🔶 «بخوانند و داوری کنند» (شیعیگری) ، احمد کسروی
🔸 گفتار یکم : شیعیگری چگونه پیدا شده؟... (تکهی نه از ده)
اما داستان دلسوز کربلا : این داستان از روزی که روی داد مایهی خشم و افسوس بیشتر مسلمانان گردید و کسان بسیاری بخونخواهی برخاستند و خونها ریخته شد. ولی شیعیان جعفری از آن به بهرهجویی سیاسی پرداخته با برپا کردن بزمهای سوگواری یاد آن را تازه نگه داشتند و در این باره سخنان شگفتی بمیان آوردند : «هر کسی بگرید و یا بگریاند و یا خود را گریان وانماید بهشت برایش بایا[=واجب] باشد».
بر سر خاکهای امام علیبنابیطالب و حسینبنعلی و دیگران گنبدها افراشتند و آنها را زیارتگاه گردانیدند. به هر یکی زیارتنامهها پدید آوردند : «هر که حسین را در کربلا زیارت کند مانند کسی است که خدا را در عرشش زیارت کرده».
اینها ــ این گزافهگوییها ، اگرهم از زمان جعفربنمحمد و جانشینان او ، و از زبان آنان بوده بیگمان چیزها بآن افزوده گردیده. بیگمان روز بروز در رویِش و بالِش میبوده.
گذشته از اینها ، آن سبکباری که در شیعیگری از بایاهای سخت اسلام میبود ، و یک شیعی از جهاد و نماز آدینه و مانند اینها آسوده میگردید و بلکه میتوانست نمازی نخواند و روزهای نگیرد و از هیچ بدی نپرهیزد و با رفتن بزیارت حسین و با گریستن باو همهی گناهان خود را بیامرزاند ، آن نویدهایی که دربارهی میانجیگری امامان در روز رستاخیز و رفتن همهی شیعیان ببهشت داده شده بود ، آن برتری از گوهر و آفرینش که شیعیان دربارهی خود باور میداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتری میپنداشتند ، آن دستگاه جانشین امام و سررشتهداری و فرمانروایی که ملایان شیعه برای خود ساخته بودند ، هر یکی انگیزهی دیگری برای کشانیدن مردم سادهدرون بسوی شیعیگری و پایداری آنان در این کیش میبوده.
یک چیز دیگری که میباید در اینجا یاد کنیم آنست که «باطنیگری» که پدید آمده از همین شیعیگری میبود ، و باطنیان در دشمنی با مسلمانان و در بهمزدن یگانگی و همدستی آنان چند گام بالاتر از شیعیان گزارده بودند ، در زمانهای دیرتر ، شیعیگری چیزهای بسیاری را از باطنیگری گرفته است. از این گذشته کوششهایی که باطنیان در راه بدست آوردن خلافت کردند ، و نیروهایی که اندوختند ، و فرمانرواییهایی که در مصر و یمن و ایران و دیگر جاها بنیاد گزاردند ، در رواج شیعیگری و در گستاخی و بیباکی شیعیان کارگر بوده است. ولی ما چون در این کتاب از باطنیگری سخن نراندیم ، اینست از آمیختگی شیعیگری با آن نیز سخن نمیرانیم. این را باید در کتاب جداگانهای نوشت. [1]
[1] : دربارهی باطنیان كتابهای «راه رستگاری» و «دردها و درمانها» (بخش یکم ، گفتار «بیماری گزارش») دیده شود.
🌸
🔸 گفتار یکم : شیعیگری چگونه پیدا شده؟... (تکهی نه از ده)
اما داستان دلسوز کربلا : این داستان از روزی که روی داد مایهی خشم و افسوس بیشتر مسلمانان گردید و کسان بسیاری بخونخواهی برخاستند و خونها ریخته شد. ولی شیعیان جعفری از آن به بهرهجویی سیاسی پرداخته با برپا کردن بزمهای سوگواری یاد آن را تازه نگه داشتند و در این باره سخنان شگفتی بمیان آوردند : «هر کسی بگرید و یا بگریاند و یا خود را گریان وانماید بهشت برایش بایا[=واجب] باشد».
