1ـ این دو سکه‌ی زمان سلطان‌محمد خدابنده نشان می‌دهد نامهای امامان شیعی را

2ـ نگاره‌ی نادرشاه که در زمان خودش نگاشته شده.

🔶 «در پاسخ حقیقتگو» (احمد کسروی)

🔸 36ـ چگونه پراکنده‌اندیشی در ایران فزونی گرفت

👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.


💐

🔶 «بخوانند و داوری کنند» (شیعیگری) ، احمد کسروی

🔸 گفتار دوم : خرده‌هایی که به شیعیگری توان گرفت (تکه‌ی سه از پانزده)


دوم : اگر چنین انگاریم که در اسلام بایستی خلیفه از سوی خدا برگزیده شود ، در آنحال بایستی این برگزیده‌ی خدا خود را بمردم نشان دهد و دلیلهای خود را بازگوید و از هر راه بکوشد تا بخلافت رسیده رشته‌ی کارها را بدست گیرد ، و توده‌های مسلمان را راه برد و کشورهای اسلامی را از دشمنان نگاه دارد. خلافت برای این کارها می‌بوده و بی‌این کارها معنایی نمی‌داشته. اینکه کسی در خانه نشیند و خود را نهانی خلیفه خواند و دسته‌ی کمی را بسر خود گرد آورده بآنان هم سپارد که بکسی نگویید و «تقیه» کنید ، چیزیست که من نمی‌دانم چه نامی بروی آن گزارم. به هر حال این کار جز پراکندگی بمیان مسلمانان انداختن و از نیروی ایشان کاستن نتیجه‌ای نمی‌داده و نتوانستی داد.

خواهند گفت : «گناه مردم بوده که خلیفه‌ی خدا را نمی‌پذیرفتند» ، می‌گویم : خلیفه‌ی خدا بایستی بکوشد و خود را بمردم بپذیراند. بایستی با گمراهان آن رفتار را کند که پیغمبر کرده و آنان را براه آورده بود. آنگاه خلیفه‌ی خدایی که خود را پنهان دارد و گاهی نیز بیکبار انکار کند ، گناه مردم در نپذیرفتن او چه می‌بوده است؟!..

شگفتست که از یازده تن امام که بوده‌اند کسی جز امام علی‌بن‌ابیطالب خلافت نکرده و کسی جز حسین‌بن‌علی به طلب آن نکوشیده. از بازمانده‌ حسن‌بن‌علی ، کسیست که بخلافت رسید و آن را نگه نداشت. علی‌بن‌الحسین چندان گوشه‌گیر و آسایش‌خواه و چندان گریزان از این کار می‌بود که چون در سال ۶٣ هجری مردم مدینه به یزید شوریدند او خود را کنار کشیده از شهر بیرون رفت و به یزید نامه نوشته از همدستی با مردم بیزاری جُست. سپس چون یزید مُرد و کسان بسیاری در راه خلافت می‌کوشیدند ، او نه تنها نکوشید ، مختار که در کوفه بکوشش برخاسته بود چون فرستاده بنزد وی فرستاد و پرگ [ parg =اجازه] خواست که مردم را بخلافت او بخوانَد نپذیرفت و مختار ناچار شده مردم را به محمد‌ حنفیه خواند. از محمد‌الباقر من جز گوشه‌نشینی سراغ نمی‌دارم. جعفرالصادق را گفتم که خلافت را می‌خواست ولی بهیچ کوششی در آن کار برنخاسته از ترس جان بیکبار آن را نهان می‌داشت. پسر او موسی‌الکاظم گذشته از آنکه همچون پدرش آرزوی خلافت را بسیار نهان می‌داشت ، دستگیر هم شد و بیست‌وهفت سال در زندان بسر برد. پسر او علی‌الرضا را مأمون ولیعهد گردانید و با اینحال بخلافت نرسید. دیگران جز خانه‌نشینی و خوشگذرانی کاری نداشتند. آیا اینست معنی برگزیده شدن برای خلافت؟!.



🌸

🔶 «دردها و درمانها»

🖌 احمد کسروی



🔹 بخش ششم

🔸 خودسری

👈 تکه‌ی یک

👈 تکه‌ی 2


🌸

🔶 «در پاسخ حقیقتگو» (احمد کسروی)

🔸 37ـ زیانکاریهایی که روگردانان از دین دارند

👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.


