23ـ میرزا حسین نائینی

24ـ یک دسته از زنجیرزنان تهران

(همبسته با گفتار بالا)
.

🔶 «راه رستگاری» (احمد کسروی)

🔸 موضوع : آیین زندگانی ،‌ آفریدگار ، برانگیختگان ، دین ،‌ کیشها ،‌ گمراهیها ،‌ جان و روان ،‌ کار و پیشه

🔹 گفتار بیستم و سوم : باید هر کس باندازه‌ی شایستگی و کوشش خود از زندگی بهره یابد

👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.


💐

کوشاد تلگرام :

پیغمبر اسلام نه غیب می‌دانست (لا اعلم الغیب) نه معجزه می‌کرد. ولی تف ملایان مایه‌ی تبرک است.

تفو بر این پستی و سیاهکاری شماها !


.

کوشاد تلگرام :

یکی از یاران ما این کلیپ را فرستاده‌اند. هرچند این سخنان درباره‌ی افغانستان است ولی چون یک حقیقت ارجداری را بازمی‌نماید که در نوشته‌های ما بارها آمده ، آن را در اینجا می‌آوریم. آن حقیقت اینست :

«یک مردمی تا خود نیک نباشند از نیکیهای جهان بهره‌مند نمی‌گردند».



.

🔶 «بخوانند و داوری کنند» (شیعیگری) ، احمد کسروی

🔸 گفتار چهارم : زورگوییهایی که ملایان می‌کنند (5 از 10)


اما روزی‌خواری ایشان از دو راه است : یکی از پول هند که سالانه با دست نمایندگان انگلیس به «حجج‌الاسلام» رسد ، و آنان هر یکی خود رسَدی برداشته بازمانده را بطلبه‌های پیرامون خود بخشد[تقسیم کند]. دیگری از پولهایی که بازرگانان و توانگران «مقدس» ایران فرستند و یا با خود برند.

از پول هند که چندان آگاهی نمی‌داریم سخن نمی‌رانیم. ولی از پول توانگران و بازرگانان ایران می‌باید بگفتگو پردازیم :

این بازرگانان و توانگران یا حاجیان مقدس ایران ، گروهی‌اند که با مشروطه دشمنند و بتوده و کشور بدخواه می‌باشند. همانکه نام میهن‌پرستی یا قانون یا مانند آن شنوند گستاخانه ریشخند کنند ، مشروطه‌خواهان را «لامذهب» نامیده از بیفرهنگی بازنایستند. در این کشور زیند و با هر گونه نیکی درباره‌ی آن دشمنی نمایند.

اینان نخست مشروطه را با کیش خود ناسازگار یافته دشمن شده‌اند و کینه از همانجا ریشه گرفته. سپس نیز جدایی از توده و برتری‌فروشی بمردم و ریشخند و بدگویی را دوست می‌دارند و خودخواهانه از این کارها لذت می‌برند. اگر در نشستهاشان باشید خواهید دید که چگونه پیاپی از دولت و توده و کشور و مشروطه و قانون بد می‌گویند و ریشخند می‌کنند و می‌خندند و لذت می‌یابند.

این بآنان خوش می‌افتد که درمیان توده ، توده‌ای پدید آورده‌اند. خوش می‌افتد که گردن می‌کشند و از قانونها سر می‌پیچند. خوش می‌افتد که بهمگی زباندرازی می‌کنند.

از آنسوی این بسود ایشانست که از دادن مالیات خودداری می‌کنند و برای پرده‌کشی بدرآمدهای گزاف خود دو دفتر نگاه می‌دارند. خوش می‌افتد که با دادن رشوه پسران خود را از رفتن بسربازی آزاد می‌گردانند ، خوش می‌افتد که از همه چیز کشور برخوردار می‌گردند و با خوشی بسیار می‌زیند و بهیچ بایایی درباره‌ی آن گردن نمی‌گزارند.

این رفتار سرکشانه را می‌کنند و دستاویزشان کیش شیعی ، و پشت‌گرمیشان بملایان ، بویژه بدستگاه نجف و کربلا می‌باشد.