بر سر خاکهای امام علیبنابیطالب و حسینبنعلی و دیگران گنبدها افراشتند و آنها را زیارتگاه گردانیدند. به هر یکی زیارتنامهها پدید آوردند : «هر که حسین را در کربلا زیارت کند مانند کسی است که خدا را در عرشش زیارت کرده».
اینها ــ این گزافهگوییها ، اگرهم از زمان جعفربنمحمد و جانشینان او ، و از زبان آنان بوده بیگمان چیزها بآن افزوده گردیده. بیگمان روز بروز در رویِش و بالِش میبوده.
گذشته از اینها ، آن سبکباری که در شیعیگری از بایاهای سخت اسلام میبود ، و یک شیعی از جهاد و نماز آدینه و مانند اینها آسوده میگردید و بلکه میتوانست نمازی نخواند و روزهای نگیرد و از هیچ بدی نپرهیزد و با رفتن بزیارت حسین و با گریستن باو همهی گناهان خود را بیامرزاند ، آن نویدهایی که دربارهی میانجیگری امامان در روز رستاخیز و رفتن همهی شیعیان ببهشت داده شده بود ، آن برتری از گوهر و آفرینش که شیعیان دربارهی خود باور میداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتری میپنداشتند ، آن دستگاه جانشین امام و سررشتهداری و فرمانروایی که ملایان شیعه برای خود ساخته بودند ، هر یکی انگیزهی دیگری برای کشانیدن مردم سادهدرون بسوی شیعیگری و پایداری آنان در این کیش میبوده.
یک چیز دیگری که میباید در اینجا یاد کنیم آنست که «باطنیگری» که پدید آمده از همین شیعیگری میبود ، و باطنیان در دشمنی با مسلمانان و در بهمزدن یگانگی و همدستی آنان چند گام بالاتر از شیعیان گزارده بودند ، در زمانهای دیرتر ، شیعیگری چیزهای بسیاری را از باطنیگری گرفته است. از این گذشته کوششهایی که باطنیان در راه بدست آوردن خلافت کردند ، و نیروهایی که اندوختند ، و فرمانرواییهایی که در مصر و یمن و ایران و دیگر جاها بنیاد گزاردند ، در رواج شیعیگری و در گستاخی و بیباکی شیعیان کارگر بوده است. ولی ما چون در این کتاب از باطنیگری سخن نراندیم ، اینست از آمیختگی شیعیگری با آن نیز سخن نمیرانیم. این را باید در کتاب جداگانهای نوشت. [1]
[1] : دربارهی باطنیان كتابهای «راه رستگاری» و «دردها و درمانها» (بخش یکم ، گفتار «بیماری گزارش») دیده شود.
🌸
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تباکی (گریان وانمودن) برای امام حسین
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
امامان روز رستاخیز گناهکاران شیعه (جهنمیها) را نزد خدا شفاعت خواهند کرد.
.
.
🔶 «در پاسخ حقیقتگو» (احمد کسروی)
🔸 33ـ ایستادگی بر سر نادانیها از بزرگترین گناهانست
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
🔸 33ـ ایستادگی بر سر نادانیها از بزرگترین گناهانست
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
Telegraph
کتاب «در پاسخ حقیقتگو» (احمد کسروی) : 33ـ ایستادگی بر سر نادانیها از بزرگترین گناهانست
33ـ ایستادگی بر سر نادانیها از بزرگترین گناهانست ما یادآوری کردیم که کیشهایی که امروز درمیان است بنیاد همهی آنها بر اینست که خدا چون چند تنی را آفریده آنان را چندان دوست داشته و گرامی گرفته که جهان را بهر ایشان آفریده و اینست رشتهی کارها را بدست آنان سپرده…
🔶 «بخوانند و داوری کنند» (شیعیگری) ، احمد کسروی
🔸 گفتار یکم : شیعیگری چگونه پیدا شده؟... (تکهی ده از ده)
اما رواج شیعیگری در ایران : این خود تاریخ درازی داشته که ما ناچاریم در اینجا فهرست آن را یاد کنیم :
باید دانست از روزی که عرب به ایران دست یافت انبوهی از ایرانیان چیرگی آنان را برنتافته برای رهایی بکوششهایی برمیخاستند ، بویژه در زمان بنیامیه که چون فشار ایشان بیشتر میبود ، دشمنی ایرانیان با عرب بیشتر شده بود ، و علویان که با بنیامیه مینبردیدند و میکوشیدند ، ایرانیان «لا لحب علی بل لبغض معاویه» (1) هوادار علویان میبودند ؛ از اینرو شیعیگری در ایران زمینه آماده میداشت و کسانی از علویان که گریخته باینجا درآمدند در مازندران و گیلان فرمانرواییها بنیاد گزاردند.
