✴️ انتظار امام زمان را کشیدن ــ سودمند یا زیانمند؟!
🖋 کوشاد تلگرام
(بخش 1 از 2)
میخواهیم در این نوشتار در پیرامون «انتظار» در شیعیگری گفتگو کنیم ـ انتظار برای «مهدی موعود» ، برای «ظهور امام زمان».
از تاریخچهی شیعیگری این را دانستیم که کسانی در سدههای آغاز اسلام به آرزوی خلافت افتاده بر سر آن با امویان و عباسیان جنگیده و شکست یافتند. یکی از آنها محمدبنحنفیه ، نخست کسی بود که پیروانش او را «مهدی» نامیدند ، و چون مُرد گفتند نمرده است و در کوه رَضوا زنده میباشد و روزی بیرون خواهد آمد. سپس که داستان امام زمان پیش آمد چون شیعیان ناچار شده چشم براهش بمانند ، او را مهدی شناختند.
پیداست این افسانه ریشه در آرزوهای بباد رفته دارد که پیشوایان یک جنبشی برای آنکه هوادارانشان نومید و پراکنده نگردند ساخته بمیان اندازند.
در هر حال از سدههای سوم چهارم باور به مهدی و انتظار پیدایش او را کشیدن یکی از باورهای شیعیان شده است. چون داستان امام ناپیدا از ریشه دروغ بوده ناچار با ساختن حدیث و روایتها همچون دیواری بیبنیاد که با ستونهایی از این سو و آن سو از فروریختنش جلو گیرند ، کوشیده شده آن را سرپا و زنده نگاه دارند.
یکی از افسانهها یا همان حدیث و روایتها بر این پایه بوده که امام ناپیدا زمانی به کینهجویی از دشمنان و رفع ظلم پدیدار خواهد شد که «ظلم و فساد دنیا را پر کرده باشد». این باور با آن حدیثها و روایتها سدهها زبان به زبان و کتاب به کتاب منتشر میگردید و تا جنبش مشروطه همچنان میبود. تا اینکه در آن جنبش ، ایرانیان نخست بار پس از دههها بلکه سدهها خفتگی و ناآگاهی به گرفتاریهای کشور و توده توجه ویژه کردند و میخواستند کشور از بدبختیها برهد. ناچار توجه به افسانهها و نمایشهای کیشی و انتظار مهدی را کشیدن ، جایش را داد به پرداختن به جستارهایی همچون قانون اساسی و شیوهی زندگی و کشورداری درمیان تودههای پیشرفتهی جهان ، توجه به انقلابهای کشورهایی همچون فرانسه و آمریکا و رفرمهای ژاپن و عثمانی و مانندهای اینها.
از بزرگترین علتهای دشمنی ملایان با مشروطه همین بیپروایی آزادیخواهان به «دستگاه امام حسین» و نمایشها و نادانیهای آن یا به سخن دیگر «دکان ملایان» بود.
در سال 1288 خورشیدی که آزادیخواهان محمدعلیمیرزا را شکست داده و تهران را گشادند ، ملایان و درباریان که بیشترشان دشمن مشروطه بودند چارهای جز گراییدن به نومیدی نیافتند. در این زمان که سپاه روس تازه به آذربایجان درآمده بود ناگهان دفترچهی مشکوکی بنام «سیاست الحسینیه» كه گفتههای «دو تن اروپایی» را دربارهی دستگاه محرم ، امام حسین و انتظار برای ظهور امام زمان و دیگر موضوعات شیعیگری دربر میداشت چاپ و منتشر گردید.
در آن روزهای سختِ ایران این دفتر کوچک زیانهای بزرگی به ایران رسانید. زیرا آن دفترچه مانند نفتی بود که بر آتش دل ملایان ریخته میشد. آنان از این دفتر سخت بتکان آمده به آزادیخواهان چنین اعتراض میکردند : «پس فرنگیها امام حسین را میشناسند و شما نمیشناسید ، ای بیدینها؟!..».
چون در کتاب شیعیگری (یا داوری) دربارهی داستان چاپ آن دفترچه و زیانهایی که به جنبش مشروطهخواهی زد بتفصیل سخن رفته ، ما در اینجا به آنها نپرداخته این اندازه میگوییم که یکی از آن دو تن بنام «دکتر جوزف» از پندار امام زمان ستایشهایی با این مضمون نوشته : شیعیان که همگی چشم براه ظهور امام زمان هستند ، «چنین مردمی همیشه آمادهی جنگ و مردانگی باشند که همانکه امام پیدا شد بیاری او شتابند. شیعیان همگی امیدمندند که روزی بسراسر جهان دست خواهند یافت و مردمی با این امید «لا محاله روزی اسباب طبیعی برای آنان فراهم خواهد آمد» و با این امیدی که به پیدایش امام زمان میدارند در آینده «ترقیات محیرالعقول» خواهند کرد و از هر باره بزرگترین تودهی جهان خواهند بود».
انتشار چنین سخنانی در حالی بود که میدانیم یک شیعی هرچه بیگانگان ستایش از کیشش بکنند آن را هرچه بزرگتر میگیرد و به رخ دیگران میکشد.
در این باره نیز آن دفترچه به گرمی دلهای سردی یافته ملایان و بازگردانیدن شُکوه از دست رفتهی آنان انجامید و در نتیجه از آن زمان پابندی شیعیان به پندار امام زمان و افسانههایش هرچه بیشتر شد. ولی پندار امام زمان و مانندهای آن چنان بود که خردمندانی آنها را بیکبار ناراست و به زیان توده یافته به زبان آمده ایرادها گرفتهاند و از سوی دیگر شیعیان نیز کوشیدهاند پاسخهایی به آن ایرادها آماده کنند.
افسانههایی که پیشوایان شیعی زمانی برای استواری کیششان ساخته بودند و نیز این سود را داشته که از پراکنده شدن هواداران جلو میگرفته ، در روزگار ما بسیار زیانمند و زهرآلود بوده و دفاع منطقی از آنها نیز نشدنی است.
👇
🖋 کوشاد تلگرام
(بخش 1 از 2)
میخواهیم در این نوشتار در پیرامون «انتظار» در شیعیگری گفتگو کنیم ـ انتظار برای «مهدی موعود» ، برای «ظهور امام زمان».
از تاریخچهی شیعیگری این را دانستیم که کسانی در سدههای آغاز اسلام به آرزوی خلافت افتاده بر سر آن با امویان و عباسیان جنگیده و شکست یافتند. یکی از آنها محمدبنحنفیه ، نخست کسی بود که پیروانش او را «مهدی» نامیدند ، و چون مُرد گفتند نمرده است و در کوه رَضوا زنده میباشد و روزی بیرون خواهد آمد. سپس که داستان امام زمان پیش آمد چون شیعیان ناچار شده چشم براهش بمانند ، او را مهدی شناختند.
پیداست این افسانه ریشه در آرزوهای بباد رفته دارد که پیشوایان یک جنبشی برای آنکه هوادارانشان نومید و پراکنده نگردند ساخته بمیان اندازند.
در هر حال از سدههای سوم چهارم باور به مهدی و انتظار پیدایش او را کشیدن یکی از باورهای شیعیان شده است. چون داستان امام ناپیدا از ریشه دروغ بوده ناچار با ساختن حدیث و روایتها همچون دیواری بیبنیاد که با ستونهایی از این سو و آن سو از فروریختنش جلو گیرند ، کوشیده شده آن را سرپا و زنده نگاه دارند.
یکی از افسانهها یا همان حدیث و روایتها بر این پایه بوده که امام ناپیدا زمانی به کینهجویی از دشمنان و رفع ظلم پدیدار خواهد شد که «ظلم و فساد دنیا را پر کرده باشد». این باور با آن حدیثها و روایتها سدهها زبان به زبان و کتاب به کتاب منتشر میگردید و تا جنبش مشروطه همچنان میبود. تا اینکه در آن جنبش ، ایرانیان نخست بار پس از دههها بلکه سدهها خفتگی و ناآگاهی به گرفتاریهای کشور و توده توجه ویژه کردند و میخواستند کشور از بدبختیها برهد. ناچار توجه به افسانهها و نمایشهای کیشی و انتظار مهدی را کشیدن ، جایش را داد به پرداختن به جستارهایی همچون قانون اساسی و شیوهی زندگی و کشورداری درمیان تودههای پیشرفتهی جهان ، توجه به انقلابهای کشورهایی همچون فرانسه و آمریکا و رفرمهای ژاپن و عثمانی و مانندهای اینها.
از بزرگترین علتهای دشمنی ملایان با مشروطه همین بیپروایی آزادیخواهان به «دستگاه امام حسین» و نمایشها و نادانیهای آن یا به سخن دیگر «دکان ملایان» بود.
در سال 1288 خورشیدی که آزادیخواهان محمدعلیمیرزا را شکست داده و تهران را گشادند ، ملایان و درباریان که بیشترشان دشمن مشروطه بودند چارهای جز گراییدن به نومیدی نیافتند. در این زمان که سپاه روس تازه به آذربایجان درآمده بود ناگهان دفترچهی مشکوکی بنام «سیاست الحسینیه» كه گفتههای «دو تن اروپایی» را دربارهی دستگاه محرم ، امام حسین و انتظار برای ظهور امام زمان و دیگر موضوعات شیعیگری دربر میداشت چاپ و منتشر گردید.
در آن روزهای سختِ ایران این دفتر کوچک زیانهای بزرگی به ایران رسانید. زیرا آن دفترچه مانند نفتی بود که بر آتش دل ملایان ریخته میشد. آنان از این دفتر سخت بتکان آمده به آزادیخواهان چنین اعتراض میکردند : «پس فرنگیها امام حسین را میشناسند و شما نمیشناسید ، ای بیدینها؟!..».
چون در کتاب شیعیگری (یا داوری) دربارهی داستان چاپ آن دفترچه و زیانهایی که به جنبش مشروطهخواهی زد بتفصیل سخن رفته ، ما در اینجا به آنها نپرداخته این اندازه میگوییم که یکی از آن دو تن بنام «دکتر جوزف» از پندار امام زمان ستایشهایی با این مضمون نوشته : شیعیان که همگی چشم براه ظهور امام زمان هستند ، «چنین مردمی همیشه آمادهی جنگ و مردانگی باشند که همانکه امام پیدا شد بیاری او شتابند. شیعیان همگی امیدمندند که روزی بسراسر جهان دست خواهند یافت و مردمی با این امید «لا محاله روزی اسباب طبیعی برای آنان فراهم خواهد آمد» و با این امیدی که به پیدایش امام زمان میدارند در آینده «ترقیات محیرالعقول» خواهند کرد و از هر باره بزرگترین تودهی جهان خواهند بود».
انتشار چنین سخنانی در حالی بود که میدانیم یک شیعی هرچه بیگانگان ستایش از کیشش بکنند آن را هرچه بزرگتر میگیرد و به رخ دیگران میکشد.
در این باره نیز آن دفترچه به گرمی دلهای سردی یافته ملایان و بازگردانیدن شُکوه از دست رفتهی آنان انجامید و در نتیجه از آن زمان پابندی شیعیان به پندار امام زمان و افسانههایش هرچه بیشتر شد. ولی پندار امام زمان و مانندهای آن چنان بود که خردمندانی آنها را بیکبار ناراست و به زیان توده یافته به زبان آمده ایرادها گرفتهاند و از سوی دیگر شیعیان نیز کوشیدهاند پاسخهایی به آن ایرادها آماده کنند.
افسانههایی که پیشوایان شیعی زمانی برای استواری کیششان ساخته بودند و نیز این سود را داشته که از پراکنده شدن هواداران جلو میگرفته ، در روزگار ما بسیار زیانمند و زهرآلود بوده و دفاع منطقی از آنها نیز نشدنی است.
👇
هرچه هست ، ما در این روزگار که تودهها سخت میکوشند تا از دیگران عقب نمانند ، میبینیم ملایان و همدستانشان برای پندارهای شیعیگری فلسفهها میبافند و بجای آنکه اعتراف کنند که آن باورها همچون مخدر برای توده است ، رنگ تازهای به کیش خود زده به گفتهی مردم یک چیزی هم طلبکار میشوند. ما برای برانداختن این کیش ، ناچاریم به رنگهای تازهی کیششان بپردازیم و بیپایی سخنانشان را به آشکار آوریم.
امروز یکی از آنها را به گفتگو میگزاریم. این گفتار درازی در زمینهی «انتظار» است که کسی بنام «حجتالاسلام» حسين الادري نوشته و ما در نشانی زیر خواندهایم.