آنگاه چنانکه گفتیم آنان نه تنها با مشروطه و کشور دشمنند و از قانون گردن می‌کشند ، از نیکوکاری نیز گریزان و به هر بدی گستاخ می‌باشند ، و چنانکه گفتیم از آن راه نیز بکیش شیعی نیازمندند.

بیشتر آنان کسانیند که از دست‌بدست گردانیدن کالاها و از انبارداری[= احتکار] و گرانفروشی ، داراک[= ثروت] می‌اندوزند ، کسانیند که دیدیم بنابودی خاندانها ننگریسته با کمترین بهانه روز بروز بروی نرخها می‌کشند ، اینست بآن کیش نیازمندند. کیش شیعی که باین کارهای آنان ایراد نمی‌گیرد ، و بلکه با یک زیارت نوید بهشت می‌دهد ، برای آنان همچون آب برای تشنگان می‌باشد.

از اینرو باید ارج آن را بدانند و با دادن پول بملایان نگاهش دارند. باید نگزارند دستگاه کربلا و نجف و سامرا بهم خورد. اینست راز بهمبستگی میانه‌ی این توانگران با ملایان نجف و کربلا. راستی‌را اینان با آنان پشتیبان یکدیگرند. آنان اینان را نگاه می‌دارند و اینان آنان را.

در این باره نیز داستانهای بسیاری هست و من تنها یکی از آنها را می‌نویسم : در زنجان کارخانه‌ای هست که دارندگانش تبریزیانند. مدیر آنجا یک تن از حاجیهای بسیار «مقدس» می‌باشد. این مرد باآنکه بازرگانست از یکی از مجتهدان نجف «نیابت» گرفته که «مال امام» و «ردِ مظالم» و اینگونه پولها را که باید بعلما داده شود بگیرد و گرد آورد و در هر دو سال و سه سال یک بار به نجف رفته باو بپردازد. آنگاه این مرد برای کارخانه دو دفتر نگه داشته : یکی برای دولت که جز درآمد کمی را نشان نمی‌دهد ، و دیگری برای خودشان که درآمد گزافی را نشان می‌دهد ، و چنانکه دانسته‌ایم سالانه اَندِ [=مقدار ، مبلغ] گزافی پول بنام «خمس و مال امام» جدا می‌گرداند و بنام نجف نگه می‌دارد.

اینست نمونه‌ای از کارهای حاجیان «مقدس». اینست نشانه‌ای از بدخواهی آنان با دولت. ده‌هزارها مانند این حاجی را درمیان بازرگانان و بازاریان توانید یافت.


🌸

🔶 «راه رستگاری» (احمد کسروی)

🔸 موضوع : آیین زندگانی ،‌ آفریدگار ، برانگیختگان ، دین ،‌ کیشها ،‌ گمراهیها ،‌ جان و روان ،‌ کار و پیشه

🔹 گفتار بیستم و چهارم : آموزگاران و فرهیختاران

👈 متن گفتار را از اینجا بخوانید.


💐

🔶 «بخوانند و داوری کنند» (شیعیگری) ، احمد کسروی

🔸 گفتار چهارم : زورگوییهایی که ملایان می‌کنند (6 از 10)


از سخن خود دور نیفتیم : این دعوای ملایان درباره‌ی سررشته‌داری و درس دشمنی با دولت که بمردم می‌دهند ، بسیار زیانمند است. دوباره می‌گویم : بسیار زیانمند است. همین بتنهایی مایه‌ی بدبختی توده‌ها تواند بود. چنانکه گفتیم در نتیجه‌ی همان دعوا ، انبوهی از مردم بدولت و کشور و توده بدخواه گردیده‌اند ، که نه تنها به بایاهای توده‌ای خود نمی‌پردازند ، از دشمنی و کارشکنی نیز بازنمی‌ایستند. دیگران بمانند ، در اداره‌های دولتی کسان بسیاری هستند که کوشیدن بسود دولت را حرام می‌دانند ، و بکار بستن قانونها و روان گردانیدن آنها را گناه می‌شمارند ، و پولی که می‌گیرند «با اجازه‌ی علما» بخود حلال می‌گردانند ، و همان کسان اگر پول دولت در دستشان باشد از دزدیدن آن بنام «تقاص» باکی نخواهند داشت ، و از شکستن هر قانونی بنام کینه‌جویی ، بازنخواهند ایستاد.