سپس آلبویه که پادشاهی بنیاد نهاده تا بغداد پیش رفتند ، اینان چه از روی باور و چه از راه سیاست ، هواداری از شیعیگری نمودند و در عراق و ایران برواج این کیش بسیار افزودند.
در زمان سلجوقیان ، چون پادشاهان آن خاندان سُنّی میبودند ، از رواج شیعیگری کاست. سپس در زمان مغول ، چون خاندان چنگیز به یک دین پابسته نمیبودند بار دیگر شیعیگری در ایران برواج افزود ، و یکی از پادشاهان بزرگ ایشان (سلطانمحمد خدابنده) خود شیعی گردید و سکه بنام دوازده امام زد.
پس از برافتادن مغولان سربداران که در خراسان برخاستند ، و مرعشیان که در مازندران پیدا شدند ، و قرهقویونلویان که به بخش بزرگی از ایران فرمان راندند ، کیش شیعی میداشتند و پیشرفت آن را در ایران بیشتر گردانیدند. سید محمد مُشَعشَع در خوزستان که دعوای مهدیگری میداشت شیعیگری را با باطنیگری درهم آمیخته بدآموزیهای نوی را بمیان مردم انداخت. (2)
پس از همگی ، نوبت بشاهاسماعیل رسید که چون برخاست بسنیکُشی پرداخته با زور شمشیر ، شیعیگری را بهمه جای ایران رسانیده نفرین و دشنام به ابوبکر و عمر و دیگر یاران پیغمبر را پیشهی ایرانیان گردانید.
از این زمان شیعیگری کیش رسمی ایران گردید و سیاست کیش و کشور بهم آمیخت. بویژه که این رفتار اسماعیل و سنیکشیهای او پادکاری[عکسالعمل] پیدا کرده سلطانسلیم پادشاه عثمانی هم در کشور خود بشیعهکشی برخاسته چهلهزار تن را ، از بزرگ و کوچک و زن و مرد ، نابود گردانید. سپس از علمای سنّی «فتوا» گرفته بجنگ شاهاسماعیل شتافت و در چالدران او را شکسته گریزانید.
از اینجا دشمنی سختی میانهی ایران و عثمانی پدید آمد و پادشاهان عثمانی هر زمان که فرصت یافتند به ایران تاختند. سپس در زمان شاهتهماسب (پسر اسماعیل) و سلطانسلیمان (پسر سلیم) نیز جنگها و خونریزیها رفت.
اسماعیل دوم (پسر تهماسب) خواست شیعیگری را از ایران براندازد و یا جلوگیری از نفرین و دشنام کند ، زمانش فرصت نداده از میان رفت.
پس از وی در زمان سلطانمحمد و شاهعباس و شاهصفی بار دیگر جنگهای بسیاری درمیانه رفت ، و این بار عثمانیان از علماشان فتوا گرفته و کشتار و تاراج هم میکردند ، و زنان و دختران را بَرده گرفته و با خود بُرده در بازارهای استانبول و صوفیا و بلگراد میفروختند.
در پایان در زمان صفویان ، چون افغانان به شُوَند [=سبب] دوتیرگی سنّی و شیعی به نافرمانی برخاسته پس از جنگهایی به اسپهان دست یافتند و شیرازهی کارهای ایران از هم گسیخت ، عثمانیان باز هم فرصت یافتند و به آذربایجان و کردستان و همدان لشگر آورده چیره شدند و درمیانه خونهای بسیاری ریخته گردید.
