پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
از این نوشته‌ها که از کتابها تکه تکه بدست می‌آید پیداست که در زمان سلجوقیان ترکان بانبوهی بسیار به ایران و این سرزمینها آمده‌اند ، و این چیزیست که خود تاریخ نیز می‌رساند. زیرا گذشته از پادشاهی بسیار بزرگی که طغرل و برادرانش در ایران و عراق بنیاد نهادند و آن کارهای بزرگ را انجام دادند ، یک پادشاهی دیگری از ایشان در آسیای کوچک بنام سلجوقیان روم پدید آمده که آن نیز بزرگ و نیرومند بوده و جایی در تاریخ برای خود باز کرده. پس از مرگ ملکشاه یک پادشاهی نیز در شام پدید آمده. پس از آن اتابکان در آذربایجان و فارس و ارمنستان و دیگر جاها برخاسته‌اند. پس از آن خوارزمشاهیان پیدا شده‌اند. پس از زمان مغول قره‌قویونلویان و آق‌قویونلویان پدید آمده‌اند. در آسیای کوچک عثمانیان برخاسته و آن کارهای بزرگ تاریخی را انجام داده‌اند.

اینها همه با دست ترکان انجام گرفته و بهترین رهنمون بفزونی و انبوهی ایشان در ایران و این پیرامونها می‌باشد.


پابرگی :
1ـ ترجمه‌ی ترکی سلجوقنامه‌ی ابن بی‌بی ، چاپ پاریس ، صفحه‌ی ٢.


.
🔶 «حافظ چه می‌گوید؟» (احمد کسروی)

🔸 3ـ حافظ چه‌ها می‌دانسته؟.. (تکه‌ی یک از یک)


در زمان حافظ در ایران چند رشته دانش و آگاهی از نیک و بد رواج می‌داشته است که اینک فهرست‌وار می‌شماریم :

1ـ قرآن و تفسیر آن و دستورهای اسلامی.

2ـ فلسفه‌ی یونان و بافندگیهای کهن و نو فیلسوفان.

3ـ صوفیگری و بدآموزیهای بی‌پایان صوفیان.

4ـ خراباتیگری و بدآموزیهای زهرآلود آن.

5ـ کشاکش خراباتیان با صوفیان (این را شرح خواهیم داد).

6ـ تاریخ ایران و افسانه‌های آن (از داستان خضر و اسکندر و جام جم و مانند اینها).

7ـ ستاره‌شماری یا علم نجوم.

8ـ جبریگری و بدآموزیهای جبریان.

حافظ بهمه‌ی اینها آشنایی می‌داشته و باید گفت همینها بوده که فهم و خرد او را از کار انداخته و مغزش را آشفته گردانیده. زیرا چنانکه بارها گفته‌ایم یکی از چیزهایی که خرد را از کار اندارد و مغز را آشفته سازد ، فراگرفتن اندیشه‌های متضاد و ناسازگار است. کسی که گفته‌های خراباتیان و بدآموزیهای صوفیان ، و دستورهای اسلام را در مغز خود جا می‌دهد ، یا باید فهمش چندان نیرومند باشد که درمیانه‌ی آن سه که ضد همند داوری کند و یکی را پذیرفته و آن دیگرها را براندازد ، و یا بیگمان فهم و خرد او درمیان آنها سرگردان مانده و کم‌کم بیکاره خواهد گردید. بویژه که حافظ باده می‌نوشیده و در این کار اندازه نگاه نمی‌داشته که این انگیزه‌ی دیگری به شوریدگی مغز او بوده.

کسانی که می‌گویند حافظ باده نمی‌خورده و مقصود او از مِی و میخانه چیزهای دیگر است بهتر است شعرهای شاعر را بخوانند و دروغگویی خود را بفهمند. شاعر در جاهای بسیار تصریح می‌کند که مقصودش همان مِی است که از انگور ساخته شود و رنگش قرمز باشد.

چه بود گر من و تو چند قدح باده خوریم باده از خون رَزانست نه از خون شماست
جمال دختر رَز نور چشم ماست مگر که در حجاب نقابی و پرده عنبی است
آن تلخوش که صوفی ام‌الخبائثش خواند احلی لنا و اشهی من قبلة العزارا

به هر حال حافظ در شعر سرودن از همه‌ی این دانشها بهره می‌‌جسته.

او که یگانه‌مقصودش غزل سرودن بوده برای این كار بدانسان که گفتیم نخست کلمه‌های قافیه را می‌نوشته و سپس با ساختن جمله‌هایی آن را شعر می‌گردانیده.

در این باره گاهی از قرآن و اصطلاحات آن استفاده می‌نموده :

ز مصحف رخ دلدار آیتی برخوان که آن بیان مقدمات و کشف کشّافست

گاهی از فلسفه‌ی یونان بهره می‌جسته :

پس از اینم نبود شائبه در جوهر فرد که دهان تو بدین نکته خوش‌استدلالیست

گاهی از بافندگیهای صوفیان بهره‌یابی می‌نموده :

حجاب چهره‌ی جان می‌شود غبار تنم خوش آن دمی که از این چهره پرده برفکنم

گاهی بخراباتیگری گراییده و تندیهای بسیار می‌کرده :

حدیث از مطرب و مِی گو و راز دهر کمتر جو که کس نگشود و نگشاید بحکمت این معما را

گاهی با صوفیان سرگرم کشاکش گردیده و سرزنشها می‌نموده :

مصلحت نیست که از پرده برون افتد راز ورنه در مجلس رندان خبری نیست که نیست

گاهی از افسانه‌های ایرانی باستفاده می‌پرداخته :

قدح بشرط ادب گیر زانکه ترکیبش ز کاسه‌ی سر جمشید و بهمنست و قباد

گاهی از ستاره‌شماری و افسانه‌های آن کمک می‌گرفته :

بگیر طُرّه‌ مه ‌طلعتی و غصه نخور که سعد و نحس ز تأثیر زهره و زحل است

گاهی بجبریگری پرداخته تندیهایی می‌نموده :

نصیب من چو خرابات کرده است اله در این میانه مرا زاهدا بگو چه گناه

گذشته از آنکه از ستایشگری و از افسانه‌ی گل و بلبل و از ستایش باده و ساده و بسیار مانند اینها باستفاده می‌پرداخته ، گاهی نیز بیکبار پریشانگویی می‌کرده.