به باور حجتالاسلام ، انتظار به ظهور امام زمان نه تنها مخدر و زهرآلود نیست بلکه سراسر سود است. در آغاز سخن «انتظار» را چنین میشناساند :
««انتظار» معمولاً به حالت کسى گفته مى شود که : از وضع موجود ناراحت است و براى ايجاد وضع بهترى تلاش مىکند. فىالمثل بيمارى که انتظار بهبودى مىکشد ، يا پدرى که در انتظار بازگشت فرزندش از سفر است ، از بيمارى و فراق فرزند ناراحتند و براى وضع بهترى مىکوشند. همچنين است ، تاجرى که از بازار آشفته ناراحت است و در انتظار فرونشستن بحران اقتصادى مىباشد».
نوشته است : «گاهى گفته مىشود که چنين انتظارى ، افراد را در يک عالم رؤيايى فروبرده و از آنچه در اطراف آنها مىگذرد ، غافل مىسازد و آنها را به فرار از زير بار مسئوليّتهاى اجتماعى تشويق مىکند. و به عبارت ديگر از نظر فردى ، عاملى است براى رکود و توقّف ، و از نظر اجتماعى وسيلهاى است براى خاموش ساختن جنبشهاى ضدّ استعمارى ، و به هر شکل اثر تخديرى دارد».
(بخش پایانی این نوشتار را فردا خواهیم آورد)
.
امروز یکی از آنها را به گفتگو میگزاریم. این گفتار درازی در زمینهی «انتظار» است که کسی بنام «حجتالاسلام» حسين الادري نوشته و ما در نشانی زیر خواندهایم.
به باور حجتالاسلام ، انتظار به ظهور امام زمان نه تنها مخدر و زهرآلود نیست بلکه سراسر سود است. در آغاز سخن «انتظار» را چنین میشناساند :
««انتظار» معمولاً به حالت کسى گفته مى شود که : از وضع موجود ناراحت است و براى ايجاد وضع بهترى تلاش مىکند. فىالمثل بيمارى که انتظار بهبودى مىکشد ، يا پدرى که در انتظار بازگشت فرزندش از سفر است ، از بيمارى و فراق فرزند ناراحتند و براى وضع بهترى مىکوشند. همچنين است ، تاجرى که از بازار آشفته ناراحت است و در انتظار فرونشستن بحران اقتصادى مىباشد».
نوشته است : «گاهى گفته مىشود که چنين انتظارى ، افراد را در يک عالم رؤيايى فروبرده و از آنچه در اطراف آنها مىگذرد ، غافل مىسازد و آنها را به فرار از زير بار مسئوليّتهاى اجتماعى تشويق مىکند. و به عبارت ديگر از نظر فردى ، عاملى است براى رکود و توقّف ، و از نظر اجتماعى وسيلهاى است براى خاموش ساختن جنبشهاى ضدّ استعمارى ، و به هر شکل اثر تخديرى دارد».
(بخش پایانی این نوشتار را فردا خواهیم آورد)
.
🔶 «راه رستگاری» (احمد کسروی)
🔸 موضوع : آیین زندگانی ، آفریدگار ، برانگیختگان ، دین ، کیشها ، گمراهیها ، جان و روان ، کار و پیشه
🔹 گفتار چهاردهم : فلسفه
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
🔸 موضوع : آیین زندگانی ، آفریدگار ، برانگیختگان ، دین ، کیشها ، گمراهیها ، جان و روان ، کار و پیشه
🔹 گفتار چهاردهم : فلسفه
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
Telegraph
راه رستگاری - گفتار چهاردهم : فلسفه
چون بارها نام فلسفه و صوفیگری و باطنیگری و خراباتیگری را میبرم در اینجا باید سخن رانم و آنها را بازنمایم. از هزار سال باز مایهی گرفتاری شرق اینها بوده. چنگیز و هولاکو و تیمور با شرق آن نکردهاند که اینها کرده. امروز بتپرستیهایی که باید برانداخت اینها و…
🔶 «بخوانند و داوری کنند» (شیعیگری) ، احمد کسروی
🔸 گفتار سوم : زیانهایی که از این کیش برمیخیزد (10 از 14)
پنجم : داستان امام ناپیدا گذشته از ایرادهایش ، زیانهایی نیز بزندگانی دارد. شما با هر شیعی گفتگو از گرفتاریها کنید یا آرزوی نیکی جهان بمیان آورید ، بیدرنگ بپاسخ پرداخته خواهد گفت : «باید خودش بیاید و کارها را درست کند». در تبریز گویند : «فدا اولوم ، گَرَک اوزی گَلسون». (1)
میباید روشن گردانم که چیزهایی که ما گرفتاری میشماریم در پیش شیعیان گرفتاری نیست. مثلاً پس ماندن توده ، چیرگی بیگانگان ، ناتوانی دولت ، نابسامانی کشور ، پستی خیمها و سَهِشها و مانند اینها ، نه چیزهاییست که شیعیان باک دارند و گرفتاری شمارند. یک شیعی تا راه کربلا باز و روضهخوانی آزاد است و دست بکلاه و رخت او زده نمیشود ، بهیچ چیزی ارج نگزارد. در نزد شیعی بیگانگان که بایشان آزادی در کیش میدهند ، بهتر از یک دولت ایرانیست که آزادی از دستشان بگیرد. این چیزیست که بارها بزبان آوردهاند.
در پیش آنان گرفتاری آنست که میبینند بسیاری از جوانان و دیگران سستباور شدهاند و بروضه نمیروند ، و در آرزوی زیارت نمیباشند ، و بملایان ارجی نمیگزارند. اینهاست که آنان گرفتاری میشمارند و در این باره یا در هر بارهی دیگری که گفتگو شود همان پاسخ گذشته را دهند.
بدتر از این آنکه در این ده سال که ما بکوشش برخاستهایم و بخواست خدا در برابر مادّیگری و بیدینی ایستاده دین را بروی بنیاد بسیار استواری نهادهایم و با یکایک گمراهیها و نادانیها نبردیده تیشهها بریشهی هر کدام فرومیآوریم ، این کار ما بشیعیان گران میافتد. زیرا در اندیشهی ایشان باید این کار را امام ناپیدا کند. چنانکه گفتیم شیعیان کسانپرستند ، اینان که آرزومندند امام ناپیدا پیدا شود و جهان را به نیکی آورد ، آن نیکی جهان را چندان نمیخواهند که بودنش را با دست امامشان میخواهند. اینست از کارهای ما دلتنگ میباشند.
داستان اینان داستان آن کودک نادانیست که بلجنزاری افتاده بود و یکی که میخواست دستش را گیرد و بیرون آورد تن درنمیداد و فریاد میزد : «باید مادرم بیاید» ، در حالی که مادرش نیز نمیبود و نتوانستی آمد.
فراموش نمیکنم روزی با یکی از ملایان گفتگو میداشتم و چنین گفتم : شما میگویید مهدی خواهد آمد و یکی از کارهایش این خواهد بود که همهی کیشها و دینها را براندازد و همگی مردم را به یک راه آورد. من میپرسم : این کار را چگونه خواهد کرد؟!.. آیا با «معجزه» خواهد کرد که مردمان شب بخوابند و بامدادان که بیدار شدند همگی شیعی گردیده باشند ، یا با کیشها و دینها به نبرد پرداخته با دلیلها مردمان را بسوی یک دین خواهد خواند ... آیا کدام یکی از اینهاست؟!.. چون چیزی نمیدانست از پاسخ درماند و من دنبالهی سخن را گرفته گفتم : اگر بگویید : «با معجزه خواهد کرد» دروغست. زیرا چنان کاری بیرون از آیین خداست. شما میبینید که پیغمبر اسلام که بالاتر از مهدی پنداری میبود ، به برانداختن گمراهیها جز از راه دلیل آوردن و نبردیدن نکوشید. اگر بگویید «با دلیلها مردمان را به یک راه خواهد خواند» ، این کاریست که ما بآن برخاستهایم و گامهایی نیز پیش رفتهایم و جای شگفتست که شما خشنودی نمینمایید ، و بهمدستی نمیشتابید. جای شگفتست که نتیجهای را که بدست آمده نمیپذیرید و دنبال یک پندار بیپایی را میگیرید.
مرد تیرهمغز بجای آنکه به پرسش من پاسخ دهد با تندی چنین گفت : «پس شما دعوای مهدویت میکنید؟!..». (2)
گفتم : من دعوای مهدیگری نمیکنم بلکه هیچ دعوا نمیکنم. من کجا و دعوا کجا؟!.. من بجای دعوا بکار پرداختهام و آنچه میبایست کنم کردهام. شما به پرسش من پاسخ دهید. چون پاسخی نتوانست ، به درهمگوییهایی پرداخت ، و من جلوش را گرفته گفتگو را بپایان رسانیدم.
اینک نمونهای از زیانهای آن افسانه ، به هر زبونی تن درمیدهند و یوغ بیگانگان را بگردن میگیرند و این برنمیتابند که یک راه رهایی برویشان باز شود ، چرا که دستگاه امام ناپیدا بهم نخورد.
پابرگیها :
1ـ فدا شوم ، باید خودش بیاید. ـ و
2ـ از نشانههای ورشکستگی دشمنان نویسنده سخنان پوچ و دروغیست که بجای دلیلآوری و گردن گزاردن به داوریِ خرد بمیان آوردهاند. بجای آنکه به دلیلهای او پاسخ دهند یا اگر ایرادی در آنها میبینند آن را بگویند ، همه چیز را نادیده گرفته چنین عنوانهای بیخردانهای را پیش کشیدهاند : «دعوای پیغمبری کرده» ، «دین تازه آورده» ، «دعوای مهدویت کرده» ، «به ائمهی اطهار و مقدسات مذهبی ناسزا گفته و جسارت کرده» ، «به مفاخر ملیمان توهین کرده» ، «در خردورزی افراط کرده» ، «با شعر دشمن بوده» ، «آنچه دربارهی ادبیات و تشیع گفته مغرضانه بوده» ، «به بزرگی سعدی و حافظ و مولوی ، غربیان هم معترفند» و مانند اینها. ـ و
🌸
🔸 گفتار سوم : زیانهایی که از این کیش برمیخیزد (10 از 14)
پنجم : داستان امام ناپیدا گذشته از ایرادهایش ، زیانهایی نیز بزندگانی دارد. شما با هر شیعی گفتگو از گرفتاریها کنید یا آرزوی نیکی جهان بمیان آورید ، بیدرنگ بپاسخ پرداخته خواهد گفت : «باید خودش بیاید و کارها را درست کند». در تبریز گویند : «فدا اولوم ، گَرَک اوزی گَلسون». (1)
میباید روشن گردانم که چیزهایی که ما گرفتاری میشماریم در پیش شیعیان گرفتاری نیست. مثلاً پس ماندن توده ، چیرگی بیگانگان ، ناتوانی دولت ، نابسامانی کشور ، پستی خیمها و سَهِشها و مانند اینها ، نه چیزهاییست که شیعیان باک دارند و گرفتاری شمارند. یک شیعی تا راه کربلا باز و روضهخوانی آزاد است و دست بکلاه و رخت او زده نمیشود ، بهیچ چیزی ارج نگزارد. در نزد شیعی بیگانگان که بایشان آزادی در کیش میدهند ، بهتر از یک دولت ایرانیست که آزادی از دستشان بگیرد. این چیزیست که بارها بزبان آوردهاند.
در پیش آنان گرفتاری آنست که میبینند بسیاری از جوانان و دیگران سستباور شدهاند و بروضه نمیروند ، و در آرزوی زیارت نمیباشند ، و بملایان ارجی نمیگزارند. اینهاست که آنان گرفتاری میشمارند و در این باره یا در هر بارهی دیگری که گفتگو شود همان پاسخ گذشته را دهند.
بدتر از این آنکه در این ده سال که ما بکوشش برخاستهایم و بخواست خدا در برابر مادّیگری و بیدینی ایستاده دین را بروی بنیاد بسیار استواری نهادهایم و با یکایک گمراهیها و نادانیها نبردیده تیشهها بریشهی هر کدام فرومیآوریم ، این کار ما بشیعیان گران میافتد. زیرا در اندیشهی ایشان باید این کار را امام ناپیدا کند. چنانکه گفتیم شیعیان کسانپرستند ، اینان که آرزومندند امام ناپیدا پیدا شود و جهان را به نیکی آورد ، آن نیکی جهان را چندان نمیخواهند که بودنش را با دست امامشان میخواهند. اینست از کارهای ما دلتنگ میباشند.
داستان اینان داستان آن کودک نادانیست که بلجنزاری افتاده بود و یکی که میخواست دستش را گیرد و بیرون آورد تن درنمیداد و فریاد میزد : «باید مادرم بیاید» ، در حالی که مادرش نیز نمیبود و نتوانستی آمد.