💐

🔶 «بخوانند و داوری کنند» (شیعیگری) ، احمد کسروی

🔸 گفتار دوم : خرده‌هایی که به شیعیگری توان گرفت (تکه‌ی چهار از پانزده)


سوم : این گفته‌ها که «خدا ما را از آب و گِل والاتری آفریده» ، یا «خدا جهان را بپاس هستی ما پدید آورده» یا «کارهای شما هر روز بما نشان داده شود» و مانندهای اینها که در کتابهای شیعی فراوانست ، آیا چه دلیلی همراه داشته؟!. کسی که بچنین سخنانی برمی‌خاسته آیا نبایستی دلیل یاد کند؟!. آیا بچنین دعواهایی بی‌دلیل برخاستن راه لافگویی را بروی فریبکاران و هوسبازان باز کردن نمی‌بوده؟!. مثلاً بهاءالله که دعوای خدایی کرده آیا نتوان گفت که مایه‌ی گستاخیش اینگونه سخنان می‌بوده؟!.

از آنسوی آیا آن امامان چه جدایی با مردم می‌داشته‌اند؟!.. آیا نه آنست که هر یکی همچون دیگران ناخواهان باینجهان آمده و ناخواهان می‌رفته ، و همچون دیگران خورده و خوابیده و بیمار گردیده و آسیب دیده و هیچ‌گونه برتری درمیان نبوده؟!.. با اینحال آن گزافه‌ها سرودن چه معنایی داشته؟!..

در جایی که بنیادگزار اسلام با آن جایگاه و با آن برگزیدگیش ، خود را یک تن همچون دیگران می‌خوانده ببازماندگان او چه می‌رسیده که بچنین سخنانی زبان گشایند؟!..

این سخنان گذشته از آنکه دروغست ، گستاخی با خدا می‌بوده. ما نیک نمی‌دانیم این سخنان کدام یکی از خود آنان سر زده و کدام یکی را پیروان ساخته و بایشان بسته‌اند ، به هر حال چنین دعواهایی را جز بیدینی و خدا‌ناشناسی نتوانیم شمرد.

ما یکی از هوده‌هایی[نتیجه] که از دین می‌خواهیم آنست که مردمان معنی جهان و زندگانی را نیک شناخته بدانند که خدا همگی را یکسان آفریده و تنها در سایه‌ی نیکوکاریست که یکی را بدیگران برتری تواند بود. یکی از هوده‌هایی که می‌خواهیم آنست که کسی بچنین لافهای ناسزا نتواند برخاست و مردمان بچنان گزافه‌هایی نتوانند گروید. باینگونه لافهایی برخاستن و یا آنها را پذیرفتن جز بیدینی نتواند بود.



🌸

در سوره‌ی اسراء آیه های 90 تا 93 چنین می‌خوانیم :

و گفتند تا از زمين چشمه‌‌اى براى ما نجوشانى هرگز به تو ايمان نخواهيم آورد. يا [بايد] براى تو باغى از درختان خرما و انگور باشد و آشكارا از ميان آنها جويبارها روان سازى. يا چنانكه ادعا مى‌‏كنى آسمان را پاره پاره بر [سر] ما فرواندازى يا خدا و فرشتگان را در برابر [ما حاضر] آورى. يا براى تو خانه‏‌اى از طلا[كارى] باشد يا به آسمان بالا روى و به بالا رفتن تو [هم] اطمينان نخواهيم داشت تا بر ما كتابى نازل كنى كه آن را بخوانيم.
بگو پاک است پروردگار من آيا [من] جز بشرى فرستاده هستم؟.

اکنون ببینید این سخنران چه می‌گوید؟
آیا او دیندارست؟!
.

آیا با چنین وصفی ، شیعیگری دینداریست؟!
.

در قرآن محمد از معجزه بیزاری نشان داده ، پس این ملا چه می‌گوید؟!
.

با آنکه پیغمبر معجزه نداشته ، «گوسفند سربریده» داشته.
.

پیغمبر نه غیب می‌دانست (لا اعلم الغیب) نه معجزه می‌کرد. ولی تف ملایان مایه‌ی تبرک است.

تفو بر این پستی و سیاهکاری شماها !
.

این یک نمونه است : قرآن بصراحت معجزه و غیب‌دانی را ناراست می‌شمارد ولی اینها برای امامان خود چه دروغها که نمی‌سازند.