کوتاه‌سخن آنکه مقصود حافظ قافیه ساختن و غزل سرودن بوده نه سخن گفتن و معنایی را بازنمودن ، و اینست شما در غزلهایش می‌بینید که هر بیتی در زمینه‌ی دیگریست و ارتباطی درمیان آنها دیده نمی‌شود. کسی که می‌خواهد سخنی بگوید و معنایی را برساند باید بارتباط عبارتها توجه کند و سخنان بی‌ربط نگوید. ولی حافظ چون خواستش چیز دیگری بوده چنین توجهی نکرده و نبایستی بکند. مثلاً در یک جا می‌گوید :

ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس بوسه زن بر خاک آن وادی و مشگین کن نفس

نه آنست که حافظ علاقه‌ای به رود ارس داشته و راستی یاد آن کرده. رود ارس در آذربایجانست که حافظ تنها نامش را شنیده بوده و هیچ‌گونه علاقه بآن نداشته و مقصودش تنها این می‌بوده که در یک غزلی که بقافیه‌ی «سین» ساخته از کلمه‌ی «ارس» نیز استفاده کند.

از آنسوی چنانکه گفتیم حافظ با دستورهای اسلامی و با خراباتیگری و صوفیگری و فلسفه‌ی یونان که هر چهار تا بضد همست آشنا می‌بوده ولی بهیچ یکی پابستگی نمی‌داشته ، و اینست هر زمان به یکی دیگر توجه می‌نموده و جمله‌بندی از آن می‌کرده ، و اینست سخنانش پریشان و متضاد می‌باشد.


👇
آری حافظ «خراباتی» است و ما همیشه او را خراباتی ستوده‌ایم. چیزی که هست این خراباتی بودن او نیز از روی باور نمی‌بوده. بلکه چون در نتیجه‌ی انباشتن چند رشته‌ی متضاد در مغز خود بهمه‌ی آنها بی‌عقیده گردیده بوده همینست که او را بخراباتیگری کشانیده ، زیرا خراباتیگری با بی‌عقیدگی سازش بسیار دارد.

به هر حال مقصود آنست که کسانی که می‌خواهند جستجو کنند و بدانند حافظ چه گفته ، خود را به یک کار پررنج و بیهوده‌ای می‌اندازند. زیرا چنانکه گفتیم نخست حافظ در اندیشه‌ی سخن گفتن نمی‌بوده. دوم حافظ پابستگی به یک باوری نمی‌داشته ، که اگرهم می‌خواستی سخنی بگوید باز نتیجه‌ای از گفته‌هایش بدست نیامدی.

داستان حافظ داستان کسیست که مشق ماشین‌نویسی می‌کند و اینست هر جمله که بیادش می‌افتد پشت سر هم می‌نویسد ، و من اینک یک چنان صفحه‌ای را در دست می‌دارم و می‌خواهم چند جمله‌اش را برای نمونه نقل کنم : «کار نان بسیار سخت شده ، دوست آن باشد که گیرد دست دوست ، چو رسی بطور سینا ارنی مگو و بگذر ، بی‌پولی بد چیزیست ، منوچهر بچه‌ی خوبیست ...». کسی که مشق ماشین می‌کرده چنین جمله‌هایی را بروی صفحه‌ای نوشته ، و اکنون چه بیجاست که کسی بخواهد که از این جمله‌ها معناهایی درآورد و بگوید خواست این نویسنده فلان بوده است.


.
🔶 «آذری یا زبان باستان آذربایجان» ، احمد کسروی ، گفتار دوم : ترکی چگونه و از کی به آذربایجان راه یافته؟..

🔸 نخستین دسته‌های ترکان در آذربایجان (تکه‌ی یک از یک)


اگرچه راه کوچ بروی ترکان از زمان پادشاهی سلجوقیان باز شد لیکن باید دانست دسته‌هایی پیش از آن زمان به ایران آمده‌اند و به آذربایجان رسیده‌اند. بدینسان که سلطان‌محمود چون بماوراءالنهر رفت گروهی از ترکان را (پنجاه‌هزار تن کمابیش) با خود به ایران آورد و در خراسان نشیمن داد ، و اینان چون زمانی بودند دسته‌ای از ایشان جدا گردیده از راه کرمان آهنگ اسپهان کردند ، و چون محمود نامه به علاءالدوله خداوند اسپهان نوشت که آنان را بازگرداند و یا کشته سرهاشان را فرستد و علاءالدوله می‌خواست بنیرنگ این کار را انجام دهد ، ترکان فهمیده و خود را از دام رها گردانیدند و از اسپهان بیرون آمدند و در همه جا یغماکنان خود را بآذربایجان رسانیدند ، که می‌توان گفت : نخستین دسته از ترکان در آن سرزمین بودند.

این داستان پیش از سال ٤١١ هجری و شماره‌ی ترکان یا غُزان دوهزار خرگاه کمابیش بوده که هر خرگاهی را رویهم هفت یا هشت تن می‌توان شمرد. خداوند آذربایجان در این زمان وَهسُودان پسر محمد روادی بود ، و او چون با فرمانروایان نزدیک دیگر از شَدّادیان آران و دیگران دشمنی و همچشمی[=رقابت] می‌داشت ، از رسیدن اینان که همه مردان جنگجو و سخت‌کمان می‌بودند خشنود گردید و در آذربایجان نشیمن داد. ولی اینان در آنجا آسوده ننشستند و پیاپی به ارمنستان و جاهای دیگر تاختند و تاراج و ویرانی دریغ نگفتند ، چنانکه ایشان را داستانهای درازی هست که ما در جای دیگری نوشته‌ایم و در اینجا نیازی بیاد کردن آنها نمی‌بینیم. (1)

آن دسته از این ترکان که در خراسان بازماندند چون آنان هم دمی آسوده نمی‌نشستند ، محمود بارها سپاه بسرکوب ایشان فرستاد و یک بار نیز خود بر سر ایشان رفت و همگی ایشان را از خراسان به بَلخانکوه بازراند. لیکن چون در سال ٤٢٠ ﻫ . ق. محمود مرد و پسرش محمد در غزنین بجای وی نشست و از اینسوی مسعود از ری لشگر بر سر غزنین می‌برد در این هنگام دوباره او دسته‌هایی را از ترکان یا غُزان بیاری خود خواست و سپس آنان را در خراسان نشیمن داد که سالهایی در آنجا می‌بودند و مردان ایشان در سپاه کار می‌کردند. لیکن مسعود چون کینه‌ی ایشان را در دل می‌داشت خواست بنیرنگ کینه جوید و آنان را همراه تاشِ‌ فرّاش روانه‌ی ری گردانید و باو دستور گرفتن و کشتن آنان را داد ، و تاش در ری چون خواست اندیشه‌ی خود را بکار بندد درمیانه آشوب برخاست و ترکان دلیرانه جنگ نمودند و تاش را که سپهسالار ری می‌بود کشتند و همه‌ی کسان مسعود را از ری بیرون کردند. این در سالهای ٤٢٨ و ٤٢٩ ﻫ . ق. بود که این هنگام سلجوقیان نیز بخراسان درآمده بودند و مسعود چون گرفتار ایشان بود نتوانست به ری پردازد ، و این ترکان چون بآنجا دست یافتند یک دسته در آنجا بازماندند و دسته‌ی دیگری از ایشان نیز آهنگ آذربایجان کردند که دومین دسته‌ی ترکان در آن سرزمین بودند.

