان مادر است که به لبهای او ساییده شود ناگهان سوزش خنجر را درمییابد که بگلوی نازک او ساییده شده با یک تکانی سرش را از تن جدا میسازد.
بیچاره نوعروس که بسامانِ خانه پرداخته چشم بسوی راه دارد که شوهر جوانش از در درآمده دست بگردن او بیندازد ، ناگهان دُژخیمان را در برابر خود مییابد که نخست پردهی عفتش را دریده سپس با خنجر و نیزه شکمش را پاره میکنند.
اینها دریافتهای من و سوز دل من است. ببینیم مردم آن زمان چه درمییافتهاند و چه گفتاری دربارهی این حوادث جانگداز بر سر زبان داشتهاند. اندکی از گفتارهای مورخ آن زمان را نقل نماییم :
👇
«در چهار منزلی بغداد بکلاتهی خُرماتو نام رسیدند و در آنجا غله فراوان بود شاهزاده یک دو نوکر فرستاده فرمود که لشکریان را تغار دهند[=میهمانی دهند] و اهل قلعه سر باززده و نوکران بازآمده صورت حال بازنمودند شاهزاده بیالتفاتانه سوار شده برابر آن وحشتآباد آمد و آن قلعه چنان نبود که یک ساعت از ده سوار محافظت توان نمود کردانِ کوتاهاندیشه تیری بطرف سواران انداختند و امیرزاده عمرشیخ را آتش قهر برافروخته و سپر پیش رو آورده نزدیک بارو رفت ناگاه تیر بلا از کمان قضا گشاد یافته بر شریان آن شیر ژیان رسید و همای زندگانی از قفس جسمانی خلاص گردید و در ساعت هلاک شد ع با تیر قضا دفع سپرها هیچست فریاد از نهاد بهادران برآمده فیالحال آن کلاتهی نامبارک را درهم کوفته مجموع آن اشرار را تا اطفال شیرخواره پاره پاره کردند و استخوان شاهزاده را در شیراز سردابه اختیار کرده پنهان نهادند چون آدمی هرآینه ازین مرحلهی اندک بقا رفتنی است و متاع این کاشانه را بجاروب فنا رفتنی عاقل دل درو چرا بندد و کامل اگر بر خود نگرید باری چرا خندد عالمیان را اندوه این عزا گریبان جان گرفته دلها کباب و دیدهها پرآب گشت اما چاره جز صبر و تسلیم نداشتند.
چون نیست ز هرچه هست جز باد بدست چون هست ز هرچه هست نقصان و شکست
انگار که هرچه هست در عالم نیست پندار که هرچه نیست در عالم هست
حضرت صاحبقران منتظر امیرزاده عمرشیخ بود که با او مشورت نموده عازم بلاد شام و مصر شود ناگاه امیر توکل بهادر به اردوی همایون آمده این قصهی پرغصهی امرا را شنوانید همه متحیر شدند نه روی گفتن و نه رای نهفتن ع آه ازین قصه که دردیست که نتوان گفتن عاقبت بر عقل و درایت آن حضرت اعتماد نموده صورت واقعه در خلوتی عرضه داشتند حضرت صاحبقران چون کوه گران سنگ ثبات قدم نمود و آن شربت تلخ مذاق نوشیده و لباس صبر پوشیده تحمل فرمود و دانست که جزع و فزع فایده ندارد ع ای دل ناآزموده وقت جزع نیست بحکم الهی راضی شده صبر فرمود و ترویح روح او را صدقات بمستحقین رسانید ...»
پابرگی :
1ـ مطلعالسعدین سمرقندی حوادث سال 796 (پ = پیمان)
.
چون نیست ز هرچه هست جز باد بدست چون هست ز هرچه هست نقصان و شکست
انگار که هرچه هست در عالم نیست پندار که هرچه نیست در عالم هست
حضرت صاحبقران منتظر امیرزاده عمرشیخ بود که با او مشورت نموده عازم بلاد شام و مصر شود ناگاه امیر توکل بهادر به اردوی همایون آمده این قصهی پرغصهی امرا را شنوانید همه متحیر شدند نه روی گفتن و نه رای نهفتن ع آه ازین قصه که دردیست که نتوان گفتن عاقبت بر عقل و درایت آن حضرت اعتماد نموده صورت واقعه در خلوتی عرضه داشتند حضرت صاحبقران چون کوه گران سنگ ثبات قدم نمود و آن شربت تلخ مذاق نوشیده و لباس صبر پوشیده تحمل فرمود و دانست که جزع و فزع فایده ندارد ع ای دل ناآزموده وقت جزع نیست بحکم الهی راضی شده صبر فرمود و ترویح روح او را صدقات بمستحقین رسانید ...»
پابرگی :
1ـ مطلعالسعدین سمرقندی حوادث سال 796 (پ = پیمان)
.
🔶 «دردها و درمانها» (احمد کسروی) ـ بخش ششم
🔸 خودسری (تکهی ده از یازده)
باین چهار گرفتاری که از آنان شمردم بس میکنم و دوباره میگویم اینان باین راه به ناخواه افتادهاند و جای نکوهش نیست. چنانکه گفتیم این گرفتاریها نتیجهی نبودن راه و انگیزههای دیگر است و کنون بجای نکوهش میباید کوشید و آنان را براه آورد. بویژه جوانان را که با همهی این گناهان بیگناهند و میباید بخودشان وانگزاشت و چگونگی را بآنان فهمانید.
میباید فهمانید که سرخودی و جدااندیشی برای یک توده با مرگ برابر است بلکه مرگ خود همان است. مرگِ یک چیزی جز همان نیست که ذرههایش از کشش افتد و هر یکی جدا از دیگری ایستد. یک توده هنگامی زنده است که یکان یکانش همه در یک راه باشند و بتوانند نیروهای خود را رویهم ریخته نیروی بزرگی پدید آورند. اگر نهچنانست آن مرده است و نام توده را نشاید.
میباید فهمانید که آن مایهی دانشی که اندوختهاید شما را بجایی نرساند و آن به تنهایی جز از این نتیجه ندهد که شما را افزار دست دیگران گرداند چنانکه تاکنون بودهاید و نخواهید توانست انکار نمود.
میباید فهمانید که گرویدن براستی و پشتیبانی از آن نه تنها کمی یک کس نیست ، و دلیل درستی روان و نیرومندی خرد او نیز هست. همیشه مردان بزرگ این خوی را داشتهاند و این ناآگاهی شما است که پیروی از راستی را کمی خود میشمارید.
میباید فهمانید که سخنی را که یکی میگوید آن را گرفتن و برنگهای دیگر انداختن و سرمایهی خودنمایی ساختن از زشتترین کردارهاست و این ناآگاهی دیگری از شماست که زشتی آن و زیان بزرگی را که دربر دارد نمیدانید.
شما چشم باز کرده و هیاهویی را برپا دیدهاید و خود نیز بآن آمیختهاید و از صدها راستی که برای رستگاری در این جهان پرشور و غوغا درباید پاک ناآگاهید. اگر کسی از شما بپرسد زندگی چیست و راه پیشرفت آن کدام است درمانید و بیش از آن نتوانید که بگفتههای پریشان این فیلسوف و آن پرفسور دست یازید. اینهمه از بدخویی مردم گله مینمایید اگر یکی بپرسد خویهای نیک کدام است و راز نیکخویی و بدخویی چیست پاسخ نتوانید. اگر یکی بپرسد نیک و بد را از چه راه توان شناخت و چه پایهای برای آن توان گزاشت ندانید در پاسخ چه گویید. اگر یکی بپرسد جداییِ آدمی و جانوران دیگر چیست سخنی نتوانید. همه چیز بکنار یکی از شما بپرسد و بگوید اینکه شما بسخن هیچ کس گردن نمیگزارید ، دیگران نیز هر یکی همین رفتار را مینماید و با چنین حالی کار یک توده بکجا انجامد هیچ پاسخی نتوانید و ناگزیر شده یاوهبافیهای این و آن را بمیان کشید که آدمی همیشه چنین بوده است و هیچگاه نیکی نپذیرد. اینکه در اینجا و آنجا مینشینید و گله از بدیهای توده مینمایید و گردن میکشید اگر یکی بپرسد بسیار خوب راه چاره چیست آخرین پاسختان آن باشد که «ما نمیشویم» و این پستی و بیرگی را بخود پسندیده زشتی آن را درنیابید.
ببینید چه اندازه بدورید که ما سالهاست میکوشیم و بیآنکه مزدی از شما خواهیم و فزونی جوییم معنی زندگی را بازمینماییم و راه پیشرفت و رستگاری را نشان میدهیم و بچارهی پراکندگیها میکوشیم و با خویهای بد نبرد میکنیم و شما بجای خشنودی بدتان میآید و بجای همراهی و پشتیبانی از در دشمنی میآیید. چه آلودگی بالاتر از این که ما نیکی میکنیم و شما بدی مینمایید. همه چیز بکنار ـ این گامهایی که ما در راه پیراستن زبان برداشتهایم آیا شما امید میداشتید؟!.. آیا امید میداشتید که یکی فارسی ناب نویسد و نوشتههای او را هر خوانندهای بفهمد؟!.. آیا امید میداشتید که کسی زبان پریشان فارسی را بپیراید و پایههایی از روی دانش (از روی زبانشناسی) برای آن گزارد؟!.. هنوز فراموش نشده اینکه صدها کسان با پیراستن زبان دشمنی مینمودند و میگفتند «نشود» و هنوز نوشتههای آنان از میان نرفته است.
آیا گمان میکردید که یک کسی در شرق برخیزد و بر اروپاییان ایراد گیرد و خود آنان سخنانش را بپذیرند و براست دارند؟!.. آیا گمان میبردید که یکی در ایران از دین و از زندگانی و از روان سخن راند و غربیان بنوشتههای او ارج گزارند؟!.. (1) ببینید چه اندازه بدورید که بجای خرسندی و پشتیبانی از در بیگانگی درمیآیید و از این سخنان بیش از آن بهره نمیخواهید که تکههایی را بردارید و برنگ دیگر انداخته سرمایهی خودنمایی سازید. (2) نمیدانم آیا اندازهی آلودگی خودتان را درمییابید یا نه؟!.. نمیدانم از اندازهی بیچارگی خود آگاهید یا نه؟!.. (بمانند آن کسانی که آلودهی رشک پلیدند و باین اندازه بس نکرده بدشمنی و کارشکنی نیز برمیخیزند و من نمیخواهم در اینجا از آنها سخنی رانم).
👇
🔸 خودسری (تکهی ده از یازده)
باین چهار گرفتاری که از آنان شمردم بس میکنم و دوباره میگویم اینان باین راه به ناخواه افتادهاند و جای نکوهش نیست. چنانکه گفتیم این گرفتاریها نتیجهی نبودن راه و انگیزههای دیگر است و کنون بجای نکوهش میباید کوشید و آنان را براه آورد. بویژه جوانان را که با همهی این گناهان بیگناهند و میباید بخودشان وانگزاشت و چگونگی را بآنان فهمانید.
میباید فهمانید که سرخودی و جدااندیشی برای یک توده با مرگ برابر است بلکه مرگ خود همان است. مرگِ یک چیزی جز همان نیست که ذرههایش از کشش افتد و هر یکی جدا از دیگری ایستد. یک توده هنگامی زنده است که یکان یکانش همه در یک راه باشند و بتوانند نیروهای خود را رویهم ریخته نیروی بزرگی پدید آورند. اگر نهچنانست آن مرده است و نام توده را نشاید.
میباید فهمانید که آن مایهی دانشی که اندوختهاید شما را بجایی نرساند و آن به تنهایی جز از این نتیجه ندهد که شما را افزار دست دیگران گرداند چنانکه تاکنون بودهاید و نخواهید توانست انکار نمود.
