🔶 «بخوانند و داوری کنند» (شیعیگری) ، احمد کسروی
🔸 گفتار دوم : خردههایی که به شیعیگری توان گرفت (تکهی یازده از پانزده)
نهم : دربارهی آنجهان سخنان بسیاری در کتابهای شیعی هست. باینجهان بس نکرده از آنجهان میدان دیگری برای گزافهبافیهای خود باز کردهاند : روز رستاخیز خدا بداوری نشسته پیغمبران از اینسو و آنسو رده خواهند بست. علی «لواء الحمد» را که پرچمش از مشرق تا مغرب و بلندیش هزارساله راهست بدست خواهد گرفت. امامان بشیعیان هوادار درآمده میانجیگری خواهند کرد. گناههای اینان را به سنیان داده ثوابهای ایشان را باینان خواهند داد. آنان را بدوزخ و اینان را به بهشت روانه خواهند گردانید. «حوض کوثر» در دست علی بوده و او آب جز بشیعیان نخواهد داد. در آن گرمای سوزان دلهای سنیان کباب شده و آبی نخواهند یافت.
از این گزافههای سیاسی چندان بافتهاند که اگر گرد آورده شود کتابی بزرگ باشد. سخن ما در اینجا دربارهی میانجیگری است. این یک پایهای از کیش شیعیست. حسینبنعلی کشته نشده مگر برای آنکه روز رستاخیز بشیعیان هوادار درآید و گناههای ایشان را بیامرزاند. روز «اَلَسْت» پیمانی میانهی او با خدا بسته شده که حسین در راه خدا از جان و داراک (1) و فرزندان درگذرد و خدا نیز روز رستاخیز «شفاعت» او را دربارهی شیعه بپذیرد. آن پنداری را که مسیحیان دربارهی مسیح و کشته شدنش میدارند و کشته شدن او را «کفّاره»ی گناهان فرزندان آدم میشناسند ، شیعیان همان پندار را دربارهی حسین و کشته شدنش میدارند ، و بیگمان از مسیحیان گرفتهاند.
به هر حال این یکی از ایرادهای آن کیشست. اینان خدا را همچون یکی از پادشاهان خودکامهی تاریخ پنداشتهاند ، و اینست برایش «گرامیداشتگانی» بسیجیده (2) یاورانی آماده گردانیدهاند. این سخن بارها از ملایان شنیده شده : «این پادشاهان که وزیرانی دارند خدا نباید داشته باشد؟!..». از همینجا باندازهی نادانی و خداناشناسی این گروه پی توان برد.
یکی بگوید : ای بیخردان خدا کجا و پادشاهان خودکامه کجا؟!.. بگوید : میانجیگری جز در برابر نادانی یا خشمرانی نتواند بود. یک پادشاهی که بجان و داراک مردم چیره میبوده و چهبسا که با یک خشم ، آتش به هستی مردی میزده ، و چهبسا که بیگناهی را گناهکار شناخته و فرمان کشتنش میداده ، در دستگاه چنین پادشاهی کسانی میبایسته که در چنان پیشامدهایی بپای پادشاه افتند و با چاپلوسیها خشم او را فرونشانده گرفتارِ بیگناه را رها گردانند. میانجیگری در چنین دستگاهی میسزیده. در دستگاه سراپا دادگری و راستی چه نیاز بمیانجی باشد؟!.. من از شما میپرسم آیا در دادگاه و دیگر ادارههای قانونی میانجیگری تواند بود؟!..
پابرگیها :
1ـ داراک = (دار + اک) هر آنچه دارند ، ثروت ، مال. ـ و
2ـ بسیجیدن = تدارک کردن. ـ و
🌸
🔸 گفتار دوم : خردههایی که به شیعیگری توان گرفت (تکهی یازده از پانزده)
نهم : دربارهی آنجهان سخنان بسیاری در کتابهای شیعی هست. باینجهان بس نکرده از آنجهان میدان دیگری برای گزافهبافیهای خود باز کردهاند : روز رستاخیز خدا بداوری نشسته پیغمبران از اینسو و آنسو رده خواهند بست. علی «لواء الحمد» را که پرچمش از مشرق تا مغرب و بلندیش هزارساله راهست بدست خواهد گرفت. امامان بشیعیان هوادار درآمده میانجیگری خواهند کرد. گناههای اینان را به سنیان داده ثوابهای ایشان را باینان خواهند داد. آنان را بدوزخ و اینان را به بهشت روانه خواهند گردانید. «حوض کوثر» در دست علی بوده و او آب جز بشیعیان نخواهد داد. در آن گرمای سوزان دلهای سنیان کباب شده و آبی نخواهند یافت.
از این گزافههای سیاسی چندان بافتهاند که اگر گرد آورده شود کتابی بزرگ باشد. سخن ما در اینجا دربارهی میانجیگری است. این یک پایهای از کیش شیعیست. حسینبنعلی کشته نشده مگر برای آنکه روز رستاخیز بشیعیان هوادار درآید و گناههای ایشان را بیامرزاند. روز «اَلَسْت» پیمانی میانهی او با خدا بسته شده که حسین در راه خدا از جان و داراک (1) و فرزندان درگذرد و خدا نیز روز رستاخیز «شفاعت» او را دربارهی شیعه بپذیرد. آن پنداری را که مسیحیان دربارهی مسیح و کشته شدنش میدارند و کشته شدن او را «کفّاره»ی گناهان فرزندان آدم میشناسند ، شیعیان همان پندار را دربارهی حسین و کشته شدنش میدارند ، و بیگمان از مسیحیان گرفتهاند.
به هر حال این یکی از ایرادهای آن کیشست. اینان خدا را همچون یکی از پادشاهان خودکامهی تاریخ پنداشتهاند ، و اینست برایش «گرامیداشتگانی» بسیجیده (2) یاورانی آماده گردانیدهاند. این سخن بارها از ملایان شنیده شده : «این پادشاهان که وزیرانی دارند خدا نباید داشته باشد؟!..». از همینجا باندازهی نادانی و خداناشناسی این گروه پی توان برد.
یکی بگوید : ای بیخردان خدا کجا و پادشاهان خودکامه کجا؟!.. بگوید : میانجیگری جز در برابر نادانی یا خشمرانی نتواند بود. یک پادشاهی که بجان و داراک مردم چیره میبوده و چهبسا که با یک خشم ، آتش به هستی مردی میزده ، و چهبسا که بیگناهی را گناهکار شناخته و فرمان کشتنش میداده ، در دستگاه چنین پادشاهی کسانی میبایسته که در چنان پیشامدهایی بپای پادشاه افتند و با چاپلوسیها خشم او را فرونشانده گرفتارِ بیگناه را رها گردانند. میانجیگری در چنین دستگاهی میسزیده. در دستگاه سراپا دادگری و راستی چه نیاز بمیانجی باشد؟!.. من از شما میپرسم آیا در دادگاه و دیگر ادارههای قانونی میانجیگری تواند بود؟!..
پابرگیها :
1ـ داراک = (دار + اک) هر آنچه دارند ، ثروت ، مال. ـ و
2ـ بسیجیدن = تدارک کردن. ـ و
🌸
حوض کوثر حوضى در بهشت است كه علی (ع) و ديگر امامان معصوم عليهم السلام ساقى آن مىشوند و كام تشنگان رهيده از صحرای محشر را سيراب مىنمايد.
منبع : اینجا
(همبسته با گفتار بالا)
.
منبع : اینجا
(همبسته با گفتار بالا)
.