وَهسودان باینان نیز جا داد و اینان نیز به پیروی از دسته‌ی پیشین در آران و ارمنستان بتاخت و تاراج پرداختند و چندان ترس از ایشان در دلها جا گرفت که به هر کجا رو می‌آوردند مردم در برابر ایشان ایستادگی نمی‌نمودند. وَهسودان بسیار کوشید که ایشان را رام خود سازد ولی نتوانست ، و سرانجام ناگزیر شد با جنگ و خونریزی ایشان را از آذربایجان دور راند ، و درمیانه داستانهایی رخ داد که ما اینجا نیاز بنگاشتن آنها نمی‌داریم ، زیرا از زمینه‌ی سخن ما بیرون است. (2)


پابرگیها :
1ـ بخش دوم «شهریاران گمنام» دیده شود.
2ـ بخش دوم «شهریاران گمنام» دیده شود.


.
🔶 «حافظ چه می‌گوید؟» (احمد کسروی)

🔸 4ـ خراباتیان چه می‌گفتند؟.. (تکه‌ی یک از یک)


خراباتیان گروهی بودند كه این جهان را هیچ و پوچ پنداشته یك دستگاه بیهوده‌اش می‌شماردند و بآفرینش و آفریدگار ایرادهای بسیار می‌گرفتند :

ای بیخبر این شكل مجسم هیچست این طارم و نُه رواق ارقم هیچست
جهان و كار جهان جمله هیچ در هیچست هزار بار من این نكته كرده‌ام تحقیق

این دستگاه را کم‌ارج و خوار داشته می‌سرودند :

حاصل کارگه کون و مکان اینهمه نیست باده پیش آر که اسباب جهان اینهمه نیست

می‌گفتند : از جستجو کسی راه بجایی نمی‌برد و راز این جهان دانسته نمی‌شود :

در پرده‌ی اسرار کسی را ره نیست زین تعبیه جان هیچ کس آگه نیست

خرد و فهم را خوار و بی‌ارج شمرده می‌گفتند :

ز باده هیچت اگر نیست این نه بس که ترا دمی ز وسوسه‌ی عقل بی‌خبر دارد

می‌گفتند : هرچه در جهان گفته شده جز دروغ و افسانه نیست.

آنان که محیط فضل و آداب شدند در کشف دقیقه شمع اصحاب شدند
ره زین شب تاریک نبردند هرگز گفتند فسانه‌ای و در خواب شدند

می‌گفتند : زندگی جز یک خواب و خیالی نیست که می‌آید و می‌گذرد :

احوال جهان و اصل این عمر که هست خوابی و خیالی و فریبی و دمیست

بآفریدگار ایراد گرفته می‌گفتند : بهر چه اینهمه مردم را می‌آفریند و سپس نابود می‌کند؟!.. آیا یک کاسه‌گری این می‌کند که هی کاسه بسازد و آنها را بشکند؟!..

ترکیب پیاله‌ای که درهم پیوست بشکستن او روا نمی‌دارد مست
چندین سر و پای نازنین از سر دست با مهر که پیوست و بکین که شکست

می‌گفتند : این جهان نه آغازش و نه انجامش دانسته نمی‌باشد. ما نمی‌دانیم از کجا آمده‌ایم و بکجا خواهیم رفت :

دُوری که در او آمدن و رفتن ماست آن را نه بدایت و نهایت پیداست
کس می‌نزند دمی در این معنی راست کین آمدن از کجا و رفتن بکجاست؟!
معلوم نشد که در طربخانه‌ی خاک نقاش ازل بهر چه آراست مرا؟!

از این گفته‌های خود نتیجه گرفته می‌گفتند : در این جهان اندیشه و خرد بکار بردن و دربند گذشته و آینده بودن بیجهت است ، و از کوشش نیز نتیجه‌ای بدست نخواهد آمد. پس بهتر آنست که آدمی غم گذشته و آینده نخورده و پروای چیزی نکند و دل خوش دارد ، و اگر خوشی بخود دست نداد با باده آن را بدست آورد. می‌گفتند : عمر آدمی آن یک دمست که در آنست و باید آن را غنیمت شمرده با خوشی و مستی بسر برد و با چنگ و چغانه در خرابات (میخانه‌ها) روز گزارد. می‌گفتند : این جهان قرنهای بیشمار بدینسان گردیده و آدمیان پیاپی آمده و رفته‌اند و ما نیز پس از چندی خواهیم رفت :

چون عهده نمی‌کند کسی فردا را باری خوش کن تو این دل سودا را
مِی نوش بنور ماه ای ماه که ماه بسیار بیاید و نیابد ما را
با باده نشین که ملک محمود اینست وز چنگ شنو که لحن داود اینست
از نامده و رفته دگر یاد مکن خوش باش که از وجود مقصود اینست
بادت بدست باشد اگر دل نهی بهیچ در معرضی که ملک سلیمان رود بباد
دی پیر مِیفروش که ذکرش بخیر باد گفتا شراب نوش و غم دل ببر ز یاد

رابطه‌ی اینان با باده از این راه می‌بود. ولی سپس در علاقه‌مندی بآن ، راهِ افراط پیموده ستایشهای بسیاری از آن نموده و آن را یک مقصد بزرگی برای خود گردانیده و در گفتگو از آن داد گزافه‌گویی داده‌اند :

چون درگذرم بباده شویید مرا تلقین ز شراب و جام گویید مرا
خواهید بروز حشر یابید مرا از خاک در میکده جویید مرا
خوشبخت رند مست که دنیا و آخرت بر باد داد و هیچ غمش بیش و کم نداشت
تاک را سیراب کن ای ابر نیسان در بهار قطره تا مِی می‌تواند شد چرا گوهر شود؟!