سپس چون نادر برخاست ، این شاه غیرتمند از یکسو بسر عثمانیان تاخته ایشان را از سراسر خاک ایران بیرون راند ، و بارها لشگرهای انبوه آنان را از هم پراکند ، و از یکسو بکندن ریشهی کینه و دشمنی کوشیده چنین خواست که شیعیگری را از نفرین و دشنام پیراسته و از باورهای گزافهآمیز پاک گردانیده آن را یک راهی از راههای «فقهی» وانماید ، و شیعیان (یا بهتر گویم : جعفریان) را با مالکیان و حنفیان و حنبلیان و شافعیان در یک رده نشانَد ، و میانهی آنان مهر و دوستی پدید آورد ، و در این راه بکوششهای بسیاری برخاسته بارها علمای سنّی و شیعی را پهلوی هم نشانده بگفتگو واداشت و بارها به عثمانیان فرستادگان فرستاده با این شرط پیشنهاد آشتی کرد ، و در دشت مغان چون پادشاهی را میپذیرفت از ایرانیان در این باره پیمان گرفت. ولی این کوششها همه بیهوده درآمد و آن پادشاه غیرتمند کشته گردیده از میان رفت. شیعیگری بحال خود مانده تا باینجا رسید که امروز است. داستان آن را با مشروطه نیز همگی میدانیم. (3) اینست فهرستی از تاریخچهی رواج شیعیگری در کشور ایران.
پابرگیها :
1ـ معنی : نه از دوستی با علی بلکه از کینهی معاویه ـ و
2ـ شرح اندیشهها و کارهای این مرد در کتاب «تاریخ پانصدسالهی خوزستان» آمده است. ـ و
3ــ درین باره بنگرید به بخش دوم از کتاب «تاریخ و پندهایش» ـ و
🌸
🔸 گفتار یکم : شیعیگری چگونه پیدا شده؟... (تکهی ده از ده)
اما رواج شیعیگری در ایران : این خود تاریخ درازی داشته که ما ناچاریم در اینجا فهرست آن را یاد کنیم :
باید دانست از روزی که عرب به ایران دست یافت انبوهی از ایرانیان چیرگی آنان را برنتافته برای رهایی بکوششهایی برمیخاستند ، بویژه در زمان بنیامیه که چون فشار ایشان بیشتر میبود ، دشمنی ایرانیان با عرب بیشتر شده بود ، و علویان که با بنیامیه مینبردیدند و میکوشیدند ، ایرانیان «لا لحب علی بل لبغض معاویه» (1) هوادار علویان میبودند ؛ از اینرو شیعیگری در ایران زمینه آماده میداشت و کسانی از علویان که گریخته باینجا درآمدند در مازندران و گیلان فرمانرواییها بنیاد گزاردند.
سپس آلبویه که پادشاهی بنیاد نهاده تا بغداد پیش رفتند ، اینان چه از روی باور و چه از راه سیاست ، هواداری از شیعیگری نمودند و در عراق و ایران برواج این کیش بسیار افزودند.
در زمان سلجوقیان ، چون پادشاهان آن خاندان سُنّی میبودند ، از رواج شیعیگری کاست. سپس در زمان مغول ، چون خاندان چنگیز به یک دین پابسته نمیبودند بار دیگر شیعیگری در ایران برواج افزود ، و یکی از پادشاهان بزرگ ایشان (سلطانمحمد خدابنده) خود شیعی گردید و سکه بنام دوازده امام زد.
پس از برافتادن مغولان سربداران که در خراسان برخاستند ، و مرعشیان که در مازندران پیدا شدند ، و قرهقویونلویان که به بخش بزرگی از ایران فرمان راندند ، کیش شیعی میداشتند و پیشرفت آن را در ایران بیشتر گردانیدند. سید محمد مُشَعشَع در خوزستان که دعوای مهدیگری میداشت شیعیگری را با باطنیگری درهم آمیخته بدآموزیهای نوی را بمیان مردم انداخت. (2)
پس از همگی ، نوبت بشاهاسماعیل رسید که چون برخاست بسنیکُشی پرداخته با زور شمشیر ، شیعیگری را بهمه جای ایران رسانیده نفرین و دشنام به ابوبکر و عمر و دیگر یاران پیغمبر را پیشهی ایرانیان گردانید.