🔶 «راه رستگاری» (احمد کسروی)
🔸 موضوع : آیین زندگانی ، آفریدگار ، برانگیختگان ، دین ، کیشها ، گمراهیها ، جان و روان ، کار و پیشه
🔹 گفتار یکم : دین برآشفته و هم سست گردیده
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
🔸 موضوع : آیین زندگانی ، آفریدگار ، برانگیختگان ، دین ، کیشها ، گمراهیها ، جان و روان ، کار و پیشه
🔹 گفتار یکم : دین برآشفته و هم سست گردیده
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
Telegraph
راه رستگاری - گفتار یکم : دین برآشفته و هم سست گردیده
دین برآشفته و هم سست گردیده. زیرا چندین دین ، از زردشتی و جهودی و مسیحی و مسلمانی که در جهان رواج دارد ، هیچ یک با دیگری راست نمیآید و از ریشه باهم ناسازگار است. نیز هر یکی بچندین شاخه شده و همگی با پندارهای بیهوده درآمیخته و از قرنها همگی بحال ایستادگی…
✴️ روزبه مشروطه ✴️
(بخش چهارم)
🔶 موانع دمکراسی در ایران
گفتیم کوشش به جا باز کردن معنی دمکراسی در اندیشهها به تنهایی تأثیر چندانی ندارد. او به این نکته توجه ویژه دارد که دمکراسی در ایران موانعی دارد و تا آنها برطرف نشود ، دمکراسی دستیافتنی نخواهد بود.
«نخستین مانعِ جنبش مشروطه : مانع نخست ناآشنایی مردم بمعنی مشروطه و مهیا نبودن برای چنان زندگانی بود.
اجرای مشروطه در یک کشوری تنها با آن نیست که پادشاه مستبدی را برانند و یک مجلسی برپا کنند و یک قانون اساسی تدوین نمایند. بلکه یک شرط اساسی آنست که مردم خود را برای زندگانی با اصول مشروطه آماده گردانند.
زیستن در زیر بیرق مشروطه مشروط بآنست که هر فردی از افراد کشور خود را مسئول کارها بداند و در هر گامی که برمیدارد و هر اقدامی که میکند سود کشور را منظور دارد و اگر روزی نیاز افتاد برای جانفشانی و فداکاری حاضر باشد.
ایرانیان در نتیجهی آنکه سالیان دراز با استبداد بسر برده بودند و مشروطه آن روزی که رواج گرفت کسانی نبودند که با گفتن و نوشتن معنی درست آن را بمردم بفهمانند و برای چنان زندگانی آمادهشان گردانند ، از اینرو جنبش با آن تندی که پیش رفته بود درمیان تودهی انبوه ریشه ندوانید». (دفاع در دیوان کیفر ، ص 45 ، 1321)
«اینکه مشروطه در ایران به نتیجهی نیکی نرسید همین دلیلست که در این کشور آلودگیهایی هست ، و باید جست آن آلودگیها را پیدا کرد و بچاره پرداخت.
آلودگیهای ایران چیست؟.. آلودگیهای ایران همان بدآموزیها و کیشهای پراکندهی گوناگونست که شرح دادهایم. مشروطه را نیز همینها بینتیجه گزاردند». (پرچم نیمهماهه ص335 ، نیمهی دوم تیر 1322)
«در ایران سنگ بزرگ دیگری در راه پیشرفت مشروطه[=دمکراسی] هست ، و آن کیشهای گوناگون و صوفیگری و خراباتیگری و مانند اینهاست.
میباید آشکاره گفت : مشروطه که بکشور دلبستگی داشتن و در راه آن جانفشانی کردنست ، با صوفیگری که بنیادش خوار داشتن جهان و بگوشهای خزیدن [و] مفت خوردن است نتواند ساخت.
با خراباتیگری که پایهاش دم غنیمت دانستن و مست بودن و بگذشته و آینده پروا ننمودنست نتواند ساخت.
با شیعیگری که آغاز و انجامش دل بمردگان بستن و رشتهی کارها را در دست آنان دانستن و چشم براه امام ناپیدا دوختنست نتواند ساخت». («سیزدهم مرداد1323» ، ص 5)
«اینکه مشروطه در ایران به نتیجهی نیکی نرسیده و رُویهی[شکل] بسیار ناستودهای بخود گرفته ، انگیزههای [علت] بسیاری میدارد ، و یکی از انگیزههای بزرگ آن (بلکه بزرگترین انگیزهی آن) همین ناسازگاری با کیش شیعی و برخورد با دستورهای آن میباشد». (دولت بما پاسخ دهد ، ص17 ، 1323)
«همان یادگارهای زمان مغول که شما هواداری از آنها مینمایید از هر باره با اندیشهی دمکراسی مخالفست. زیرا از یکسو بنای همهی آنها بشاهپرستی و زیردستی و زبونیست. همان گلستان سعدی ، همان بوستانش برای دورهی دمکراسی زهر است ، همان خمسهی نظامی با اندیشهی مشروطه مخالفست ، همان پندها و اندرزها که آنان سرودهاند برای این دوره بسیار زیانآور است :
پادشاهان از برای مصلحت صد خون کنند ، صلاح مملکت خویش خسروان دانند ، رخنهگرِ ملک سرافکنده به ، پادشه سایهی خدا باشد ،
هر عیب که سلطان بپسندد هنر است.
پیش خرد شاهی و پیغمبری چون دو نگینند به یک انگشتری
اینها سخنان نیک آن زمانست ولی برای این زمان سراپا زیان میباشد و بودن اینها ناگزیر است که جلو پیشرفت اندیشهی دمکراسی را بگیرد. از یکسو هم مبنای مشروطه بآنست که مردم کشور را خانهی خود بدانند و در راه آبادی آن از هیچ کوششی بازنایستند و برای نگهداریش از سر و جان بگذرند. در حالی که سراپای گفتههای آن شاعران بر اینست که کوشش سودی ندارد : «بودنیها بوده است».
بخت و دولت بکاردانی نیست جز بتأیید آسمانی نیست
خون خوری گر طلب روزیِ ننهاده کنی
جهان و هرچه درو هست هیچ در هیچست.
اگر روزی بدانش درفزودی ز نادان تنگ روزیتر ندیدی
خوش باش ندانی ز کجا آمدهای می خور که ندانی بکجا خواهی رفت
فلک بمردم نادان دهد زمام مراد
صبر و ظفر هر دو دوستان قدیمند
اینها و صد مانند اینها که فلسفهی بیغیرتی و تنبلی است دیوانهای شاعران را پر کرده است و شما میبینید که پیاپی آنها را بچاپ رسانیده بدست جوانان میدهند و بدینسان اندیشهی کوشش و میهنپرستی را در دلهای آنان سست میگردانند». (پرچم روزانه 15/9/1321)
👇
(بخش چهارم)
🔶 موانع دمکراسی در ایران
گفتیم کوشش به جا باز کردن معنی دمکراسی در اندیشهها به تنهایی تأثیر چندانی ندارد. او به این نکته توجه ویژه دارد که دمکراسی در ایران موانعی دارد و تا آنها برطرف نشود ، دمکراسی دستیافتنی نخواهد بود.
«نخستین مانعِ جنبش مشروطه : مانع نخست ناآشنایی مردم بمعنی مشروطه و مهیا نبودن برای چنان زندگانی بود.
اجرای مشروطه در یک کشوری تنها با آن نیست که پادشاه مستبدی را برانند و یک مجلسی برپا کنند و یک قانون اساسی تدوین نمایند. بلکه یک شرط اساسی آنست که مردم خود را برای زندگانی با اصول مشروطه آماده گردانند.
زیستن در زیر بیرق مشروطه مشروط بآنست که هر فردی از افراد کشور خود را مسئول کارها بداند و در هر گامی که برمیدارد و هر اقدامی که میکند سود کشور را منظور دارد و اگر روزی نیاز افتاد برای جانفشانی و فداکاری حاضر باشد.
ایرانیان در نتیجهی آنکه سالیان دراز با استبداد بسر برده بودند و مشروطه آن روزی که رواج گرفت کسانی نبودند که با گفتن و نوشتن معنی درست آن را بمردم بفهمانند و برای چنان زندگانی آمادهشان گردانند ، از اینرو جنبش با آن تندی که پیش رفته بود درمیان تودهی انبوه ریشه ندوانید». (دفاع در دیوان کیفر ، ص 45 ، 1321)
«اینکه مشروطه در ایران به نتیجهی نیکی نرسید همین دلیلست که در این کشور آلودگیهایی هست ، و باید جست آن آلودگیها را پیدا کرد و بچاره پرداخت.
آلودگیهای ایران چیست؟.. آلودگیهای ایران همان بدآموزیها و کیشهای پراکندهی گوناگونست که شرح دادهایم. مشروطه را نیز همینها بینتیجه گزاردند». (پرچم نیمهماهه ص335 ، نیمهی دوم تیر 1322)
«در ایران سنگ بزرگ دیگری در راه پیشرفت مشروطه[=دمکراسی] هست ، و آن کیشهای گوناگون و صوفیگری و خراباتیگری و مانند اینهاست.