بدینسان خود را به بیعاری زده و چون کسی بنکوهش برمی‌خاست دست بدامن «جبریگری» زده می‌گفتند خدا ما را چنین آفریده ، خدا این را برای ما خواسته :

زین پیش نشان بودنیها بوده است پیوسته قلم ز نیک و بد ناسوده است
تقدیر ترا هر آنچه بایستی داد غم خوردن و کوشیدن ما بیهوده است
در کوی نیکنامی ما را گذر ندادند گر تو نمی‌پسندی تغییر ده قضا را
برو ای زاهد و بر دردکِشان خرده مگیر که ندادند جز این تحفه بما روز الست

گاهی نیز بسخن رویه‌ی ریشخند و شوخی داده می‌گفتند : خدا چون ما را از خاک می‌آفرید آن خاک را با مِی سرشته و آنست که ما دلداده‌ی باده‌ایم و از آن دست نمی‌توانیم کشید.

خاک مرا چون در ازل از مِی سرشته‌اند با مدعی بگو که چرا ترک می‌کنم؟!


👇
و چون بیشتر آنان کسان گرسنه و لاتی می‌بودند که پی کاری نرفته خود و خاندانشان را گرسنه می‌گزاردند و بگفته‌ی خودشان خرقه و دفتر گرو گزارده باده می‌خوردند ، کسانی که باین بیدردی آنان خرده می‌گرفتند ، در پاسخ اینها نیز دست بدامن «قسمت» زده می‌گفتند :

بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی
ما آبروی فقر و قناعت نمی‌بریم با پادشه بگوی که روزی مقرر است

و چون بکسانی از دینداران برمی‌خوردند و گفتگو از جهان دیگر و کیفر بمیان می‌آمد بریشخند پرداخته می‌گفتند : مِیخواری را خدا برای ما خواسته دیگر چه جای کیفر دادنست؟!..

بی‌حکمش نیست هر گناهی که مراست پس سوختن روز قیامت ز کجاست؟!

یا خود را زیرکانه براه دیگری زده می‌گفتند : از گناه و ثواب دیگران بخدا چه سود و زیانی خواهد رسید که بما کیفر و بدیگران پاداش دهد؟!..

بیا که رونق این کارخانه کم نشود ز زهد همچو تویی و بکفر همچو منی

این سخنان خراباتیانست که ما از گفته‌های خیام و حافظ و دیگران بدست می‌آوریم. این سخنان در نگاه نخست پایه‌دار و گیرا می‌نماید. اینست کسان بسیاری فریب آنها را خورده‌اند.

ولی باید گفت بسیار پوچست. این سخنان در واقع دو جمله است : یکی آنکه این جهان یک دستگاه بیهوده‌ایست و از آغاز و انجام آن چیزی دانسته‌ی ما نیست. دیگر اینکه ما باید بهیچ کوششی نپردازیم و با مستی و خوشی روز گذرانیم.

باید گفت نخست این جهان یک دستگاه آراسته و بسامانیست و با یک بینش و نگرش ، این روشنست که آفریدگار دانا و توانایی آن را پدید آورده و یک سامانی در آن بکار برده (و ما چون در جاهای دیگری از این زمینه سخن رانده‌ایم در اینجا بآن نمی‌پردازیم). دوم بر فرض آنکه جهان یک دستگاه بیهوده‌ای باشد ، معنایش این نخواهد بود که ما بهیچ کوششی برنخیزیم و تنها بخوشی و مستی پردازیم.

مردمی که در اندیشه‌ی گذشته و آینده نباشند ، در زندگی بهره از آسایش و خوشی نتوانند یافت و سرگذشتشان جز این نتواند بود که در زیردست بیگانگان بیفتند. این جهان چه باهوده و چه بیهوده ، باید گذشته و آینده‌ی آن را اندیشید و یک راه بخردانه‌ای برای زیستن در آن پیش گرفت.

یک مرد باخرد اگر به یک زندان تاریکی هم بیفتد باید در این اندیشه باشد که در آنجا چگونه زندگی کند و چگونه دشواریها را بخود آسان گرداند و هیچگاه نگوید که چون در اینجا بدلخواه نیست ، من دیگر نخواهم اندیشید و کوشید و سرم را گزارده خواهم خوابید. آن مقدمه که چیده‌اند غلط و این نتیجه که از آن می‌گیرند غلطتر می‌باشد. یک غلط دیگرشان هم جبریگریست که آنهمه شعرها درباره‌اش ساخته‌اند.


.
همبسته با گفتار بالا
🔸 به مناسبت «روز بزرگداشت» سعدی

کوشاد تلگرام
: چنانکه بارها گفته‌ایم در تاریخ ما دوره‌های تاریک و زبونی نیز بوده. این را ما دوره‌ی بدآموزیهای مغول می‌نامیم. شرقشناسان که دشمنان شرقند در کشورهای شرقی جستجو کرده و این دوره‌های تاریکی را در هر توده‌ای یافته از هر راهی کوشیده‌اند هرچه اندیشه‌ی پست و پندارهای گیج‌کننده از آن زمان بازمانده درمیان آن توده‌ها برواجش بکوشند. پیداست آنها همدستانی هم در آن توده‌ها داشته‌اند که در این سیاهکاری به آنها یاوریها نموده‌اند.
این دوره‌ی زبونی و فرومایگی اندیشه و خردها از سلجوقیان آغاز شده ولی در زمان مغول و پس از آن به پستترین درجه‌ی خود رسیده. اینست آنها نیز کوشیده‌اند هرچه را یادگار آن دوره است باشکوهتر و پر مغزتر و والاتر جلوه دهند. برای این کار با یاری همدستان خود کوششهای فراوان بکار برده‌اند که بارها از آنها سخن بمیان آورده‌ایم.
یکی از آن کوششها ، بزرگ و دانشمند و آموزگار دانا نشان دادن مردان پست و بیفرهنگ آن دوره می‌باشد. از آن جمله شاعران می‌باشند که دیوانهاشان را قرآن فارسی لقب داده‌اند و شعرهاشان را «نغمه‌ی فرشتگان» و «وحی آسمانی» خوانده با اینگونه گزافه‌گوییها توده‌ی ایرانی را فریفته‌اند.
و با چنین فریبی که باید آن را مخدری دانست توده‌ی فریبخوار را به سستی و بی‌غیرتی کشانیده‌اند.
از میان دستگاههای اندیشه‌ای بیش از همه به استواری و رواج هرچه بیشتر صوفیگری و خراباتیگری و جبریگری و از میان شاعران بیش از همه به بزرگ وانمودن این چهار تن : خیام و سعدی و مولوی و حافظ کوشیده‌اند.
چون امروز را نیز بنام «بزرگداشت سعدی» نام گزارده و می‌کوشند به هیاهوهای فریبکارانه‌ی خود شکوه بیشتر دهند ما می‌خواهیم سعدی را بهتر بشناسیم تا نقشه‌های آنان را بهم زنیم.
گفتار زیر برای چنان خواستی آماده شده است.