از این زمان شیعیگری کیش رسمی ایران گردید و سیاست کیش و کشور بهم آمیخت. بویژه که این رفتار اسماعیل و سنیکشیهای او پادکاری[عکسالعمل] پیدا کرده سلطانسلیم پادشاه عثمانی هم در کشور خود بشیعهکشی برخاسته چهلهزار تن را ، از بزرگ و کوچک و زن و مرد ، نابود گردانید. سپس از علمای سنّی «فتوا» گرفته بجنگ شاهاسماعیل شتافت و در چالدران او را شکسته گریزانید.
از اینجا دشمنی سختی میانهی ایران و عثمانی پدید آمد و پادشاهان عثمانی هر زمان که فرصت یافتند به ایران تاختند. سپس در زمان شاهتهماسب (پسر اسماعیل) و سلطانسلیمان (پسر سلیم) نیز جنگها و خونریزیها رفت.
اسماعیل دوم (پسر تهماسب) خواست شیعیگری را از ایران براندازد و یا جلوگیری از نفرین و دشنام کند ، زمانش فرصت نداده از میان رفت.
پس از وی در زمان سلطانمحمد و شاهعباس و شاهصفی بار دیگر جنگهای بسیاری درمیانه رفت ، و این بار عثمانیان از علماشان فتوا گرفته و کشتار و تاراج هم میکردند ، و زنان و دختران را بَرده گرفته و با خود بُرده در بازارهای استانبول و صوفیا و بلگراد میفروختند.
در پایان در زمان صفویان ، چون افغانان به شُوَند [=سبب] دوتیرگی سنّی و شیعی به نافرمانی برخاسته پس از جنگهایی به اسپهان دست یافتند و شیرازهی کارهای ایران از هم گسیخت ، عثمانیان باز هم فرصت یافتند و به آذربایجان و کردستان و همدان لشگر آورده چیره شدند و درمیانه خونهای بسیاری ریخته گردید.
سپس چون نادر برخاست ، این شاه غیرتمند از یکسو بسر عثمانیان تاخته ایشان را از سراسر خاک ایران بیرون راند ، و بارها لشگرهای انبوه آنان را از هم پراکند ، و از یکسو بکندن ریشهی کینه و دشمنی کوشیده چنین خواست که شیعیگری را از نفرین و دشنام پیراسته و از باورهای گزافهآمیز پاک گردانیده آن را یک راهی از راههای «فقهی» وانماید ، و شیعیان (یا بهتر گویم : جعفریان) را با مالکیان و حنفیان و حنبلیان و شافعیان در یک رده نشانَد ، و میانهی آنان مهر و دوستی پدید آورد ، و در این راه بکوششهای بسیاری برخاسته بارها علمای سنّی و شیعی را پهلوی هم نشانده بگفتگو واداشت و بارها به عثمانیان فرستادگان فرستاده با این شرط پیشنهاد آشتی کرد ، و در دشت مغان چون پادشاهی را میپذیرفت از ایرانیان در این باره پیمان گرفت. ولی این کوششها همه بیهوده درآمد و آن پادشاه غیرتمند کشته گردیده از میان رفت. شیعیگری بحال خود مانده تا باینجا رسید که امروز است. داستان آن را با مشروطه نیز همگی میدانیم. (3) اینست فهرستی از تاریخچهی رواج شیعیگری در کشور ایران.
پابرگیها :
1ـ معنی : نه از دوستی با علی بلکه از کینهی معاویه ـ و
2ـ شرح اندیشهها و کارهای این مرد در کتاب «تاریخ پانصدسالهی خوزستان» آمده است. ـ و
3ــ درین باره بنگرید به بخش دوم از کتاب «تاریخ و پندهایش» ـ و
🌸
🔶 «در پاسخ حقیقتگو» (احمد کسروی)
🔸 34ـ نتیجههای شومی که از یک پندار برخاسته
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
🔸 34ـ نتیجههای شومی که از یک پندار برخاسته
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
Telegraph
کتاب «در پاسخ حقیقتگو» (احمد کسروی) : 34
34ـ نتیجههای شومی که از یک پندار برخاسته من از کیشهای پراکنده که سراپا از خرد و دانش بکنار است چشم میپوشم و یک گرهی را که در رشتهی خود دین پدید آورده بودند یادآوری مینمایم : شما نیک میدانید که از قرن دوم اسلام تا زمان ما چندین ملیون علماء آمدهاند و…
🔶 «بخوانند و داوری کنند» (شیعیگری) ، احمد کسروی
🔸 گفتار دوم : خردههایی که به شیعیگری توان گرفت (تکهی یک از پانزده)
چنانکه دیدیم شیعیگری نخست یک کوشش سیاسی میبوده سپس کیشی گردیده. اکنون میخواهیم از این کیش بسخن پرداخته خردههای بسیاری را که بآن توان گرفت ، هر یکی را بکوتاهی یاد کنیم :
نخست : چنانکه گفتیم بنیاد شیعیگری بر آنست که خلیفه بایستی از سوی خدا برگزیده شود نه از سوی مردم. ما میپرسیم : دلیل این سخن چه میبوده؟!.. کتاب اسلام قرآن میبود ، آیا در کجای قرآن چنین گفتهای هست؟!. چگونه تواند بود که چنین چیزی باشد و در قرآن یادی از آن نباشد؟!.