زبانتان بریده باد ای شیادان !
.

✴️ یک تکه از کتاب «گفت و شنید»

(ص 71 تا 74)

آ ــ اجازه فرمایید چند جمله هم من بگویم. چنانكه چند بار گفته شد این مطالب همه‌اش راستست. ولی مطالب تازه‌ایست. مطالبیست كه تاكنون گفته نشده. مردم حق دارند كه اینها را بآسانی نمی‌پذیرند. حقیقت آنست كه نمی‌توانند پذیرفت. چه می‌فرمایید آقا؟. ما از بچگی گوشمان پر شده از معجزات ائمه. شما می‌فرمایید حتا پیغمبر هم معجزه نداشت. ما پیغمبر سهلست ، ائمه سهلست كه بغلام و كنیز آنها نیز معجزه قائل هستیم. آن معجزه‌ی فِضّه است كه رفته و شیر را آورده كه جنازه‌های شهدا را حفظ كند. من یادم نرفته است كه بیست و سی سال پیش در تبریز هیاهویی برپا شد كه «مقام صاحب‌الامر» معجزه كرده. رفتیم دیدیم ازدحام غریبیست. گاوی را در اتاقی نگه داشته‌اند و زن و مرد بزیارت آن می‌روند. قصابی می‌خواسته در میدانگاه جلو آنجا ، گاو را بكشد و آن حیوان گریخته و به مقام صاحب‌الامر رفته. یكدفعه مردم فریاد كشیده‌اند كه معجزه دیده شد. من خودم دیدم دست بسر و روی گاو می‌كشیدند. خودم دیدم كه ازو حاجت خواسته می‌گفتند : «ای حیوان زبان‌بسته ترا بحق صاحب این مقام درباره‌ی من دعا كن».

ما كه باین چیزها عادت كرده‌ایم چطور می‌توانیم یكدفعه همه را دور بریزیم و مطالب شما را بیگفتگو بپذیریم؟.
همان موضوع امام عصر مگر چیز كوچكیست؟. مردم چندان عقیده بآن دارند كه چون نامش بمیان می‌آید بلند می‌شوند ، همیشه منتظرند كه امروز ظهور كند و فردا ظهور كند. در تبریز یك وقت دسته‌ای تشكیل شده بود كه هر یكی از ایشان شمشیر و سپر و زره تهیه كرده بود و یقین داشتند با این علامتها كه آشكار شده ظهور نزدیكست. گاهی نیمه‌شب به بیابانها می‌رفتند ، به قبرستانها می‌رفتند كه بلكه امام را پیدا كنند.

ج ــ چند كلمه هم من صحبت كنم : اساس مطلب همانست كه آیا مردم برای دین هستند یا دین برای مردمست. ما تاكنون تصور كرده بودیم مردم برای دین می‌باشند. آن عقاید ما همه‌اش مبتنی بر این اساسست. گفته می‌شود كه علما جواب باین مطالب دهند. بعقیده‌ی من از علما باید همین را پرسید. اگر ایشان هم قبول كنند كه مردم برای دین نیستند بلكه دین برای هدایت مردم و تأمین زندگانی ایشانست در آن صورت ما می‌توانیم بپرسیم : آیا این دین كه شما بما یاد می‌دهید ما را برستگاری می‌رساند؟!. زندگانی ما را تأمین می‌كند؟!. می‌توانیم بپرسیم كربلا رفتن برای چیست؟!. چه نفعی بزندگانی ما تواند رسانید؟!. نشستن و گریه كردن چه فلسفه دارد؟!. مرده‌ها را چرا باید به كربلا برد؟!.

آ ــ بعقیده‌ی من در این موضوع به علما مراجعه نباید كرد. زیرا مطلب كه باینجا رسیده اگر علما اینها را بپذیرند باید دست از دستگاه و شئونات خود بردارند.
علما خود را نایب امام می‌دانند و به همان عنوان بر مردم حكومت می‌كنند. بگفته‌ی آقای كسروی بی‌تاج و تخت پادشاهی می‌كنند. اكنون اگر بخواهند این مطالب را قبول كنند باید از آن حكومت درگذرند و همچون من و شما بیایند در بازار مشغول كسب شوند. آیا این توقع را از ایشان توان داشت؟! ما در مشروطه به محمدعلی‌میرزا می‌گفتیم باید اختیارات تو محدود باشد ، تنها بر سر آن خونها ریخت و خانه‌ها برانداخت. الان این تكلیف به علما صد برابر از آن شاقتر است.