👇👇



سعدی را بهتر بشناسیم

یکی از چیزهایی که بر خصلتها و رفتارها و اعمال یک توده اثرگزار است نوشته‌هاییست که از گذشتگانشان بایشان رسیده. و چه‌بسا توده‌ی مردم آنها را الگوی باورها و اندیشه‌های خود گیرند و از روی آنها کار کنند. پیداست اگر آنها اندیشه‌های والا باشند آن توده را پیش ، و اگر کوتاه و پست و زبونانه و پس‌رُوانه باشند ، توده را پس برد.

باید دانست بیشتر کتابهایی که از گذشتگان ما بازمانده یادگار زمانهای زبونی و زیردستی است. بویژه دیوانهای شاعران که اندیشه‌های زبونانه و پست را با زبانی شیوا و گیرا و ساده و آسان و همه‌فهم بزبان شعر درآورده‌اند.

از اینگونه شاعران یکی هم سعدی ‌بوده که جز هوس شاعری نداشته و هرچه بدستش افتاده از صوفیگری ، جبریگری ، اندیشه‌های پست زمان خود ، حدیثهایی که شنیده ، تعلیم و تربیت ، دروغبافی و پنداربافی ، پندسرایی ، هزلیات و حتا بچه‌بازی ؛ را بزبان شعر درآورده و برای ما بارمغان بازگزارده.

از آنسو ، اکنون سخن در آنست که دسته‌ی بدخواهان (1) بهمدستی شرقشناسان که بدخواه شرقند و همیشه به استواری گمراهیهای شرقیان و سرگرم داشتن ایشان با کتابهای گذشتگان می‌کوشند بدستاویز واژه‌ی «ادبیات» برواج اینگونه کتابها پا می‌فشارند و مردم را بسوی کتابهای شاعران و دیگران می‌کشانند. از اینرو کسانی فریب می‌خورند و راستی را می‌پندارند گنجیست و رو باین کتابها می‌آورند.

برای همین ما اینجا برخی از شعرهای سعدی را برای نمونه می‌آوریم و داوری را بخوانندگان بازمی‌گزاریم :

تبلیغ شرابخوری در قالب پند و راهنمایی :

گر آدمیی باده‌ی گلرنگ بخور بر ناله‌ی نای و نغمه‌ی چنگ بخور
گر بنگ خوری چو سنگ مانی بر جای یکباره چو بنگ می‌خوری سنگ بخور

صوفیگری : یا فلسفه‌ی بی‌ننگی و بیکاری و مفتخوری ، و خوار داشتن و بی‌ارجی جهان و چندگاهه (موقتی) بودن آن :

«آن کیست که دل نهاد و فارغ بنشست پنداشت که مهلتی و تأخیری هست
گو میخ مزن که خیمه می‌باید کند گو رخت منه که بار می‌باید بست»
«راغب دنیا مشو که هیچ نیرزد هر دو جهان پیش چشم همت عالی»

جبریگری : یا باور باینکه خدا همه‌چیز را از آغاز بر سر آدمیان نوشته (سرنوشت) و کسی را در زندگانی اختیاری نیست ، این را سعدی برویه‌های گوناگون درآورده :

«مخور هول ابلیس تا جان دهد همانکس که دندان دهد نان دهد»
«دادار که بر ما در قسمت بگشاد بنیاد جهان چنانکه بایست نهاد
آن که نداد از سببی خالی نیست دانست سرو به خر نمی‌باید داد»
«بحال نیک و بد راضی شو ای مرد که نتوان طالع بد را نکو کرد
چو سگ را بخت تاریکست و شبرنگ هم از خُردی زنندش کودکان سنگ»

پندگویی و آموزگاری : سعدی یک زمینه‌ی دیگری هم که بدستش افتاده پندآموزی بوده که بیشترش سخنان خوشنما و زیانمند را بهانه‌ی پندآموزی گرفته :

«چون زهره‌ی شیران بدرَد ناله‌ی کوس بر باد مده جان گرامی بفسوس
با آنکه خصومت نتوان کرد بساز دستی که بدندان نتوان برد ببوس»

آری آقای سعدی بمردمی که زبون مغول گردیده ، سرزمینشان ویران گردیده ، مردمش کشتار گردیده ، صدهزاران زنان و دخترانشان به اسیری برده شده‌اند پند می‌دهد : «دستی که بدندان نتوان برد ببوس».

دروغ‌بافیها : «هوس سخنبافی و پندآموزی چندان گریبانگیر سعدی می‌بوده که گاهی او را بدروغبافی نیز واداشته. بیشتر داستانهایی که از خود میگوید دروغست.» (2) برای مثال یکی از داستانهای دروغی او شعریست بنام «بتی دیدم از عاج در سومنات» درباره‌ی بتی در یک بتکده‌ای در هند. دلیل دروغ بودن این شعر آنکه سعدی هرگز بهند نرفته. او این داستان را بیکبار از خودش ساخته یا نزدیک باین چیزی شنیده و چیزهای دیگری بآن افزوده و شعر گردانیده.

سعدی دروغ را بد ندانسته و آن را ستوده :

دروغی که حالی دلت خوش کند به از راستی کت مشوش کند

در جایی دیگر بوارونه‌ی این ، دروغ را بد دانسته و نکوهیده :

گر راست سخن گویی و در بند بمانی به زانکه دروغت دهد از بند رهایی
آدم درمی‌ماند کدامش را در دل گیرد؟! راستگویی یا دروغگویی؟!!