میباید آشکاره گفت : مشروطه که بکشور دلبستگی داشتن و در راه آن جانفشانی کردنست ، با صوفیگری که بنیادش خوار داشتن جهان و بگوشهای خزیدن [و] مفت خوردن است نتواند ساخت.
با خراباتیگری که پایهاش دم غنیمت دانستن و مست بودن و بگذشته و آینده پروا ننمودنست نتواند ساخت.
با شیعیگری که آغاز و انجامش دل بمردگان بستن و رشتهی کارها را در دست آنان دانستن و چشم براه امام ناپیدا دوختنست نتواند ساخت». («سیزدهم مرداد1323» ، ص 5)
«اینکه مشروطه در ایران به نتیجهی نیکی نرسیده و رُویهی[شکل] بسیار ناستودهای بخود گرفته ، انگیزههای [علت] بسیاری میدارد ، و یکی از انگیزههای بزرگ آن (بلکه بزرگترین انگیزهی آن) همین ناسازگاری با کیش شیعی و برخورد با دستورهای آن میباشد». (دولت بما پاسخ دهد ، ص17 ، 1323)
«همان یادگارهای زمان مغول که شما هواداری از آنها مینمایید از هر باره با اندیشهی دمکراسی مخالفست. زیرا از یکسو بنای همهی آنها بشاهپرستی و زیردستی و زبونیست. همان گلستان سعدی ، همان بوستانش برای دورهی دمکراسی زهر است ، همان خمسهی نظامی با اندیشهی مشروطه مخالفست ، همان پندها و اندرزها که آنان سرودهاند برای این دوره بسیار زیانآور است :
پادشاهان از برای مصلحت صد خون کنند ، صلاح مملکت خویش خسروان دانند ، رخنهگرِ ملک سرافکنده به ، پادشه سایهی خدا باشد ،
هر عیب که سلطان بپسندد هنر است.
پیش خرد شاهی و پیغمبری چون دو نگینند به یک انگشتری
اینها سخنان نیک آن زمانست ولی برای این زمان سراپا زیان میباشد و بودن اینها ناگزیر است که جلو پیشرفت اندیشهی دمکراسی را بگیرد. از یکسو هم مبنای مشروطه بآنست که مردم کشور را خانهی خود بدانند و در راه آبادی آن از هیچ کوششی بازنایستند و برای نگهداریش از سر و جان بگذرند. در حالی که سراپای گفتههای آن شاعران بر اینست که کوشش سودی ندارد : «بودنیها بوده است».
بخت و دولت بکاردانی نیست جز بتأیید آسمانی نیست
خون خوری گر طلب روزیِ ننهاده کنی
جهان و هرچه درو هست هیچ در هیچست.
اگر روزی بدانش درفزودی ز نادان تنگ روزیتر ندیدی
خوش باش ندانی ز کجا آمدهای می خور که ندانی بکجا خواهی رفت
فلک بمردم نادان دهد زمام مراد
صبر و ظفر هر دو دوستان قدیمند
اینها و صد مانند اینها که فلسفهی بیغیرتی و تنبلی است دیوانهای شاعران را پر کرده است و شما میبینید که پیاپی آنها را بچاپ رسانیده بدست جوانان میدهند و بدینسان اندیشهی کوشش و میهنپرستی را در دلهای آنان سست میگردانند». (پرچم روزانه 15/9/1321)
👇
«كنون ما اگر «وحدت ملی» یا «یگانگی توده» میخواهیم باید با همهی اینها نبرد كنیم و همهی اینها را از میان برداریم. گذشته از اینها باید اندیشه و آرمان یكی باشد. مردم را بهمدیگر جز اندیشه و آرمان نبندد. صد تن یا هزار تن كه در یكجا گرد آمدهاند شما اگر بخواهید آنان را یكی گردانید با زنجیر یا طناب كه بهم نخواهید بست ، و باید همهی ایشان را دارای یك اندیشه و یك آرمان (مقصد) گردانید. وگرنه از هم جدا و پراكندهاند ، اگرچه در یكجا باشند و اگرچه با زبان دعوای یگانگی[=اتحاد] كنند». (پرچم روزانه 11/12/1320)
(دنبالهی این گفتار فردا خواهد آمد)
.
(دنبالهی این گفتار فردا خواهد آمد)
.
🔶 «بخوانند و داوری کنند» (شیعیگری) ، احمد کسروی
🔸 گفتار دوم : خردههایی که به شیعیگری توان گرفت (تکهی دوازده از پانزده)
دهم : نفرین و دشنام دربارهی یاران پیغمبر که آن را «تبرا» نامیدهاند پایهی دیگری از کیش شیعیست و این خود زشتکاری ننگآوری میباشد. بیهیچ شُوندی با مردگان دشمنی نمودن و دروغها بستن و بدشنام و نفرین برخاستن جز نشان تیرهدرونی گروهی نتواند بود.
چنانکه گفتیم این کار ناستوده از پیش از زمان جعفربنمحمد آغازیده بوده. ولی از زمان این امام رویهی رسمی بخود گرفته و بسختی افزوده. مرا شگفت افتاده که زیدبنعلی در برابر رافضیان از صِدّیق و فاروق (1) هواداری کند و آن پاسخ پاکدلانه و مردانه را دهد ، و برادرزادهی او بدینسان نفت بآتش رافضیان ریزد و آنان را در رفتار زشتشان هرچه گستاختر گرداند.
کتابهای شیعی پر از جملههای نفرین و دشنام است. خواجه نصیر ، آن مرد بیدین شکمپرست که گاهی باطنی میبوده ، و گاهی شیعی میگردیده ، «لعنتنامهای» ساخته. بسیاری از ملایان کتاب «در کفر شیخین (2) » نوشتهاند.
بگمان شیعه اگر عمر و ابوبکر ، علی را از خلافت بازنداشتندی و خلافت در خاندان او مانده جعفربنمحمد و دیگران بهره از آن یافتندی ، در جهان هیچ بدی رخ ندادی. اینست همهی گناهان بگردن آن دو تن میباشد. برخی از این اندازه هم گذشته چنین پنداشتهاند که همهی گناهانِ پیش از آن زمان نیز بگردن آنانست. روز رستاخیز که قابیل را دربارهی کشتن برادرش هابیل ببازپرس خواهند کشید او دلیلها خواهد آورد که شُوند آن برادرکُشی نیز عمر و ابوبکر بودهاند. گناه آن نیز بگردن اینان خواهد بود. اینها سخنانیست که ملایان نوشته و گفته و در دلهای مردم عامی جا دادهاند. بیشُوند نبوده که مسلمانان ، «رافضی» را بیرون از اسلام شمارده خونش را میریختهاند. بیشُوند نبوده که امامان به پیروان خود دستور «تقیه» میدادهاند.
چنانکه گفتیم یکی از کارهای شاهاسماعیل رواج دادن شیعیگری در ایران میبود. این شاه که دلش پر از کینهی سنّیان میبود ، شیوهی زشت دشنام و نفرین را نیز برواج گزاشت. از زمان ایشان درویشانی بنام «تَبَرایی» پیدا شدند که بجلو اسب فلان وزیر و بَهمان امیر افتادندی و نامهای سران اسلام را یکایک بُرده نفرین و دشنامگویان گام برداشتندی. اسماعیلمیرزا نوادهی آن شاه زشتی این کار را دریافته خواست جلو گیرد. ولی شیعیگری تا آن زمان در ایران ریشه دوانیده و داستان «تبرا» در دلهای تیرهی ملایان و درویشان و پیروانشان جا برای خود باز کرده بود و کوششهای اسماعیلمیرزا هودهای نداد.
سپس در زمان نادرشاه یک رشته کوششهای بهتر و بزرگتری رفت. آن شاه غیرتمند آسودگی ایران را ، بیبرانداختن آن زشتکاری ، نشدنی میشمرد و از اینرو از یکسو با عثمانیان بگفتگو پرداخته پیشنهادها میکرد و از یکسو در ایران به برانداختن آن زشتکاری میکوشید و بارها از ملایان سنی و شیعی نشستها برپا میگردانید. ولی این کوششها نیز ناانجام ماند و آن شاه غیرتمند کشته شده آرزوهای خود را بگور بُرد.