چند سال پیش ، در قزوین بازپرسی را دیدم که آشکاره می‌گفت : «این قانون را دولت جائری بما تحمیل کرده است. من تا بتوانم باید از اجرای آن خودداری کنم». ببینید : سیاست‌بازیهای آرزومندان خلافت در عربستان ، پس از هزارودویست سال در ایران چه میوه‌های زهرآلودی پدید می‌آورد! آیا مردمی با این باورهای شوم روی رستگاری توانند دید؟!.. آیا بچنین نادانی در جای دیگر جهان نیز توان برخورد؟!..

اینکه در ایران مشروطه به نتیجه‌ای نرسید و امروز باین حال ننگ‌آور افتاده ، اینکه یک توده‌ی بیست‌ملیونی بدبخت شده و در کار خود درمانده ، اینکه فرزندان آنگلوساکسون از آنور اقیانوسها برخاسته برای راهبردن این کشور می‌آیند ، اینها شُوَندهایش یکی دو تا نیست و بسیار است ، ولی بزرگترین همه‌ی آنها خود شیعیگری و این دعوای ملایان می‌باشد.

یکی از کارهای بزرگی که باید در ایران بانجام رسد آنست که بیپایی آن دعوا روشن گردد ، و این اندیشه‌های شوم و زهرآلود از دلهای مردم بیرون آید. باید در این باره به نبردهای سختی پردازیم و از هیچ کوششی بازنایستیم. من در اینجا آن دعوا را بگفتگو گزارده می‌خواهم ملایان را بداوری کشم. می‌خواهم به یک رشته پرسشهایی از آنان پردازم :

چنانکه گفتیم دستاویز ملایان در این دعوا سخنی (حدیثی) است که از زبان امام ناپیدا گفته شده : «در رخداده‌ها به بازگویندگان سخنان ما بازگردید. چه آنان حجت من بشمایند و من حجت خدا بایشان می‌باشم». (1) از اینگونه از امامان نیز گفته‌هایی آورده‌اند. یک دعوای بآن بزرگی بنیادش این سخنانست.

اکنون من از ملایان می‌پرسم :

نخست : گویندگان آن سخنان چه کاره می‌بوده‌اند و چه شایندگی می‌داشته‌اند؟. می‌دانم خواهند گفت : «امامِ مُفْتَرَض‌الطّاعَه (2) می‌بودند». می‌گویم نامیست که خودتان گزارده‌اید و خدا از آن بیزار است. بگفته‌ی قرآن : «إِنْ هِی إِلَّا أَسْمَاءٌ سَمَّیتُمُوهَا أَنتُمْ وَآبَاؤُکم مَّا أَنزَلَ اللَّهُ بِهَا مِن سُلْطَانٍ». (3)

پس چرا این داستان «امامِ مُفْتَرَض‌الطّاعَه» در قرآن نبوده؟!. پس چرا امام علی‌بن‌ابیطالب بمعاویه می‌نویسد : «هرآینه[=مسلماً] شورا مهاجران و انصار راست که اگر بسر مردی گرد آمدند و او را امام گرفتند خشنودی خدا همان خواهد بود». (4) و هیچ نمی‌نویسد : مرا خدا برگزیده یا پیغمبر آگاهی داده؟!.. ‌آیا علی هم ، با آن شمشیر آهیخته بدست ، «تقیه» می‌کرد؟!..

آنگاه شما بایرادهایی که درباره‌ی «امام ناپیدا» هست و ما آنها را در این کتاب بازنمودیم چه می‌گویید؟!.. آیا بآنها چه پاسخی می‌دارید؟!.. نخست باید بودن چنان چیزی با دلیل روشن گردد تا دعوای شما عنوانی پیدا کند ، ولی چه دلیلی در آن باره درمیانست؟!.. آن حدیثهایی که در کتابهاتان نوشته شده کدام یکی درخورِ پذیرفتن می‌باشد؟..