فراموش نمیکنم روزی با یکی از ملایان گفتگو میداشتم و چنین گفتم : شما میگویید مهدی خواهد آمد و یکی از کارهایش این خواهد بود که همهی کیشها و دینها را براندازد و همگی مردم را به یک راه آورد. من میپرسم : این کار را چگونه خواهد کرد؟!.. آیا با «معجزه» خواهد کرد که مردمان شب بخوابند و بامدادان که بیدار شدند همگی شیعی گردیده باشند ، یا با کیشها و دینها به نبرد پرداخته با دلیلها مردمان را بسوی یک دین خواهد خواند ... آیا کدام یکی از اینهاست؟!.. چون چیزی نمیدانست از پاسخ درماند و من دنبالهی سخن را گرفته گفتم : اگر بگویید : «با معجزه خواهد کرد» دروغست. زیرا چنان کاری بیرون از آیین خداست. شما میبینید که پیغمبر اسلام که بالاتر از مهدی پنداری میبود ، به برانداختن گمراهیها جز از راه دلیل آوردن و نبردیدن نکوشید. اگر بگویید «با دلیلها مردمان را به یک راه خواهد خواند» ، این کاریست که ما بآن برخاستهایم و گامهایی نیز پیش رفتهایم و جای شگفتست که شما خشنودی نمینمایید ، و بهمدستی نمیشتابید. جای شگفتست که نتیجهای را که بدست آمده نمیپذیرید و دنبال یک پندار بیپایی را میگیرید.
مرد تیرهمغز بجای آنکه به پرسش من پاسخ دهد با تندی چنین گفت : «پس شما دعوای مهدویت میکنید؟!..». (2)
گفتم : من دعوای مهدیگری نمیکنم بلکه هیچ دعوا نمیکنم. من کجا و دعوا کجا؟!.. من بجای دعوا بکار پرداختهام و آنچه میبایست کنم کردهام. شما به پرسش من پاسخ دهید. چون پاسخی نتوانست ، به درهمگوییهایی پرداخت ، و من جلوش را گرفته گفتگو را بپایان رسانیدم.
اینک نمونهای از زیانهای آن افسانه ، به هر زبونی تن درمیدهند و یوغ بیگانگان را بگردن میگیرند و این برنمیتابند که یک راه رهایی برویشان باز شود ، چرا که دستگاه امام ناپیدا بهم نخورد.
پابرگیها :
1ـ فدا شوم ، باید خودش بیاید. ـ و
2ـ از نشانههای ورشکستگی دشمنان نویسنده سخنان پوچ و دروغیست که بجای دلیلآوری و گردن گزاردن به داوریِ خرد بمیان آوردهاند. بجای آنکه به دلیلهای او پاسخ دهند یا اگر ایرادی در آنها میبینند آن را بگویند ، همه چیز را نادیده گرفته چنین عنوانهای بیخردانهای را پیش کشیدهاند : «دعوای پیغمبری کرده» ، «دین تازه آورده» ، «دعوای مهدویت کرده» ، «به ائمهی اطهار و مقدسات مذهبی ناسزا گفته و جسارت کرده» ، «به مفاخر ملیمان توهین کرده» ، «در خردورزی افراط کرده» ، «با شعر دشمن بوده» ، «آنچه دربارهی ادبیات و تشیع گفته مغرضانه بوده» ، «به بزرگی سعدی و حافظ و مولوی ، غربیان هم معترفند» و مانند اینها. ـ و
🌸
✴️ انتظار امام زمان را کشیدن ــ سودمند یا زیانمند؟!
🖋 کوشاد تلگرام
(بخش 2 از 2)
سپس ادامه داده میگوید :
«انتظار دربر گيرندهی دو حالت است : «بيگانگى با وضع موجود» و «تلاش براى وضع بهتر».»
نویسنده برآنست که معنا و مفهوم واقعی انتظار تحریف و مسخ شده. از اینرو ایرادگیران که آن معنا را نمیدانند ایرادها میگیرند. برای مثال میگویند :
«اگر شرط ظهور آن مصلح بزرگ پر شدن زمين از ظلم و فساد است ، پس چرا ما در اين عصر و زمان ، با فساد مبارزه کنيم و با ظلم و ستم بجنگيم؟ يا چرا با امر به معروف و نهى از منکر ، آن انقلاب بزرگ را به تأخير افکنيم؟ نه تنها نبايد در جهت اصلاح گام برداشت بلکه براى تسريع آن ظهور ، بايد به فساد بيشتر کمک نمود ، تا شرط ظهور آن مصلح بزرگ زودتر تحقّق يابد! در اين صورت ، انتظار ظهور نه تنها مانع ظلم و فساد نمىشود بلکه مردم را به همکارى با ظالمان و ستمگران تشويق مىکند و اين خود موهبت بزرگى براى استعمار و استعمارگران خواهد بود که استعمارشدگان با دست خود زنجير را به گردن خويش افکنند!»
سپس در پاسخ به این ایراد چنین دلیل میآورد :
«ولى بايد توجّه داشت ، اين يک نوع سفسطه و مغالطهی خطرناکى است که از تحريف مفهوم انتظار سرچشمه مىگيرد ؛ زيرا چنانچه ما به ظلم و فساد کمک کنيم ، بىشک در صف مخالف قرار خواهيم گرفت ؛ مگر نه اين است که ظهور مصلح جهانى براى ريشه کن ساختن ظلم و ستم از کرهی زمين است؟ به تعبير ديگر معقول نيست ما به تسريع انقلابى کمک کنيم که خود جزو تصفيه شدگان آن خواهيم بود و اين مانند آن است که آتشى برافروزيم که پس از شعلهور شدن ، دامن خود ما را خواهد گرفت. بنابراين اگر مىخواهيم صف خود را از هم اکنون مشخّص کنيم و جزو عناصر مصلح باشيم ، بايد از هم اکنون حساب خود را از فساد جدا سازيم ، که به ظلم و ستم کمک کردن ، اگر آن انقلاب را تسريع کند مجازات ستمکار را نيز تسريع خواهد کرد».
اینهاست مغز آن گفتار. بازماندهی آن به افسانههایی که گرداگرد مهدی را گرفته و اینکه چنین باوری در دیگر کیشها نیز هست میپردازد.
به همین بخش از نوشتهی حجتالاسلام ایرادهایی وارد است. زیرا به گفتهی او یک تن منتظر نخست ، از وضع موجود «ناراحت» است و دوم ، برای وضع بهتر «تلاش میکند». ولی مثالهایی که میآورد همچون بیماری که انتظار بهبود و پدری که انتظار دیدن فرزندش را میکشد و تاجری که منتظرست آشفتگی بازار فرونشیند ، با آنچه به گمان او «معنا و مفهوم واقعی» انتظار است و از روی آن ، منتظر «برای وضع بهتر تلاش میکند» نمیسازد.
👇
🖋 کوشاد تلگرام
(بخش 2 از 2)
سپس ادامه داده میگوید :
«انتظار دربر گيرندهی دو حالت است : «بيگانگى با وضع موجود» و «تلاش براى وضع بهتر».»
نویسنده برآنست که معنا و مفهوم واقعی انتظار تحریف و مسخ شده. از اینرو ایرادگیران که آن معنا را نمیدانند ایرادها میگیرند. برای مثال میگویند :
«اگر شرط ظهور آن مصلح بزرگ پر شدن زمين از ظلم و فساد است ، پس چرا ما در اين عصر و زمان ، با فساد مبارزه کنيم و با ظلم و ستم بجنگيم؟ يا چرا با امر به معروف و نهى از منکر ، آن انقلاب بزرگ را به تأخير افکنيم؟ نه تنها نبايد در جهت اصلاح گام برداشت بلکه براى تسريع آن ظهور ، بايد به فساد بيشتر کمک نمود ، تا شرط ظهور آن مصلح بزرگ زودتر تحقّق يابد! در اين صورت ، انتظار ظهور نه تنها مانع ظلم و فساد نمىشود بلکه مردم را به همکارى با ظالمان و ستمگران تشويق مىکند و اين خود موهبت بزرگى براى استعمار و استعمارگران خواهد بود که استعمارشدگان با دست خود زنجير را به گردن خويش افکنند!»
سپس در پاسخ به این ایراد چنین دلیل میآورد :
«ولى بايد توجّه داشت ، اين يک نوع سفسطه و مغالطهی خطرناکى است که از تحريف مفهوم انتظار سرچشمه مىگيرد ؛ زيرا چنانچه ما به ظلم و فساد کمک کنيم ، بىشک در صف مخالف قرار خواهيم گرفت ؛ مگر نه اين است که ظهور مصلح جهانى براى ريشه کن ساختن ظلم و ستم از کرهی زمين است؟ به تعبير ديگر معقول نيست ما به تسريع انقلابى کمک کنيم که خود جزو تصفيه شدگان آن خواهيم بود و اين مانند آن است که آتشى برافروزيم که پس از شعلهور شدن ، دامن خود ما را خواهد گرفت. بنابراين اگر مىخواهيم صف خود را از هم اکنون مشخّص کنيم و جزو عناصر مصلح باشيم ، بايد از هم اکنون حساب خود را از فساد جدا سازيم ، که به ظلم و ستم کمک کردن ، اگر آن انقلاب را تسريع کند مجازات ستمکار را نيز تسريع خواهد کرد».
اینهاست مغز آن گفتار. بازماندهی آن به افسانههایی که گرداگرد مهدی را گرفته و اینکه چنین باوری در دیگر کیشها نیز هست میپردازد.
به همین بخش از نوشتهی حجتالاسلام ایرادهایی وارد است. زیرا به گفتهی او یک تن منتظر نخست ، از وضع موجود «ناراحت» است و دوم ، برای وضع بهتر «تلاش میکند». ولی مثالهایی که میآورد همچون بیماری که انتظار بهبود و پدری که انتظار دیدن فرزندش را میکشد و تاجری که منتظرست آشفتگی بازار فرونشیند ، با آنچه به گمان او «معنا و مفهوم واقعی» انتظار است و از روی آن ، منتظر «برای وضع بهتر تلاش میکند» نمیسازد.
👇
علت نساختن هم روشنست. کسی که برای بهبود اوضاع تلاش میکند (یا تلاشگر) ، منتظر هم هست که میوهی تلاشهایش را کم یا بیش بچشم ببیند. پس میتوان گفت هر تلاشگری منتظر هم هست. ولی آیا عکس این درست است و میتوان گفت هر منتظری تلاشگر است؟!.
مثلاً در همان سه مثالی که او آورده هیچیک برای بهبود اوضاع تلاش نمیکند. گذشته از آنها برای روشنتر شدن موضوع مثالهای زیر را از «منتظران» میآوریم :
کسی که منتظر است خبری از دوست یا برادرش دریافت کند. زن آبستنی که منتظر زایمانست. تماشاچیانی که در سالن سینما نشسته انتظار آغاز فیلم را میکشند. بیماری که در اورژانس منتظر است پزشک بسراغش بیاید. مسافری که منتظر تاکسی است. دهقانی که کشت دیمی داشته و انتظار باران را میکشد. کسی که ارزی ، خانهای ، زمینی ، اتومبیلی ، سهام بورسی را میخواهد بفروشد و انتظار افزایش بهای آن را میکشد. دارندهی ملکی که انتظار پایان قرارداد اجاره با مستأجرش را میکشد تا قرارداد سنگینتری ببندد. کسانی که انتظار مرگ نزدیکانشان را میکشند که ارثی به آنها برسد. گدایانی که منتظرند کسی دلش به آنان بسوزد و پولی کف دستشان بگذارد.
پس منتظرِ خبر و زنِ آبستن و تماشاچی و بیمار و مسافر و دهقانِ دیمکار و بورسباز و کسانی که در کار خرید و فروش اتومبیل و ملک و ارز هستند و نیز ارثبر و گدا و صدها مانندگان ایشان هم انتظار میکشند ولی نه آنست که براى ايجاد وضع بهترى «تلاش کنند».
واژهها که در هر زبانی باید معناشان دقیق و رسا باشد ، ملایان برای پایدار نگاه داشتن پندارهاشان معنی آنها را به دلخواه خود تغییر میدهند که این جز تأویل کردن نیست. در همین زمینه ، به کسی که میکوشد اوضاع را بهبود دهد «اصلاحگر» یا خواهان اصلاحات میگویند و این از معنی «منتظر» بسیار دور است. یک اصلاحگر واقعی هم کسی است که نخست ، عیبهای وضع موجود را نیک دریافته و دوم ، برای رفع آنها چارهای بدیده دارد و سوم ، برای آرمان یا هدفی که دارد میکوشد. بخش بزرگی از این کوشش نیز برای افزودن به همدستان است.