در زمان زندیان و قاجاریان ملایان میدان بازی میداشتند و این زشتکاری همچنان درمیان میبود. تا پیش از زمان مشروطه همه ساله در ربیعالاول (3) ملاها و سیدها و طلبهها پیش افتاده به یک رشته بازیچههای دُژخویانهی پستی برخاستندی. درویشان تبرایی که گفتیم بازماندگانشان در تبریز و دیگر شهرها میبودند و بنام «لعنتچی» در کوچهها و بازارها گردیده زبان بکار انداختندی و از این و از آن پول گرفتندی. این یکی از نیکیهای جنبش مشروطه بود که آن زشتکاریها را از شهرهای ایران برانداخت.
چنانکه گفتیم همین زشتکاری مایهی ریخته شدن ملیونها خون گردیده ، شُوند برافتادن هزارها خاندان شده ، بشومی آن صدهزاران دختران و زنان ایران بدست اُزبکان و ترکمانان و عثمانیان افتاده که بکنیزی نگه داشته و یا در بازارهای بخارا و خیوه و استانبول و صوفیا و بلگراد فروختهاند. در زمان نادرشاه چند هزار تن از این زنان در گرفتاری میبودند و آن شاه بیش از همه بآزاد گردانیدن ایشان میکوشید.
این هم گفتیم که داستانهایی که در کتابهای شیعی ، دربارهی کشاکش امام علیبنابیطالب با ابوبکر و عمر ، نوشتهاند همه دروغ و همه ساخته است. خدا روی سیاست را سیاه گرداناد!..
ابوبکر را یاران پیغمبر بخلافت برگزیده بودند ، و پس ازو نیز عمر را برگزیدند. این دو تن از برگزیدگان یاران پیغمبر بودهاند. پس از عمر نیز عثمان را برگزیدند. ولی از این مرد در پایان کار بدیهایی رخ نمود و یک دسته از مسلمانان باو بشوریدند و چنانکه در تاریخها نوشته شده او را کشتند. این سزای او بوده.
👇
🔸 گفتار دوم : خردههایی که به شیعیگری توان گرفت (تکهی دوازده از پانزده)
دهم : نفرین و دشنام دربارهی یاران پیغمبر که آن را «تبرا» نامیدهاند پایهی دیگری از کیش شیعیست و این خود زشتکاری ننگآوری میباشد. بیهیچ شُوندی با مردگان دشمنی نمودن و دروغها بستن و بدشنام و نفرین برخاستن جز نشان تیرهدرونی گروهی نتواند بود.
چنانکه گفتیم این کار ناستوده از پیش از زمان جعفربنمحمد آغازیده بوده. ولی از زمان این امام رویهی رسمی بخود گرفته و بسختی افزوده. مرا شگفت افتاده که زیدبنعلی در برابر رافضیان از صِدّیق و فاروق (1) هواداری کند و آن پاسخ پاکدلانه و مردانه را دهد ، و برادرزادهی او بدینسان نفت بآتش رافضیان ریزد و آنان را در رفتار زشتشان هرچه گستاختر گرداند.
کتابهای شیعی پر از جملههای نفرین و دشنام است. خواجه نصیر ، آن مرد بیدین شکمپرست که گاهی باطنی میبوده ، و گاهی شیعی میگردیده ، «لعنتنامهای» ساخته. بسیاری از ملایان کتاب «در کفر شیخین (2) » نوشتهاند.
بگمان شیعه اگر عمر و ابوبکر ، علی را از خلافت بازنداشتندی و خلافت در خاندان او مانده جعفربنمحمد و دیگران بهره از آن یافتندی ، در جهان هیچ بدی رخ ندادی. اینست همهی گناهان بگردن آن دو تن میباشد. برخی از این اندازه هم گذشته چنین پنداشتهاند که همهی گناهانِ پیش از آن زمان نیز بگردن آنانست. روز رستاخیز که قابیل را دربارهی کشتن برادرش هابیل ببازپرس خواهند کشید او دلیلها خواهد آورد که شُوند آن برادرکُشی نیز عمر و ابوبکر بودهاند. گناه آن نیز بگردن اینان خواهد بود. اینها سخنانیست که ملایان نوشته و گفته و در دلهای مردم عامی جا دادهاند. بیشُوند نبوده که مسلمانان ، «رافضی» را بیرون از اسلام شمارده خونش را میریختهاند. بیشُوند نبوده که امامان به پیروان خود دستور «تقیه» میدادهاند.
چنانکه گفتیم یکی از کارهای شاهاسماعیل رواج دادن شیعیگری در ایران میبود. این شاه که دلش پر از کینهی سنّیان میبود ، شیوهی زشت دشنام و نفرین را نیز برواج گزاشت. از زمان ایشان درویشانی بنام «تَبَرایی» پیدا شدند که بجلو اسب فلان وزیر و بَهمان امیر افتادندی و نامهای سران اسلام را یکایک بُرده نفرین و دشنامگویان گام برداشتندی. اسماعیلمیرزا نوادهی آن شاه زشتی این کار را دریافته خواست جلو گیرد. ولی شیعیگری تا آن زمان در ایران ریشه دوانیده و داستان «تبرا» در دلهای تیرهی ملایان و درویشان و پیروانشان جا برای خود باز کرده بود و کوششهای اسماعیلمیرزا هودهای نداد.
سپس در زمان نادرشاه یک رشته کوششهای بهتر و بزرگتری رفت. آن شاه غیرتمند آسودگی ایران را ، بیبرانداختن آن زشتکاری ، نشدنی میشمرد و از اینرو از یکسو با عثمانیان بگفتگو پرداخته پیشنهادها میکرد و از یکسو در ایران به برانداختن آن زشتکاری میکوشید و بارها از ملایان سنی و شیعی نشستها برپا میگردانید. ولی این کوششها نیز ناانجام ماند و آن شاه غیرتمند کشته شده آرزوهای خود را بگور بُرد.
در زمان زندیان و قاجاریان ملایان میدان بازی میداشتند و این زشتکاری همچنان درمیان میبود. تا پیش از زمان مشروطه همه ساله در ربیعالاول (3) ملاها و سیدها و طلبهها پیش افتاده به یک رشته بازیچههای دُژخویانهی پستی برخاستندی. درویشان تبرایی که گفتیم بازماندگانشان در تبریز و دیگر شهرها میبودند و بنام «لعنتچی» در کوچهها و بازارها گردیده زبان بکار انداختندی و از این و از آن پول گرفتندی. این یکی از نیکیهای جنبش مشروطه بود که آن زشتکاریها را از شهرهای ایران برانداخت.
چنانکه گفتیم همین زشتکاری مایهی ریخته شدن ملیونها خون گردیده ، شُوند برافتادن هزارها خاندان شده ، بشومی آن صدهزاران دختران و زنان ایران بدست اُزبکان و ترکمانان و عثمانیان افتاده که بکنیزی نگه داشته و یا در بازارهای بخارا و خیوه و استانبول و صوفیا و بلگراد فروختهاند. در زمان نادرشاه چند هزار تن از این زنان در گرفتاری میبودند و آن شاه بیش از همه بآزاد گردانیدن ایشان میکوشید.
این هم گفتیم که داستانهایی که در کتابهای شیعی ، دربارهی کشاکش امام علیبنابیطالب با ابوبکر و عمر ، نوشتهاند همه دروغ و همه ساخته است. خدا روی سیاست را سیاه گرداناد!..
ابوبکر را یاران پیغمبر بخلافت برگزیده بودند ، و پس ازو نیز عمر را برگزیدند. این دو تن از برگزیدگان یاران پیغمبر بودهاند. پس از عمر نیز عثمان را برگزیدند. ولی از این مرد در پایان کار بدیهایی رخ نمود و یک دسته از مسلمانان باو بشوریدند و چنانکه در تاریخها نوشته شده او را کشتند. این سزای او بوده.