از آنسوی رفتار سران اسلام که پس از مرگ پاکمرد عرب فراهم نشستند و بگفتگو پرداختند و نخست ابوبکر ، و پس از مرگ او عمر ، و پس از مرگ او عثمان ، و پس از کشته شدن او علی را بخلافت برداشتند ، این رفتار دلیل روشنی به بیپایی آن سخن میباشد.
کسانی که در آن هنگامِ ناتوانیِ اسلام پاکدلانه بآن گرویده ، و در راه پیشرفت آن گزندها دیده و جنگها کرده بودند ، چه باور کردنیست که همانكه پاکمرد عرب مُرد همه چیز را کنار گزارند و بدلخواه و هوس یکی را خلیفه گردانند؟!.
شیعیان میگویند : «همگی از دین بازگشتند مگر سه تن». (1) ولی آیا این سخن باور کردنیست؟!. چه بوده که همگی بیکبار از دین بازگردند؟!. گرفتم که ابوبکر و عمر خلافت میخواستند و بآن هوس از دین رو گردانیدهاند ، دیگران را چه سودی درمیان میبوده؟!. این شیوهی شیعیانست که در راه پیشرفتِ سخن خود از دروغ بازنایستند.
آنگاه ما نامهی امام علیبنابیطالب را که بمعاویه نوشته است آوردیم. در آنجا میگوید : «مردم بمن دست دادند بدانسان که به ابوبکر و عمر و عثمان دست داده بودند». بخلافت خود دلیل این را میآورد و هیچ نمینویسد : «خدا مرا برگزیده بود» یا «پیغمبر آگاهی داده بود». در آن نامه آشکاره میگوید : «برگزیدنِ خلیفه مهاجران و انصار راست که هر که را برگزیدند و امام نامیدند خشنودی خدا در آن خواهد بود». نمیدانم این گفتهی آن امام کجا و آن سخن شیعیان کجاست؟!.
ملایان دلیل آورده میگویند : «خلیفه بایستی گناه نکرده باشد ، دلیرترین و داناترین و برترین مردمان باشد ، و چنین کسی جز با برگزیدن خدا نتواند بود». میگویم : «شما این را از كجا میگویید؟!. اگر این سخن راست بودی بایستی بنیادگزار اسلام گوید ، نه اینكه شما بدلخواه ببافندگی پردازید».