من یقین می‌دانم كه همینكه برویم و در خصوص امام عصر سر گفتگو را باز كنیم فوری تكفیر خواهند كرد و با پرخاش بیرونمان خواهند گردانید. آن وقت هم مگر علما این مطالب را نشنیده‌اند؟! سالهاست آقای كسروی این مطالب را می‌گوید. علما یا سكوت اختیار كرده خود را بناشنیدن می‌زنند و یا عوام را تحریك به غوغا می‌كنند. من زمستان گذشته در تبریز بودم. میرزا كاظم شبستری و میرزا حسین واعظ و چند نفر دیگر دست بهم دادند و به بهانه‌ی آنكه اینها قرآن سوزانیده‌اند عوام را تحریک كردند و آن وحشیگریها اتفاق افتاد.

روزی در مجلسی بودم. به یكی از آقایان گفتم بهتر است در رد ایشان كتابی بنویسید. گفت : جواب كفر را با مشت باید داد.

آمدیم كه جواب بدهند تازه جوابشان چه خواهد بود. من در تبریز دو سه جوابی دیدم ، یا مطالب رذلی بود یا گفتگوهای بی‌اساس. مثلاً آقای كسروی ایراد می‌گیرد كه علما می‌گویند حكومت حق ماست و این دولت غاصب است ، آنها در جوابش انكار كرده بودند. در حالی كه من و شما صد بار همین موضوع را از زبان علما شنیده‌ایم.

اساساً اگر علما این ادعا را ندارند پس این پولها را از مردم به چه عنوان می‌گیرند؟!. در نوشته‌های آقای كسروی دیدم كه خمس و زكات و مال امام ، مالیاتی بوده كه مسلمانان بخلیفه یا بحكومت وقت می‌داده‌اند. اگر علما ادعای حكومت نمی‌كنند پس آن وجوهات را به چه عنوان می‌گیرند؟!.

من پنهان نمی‌كنم كه هنوز نتوانسته‌ام تمام این مطالب كه گفته شد در عقیده‌ی خود تحلیل دهم. اشكالات زیاد دارم. ولی ما دیدیم هر مطلبی كه گفته شد دلیل هم برایش ذكر كردند. حالا دیگر با علما كاری نداریم.



.

🔶 «در پاسخ حقیقتگو» (احمد کسروی)

🔸 38ـ زیانهای پراکنده‌اندیشی کدامست؟

👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.


پایان

💐

🔶 «بخوانند و داوری کنند» (شیعیگری) ، احمد کسروی

🔸 گفتار دوم : خرده‌هایی که به شیعیگری توان گرفت (تکه‌ی پنج از پانزده)


چهارم : شیعیان با آن باورهایی که درباره‌ی امامانشان می‌داشته‌اند آنان را در پهلُوی برانگیختگان نشانیده ، بلکه بالاتر از آنان گردانیده‌اند. زیرا در نزد آنان امام برگزیده‌ی خدا می‌بوده ، همه‌ی دانشها را می‌دانسته ، همه‌ی زبانها را می‌شناخته ، از ناپیدا آگاه می‌شده. هر کسی می‌بایسته ازو فرمان بَرد ، آسمان و زمین با هستی او آرام می‌گرفته ، معنی قرآن و دین را کسی جز آنان نمی‌دانسته ـ با این ستایشها که از امام می‌کنند او را بالاتر از برانگیختگان می‌گردانند. ما می‌پرسیم : دلیل این باورها چیست؟!.. پس چرا از چنین امامانی در قرآن یادی نشده بود؟!..

بسیار شگفتست که پیغمبر اسلام آشکاره می‌گفته : «من از ناپیدا آگاه نیستم» (1) ، اینان می‌گویند امامانشان آگاه می‌بوده‌اند و داستانها از ناپیدادانی آنان می‌آورند.

بسیار شگفتست که پیغمبر اسلام از نتوانستنی (معجزه) ناتوانی می‌نموده (2) ، ولی اینان از امامانشان نتوانستنی‌ها یاد می‌کنند و داستانهای بسیار می‌نویسند.