👇
اینکه یاران پیغمبر نخستبار علی را بخلافت برنگزیدهاند شُوندش را در کتابها نوشتهاند. علی در آن هنگام جوان میبود و با همهی ستودگیهایی که میداشت ابوبکر بخلافت شایندهتر ازو میبود ، بویژه با خونهایی که علی در راه اسلام ریخته و دشمنی خود را در دلهای بسیاری جایگزین گردانیده بود. به هر حال برنگزیدن او از روی بدخواهی نبوده و کشاکشی در آن باره رخ نداده است.
داستان رفتن عمر بدرِ خانهی علی و گزاردن او دختر پیغمبر را درمیان در و دیوار که با آن آب و تاب سروده میشود ، از ریشه دروغست. میگویند : دختر پیغمبر «محسن»نام بچهای را «سِقط» کرد. یکی نمیپرسد : ای بیخردان بچهی زاییده نشده به نام چه نیازی میداشت؟!.. که دانسته بود آن بچه پسر است تا نام «محسن» باو گزارد؟!..
کوتاهسخن : ابوبکر و عمر مردان ارجداری میبودهاند. ما چنانکه ستودگیهای علی را بدیده گرفته پاسش میداریم و بزرگش میشماریم ، همچنان باید ستودگیهای این دو تن و دیگران را نیز بدیده گیریم و پاسشان داریم. این شیوهی شیعیگری بهترین نمونه از آلودگی آن میباشد. (4)
پابرگیها :
1ـ صدیق و فاروق پاینامهای (لقب) ابوبکر و عمر میباشد. ـ و
2ـ خواست از شیخین ، ابوبکر و عمر است. ـ و
3ـ باآنکه مشروطه اینگونه دُژخوییها را برانداخت و پس از آن هم در زمان رضاشاه از آن دژخوییها جلو میگرفتند ولی پس از برافتادن او ، بدخواهان این کشور ، ارتجاعِ رفته را بازآوردند ، و در نتیجه ، نمایشهای سراسر رسوا و از جمله «عمر کشون» در نهم ماه ربیعالاول از نو پا گرفت و هنوز هم پراکندهوار دیده میشود. دربارهی بازگردانیدن ارتجاع بنگرید بکتاب «دادگاه». ـ و
4ـ میتوان بآسانی این دریافت که بدعتِ زشتِ بدزبانی به پیشروان اسلام و دروغسازی دربارهی ایشان ، گذشته از زیانهای یاد شده ، دشمنان دین را نیز در زباندرازی به برانگیختگان و یاران ایشان بیباکتر گردانیده. ـ و
🌸
داستان رفتن عمر بدرِ خانهی علی و گزاردن او دختر پیغمبر را درمیان در و دیوار که با آن آب و تاب سروده میشود ، از ریشه دروغست. میگویند : دختر پیغمبر «محسن»نام بچهای را «سِقط» کرد. یکی نمیپرسد : ای بیخردان بچهی زاییده نشده به نام چه نیازی میداشت؟!.. که دانسته بود آن بچه پسر است تا نام «محسن» باو گزارد؟!..
کوتاهسخن : ابوبکر و عمر مردان ارجداری میبودهاند. ما چنانکه ستودگیهای علی را بدیده گرفته پاسش میداریم و بزرگش میشماریم ، همچنان باید ستودگیهای این دو تن و دیگران را نیز بدیده گیریم و پاسشان داریم. این شیوهی شیعیگری بهترین نمونه از آلودگی آن میباشد. (4)
پابرگیها :
1ـ صدیق و فاروق پاینامهای (لقب) ابوبکر و عمر میباشد. ـ و
2ـ خواست از شیخین ، ابوبکر و عمر است. ـ و
3ـ باآنکه مشروطه اینگونه دُژخوییها را برانداخت و پس از آن هم در زمان رضاشاه از آن دژخوییها جلو میگرفتند ولی پس از برافتادن او ، بدخواهان این کشور ، ارتجاعِ رفته را بازآوردند ، و در نتیجه ، نمایشهای سراسر رسوا و از جمله «عمر کشون» در نهم ماه ربیعالاول از نو پا گرفت و هنوز هم پراکندهوار دیده میشود. دربارهی بازگردانیدن ارتجاع بنگرید بکتاب «دادگاه». ـ و
4ـ میتوان بآسانی این دریافت که بدعتِ زشتِ بدزبانی به پیشروان اسلام و دروغسازی دربارهی ایشان ، گذشته از زیانهای یاد شده ، دشمنان دین را نیز در زباندرازی به برانگیختگان و یاران ایشان بیباکتر گردانیده. ـ و
🌸
🔸کانال : شیعیان گذشته از کسانی مانند ابنملجم و شمر و حرمله ، بزرگان اسلام همچون ابوبکر و عمر و نیز عایشه همسر گرامی پیامبر را از دم تیغ لعنت گذرانیدهاند. برخی از این لعنتگوییها چندان به دشنام و دروغهای بیشمار آلوده است که مایهی شرمساریست و نمیتوان در اینجا آورد.
باید بیگمان بود که از این لعنتخوانیهای هزاروسیصدساله جز کینه ، جنگ و خونریزی (از جمله جنگهای عثمانیان ، ازبکان و افغانان با ایرانیان) و دشمنیهای فراموشنشدنی برنخاسته.
.
باید بیگمان بود که از این لعنتخوانیهای هزاروسیصدساله جز کینه ، جنگ و خونریزی (از جمله جنگهای عثمانیان ، ازبکان و افغانان با ایرانیان) و دشمنیهای فراموشنشدنی برنخاسته.
.
🔶 «راه رستگاری» (احمد کسروی)
🔸 موضوع : آیین زندگانی ، آفریدگار ، برانگیختگان ، دین ، کیشها ، گمراهیها ، جان و روان ، کار و پیشه
🔹 گفتار دوم : دین چیست و برای چیست؟.
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
🔸 موضوع : آیین زندگانی ، آفریدگار ، برانگیختگان ، دین ، کیشها ، گمراهیها ، جان و روان ، کار و پیشه
🔹 گفتار دوم : دین چیست و برای چیست؟.
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
Telegraph
راه رستگاری - گفتار دوم : دین چیست و برای چیست؟.
دین از هر باره بتاریکی افتاده. شما اگر بپرسید : بَهر چه باید آدمیان دین داشته باشند؟.. چرا هر کسی سرخود نباشد؟.. یا بپرسید : چه چیزهاست که دین نامیده میشود؟ آیا جهت آنها چیست؟.. یا چه سودی باید از دین در دست باشد؟.. بهیچ یکی پاسخ درستی نتوانید شنید. دیندار…
✴️ روزبه مشروطه ✴️
(بخش پنجم)
🔶 برای پیشرفت یک حقیقت باید با هرچه با آن ناسازگارست نبرد کرد ــ 1
کسروی شرط پیشرفت یک حقیقت (مثلاً معنی دمکراسی) را آن میداند که با هرچه با آن ناسازگارست نبرد کنند. او از آلودگیها و گمراهیهایی که مانع دمکراسی و زندگانی سرفرازانه است چشم نمیپوشد. از کنار آنها نمیگذرد. بیش از دیگران به آنها توجه دارد زیرا این نکتهی بسیار مهمیست. در این زمینه اندیشه و کوشش او منحصر بفرد است. ما کس دیگری را نمیشناسیم که بفرض به آلودگیها و گمراهیهای مردم توجه کرده باشد و آنها را زیانمند و ویرانگر بداند (مثلاً مارکس که دین را افیون ملتها میشمارد) ، مبارزه با آنها را از ضروریات بداند و در دستور کار خود قرار دهد و چنان نبرد سهمگینی را علیه آنها آغاز کرده باشد.
هستند کسانی که چنین نبردی را «افراط» شمارده به کسروی ایراد گرفتهاند. چون شما بدآموزیهای زهرآلود و غیرتکُشی که در کتابها و دیگر نوشتهها هست به آنها نشان دهید و از زیان آنها به مردم بگویید ، خواهند گفت : «آنها همه حرف است و حرف باد هواست (تأثیری ندارد)». به این ترتیب میخواهند وانمایند که از آنها زیانی نخواهد بود و نباید آنها را جدی گرفت.