از دلیلهایی که در این باره یاد میکنند ، یکی داستان غدیر خم و دیگری داستان کاغذ و خامه خواستن پیغمبر اسلام در دم مرگش میباشد ، و چون مرا در این باره داستانی هست و گفتگویی رفته بهتر میدانم همان را در اینجا بازگویم :
در دیماه سال ١٣٢١ برای دیدار یاران قزوین ، با آقای واعظپور سفری بآن شهر کردیم. در یکی از نشستها در خانهی آقای نصری ، آقای پاکروان چنین آغاز سخن کردند :
«کسانی از علما و دیگران چون شنیده بودند شما خواهید آمد ، با من میگفتند با او مباحثههایی داریم. من پاسخ دادم آقای کسروی مباحثه نمیکند ولی اگر چیزهایی پرسیدند پاسخ دهد. گفتند پس خواهشمندیم این پرسشهای ما را برسانید و پاسخ خواهید. ایشان که از سُنّیها هواداری میکنند آیا بداستان غدیر خم چه پاسخ میدهند؟ در آن روز پیغمبر علی را بخلافت برگزیده گفت : «مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلَيٌّ مَوْلاهُ». همچنین بداستان خامه و کاغذ خواستن پیغمبر و جلوگیری کردن عمر چه میگویند؟. پیغمبر در بستر مرگ خواست امام علیبنابیطالب را بخلافت برگزیند که جایی برای کشاکش دیگران بازنماند. اینبود گفت : «ائْتُونِيْ بِقَلَمٍ وَ قِرْطَاس أَكْتُبْ لَكُمْ كِتَابًا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدَهُ أَبَدًا» (1) عمر چون داستان را فهمید نگزاشت و چنین گفت : «إِنَّ الرَّجُلَ لَيَهْجُر حَسْبُنَا كِتَابُ اللهِ» (2) . به پیغمبر نسبت هذیانگویی داد. من نیک میدانم که شما اینها را از دین نمیشمارید و راستی هم دین اینگونه گفتگوها نیست. ولی چون اینها در دلهای مردم جا گرفته و هر زمانی که نام دین بمیان میآید بیدرنگ بیاد این سخنان میافتند و میپرسند ، و ما تا باینها پاسخی ندهیم دستبردار نخواهند بود ، از اینرو من پرسشهای آنان را رسانیدم که شما پاسخهایی بدهید».
این سخنانی بود که پاکروان گفتند. چون در نشست جز از یاران کسان دیگری نیز میبودند بپاسخ پرداخته گفتم بسیار راستست كه این گفتگوها از دین نیست. در هزاروسیصد سال پیش از این ، کشاکشهایی دربارهی خلافت رخ داده و هرچه بوده پایان یافته و گذشته ، امروز از گفتگوهای آنان چه سودی تواند بود؟!.
اینها نه تنها دین نیست ، خود بیدینیست. راستیرا دین برای آنست که مردمان چندین بیخرد و نافهم نگردند که زندگانی خود را رها کنند و بداستانهای هزاروسیصد سال پیش پردازند و درمیان مردگان کشاکش اندازند. کسانی که اینها را از دین میشمارند معنی دین را ندانستهاند.
👇
🔸 گفتار دوم : خردههایی که به شیعیگری توان گرفت (تکهی یک از پانزده)
چنانکه دیدیم شیعیگری نخست یک کوشش سیاسی میبوده سپس کیشی گردیده. اکنون میخواهیم از این کیش بسخن پرداخته خردههای بسیاری را که بآن توان گرفت ، هر یکی را بکوتاهی یاد کنیم :
نخست : چنانکه گفتیم بنیاد شیعیگری بر آنست که خلیفه بایستی از سوی خدا برگزیده شود نه از سوی مردم. ما میپرسیم : دلیل این سخن چه میبوده؟!.. کتاب اسلام قرآن میبود ، آیا در کجای قرآن چنین گفتهای هست؟!. چگونه تواند بود که چنین چیزی باشد و در قرآن یادی از آن نباشد؟!.
از آنسوی رفتار سران اسلام که پس از مرگ پاکمرد عرب فراهم نشستند و بگفتگو پرداختند و نخست ابوبکر ، و پس از مرگ او عمر ، و پس از مرگ او عثمان ، و پس از کشته شدن او علی را بخلافت برداشتند ، این رفتار دلیل روشنی به بیپایی آن سخن میباشد.
کسانی که در آن هنگامِ ناتوانیِ اسلام پاکدلانه بآن گرویده ، و در راه پیشرفت آن گزندها دیده و جنگها کرده بودند ، چه باور کردنیست که همانكه پاکمرد عرب مُرد همه چیز را کنار گزارند و بدلخواه و هوس یکی را خلیفه گردانند؟!.
شیعیان میگویند : «همگی از دین بازگشتند مگر سه تن». (1) ولی آیا این سخن باور کردنیست؟!. چه بوده که همگی بیکبار از دین بازگردند؟!. گرفتم که ابوبکر و عمر خلافت میخواستند و بآن هوس از دین رو گردانیدهاند ، دیگران را چه سودی درمیان میبوده؟!. این شیوهی شیعیانست که در راه پیشرفتِ سخن خود از دروغ بازنایستند.