دوم : آن «حدیث» این معنی را که شما می‌خواهید نمی‌رساند. در آنجا می‌گوید : اگر داستانی بشما رخ‌ داد (که ندانستید چه کار کنید و حکم آن را ندانستید) از کسانی که بسخنان ما آشنایند و آنها را بازمی‌گویند بپرسید. این سخن کجا و دعوای سررشته‌داری کجا؟!.. این دو از هم بسیار دور است.

می‌دانم خواهند گفت : «امام ما را حجت خود گردانیده». می‌گویم : «حجت» واژه‌ایست که ما در فارسی برابرش را نمی‌داریم. «حجت» کسیست که باید سخنش را بپذیرند. امام گفته در رخدادها سخن شما را بپذیرند. این معنی کجا و رشته‌ی کارهای کشوری را بدست گرفتن و بمردم فرمان راندن کجاست؟!.. بسیار روشنست که در آن حدیث سخن از سررشته‌داری یا فرمانروایی نمی‌رود.



👇

پابرگیها :

1ـ وَأَمَّا الحَوَادِثُ الوَاقِعَةُ ، فَارْجِعُوا فِیهِا إِلَى رُوَاةِ احادِیثِنَا ، فَإِنَّهُمْ حُجَّتِی عَلَیکمْ ، وَأَنَا حُجَّةُ اللهِ عَلَیهِمْ.

2ـ امامی که پیروی ازو بایاست. ـ و

3ـ اینها (بتها) نیستند مگر نامهایى که شما و پدرانتان نهاده‌اید. خدا هیچ دلیلى به [اختیارداری‌] آنها فرونفرستاده است. ـ و

4ـ «إنَّمَا الشُّورَى لِلْمُهَاجِرِینَ وَالْأَنْصَارِ ، فَإِنِ اجْتَمَعُوا عَلَى رَجُلٍ وَ اتخذوْهُ إِمَاماً کَانَ ذلِک لِلَّهِ رِضی».


🌸

امامزاده‌ی دوره‌گرد

کوشاد تلگرام : این دکانیست که یک مشت شیاد برپا داشته‌اند. چنانکه می‌دانید کالایش همه دروغ و گمراهی و فریب است.
ما را با چنین دکاندارانی کار بسیار است. ولی جای پرسش است : آیا نباید به خریداران کالای این دکانها ــ مردم نادان و گمراه ــ نیز چاره‌ای اندیشید؟!..
اگر کالاشان خریداری نداشته باشد ، آیا نه آنست که چنین دکانهایی از رونق خواهند افتاد؟!..

دکان کالاهای فریب و نیرنگ بر سر راه.

کوشاد تلگرام : خریداران کالای چنین دکانهایی مردمیند که بجای کوشیدن از راهش (مثلاً چاره به بیماری از راهِ رفتن به پزشک ، کوشیدن برای رهیدن از تنگدستی ، اندیشه و مشاوره برای گشودن گره‌های زندگی) می‌خواهند با پول ریختن به یک اتاقک فلزی و خواندن یک زیارتی به دردها و گرفتاریهاشان چاره کنند.

✴️ امامزاده داوود


در مردادماه پارسال (1401) بارش فراوان و ناگهانی رخ داد و در جاهایی از ایران سیل آمد و کسانی کشته گردیدند. یکی از آنجاها امامزاده داوود در چند کیلومتری تهران است. امامزاده داوود کیست؟! ، فرزند کدام امامست و در شمال تهران چه می‌کرده؟!

درباره‌ی پدید آمدن این امامزاده گفته شده اهالی آن آبادی سر آب دعوایی كرده‌اند و یك آقا داوود نامی در ضمن دعوا كشته شده و حالا آن آقا داوود گورش امامزاده گردیده.