میباید فهمانید که گرویدن براستی و پشتیبانی از آن نه تنها کمی یک کس نیست ، و دلیل درستی روان و نیرومندی خرد او نیز هست. همیشه مردان بزرگ این خوی را داشتهاند و این ناآگاهی شما است که پیروی از راستی را کمی خود میشمارید.
میباید فهمانید که سخنی را که یکی میگوید آن را گرفتن و برنگهای دیگر انداختن و سرمایهی خودنمایی ساختن از زشتترین کردارهاست و این ناآگاهی دیگری از شماست که زشتی آن و زیان بزرگی را که دربر دارد نمیدانید.
شما چشم باز کرده و هیاهویی را برپا دیدهاید و خود نیز بآن آمیختهاید و از صدها راستی که برای رستگاری در این جهان پرشور و غوغا درباید پاک ناآگاهید. اگر کسی از شما بپرسد زندگی چیست و راه پیشرفت آن کدام است درمانید و بیش از آن نتوانید که بگفتههای پریشان این فیلسوف و آن پرفسور دست یازید. اینهمه از بدخویی مردم گله مینمایید اگر یکی بپرسد خویهای نیک کدام است و راز نیکخویی و بدخویی چیست پاسخ نتوانید. اگر یکی بپرسد نیک و بد را از چه راه توان شناخت و چه پایهای برای آن توان گزاشت ندانید در پاسخ چه گویید. اگر یکی بپرسد جداییِ آدمی و جانوران دیگر چیست سخنی نتوانید. همه چیز بکنار یکی از شما بپرسد و بگوید اینکه شما بسخن هیچ کس گردن نمیگزارید ، دیگران نیز هر یکی همین رفتار را مینماید و با چنین حالی کار یک توده بکجا انجامد هیچ پاسخی نتوانید و ناگزیر شده یاوهبافیهای این و آن را بمیان کشید که آدمی همیشه چنین بوده است و هیچگاه نیکی نپذیرد. اینکه در اینجا و آنجا مینشینید و گله از بدیهای توده مینمایید و گردن میکشید اگر یکی بپرسد بسیار خوب راه چاره چیست آخرین پاسختان آن باشد که «ما نمیشویم» و این پستی و بیرگی را بخود پسندیده زشتی آن را درنیابید.
ببینید چه اندازه بدورید که ما سالهاست میکوشیم و بیآنکه مزدی از شما خواهیم و فزونی جوییم معنی زندگی را بازمینماییم و راه پیشرفت و رستگاری را نشان میدهیم و بچارهی پراکندگیها میکوشیم و با خویهای بد نبرد میکنیم و شما بجای خشنودی بدتان میآید و بجای همراهی و پشتیبانی از در دشمنی میآیید. چه آلودگی بالاتر از این که ما نیکی میکنیم و شما بدی مینمایید. همه چیز بکنار ـ این گامهایی که ما در راه پیراستن زبان برداشتهایم آیا شما امید میداشتید؟!.. آیا امید میداشتید که یکی فارسی ناب نویسد و نوشتههای او را هر خوانندهای بفهمد؟!.. آیا امید میداشتید که کسی زبان پریشان فارسی را بپیراید و پایههایی از روی دانش (از روی زبانشناسی) برای آن گزارد؟!.. هنوز فراموش نشده اینکه صدها کسان با پیراستن زبان دشمنی مینمودند و میگفتند «نشود» و هنوز نوشتههای آنان از میان نرفته است.
آیا گمان میکردید که یک کسی در شرق برخیزد و بر اروپاییان ایراد گیرد و خود آنان سخنانش را بپذیرند و براست دارند؟!.. آیا گمان میبردید که یکی در ایران از دین و از زندگانی و از روان سخن راند و غربیان بنوشتههای او ارج گزارند؟!.. (1) ببینید چه اندازه بدورید که بجای خرسندی و پشتیبانی از در بیگانگی درمیآیید و از این سخنان بیش از آن بهره نمیخواهید که تکههایی را بردارید و برنگ دیگر انداخته سرمایهی خودنمایی سازید. (2) نمیدانم آیا اندازهی آلودگی خودتان را درمییابید یا نه؟!.. نمیدانم از اندازهی بیچارگی خود آگاهید یا نه؟!.. (بمانند آن کسانی که آلودهی رشک پلیدند و باین اندازه بس نکرده بدشمنی و کارشکنی نیز برمیخیزند و من نمیخواهم در اینجا از آنها سخنی رانم).
👇
چون راه را از دست دادهاید کدام کاریست که بکنید و ناستوده نباشد. از چند سالست چاپ کردن کتابهای کهن رواج یافته. چون چند کسی از شرقشناسان آن را کردهاند صدها کسان پیروی از ایشان مینمایند و هر یکی یک یا دو کتابی را بدست آورده با یک آب و تابی بچاپ میرسانند. دلم میخواهد یکی بپرسد آیا سود اینها چیست؟!. دلم میخواهد فرصت داشتمی و چند کتابی را از آنها برگرفتمی و زشتیهای آن را بازنمودمی تا دانسته شدی که اینان تا چه اندازه از شناسایی نیک و بد بیبهرهاند. (3)
پابرگیها :
1ـ اشارهایست به ترجمهی بخشهایی از کتاب «آیین» به زبانهای اروپایی (نک. پیمان سال یکم شمارهی دوازدهم صفحهی 34 و نیز کتاب پرسش و پاسخ ، صفحهی 2). باید دانست که بخش یکم این کتاب به عربی با نام «الطریقه» ترجمه شده و در مصر بچاپ رسیده و بر مصریان و اعراب نیز تأثیر خود را گزاشته. ـ و
2ـ یکی از اینها سالها پس از کشته شدن نویسنده ، بیباکانه مثالی را از کتاب «آیین» بیآنکه بخواهد «برنگ دیگری» اندازد در گفتار خود آورده است. چنانکه گفتیم اینها یک و دو تن نبودهاند و باید بهنگام خود پرده از روی کارهاشان برداشت. ـ و
3ـ گرفتاری تودهای را دریابید که چنین کسانی «بزرگان» ، «ادبا» و «پژوهشگران» او میباشند! ـ و
.
پابرگیها :
1ـ اشارهایست به ترجمهی بخشهایی از کتاب «آیین» به زبانهای اروپایی (نک. پیمان سال یکم شمارهی دوازدهم صفحهی 34 و نیز کتاب پرسش و پاسخ ، صفحهی 2). باید دانست که بخش یکم این کتاب به عربی با نام «الطریقه» ترجمه شده و در مصر بچاپ رسیده و بر مصریان و اعراب نیز تأثیر خود را گزاشته. ـ و
2ـ یکی از اینها سالها پس از کشته شدن نویسنده ، بیباکانه مثالی را از کتاب «آیین» بیآنکه بخواهد «برنگ دیگری» اندازد در گفتار خود آورده است. چنانکه گفتیم اینها یک و دو تن نبودهاند و باید بهنگام خود پرده از روی کارهاشان برداشت. ـ و
3ـ گرفتاری تودهای را دریابید که چنین کسانی «بزرگان» ، «ادبا» و «پژوهشگران» او میباشند! ـ و
.
🔶 «تاریخ و پندهایش» ، احمد کسروی (بخش سوم : خرد ، دین ، سرفرازی)
🔸 1ـ3) خردها امروز سستی گرفته (تکهی دو از سه)
مردان خدا آموزگاران خِردند و این در سایهی پیدایش ایشان است که خردها نیرو گرفته بر جهانیان کارفرما میشود.
آن داستان دلگداز خُرماتو نمونهای از ستمهای تیمور و کسان اوست. و چون ما از سستی خردها گفتگو داریم و آن داستان را بر سخن خود گواه آوردهایم اینک نکتهی چندی را یادآور میشویم :
1ـ پسر تیمور که با تیر یکی از روستاییان کشته شده بود بحکم عدل و خرد بایستی جز آن یک تن بدیگری گزند نرسانند. اگرهم ستمکاری مینمودند بکشتن آن چند تن که در پشت بام پهلوی آن روستایی بودند بسنده کنند. اگر تندروی میکردند دیه را ویرانه نموده مردمش را پراکنده سازند. اگر از این حد هم میگذشتند بیش از آن نبایستی بکنند که همهی مردان دیه را از تیغ بگذرانند.
کشتن زنان بیگناه و بریدن سر کودکان شیرخوار نه تنها با قانون عدل سازگار نیست آیین ستمگری نیز از آن بیزار است.
خواهید گفت مگر تیمور و کسان او پایبند عدل و خرد بودند یا خود آنان قانون و آیین میشناختند که چنین ایرادی بر آنان گرفته شود؟!
میگویم : راست است که این کسان با ستمکاری بزرگ شده با خرد و دادگری سر و کار نداشتند. چیزی که هست هر ستمگری جز بستمهایی که مردم آسان میشمارند و تاب دیدن و شنیدن آنها را دارند دلیری نمیکند. مگر ستمگرِ بسیار خیرهروی و خونخواری باشد.
تیمور و کسان او هرچه بودند پروردهی این خاک و مرز و بوم بودند. که اگر خردها سستی نگرفته و مردم آن ستمگریها را آسان نمیشماردند آنان نمیتوانستند در ستمکاری تا آن حد پیش روند و بدستاویز کشته شدن یک تن دیهی را ویرانه نموده خنجر بگلوی کودکان شیرخوار بکشند.
بویژه که تیمور با آنکه گرگ درندهای بیش نبود همیشه دم از دینداری زده بمردمفریبی پایبند بود چنانکه به هر کجا که صوفی خانقاهنشینی سراغ میگرفت بدیدن او شتافت و بدینسان خود را پایبند خدا و دین نشان میداد.
اگر خردها پستی نگرفته و مردم ، پشمینهپوشی و خانقاهنشینی را دین نمیپنداشتند و بمردمی و آدمیگری که بنیاد دین است پایبند بوده نیکی ببندگان خدا را بهترین عبادت میشماردند ناگزیر تیمور هم بجای رفتن بدیدار خانقاهنشینان بدلجویی بندگان خدا کوشیده آزار و ستم کم مینمود.
اگر خردها بپستی نگراییده مردم از آن خونخواریهای ددانهی تیمور و کسان او بیزار بوده و بر شنیدن و دیدن آن تاب نمیآوردند ناچار بجوش و جنبش برمیخاستند که اگرهم کاری از پیش نمیبردند باری آوازهی نفرین و بدگویی ایشان بگوش تیمور رسیده به هر حال بیاثر نمیماند. اگر از هیچ راه نبود باری آن صوفیان خانقاهنشین که تیمور بدیدار آنان میشتافت جوش و جنبش مردم را بگوش او رسانیده اگر بریاکاری هم بود زبان بنکوهش ستم و بیداد او باز مینمودند.
از هر سو که نگاه میکنیم مردم آن زمان کشتارها و خونخواریهای تیمور و همکاران او را عیب نشمرده و آن را جزو سیاست جهانگیری و جهانداری میشماردهاند. بدانسان که امروز مردم اروپا بخونخواریها و کینهاندوزیهای خود نام سیاست و وطنپرستی دادهاند. (1)
اینهاست که ما دلیل سستی و پستی خردها میشماریم. اگر خردها سستی نداشت کشتار بیگناهان کجا و سیاست جهانداری کجا؟ امروز هم کینهتوزی و بخون یکدیگر تشنه بودن کجا و وطنپرستی کجا؟!
2ـ بگفتهی مورخ چون خبر کشته شدن عمرشیخ بتیمور رسید «بحکم الهی راضی شده صبر فرمود و ترویح روح او را صدقات بمستحقین رسانید». این چه خردی است که کسانی بدستاویز کشته شدن یک تنی دیهی را از بن براندازند و زن و مرد را آغشتهی خون سازند و بر کودکان شیرخوار نیز دریغ ننمایند از سوی دیگر برای آسایش روان کشته شده صدقه بمستحقین برسانند؟! اگر اینان بیدین بودهاند پس این صدقه دادن برای چیست؟! اگر دین داشتهاند پس آن کشتار بیگناهان برای چیست؟! نیست مگر اینکه آن زشتکاریها و خونخواریها عادی گردیده بوده و مردم از پستی خردها آنها را آسان میشماردهاند.