اینان هیچ توجه نمیکنند که بدآموزیها و حقایق هرچند از جنس «سخن» است ، هر دو یک رشته «اندیشه»اند. یک زیان بدآموزیها یا گمراهیها اینست که آنها با حقایق زندگی نمیسازند. مثلاً یک رشته از حقایق زندگی مردم را به کوشیدن و توجه به میهن برمیانگیزد و از آنسو ، یک رشته از بدآموزیها از کوشش و دوراندیشی انتقاد کرده باعث سستی عزمها و ارادهها میگردد. باید دانست اندیشههای متضاد مغز را آشفته میسازد. آن موسیقی است که اگر کسی روزانه بیست سی قطعه هم بشنود زیانی به او نرسد. اندیشه چنین نیست ، چند اندیشهی ضد هم میتواند خرد را بیکاره گرداند. اینست نبرد با بدآموزیها راه را برای آشنایی با حقایق زندگی هموار میکند و به جهت جلوگیری از هدر رفتن نیروهای مغزیِ مردم (سرمایهی انسانی) بسیار لازمست.
باید دانست کسروی کسی نبود که به کاری برخیزد که دلیل کافی برایش نباشد. در زیر دلیلهای او را خواهیم دید. خوانندگان از درازی سخن رنجیده نشوند. سخن باریک است و نیازمند دقت و اندیشهی بسیار میباشد.
«... میخواهیم رابطهای که میانهی آن اندیشههای پراکنده با بدبختیها و درماندگیهای ایرانیان است روشن گردانیم.
این بدبختیها و درماندگیها چه ربطی باندیشههای پراکنده دارد؟!.. مگر اندیشه هم میتواند یک تودهي بزرگی را بدینسان درمانده گرداند؟!. برای دانستن اینها باید چند چیز را بدیده گرفت :
1) «سرچشمهي کارهای آدمی مغز اوست». شما را به هر کاری مغزتان وامیدارد. مرکز اراده مغز است.
2) «مغز تابع اندیشههاییست که در آن جا گیرد». مثلاً فلان پیرهزن بزیارت سقّاخانه میرود و نذر بآنجا میبرد ، ولی شما بآن ریشخند میکنید و اگر بدستتان افتاد آن سقاخانه را ویران خواهید کرد ـ این تفاوت از آنجاست که در مغز او اندیشههای دیگر است و در مغز شما اندیشههای دیگر. اگر بآن زن هم حقایق را یاد داده بگوییم این سقاخانهها هیچکارهي جهان است. اینها نه تنها به بیماران شفا نتواند داد ، بلکه سالانه صدها کسان را مبتلای بیماری میگرداند ـ وقتی که اینها را باو یاد دهیم ، خواهید دید دیگر او نیز بزیارت سقاخانه نمیرود و بلکه باید گفت نمیتواند رفت. دیگر ارادهای که او را بتکان آورده بسوی سقاخانه روانه گرداند نیست.
3) «اندیشههای ضد هم مغز را از کار اندازد». چون دانستیم مغز تابع اندیشههایی است که در آن جا گیرد باید بآسانی بپذیریم که اندیشههای ضد هم مغز را از کار میاندازد. زیرا این اندیشهها هر یکی آن را بکار دیگری وادارد و آن درمیانه درماند. درست بدان میماند که به یک ترنی دو لوکومتیو ببندند که یکی از جلو باین سو کشد و دیگری از پشت بآن سو. و پیداست که ترن درمیان آن دو بیکاره خواهد ماند.
شما اگر در سر یک سهراهی بایستید و یک کسی بآنجا رسیده بپرسد : «راه فلان اداره کدامست؟.» و شما خود یک راهی نشان دهید و رفیقتان راه دیگری را ، خواهید دید که آن شخص درمانْد و نتوانست بهيچ یکی از آن دو راه روانه گردد. از این آزمایش صدها نمونه توان پیدا کرد.
اگر شما این سه مقدمه را نیک اندیشید و باهم بسنجید رابطهای را که درمیان اندیشههای ضد هم و پریشان با درماندگیهای ایران است بآسانی خواهید دریافت. این اندیشهها مغزها را از کار انداخته و ارادهها را سست گردانیده ، اینست یک تودهی بزرگی را درمانده و بیچاره گردانیده. این چیزیست که خودتان بآسانی توانید دریافت. با این حال ما باز هم دلیلهایی یاد میکنیم :
👇
(بخش پنجم)
🔶 برای پیشرفت یک حقیقت باید با هرچه با آن ناسازگارست نبرد کرد ــ 1
کسروی شرط پیشرفت یک حقیقت (مثلاً معنی دمکراسی) را آن میداند که با هرچه با آن ناسازگارست نبرد کنند. او از آلودگیها و گمراهیهایی که مانع دمکراسی و زندگانی سرفرازانه است چشم نمیپوشد. از کنار آنها نمیگذرد. بیش از دیگران به آنها توجه دارد زیرا این نکتهی بسیار مهمیست. در این زمینه اندیشه و کوشش او منحصر بفرد است. ما کس دیگری را نمیشناسیم که بفرض به آلودگیها و گمراهیهای مردم توجه کرده باشد و آنها را زیانمند و ویرانگر بداند (مثلاً مارکس که دین را افیون ملتها میشمارد) ، مبارزه با آنها را از ضروریات بداند و در دستور کار خود قرار دهد و چنان نبرد سهمگینی را علیه آنها آغاز کرده باشد.
هستند کسانی که چنین نبردی را «افراط» شمارده به کسروی ایراد گرفتهاند. چون شما بدآموزیهای زهرآلود و غیرتکُشی که در کتابها و دیگر نوشتهها هست به آنها نشان دهید و از زیان آنها به مردم بگویید ، خواهند گفت : «آنها همه حرف است و حرف باد هواست (تأثیری ندارد)». به این ترتیب میخواهند وانمایند که از آنها زیانی نخواهد بود و نباید آنها را جدی گرفت.
اینان هیچ توجه نمیکنند که بدآموزیها و حقایق هرچند از جنس «سخن» است ، هر دو یک رشته «اندیشه»اند. یک زیان بدآموزیها یا گمراهیها اینست که آنها با حقایق زندگی نمیسازند. مثلاً یک رشته از حقایق زندگی مردم را به کوشیدن و توجه به میهن برمیانگیزد و از آنسو ، یک رشته از بدآموزیها از کوشش و دوراندیشی انتقاد کرده باعث سستی عزمها و ارادهها میگردد. باید دانست اندیشههای متضاد مغز را آشفته میسازد. آن موسیقی است که اگر کسی روزانه بیست سی قطعه هم بشنود زیانی به او نرسد. اندیشه چنین نیست ، چند اندیشهی ضد هم میتواند خرد را بیکاره گرداند. اینست نبرد با بدآموزیها راه را برای آشنایی با حقایق زندگی هموار میکند و به جهت جلوگیری از هدر رفتن نیروهای مغزیِ مردم (سرمایهی انسانی) بسیار لازمست.
باید دانست کسروی کسی نبود که به کاری برخیزد که دلیل کافی برایش نباشد. در زیر دلیلهای او را خواهیم دید. خوانندگان از درازی سخن رنجیده نشوند. سخن باریک است و نیازمند دقت و اندیشهی بسیار میباشد.
«... میخواهیم رابطهای که میانهی آن اندیشههای پراکنده با بدبختیها و درماندگیهای ایرانیان است روشن گردانیم.
این بدبختیها و درماندگیها چه ربطی باندیشههای پراکنده دارد؟!.. مگر اندیشه هم میتواند یک تودهي بزرگی را بدینسان درمانده گرداند؟!. برای دانستن اینها باید چند چیز را بدیده گرفت :
1) «سرچشمهي کارهای آدمی مغز اوست». شما را به هر کاری مغزتان وامیدارد. مرکز اراده مغز است.
2) «مغز تابع اندیشههاییست که در آن جا گیرد». مثلاً فلان پیرهزن بزیارت سقّاخانه میرود و نذر بآنجا میبرد ، ولی شما بآن ریشخند میکنید و اگر بدستتان افتاد آن سقاخانه را ویران خواهید کرد ـ این تفاوت از آنجاست که در مغز او اندیشههای دیگر است و در مغز شما اندیشههای دیگر. اگر بآن زن هم حقایق را یاد داده بگوییم این سقاخانهها هیچکارهي جهان است. اینها نه تنها به بیماران شفا نتواند داد ، بلکه سالانه صدها کسان را مبتلای بیماری میگرداند ـ وقتی که اینها را باو یاد دهیم ، خواهید دید دیگر او نیز بزیارت سقاخانه نمیرود و بلکه باید گفت نمیتواند رفت. دیگر ارادهای که او را بتکان آورده بسوی سقاخانه روانه گرداند نیست.