از آن زمان تاکنون برایش نذرها می‌برند گوسفندها سر می‌برند ، حاجتها می‌طلبند. اگر برآورده گردید می‌گویند : «این نظر آقاست و الا می‌گویند عقیده‌ی ما صاف نبوده».

درباره‌ی گنبدها و گنبدپرستی سخن بسیارست. در اینجا به چند سخنی بس خواهیم کرد. همین امامزاده داوود را شما بدیده گیرید. در دهه‌ی بیست چندان شناخته نبوده و راه هم نداشته. رفت و آمد با استر انجام می‌گرفته. کسروی در نوشته‌هایش به آن اشاره‌هایی دارد : «در چند فرسنگی تهران در يک ديه ناپاکیزه‌ای گنبدی بنام امامزاده داوود هست که همه ساله تابستان تهرانيان رو به آنجا آورند و گوسفندها کُشند و «مرادها» خواهند». (شیعیگری 1322)

در کتاب گفت و شنید (1323) جایی که گفتگو از باورهای شیعیان است می‌نویسد :
«پارسال یک گدای سید چُلاغی در خیابانهای تهران بود که پیاپی نام «امامزاده داوود» را بزبان می‌آورد : «امامزاده داوود حاجتت روا گرداند» ، «امامزاده داوود ترا ذلیل نکند» ، «امامزاده داوود قرضت ادا کند». از صبح تا شام اینها ورد زبانش بود.
اینها چیزهاییست که هر روز هست و کسی هم ایراد نمی‌گیرد. می‌دانم خواهند گفت : اینها عقیده‌ی عوام است. می‌گویم : شیعه هم همین عوامها هستند. ما نیز از همین عوامها گفتگو می‌کنیم. گذشته از اینکه همین مطالب در اساس آن مذهب خوابیده. من اگر بخواهم از کتابها دلیل بیاورم صد دلیل توانم آورد. همان امامان شما مدعی بوده‌اند که خدا اختیار جهان را بدست ایشان سپارده. مدعی بوده‌اند که اعمال مردم هر روز صبح و شام بنظر ایشان می‌رسد. مدعی بوده‌اند که روز قیامت اختیار حساب مردم در دست ایشان خواهد بود. مدعی بوده‌اند که باید همیشه یکی از ایشان بر روی زمین باشد وگرنه زمین آرام نخواهد گرفت و مردم را فرو خواهد کشید. این سخنان معنایش همانست که مردم فهمیده‌اند و دوازده امام و بستگان ایشان را اختیاردار جهان می‌شناسند».

در کتاب سرنوشت ایران چه خواهد بود؟(1324) نیز از این امامزاده یادی رفته. از آن دانسته می‌گردد که یکی از نامزدهای نمایندگی مجلس با نوید ساختن راه برای آنجا می‌کوشیده مردم را فریفته از ایشان رای بگیرد.

در پیشگفتار دفتر انکیزیسیون در ایران نوشتیم که تا پایان حکومت رضاشاه ارتجاع ملایی توان دم زدن نداشت و ملایان «روحانیت را خاتمه یافته» می‌شماردند. نشان دادیم که همینکه او برافتاد نخست‌وزیران خائنی در ایران بروی کار آمدند که به ملایان پیاپی میدان می‌دادند.

کسروی همه‌ی کوشش خود را بکار می‌برد تا اندیشه‌ها روشنتر گردد و مردم پی ملایان نگیرند :

«شما یک امامزاده داوود درست کرده‌اید ، هر ساله مردها و زنها می‌ریزند بآنجا ، عقیده دارند که خدا بایشان ثواب خواهد داد ، ما می‌پرسیم آن دستگاه چیست؟.. چه فایده از آن حاصل می‌شود؟.. شما که می‌روید آنجا چه نتیجه می‌بینید؟.. یک کار لغو و بیهوده که می‌کنید توقع دارید خدا بآنها ثواب دهد؟ آیا این توهین بخدا نیست؟!»
(دفتر «گفت و گو» یا «اوستا رجبعلی دین یاد می‌گیرد» ، 1324)