3ـ خود مورخ را میبینیم که کشتار مردم یک دیه را بدستاویز گناه یک تن از ایشان که زشتترین ستمی است با زبان آرام و عادی یاد میکند و بر کشته شدن زنان و کودکان تأثری از خود نشان نمیدهد ولی از یاد کشته شدن عمرشیخ بنوحهسرایی و سوگواری برمیخیزد و «دلها را کباب و چشمها را پر آب» شمرده جهان را بیوفا میانگارد که «عاقل دل درو چرا بندد و کامل اگر بر خود نگرید چرا خندد».
این شیوهی بسیاری از مورخان است که کشتارهایی که تیمور و همکاران او کردهاند و ملیونها زن و مرد و بزرگ و کوچک را نابود ساختهاند با زبان آرام میسرایند ولی کشته شدن یک شاهزادهی تیموری را اندوه بزرگی بجهان و جهانیان میانگارند و رشتهی سخن را از دست هِشته بناله و سوگواری برمیخیزند.
👇
🔸 1ـ3) خردها امروز سستی گرفته (تکهی دو از سه)
مردان خدا آموزگاران خِردند و این در سایهی پیدایش ایشان است که خردها نیرو گرفته بر جهانیان کارفرما میشود.
آن داستان دلگداز خُرماتو نمونهای از ستمهای تیمور و کسان اوست. و چون ما از سستی خردها گفتگو داریم و آن داستان را بر سخن خود گواه آوردهایم اینک نکتهی چندی را یادآور میشویم :
1ـ پسر تیمور که با تیر یکی از روستاییان کشته شده بود بحکم عدل و خرد بایستی جز آن یک تن بدیگری گزند نرسانند. اگرهم ستمکاری مینمودند بکشتن آن چند تن که در پشت بام پهلوی آن روستایی بودند بسنده کنند. اگر تندروی میکردند دیه را ویرانه نموده مردمش را پراکنده سازند. اگر از این حد هم میگذشتند بیش از آن نبایستی بکنند که همهی مردان دیه را از تیغ بگذرانند.
کشتن زنان بیگناه و بریدن سر کودکان شیرخوار نه تنها با قانون عدل سازگار نیست آیین ستمگری نیز از آن بیزار است.
خواهید گفت مگر تیمور و کسان او پایبند عدل و خرد بودند یا خود آنان قانون و آیین میشناختند که چنین ایرادی بر آنان گرفته شود؟!
میگویم : راست است که این کسان با ستمکاری بزرگ شده با خرد و دادگری سر و کار نداشتند. چیزی که هست هر ستمگری جز بستمهایی که مردم آسان میشمارند و تاب دیدن و شنیدن آنها را دارند دلیری نمیکند. مگر ستمگرِ بسیار خیرهروی و خونخواری باشد.
تیمور و کسان او هرچه بودند پروردهی این خاک و مرز و بوم بودند. که اگر خردها سستی نگرفته و مردم آن ستمگریها را آسان نمیشماردند آنان نمیتوانستند در ستمکاری تا آن حد پیش روند و بدستاویز کشته شدن یک تن دیهی را ویرانه نموده خنجر بگلوی کودکان شیرخوار بکشند.
بویژه که تیمور با آنکه گرگ درندهای بیش نبود همیشه دم از دینداری زده بمردمفریبی پایبند بود چنانکه به هر کجا که صوفی خانقاهنشینی سراغ میگرفت بدیدن او شتافت و بدینسان خود را پایبند خدا و دین نشان میداد.
اگر خردها پستی نگرفته و مردم ، پشمینهپوشی و خانقاهنشینی را دین نمیپنداشتند و بمردمی و آدمیگری که بنیاد دین است پایبند بوده نیکی ببندگان خدا را بهترین عبادت میشماردند ناگزیر تیمور هم بجای رفتن بدیدار خانقاهنشینان بدلجویی بندگان خدا کوشیده آزار و ستم کم مینمود.
اگر خردها بپستی نگراییده مردم از آن خونخواریهای ددانهی تیمور و کسان او بیزار بوده و بر شنیدن و دیدن آن تاب نمیآوردند ناچار بجوش و جنبش برمیخاستند که اگرهم کاری از پیش نمیبردند باری آوازهی نفرین و بدگویی ایشان بگوش تیمور رسیده به هر حال بیاثر نمیماند. اگر از هیچ راه نبود باری آن صوفیان خانقاهنشین که تیمور بدیدار آنان میشتافت جوش و جنبش مردم را بگوش او رسانیده اگر بریاکاری هم بود زبان بنکوهش ستم و بیداد او باز مینمودند.
از هر سو که نگاه میکنیم مردم آن زمان کشتارها و خونخواریهای تیمور و همکاران او را عیب نشمرده و آن را جزو سیاست جهانگیری و جهانداری میشماردهاند. بدانسان که امروز مردم اروپا بخونخواریها و کینهاندوزیهای خود نام سیاست و وطنپرستی دادهاند. (1)
اینهاست که ما دلیل سستی و پستی خردها میشماریم. اگر خردها سستی نداشت کشتار بیگناهان کجا و سیاست جهانداری کجا؟ امروز هم کینهتوزی و بخون یکدیگر تشنه بودن کجا و وطنپرستی کجا؟!
2ـ بگفتهی مورخ چون خبر کشته شدن عمرشیخ بتیمور رسید «بحکم الهی راضی شده صبر فرمود و ترویح روح او را صدقات بمستحقین رسانید». این چه خردی است که کسانی بدستاویز کشته شدن یک تنی دیهی را از بن براندازند و زن و مرد را آغشتهی خون سازند و بر کودکان شیرخوار نیز دریغ ننمایند از سوی دیگر برای آسایش روان کشته شده صدقه بمستحقین برسانند؟! اگر اینان بیدین بودهاند پس این صدقه دادن برای چیست؟! اگر دین داشتهاند پس آن کشتار بیگناهان برای چیست؟! نیست مگر اینکه آن زشتکاریها و خونخواریها عادی گردیده بوده و مردم از پستی خردها آنها را آسان میشماردهاند.
3ـ خود مورخ را میبینیم که کشتار مردم یک دیه را بدستاویز گناه یک تن از ایشان که زشتترین ستمی است با زبان آرام و عادی یاد میکند و بر کشته شدن زنان و کودکان تأثری از خود نشان نمیدهد ولی از یاد کشته شدن عمرشیخ بنوحهسرایی و سوگواری برمیخیزد و «دلها را کباب و چشمها را پر آب» شمرده جهان را بیوفا میانگارد که «عاقل دل درو چرا بندد و کامل اگر بر خود نگرید چرا خندد».
این شیوهی بسیاری از مورخان است که کشتارهایی که تیمور و همکاران او کردهاند و ملیونها زن و مرد و بزرگ و کوچک را نابود ساختهاند با زبان آرام میسرایند ولی کشته شدن یک شاهزادهی تیموری را اندوه بزرگی بجهان و جهانیان میانگارند و رشتهی سخن را از دست هِشته بناله و سوگواری برمیخیزند.
👇
نه اینکه این یک کار زبانی آنان بوده یا بتملق و چاپلوسی بآن شیوه میگراییدهاند. بلکه از پستی خرد کشته شدن ملیونها ایرانی و ویران گردیدن ملیونها خاندانها را در راه جهانگیری و جهانداری کسانی آسان میشماردهاند و ایرادی بر آن خونخواریها نداشتهاند. ولی کشته شدن یک شاهزادهی تیموری را اندوه بزرگی میدانستهاند.
پابرگی :
1ـ این گفتار در سال 1934 (اسفند 1312) نوشته شده. گذشته از جنگ جهانی یکم ، در آن زمان خونریزیهای فراوانی از اروپاییان در یادها بود از جمله رفتار وحشیانهی بلژیکیها با مردم کنگو که بمرگ ملیونها تن از ایشان انجامید. هنوز کینهتوزیهای اروپاییان از یکدیگر که بجنگ جهانی دوم انجامید و خونریزیهای پس از آن همچون رفتار دُژخویانهی فرانسویها در الجزایر در راه بود.
کسانی بیآنکه از اندیشههای کسروی و راه پاکدینی آگاهی بدارند ، او را با واژهی «میهنپرست» ستودهاند. آری! کسروی براستی میهنپرست بود. ولی باید بیاد داشت که آنچه او میهنپرستی میشمرد با ناسیونالیزم فرنگیها جدایی دارد. کسانی که نوشتههای بیشتری ازو خواندهاند ، برای مثال کتابهای «ورجاوندبنیاد» یا «از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟» ، این را دریافتهاند. در همینجا خوانندهی باریکبین درمییابد که نویسنده میهنپرستی توأم با بدخواهی بهمسایگان یا کینهتوزی با ایشان و دیگر تودههای ناتوان را یک گمراهی میشمارد.
.
پابرگی :
1ـ این گفتار در سال 1934 (اسفند 1312) نوشته شده. گذشته از جنگ جهانی یکم ، در آن زمان خونریزیهای فراوانی از اروپاییان در یادها بود از جمله رفتار وحشیانهی بلژیکیها با مردم کنگو که بمرگ ملیونها تن از ایشان انجامید. هنوز کینهتوزیهای اروپاییان از یکدیگر که بجنگ جهانی دوم انجامید و خونریزیهای پس از آن همچون رفتار دُژخویانهی فرانسویها در الجزایر در راه بود.
کسانی بیآنکه از اندیشههای کسروی و راه پاکدینی آگاهی بدارند ، او را با واژهی «میهنپرست» ستودهاند. آری! کسروی براستی میهنپرست بود. ولی باید بیاد داشت که آنچه او میهنپرستی میشمرد با ناسیونالیزم فرنگیها جدایی دارد. کسانی که نوشتههای بیشتری ازو خواندهاند ، برای مثال کتابهای «ورجاوندبنیاد» یا «از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟» ، این را دریافتهاند. در همینجا خوانندهی باریکبین درمییابد که نویسنده میهنپرستی توأم با بدخواهی بهمسایگان یا کینهتوزی با ایشان و دیگر تودههای ناتوان را یک گمراهی میشمارد.
.
🔶 «دردها و درمانها» (احمد کسروی) ـ بخش ششم
🔸 خودسری (تکهی یازده از یازده)
اینان آن نمیدانند که قرنهای گذشته برای شرق زمان آلودگی و گرفتاری بوده و مردانی که در آن زمانها برخاستهاند و سخنانی که سرودهاند شایستهی همان زمانها بوده. اگر در آن زمانها یک مرد برجستهای برخاستی ناگزیر مردم را تکان دادی. این نمیدانند که از کتابهای آنها جز زیان برنخیزد. این نمیدانند که غربیان اگر آنها را بچاپ میرسانند و پراکنده مینمایند برای اینست که شرقیان را به همان حال که بودهاند آرزو میدارند و تکان و پیشرفت آنان را دوست نمیدارند. (1)
و چون یک زمینه با گفت و شنود روشنتر گردد در پایانِ گفتار گفت و شنودی را که در سال پیش مرا با یکی رو داده در اینجا میآورم و این نمونهایست که چگونه اینان معنی هیچ چیز را نمیفهمند و گیجوار تکانی بخود میدهند و زندگی بسر میبرند : مردی نزد من آمده با بودن کسانی چنین گفت : من میخواهم نویسنده باشم و یک رشته گفتارهایی دربارهی نیکخویی و آیین زندگانی (بگفتهی خودش اخلاقی و اجتماعی) نوشتهام و میخواهم شما آنها را بخوانید و اندیشهی خود را دربارهی آن بگویید. من سر پیش انداخته نخواستم پاسخی دهم ، و چون دوباره پرسید گفتم : بهتر است این را از دیگری بخواهید. گفت : چرا؟!. گفتم این کار را که میخواهی پیش گیری ما زیانآور میشناسیم و نمیخواهیم شما را در آن کار یاوری کنیم. با شگفت پرسید : چهسان مگر کشور نویسنده نمیخواهد؟!. گفتم شما نخست بگویید : نویسندگی چیست و برای چیست؟!.. این از کجاست که باید کسانی بدیگران آموزگار و پندآموز باشند؟!.. آیا انگیزهی آن چیست؟!.. گفت : این دیگر انگیزه نمیخواهد امروز در همه جا نویسندگان هستند همچون ویکتور هوگو و آناتول فرانس و ویلز و دیگران. گفتم این پاسخ عامیانه است ، این شیوهی عامیان است که یک چیز را که بسیار دیدهاند و خو گرفتهاند انگیزهی آن را نیندیشند و اگر کسی پرسش کرد در شگفت شوند.