وارونه‌گوییها : سعدی از بس هوس شعربافی داشته که هرگز هوشدار نبوده که شعرهای وارونه‌ هم گفته. برای مثال چنانکه در جبریگری شعر آورده در کوشش هم آورده و خواننده را درمیان دو باور متضاد گیج و سرگردان می‌گرداند :

چنانکه سخنش رفت ، از یکسو از جبریگری و اینکه اختیار دست ما نیست می‌گوید. برای نمونه :
«بخت و دولت بکاردانی نیست جز بتقدیر آسمانی نیست»

و از سوی دیگر :

👇👇
«پند سعدی به دل شنو نه بگوش مزد خواهی بکار کردن کوش» /
«سعدیا بسیار گفتن عمر ضایع کردن است وقت عذر آوردنست استغفرالله العظیم»
«سعدیا گرچه سخندان و مصالح گویی به عمل کار برآید به سخندانی نیست»

ستایش و نکوهش خرد را نیز فراموش نگردانیده :
از یکسو می‌گوید :
«نگویم چو جنگ آوری پای دار چو خشم آیدت عقل بر جای دار»
«کجا عقل یا شرع فتوا دهد که اهل خرد دین به دنیا دهد؟»

و از سوی دیگر :
«به راه عقل برفتند سعدیا بسیار که ره بعالم دیوانگان ندانستند»
«دولت نه به کوشیدنست چاره کم جوشیدنست
اگر به هر سر موئیت صد خرد باشد خرد بکار نیاید چو بخت بد باشد»

در وارونه‌گویی شیراز را هم فراموش نساخته :
از یکسو می‌گوید :
«دلم از صحبت شیراز بکلی بگرفت وقت آنست که پرسی خبر از بغدادم»
و از سوی دیگر :
«چه نیکبخت کسانی که اهل شیرازند که زیر بال همای بلندپروازند»

درباره‌ی زنان این شعر زشت را گفته :
«زن نو کن ای دوست هر نوبهار که تقویم پاری نیاید بکار»

چاپلوسی و ستایشگری : شاعر چاپلوس و ستایشگر را باید پست‌تر از یک ستمگر شمرد چه او با چاپلوسیها و ستایشگریهایش ستمگر را به ستم و بیداد دلیرتر می‌گرداند. سعدی درباره‌ی سعد ابوبکر و سعد زنگی چاپلوسی بی‌اندازه کرده :

«ز سعد ابوبکر تا سعد زنگی پدر بر پدر نامور جد بر جد
سر بندگی بر زمینش نهاده خداوندگاران دریا و سرحد»
«گر از سعد زنگی مثل ماند و یاد فلک یاور سعد بوبکر باد»

«تربیت» : سعدی که تنها مکتب دیده این زمینه را هم از دست نهشته و پندها سروده :
«استاد معلم چو بود بی‌آزار خرسک‌ بازند کودکان در بازار»
«شمشیر نیک از آهن بد چون کند کسی ناکس به تربیت نشود ای حکیم کس»

بچه‌بازی : زشتترین بخش نوشته‌های سعدی باب پنجم گلستان اوست. در آن بخش سعدی پستیهای خود را بآشکار آورده و پلیدی خود را بهمه نشان داده. مردک ناپاک چندان هوس شعرگویی داشته که از بشعر درآوردن پلیدیهای خودش هم درنگذشته :

ترا من دوست می‌دارم که یک شب در آغوشت کشم تا نیمروزی
مراد از عاشق و معشوقی اینست وگرنه مادری دارم چو یوزی

ببینید چگونه پستی خود را بهمه نشان داده و خود را رسوا گردانیده. ببینید درباره‌ی مادر خود چه گفته؟!. و چسان بیرگی خود را بهمه نشان داده؟!.

در جای دیگر گفته :
نام سعدی همه جا رفت به شاهدبازی وین نه عیبست که در ملت[=دین] ما تحسینیست

تف بر این مردک پلید بی‌درد ، تف. مردک ناپاک حتا در پیری دست از این پلیدی برنداشته :
چون دید که پیری‌ام سپیدی بفزود برگشت و ارادتی زیادت ننمود
گفتم که اگر سپید شد مویم زود شکر است ، که دل همان سیاهست که بود

ناپاکزبانیهای سعدی : سعدی درمیان شعرها و نوشته‌های پندنمایش گاهی از واژه‌های بیفرهنگانه نیز سود جسته که مضمونهای پستی را با بیفرهنگی و ناپاکزبانی بخواننده آموخته :

«چو سگ بر درش بانگ کردم بسی که مسکین‌تر از سگ ندیدم کسی»
«من گر سگکی زان تو باشم چه شود؟ خاری ز گلستان تو باشم چه شود؟
شیران جهان روبه درگاه تواَند گر من سگ دربان تو باشم چه شود؟»
«ور بی‌هنر به مال کنی کبر بر حکیم کون خرت شمارد اگر گاو عنبری»
«محتسب کون‌برهنه در بازار قحبه را می‌زند که روی بپوش»
«چو گاو ار همی بایدت فربهی چو خر تن به جور کسان دردهی»

سعدی واژه‌های پست دیگری نیز بکار برده که من از آوردنش شرم می‌کنم و از آنها درمی‌گذرم. لیکن تنها از هواداران سعدی این را می‌پرسم که آیا اینها «ادبست یا بی‌ادبی»؟!.


پابرگیها :
1ـ برای آگاهی از دسته‌ی بدخواهان (یا کمپانی خیانت) کتاب «دادگاه» از احمد کسروی دیده شود.
2ـ «در پیرامون ادبیات» ، احمد کسروی ، چاپ چهارم ، سات 70
چنین شاعری را از «مفاخر ملی» می‌نامند و برایش روز «بزرگداشت» تعیین می‌کنند و می‌کوشند با هیاهو و جنجال اندیشه‌های پستش را در مغزها جایگزین گردانند. افسوس از این نادانی ، افسوس.
👇👇

گفتار «سعدی را بهتر بشناسیم»


.
🔶 «آذری یا زبان باستان آذربایجان» ، احمد کسروی ، گفتار دوم : ترکی چگونه و از کی به آذربایجان راه یافته؟..

🔸 آذربایجان در زمان سلجوقیان (تکه‌ی یک از یک)


چنین پیداست که از این ترکان در آذربایجان جز کسان کمی نماندند. لیکن در این میان طغرل‌بیک بنیاد پادشاهی نهاده روز بروز بر پهناوری خاک خود می‌افزود و در سال ٤٤٦ ﻫ . ق. به آذربایجان درآمد و چون امیر وَهسُودان و پسرش مَمَلان (1) فرمانبرداری نمودند و باج بگردن گرفتند ، طغرل آنان را برنینداخت.

لیکن اینان دیری نپاییدند و آذربایجان یکسره [=مستقیماً] بدست سلجوقیان افتاد ، و چنانکه گفته‌ایم اینان سپاهشان همه از ترکان بودند و چون یکی را بفرمانروایی شهری می‌فرستادند دسته‌هایی را از آنان همراه می‌فرستادند ، با آذربایجان نیز همان را کردند. گذشته از ایلهایی که از پشت سر سلجوقیان از ترکستان آمدند و بهمه‌ جا پراکنده شدند ، و چون آذربایجان چمن و چراگاه فراوان دارد و برای زندگانی چهارپاداری سزاوارتر از دیگر جاهاست ، بیگمان ایلهای ترک در اینجا فزونتر و فروانتر گردیدند و چون از آن زمان تا درآمدن مغولان به ایران فرمانروایی ازآنِ ترکان و رشته‌ی کارها در دست ایشان می‌بود و مردم ناگزیر از رفت‌و‌آمد و گفتگو می‌بودند ، پیداست که کم‌کم گوشها بزبان ترکی آشنا گردید و بیشتر مردم هر کسی جمله‌هایی را از آن یاد گرفت.