3) «اندیشههای ضد هم مغز را از کار اندازد». چون دانستیم مغز تابع اندیشههایی است که در آن جا گیرد باید بآسانی بپذیریم که اندیشههای ضد هم مغز را از کار میاندازد. زیرا این اندیشهها هر یکی آن را بکار دیگری وادارد و آن درمیانه درماند. درست بدان میماند که به یک ترنی دو لوکومتیو ببندند که یکی از جلو باین سو کشد و دیگری از پشت بآن سو. و پیداست که ترن درمیان آن دو بیکاره خواهد ماند.
شما اگر در سر یک سهراهی بایستید و یک کسی بآنجا رسیده بپرسد : «راه فلان اداره کدامست؟.» و شما خود یک راهی نشان دهید و رفیقتان راه دیگری را ، خواهید دید که آن شخص درمانْد و نتوانست بهيچ یکی از آن دو راه روانه گردد. از این آزمایش صدها نمونه توان پیدا کرد.
اگر شما این سه مقدمه را نیک اندیشید و باهم بسنجید رابطهای را که درمیان اندیشههای ضد هم و پریشان با درماندگیهای ایران است بآسانی خواهید دریافت. این اندیشهها مغزها را از کار انداخته و ارادهها را سست گردانیده ، اینست یک تودهی بزرگی را درمانده و بیچاره گردانیده. این چیزیست که خودتان بآسانی توانید دریافت. با این حال ما باز هم دلیلهایی یاد میکنیم :
👇
امروز ... در همهي کشورها مردمان بآيندهی خود توجه دارند و از هيچ کوششی بازنمیایستند. در همه جای جهان صدا افتاده که باید بکوشیم و کشور خود را نگه داریم و آزادی خود را از دست ندهیم. اینها جملههایی است که در کشورها تکرار میشود. در ایران هم این سخنان هر روز گفته میشود و با اینحال شما اگر دقت کنید تأثیری از آنها درمیان نیست و ایرانیان با صد بیپروایی روز میگذرانند. اگر این گفتنها در ایرانیان تأثیر داشت بایستی در گام نخست به همدستی و یگانگی[=اتحاد] کوشند ، (زیرا گام نخست همهي کوششها آنست) ، و شما میبينید که آنچه در ایران نیست یگانگی و همدستیست ، بلکه میبينید که بجای همدستی به دستهبندیهای کودکانه میکوشند و هر چند تنی در یک جا نشسته یک حزبی پدید میآورند. دیگر چه دلیلی بالاتر از این که آن سخنان را در این مردم تأثیری نیست و هیچگاه تکانی در دلهاشان پدید نمیآورد.
آیا این از چیست؟.. چرا این مردم باین حال افتادهاند؟.. چرا اندیشهی خود و فرزندان خود نمیکنند؟..
ما پاسخ این پرسشها را میدانیم. بیچاره ایرانیان به یک درد بسیار خطرناکی مبتلا گردیدهاند. مثلاً در برابر همان سخنانی که دربارهي کشور و نگهداری آن گفته میشود و در مغزها چند رشته تعلیمات که همگی بضد آنهاست خوابیده و من برخی از آنها را فهرستوار در اینجا میشمارم :
(بخش پایانی این گفتار فردا خواهد آمد)
آیا این از چیست؟.. چرا این مردم باین حال افتادهاند؟.. چرا اندیشهی خود و فرزندان خود نمیکنند؟..
ما پاسخ این پرسشها را میدانیم. بیچاره ایرانیان به یک درد بسیار خطرناکی مبتلا گردیدهاند. مثلاً در برابر همان سخنانی که دربارهي کشور و نگهداری آن گفته میشود و در مغزها چند رشته تعلیمات که همگی بضد آنهاست خوابیده و من برخی از آنها را فهرستوار در اینجا میشمارم :
(بخش پایانی این گفتار فردا خواهد آمد)
🔶 «بخوانند و داوری کنند» (شیعیگری) ، احمد کسروی
🔸 گفتار دوم : خردههایی که به شیعیگری توان گرفت (تکهی سیزده از پانزده)
یازدهم : داستان «تقیه» یکی دیگر از ایرادهاست. شیعیگری اگر سیاستی میبوده بایستی بآشکار افتد و همهی مردم آن را بدانند. اگرهم چندی در آغاز کار به نهان ماندن نیاز میبوده ، نبایستی برای همیشه در نهان مانَد. اگر دین و راهنمایی میبوده باز بایستی بآشکار افتد تا مردم آن را بدانند و بهره جویند.
جای بسیار افسوس است که کسانی مردم را از یکسو بباورهای گزاف و بیپا وادارند و به بدزبانی به پیشروان اسلام برانگیزند ، وآنگاه دستور دهند که کیش خود را نهان دارید و بکسی بازننمایید. جای بسیار افسوس است که چنان کنند و چنین باشند. شگفتتر آنکه سران شیعه «تقیه» را یک بایای همیشگی بشیعیان شمارده دستور دادهاند که تا پیدایش امام ناپیدا کسی آن را بکنار نگزارد (1) ، و این میرساند که به پیشرفت شیعیگری و اینکه روزی رسد و شاهانی برخیزند و آن را با شمشیر رواج دهند امید نمیداشتهاند و چنان پیشرفتی را نمیخواستهاند.
«تقیه» یا نهان داشتن کیش ، گذشته از آنکه خود گونهای از فریبکاری و دروغگوییست همیشه با فریبکاریها و دروغگوییهای دیگری توأم بوده است. در این باره داستانهایی هست که یاد نکردنش بهتر میباشد و من برای آنکه زشتی این رفتار و بدیهایی را که با آن توأم تواند بود برسانم داستان پایین را میآورم :
«قصصالعلما» که کتابیست بارها چاپ یافته ، نویسندهی آن میرزا محمد تنکابنی در ستایش از استاد خود سید ابراهیم قزوینی (صاحب ضوابط) که یکی از مجتهدان بزرگ کربلا در زمان محمدشاه میبوده چنین مینویسد :
و آن جناب حاکم کربلا را که دین تسنّن داشت شیعه نمود. تفصیل این مقال اینکه : پاشاه بغداد پس از محاصره و قتال ، شهر کربلا را به تصرّف درآورد و رشیدبیک نامی را که مذهب عامه داشت حاکم کربلا نمود. استاد با حاکم در کمال محبت و ملاطفت برآمد و هر وقت که حاکم بر استاد وارد میشد آن جناب بدست مبارک مِروَحه و بادزن برمیداشت و حاکم را باد میزد و او را مشایعت و استقبال میکرد تا کار بجایی رسید و علقهی محبت و مؤانست از طرفین بنحوی انجامید که حاکم اغلب اوقات در خدمت آن بزرگوار مشرّف میشد و شبها را بعد از خوابیدن مردم میآمد و تا نصف شب در خدمت استاد میبود. پس صحبت آنان در سر مذهب درآمد. چون حاکم عامی بود استاد بقدر عقل او در حقیقت مذهب سخن میراند و هر شب شَطری[=پارهای] از فساد مذهب سُنّیان و حقیقت مذهب شیعیان صحبت میداشت تا اینکه حاکم را مایل بمذهب تشیع دید. پس بر او استدلال کرد که «علی» چنانکه از کلمات جمع کثیر از عامه و آیات الهیه و اخبار نبوّیه برمیآید افضل از جمیع صحابه بود و تو بعقل خود رجوع کن اگر یکی از تلامذهی مرا در مقابل من در مقام مقابله نگهداری و مرا خانهنشین و دستکوتاه کنی آیا عمل حسن و زیبا کرده و یا فعل قبیح و زشت از تو صادر شده؟ حاکم گفت البته عقلاً فعل قبیح است. آن جناب فرمود که خلافت ابوبکر در نزد عامه به نص نیست بلکه به بیعت و اختیار و اجماع است پس اصحاب ، علی را که افضل و اعلم و ازهد و اتقی و اشجع و اسخی و اعبد و اسبق در اسلام بود و اقرب به رسول خدا ، او را در زوایای خفا مهجور و خانهنشین کنند و ابوبکر را که بمنزلهی تلامذهی او بود بجای پیغمبر بنشانند فعل قبیح و زشت نمودهاند. پس آن حاکم از استماع این دلیل و سایر دلایل و مطاعن شیعه گشت لیکن استاد میفرمود که از هر جهت مذهب تشیع اختیار کرد لیکن من لعن خلفا را به او تلقین ننمودم و از شدت تقیه که استاد را بود این مطلب را به او آشکار نساخت. مجملاً این حکایت شیوع یافت تا اینکه وُشات و ساعین [= سخنچینان و جاسوسان] به پاشاه این کیفیات را رسانیده پاشاه بغداد آن حاکم را معزول ساخت و حاکم دیگر فرستاد. میان حاکم ثانی و استاد مراوده و مواده نشد و آن حاکم نیز به جهت عمل حاکم سابق با استاد چندان آمیزش نداشت تا کار بجایی رسید که استاد در نزد او هیچ نمیرفت. از قضایای اتفاقیه ، روزی یکی از شیعیان در بازار با کسی منازعه کرد آن شیعه خلیفهی ثانی را لعن کرد. یکی از ملازمان حاکم استماع نمود او را گرفته به نزد حاکم برده حاکم حکم به حبس او کرد که او را به بغداد فرستاده باشد تا پاشاه او را سیاست کند. پس کسان آن شیعه آگاه شدند و به خدمت استاد رسیدند و کیفیت واقعه را معروض داشتند. آن جناب فرمود که امروز شما همان قدر به او برسانید که اگر خود حاکم او را بخواهد و سؤال کند چرا لعن کردی او در جواب بگوید ما خلیفه را مطاع میدانیم و هرگز لعن نمیکنیم ، بلکه مراد عمربنسعد است که قاتل امامحسین علیهالسلام است. پس کسان آن شخص در محبس به او القاء این مطلب کردند.