اگر از یک عامی بپرسید : شب و روز از کجا پدید میآید؟!. در شگفت شود و پاسخ دهد : «شب و روز دیگر از کجا نمیخواهد. شب و روز همیشه بوده است و پی هم آید و رود». شما نیز چنان پاسخ میدهید. من خودم پاسخ پرسش را میدهم و انگیزهی آموزگاری و پندآموزی را روشن میگردانم :
آدمیان ناگزیرند که جهان را بشناسند و معنی زندگی را دریابند و اینها چیزهاییست که مردمان سر خود نتوانند شناخت و اگر بسر خود باشند بکشاکش برخیزند و هر گروهی بجهان معنی دیگر دهند. از آنسوی برای زندگی یک راه بخردانه میخواهد که در این باره نیز مردم بسر خود بجایی نرسند و از هم پراکنده و دور باشند. همچنین آدمی را خویهای نیک و بد هر دو هست و باید آنها را نیک از بد جدا گردانید و مردم را به پیروی از خویهای نیک و به پرهیز از خویهای بد واداشت.
این سه زمینه است که باید بمردم یاد داد. ولی اینها هر سه بهم پیوسته است و یک توده تا نخست معنی درست زندگی را نشناسد آیینی برای زندگانی نخواهد داشت و خویهای نیک و بد را از هم بازنخواهد شناخت. شما ببینید همین اکنون چند اندیشه دربارهی جهان درمیانست : یکی اندیشهی خراباتیان که جهان را یک دستگاه بیهودهای میشمارند و برآنند که باید زندگی را با مستی و ناآگاهی بسر داد. دیگری اندیشهی صوفیان که میگویند خدا را با دیده میبینیم و برآنند که باید از خوشیها چشم پوشیده بسختیکشی خود را بخدا رسانند. دیگری اندیشهی فیلسوفان است که آدمی را با چهارپایان و ددان یکسان میشمارند و زندگی را جز نبرد و زورآزمایی نمیشناسند. دیگری اندیشهی کیشها که آفرینش را سراپا از بهر چند کسی میشمارند و برآنند که باید بخشنودی آنان کوشید و بمیانجیگری آنان باید طلب بهشت نمود. پیداست که اینها باهم ناسازگار است و هر یکی از آنها آیین دیگری برای زندگی میخواهد و خویهای دیگری را نیک یا بد میشناسد. شما اگر جهان را با دیدهی صوفیان بینید نباید ارجی ببازرگانی و کشاورزی و آبادی کشور و مانند اینها گزارید و از خویها نیز گوشهگیری و خاموشی و سستی و مانند اینها را پسندید. ولی اگر آن را با دیدهی فیلسوفان ببینید باید درپی زورآزمایی و ناتوانکشی و پولاندوزی باشید و از خویها نیز آز و دغلکاری و کوشش و مانند اینها را برگزینید ، همچنین با دیگر اندیشهها که هر یکی خواست دیگری میدارد.
👇
🔸 خودسری (تکهی یازده از یازده)
اینان آن نمیدانند که قرنهای گذشته برای شرق زمان آلودگی و گرفتاری بوده و مردانی که در آن زمانها برخاستهاند و سخنانی که سرودهاند شایستهی همان زمانها بوده. اگر در آن زمانها یک مرد برجستهای برخاستی ناگزیر مردم را تکان دادی. این نمیدانند که از کتابهای آنها جز زیان برنخیزد. این نمیدانند که غربیان اگر آنها را بچاپ میرسانند و پراکنده مینمایند برای اینست که شرقیان را به همان حال که بودهاند آرزو میدارند و تکان و پیشرفت آنان را دوست نمیدارند. (1)
و چون یک زمینه با گفت و شنود روشنتر گردد در پایانِ گفتار گفت و شنودی را که در سال پیش مرا با یکی رو داده در اینجا میآورم و این نمونهایست که چگونه اینان معنی هیچ چیز را نمیفهمند و گیجوار تکانی بخود میدهند و زندگی بسر میبرند : مردی نزد من آمده با بودن کسانی چنین گفت : من میخواهم نویسنده باشم و یک رشته گفتارهایی دربارهی نیکخویی و آیین زندگانی (بگفتهی خودش اخلاقی و اجتماعی) نوشتهام و میخواهم شما آنها را بخوانید و اندیشهی خود را دربارهی آن بگویید. من سر پیش انداخته نخواستم پاسخی دهم ، و چون دوباره پرسید گفتم : بهتر است این را از دیگری بخواهید. گفت : چرا؟!. گفتم این کار را که میخواهی پیش گیری ما زیانآور میشناسیم و نمیخواهیم شما را در آن کار یاوری کنیم. با شگفت پرسید : چهسان مگر کشور نویسنده نمیخواهد؟!. گفتم شما نخست بگویید : نویسندگی چیست و برای چیست؟!.. این از کجاست که باید کسانی بدیگران آموزگار و پندآموز باشند؟!.. آیا انگیزهی آن چیست؟!.. گفت : این دیگر انگیزه نمیخواهد امروز در همه جا نویسندگان هستند همچون ویکتور هوگو و آناتول فرانس و ویلز و دیگران. گفتم این پاسخ عامیانه است ، این شیوهی عامیان است که یک چیز را که بسیار دیدهاند و خو گرفتهاند انگیزهی آن را نیندیشند و اگر کسی پرسش کرد در شگفت شوند.
اگر از یک عامی بپرسید : شب و روز از کجا پدید میآید؟!. در شگفت شود و پاسخ دهد : «شب و روز دیگر از کجا نمیخواهد. شب و روز همیشه بوده است و پی هم آید و رود». شما نیز چنان پاسخ میدهید. من خودم پاسخ پرسش را میدهم و انگیزهی آموزگاری و پندآموزی را روشن میگردانم :
آدمیان ناگزیرند که جهان را بشناسند و معنی زندگی را دریابند و اینها چیزهاییست که مردمان سر خود نتوانند شناخت و اگر بسر خود باشند بکشاکش برخیزند و هر گروهی بجهان معنی دیگر دهند. از آنسوی برای زندگی یک راه بخردانه میخواهد که در این باره نیز مردم بسر خود بجایی نرسند و از هم پراکنده و دور باشند. همچنین آدمی را خویهای نیک و بد هر دو هست و باید آنها را نیک از بد جدا گردانید و مردم را به پیروی از خویهای نیک و به پرهیز از خویهای بد واداشت.
این سه زمینه است که باید بمردم یاد داد. ولی اینها هر سه بهم پیوسته است و یک توده تا نخست معنی درست زندگی را نشناسد آیینی برای زندگانی نخواهد داشت و خویهای نیک و بد را از هم بازنخواهد شناخت. شما ببینید همین اکنون چند اندیشه دربارهی جهان درمیانست : یکی اندیشهی خراباتیان که جهان را یک دستگاه بیهودهای میشمارند و برآنند که باید زندگی را با مستی و ناآگاهی بسر داد. دیگری اندیشهی صوفیان که میگویند خدا را با دیده میبینیم و برآنند که باید از خوشیها چشم پوشیده بسختیکشی خود را بخدا رسانند. دیگری اندیشهی فیلسوفان است که آدمی را با چهارپایان و ددان یکسان میشمارند و زندگی را جز نبرد و زورآزمایی نمیشناسند. دیگری اندیشهی کیشها که آفرینش را سراپا از بهر چند کسی میشمارند و برآنند که باید بخشنودی آنان کوشید و بمیانجیگری آنان باید طلب بهشت نمود. پیداست که اینها باهم ناسازگار است و هر یکی از آنها آیین دیگری برای زندگی میخواهد و خویهای دیگری را نیک یا بد میشناسد. شما اگر جهان را با دیدهی صوفیان بینید نباید ارجی ببازرگانی و کشاورزی و آبادی کشور و مانند اینها گزارید و از خویها نیز گوشهگیری و خاموشی و سستی و مانند اینها را پسندید. ولی اگر آن را با دیدهی فیلسوفان ببینید باید درپی زورآزمایی و ناتوانکشی و پولاندوزی باشید و از خویها نیز آز و دغلکاری و کوشش و مانند اینها را برگزینید ، همچنین با دیگر اندیشهها که هر یکی خواست دیگری میدارد.
👇
اکنون همگی این اندیشهها در ایران پراکنده است و شما که میخواهید بمردم گفتگو از نیکخویی و آیین زندگی نمایید و گفتار نویسید نخست باید دید جهان را با چه دیده میبینید و کدام یکی از این اندیشهها را برمیگزینید و پس از آن از آیین زندگانی و خویهای نیک و بد بسخن برخیزید. اینکه امروز بلهوسانی خامه بدست میگیرند و چیزهای بیسر و بُنی را که از اندیشهشان گذشته برشتهی نوشتن میکشند و آب صد دره را بهم میآمیزند جز گمراهی نیست. آن نویسندهای که امروز ستایش از صوفیان یا خراباتیان مینماید و فردا گفتار دربارهی کوشش مینویسد نوشته دربارهی نافهمی خود بدست مردم میدهد.
یک آموزگار یا یک راهنما باید دانش باندازه دارد و آنگاه یکی از راههایی را که هست دنبال نماید و یا خود راهی بروی مردم باز کند و آن را آشکاره گوید تا مردم بدانند چه میخواهد و چه میآموزد. اینست آنچه در پیرامون پندآموزی باید گفت اینست انگیزهی آنکه کسانی بمردم راهنمایی کنند. کنون بگو آیا تو اینها را میپذیری یا نه؟!.. اگر نمیپذیری بگو خودت چه انگیزهی دیگری میشناسی؟!.. اگر کسی ایراد کرد و گفت پندآموزی برای چیست چه پاسخ باو دهی؟!.. و اگر آن را که ما گفتیم میپذیری باید خَستُوان باشی که این گفتارها که نوشتهای بیهوده است.
اینها را که میگفتم گوش میداد و چون بپایان رسید بیآنکه پاسخی دهد برخاست و پیداست که تا آنگاه چنین سخنانی را نشنیده و هیچگاه نیندیشیده بود که نویسندگی چیست و برای چیست.
پابرگی :
1ـ بعنوان نمونهای از نخستین کوششهای پلیدانهی ایشان اوقاف گیب (E.J.W. Gibb Memorial Trust) را میتوان نام برد : یکی در انگلستان وصیت کرده که داراییش را در راه چاپ کتابهای کهن شرقی بکار گیرند. آیا ما نباید از خود بپرسیم این چه علتی داشته؟! آتش این مهر و شور بکتابهای دورهی زبونی شرقیان چگونه در دل یک انگلیسی زبانهزن گردیده؟! چرا نخواسته شرقیان با آن پول دانشگاه و آزمایشگاه بسازند؟! چرا داراییش را در راه ساخت بیمارستان و یتیمخانه بکار نینداخته؟! ـ و
.