دختر او نفیسه‌ی کسروی در یک سخنرانی در نشست بانوان باهماد آزادگان (13/6/24) چنین می‌گوید :

«خودم هفته‌ی قبل بمنزل شخصی بعیادت رفته بودم. پسر باغبانشان را دیدم كه سنش بیش از سه ماه نبود. دیدم كه یك پای او كج و كوتاه بود ـ بمادرش گفتم كه معالجه‌ی پای این بچه از هر چیزی واجبتر است تا زود است او را بنزد پزشك ببرید بلكه معالجه كند ـ گفت پدرش نمی‌گزارد ـ می‌گوید می‌بریم امامزاده داوود خودش شفا می‌دهد. من گفتم مگر امامزاده داوود پزشك است كه بتواند او را معالجه كند؟.».

شما در پایین عکس امامزاده داوود را در سال 1332 و در سالهای اخیر نیز ببینید. همین عکسها خود نشان می دهد که دستهایی در کار بوده که دمادم به ارتجاع یاری رسانند و آن را زورمندتر و باشکوهتر گردانند.

همان امامزاده داوود در سالهای اخیر یک بتخانه‌ی بزرگی گردیده بود.

در سال 1333 نیز سیل دیگری در کار بود. در آن زمان نیز کسان بسیاری کشته شده‌اند.

امامزاده‌ای که نتوانسته سیلها را از خود برگرداند و از آسیب آنها و کشته شدن زائرانش جلو بگیرد ، از گنبد چنان مرده‌ای مردم «حاجت» و شفای دردهاشان را می‌خواهند.
👇

بهنگام همه‌گیری سخت کوید 19 (کرونا) که گنبدها بسته شد ، کسانی می‌پنداشتند بیکارگی گنبدها و امامزاده‌ها دانسته گردید زیرا آنها نه تنها مردم را از بیماری نرهانیدند بلکه خود باعث پراکندگی و گسترش بیماری می‌شدند و اینبود حکومت ملایی نیز نتوانست آنها را باز نگاه دارد. این کسان بخود نویدها می‌دادند که از این پس کسی پی کیشها را نخواهد گرفت. ولی چنین نشد و تهرانیان امروز هم با همان اندیشه‌های هشتاد سال پیش بزیارت آنجاها رفته حاجت می‌خواهند. بدینسان راه بهشت در آن جهان را برای خود هموار می‌گردانند.

این خود معمایی است و کسانی را که خواهان دانستن آنند بخواندن کتاب «دین و جهان» دعوت می‌کنیم. در آنجا راز دیرپایی این کیشها نشان داده شده.

«شما در شگفت هستید كه مصریان یا هندیان گاو یا مار را پرستیده‌اند. در حالی كه در همین زمان در كشور خودتان ماننده‌ی آن نادانیها هست و انبوه مردم دچار آنها می‌باشند. آن دستگاه امامزاده داوود كه در چند فرسخی تهران چیده شده چیست؟!.. اینهمه مردها و زنها كه می‌روند و نذرها می‌برند هیچ می‌دانند كه زیر آن گنبد كه خوابیده؟.. داوود كه بوده؟.. پسر كدام امام بوده؟.. گرفتم كه امامزاده‌ی راستیست ، آیا چه كاری ازو تواند برآمد؟.. تاكنون جز زیان چه سودی بمردم رسانیده؟..

نادانی نگرید : گنبدی برافراشته‌اند ، از راه دور بزیارتش می‌روند ، نذرها برایش می‌برند ، آنگاه معجزه هم برایش می‌سازند. باید معجزه‌اش را هم اینها سازند. نادانان تیره‌مغز خودشان خود را فریب می‌دهند. امسال شنیدید كه امامزاده داود معجزه كرد و دختر كوری را بینا گردانید. آن هم دانستید كه مردی با نام و نشان بروزنامه‌ها نوشت كه آن دختر همسایه‌ی ایشانست و كور نمی‌بوده ، متولی آن بتخانه با مادر آن دختر سازش كرده‌اند كه او را كور وانمایند و گشاده شدن چشمهایش را معجزه‌ای نشان دهند و با نیرنگ و هایهوی كیسه‌های مردم را تهی گردانند. در روزگار بمب اتمی چنین نادانیهایی در كشور شما رخ می‌دهد».
(«در پیرامون جانوران» ، نشست ششم 1324)