هم از این زمان بود که نامهای پاره‌ای آبادیها ترکی گردید و ترکان در دیه‌هایی که نشیمن گرفتند اگر نام یک آبادی معنای روشنی داشت آن را ترجمه نموده نام ترکی نهادند (چنانکه این رفتار را تازیان پیش از اینان کرده بودند) (2) و اینست ما امروز در آذربایجان یک رشته نامهای آبادی بترکی می‌یابیم که هم‌معنای آنها بفارسی در آنجا و یا جاهای دیگر نیز هست همچون : اشگه‌سو ، یالقوزآغاج ، استی‌بولاغ ، سکدی (سکدلو) ، گردگانلو ، قوزلو ، قزلجه و مانند اینها که در برابر آنها آب‌باریک و یکه‌دار و گرمخانی و بیدک و گردکانک و جوزدان و سرخه را داریم.

با اینهمه در زمان سلجوقیان زبان آذربایجان همان آذری بوده و ترکی جز زبان ترکان تازه‌رسیده شمرده نمی‌شده. چنانکه نوشته‌ی یاقوت حَمَوی را که در آخرهای زمان سلجوقیان نوشته و آذری را زبان آذربایجان ستوده آوردیم.


پابرگیها :
1ـ درباره‌ی تلفظ این نام و لغزشهایی که فرهنگ‌نویسان ایرانی و شرقشناسان اروپایی کرده‌اند نویسنده در بخش دوم کتاب گرانمایه‌ی «شهریاران گمنام» یادداشت گشاده‌ای آورده که کوتاهشده‌ای از آن را اینجا می‌آوریم :
«تحریف یا دیگرگونه ساختن نامها بویژه نامهای بچگان در هر زبان و درمیان هر ملتی هست. از جمله در آذربایگان اکنون نیز محمد را «ممی» (بر وزن همی) و گاهی نیز «ممل» (بر وزن عمل) می‌خوانند. مملان همین ممل است که الف و نون بر آخر آن افزوده شده. چه در آن زمانها این رسم درمیان ایرانیان بوده که بر آخر برخی نامها «آن» می‌افزودند». ـ و

2ـ تازیان نیز چون به ایران آمده‌اند و نشیمن گرفته‌اند بسیاری از نامهای آبادیها را که معنی آنها را می‌فهمیده‌اند به عربی ترجمه کرده‌اند. چنانکه «سنگسر» را که گویا در آن هنگام «سگسر» گفته می‌شده «رأس‌الکلب» گردانیده و بجای «دیه نمک» و «دزباد» و «خاکستر» از آبادیهای خراسان و «دیویجین» از دیه‌های همدان ، قریة‌الملح و قصرالریح و رماده و قریة‌الجن گفته‌اند و از اینگونه باز می‌توان پیدا کرد.


.
🔶 «حافظ چه می‌گوید؟» (احمد کسروی)

🔸 5ـ صوفیگری در زمان مغول (تکه‌ی یک از یک)


گفتیم یکی از زمینه‌های سخن حافظ کشاکش صوفیان و خراباتیانست. برای روشنی این باید به یک مقدمه‌ای از تاریخ و از رفتار صوفیان پردازیم.

اسلام چون به ایران چیرگی یافت ، یکی از تأثیرهای آن در ایرانیان افزودن بحس دلیری و جنگجویی بود. ایرانیان خود مردم جنگی می‌بودند و اسلام نیز جنگ و مردانگی را بهمه بایا[=واجب] می‌گردانید ، و از اینرو در قرنهای نخست اسلام در ایران این حس بسیار نیرومند می‌بود. اگر کسانی تاریخ ایران را در قرنهای سوم و چهارم هجری جستجو کنند در آن قرنها از یکسو در ماوراء‌النهر دولت سامانی برپا می‌بود که همیشه با ترکان جنگ و ستیز می‌داشت و بگفته‌ی استخری همیشه سیصدهزار تن سوار در مرز آماده می‌ایستادند. همین استخری می‌نویسد : من به هر خانه‌ای از دهگانان می‌رفتم یک شمشیری آویخته از دیوار و یک اسبی بسته در اصطبل می‌دیدم. همگی برای جنگجویی آماده می‌بودند. از سوی دیگر دلیران دیلم از کوهستان خود پایین آمده هر یکی در گوشه‌ی دیگری بنیاد فرمانروایی می‌نهادند و خاندان بویه تا بغداد پیش رفته خلیفه را زیردست خود می‌گردانیدند. پس از همگی سلطان محمود غزنوی به هندوستان تاخته شهرها می‌گشاد و تاراجها می‌آورد. با اینحال جنگجویان ایران بیکار مانده دسته‌دسته بیرق افراشته برای شرکت در جنگ مسلمانان با رومیان بآسیای کوچک می‌شتافتند.

یک سال را ما در تاریخ می‌یابیم که تنها از خراسان هشتادهزار تن شتافته‌اند. ببینید حس جنگجویی تا چه اندازه می‌بوده!.. ببینید غیرت چگونه فزون می‌آمده و سرشاری می‌نموده!..

تا آغازهای قرن پنجم ما این را می‌یابیم. ولی سپس چون بآغاز قرن هفتم می‌رسیم ، بیکبار وارونه‌ی آن را می‌بینیم. بیکبار ایران را از غیرت و مردانگی تهی می‌یابیم. زیرا در آن هنگامست که می‌بینیم چنگیزخان بماوراء‌النهر آمده و چهار سال کشتار کرده و با اینحال در ایران تکانی پیدا نشده. در آن هنگام است که می‌بینیم یمه و سوتای دو تن سرکرده‌ی مغولی با سی‌هزار سوار از جیحون گذشته از خراسان کشتارکنان پیش آمده تا مازندران و عراق و آذربایجان و قفقاز مردم را کشته و شهرها را تاراج کرده از شمال دریای خزر بلشکرگاه خود پیوسته‌اند. فسوسا این درماندگی از یک توده چه بوده؟!..

این خود یک جُستاریست[مبحث] که چرا ایرانیان در آن دو صد سال که از قرن پنجم تا قرن هفتم بوده بدینسان تغییر یافته بودند؟!.. مگر در آن دو قرن نژاد ایران دیگر شده بود؟!..