یک آموزگار یا یک راهنما باید دانش باندازه دارد و آنگاه یکی از راههایی را که هست دنبال نماید و یا خود راهی بروی مردم باز کند و آن را آشکاره گوید تا مردم بدانند چه میخواهد و چه میآموزد. اینست آنچه در پیرامون پندآموزی باید گفت اینست انگیزهی آنکه کسانی بمردم راهنمایی کنند. کنون بگو آیا تو اینها را میپذیری یا نه؟!.. اگر نمیپذیری بگو خودت چه انگیزهی دیگری میشناسی؟!.. اگر کسی ایراد کرد و گفت پندآموزی برای چیست چه پاسخ باو دهی؟!.. و اگر آن را که ما گفتیم میپذیری باید خَستُوان باشی که این گفتارها که نوشتهای بیهوده است.
اینها را که میگفتم گوش میداد و چون بپایان رسید بیآنکه پاسخی دهد برخاست و پیداست که تا آنگاه چنین سخنانی را نشنیده و هیچگاه نیندیشیده بود که نویسندگی چیست و برای چیست.
پابرگی :
1ـ بعنوان نمونهای از نخستین کوششهای پلیدانهی ایشان اوقاف گیب (E.J.W. Gibb Memorial Trust) را میتوان نام برد : یکی در انگلستان وصیت کرده که داراییش را در راه چاپ کتابهای کهن شرقی بکار گیرند. آیا ما نباید از خود بپرسیم این چه علتی داشته؟! آتش این مهر و شور بکتابهای دورهی زبونی شرقیان چگونه در دل یک انگلیسی زبانهزن گردیده؟! چرا نخواسته شرقیان با آن پول دانشگاه و آزمایشگاه بسازند؟! چرا داراییش را در راه ساخت بیمارستان و یتیمخانه بکار نینداخته؟! ـ و
.
🔶 «تاریخ و پندهایش» ، احمد کسروی (بخش سوم : خرد ، دین ، سرفرازی)
🔸 1ـ3) خردها امروز سستی گرفته (تکهی سه از سه)
یکی از بهترین نمونهی بیخردی مورخان کار جوینی است که آنهمه خونخواریهای چنگیزخان و پسران او را که میسراید در کمتر جایی بسوگواری برمیخیزد. ولی چون بداستان کشته شدن رکنالدین پسر خوارزمشاه که جوان بیارجی بیش نبوده میرسد ناگهان بنوحهسرایی برمیخیزد و با آن عبارتهای سنگین و نازیبای خود گله از روزگار میسراید. چاپلوسیهایی که این مرد از چنگیز و خاندان او کرده چون چاکرِ دربار آنان بوده بَرو میبخشیم. اما چاپلوسیهایش از سلطانمحمد خوارزمشاه و پسران بیارج و بهای او آیا جز پستی خرد علت دیگری داشته است؟!
مغول چون ببغداد دست یافتند بگفتهی مورخان آن زمان 1800000 آدمی کشتند. سعدی شاعر شیرینزبان ایران که در آن زمان بوده یادی که از آن داستان دلگداز در شعرهای فارسی خود دارد آنست که در هزلیات خود برای ادا کردن یک مطلب بسیار زشت و بیهودهای آن کشتار را مثل میآورد.
ولی مُستَعصِم که بیارجترین مردی بوده و در پستی او این بس که پسرش ابوبکر روز روشن بر محلهی کَرْخ تاخته و پس از کشتار و تاراج دختران شیعه را اسیر گرفت و پدرش که خلیفهی زمان بود ایرادی بَرو نگرفت سعدی در کشته شدن چنین مردی آسمان را خون میگریاند. آیا چه منظوری این شاعر ایران داشته است؟! اگر مقصود دلسوزی است پس چرا دلش تنها بر مُستَعصِم سوخته است؟!
عمده سخن من دربارهی مردم آن زمانها و اندازهی خرد آن مردم است. نزد هر خردمندی این بیگفتگو است که هر کسی را جز بگناه خود او نباید گرفت. برادر را نیز بگناه برادر نمیتوان گرفت. میخواهم بدانم آیا مردم آن زمان این معنی را درمییافتهاند؟ اگر درمییافتهاند پس بکارهای تیمور و دیگران که بگناه یک تن دیهی را بلکه شهری را کشتار میکردند با چه دیده مینگریستهاند؟..
آنچه ما از نوشتههای تاریخنگاران و از شعرهای شعرا و از دیگر کتابها بدست میآوریم مردم ایرادی بآن کارهای دلگداز ستمگران نداشتهاند و از اینجاست که پس از آن زمانها کسانی هم از میان خود ایرانیان برخاسته و دست بآن کارها باز کردهاند چنانکه کشتارهای بیرحمانهی شاهاسماعیل در هرات و دیگر شهرها و کشتارهای شاهعباس در گرجستان و کشتارهای آقامحمدخان قاجار در کرمان و گرجستان لکههای ننگی بر تاریخ ایران است.
پس چرا در قرنهای پیش از مغول نظیر این خونخواریها روی نمیداده؟.. آیا در آن زمان ستمگر درمیان مردم نبوده؟.
تیمور با آن پلیدی نه تنها در زمان خود و پسرانش ایرانیان ازو بد نمیگفتهاند و او را یکی از بزرگان جهان شمرده از فزونی خرد و کاردانیش ستایشها مینمودهاند پس از سپری شدن خاندانش نیز مردم جز ستایش دربارهی او نداشتهاند و اینست که نام «تیمور» در ایران رواج یافته که شاید صدها تیمور نام امروز در این سرزمین باشد.
در مرگ او چندین شاعر ایرانی که هر یکی خود را پیشوای جهان میشمارده بیآنکه اجباری در کار باشد یا طمع مالی از این رهگذر داشته باشند مادّه تاریخ سروده و او را روانهی بهشت ساختهاند. (1)
آیا این کارها جز پستی خرد علت دیگری داشته است؟!.
پابرگی :
1ـ مولانا بهاءالدین جامی گفته :
سلطان تمور آنکه چرخ را دلخون کرد وز خون عدو روی زمین گلگون کرد
در هفده شعبان سوی علیین رفت فیالحال ز رضوان سر و پا بیرون کرد
آن هفتادهزار اسپهانی و دههزار توسی و صدها هزار ایرانی دیگر که تیمور و کسانش کشتند و آن زنان و کودکان بیگناه همه «عدو» بودهاند.
مولانا علی بدرالدین هروی گفته :
میر اعظم تمورخان ز جهان رفت سوی بهشت و تخت بهشت
قبر او شد بهشت و تاریخش سر قبرش نموده است و بهشت
دیگری گفته :
شهنشاهی که مأوایش بهشت جاودان باشد وداع شهریاری کرد و تاریخش همان باشد
اگر بهشت مأوای تیمور باشد پس دوزخ مأوای چه کسانی خواهد بود؟! (پ)
.
🔸 1ـ3) خردها امروز سستی گرفته (تکهی سه از سه)
یکی از بهترین نمونهی بیخردی مورخان کار جوینی است که آنهمه خونخواریهای چنگیزخان و پسران او را که میسراید در کمتر جایی بسوگواری برمیخیزد. ولی چون بداستان کشته شدن رکنالدین پسر خوارزمشاه که جوان بیارجی بیش نبوده میرسد ناگهان بنوحهسرایی برمیخیزد و با آن عبارتهای سنگین و نازیبای خود گله از روزگار میسراید. چاپلوسیهایی که این مرد از چنگیز و خاندان او کرده چون چاکرِ دربار آنان بوده بَرو میبخشیم. اما چاپلوسیهایش از سلطانمحمد خوارزمشاه و پسران بیارج و بهای او آیا جز پستی خرد علت دیگری داشته است؟!
مغول چون ببغداد دست یافتند بگفتهی مورخان آن زمان 1800000 آدمی کشتند. سعدی شاعر شیرینزبان ایران که در آن زمان بوده یادی که از آن داستان دلگداز در شعرهای فارسی خود دارد آنست که در هزلیات خود برای ادا کردن یک مطلب بسیار زشت و بیهودهای آن کشتار را مثل میآورد.
ولی مُستَعصِم که بیارجترین مردی بوده و در پستی او این بس که پسرش ابوبکر روز روشن بر محلهی کَرْخ تاخته و پس از کشتار و تاراج دختران شیعه را اسیر گرفت و پدرش که خلیفهی زمان بود ایرادی بَرو نگرفت سعدی در کشته شدن چنین مردی آسمان را خون میگریاند. آیا چه منظوری این شاعر ایران داشته است؟! اگر مقصود دلسوزی است پس چرا دلش تنها بر مُستَعصِم سوخته است؟!
عمده سخن من دربارهی مردم آن زمانها و اندازهی خرد آن مردم است. نزد هر خردمندی این بیگفتگو است که هر کسی را جز بگناه خود او نباید گرفت. برادر را نیز بگناه برادر نمیتوان گرفت. میخواهم بدانم آیا مردم آن زمان این معنی را درمییافتهاند؟ اگر درمییافتهاند پس بکارهای تیمور و دیگران که بگناه یک تن دیهی را بلکه شهری را کشتار میکردند با چه دیده مینگریستهاند؟..
آنچه ما از نوشتههای تاریخنگاران و از شعرهای شعرا و از دیگر کتابها بدست میآوریم مردم ایرادی بآن کارهای دلگداز ستمگران نداشتهاند و از اینجاست که پس از آن زمانها کسانی هم از میان خود ایرانیان برخاسته و دست بآن کارها باز کردهاند چنانکه کشتارهای بیرحمانهی شاهاسماعیل در هرات و دیگر شهرها و کشتارهای شاهعباس در گرجستان و کشتارهای آقامحمدخان قاجار در کرمان و گرجستان لکههای ننگی بر تاریخ ایران است.
پس چرا در قرنهای پیش از مغول نظیر این خونخواریها روی نمیداده؟.. آیا در آن زمان ستمگر درمیان مردم نبوده؟.
تیمور با آن پلیدی نه تنها در زمان خود و پسرانش ایرانیان ازو بد نمیگفتهاند و او را یکی از بزرگان جهان شمرده از فزونی خرد و کاردانیش ستایشها مینمودهاند پس از سپری شدن خاندانش نیز مردم جز ستایش دربارهی او نداشتهاند و اینست که نام «تیمور» در ایران رواج یافته که شاید صدها تیمور نام امروز در این سرزمین باشد.
در مرگ او چندین شاعر ایرانی که هر یکی خود را پیشوای جهان میشمارده بیآنکه اجباری در کار باشد یا طمع مالی از این رهگذر داشته باشند مادّه تاریخ سروده و او را روانهی بهشت ساختهاند. (1)
آیا این کارها جز پستی خرد علت دیگری داشته است؟!.
پابرگی :
1ـ مولانا بهاءالدین جامی گفته :
سلطان تمور آنکه چرخ را دلخون کرد وز خون عدو روی زمین گلگون کرد
در هفده شعبان سوی علیین رفت فیالحال ز رضوان سر و پا بیرون کرد
آن هفتادهزار اسپهانی و دههزار توسی و صدها هزار ایرانی دیگر که تیمور و کسانش کشتند و آن زنان و کودکان بیگناه همه «عدو» بودهاند.
مولانا علی بدرالدین هروی گفته :
میر اعظم تمورخان ز جهان رفت سوی بهشت و تخت بهشت
قبر او شد بهشت و تاریخش سر قبرش نموده است و بهشت
دیگری گفته :
شهنشاهی که مأوایش بهشت جاودان باشد وداع شهریاری کرد و تاریخش همان باشد
اگر بهشت مأوای تیمور باشد پس دوزخ مأوای چه کسانی خواهد بود؟! (پ)
.
🔶 «دردها و درمانها» (احمد کسروی) ـ بخش هفتم : نیک و بد (1)
🔸 مردم چرا نیک نمیشوند؟!.. (تکهی یک از یک)
تا چند سال پیش مردی نزد من آمدی و چون کارش پندآموزیست (واعظی) بارها از مردم گله کردی و چنین گفتی : «اینهمه رنج میکشم و آنچه گفتنی است میگویم ولی هیچ نتیجهای نیست ، و من نمیدانم مردم چرا نیک نمیشوند؟!..».