مردمفریبی و دروغ همچنان در کارست تا دکان دینفروشی و گمراه گردانی پایدار بماند. از عکسی که از سال 1332 (یک سال پیش از سیل نابودگر 1333) بازمانده و در زیر می‌آید و سنجش آن با عکسهای امروزی امامزاده می‌توان دریافت که در دهه‌های اخیر به رواج ارتجاع بسیار کوشیده شده و پولها بکار برده شده. ولی خبرگزاری فارس برای پنهان داشتن این راستی ، همان عکس را منتشر کرده و زیر آن چنین نوشته :
«بعد از سیل سال 1333، از بارگاه حرم امامزاده داود(ع) یک گنبد حلبی روی یک چوب باقی ماند».
https://www.farsnews.ir/news/14010511000975/%DA%86%D9%87-%D9%85%D8%B9%D8%AC%D8%B2%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%B3%DB%8C%D9%84-%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D9%88%D9%88%D8%AF-%D8%B1%D8%AE-%D8%AF%D8%A7%D8%AF-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D9%86%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D8%AF%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7-%D9%88

در حالی که از متن گفتار می‌توان دریافت که زمانی ویرانه‌ای بیش نبوده ولی به آباد و پرشکوه گردانیدن آن از پس از شهریور 1320 بسیار کوشیده شده.
همچنین از روی گزارش این خبرگزاری ، چون در سیل سال 1333 چند صد تن و در سیل 1401 تنها 22 تن جان باخته‌اند ، بیهوده‌گویانه مدعی دو فقره معجزه نیز شده. گفته اگر این معجزات نبود در این سیل نیز زیارت کنندگان بسیاری جان می باختند.
یکی بپرسد : امامزاده اگر معجزه داشت و از دستش کاری برمی‌آمد ، چرا در همان سال 1333 که چند صد تن جان سپاردند ، جلو مرگ زائرانش را نگرفت؟!. در همین سیل پارسال نیز 22 تن جان سپاردند ، چرا دلش به حال آنها نسوخت؟!
به گفته‌ی مردم هیچ جا نمی‌خواهند کم بیاورند.

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 1 : درباره‌ی «جهان و انسان» ، بند 1 : جهان یک دستگاه مرتب و منظمی است.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔶 «بخوانند و داوری کنند» (شیعیگری) ، احمد کسروی

🔸 گفتار چهارم : زورگوییهایی که ملایان می‌کنند (7 از 10)


سوم : فرمانروایی یا سررشته‌داریِ گروهی بیشمار و بیسامان و بیسر چگونه تواند بود؟!.. شما هزارها و ده‌هزارها کسانید که در شهرها پراکنده می‌باشید و هیچ یکیتان گردن بدیگری نمی‌گزارید. با این حال چه کاری توانید کرد؟!.. سررشته‌داری اگر خودکامانه است باید یک تن بیشتر نباشد و دیگران همگی ازو فرمان برند ، و اگر بآیین سُکالشست باید انجمنی باشد که همگی در آن گرد آیند و باهم بسُکالند ، و آنچه را که دسته‌ی بیشتر گُزیرند (1) ، پذیرفته گردد. با آن پراکندگی و بیسری که شما راست سررشته‌داری چه معنی تواند داد؟!.. (2)

چهارم : از همه‌ی اینها چشم می‌پوشیم. سررشته‌داری ازآنِ شماست و شما توانید که آن را راه برید. پس چرا نمی‌خواهید بدست گیرید؟!. چرا نمی‌خواهید «شریعت» را اجرا کنید؟!.. چه چیز جلو شما را می‌گیرد؟!.. اگر از دولت می‌ترسید باآنهمه پیروانی که شما راست اگر بکار برخیزید بیگمان دولت در برابر شما نخواهد ایستاد. تاکنون شما کِی خواستید که بگوییم نتوانستید؟!.. کِی برخاستید که بگوییم پیش نبُردید؟!.. چرا بجای آنکه مردم را دودل گردانید و آواره گزارید بکار برنمی‌خیزید؟!..