آنگاه ما نامهی امام علیبنابیطالب را که بمعاویه نوشته است آوردیم. در آنجا میگوید : «مردم بمن دست دادند بدانسان که به ابوبکر و عمر و عثمان دست داده بودند». بخلافت خود دلیل این را میآورد و هیچ نمینویسد : «خدا مرا برگزیده بود» یا «پیغمبر آگاهی داده بود». در آن نامه آشکاره میگوید : «برگزیدنِ خلیفه مهاجران و انصار راست که هر که را برگزیدند و امام نامیدند خشنودی خدا در آن خواهد بود». نمیدانم این گفتهی آن امام کجا و آن سخن شیعیان کجاست؟!.
ملایان دلیل آورده میگویند : «خلیفه بایستی گناه نکرده باشد ، دلیرترین و داناترین و برترین مردمان باشد ، و چنین کسی جز با برگزیدن خدا نتواند بود». میگویم : «شما این را از كجا میگویید؟!. اگر این سخن راست بودی بایستی بنیادگزار اسلام گوید ، نه اینكه شما بدلخواه ببافندگی پردازید».
از دلیلهایی که در این باره یاد میکنند ، یکی داستان غدیر خم و دیگری داستان کاغذ و خامه خواستن پیغمبر اسلام در دم مرگش میباشد ، و چون مرا در این باره داستانی هست و گفتگویی رفته بهتر میدانم همان را در اینجا بازگویم :
در دیماه سال ١٣٢١ برای دیدار یاران قزوین ، با آقای واعظپور سفری بآن شهر کردیم. در یکی از نشستها در خانهی آقای نصری ، آقای پاکروان چنین آغاز سخن کردند :
«کسانی از علما و دیگران چون شنیده بودند شما خواهید آمد ، با من میگفتند با او مباحثههایی داریم. من پاسخ دادم آقای کسروی مباحثه نمیکند ولی اگر چیزهایی پرسیدند پاسخ دهد. گفتند پس خواهشمندیم این پرسشهای ما را برسانید و پاسخ خواهید. ایشان که از سُنّیها هواداری میکنند آیا بداستان غدیر خم چه پاسخ میدهند؟ در آن روز پیغمبر علی را بخلافت برگزیده گفت : «مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلَيٌّ مَوْلاهُ». همچنین بداستان خامه و کاغذ خواستن پیغمبر و جلوگیری کردن عمر چه میگویند؟. پیغمبر در بستر مرگ خواست امام علیبنابیطالب را بخلافت برگزیند که جایی برای کشاکش دیگران بازنماند. اینبود گفت : «ائْتُونِيْ بِقَلَمٍ وَ قِرْطَاس أَكْتُبْ لَكُمْ كِتَابًا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدَهُ أَبَدًا» (1) عمر چون داستان را فهمید نگزاشت و چنین گفت : «إِنَّ الرَّجُلَ لَيَهْجُر حَسْبُنَا كِتَابُ اللهِ» (2) . به پیغمبر نسبت هذیانگویی داد. من نیک میدانم که شما اینها را از دین نمیشمارید و راستی هم دین اینگونه گفتگوها نیست. ولی چون اینها در دلهای مردم جا گرفته و هر زمانی که نام دین بمیان میآید بیدرنگ بیاد این سخنان میافتند و میپرسند ، و ما تا باینها پاسخی ندهیم دستبردار نخواهند بود ، از اینرو من پرسشهای آنان را رسانیدم که شما پاسخهایی بدهید».
این سخنانی بود که پاکروان گفتند. چون در نشست جز از یاران کسان دیگری نیز میبودند بپاسخ پرداخته گفتم بسیار راستست كه این گفتگوها از دین نیست. در هزاروسیصد سال پیش از این ، کشاکشهایی دربارهی خلافت رخ داده و هرچه بوده پایان یافته و گذشته ، امروز از گفتگوهای آنان چه سودی تواند بود؟!.
اینها نه تنها دین نیست ، خود بیدینیست. راستیرا دین برای آنست که مردمان چندین بیخرد و نافهم نگردند که زندگانی خود را رها کنند و بداستانهای هزاروسیصد سال پیش پردازند و درمیان مردگان کشاکش اندازند. کسانی که اینها را از دین میشمارند معنی دین را ندانستهاند.
👇