من باو پاسخ نگفتمی. ولی در اینجا میخواهم سخن او را دنبال کنم : راستی را مردم چرا نیک نمیشوند؟!.. امروز هر که را بینیم از بدی بیزاری مینماید و همینکه بگفتگو میپردازد سر هر سخنی گله از آلودگی مردم میکند و این بآسانی توان پذیرفت که انبوه مردم نیکنهاد و آرزومند نیکی میباشند ، و از آنسوی هزاران کسان از راه پندآموزی ، و گفتارنویسی ، و کتابنویسی ، و آموزگاری به نیک گردانیدن مردم میکوشند. بااینهمه مردم نیک نمیشوند و شما با هر کسی از آنان که به نیکی مردم میکوشند گفتگو کنید گله از بیهودگی تلاش خود مینمایند ، و این چیستانی شده که چرا کوششها بیهوده میگردد و چرا مردم نیک نمیشوند؟!.. در جهان هیچ کاری بیانگیزه نتواند بود ، و آیا انگیزهی این کار چیست؟!.. آیا بهتر نیست که در این باره بجستجو پردازیم و این راز را بدست آوریم؟.. بیگمان بهتر است و ما اینک آن را دنبال میکنیم :
باید گفت دو چیز جلو نیکی مردم را گرفته : یکی اینکه نیک و بد جدا از هم نیست و راه نیکی روشن نمیباشد. دوم آنکه کسانی که آرزوی نیکی مینمایند و در این باره بکوششهایی برخاستهاند راستیرا خواهان نیکی نمیباشند و بیشترشان آنچه میگویند دروغ است و خود را و دیگران را میفریبند. این دو چیز جلو نیکی مردم را گرفته است و برای آنکه سخن روشن گردد از هر یکی از آنها جداگانه بگفتگو میپردازیم :
.
🔸 مردم چرا نیک نمیشوند؟!.. (تکهی یک از یک)
تا چند سال پیش مردی نزد من آمدی و چون کارش پندآموزیست (واعظی) بارها از مردم گله کردی و چنین گفتی : «اینهمه رنج میکشم و آنچه گفتنی است میگویم ولی هیچ نتیجهای نیست ، و من نمیدانم مردم چرا نیک نمیشوند؟!..».
من باو پاسخ نگفتمی. ولی در اینجا میخواهم سخن او را دنبال کنم : راستی را مردم چرا نیک نمیشوند؟!.. امروز هر که را بینیم از بدی بیزاری مینماید و همینکه بگفتگو میپردازد سر هر سخنی گله از آلودگی مردم میکند و این بآسانی توان پذیرفت که انبوه مردم نیکنهاد و آرزومند نیکی میباشند ، و از آنسوی هزاران کسان از راه پندآموزی ، و گفتارنویسی ، و کتابنویسی ، و آموزگاری به نیک گردانیدن مردم میکوشند. بااینهمه مردم نیک نمیشوند و شما با هر کسی از آنان که به نیکی مردم میکوشند گفتگو کنید گله از بیهودگی تلاش خود مینمایند ، و این چیستانی شده که چرا کوششها بیهوده میگردد و چرا مردم نیک نمیشوند؟!.. در جهان هیچ کاری بیانگیزه نتواند بود ، و آیا انگیزهی این کار چیست؟!.. آیا بهتر نیست که در این باره بجستجو پردازیم و این راز را بدست آوریم؟.. بیگمان بهتر است و ما اینک آن را دنبال میکنیم :
باید گفت دو چیز جلو نیکی مردم را گرفته : یکی اینکه نیک و بد جدا از هم نیست و راه نیکی روشن نمیباشد. دوم آنکه کسانی که آرزوی نیکی مینمایند و در این باره بکوششهایی برخاستهاند راستیرا خواهان نیکی نمیباشند و بیشترشان آنچه میگویند دروغ است و خود را و دیگران را میفریبند. این دو چیز جلو نیکی مردم را گرفته است و برای آنکه سخن روشن گردد از هر یکی از آنها جداگانه بگفتگو میپردازیم :
.
🔶 «تاریخ و پندهایش» ، احمد کسروی (بخش سوم : خرد ، دین ، سرفرازی)
🔸 2ـ3) همیشه نگران آینده باید بود (تکهی یک از دو)
یکی از غفلتها که دامنگیر مردمان میشود آنست که سرگرم گذشته بوده پروای آینده کمتر میکنند. چنین غفلتی از هر توده دلیل نادانی و از سوی دیگر مایهی تیرهبختی است.
بدانسان که راهرو اگر روی به پشت گردانیده بخواهد راه بقهقرا پیماید ناگهان بگودال یا چاه درمیغلتد یک توده نیز در زندگانی اگر همیشه سرگرم گذشته باشند و پیاپی یاد گذشتگان را کرده بخود بالند و پروای آینده کمتر نمایند بیگمان سزای این غفلت را دریافته بگودال گرفتاری درمیغلتند.
فسوسا که امروز شرقیان دچار این غفلت میباشند. هر تودهای را میبینی خود را با گذشته دلشاد ساخته پروای آن را ندارد که آینده چه خواهد بود.
در ایران کسانی تا آن اندازه غفلتزده هستند که میپندارند دیگر مردانی همچون گذشتگان از این سرزمین نخواهند برخاست و اینست همهی امید خود را بنگهداری نامهای گذشتگان بسته آنها را «حِرزِ اَمان» میانگارند.
این کار زیانهای بسیاری را دربر دارد. بدتر از همه آنکه در قرنهای گذشته ایران گرفتار و خوار بوده و ده قرن کمابیش بدترین حال را داشته و این سراسر زیانست که امروز که این کشور پا بساحل رستگاری گزارده باز هم چشم بگذشته دوخته هرگز نخواهد آن خواریها و زبونیها را از خود دور گرداند.
ایرانیان در قرن چهارم سرفراز و رستگار راه زندگی را میپیمودند ناگهان بلجنزاری افتادند و گام بگام حال بدتری پیدا کردند و در آن گرفتاری راهزنان و آدمکشان بلکه گرگان و درندگان بارها بر ایشان تاختند و در هر بار دستههای انبوهی را از پا انداختند. در این میان کمکم غیرتمندان نابود شدند و خواری و زبونی بر همه چیرگی یافت. فرومایگانی آنچه شایستهی نام ایرانیگری نبود از خود بیرون دادند ، خردها سستی پذیرفت ، دلها پر از بیم و نومیدی گردید. بارها غیرتمندی پدید آمده بچاره کوشید لیکن رنج او بهدر رفت. تا خدا بر ایشان بخشوده از آن لجنزار بکنارشان رسانید.
کنون زهی نادانی که این توده قدر رهایی را نشناسد و راه رستگاری پیش نگیرد. بلکه در دم لجنزار ایستاده و روی بدانسوی گردانیده همه یاد آن زمانها کند و همیشه داستان آن زشتیها و نارواییها بازراند.
کسانی تا در تاریخ بکاوش نپردازند و قرن چهارم هجری را با زمان قاجاریان باهم نسنجند این گفتهها را درست درنخواهند یافت.
در این ده قرن ایران همه گرفتار بود و همه روی به پستی و سستی داشت. اگر از همه چیز چشم بپوشیم از سستی خردها چشم نخواهیم پوشید. در این دوره نیک و بد را بهم درآمیخته کمتر فرقی میانهی آنها میگزاردند ، ستم را با داد به یک رشته کشیده جدا از هم نمیساختند.
ما اگر داستانها از آن زمان برانیم کتاب جداگانهای میباید. در اینجا به یک داستانی بسنده مینمایم تا خوانندگان بدانند که سستی خردها در آن هنگام تا چه اندازه بوده است :
سلطانمحمد سلجوقی در تاریخ معروفست. این مرد پس از کشاکشها با برادر خود که درمیانه ایرانیان بینوا پایمال میشدند و روستاها و کشتزارها ویرانه میگردید پادشاهی یافت و پس از سالها مرگش فرارسیده به بستر بیماری افتاد. در آن هنگام کسانی چنینش گفتند : این بیماری از جادوگریایست که زن شما کرده. محمد از شنیدن این بیدرنگ و بیبازپرس دستور داد زن را گرفته میل بچشمهایش کشیدند و سپس در خانهی تنگ و تاریکی بندش نمودند. باین هم بسنده ننموده دستهای را از نوکران و کنیزان او را بیگناه نابود ساختند. باین هم بسنده ننموده زن کور بیچاره را رَسَن بگردن انداخته خفه نمودند. در آن هنگام که این بیگناه با دست دُژخیمان نابود کرده میشد محمد نیز دم واپسین را زده روی از جهان برمیتافت.
اگر همین داستان را بسنجیم چندین بیخردی و نامردمی از آن پیداست : چرا بایستی ندانند جادوگری پنداری بیش نیست و هرگز نمیتوان با دست جادو کسی را بیمار گردانید و یا به بهبودی آورد؟! چرا بایستی ندانند که هر کس دشمنان و بدخواهانی دارد پس نباید بگفتهی این و آن زن بینوایی را گناهکار گرفته از چشم بیبهره نمود و سپس در تنگنای زندان انداخت؟! چرا بایستی ندانند که اگر زنی گناه نموده نباید کنیزان و نوکران او را نابود ساخت؟! آیا چنین نادانیها و نامردمیها در دو قرن پیش از آن در ایران روی میتوانستی داد؟! شگفتی در آنجاست که چنین نامردمی که روی داده مردم آن را ننکوهیدهاند و زبان ببدگویی و نفرین باز نکردهاند. شما در هیچ تاریخی نخواهید دید که این داستان دلگداز را یاد نموده و آن را بر سلطانمحمد گناه بشمارد بلکه در همه جا ستایش او را خواهید خواند.
تاریخنگاری که این داستان ننگین را در تاریخ خود یاد کرده (1) پیاپیِ آن ، ستایشها از سلطانمحمد میراند و «استواری دین» و «فزونی داد» او را یاد کرده «یگانهمرد درست سلجوقیان» نام میدهد. افسوس! صد افسوس!
👇
🔸 2ـ3) همیشه نگران آینده باید بود (تکهی یک از دو)
یکی از غفلتها که دامنگیر مردمان میشود آنست که سرگرم گذشته بوده پروای آینده کمتر میکنند. چنین غفلتی از هر توده دلیل نادانی و از سوی دیگر مایهی تیرهبختی است.
بدانسان که راهرو اگر روی به پشت گردانیده بخواهد راه بقهقرا پیماید ناگهان بگودال یا چاه درمیغلتد یک توده نیز در زندگانی اگر همیشه سرگرم گذشته باشند و پیاپی یاد گذشتگان را کرده بخود بالند و پروای آینده کمتر نمایند بیگمان سزای این غفلت را دریافته بگودال گرفتاری درمیغلتند.
فسوسا که امروز شرقیان دچار این غفلت میباشند. هر تودهای را میبینی خود را با گذشته دلشاد ساخته پروای آن را ندارد که آینده چه خواهد بود.
در ایران کسانی تا آن اندازه غفلتزده هستند که میپندارند دیگر مردانی همچون گذشتگان از این سرزمین نخواهند برخاست و اینست همهی امید خود را بنگهداری نامهای گذشتگان بسته آنها را «حِرزِ اَمان» میانگارند.
این کار زیانهای بسیاری را دربر دارد. بدتر از همه آنکه در قرنهای گذشته ایران گرفتار و خوار بوده و ده قرن کمابیش بدترین حال را داشته و این سراسر زیانست که امروز که این کشور پا بساحل رستگاری گزارده باز هم چشم بگذشته دوخته هرگز نخواهد آن خواریها و زبونیها را از خود دور گرداند.