آمدیم که شما نمی‌توانید ، پس گناه مردم چیست که آواره‌شان می‌گردانید؟!.. «نه خود کوشم و نه دیگری را گزارم. باید این مردم لگدمال گردند ، باید بیگانگان بیایند و باینان توسری زنند». این مردم‌آزاری را از کدام استاد یاد گرفته‌اید؟!..

می‌دانم چون پاسخی نمی‌دارید خواهید گفت : «حکومت عرفی باشد ولی از ما اجازه بگیرد». می‌گویم : برای چه؟!.. اگر فرمانروایی ازآن‌ِ شماست چرا خودتان بکار برنمی‌خیزید؟!. اگر ازآن‌ِ شما نیست چه نیاز باجازه است؟!.. آنگاه «حکومت عرفی» اگر «جائر» است چه سزاست که شما «اجازه» دهید؟!. شما که می‌گویید : «مردم باید به فقه‌ جعفری کار بندند و این قانونها خلاف شرع است» ، تنها از راه «اجازه» چه نتیجه تواند بود؟!.. اگر خواستتان آنست که همچنانکه هست باشد و یک توده‌ی بزرگی قربانی مفتخوری شما گردند ، بهتر است آشکاره بگویید و سخن را کوتاه گردانید.

پس از همه‌ی اینها ، شما که یک تن و دو تن نیستید. دولت از کدام یکیتان اجازه گیرد؟!.. آیا نه آنست که اگر یکیتان اجازه داد دیگران گردن نخواهند گزاشت و نتیجه‌ای بدست نخواهد آمد؟!..

در پایان همه ، چنین انگاریم که دولت از همگی علمای بنام اجازه گرفت ، آیا شما از گرفتن زکات و مال امام چشم پوشیده دستور خواهید داد که مردم آنها را بدولت پردازند؟!.. اگر با اجازه ،‌ دولت از «جائری» بیرون تواند آمد ، آیا شما خود را کنار کشیده مردم را باو بازخواهید گزاشت؟!.. آیا از دودل گردانیدن مردم دست خواهید برداشت؟!..

پنجم : زکات در اسلام بجای مالیات می‌بوده. اسلام خواسته بود که یک کشور بزرگی پدید آورد که در زیر سررشته‌داری یک خلیفه بسر برند ، و آن خلیفه بایستی پاسخده‌ آسایش مردم باشد و همیشه به پیشرفت اسلام کوشد. بایستی یک دولت نیرومند و توانایی پدید آورد که در مرزها دسته‌های مجاهدان گمارد ، برای آسایش و ایمنی مردم بشهرها «قضات» فرستد ، و «شُرطه» (اداره‌ی شهربانی) برپا گرداند. برای این کارها درآمدی بایستی. امروز دولتها مالیات می‌گیرند و آن روز اسلام زکات را گزارده بود. به هر حال زکات ازآن‌ِ خود خلیفه و برای «صرف جیب» او نبودی.

خود قرآن جاهای «دررفت» (3) زکات را نشان داده : بایستی از آن به بیچیزان و درماندگان داده شود ، وامهای وامداران پرداخته گردد ، از «کافران» برای «جهاد» مزدور گرفته شود (الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ). از بازمانده هم بخش بزرگی در راه جنگ با دشمنان و برای سپاه‌آرایی و افزارخری و مانند اینها بکار رود.

همچنین «مال امام» که بنام خود امام است بامامی سزیدی که امامت یا خلافت را در دست داشته آن را راه برد. این خود مزدی باو ، که شبان و روزان خود را در آسایش کشور اسلامی بسر دادی ، شمرده شدی. کوتاه‌سخن آنکه چه زکات و چه مال امام در برابر کار و کوشش می‌بوده ، برای مفتخواری و مفتخوار‌پروری نمی‌بوده.


👇