جای پرسش است : چرا حجتالاسلام میکوشد هر طور شده انتظار را اصلاحگری جا بزند؟!.. زیرا در افسانهی مهدی یا امام زمان ، شیعیان منتظر ظهور اویند و به این «انتظار» ایرادهایی وارد است که خود او هم نمونههایی از آنها را یاد کرده. پس باید به تن انتظار ، رخت اصلاحگری بپوشاند تا از ایرادها برهد.
چرا دور برویم؟ چرا دیدهها و شنیدههای خود را کنار گذارده تأویلهای حجتالاسلام را ملاک بگیریم؟!. شما هر سخنی از کوشش در راه سود توده و نیکی کشور و جهان بگویید شیعی از آن رَمان و روگردان است و در پاسخ میگوید : «باید خودش بیاید و کارها را درست کند».
اگر در کاری سودی به کیشش باشد ، آن را ثواب دانسته از خود گذشت نشان میدهد. ولی اگر پای کیش درمیان نباشد هرچند به نیکی توده و کشورشان بینجامد به آن تن نمیدهد.
جنگ که یکی از سختترین کوششهاست ، ما دیدیم در جنگ با عراق ، سربازانمان آنها که غیرت ملی داشتند برای میهنشان ، و آنها که پابند کیش بودند برای «آزادی قدس» و «باز شدن راه کربلا» جنگیدند. بلکه جوانان و نوجوانانی که فریب خورده بودند به امید دیدار امام زمان راهی جبههها میشدند.
حجتالاسلام گمان میکند همینکه گفت معنی انتظار ، کوشش برای بهبود وضعِ بهتر است ، دیگر راه همهی ایرادها به باور «انتظار برای ظهور» بسته خواهد شد. شیعی دیگر نخواهد گفت : «خودش میآید و کارها را درست میگرداند» بلکه از این پس زندگی را بخود سخت گرفته پیاپی خواهد کوشید تا با ستم و فساد نبرد کند. این گمان اوست.
ولی چنانکه در آوردن آن مثالها ناشیگری بکار زده ، در این گمان نیز در لغزش است. روشنتر بگوییم : گمان میکند با سخنبازی میتواند هر دلخواهش را راست نشان دهد. مثلاً او هیچ نمیاندیشد که اگر سخنش راست است و این باور مایهی «تخدیر» مردم نیست و آنها را به سستی و بیدردی نرانده بلکه به وارونه همه را به «تلاش» برای تغییر وضع کنونی و بهبود برمیانگیزد ، چرا هیچ نشانی از چنان کوششهایی نمایان نیست؟!
👇
مثلاً در همان سه مثالی که او آورده هیچیک برای بهبود اوضاع تلاش نمیکند. گذشته از آنها برای روشنتر شدن موضوع مثالهای زیر را از «منتظران» میآوریم :
کسی که منتظر است خبری از دوست یا برادرش دریافت کند. زن آبستنی که منتظر زایمانست. تماشاچیانی که در سالن سینما نشسته انتظار آغاز فیلم را میکشند. بیماری که در اورژانس منتظر است پزشک بسراغش بیاید. مسافری که منتظر تاکسی است. دهقانی که کشت دیمی داشته و انتظار باران را میکشد. کسی که ارزی ، خانهای ، زمینی ، اتومبیلی ، سهام بورسی را میخواهد بفروشد و انتظار افزایش بهای آن را میکشد. دارندهی ملکی که انتظار پایان قرارداد اجاره با مستأجرش را میکشد تا قرارداد سنگینتری ببندد. کسانی که انتظار مرگ نزدیکانشان را میکشند که ارثی به آنها برسد. گدایانی که منتظرند کسی دلش به آنان بسوزد و پولی کف دستشان بگذارد.
پس منتظرِ خبر و زنِ آبستن و تماشاچی و بیمار و مسافر و دهقانِ دیمکار و بورسباز و کسانی که در کار خرید و فروش اتومبیل و ملک و ارز هستند و نیز ارثبر و گدا و صدها مانندگان ایشان هم انتظار میکشند ولی نه آنست که براى ايجاد وضع بهترى «تلاش کنند».
واژهها که در هر زبانی باید معناشان دقیق و رسا باشد ، ملایان برای پایدار نگاه داشتن پندارهاشان معنی آنها را به دلخواه خود تغییر میدهند که این جز تأویل کردن نیست. در همین زمینه ، به کسی که میکوشد اوضاع را بهبود دهد «اصلاحگر» یا خواهان اصلاحات میگویند و این از معنی «منتظر» بسیار دور است. یک اصلاحگر واقعی هم کسی است که نخست ، عیبهای وضع موجود را نیک دریافته و دوم ، برای رفع آنها چارهای بدیده دارد و سوم ، برای آرمان یا هدفی که دارد میکوشد. بخش بزرگی از این کوشش نیز برای افزودن به همدستان است.
جای پرسش است : چرا حجتالاسلام میکوشد هر طور شده انتظار را اصلاحگری جا بزند؟!.. زیرا در افسانهی مهدی یا امام زمان ، شیعیان منتظر ظهور اویند و به این «انتظار» ایرادهایی وارد است که خود او هم نمونههایی از آنها را یاد کرده. پس باید به تن انتظار ، رخت اصلاحگری بپوشاند تا از ایرادها برهد.
چرا دور برویم؟ چرا دیدهها و شنیدههای خود را کنار گذارده تأویلهای حجتالاسلام را ملاک بگیریم؟!. شما هر سخنی از کوشش در راه سود توده و نیکی کشور و جهان بگویید شیعی از آن رَمان و روگردان است و در پاسخ میگوید : «باید خودش بیاید و کارها را درست کند».
اگر در کاری سودی به کیشش باشد ، آن را ثواب دانسته از خود گذشت نشان میدهد. ولی اگر پای کیش درمیان نباشد هرچند به نیکی توده و کشورشان بینجامد به آن تن نمیدهد.
جنگ که یکی از سختترین کوششهاست ، ما دیدیم در جنگ با عراق ، سربازانمان آنها که غیرت ملی داشتند برای میهنشان ، و آنها که پابند کیش بودند برای «آزادی قدس» و «باز شدن راه کربلا» جنگیدند. بلکه جوانان و نوجوانانی که فریب خورده بودند به امید دیدار امام زمان راهی جبههها میشدند.
حجتالاسلام گمان میکند همینکه گفت معنی انتظار ، کوشش برای بهبود وضعِ بهتر است ، دیگر راه همهی ایرادها به باور «انتظار برای ظهور» بسته خواهد شد. شیعی دیگر نخواهد گفت : «خودش میآید و کارها را درست میگرداند» بلکه از این پس زندگی را بخود سخت گرفته پیاپی خواهد کوشید تا با ستم و فساد نبرد کند. این گمان اوست.
ولی چنانکه در آوردن آن مثالها ناشیگری بکار زده ، در این گمان نیز در لغزش است. روشنتر بگوییم : گمان میکند با سخنبازی میتواند هر دلخواهش را راست نشان دهد. مثلاً او هیچ نمیاندیشد که اگر سخنش راست است و این باور مایهی «تخدیر» مردم نیست و آنها را به سستی و بیدردی نرانده بلکه به وارونه همه را به «تلاش» برای تغییر وضع کنونی و بهبود برمیانگیزد ، چرا هیچ نشانی از چنان کوششهایی نمایان نیست؟!
👇
چهل و اند سال گذشته پیش دیدگان ماست. مگر ما فراموش کردهایم انتظار مردم را برای رسیدن پول نفت به سفرههاشان و بسیار قولها که داده بودند اجرا شود؟!. آیا فراموش شده که همه برای آزادی گروگانهای آمریکایی انتظار میکشیدند باشد که بدانسان جنگ پایان گیرد؟! مگر نبود که مردم چند سالی انتظار کشیدند اصلاحطلبان بتوانند نابسامانیها را به سامان آورند؟! انتظار کشیدند تا دولت احمدینژاد «عدالت» را بکشور بازگرداند و دست دزدان را از بیتالمال کوتاه گرداند چنانکه نویدش را داده بود؟! انتظار برای آنکه تهدید آمریکا بجنگ با ایران فرونشیند؟! انتظار برای آنکه کلید حسن روحانی درِ بستهای از گرفتاریهای مردم را باز کند؟! انتظار برای آنکه برجام گرفتاریهای ما را به سامانی رساند؟! انتظار برای آنکه ترامپ برافتد؟! و دهها انتظار دیگر.
آیا این انتظارها به تلاشهایی انجامید تا اوضاع را بهتر کند یا مخدری که مردمان را از کار و کوشش و پروا به آینده بازدارد؟! کدام یک بوده؟! آیا مردم دیگر کشورها که برای بهبود زندگی خود اعتراض و تلاش میکنند ، آنها هم انتظار یک مهدیای را میکشند؟!
آیا شما نمیبینید که در برابر اینهمه ستم و فساد و جنایاتی که اخیراً به آشکار افتاده و برای خود پروندهها در دادگستری باز کرده هیچ کوششی نمیشود؟!
در همان افسانههای امام زمانی گفته شده که چون امام پیدا شود و جنگهایش آغاز گردد ، همهی سلاحهای زمانه (لیزری و بمبهای کشندهی از هر گونه و موشکهای قارهپیما با کلاهکهای هستهای و پهپادهای هوشمند و جنگ الکترونیک این زمان و هرچه پس از این ساخته شود) از کار افتاده و جنگ با شمشیر و تیر و کمان و نیزه و سپر خواهد بود. آیا شما میبینید شیعیان از روی «معنای واقعیِ» باور خود به «انتظار» به آمادگیهای جنگی از جمله تیرانداختن با کمان و شمشیربازی و اسبسواری و این گونه تمرینها بپردازند؟! خود حجتالاسلام به چه تمرینهایی مشغولند؟!
سرانجام اینکه میگوید : «ولى بايد توجّه داشت ، اين يک نوع سفسطه و مغالطهی خطرناکى است که از تحريف مفهوم انتظار سرچشمه مىگيرد ؛ زيرا چنانچه ما به ظلم و فساد کمک کنيم ، بىشک در صف مخالف قرار خواهيم گرفت ؛ مگر نه اين است که ظهور مصلح جهانى براى ريشه کن ساختن ظلم و ستم از کرهی زمين است؟». حجتالاسلام میبیند که داستان پر شدن جهان از ستم که شرط پیدایش امام ناپیداست ، با تأویلهای خودش نمیسازد ، اینست ناچار میشود نتیجهی منطقی همان دعوا (شرط پیدا شدن امام زمان) را سفسطه و مغالطه بنامد.
پاسخ دعواهای آخری حجتالاسلام چنینست :
1ـ این دعواها بر چه پایهای استوارست؟ ما بچشم خود میبینیم انبوهی از همکیشان شما انتظار را به همان معنیِ شناختهاش میدانند. همانها صدها بار به پیروانشان دلداری دادهاند که امام خواهد آمد و ظلم و فساد را از ریشه خواهد کند. چه شده که آنها جور دیگری فهمیدهاند؟!
2ـ گیریم سخنان شما در پاسخ کسانی است که گفتهاند ما اگر به ستم و تباهی کمک کنیم ظهور را نزدیکتر میگردانیم ، اکنون تکلیف کسانی که هیچ کوششی برای رفع ستم و تباهی نکرده تنها در اندیشهی خود و خانوادهشان و نادانیهای کیشی هستند چه میباشد؟! یک انبوهی از مردم از گفتن «باید خودش بیاید تا کارها درست شود» خواستشان بیش از همه نکوشیدن و بیدردیست. در جایی که مانندهای شما مغزهاشان را با این پندارها پر کردهاند که سینهزنی و قمهزنی و زیارت و سهم امام دادن و اینگونه کارها اجر بهشت دارد ، دیگر کیست که بخواهد جانش را در راه نبرد با ستمگری دهد؟! زمانی که چنان پندارهایی را در مغز پیروانتان فرومیکردید یاد این ناسازگاریها بودید؟! هیچ میاندیشیدید که تیشه به ریشهی دین میزنید؟!.
3ـ وانگهی اگر ما سخن شما را پذیرفته و آواز به آواز شما بیندازیم که ای مردم ، بجای امید بستن به آن کسی که روزی پیدا خواهد شد و با ستم و تباهیها خواهد جنگید ، شما بخود تکیه کنید و خودتان آستینها را بالا زده با ستمگریها بجنگید. فرض کنیم این سخنان در مردم تأثیر کرد و آنهمه افسانهها که از انتظار ظهور و جنگ امام زمان با ستم و فساد بافتهاند و در مغزهای مردم همچنان میبوده همه بیرون رفته و ایشان دست بهم داده یک جبهه و یک آرمان به برانداختن دستگاه ستم کوشیدند ، در آنحال چه کاری برای امام زمان بازمیماند؟!.