شگفتتر از همه آنکه در سالهای آخر که دانشهای اروپایی در شرق شناخته گردیده کسانی از ملایان چنین می‌گویند که امامانشان همه‌ی آنها را می‌دانسته‌اند و این دانشها در حدیثها هست. برخی از آنان جمله‌هایی را از این حدیث و آن حدیث گرفته و آغاز و انجامش را انداخته با زور معنیهایی درمی‌آورند و آنها را به رخ دانشمندان می‌کشند ، و من نمی‌دانم باین کار ایشان چه نامی دهم.

در همان حدیثها هزارها سخن ، درباره‌ی آسمان و زمین و ابر و باران و ستاره و زمین‌لرزه و دیگر مانندهای اینها ، از زبان امامانشان آورده‌اند ، و شما چون نیک نگرید بیشتر آنها بی‌ارجتر از افسانه‌های پیره‌زنانه است : «آدم چون از بهشت بزمین افتاد ، جبرئیل کمی گندم از بهشت برایش آورد که بکارد و گرسنه نماند. از آن گندم آنچه آدم کاشت گندم درآمد ، و آنچه حوا کاشت جو درآمد». «اهل شام پرسیدند از جزر و مد. پاسخ داد فرشته‌ایست بنام رومان گماشته شده بدریاها. چون پایش را بدریا گزارد بالا آید و چون بیرون آورد پایین رود». «پرسیدم زمین بر چه چیز است؟ گفت بر ماهی. پرسیدم ماهی بر چیست؟ گفت بر آب. گفتم آب بر چیست؟ گفت بر سنگ. گفتم سنگ بر چیست؟ گفت بر شاخ گاومیش ...». (3) آیا اینهاست دانشهای گذشته و آینده؟!. آیا شرم‌آور نیست که کسانی باینگونه سخنان بنازند و آنها را به رخ دانشمندان کشند؟!.. آیا شرم‌آور نیست که بگویند امامان ما این دانشها را می‌دانستند؟!.

ما آشکاره می‌بینیم امامان هیچ یکی از آن ستایشها را که گفته شده نمی‌داشته‌اند. اگر امام علی‌بن‌ابیطالب را بکنار گزاریم ، بازمانده مردانی بوده‌اند همچون دیگران. مثلاً همان جعفربن‌محمد پسرش اسماعیل را بجانشینی خود برگزید. ولی اسماعیل پیش از خود او مُرد. آیا چه دلیلی بهتر از اینکه آینده را نمی‌دانسته است.

آری در این باره داستانی هست ، و آن اینکه در کتابهاشان می‌نویسند : «چون اسماعیل مُرد پدرش چنین گفت : «خدا از گُزیر[=تصمیم] خود درباره‌ی اسماعیل بازگشت». (4) ولی همین داستان درخورِ گفتگوست. این سخن معنایش آنست که خدا که اسماعیل را بجانشینی از پدرش برگزیده بود پشیمان گردیده و آن را زودتر از جهان برده. آیا چنین سخنی درباره‌ی خدا گستاخی نیست؟!. آیا این نشان خداناشناسی گوینده‌اش نمی‌باشد؟!..

خوانندگان می‌دانند که ما درباره‌ی برانگیخته (یا بگفته‌ی اینان : پیغمبر) به چه سخنانی برخاسته ، چگونه این زمینه را روشن گردانیده‌ایم. در زمانی که دانشها تکان سختی بجهان داده و پیروان مادّیگری که انبوه دانشمندانند ، نه تنها به برانگیختگان ، بخدا نیز باوری نمی‌دارند ما روشن گردانیده‌ایم که برانگیختگی با دانشها ناسازگار نیست ، بلکه خود رازی از رازهای سپهر[=طبیعت] است.

همچنان خوانندگان می‌دانند که ما برای بنیادگزار اسلام چه جایگاهی باز کرده بآن پاکمرد چه پاسی می‌گزاریم.

ولی اینکه درپی او یک دسته امامانی بوده‌اند و اینان نیز نیروهای خدایی داشته برگزیدگان خدا می‌بوده‌اند ، بیکبار بی‌دلیلست و درخورِ پذیرفتن نمی‌باشد.