ایرانیان در قرن چهارم سرفراز و رستگار راه زندگی را میپیمودند ناگهان بلجنزاری افتادند و گام بگام حال بدتری پیدا کردند و در آن گرفتاری راهزنان و آدمکشان بلکه گرگان و درندگان بارها بر ایشان تاختند و در هر بار دستههای انبوهی را از پا انداختند. در این میان کمکم غیرتمندان نابود شدند و خواری و زبونی بر همه چیرگی یافت. فرومایگانی آنچه شایستهی نام ایرانیگری نبود از خود بیرون دادند ، خردها سستی پذیرفت ، دلها پر از بیم و نومیدی گردید. بارها غیرتمندی پدید آمده بچاره کوشید لیکن رنج او بهدر رفت. تا خدا بر ایشان بخشوده از آن لجنزار بکنارشان رسانید.
کنون زهی نادانی که این توده قدر رهایی را نشناسد و راه رستگاری پیش نگیرد. بلکه در دم لجنزار ایستاده و روی بدانسوی گردانیده همه یاد آن زمانها کند و همیشه داستان آن زشتیها و نارواییها بازراند.
کسانی تا در تاریخ بکاوش نپردازند و قرن چهارم هجری را با زمان قاجاریان باهم نسنجند این گفتهها را درست درنخواهند یافت.
در این ده قرن ایران همه گرفتار بود و همه روی به پستی و سستی داشت. اگر از همه چیز چشم بپوشیم از سستی خردها چشم نخواهیم پوشید. در این دوره نیک و بد را بهم درآمیخته کمتر فرقی میانهی آنها میگزاردند ، ستم را با داد به یک رشته کشیده جدا از هم نمیساختند.
ما اگر داستانها از آن زمان برانیم کتاب جداگانهای میباید. در اینجا به یک داستانی بسنده مینمایم تا خوانندگان بدانند که سستی خردها در آن هنگام تا چه اندازه بوده است :
سلطانمحمد سلجوقی در تاریخ معروفست. این مرد پس از کشاکشها با برادر خود که درمیانه ایرانیان بینوا پایمال میشدند و روستاها و کشتزارها ویرانه میگردید پادشاهی یافت و پس از سالها مرگش فرارسیده به بستر بیماری افتاد. در آن هنگام کسانی چنینش گفتند : این بیماری از جادوگریایست که زن شما کرده. محمد از شنیدن این بیدرنگ و بیبازپرس دستور داد زن را گرفته میل بچشمهایش کشیدند و سپس در خانهی تنگ و تاریکی بندش نمودند. باین هم بسنده ننموده دستهای را از نوکران و کنیزان او را بیگناه نابود ساختند. باین هم بسنده ننموده زن کور بیچاره را رَسَن بگردن انداخته خفه نمودند. در آن هنگام که این بیگناه با دست دُژخیمان نابود کرده میشد محمد نیز دم واپسین را زده روی از جهان برمیتافت.
اگر همین داستان را بسنجیم چندین بیخردی و نامردمی از آن پیداست : چرا بایستی ندانند جادوگری پنداری بیش نیست و هرگز نمیتوان با دست جادو کسی را بیمار گردانید و یا به بهبودی آورد؟! چرا بایستی ندانند که هر کس دشمنان و بدخواهانی دارد پس نباید بگفتهی این و آن زن بینوایی را گناهکار گرفته از چشم بیبهره نمود و سپس در تنگنای زندان انداخت؟! چرا بایستی ندانند که اگر زنی گناه نموده نباید کنیزان و نوکران او را نابود ساخت؟! آیا چنین نادانیها و نامردمیها در دو قرن پیش از آن در ایران روی میتوانستی داد؟! شگفتی در آنجاست که چنین نامردمی که روی داده مردم آن را ننکوهیدهاند و زبان ببدگویی و نفرین باز نکردهاند. شما در هیچ تاریخی نخواهید دید که این داستان دلگداز را یاد نموده و آن را بر سلطانمحمد گناه بشمارد بلکه در همه جا ستایش او را خواهید خواند.
تاریخنگاری که این داستان ننگین را در تاریخ خود یاد کرده (1) پیاپیِ آن ، ستایشها از سلطانمحمد میراند و «استواری دین» و «فزونی داد» او را یاد کرده «یگانهمرد درست سلجوقیان» نام میدهد. افسوس! صد افسوس!
👇
به تهمت جادوگری میل بچشم همسر خود کشیدن ، با آنحال او را به تنگنای زندان سپردن ، پس از چندی ریسمان بگردنش انداختن ، کنیزان و چاکران او را بیگناه کشتار نمودن ، پس از همهی اینها دیندار و دادگر بودن!
آیا ما بیهوده میگوییم : خردها سست بوده؟! آیا کسانی که ستم بآن ننگینی را درنیافته کنندهی آن را دادگر و دیندار میشماردند خرد درستی داشتهاند؟!
در جهان همهی کوششها برآنست که یک توده بد را بد دانسته از آن بیزاری جویند و نیک را نیک شناخته بسوی آن بگرایند و این خود باعث آنست که بدی در آن توده کمتر گردد و توانا و ناتوان همه ایمن و آسوده زیست کنند و از خرسندی بهرهی شایان بردارند.
گروهی که ستمگران را بدینداری و دادگری ستایند ، کشندگان خود را فرستادهی خدا انگارند ، چنگیزها و هلاکوها و تیمورها را بر صدر تاریخ نشانند ، بجای نفرین بر آن نامردان کتابها در ستایش و آفرین بپردازند ، چنین گروهی با دست خود تیشه بریشهی خود فرود آوردهاند ، چنین گروهی خویش را آماجگاه هر گونه بدبختی و تیرهروزی گردانیدهاند.
پابرگی :
1ـ الامام عمادالدین محمدبنحامد الاصفهانی (مهنامهی پیمان)
.
آیا ما بیهوده میگوییم : خردها سست بوده؟! آیا کسانی که ستم بآن ننگینی را درنیافته کنندهی آن را دادگر و دیندار میشماردند خرد درستی داشتهاند؟!
در جهان همهی کوششها برآنست که یک توده بد را بد دانسته از آن بیزاری جویند و نیک را نیک شناخته بسوی آن بگرایند و این خود باعث آنست که بدی در آن توده کمتر گردد و توانا و ناتوان همه ایمن و آسوده زیست کنند و از خرسندی بهرهی شایان بردارند.
گروهی که ستمگران را بدینداری و دادگری ستایند ، کشندگان خود را فرستادهی خدا انگارند ، چنگیزها و هلاکوها و تیمورها را بر صدر تاریخ نشانند ، بجای نفرین بر آن نامردان کتابها در ستایش و آفرین بپردازند ، چنین گروهی با دست خود تیشه بریشهی خود فرود آوردهاند ، چنین گروهی خویش را آماجگاه هر گونه بدبختی و تیرهروزی گردانیدهاند.
پابرگی :
1ـ الامام عمادالدین محمدبنحامد الاصفهانی (مهنامهی پیمان)
.
🔶 «دردها و درمانها» (احمد کسروی) ـ بخش هفتم : نیک و بد (1)
🔸 مردم چگونه نیک شوند؟!.. (تکهی یک از سه)
گفتیم نیکیها از بدیها جدا نیست و راه نیکی روشن نمیباشد. بیگمان بسیاری این را نخواهند پذیرفت و بایراد خواهند برخاست و ما اینک آن را روشن میگردانیم : چنین گیرید صد تن یا هزار تن از مردم جدا شده و باهم پیمان نهادهاند که نیک گردند و از بدیها دوری جویند ولی میخواهند نیکیها را از بدیها بازشناسند و در جستجوی کسانیند که اینها را بایشان یاد دهند ، آیا کسانی که به پندآموزی و راهنمایی مردم برخاستهاند توانند یکزبان نیکیها و بدیها را برای ایشان بشمارند؟.. ما نیک میدانیم که نتوانند ، و نیز نیک میدانیم که نیک و بد را بنیادی درمیان نیست و هر دسته چیزهای دیگری را نیک یا بد میشمارند و هر دستهای دشمنی با گفتههای دیگران مینمایند.
آن صد تن یا هزار تن نزد هر کسی روند و نیکیها را پرسند پاسخ دیگری شنوند. آن یکی گوید : نماز خوانید و روزه گیرید و زکات دهید و بزیارت روید و فلان دعا را ازبر کنید و بفلان مجتهد تقلید نمایید. این یکی گوید : ورزش کنید و روزانه تن با آب سرد شویید و له میزرابل (1) بخوانید و پا از سینما نکشید و پیس[=نمایشنامه] نویسید و به رُمان پردازید. سومی گوید : به تهذیب نفس کوشید و مثنوی بخوانید و بفلان ذکر پردازید و سر بفلان قطب سپارید. چهارمی گوید : در فلان محفل عضو باشید و فلان لوح را ازبر کنید و پول برای ولی امر فرستید. پنجمی گوید : زیرک باشید و پول اندوزید و پروای هیچ چیز و هیچ کس نکنید و جز دربند خوشی خویش نباشید و زندگانی را نبرد دانسته جز آرزوی چیرگی نکنید.
بدینسان هر کس نیکی را چیزهای دیگری وانماید و اگر نزد این یکی سخن آن یکی را بازگویند برآشوبد. مثلاً آن کسی که میگوید : «نماز خوانید و روزه گیرید ...» اگر پرسند آیا گاهی هم به ورزش پردازیم؟.. برآشوبد و دورشان راند و همچنان آن دیگران. با اینحال چگونه مردم نیک شوند و آیا سخن کدام دسته را پذیرند؟!..
کسانی خواهند گفت : همهی نیکیها که این حال را ندارد. کسی که آرزومند نیکیست به راست گفتن و درست کار کردن و دست بینوایان گرفتن و با مردم مهربانی نمودن و اینگونه چیزها پردازد. دربارهی اینها که کسی را سخنی نیست. میگوییم : راست است اینها نیکیست. ولی نیکی تنها اینها نیست و زندگی تنها با اینها پیش نمیرود و بسیار کارهای دیگر هست که باید نیک یا بد بودن آنها روشن گردد. اینکه میگویید : دربارهی اینها کس را سخن نیست نه درست است. چنانکه گفتم امروز هزاران کسان آنها را نیک نمیدانند. زیرا چون زندگی را نبرد میشمارند بر اینند که باید بکوشند و از دیگران جلوتر افتند و راستی و درستی و نیکی بمردم و اینگونه چیزها را جز نشان ناتوانی نمیشمارند و چنانکه بارها گفتهایم همان کسانی که با گفتن یا بنوشتن بمردم پند میآموزند و آنان را براستی و درستی و نیکوکاری وامیدارند اگر دلهاشان بشکافید خودشان باین چیزها ارزشی نمیپندارند و آنها را جز مایهی پس ماندن نمیشمارند و همینکه باهم بگفتگویی پردازند راز خود را بیرون ریزند و آشکاره چنین گویند : «باید زیرک بود و سرِ خود نگه داشت راستی و درستی کدامست؟!..» از سالهاست این سخنان در ایران رواج یافته و چون کسی بپاسخ برنخاسته در دلها جای گزیده و امروز این بدآموزیها نیرومندتر از هر پندی میباشد و دستهی انبوهی از درون دل باینها گراییدهاند و اینها را راستی میپندارند.
اگر میخواهید بدانید چگونه بنیاد نیک و بد برافتاده در نشستها گوش بگفتههای مردم دهید و تماشا کنید که چگونه هر کسی به نیک و بد بدلخواه خود معنی میدهد و هر گروهی از بدیهای دیگران مینالند.
پابرگی :
1ـ له میزرابل نوشتهی هوگو سپس با نام «بینوایان» شناخته گردیده. ـ ویراینده
.