هزار سال بیشتر به پیروانتان نوید دادهاید که کسی پیدا خواهد شد و کار بسیار بسیار بزرگ جنگ با ستمگران را بگردن خواهد داشت. اکنون همه را انکار کرده میگویید : نه! آن کار بسیار بسیار بزرگ را شما خود باید انجام دهید! ببینید با مردم چه میکنید و چگونه ایشان را افزار دکان خود گرفتهاید!
.
آیا این انتظارها به تلاشهایی انجامید تا اوضاع را بهتر کند یا مخدری که مردمان را از کار و کوشش و پروا به آینده بازدارد؟! کدام یک بوده؟! آیا مردم دیگر کشورها که برای بهبود زندگی خود اعتراض و تلاش میکنند ، آنها هم انتظار یک مهدیای را میکشند؟!
آیا شما نمیبینید که در برابر اینهمه ستم و فساد و جنایاتی که اخیراً به آشکار افتاده و برای خود پروندهها در دادگستری باز کرده هیچ کوششی نمیشود؟!
در همان افسانههای امام زمانی گفته شده که چون امام پیدا شود و جنگهایش آغاز گردد ، همهی سلاحهای زمانه (لیزری و بمبهای کشندهی از هر گونه و موشکهای قارهپیما با کلاهکهای هستهای و پهپادهای هوشمند و جنگ الکترونیک این زمان و هرچه پس از این ساخته شود) از کار افتاده و جنگ با شمشیر و تیر و کمان و نیزه و سپر خواهد بود. آیا شما میبینید شیعیان از روی «معنای واقعیِ» باور خود به «انتظار» به آمادگیهای جنگی از جمله تیرانداختن با کمان و شمشیربازی و اسبسواری و این گونه تمرینها بپردازند؟! خود حجتالاسلام به چه تمرینهایی مشغولند؟!
سرانجام اینکه میگوید : «ولى بايد توجّه داشت ، اين يک نوع سفسطه و مغالطهی خطرناکى است که از تحريف مفهوم انتظار سرچشمه مىگيرد ؛ زيرا چنانچه ما به ظلم و فساد کمک کنيم ، بىشک در صف مخالف قرار خواهيم گرفت ؛ مگر نه اين است که ظهور مصلح جهانى براى ريشه کن ساختن ظلم و ستم از کرهی زمين است؟». حجتالاسلام میبیند که داستان پر شدن جهان از ستم که شرط پیدایش امام ناپیداست ، با تأویلهای خودش نمیسازد ، اینست ناچار میشود نتیجهی منطقی همان دعوا (شرط پیدا شدن امام زمان) را سفسطه و مغالطه بنامد.
پاسخ دعواهای آخری حجتالاسلام چنینست :
1ـ این دعواها بر چه پایهای استوارست؟ ما بچشم خود میبینیم انبوهی از همکیشان شما انتظار را به همان معنیِ شناختهاش میدانند. همانها صدها بار به پیروانشان دلداری دادهاند که امام خواهد آمد و ظلم و فساد را از ریشه خواهد کند. چه شده که آنها جور دیگری فهمیدهاند؟!
2ـ گیریم سخنان شما در پاسخ کسانی است که گفتهاند ما اگر به ستم و تباهی کمک کنیم ظهور را نزدیکتر میگردانیم ، اکنون تکلیف کسانی که هیچ کوششی برای رفع ستم و تباهی نکرده تنها در اندیشهی خود و خانوادهشان و نادانیهای کیشی هستند چه میباشد؟! یک انبوهی از مردم از گفتن «باید خودش بیاید تا کارها درست شود» خواستشان بیش از همه نکوشیدن و بیدردیست. در جایی که مانندهای شما مغزهاشان را با این پندارها پر کردهاند که سینهزنی و قمهزنی و زیارت و سهم امام دادن و اینگونه کارها اجر بهشت دارد ، دیگر کیست که بخواهد جانش را در راه نبرد با ستمگری دهد؟! زمانی که چنان پندارهایی را در مغز پیروانتان فرومیکردید یاد این ناسازگاریها بودید؟! هیچ میاندیشیدید که تیشه به ریشهی دین میزنید؟!.
3ـ وانگهی اگر ما سخن شما را پذیرفته و آواز به آواز شما بیندازیم که ای مردم ، بجای امید بستن به آن کسی که روزی پیدا خواهد شد و با ستم و تباهیها خواهد جنگید ، شما بخود تکیه کنید و خودتان آستینها را بالا زده با ستمگریها بجنگید. فرض کنیم این سخنان در مردم تأثیر کرد و آنهمه افسانهها که از انتظار ظهور و جنگ امام زمان با ستم و فساد بافتهاند و در مغزهای مردم همچنان میبوده همه بیرون رفته و ایشان دست بهم داده یک جبهه و یک آرمان به برانداختن دستگاه ستم کوشیدند ، در آنحال چه کاری برای امام زمان بازمیماند؟!.
هزار سال بیشتر به پیروانتان نوید دادهاید که کسی پیدا خواهد شد و کار بسیار بسیار بزرگ جنگ با ستمگران را بگردن خواهد داشت. اکنون همه را انکار کرده میگویید : نه! آن کار بسیار بسیار بزرگ را شما خود باید انجام دهید! ببینید با مردم چه میکنید و چگونه ایشان را افزار دکان خود گرفتهاید!
.
🔶 «دردها و درمانها»
🖌 احمد کسروی
🔹 بخش دهم
🔸 در پیرامون نوشتههای پیمان
🔸 گرفتاری را فیروزی میشمارند
🔸 باید از گمراهان جدا گردید
🔸 از گمان پیروی نباید کرد
🔸 دلگذر 1 و 2
🔸 دشمنان نهان
🌸
🖌 احمد کسروی
🔹 بخش دهم
🔸 در پیرامون نوشتههای پیمان
🔸 گرفتاری را فیروزی میشمارند
🔸 باید از گمراهان جدا گردید
🔸 از گمان پیروی نباید کرد
🔸 دلگذر 1 و 2
🔸 دشمنان نهان
🌸
🔶 «راه رستگاری» (احمد کسروی)
🔸 موضوع : آیین زندگانی ، آفریدگار ، برانگیختگان ، دین ، کیشها ، گمراهیها ، جان و روان ، کار و پیشه
🔹 گفتار پانزدهم : صوفیگری
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
🔸 موضوع : آیین زندگانی ، آفریدگار ، برانگیختگان ، دین ، کیشها ، گمراهیها ، جان و روان ، کار و پیشه
🔹 گفتار پانزدهم : صوفیگری
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
Telegraph
راه رستگاری - گفتار پانزدهم : صوفیگری
صوفیگری را باید گفت از فلسفه برخاسته. زیرا فیلسوفان چون هر یکی دربارهی جهان بگمان و پندار سخنی میسروده ، یکی نیز بنام پلوتینوس چنین گفته : «ما همه از خداییم و ازو جدا گشتهایم. سپس هم بسوی او بازخواهیم گشت و بدو بازخواهیم پیوست». همو گفته : «روان آدمی از…
🔶 «بخوانند و داوری کنند» (شیعیگری) ، احمد کسروی
🔸 گفتار سوم : زیانهایی که از این کیش برمیخیزد (11 از 14)
شگفتست که دکتر جوزف از این پندار [مهدیگری] نیز ستایشها نوشته و به یک رشته فریبکاریهایی برخاسته. بگفتهی او شیعیان که همگی پیدا شدن امام زمان را میبیوسند و هر روز چشم براه او میباشند ، چنین مردمی همیشه آمادهی جنگ و مردانگی باشند که همانکه امام پیدا شد بیاری او شتابند. میگوید : شیعیان همگی امیدمندند که روزی بسراسر جهان دست خواهند یافت و مردمی با این امید «لا محاله روزی اسباب طبیعی برای آنان فراهم خواهد آمد».
بگمان دکتر جوزف شیعیان با آن کوشش که در راه رواج کیش خود میکنند و با این امیدی که به پیدایش امام زمان میدارند در آینده «ترقیات محیرالعقول» خواهند کرد و از هر باره بزرگترین تودهی جهان خواهند بود.
این پنداربافیهای دکتر جوزف عنوانی بدست ملایان داده. چند سال پیش یکی از ملایان تبریز بمن چنین نوشته بود : «شما میگویید امام زمان دلیل ندارد. دلیل آن را از فرنگی باید پرسید». یک رشته جملههای پوچی را که بنام سیاستبازی نوشته شده بدینسان پیش میکشید.
باید پرسید : آیا نوشتههای جوزف دربارهی آمادگی و جنگجویی شیعیان راستست؟!.. آیا علمای نجف و کربلا و سامرا و قم و طلبههای ایشان و این حاجیها و مشهدیهای تهران و تبریز و کاشان و قزوین بچنان آمادگیای میکوشند؟!.. آیا شَدسیدههای (1) ما وارونهی گفتههای دکتر فرانسهای را نشان نمیدهد؟!.. آیا ما با دیده نمیبینیم که به هر پستی تن درمیدهند و دلهاشان خوشست که «خودش خواهد آمد و کارها را درست خواهد گردانید». اینها را که با دیده میبینیم آیا باز باید فریب گفتههای دکتر جوزف را بخوریم؟!.. (2)
آنگاه گرفتیم که سخن دکتر راستست و شیعیان بامید آنکه امام زمان خواهد آمد بآمادگیهای جنگی میکوشند. آیا نه آنست که آنان میگویند امام زمان با شمشیر جنگ خواهد کرد و توپ و تفنگ و تانک و همهی این چیزها از کار خواهد افتاد؟!. با چنین پنداری آمادگیهای آنان چه خواهد بود؟!..
فسوسا ، اگر این افسانهها مایهی بزرگی و برتری مردمی توانستی بود بایستی جهودان که هزارها سالست چشم براه «ماشیا» میباشند و بنیادگزار این افسانه ایشانند پیش از دیگران ببزرگی و برتری رسیده باشند. (3)
آنگاه چنانکه شیعیان به پیدا شدن مهدی امیدمندند مسیحیان نیز بفرود آمدن عیسا از آسمان امیدمند میباشند ، و ما نمیدانیم چرا دکتر جوزف این دلسوزی و راهنمایی را که بمردم ایران میکند ، بتودهی خود نمیکند؟!.. چرا کشیشان فرانسه را برنمیانگیزد که بکوششهایی برخاسته امید مردم را بآمدن عیسا بیشتر گردانند و راه برتری و بزرگی را بروی آن کشور باز کنند؟!.. پس چه شده که مردم فرانسه باید لشگرها آرایند و افزارها سازند و بکوششهای سیاسی پردازند و برتری و بزرگی را از آن راه طلبند ، ولی ایرانیان از راه افسانهپرستی پیش روند؟!.. آیا مرگ خوبست ولی برای همسایه؟!..
همین سخن را به مسیو ماربین هم توان گفت ، این فریبکار آلمانی با آن آگاهی کمی که از اسلام و تاریخ آن داشته به بافندگیهایی پرداخته چنین میگوید : «حسین دانسته بسوی کشته شدن رفت. خواستِ او ستم بنیامیه را پذیرفتن و از همان راه ریشهی آن خاندان را کندن میبود». همین را سیاست بزرگی از حسین شمرده بشیعیان راهنمایی میکند که همان راه روضهخوانی و سوگواری را که پیش گرفتهاند رها نکنند و از همان راهِ نشان دادنِ ستمدیدگیِ پیشوایانِ خود پیش روند.
ما میگوییم پس چرا مسیو ماربین این راهنمایی را بآلمانیان نکرده است؟!.. چرا آن سیاست بزرگ حسینی را بآنان یاد نداده است؟!.. چرا آلمانیان هنگامی که آن سختیها را از ناپلئون کشیدند این سیاست را بکار نبستند؟!.. چرا این نکردند که پادشاهانشان خود را بکشتن دهند و تودهی آلمانی کشته شدن آنان را دستاویزی سازند و همچون ایرانیان روضهخوانیها برپا کنند و بنمایشهای گوناگون پردازند؟!.. چرا در سال ١٩١٨ که آن شکست را از فرانسه و انگلیس خورده ناخواهان گردن به پیمان ورسای گزاردند باین فلسفه کار نبستند؟!.. چرا بجای برخاستن هیتلر و کارهایش از ستمدیدگی خود سودجویی نکردند؟!..
اکنون هم دیر نشده ، اگر از این جنگ (4) شکستخورده بیرون آمدند و نیروشان بهم خورد بجای کوششهای دیگر فلسفهی مسیو ماربین را بکار بندند و اگر نیازی بروضهخوان و قمهزن و شمشیرزن و مانند اینها پیدا کردند خواهند توانست از ایرانیان بخواهند و کار خود را راه اندازند.