اینکه ما بنیادگزار اسلام را به برانگیختگی ستوده به رخ جهانیان می‌کشیم زورگویی نیست. بلکه دلیلها برایش می‌آوریم : بهنگامی که جهانیان گمراه می‌بوده‌اند ، آن پاکمرد برخاسته و با بت‌پرستی و دیگر نادانیها به نبرد پرداخته ، خردها را بتکان آورده ، یک شاهراهی برای زندگی باز کرده ، در سایه‌ی این کارهاست که ما او را برانگیخته‌ی خدا دانسته بروی جهانیانش می‌کشیم.


👇

اما درباره‌ی آن امامان ، نخست باید پرسید : پس از پیغمبر چه نیازی بآنان می‌بوده؟! مگر پیغمبر کار خود را ناانجام گزارده بوده که اینان بانجام رسانند؟!. دوم ، کارهایی که از آنان سر زده کدامست که ما آنها را بروی جهان کشیم؟!. کدام گمراهی را از پیش برداشته‌اند؟!. کدام تکانی را پدید آورده‌اند؟!.. کدام برگزیدگی یا برتری را از خود نشان داده‌اند؟!.

آری محمدبن‌علی و جعفربن‌محمد ، پدر و پسر در «فقه» دانشی داشته‌اند ولی آن دانش در مالک و ابوحنیفه و شافعی و احمدبن‌حَنبَل نیز بوده است.


پابرگیها :

1ـ در قرآن در دو جا گفته شده : «لا اعلم الغیب». در جای دیگری گفته شده : «لو کنت اعلم الغیب لاستکثرت من الخیر و ما مسنی السوء».

2ـ در قرآن در یك جا چند نتوانستنی می‌خواهند : «و قالوا لن نؤمن لک حتی تفجر لنا من‌الارض ینبوعا او تکون لک جنات من نخیل و اعناب فتفجر الانهار خلالها تفجیرا او یکون لک بیت من زخرف او ترقی فی‌السماء و لن نؤمن لرقیک حتی تنزل علینا کتابا نقرأه او تسقط السماء کما زعمت علینا کسفا او تأتی بالله و الملائکة قبیلا ...» (می‌گفتند یا از زمین چشمه‌ای بشكاف و یا باغی پدید آور كه خرماستان و انگورستان باشد و چشمه‌ها از میان آن بگذرد ، یا ترا خانه‌ای از زر باشد ، یا بآسمان بالا برو ، یا كتابی نوشته از آسمان فرود آور ، یا آسمان را بسر ما بریز ، یا خدا و فرشتگان را بجلو ما بیاور). در پاسخشان می‌گوید : «سبحانک هل کنت الا بشرا رسولا» (آیا من جز یك تن آدمی‌ام كه خدا بسوی شما فرستاده). در جای دیگری می‌گوید : «و ما منعنا ان نرسل بالایات الا ان کذب بها الاولون» (از اینرو نتوانستنی نمی‌فرستیم كه در گذشتگان فرستادیم و دروغش دانستند). در جای دیگری می‌گوید : «و قالوا لولا انزل علیه آیة قل انما الایات عندالله و انما انا نذیر مبین» (گفتند پس چرا نشانی (نتوانستنی) باو داده نمی‌شود. بگو نشانه‌ها در نزد خداست و من جز یك ترساننده نمی‌باشم).

3ـ این حدیثها از كتابهای ارجدار[=مهم] از كافی و علل‌الشرایع آورده شده.

4ـ بدالله فی‌ امر اسماعیل.


🌸

دروغهای شاخداری را به ضرب قسم و شاهد گرفتن از مجلسی (بحارالانوار) و شیخ طوسی و کلینی و علامه‌ی بهرامی و شیخ مفید و حاج عباس قمی به خورد مردم می‌دهد.
آن اندک سود چنین افسانه‌هایی اینست که می‌فهمیم این پیشوایان شیعی خود از بیخردترین مردان زمان خود بوده‌اند. زیرا چنانکه گفته شد این نفهمیده و ندانسته بودند که محمد در قرآن به روشنی می‌گوید : من معجزه نمی‌توانم ولی اینان امامان شیعی را دارای معجزات دانسته‌اند.
.

معجزه‌ی امام حسین

یکی از صدها دروغ سیاسی که در هیچ تاریخی نشانی از آن نیست مگر در چنته‌ی ملا.

🔶 «فهرستی از گمراهیها» (احمد کسروی)

🔸 (یک از سه) : هشت گمراهی در زمینه‌ی دین (تکه‌ی یک از دو)

👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.


💐