👇
🔸 گفتار دوم : خردههایی که به شیعیگری توان گرفت (تکهی سیزده از پانزده)
یازدهم : داستان «تقیه» یکی دیگر از ایرادهاست. شیعیگری اگر سیاستی میبوده بایستی بآشکار افتد و همهی مردم آن را بدانند. اگرهم چندی در آغاز کار به نهان ماندن نیاز میبوده ، نبایستی برای همیشه در نهان مانَد. اگر دین و راهنمایی میبوده باز بایستی بآشکار افتد تا مردم آن را بدانند و بهره جویند.
جای بسیار افسوس است که کسانی مردم را از یکسو بباورهای گزاف و بیپا وادارند و به بدزبانی به پیشروان اسلام برانگیزند ، وآنگاه دستور دهند که کیش خود را نهان دارید و بکسی بازننمایید. جای بسیار افسوس است که چنان کنند و چنین باشند. شگفتتر آنکه سران شیعه «تقیه» را یک بایای همیشگی بشیعیان شمارده دستور دادهاند که تا پیدایش امام ناپیدا کسی آن را بکنار نگزارد (1) ، و این میرساند که به پیشرفت شیعیگری و اینکه روزی رسد و شاهانی برخیزند و آن را با شمشیر رواج دهند امید نمیداشتهاند و چنان پیشرفتی را نمیخواستهاند.
«تقیه» یا نهان داشتن کیش ، گذشته از آنکه خود گونهای از فریبکاری و دروغگوییست همیشه با فریبکاریها و دروغگوییهای دیگری توأم بوده است. در این باره داستانهایی هست که یاد نکردنش بهتر میباشد و من برای آنکه زشتی این رفتار و بدیهایی را که با آن توأم تواند بود برسانم داستان پایین را میآورم :
«قصصالعلما» که کتابیست بارها چاپ یافته ، نویسندهی آن میرزا محمد تنکابنی در ستایش از استاد خود سید ابراهیم قزوینی (صاحب ضوابط) که یکی از مجتهدان بزرگ کربلا در زمان محمدشاه میبوده چنین مینویسد :
و آن جناب حاکم کربلا را که دین تسنّن داشت شیعه نمود. تفصیل این مقال اینکه : پاشاه بغداد پس از محاصره و قتال ، شهر کربلا را به تصرّف درآورد و رشیدبیک نامی را که مذهب عامه داشت حاکم کربلا نمود. استاد با حاکم در کمال محبت و ملاطفت برآمد و هر وقت که حاکم بر استاد وارد میشد آن جناب بدست مبارک مِروَحه و بادزن برمیداشت و حاکم را باد میزد و او را مشایعت و استقبال میکرد تا کار بجایی رسید و علقهی محبت و مؤانست از طرفین بنحوی انجامید که حاکم اغلب اوقات در خدمت آن بزرگوار مشرّف میشد و شبها را بعد از خوابیدن مردم میآمد و تا نصف شب در خدمت استاد میبود. پس صحبت آنان در سر مذهب درآمد. چون حاکم عامی بود استاد بقدر عقل او در حقیقت مذهب سخن میراند و هر شب شَطری[=پارهای] از فساد مذهب سُنّیان و حقیقت مذهب شیعیان صحبت میداشت تا اینکه حاکم را مایل بمذهب تشیع دید. پس بر او استدلال کرد که «علی» چنانکه از کلمات جمع کثیر از عامه و آیات الهیه و اخبار نبوّیه برمیآید افضل از جمیع صحابه بود و تو بعقل خود رجوع کن اگر یکی از تلامذهی مرا در مقابل من در مقام مقابله نگهداری و مرا خانهنشین و دستکوتاه کنی آیا عمل حسن و زیبا کرده و یا فعل قبیح و زشت از تو صادر شده؟ حاکم گفت البته عقلاً فعل قبیح است. آن جناب فرمود که خلافت ابوبکر در نزد عامه به نص نیست بلکه به بیعت و اختیار و اجماع است پس اصحاب ، علی را که افضل و اعلم و ازهد و اتقی و اشجع و اسخی و اعبد و اسبق در اسلام بود و اقرب به رسول خدا ، او را در زوایای خفا مهجور و خانهنشین کنند و ابوبکر را که بمنزلهی تلامذهی او بود بجای پیغمبر بنشانند فعل قبیح و زشت نمودهاند. پس آن حاکم از استماع این دلیل و سایر دلایل و مطاعن شیعه گشت لیکن استاد میفرمود که از هر جهت مذهب تشیع اختیار کرد لیکن من لعن خلفا را به او تلقین ننمودم و از شدت تقیه که استاد را بود این مطلب را به او آشکار نساخت. مجملاً این حکایت شیوع یافت تا اینکه وُشات و ساعین [= سخنچینان و جاسوسان] به پاشاه این کیفیات را رسانیده پاشاه بغداد آن حاکم را معزول ساخت و حاکم دیگر فرستاد. میان حاکم ثانی و استاد مراوده و مواده نشد و آن حاکم نیز به جهت عمل حاکم سابق با استاد چندان آمیزش نداشت تا کار بجایی رسید که استاد در نزد او هیچ نمیرفت. از قضایای اتفاقیه ، روزی یکی از شیعیان در بازار با کسی منازعه کرد آن شیعه خلیفهی ثانی را لعن کرد. یکی از ملازمان حاکم استماع نمود او را گرفته به نزد حاکم برده حاکم حکم به حبس او کرد که او را به بغداد فرستاده باشد تا پاشاه او را سیاست کند. پس کسان آن شیعه آگاه شدند و به خدمت استاد رسیدند و کیفیت واقعه را معروض داشتند. آن جناب فرمود که امروز شما همان قدر به او برسانید که اگر خود حاکم او را بخواهد و سؤال کند چرا لعن کردی او در جواب بگوید ما خلیفه را مطاع میدانیم و هرگز لعن نمیکنیم ، بلکه مراد عمربنسعد است که قاتل امامحسین علیهالسلام است. پس کسان آن شخص در محبس به او القاء این مطلب کردند.
👇