👇
🔸 گفتار سوم : زیانهایی که از این کیش برمیخیزد (11 از 14)
شگفتست که دکتر جوزف از این پندار [مهدیگری] نیز ستایشها نوشته و به یک رشته فریبکاریهایی برخاسته. بگفتهی او شیعیان که همگی پیدا شدن امام زمان را میبیوسند و هر روز چشم براه او میباشند ، چنین مردمی همیشه آمادهی جنگ و مردانگی باشند که همانکه امام پیدا شد بیاری او شتابند. میگوید : شیعیان همگی امیدمندند که روزی بسراسر جهان دست خواهند یافت و مردمی با این امید «لا محاله روزی اسباب طبیعی برای آنان فراهم خواهد آمد».
بگمان دکتر جوزف شیعیان با آن کوشش که در راه رواج کیش خود میکنند و با این امیدی که به پیدایش امام زمان میدارند در آینده «ترقیات محیرالعقول» خواهند کرد و از هر باره بزرگترین تودهی جهان خواهند بود.
این پنداربافیهای دکتر جوزف عنوانی بدست ملایان داده. چند سال پیش یکی از ملایان تبریز بمن چنین نوشته بود : «شما میگویید امام زمان دلیل ندارد. دلیل آن را از فرنگی باید پرسید». یک رشته جملههای پوچی را که بنام سیاستبازی نوشته شده بدینسان پیش میکشید.
باید پرسید : آیا نوشتههای جوزف دربارهی آمادگی و جنگجویی شیعیان راستست؟!.. آیا علمای نجف و کربلا و سامرا و قم و طلبههای ایشان و این حاجیها و مشهدیهای تهران و تبریز و کاشان و قزوین بچنان آمادگیای میکوشند؟!.. آیا شَدسیدههای (1) ما وارونهی گفتههای دکتر فرانسهای را نشان نمیدهد؟!.. آیا ما با دیده نمیبینیم که به هر پستی تن درمیدهند و دلهاشان خوشست که «خودش خواهد آمد و کارها را درست خواهد گردانید». اینها را که با دیده میبینیم آیا باز باید فریب گفتههای دکتر جوزف را بخوریم؟!.. (2)
آنگاه گرفتیم که سخن دکتر راستست و شیعیان بامید آنکه امام زمان خواهد آمد بآمادگیهای جنگی میکوشند. آیا نه آنست که آنان میگویند امام زمان با شمشیر جنگ خواهد کرد و توپ و تفنگ و تانک و همهی این چیزها از کار خواهد افتاد؟!. با چنین پنداری آمادگیهای آنان چه خواهد بود؟!..
فسوسا ، اگر این افسانهها مایهی بزرگی و برتری مردمی توانستی بود بایستی جهودان که هزارها سالست چشم براه «ماشیا» میباشند و بنیادگزار این افسانه ایشانند پیش از دیگران ببزرگی و برتری رسیده باشند. (3)
آنگاه چنانکه شیعیان به پیدا شدن مهدی امیدمندند مسیحیان نیز بفرود آمدن عیسا از آسمان امیدمند میباشند ، و ما نمیدانیم چرا دکتر جوزف این دلسوزی و راهنمایی را که بمردم ایران میکند ، بتودهی خود نمیکند؟!.. چرا کشیشان فرانسه را برنمیانگیزد که بکوششهایی برخاسته امید مردم را بآمدن عیسا بیشتر گردانند و راه برتری و بزرگی را بروی آن کشور باز کنند؟!.. پس چه شده که مردم فرانسه باید لشگرها آرایند و افزارها سازند و بکوششهای سیاسی پردازند و برتری و بزرگی را از آن راه طلبند ، ولی ایرانیان از راه افسانهپرستی پیش روند؟!.. آیا مرگ خوبست ولی برای همسایه؟!..
همین سخن را به مسیو ماربین هم توان گفت ، این فریبکار آلمانی با آن آگاهی کمی که از اسلام و تاریخ آن داشته به بافندگیهایی پرداخته چنین میگوید : «حسین دانسته بسوی کشته شدن رفت. خواستِ او ستم بنیامیه را پذیرفتن و از همان راه ریشهی آن خاندان را کندن میبود». همین را سیاست بزرگی از حسین شمرده بشیعیان راهنمایی میکند که همان راه روضهخوانی و سوگواری را که پیش گرفتهاند رها نکنند و از همان راهِ نشان دادنِ ستمدیدگیِ پیشوایانِ خود پیش روند.
ما میگوییم پس چرا مسیو ماربین این راهنمایی را بآلمانیان نکرده است؟!.. چرا آن سیاست بزرگ حسینی را بآنان یاد نداده است؟!.. چرا آلمانیان هنگامی که آن سختیها را از ناپلئون کشیدند این سیاست را بکار نبستند؟!.. چرا این نکردند که پادشاهانشان خود را بکشتن دهند و تودهی آلمانی کشته شدن آنان را دستاویزی سازند و همچون ایرانیان روضهخوانیها برپا کنند و بنمایشهای گوناگون پردازند؟!.. چرا در سال ١٩١٨ که آن شکست را از فرانسه و انگلیس خورده ناخواهان گردن به پیمان ورسای گزاردند باین فلسفه کار نبستند؟!.. چرا بجای برخاستن هیتلر و کارهایش از ستمدیدگی خود سودجویی نکردند؟!..
اکنون هم دیر نشده ، اگر از این جنگ (4) شکستخورده بیرون آمدند و نیروشان بهم خورد بجای کوششهای دیگر فلسفهی مسیو ماربین را بکار بندند و اگر نیازی بروضهخوان و قمهزن و شمشیرزن و مانند اینها پیدا کردند خواهند توانست از ایرانیان بخواهند و کار خود را راه اندازند.
👇
چنانکه گفتیم این نوشتههای ماربین و جوزف جداگانه بنام «سیاستالحسینیه» چاپ شده. این دفتر تاریخچهای داشته که من باید در اینجا بنویسم : در سال 1327[ق = 1288 خ] که در ایران شور آزادیخواهی بسیار نیرومند میبود و آزادیخواهان پس از یک سال و بیشتر جنگ با محمدعلیمیرزا و ملایان فیروز درآمده تهران را هم گشاده بودند ، و دشمنان آزادی ، که بیشترشان روضهخوانان و ملایان و پیروان ایشان میبودند پس از ایستادگیها و جنگها نومید شده و آتش سینههاشان رو بخاموشی نهاده بود ، و از آنسوی دولت خودکامهی روس سپاه به ایران آورده و آذربایجان و دیگر شهرها را گرفته بکاستن از نیروی آزادیخواهان میکوشید ، ناگهان این دفترچه بمیان افتاد. (5) تو گفتیی نفت بروی آتش ریختند. ملایان و روضهخوانان و بسیاری از مردم بتکان آمده ، و با آزادیخواهان که بکاستن از روضهخوانی میکوشیدند پرخاش آغازیده چنین گفتند : «پس فرنگیها امام حسین را میشناسند و شما نمیشناسید ، ای بیدینها؟!..». این را گفته بتکان آمدند.
بیش از همه در تبریز شوری برخاست و نخست نتیجه آن بود که همگی روضهخوانان که بیش از دویست تن میبودند دست بهم داده چنین نهادند که در بازارها و کویها روضهخوانیهای همگانی برپا گردانند. نخست در بازارها این کار را کردند. یک بازار را میگرفتند و از اینسر تا آنسر فرش میگستردند و درمیانه منبر میگزاردند و جلو آمد و شد را بسته آنجا را انجمن میگردانیدند و روضهخوانها هر یکی با پیروانشان میآمدند و فراهم مینشستند و یکی پس از دیگری بمنبر رفته مردم را گریانیده پایین میآمدند. سه روز و چهار روز بدینسان بسر برده چند روز دیگری بازار دیگری را برمیگزیدند ، و در همهی این کارها دشمنی خود را با مشروطه فراموش نمیکردند.
پس از دیری رو بکویها آوردند. در تبریز هفده و هجده کوی از بزرگ و کوچک شمرده میشد. نوبت بنوبت آنها را گردیدند که در هر یکی چند روزی با گرد آمدن و روضه خواندن و دروغها سرودن و بمشروطه نیش زدن بسر میبردند. دیدنی میبود که از نوشتههای دو اروپایی چه شور و تکانی برخاسته و چه کارهایی کرده میشد.
یک نتیجهی دیگر «سیاستالحسینیه» پیدایش دستههایی بنام «انتظاریون» بود. چنانکه گفتیم دکتر جوزف از پندار شیعیان دربارهی امام ناپیدا ستایش نوشته و چنین گفته که امید بستن به پیدایش چنان کسی و چشم براه او دوختن مایهی زندگی یک توده باشد. برخی از ملایان همین را دستاویز گرفته در مشهد و تبریز و دیگر جاها دستههای «انتظاریون» (بیوسندگان) پدید آوردند. صد تن و دویست تن و هزار تن فراهم مینشستند ، دعای «ندبه» میخواندند ، از دیر کردن امام ناپیدا مینالیدند ، میگریستند ، کمکم بشیون کردن و بسر و روی خود کوفتن میرسانیدند و کسانی افتاده از خود میرفتند ، و از بامداد تا شامگاه با این کارها بسر میبردند. همیخواستند با زور ناله و گریه امام ناپیدا را به بیرون آمدن وادارند.
در تبریز داستان دیگری هم پیش آمد ، و آن اینکه چون از نالیدنها و گریستنها و بسر و رویِ خود کوفتنها سودی بدست نیامد ، سیدِ روضهخوانی که پیشوای بیوسندگان میبود چنین گفت : «همه باهم رو بکربلا آوریم ، برویم آیَفْت[=حاجت] خود را از آن درگاه خواهیم». این پیشنهاد را پذیرفتند و انبوهی از توانگر و کمچیز ، و از سواره و پیاده براه افتادند. نمیدانم چند هزار تن براه افتادند و چه اندازه از ایشان در راه از پا افتاده نابود شدند. این میدانم که صد خاندان بگدایی افتاد. نیک بیاد میدارم که در آن سال گدایان تازهای در کوچهها پیدا شده و برای آنکه از مردم آسانتر پول بگیرند ، چنین میگفتند : «ما پدرمان بکربلا رفته».
اینست تاریخچهی «سیاستالحسینیه». اینست نمونهای از آمادگی شیعیان بنمایشهای بیهودهی بیخردانه.
👇
بیش از همه در تبریز شوری برخاست و نخست نتیجه آن بود که همگی روضهخوانان که بیش از دویست تن میبودند دست بهم داده چنین نهادند که در بازارها و کویها روضهخوانیهای همگانی برپا گردانند. نخست در بازارها این کار را کردند. یک بازار را میگرفتند و از اینسر تا آنسر فرش میگستردند و درمیانه منبر میگزاردند و جلو آمد و شد را بسته آنجا را انجمن میگردانیدند و روضهخوانها هر یکی با پیروانشان میآمدند و فراهم مینشستند و یکی پس از دیگری بمنبر رفته مردم را گریانیده پایین میآمدند. سه روز و چهار روز بدینسان بسر برده چند روز دیگری بازار دیگری را برمیگزیدند ، و در همهی این کارها دشمنی خود را با مشروطه فراموش نمیکردند.
پس از دیری رو بکویها آوردند. در تبریز هفده و هجده کوی از بزرگ و کوچک شمرده میشد. نوبت بنوبت آنها را گردیدند که در هر یکی چند روزی با گرد آمدن و روضه خواندن و دروغها سرودن و بمشروطه نیش زدن بسر میبردند. دیدنی میبود که از نوشتههای دو اروپایی چه شور و تکانی برخاسته و چه کارهایی کرده میشد.
یک نتیجهی دیگر «سیاستالحسینیه» پیدایش دستههایی بنام «انتظاریون» بود. چنانکه گفتیم دکتر جوزف از پندار شیعیان دربارهی امام ناپیدا ستایش نوشته و چنین گفته که امید بستن به پیدایش چنان کسی و چشم براه او دوختن مایهی زندگی یک توده باشد. برخی از ملایان همین را دستاویز گرفته در مشهد و تبریز و دیگر جاها دستههای «انتظاریون» (بیوسندگان) پدید آوردند. صد تن و دویست تن و هزار تن فراهم مینشستند ، دعای «ندبه» میخواندند ، از دیر کردن امام ناپیدا مینالیدند ، میگریستند ، کمکم بشیون کردن و بسر و روی خود کوفتن میرسانیدند و کسانی افتاده از خود میرفتند ، و از بامداد تا شامگاه با این کارها بسر میبردند. همیخواستند با زور ناله و گریه امام ناپیدا را به بیرون آمدن وادارند.