🔸 مردم چگونه نیک شوند؟!.. (تکهی یک از سه)
گفتیم نیکیها از بدیها جدا نیست و راه نیکی روشن نمیباشد. بیگمان بسیاری این را نخواهند پذیرفت و بایراد خواهند برخاست و ما اینک آن را روشن میگردانیم : چنین گیرید صد تن یا هزار تن از مردم جدا شده و باهم پیمان نهادهاند که نیک گردند و از بدیها دوری جویند ولی میخواهند نیکیها را از بدیها بازشناسند و در جستجوی کسانیند که اینها را بایشان یاد دهند ، آیا کسانی که به پندآموزی و راهنمایی مردم برخاستهاند توانند یکزبان نیکیها و بدیها را برای ایشان بشمارند؟.. ما نیک میدانیم که نتوانند ، و نیز نیک میدانیم که نیک و بد را بنیادی درمیان نیست و هر دسته چیزهای دیگری را نیک یا بد میشمارند و هر دستهای دشمنی با گفتههای دیگران مینمایند.
آن صد تن یا هزار تن نزد هر کسی روند و نیکیها را پرسند پاسخ دیگری شنوند. آن یکی گوید : نماز خوانید و روزه گیرید و زکات دهید و بزیارت روید و فلان دعا را ازبر کنید و بفلان مجتهد تقلید نمایید. این یکی گوید : ورزش کنید و روزانه تن با آب سرد شویید و له میزرابل (1) بخوانید و پا از سینما نکشید و پیس[=نمایشنامه] نویسید و به رُمان پردازید. سومی گوید : به تهذیب نفس کوشید و مثنوی بخوانید و بفلان ذکر پردازید و سر بفلان قطب سپارید. چهارمی گوید : در فلان محفل عضو باشید و فلان لوح را ازبر کنید و پول برای ولی امر فرستید. پنجمی گوید : زیرک باشید و پول اندوزید و پروای هیچ چیز و هیچ کس نکنید و جز دربند خوشی خویش نباشید و زندگانی را نبرد دانسته جز آرزوی چیرگی نکنید.
بدینسان هر کس نیکی را چیزهای دیگری وانماید و اگر نزد این یکی سخن آن یکی را بازگویند برآشوبد. مثلاً آن کسی که میگوید : «نماز خوانید و روزه گیرید ...» اگر پرسند آیا گاهی هم به ورزش پردازیم؟.. برآشوبد و دورشان راند و همچنان آن دیگران. با اینحال چگونه مردم نیک شوند و آیا سخن کدام دسته را پذیرند؟!..
کسانی خواهند گفت : همهی نیکیها که این حال را ندارد. کسی که آرزومند نیکیست به راست گفتن و درست کار کردن و دست بینوایان گرفتن و با مردم مهربانی نمودن و اینگونه چیزها پردازد. دربارهی اینها که کسی را سخنی نیست. میگوییم : راست است اینها نیکیست. ولی نیکی تنها اینها نیست و زندگی تنها با اینها پیش نمیرود و بسیار کارهای دیگر هست که باید نیک یا بد بودن آنها روشن گردد. اینکه میگویید : دربارهی اینها کس را سخن نیست نه درست است. چنانکه گفتم امروز هزاران کسان آنها را نیک نمیدانند. زیرا چون زندگی را نبرد میشمارند بر اینند که باید بکوشند و از دیگران جلوتر افتند و راستی و درستی و نیکی بمردم و اینگونه چیزها را جز نشان ناتوانی نمیشمارند و چنانکه بارها گفتهایم همان کسانی که با گفتن یا بنوشتن بمردم پند میآموزند و آنان را براستی و درستی و نیکوکاری وامیدارند اگر دلهاشان بشکافید خودشان باین چیزها ارزشی نمیپندارند و آنها را جز مایهی پس ماندن نمیشمارند و همینکه باهم بگفتگویی پردازند راز خود را بیرون ریزند و آشکاره چنین گویند : «باید زیرک بود و سرِ خود نگه داشت راستی و درستی کدامست؟!..» از سالهاست این سخنان در ایران رواج یافته و چون کسی بپاسخ برنخاسته در دلها جای گزیده و امروز این بدآموزیها نیرومندتر از هر پندی میباشد و دستهی انبوهی از درون دل باینها گراییدهاند و اینها را راستی میپندارند.
اگر میخواهید بدانید چگونه بنیاد نیک و بد برافتاده در نشستها گوش بگفتههای مردم دهید و تماشا کنید که چگونه هر کسی به نیک و بد بدلخواه خود معنی میدهد و هر گروهی از بدیهای دیگران مینالند.
پابرگی :
1ـ له میزرابل نوشتهی هوگو سپس با نام «بینوایان» شناخته گردیده. ـ ویراینده
.
✴️ کوشاد تلگرام :
کانال بینش سخن زیر را از کسروی آورده و شرحی در آن باره نوشته که چون ارجدارست به نویسنده سپاس میگزاریم ودر اینجا میآوریم.
«این چه چیز است که کسانی بگویند : ما اگرچه در برابر فلان بیگانگان شکست خوردیم و زبون گردیدیم و صدها هزار جوانان و مردان خود را بکشتن دادیم ، و صدها هزار دختران و زنان باسارت فرستادیم ، و سالیان دراز توسریخور بودیم ، ولی خوشبختانه تمدنمان از میان نرفت و همان بیگانگان کمکم از ما گردیدند و عادتهای ما را پذیرفتند؟!.. این چه نازیدن است؟!.. این چه بخود بالیدن است؟!..»
کانال بینش :
کسروی کاملا درست میگوید . این چه معنی دارد که ملتی ، در نهایت بیغیرتی و پست نهادی دروازه های وطنش (خانه اش) را به روی دشمن متجاوز باز کند تا بیاید و هر جنایتی که خواست انجام بدهد ، بعد دل خود را خوش کند به اینکه متجاوزین را مثل خودمان کردیم ؟ این سخن را بسیاری از باصطلاح "فضلا" گفته و هنوز میگویند ، و جز پرده کشی بر ذلت و خوارى این ملت ثمری ندارد .
بعلاوه ، این سخن ، بشهادت تاریخ ، کاملا غلط است . آشوریان به دولت جنوبی ایران ، حکومت عیلامی ، حمله بردند و طوری کشتار و ویرانی براه انداختند که دولت عیلام دیگر هرگز احیاء نشد . آیا ایرانیها آشوریان را مثل خودشان کردند؟
اسکندر ملعون با سپاه مقدونی و یونانیش دمار از روزگار ایران درآورد . چه شد ؟ آیا یونانیان مثل ایرانیان شدند ؟ نه تنها آنان ایرانی نشدند ، بلکه ایرانیان (بویژه اشراف و بسیاری از شاهان) به عشق و علاقه ی خود به یونان افتخار میکردند .
اعراب به ایران حمله کردند و از هیج جنایتی در حق این مردم کوتاهی نکردند ، نتیجه اش چه بود ؟ آیا عربها ایرانی شدند ؟ خیر . ایرانیان جنبه های مختلف فرهنگ عربی را پذیرفتند (فقط زبان خود را حفظ کردند ، آن هم عمدتا به لطف وجود فردوسی بزرگ بود --البته در همین زبان هم رخنه و نفوذ عربی کاملا پیداست) .
در مورد مغولان و تاتارها این گفته صحیح است --منهای روحیه ی توکل و تسلیم و صبر و رضای همیشگی ایرانیان که از تعالیم دینی و صوفیانه زاده شده و ذهنیت مردمان را تسخیر کرده بودند (و اینها همه تعابیری هستند برای توجیه بیغیرتی و زبونی و روحیه ی بردگی ، یا پذیرش برده بودن) . فعلا از این مقوله میگذریم .
در قرن اخیر ، غربیان ایران را مورد هجوم نظامی (دو بار در دو جنگ جهانی ایران را اشغال نظامی کردند) و هجوم سیاسی (مداخله های بیشمار در امور داخلی ایران ؛ دو نمونه اش : کودتای ۲۸ مرداد و روی کار آوردن دولت مطلوب خود ؛ بیرون راندن محمدرضا شاه از مملکت و باز کردن راه برای قدرت گرفتن ملایان در انقلاب ۵۷) و هجوم اقتصادی و هجوم فرهنگی قرار دادند . نتیجه اش ؟ آیا غربیها ایرانی شدند ؟ واقعیت این است که برعکس است و ایرانیها غربی شدند .
دلداری آن "فضلا" فقط عوام فریبی است . ذلت و خواری و بردگی توجیه ندارد . باید از تکرار چنان رویدادهائی جلوگیری کرد . والسلام .
.
کانال بینش سخن زیر را از کسروی آورده و شرحی در آن باره نوشته که چون ارجدارست به نویسنده سپاس میگزاریم ودر اینجا میآوریم.
«این چه چیز است که کسانی بگویند : ما اگرچه در برابر فلان بیگانگان شکست خوردیم و زبون گردیدیم و صدها هزار جوانان و مردان خود را بکشتن دادیم ، و صدها هزار دختران و زنان باسارت فرستادیم ، و سالیان دراز توسریخور بودیم ، ولی خوشبختانه تمدنمان از میان نرفت و همان بیگانگان کمکم از ما گردیدند و عادتهای ما را پذیرفتند؟!.. این چه نازیدن است؟!.. این چه بخود بالیدن است؟!..»
کانال بینش :
کسروی کاملا درست میگوید . این چه معنی دارد که ملتی ، در نهایت بیغیرتی و پست نهادی دروازه های وطنش (خانه اش) را به روی دشمن متجاوز باز کند تا بیاید و هر جنایتی که خواست انجام بدهد ، بعد دل خود را خوش کند به اینکه متجاوزین را مثل خودمان کردیم ؟ این سخن را بسیاری از باصطلاح "فضلا" گفته و هنوز میگویند ، و جز پرده کشی بر ذلت و خوارى این ملت ثمری ندارد .
بعلاوه ، این سخن ، بشهادت تاریخ ، کاملا غلط است . آشوریان به دولت جنوبی ایران ، حکومت عیلامی ، حمله بردند و طوری کشتار و ویرانی براه انداختند که دولت عیلام دیگر هرگز احیاء نشد . آیا ایرانیها آشوریان را مثل خودشان کردند؟
اسکندر ملعون با سپاه مقدونی و یونانیش دمار از روزگار ایران درآورد . چه شد ؟ آیا یونانیان مثل ایرانیان شدند ؟ نه تنها آنان ایرانی نشدند ، بلکه ایرانیان (بویژه اشراف و بسیاری از شاهان) به عشق و علاقه ی خود به یونان افتخار میکردند .
اعراب به ایران حمله کردند و از هیج جنایتی در حق این مردم کوتاهی نکردند ، نتیجه اش چه بود ؟ آیا عربها ایرانی شدند ؟ خیر . ایرانیان جنبه های مختلف فرهنگ عربی را پذیرفتند (فقط زبان خود را حفظ کردند ، آن هم عمدتا به لطف وجود فردوسی بزرگ بود --البته در همین زبان هم رخنه و نفوذ عربی کاملا پیداست) .
در مورد مغولان و تاتارها این گفته صحیح است --منهای روحیه ی توکل و تسلیم و صبر و رضای همیشگی ایرانیان که از تعالیم دینی و صوفیانه زاده شده و ذهنیت مردمان را تسخیر کرده بودند (و اینها همه تعابیری هستند برای توجیه بیغیرتی و زبونی و روحیه ی بردگی ، یا پذیرش برده بودن) . فعلا از این مقوله میگذریم .
در قرن اخیر ، غربیان ایران را مورد هجوم نظامی (دو بار در دو جنگ جهانی ایران را اشغال نظامی کردند) و هجوم سیاسی (مداخله های بیشمار در امور داخلی ایران ؛ دو نمونه اش : کودتای ۲۸ مرداد و روی کار آوردن دولت مطلوب خود ؛ بیرون راندن محمدرضا شاه از مملکت و باز کردن راه برای قدرت گرفتن ملایان در انقلاب ۵۷) و هجوم اقتصادی و هجوم فرهنگی قرار دادند . نتیجه اش ؟ آیا غربیها ایرانی شدند ؟ واقعیت این است که برعکس است و ایرانیها غربی شدند .
دلداری آن "فضلا" فقط عوام فریبی است . ذلت و خواری و بردگی توجیه ندارد . باید از تکرار چنان رویدادهائی جلوگیری کرد . والسلام .
.