در این باره کسی جستجویی نکرده و باین پرسش پاسخی نتواند داد. ولی ما پاسخ آن را می‌دانیم. در آن دو قرن در ایران چند رشته بدآموزیهایی رواج یافته بوده که در نتیجه‌ی آنها جنگجویی و مردانگی بدینسان جای خود را به بیدردی و بیغیرتی داده. یکی از آن بدآموزیها صوفیگری ، دیگری باطنیگری ، دیگری خراباتیگری بوده.

می‌دانیم کسانی باور نکرده خواهند گفت : مگر بدآموزی هم مردم را به بیغیرتی وادارد؟!.. می‌گویم : مگر شما نمی‌دانید که سرچشمه‌ی همه‌ی کارهای آدمی مغز اوست ، و مغز نیز تابع اندیشه‌هاییست که دروست؟!.. یک تن خراباتی که جهان را هیچ و پوچ می‌شمارد و می‌گوید باید پروای گذشته و آینده نکرد ، آیا می‌توان چشم داشت که غیرت کند و در راه توده و کشور جانبازی نماید؟!.. یک تن صوفی که جدایی میانه‌ی داد و ستم و تاریکی و روشنی و راست و کج نمی‌گزارد و در آن جهان مالیخولیا ، خونخواران مغول را «خدا» می‌پندارند ، آیا می‌توان امید بست که شمشیری بگیرد و بجنگی شتابد؟!..

باطنیان (یا پیروان حسن صباح) نیز اگرچه آدمکشی را پیشه‌ی خود می‌داشتند و هزارها ایرانیان را با خنجر نابود می‌ساختند ، دیده شد که در داستان مغول یکی این نکرد که برود و هلاکو یا کس دیگری را از سران مغول بکشد و چشم آنان را بترساند ، و این می‌رساند که آن آدمکشی ایشان نیز جز یک گونه دیوانگی پستی نمی‌بوده.

به هر حال بیگمانست که مایه‌ی آن زبونی و درماندگی ایرانیان در برابر مغول این سه رشته بدآموزیها بوده. این یکی از رازهای پوشیده‌ی تاریخ ایرانست که باید در پیرامونش بدرازی و گشادی گفتگو رود ، و ما در اینجا چون فرصت نمی‌داریم بهمین چند جمله بس می‌کنیم.

سپس در زمان چیرگی مغولان باطنیگری از رونق و شکوه افتاد. زیرا باطنیان با مغول جنگ کرده بودند و مغولان بماندن آنها خرسندی نمی‌دادند. ولی صوفیگری و خراباتیگری بیش از پیش زمینه برای پیشرفت پیدا کرد. زیرا مغولان درباره‌ی کیش سخت نمی‌گرفتند و می‌توان پنداشت که سود خود را در سختگیری ندیده رواج این بدآموزیها را مایه‌ی نیرومندی خود می‌شماردند. هرچه هست در زمان مغول ، چه صوفیگری و چه خراباتیگری ، برواج و شکوه افزوده و هر دو پیشرفت بسیار کردند.


👇
صوفیان یک شیوه‌ی بسیار ناستوده‌ای می‌داشتند و آن اینکه از پیشامدها بدستیاری دروغ سودجویی می‌کردند. مثلاً اگر فلان مرد لشکرکش دلیر بپادشاهی می‌رسید ، اینها یک دروغی می‌ساختند که فلان هنگام بنزد شیخ ما آمده بود و شیخ ما فرمود پادشاهی فلان جا را بتو دادیم ، یا اگر کسی می‌مرد یا آسیبی می‌یافت چنین می‌گفتند : چون شیخ ما را رنجانیده بود خدا سزایش را داد. این شیوه‌ی پست آنها می‌بود و راستی آنست که چون نان از دست دیگران می‌خوردند با این دروغها چشم مردم را ترسانیده راه روزی خود را فراخ می‌گردانیدند.

این یک نامردیست که همه‌ی مفتخواران و گدایان دارند. فراموش نمی‌کنم در سالهای پیش یکی از آشنایانم پسر جوانی می‌داشت که ناگهان درگذشت و یک سیدی در همسایگی او بجای آنکه بدیدنش آید و دلداری دهد و از اندوهش بکاهد ، نامردانه پیام فرستاده بود : «چون رعایت سید نمی‌کنی ، این طور می‌شود دیگر». بارها آن آشنایم با یک دل پردردی این داستان را با من می‌گفت و دلسوختگی نشان می‌داد.

شما از همین رفتار صوفیان پی بدرون آنها ببرید و این دریابید که آن آموزاکهای[تعلیمات] بیپا چه نتیجه‌ی بدی داشته و چگونه ایشان را تیره‌درون گردانیده.

باری در زمان مغول نیز صوفیان ، بجای آنکه بدانند که با آن راه و رفتار خود مایه‌ی بدبختی مردم گردیده‌اند و از سرگذشت دلگداز توده عبرت بگیرند ، از پیشامد بسودجویی برخاسته چون سلطان محمد خوارزمشاه «مجدالدین بغدادی» نامی را از مشایخ ایشان کشته بود ، آن را داستانی ساختند چنین گفتند : «خدا اینان را بخونخواهی مجدالدین بغدادی فرستاده است». همین را گفته سر بالا افراشتند و از بدبختی مردم دلهای خود را خنک گردانیدند ، و برای پیشرفت کار خود چنین دروغی ساختند : خوارزمشاه چون مجدالدین را کشت پشیمان گردید و برای عذرخواهی بنزد استاد او ابوبکر خوارزمی رفت و زر بسیار همراه برد. ابوبکر نپذیرفت و گفت : «خونبهای فرزندم مجدالدین زر نیست ، به خونبهای او هم سر تو می‌رود و هم سر من و هم دیگران». شیخ عطار که با پستی و زبونی در نیشابور کشته شده بود برای او نیز معجزه‌ای ساخته چنین گفتند : «شیخ را چون مغولها کشتند با همان تن بیسر فریادکشان نیم فرسخ دوید و آن هنگام افتاد».

با این دروغهای بیشرمانه رواجی بکار خود دادند. از آنسوی خود چیرگی مغولان رواج‌دِه دیگری برای صوفیگری می‌بود. زیرا با آن گزند و آسیبی که ایرانیان دیده و در دست دشمن گرفتار افتاده بودند یا بایستی از جان گذرند و با یک مردانگی شایانی دشمن را براندازند و یا از غیرت و مردانگی چشم پوشیده خود را بپناه صوفیگری یا خراباتیگری بکشند.


.