در تبریز داستان دیگری هم پیش آمد ، و آن اینکه چون از نالیدنها و گریستنها و بسر و رویِ خود کوفتنها سودی بدست نیامد ، سیدِ روضهخوانی که پیشوای بیوسندگان میبود چنین گفت : «همه باهم رو بکربلا آوریم ، برویم آیَفْت[=حاجت] خود را از آن درگاه خواهیم». این پیشنهاد را پذیرفتند و انبوهی از توانگر و کمچیز ، و از سواره و پیاده براه افتادند. نمیدانم چند هزار تن براه افتادند و چه اندازه از ایشان در راه از پا افتاده نابود شدند. این میدانم که صد خاندان بگدایی افتاد. نیک بیاد میدارم که در آن سال گدایان تازهای در کوچهها پیدا شده و برای آنکه از مردم آسانتر پول بگیرند ، چنین میگفتند : «ما پدرمان بکربلا رفته».
اینست تاریخچهی «سیاستالحسینیه». اینست نمونهای از آمادگی شیعیان بنمایشهای بیهودهی بیخردانه.
👇
پابرگیها :
1ـ شدسیدن (همچون برچیدن) = حس کردن با یکی از حواس پنجگانه ؛ شدسیدهها = محسوسات. ـ و
2ـ این فریب مایهی پدیداری فریبکاران دیگری نیز گردیده که گردن به فهم و داوری خرد نگزارند و بروی گمراهها پا فشارند. یکی از اینها قلم خود را در این راه بکار برد که نشان دهد «انتظار مذهب اعتراض» است و برای انتظار سودهایی بشمارد و بدینسان برای یک اندیشهی سراسر زیانی سودها شمارد. ولی در این چهل سال حکومت ملایان دیده شد مردم همیشه در انتظار چیزی بوده و هستند تا کشور از بیسامانی رهایی یابد : انتظار برای آنکه پول نفت به سفرهها آید و بسیار کارها که قولش را شنیده بودند اجرا شود ، انتظار برای آنکه کشور به «خودکفایی» در کشاورزی و صنعت برسد ، انتظار برای آزادی گروگانها مگر که جنگ پایان گیرد ، انتظار برای مرگ خمینی مگر که پس ازو مجلس و دولت آزادانه به کار و خدمت برای کشور کوشند ، انتظار برای آنکه اصلاحطلبان بتوانند نابسامانیها را به سامان آورند ، انتظار برای آنکه دولت احمدینژاد «عدالت» را بکشور بازگرداند و دست دزدان را از بیتالمال کوتاه گرداند ، انتظار برای آنکه تهدید آمریکا بجنگ با ایران فرونشیند ، انتظار برای آنکه کلید حسن روحانی در بستهای از گرفتاریهای مردم را باز کند ، انتظار برای آنکه برجام گرفتاریهای ما را به سامانی رساند ، انتظار برای آنکه ترامپ برافتد ، و دهها انتظار دیگر. آیا این انتظارها سرچشمهی اعتراض بوده یا مخدری که مردمان را از کار و کوشش و پروا به آینده بازدارد؟ کدام یک بوده؟! آیا مردم دیگر کشورها که برای بهبود زندگی خود اعتراض و تلاش میکنند ، آنها هم انتظار یک مهدیای را میکشند؟! ـ و
3ـ صهیونیزم با اصلاحاتی که در باورهای یهودیان پدید آورد و با آموزشهایی که به کوچندگان میداد ایشان را برای زندگانی به شیوهی دمکراسی در کشور اسرائیل آماده میگردانید. آنچه اسرائیلیان را از بدبختیها رهانید گذشته از سیاست کشورهای بزرگ در خاورمیانه ، همین اصلاحاتی بود که صهیونیزم در باورها پدید آورد و از آنسو تا توانستند از دخالت کیش در کشورداری جلو گرفتند. ـ و
4ـ جنگ جهانی دوم. ـ و
5ـ نخست در حبلالمتین چاپ شده بود و سپس در دفتر جداگانه در تبریز بچاپ رسید.
🌸
1ـ شدسیدن (همچون برچیدن) = حس کردن با یکی از حواس پنجگانه ؛ شدسیدهها = محسوسات. ـ و
2ـ این فریب مایهی پدیداری فریبکاران دیگری نیز گردیده که گردن به فهم و داوری خرد نگزارند و بروی گمراهها پا فشارند. یکی از اینها قلم خود را در این راه بکار برد که نشان دهد «انتظار مذهب اعتراض» است و برای انتظار سودهایی بشمارد و بدینسان برای یک اندیشهی سراسر زیانی سودها شمارد. ولی در این چهل سال حکومت ملایان دیده شد مردم همیشه در انتظار چیزی بوده و هستند تا کشور از بیسامانی رهایی یابد : انتظار برای آنکه پول نفت به سفرهها آید و بسیار کارها که قولش را شنیده بودند اجرا شود ، انتظار برای آنکه کشور به «خودکفایی» در کشاورزی و صنعت برسد ، انتظار برای آزادی گروگانها مگر که جنگ پایان گیرد ، انتظار برای مرگ خمینی مگر که پس ازو مجلس و دولت آزادانه به کار و خدمت برای کشور کوشند ، انتظار برای آنکه اصلاحطلبان بتوانند نابسامانیها را به سامان آورند ، انتظار برای آنکه دولت احمدینژاد «عدالت» را بکشور بازگرداند و دست دزدان را از بیتالمال کوتاه گرداند ، انتظار برای آنکه تهدید آمریکا بجنگ با ایران فرونشیند ، انتظار برای آنکه کلید حسن روحانی در بستهای از گرفتاریهای مردم را باز کند ، انتظار برای آنکه برجام گرفتاریهای ما را به سامانی رساند ، انتظار برای آنکه ترامپ برافتد ، و دهها انتظار دیگر. آیا این انتظارها سرچشمهی اعتراض بوده یا مخدری که مردمان را از کار و کوشش و پروا به آینده بازدارد؟ کدام یک بوده؟! آیا مردم دیگر کشورها که برای بهبود زندگی خود اعتراض و تلاش میکنند ، آنها هم انتظار یک مهدیای را میکشند؟! ـ و
3ـ صهیونیزم با اصلاحاتی که در باورهای یهودیان پدید آورد و با آموزشهایی که به کوچندگان میداد ایشان را برای زندگانی به شیوهی دمکراسی در کشور اسرائیل آماده میگردانید. آنچه اسرائیلیان را از بدبختیها رهانید گذشته از سیاست کشورهای بزرگ در خاورمیانه ، همین اصلاحاتی بود که صهیونیزم در باورها پدید آورد و از آنسو تا توانستند از دخالت کیش در کشورداری جلو گرفتند. ـ و
4ـ جنگ جهانی دوم. ـ و
5ـ نخست در حبلالمتین چاپ شده بود و سپس در دفتر جداگانه در تبریز بچاپ رسید.
🌸
🔶 «راه رستگاری» (احمد کسروی)
🔸 موضوع : آیین زندگانی ، آفریدگار ، برانگیختگان ، دین ، کیشها ، گمراهیها ، جان و روان ، کار و پیشه
🔹 گفتار شانزدهم : باطنیگری
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
🔸 موضوع : آیین زندگانی ، آفریدگار ، برانگیختگان ، دین ، کیشها ، گمراهیها ، جان و روان ، کار و پیشه
🔹 گفتار شانزدهم : باطنیگری
👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.
💐
Telegraph
راه رستگاری - گفتار شانزدهم : باطنیگری
باطنیگری در قرنهای پیشین اسلام از میان مسلمانان برخاسته ، و تاریخچهی آن را چنین نوشتهاند که چون راستی و مردانگی و پاکدامنی و اینگونه چیزها که دین از پیروان خود خواستار است بر گروهی دشوار میافتاد و این نمیتوانستند از آنها گردن پیچند اینست این راه را پیش…
🔶 «بخوانند و داوری کنند» (شیعیگری) ، احمد کسروی
🔸 گفتار سوم : زیانهایی که از این کیش برمیخیزد (12 از 14)
ششم : یکی از زشتکاریهای شیعیگری بردن استخوانهای مردگان (مردگان پولدار) بکربلا و نجف و قم و مشهد میباشد. این کار چندان زشت و بیخردانه است که من نمیدانم چه نامی بآن دهم و با چه زبانی بنکوهم. کسی که مرده است باید تن او را سوزانند و یا در زیر خاک نهان گردانند که از بوی بدش آزاری بمردم نرسد ، ولی آنان مرده را در یک قوطی بروی زمین نگه میدارند ، و لانهای برایش چنان میسازند که بویش بیرون آید و بدینسان مایهی آزار مردم میگردند ، و چون یک سال ـ بیش یا کم ـ گذشت ، استخوانهای او را در یک قوطی دیگری گزارده بار میکنند و رو به «عتبات مقدسه» راه میافتند.
این کار گذشته از آنکه مردمآزاریست و چهبسا مایهی پراکندن بیماریهایی باشد ، خود نشانی از نافهمی و دُژآگاهی شیعیان و ملایان است. خدا میداند تاکنون چه رسواییها از این راه برخاسته است. در زمانهای پیش که عثمانیان گاهی بجلوگیری پرداختندی بارها رخ داده که استخوانها را خرد کرده و در توبرهی اسب ریخته خواستهاند نهانی از مرز گذرانند و دانسته شده و مایهی رسوایی گردیده (1) .
این کار را چرا میکنند؟!.. بآن استخوانها چه کاری هست که از این شهر بآن شهر میکشند؟!.. اگر از خودشان بپرسید یکی خواهد گفت : یک درِ بهشت ، از کربلا یا از نجف یا از قم است و مردهای که در آنجا خوابیده همانکه بوق دمیده شود و برخیزد یکسره به بهشت خواهد رفت. دیگری خواهد گفت : مردهای را که در قوطی گزاردهاند و به نجف یا بکربلا خواهد رفت ، از فشار گور ایمن باشد. دیگری خواهد گفت : ما گناهکاریم و بآن آستان پناهنده میشویم. یا خواهد گفت : ما سگیم و خود را به نمکزار میاندازیم.
با این بهانههای سستی ، بکاری بآن زشتی و زیانآوری برمیخیزند و آبروی یک تودهای را بباد میدهند. اروپاییان که ایرانیان را دُژآگاه و بیابانی میخوانند آیا این دلیل استواری در دست آنان نخواهد بود؟!.. اروپاییان نه ، خودمان اگر شنیدیمی که مردمی با استخوانهای مردگان چنان رفتاری میکنند آیا دُژآگاه و پستشان نشماردیمی؟!..
کوتاهسخن : شیعیگری چنانکه از دیدهی دین و خداشناسی درخور نکوهش بسیار است از دیدهی زندگانی هم درخور نکوهش میباشد. شیعیان که در دین به بتپرستی افتادهاند در زندگانی پستتر از بتپرستانند. برای روشنی سخن مینویسم ، امروز زندگانی بچند گونه تواند بود :
یکی زندگانیای که اروپاییان پیش گرفتهاند. بدینسان که تودهها با یکدیگر در کشاکش و نبردند. جنگها میکنند و خونها میریزند و شهرها را ویران میگردانند. درمیان خود نیز آیین بخردانهای نداشته با نبرد و کشاکش میزیند. (2) ولی در همان حال معنی میهنپرستی را میدانند ، بآزادی کشور و سرافرازی تودهی خود دلبستگی میدارند ، همگی دست بهم داده بآبادی کشور و به نیرومندی دولت خود میکوشند ، در دانشها پیش میروند.
دیگری زندگانیای که دین یاد میدهد و ما خواهای آنیم. بدینسان که تودهها با یکدیگر بجای کشاکش همدستی کنند و بجای جنگیدن و ویرانی رسانیدن ، بآبادی جهان کوشند و درمیان تودهها آیین بخردانه باشد. هر چیزی از کشاورزی و داد و ستد و بازرگانی و فرهنگ و زناشویی و سررشتهداری بمعنی راست خود شناخته شده بمعنی راست خود بکار بسته شود. بدانشها بیشتر از این ارج گزارده گردد. (3)
زندگانی شیعیان هیچ یکی از اینها نیست و بسیار پستتر از اینهاست و این بچند شُوَند است که در پایین فهرستوار یاد میکنیم :
1ـ شیعیان مردگانی را گردانندهی جهان میپندارند و پیشرفت کارها را از آنان چشم میدارند ، و بجای آنکه هر کاری را از راهش پیکنند و به نتیجه رسانند ، انجامش را از آن مردگان میخواهند. این جهان از روی یک آیینی میگردد و هر کاری نتیجهی کار دیگری میباشد. مثلاً یک تودهای چون بکشور و تودهی خود دلبستگی میدارد و برای نگهداری آن سپاه میآراید و توپ و تانک و هواپیما و دیگر افزارها آماده میگرداند ، نتیجهی این کارها نیرومندی و سرفرازی آن شود ، و کشورشان از افتادن بدست بیگانگان ایمن گردد. ولی شیعیان این را نفهمیدهاند و پروایی باین کارها نمیدارند. باور آنان اینست که این کشور را امامرضا یا صاحبالزمان نگه میدارد. در دیگر کارها نیز چنینند. فلان زن پسر خود را از رفتن بسربازی یا از یاد گرفتن هوانوردی بازمیدارد و باین اندیشه است که اگر روزی جنگی برای این کشور پیش آمد و بمباندازهای دشمن بسر شهر رسیدند او خود را و خاندانش را با «توسل به حضرتعباس» و «نذر قربانی گفتن» و مانند اینها نگه دارد. فلان سبزیفروش و بَهمان پینهدوز دکان خود را برچیده و سرمایهی خود را برداشته روانهی کربلا میشود و باین باور است که امام حسین باو سرمایه خواهد رسانید. از اینگونه چندانست که بشمار نیاید.
👇
🔸 گفتار سوم : زیانهایی که از این کیش برمیخیزد (12 از 14)
ششم : یکی از زشتکاریهای شیعیگری بردن استخوانهای مردگان (مردگان پولدار) بکربلا و نجف و قم و مشهد میباشد. این کار چندان زشت و بیخردانه است که من نمیدانم چه نامی بآن دهم و با چه زبانی بنکوهم. کسی که مرده است باید تن او را سوزانند و یا در زیر خاک نهان گردانند که از بوی بدش آزاری بمردم نرسد ، ولی آنان مرده را در یک قوطی بروی زمین نگه میدارند ، و لانهای برایش چنان میسازند که بویش بیرون آید و بدینسان مایهی آزار مردم میگردند ، و چون یک سال ـ بیش یا کم ـ گذشت ، استخوانهای او را در یک قوطی دیگری گزارده بار میکنند و رو به «عتبات مقدسه» راه میافتند.
این کار گذشته از آنکه مردمآزاریست و چهبسا مایهی پراکندن بیماریهایی باشد ، خود نشانی از نافهمی و دُژآگاهی شیعیان و ملایان است. خدا میداند تاکنون چه رسواییها از این راه برخاسته است. در زمانهای پیش که عثمانیان گاهی بجلوگیری پرداختندی بارها رخ داده که استخوانها را خرد کرده و در توبرهی اسب ریخته خواستهاند نهانی از مرز گذرانند و دانسته شده و مایهی رسوایی گردیده (1) .
این کار را چرا میکنند؟!.. بآن استخوانها چه کاری هست که از این شهر بآن شهر میکشند؟!.. اگر از خودشان بپرسید یکی خواهد گفت : یک درِ بهشت ، از کربلا یا از نجف یا از قم است و مردهای که در آنجا خوابیده همانکه بوق دمیده شود و برخیزد یکسره به بهشت خواهد رفت. دیگری خواهد گفت : مردهای را که در قوطی گزاردهاند و به نجف یا بکربلا خواهد رفت ، از فشار گور ایمن باشد. دیگری خواهد گفت : ما گناهکاریم و بآن آستان پناهنده میشویم. یا خواهد گفت : ما سگیم و خود را به نمکزار میاندازیم.
با این بهانههای سستی ، بکاری بآن زشتی و زیانآوری برمیخیزند و آبروی یک تودهای را بباد میدهند. اروپاییان که ایرانیان را دُژآگاه و بیابانی میخوانند آیا این دلیل استواری در دست آنان نخواهد بود؟!.. اروپاییان نه ، خودمان اگر شنیدیمی که مردمی با استخوانهای مردگان چنان رفتاری میکنند آیا دُژآگاه و پستشان نشماردیمی؟!..
کوتاهسخن : شیعیگری چنانکه از دیدهی دین و خداشناسی درخور نکوهش بسیار است از دیدهی زندگانی هم درخور نکوهش میباشد. شیعیان که در دین به بتپرستی افتادهاند در زندگانی پستتر از بتپرستانند. برای روشنی سخن مینویسم ، امروز زندگانی بچند گونه تواند بود :
یکی زندگانیای که اروپاییان پیش گرفتهاند. بدینسان که تودهها با یکدیگر در کشاکش و نبردند. جنگها میکنند و خونها میریزند و شهرها را ویران میگردانند. درمیان خود نیز آیین بخردانهای نداشته با نبرد و کشاکش میزیند. (2) ولی در همان حال معنی میهنپرستی را میدانند ، بآزادی کشور و سرافرازی تودهی خود دلبستگی میدارند ، همگی دست بهم داده بآبادی کشور و به نیرومندی دولت خود میکوشند ، در دانشها پیش میروند.
دیگری زندگانیای که دین یاد میدهد و ما خواهای آنیم. بدینسان که تودهها با یکدیگر بجای کشاکش همدستی کنند و بجای جنگیدن و ویرانی رسانیدن ، بآبادی جهان کوشند و درمیان تودهها آیین بخردانه باشد. هر چیزی از کشاورزی و داد و ستد و بازرگانی و فرهنگ و زناشویی و سررشتهداری بمعنی راست خود شناخته شده بمعنی راست خود بکار بسته شود. بدانشها بیشتر از این ارج گزارده گردد. (3)
زندگانی شیعیان هیچ یکی از اینها نیست و بسیار پستتر از اینهاست و این بچند شُوَند است که در پایین فهرستوار یاد میکنیم :
1ـ شیعیان مردگانی را گردانندهی جهان میپندارند و پیشرفت کارها را از آنان چشم میدارند ، و بجای آنکه هر کاری را از راهش پیکنند و به نتیجه رسانند ، انجامش را از آن مردگان میخواهند. این جهان از روی یک آیینی میگردد و هر کاری نتیجهی کار دیگری میباشد. مثلاً یک تودهای چون بکشور و تودهی خود دلبستگی میدارد و برای نگهداری آن سپاه میآراید و توپ و تانک و هواپیما و دیگر افزارها آماده میگرداند ، نتیجهی این کارها نیرومندی و سرفرازی آن شود ، و کشورشان از افتادن بدست بیگانگان ایمن گردد. ولی شیعیان این را نفهمیدهاند و پروایی باین کارها نمیدارند. باور آنان اینست که این کشور را امامرضا یا صاحبالزمان نگه میدارد. در دیگر کارها نیز چنینند. فلان زن پسر خود را از رفتن بسربازی یا از یاد گرفتن هوانوردی بازمیدارد و باین اندیشه است که اگر روزی جنگی برای این کشور پیش آمد و بمباندازهای دشمن بسر شهر رسیدند او خود را و خاندانش را با «توسل به حضرتعباس» و «نذر قربانی گفتن» و مانند اینها نگه دارد. فلان سبزیفروش و بَهمان پینهدوز دکان خود را برچیده و سرمایهی خود را برداشته روانهی کربلا میشود و باین باور است که امام حسین باو سرمایه خواهد رسانید. از اینگونه چندانست که بشمار نیاید.
👇
2ـ چون آن مردگان را «گرامیداشتگان» خدا شناخته دستگاه آفرش را بسر آنان میگردانند ، همه بزمان آنان پرداخته بزمان خود ارج نمیگزارند. در پندار شیعیان دورهی بهتر جهان گذشته و آنچه بازمانده دورههای بیارج آن میباشد. خدا بجهان آنچه بایستی بکند کرده است : پیغمبرهایش را برانگیزیده ، علی و حسن و حسین و جعفرش را که گلهای سرسبد آفرش بودهاند آورده ، دستگاه کربلایش را راه انداخته ، برای روز رستاخیز میانجیانی اندوخته گردانیده ، امام زمانش را در جابُلقا و جابُلسا آماده نگه داشته ـ دیگر کاری که بکند نمانده و این دورههایی که میگذرد زمانهای بیهودهی جهانست که هیچ ارجی نباید گزاشت ، و تنها کاری که باید کرد آنست که بزیارت رفت ، گریه کرد ، داستان فدک را فراموش نساخت ، دست از گریبان ابوبکر و عمر برنداشت ، تا بدینسان امامان را از خود خشنود گردانید و روز رستاخیز از میانجیگری آنان بیبهره نمانْد. در نتیجهی همینست که هر بدبختی که بتوده و کشور پیش آید و هر گرفتاری که رخ دهد شیعیان پروا ننمایند بجای خود ، که از همان نیز معجزهای برای امامان خود پدید آورده چنین گویند : «اینها علامت آخرالزمان است ، خودشان خبر داده بودند».
جهان که همیشه در پیشرفت است و آینده بهتر از گذشته میباشد پندار شیعیان بوارونهی آنست. در پندار ایشان ، گذشته بهتر از اکنون و آینده بوده. مگر آنکه امام زمان پیدا شود که آن روزگار نوینی خواهد بود.
3ـ شیعیان از روی کیش خود با سررشتهداری (حکومت) بدخواهند و تا میتوانند با دولت دشمنی میکنند و از پرداختن مالیات و دادن سرباز خودداری مینمایند و چون این را در گفتار آینده بگفتگو خواهیم گزاشت در اینجا بآن نمیپردازیم.
اینها انگیزههاییست که زندگانی شیعیان را بسیار پست گردانیده. حال امروزی ایران که یک تودهی بیستملیونی در جهانِ سیاست کمترین ارجی را نمیدارند و رشتهی کارهاشان بدست بیگانگان افتاده چند شُوَندی میدارد که بزرگترین و هَنایندهترین[مؤثر] آنها کیش شیعیست. صوفیگری ، خراباتیگری ، باطنیگری ، علیاللهیگری ، بهائیگری و مانند اینها هر کدام زیانهای بسیاری باین کشور رسانیده. لیکن شیعیگری که کیش انبوه مردم است زیانش بسیار بیشتر بوده.
پابرگیها :
1ـ این داستان چندان شناخته است که از ملا محمدعلی نخچوانی که یکی از مجتهدان میبود و ده و چند سال پیش مرده پرسیدهاند و او پاسخ داده : «باکی نیست. تن علیاکبر را نیز تکه تکه گردانیدند» (لَهُ اُسوَه بِعَلی الاکبَر فَقَطَعُوهُ اِرباً اِرباً).
2ـ کسروی نخست کسی از ایرانیانست که از این «نبرد و کشاکش» سخن بمیان آورْد. برای آگاهی از آن ، گفتارهای سال یکم پیمان ، یا کتابهایی همچون «ما چه میخواهیم؟» ، «انکیزیسیون در ایران» و «ورجاوندْبنیاد» دیده شود. ـ و
3ـ کسانی که میخواهند از معنی راست دین و از زندگانی دینی آگاه گردند کتاب «ورجاوندْبنیاد» را بخوانند.
🌸
جهان که همیشه در پیشرفت است و آینده بهتر از گذشته میباشد پندار شیعیان بوارونهی آنست. در پندار ایشان ، گذشته بهتر از اکنون و آینده بوده. مگر آنکه امام زمان پیدا شود که آن روزگار نوینی خواهد بود.
3ـ شیعیان از روی کیش خود با سررشتهداری (حکومت) بدخواهند و تا میتوانند با دولت دشمنی میکنند و از پرداختن مالیات و دادن سرباز خودداری مینمایند و چون این را در گفتار آینده بگفتگو خواهیم گزاشت در اینجا بآن نمیپردازیم.
اینها انگیزههاییست که زندگانی شیعیان را بسیار پست گردانیده. حال امروزی ایران که یک تودهی بیستملیونی در جهانِ سیاست کمترین ارجی را نمیدارند و رشتهی کارهاشان بدست بیگانگان افتاده چند شُوَندی میدارد که بزرگترین و هَنایندهترین[مؤثر] آنها کیش شیعیست. صوفیگری ، خراباتیگری ، باطنیگری ، علیاللهیگری ، بهائیگری و مانند اینها هر کدام زیانهای بسیاری باین کشور رسانیده. لیکن شیعیگری که کیش انبوه مردم است زیانش بسیار بیشتر بوده.
پابرگیها :
1ـ این داستان چندان شناخته است که از ملا محمدعلی نخچوانی که یکی از مجتهدان میبود و ده و چند سال پیش مرده پرسیدهاند و او پاسخ داده : «باکی نیست. تن علیاکبر را نیز تکه تکه گردانیدند» (لَهُ اُسوَه بِعَلی الاکبَر فَقَطَعُوهُ اِرباً اِرباً).
2ـ کسروی نخست کسی از ایرانیانست که از این «نبرد و کشاکش» سخن بمیان آورْد. برای آگاهی از آن ، گفتارهای سال یکم پیمان ، یا کتابهایی همچون «ما چه میخواهیم؟» ، «انکیزیسیون در ایران» و «ورجاوندْبنیاد» دیده شود. ـ و
3ـ کسانی که میخواهند از معنی راست دین و از زندگانی دینی آگاه گردند کتاب «ورجاوندْبنیاد» را بخوانند.
🌸