🔶 پیام بآقای امام جمعه‌ی تهران ، احمد کسروی

🔸 کانال تلگرامی پاکدینی

چنانکه شنیده‌ایم یکی از کسانی که از نوشته‌های ما بسیار خشمناک گردیده آقای امامجمعه‌ی تهرانست. شنیده‌ایم آقای امام چنین گفته :

«در امامیه یک ملیون متر زمین دارم. آنها را می‌فروشم و بساط اینها را بهم می‌زنم». ما بآقای امام پیام فرستاده می‌گوییم :

بفروش زمینهای امامیه چه نیاز است؟!.. مگر ما با تفنگ و توپ و تانک پیش آمده‌ایم که شما در اندیشه‌ی بسیج افزار باشید و به پول نیازتان افتد؟!..

ما افزارمان سخن و دلیلست. شما نیز توانید در برابر ما سخن رانید و دلیل آورید.

آقای امام خانواده‌ی شما در مشروطه نیز خشمناک می‌بودید و به آزادیخواهان خشم می‌ریختید و دشمنی می‌کردید. برادر بزرگتر شما حاجی میرزا ابوالقاسم امامجمعه در تاریخ مشروطه ، درمیان بدخواهان آن جا برای خود باز کرده. ولی اکنون از همان مشروطه بهره‌ها می‌جویید و سودها می‌برید. فرزندانتان در اداره‌ها جاهای بالایی گرفته‌اند.

به هر حال شما آقای امام توانید به یک کار نیکی برخیزید ـ کاری که نام نیک شما را در تاریخ جاوید گرداند. همان گفتگوی حکومت (که آیا حق توده است و یا حق آقایان ملایان [1]) بسیار بزرگست. توده‌ی ایران مشروطه را پذیرفته و قانون اساسی و دیگر قانونهایی که همه‌ی آنها حکومت را حق توده می‌شناسد روان گردانیده. ولی ملایان بضد آن می‌باشند و حکومت را حق خود می‌دانند.

این دوسخنی مایه‌ی دودلی و سرگردانی مردم شده. اکنون انبوهی از مردم نمی‌دانند آیا بدولت مالیات پردازند یا نه؟.. اگر پردازند دستور آقایان ملایان را بکار نبسته‌اند. اگر نپردازند پس دولت از کجا پول آورده و کشور را راه برد؟!.

در این باره سخن چندانست که کتاب جداگانه می‌باید. در اینجا تنها به یک داستان بس می‌کنم : سیدی را می‌شناسم که روضه‌خوان می‌بود و چند سال پیش از تبریز به تهران آمد و با آنکه پسرش در تهرانست بخانه‌ی او نرفت. زیرا که او کارمند دولت است و پولی که می‌گیرد و خرج می‌کند حرام می‌باشد. در خانه‌ی او نماز درست نمی‌باشد. خود اتاقی گرفت و روزها در بازار باین حجره و آن حجره می‌رفت و با لابه و زاری از این حاجی و از آن مشهدی پول می‌گرفت و زندگی می‌کرد.

ببینید چه اختلال بزرگی پدید آمده. اکنون شما آقای امام توانید پیش افتید و از آقایان مجتهدان و ملایان نشستی برپا گردانید ، و این گفتگو را به میان آورده به پرسشهایی که ما در این زمینه می‌داریم (و در همین شماره در سات [=صفحه] 3 بچاپ رسیده) [2] پاسخ دهید. دوباره می‌گویم : این یک کار بزرگ تاریخی خواهد بود.

برای آنکه راه سخن باز شود و رشته بدست آقایان بیاید به نوشته‌ی پایین می‌پردازم :

بنیاد کیش شیعی بر اینست که جانشین پیغمبر (یا خلیفه و سررشته‌دار کارهای جهان اسلام) بایستی از سوی خدا برگزیده شود نه از سوی مردم. می‌گویند : جانشین نخست که خدا برگزیده بود امام علی‌بن‌ابیطالب می‌بود. پس ازو پسرش حسن‌بن‌علی ، و پس ازو پسرش حسین‌بن‌علی ، همچنان تا امام دوازدهم که زنده و ناپیداست.

خلافت و حکومت حق اینها بوده و چون امام دوازدهم ناپیداست فقهاء و مجتهدان جانشینان اویند و حکومت حق اینها می‌باشد. اینست مردم باید فرمان از ایشان برند ، دولتی را که هست غاصب شناسند. عنوان آقایان ملایان در دعوای حکومت این ، و دلیلشان همینست.

پیداست که باین دعوا ایرادهایی توان گرفت. ولی ما تنها یک ایراد می‌گیریم : اینکه گفته می‌شود خلیفه بایستی از سوی خدا برگزیده شود چیزیست که یاران خود پیغمبر از آن ناآگاه می‌بوده‌اند و ما می‌بینیم که پس از مرگ آن پاکمرد ، اینان گرد هم آمده ابوبکر را که یکی از یاران ارجمند پیغمبر می‌بود بجانشینی برگزیده‌اند. سپس نیز عمر و پس از آن عثمان خلیفه گردیده ، تا نوبت بامام علی‌بن‌ابیطالب رسیده.

از اینان گذشته ما می‌بینیم خود امام علی‌بن‌ابیطالب هنگامی که بخلافت رسیده به معاویه که نافرمانی می‌نمود نامه‌ای فرستاده ، و در آن نامه که برای دلیل آوردن و راستی خود را بازنمودن نوشته شده چنین می‌گوید : «به من بیعت کردند همان کسانی که به ابوبکر و عمر و عثمان بیعت کرده بودند». می‌گوید : «شورا درباره‌ی برگزیدن خلیفه حق مهاجرین و انصار است و اینان بسر هر کسی گرد آمده او را امام نامیدند خشنودی خدا نیز در آن می‌باشد. کسی را نرسد که ایراد گیرد و یا نپذیرد».

این نامه در نهج‌البلاغه آورده شده در تاریخها نیز توان یافت. در این نامه امام هیچ نمی‌گوید باید خلیفه را خدا برگزیند. نمی‌گوید مرا خدا برگزیده. نمی‌گوید مرا پیغمبر در جای خود نشانده. نمی‌گوید ابوبکر و عمر و عثمان حق مرا از دستم گرفتند. بلکه آشکاره می‌نویسد که شورا حق مهاجرین و انصار می‌بوده که هر کسی را برگزیدندی خشنودی خدا در آن بودی.


👇

این نامه ، بنیاد دعوای آقایان ملایان را برمی‌اندازد. ما خواستاریم آقایان نخست باین ایراد پردازند و هر پاسخی می‌دارند بدهند. گفته‌اند : گرهی که با ناخن توان گشایید چرا باید آن را بدندان انداخت؟!. چیزی که می‌توان پاسخ داد و با گفتگو به پایان رسانید چه نیاز به رنجش و خشم دارد؟!.

از آنسو خشم و رنجش و بدگویی و دشمنی نتیجه ندهد. زیرا پس از همه‌ی آنها باز این ایراد بسر جای خود خواهد ماند و باز مایه‌ی دودلی مردم خواهد بود. چاره جز پاسخ گفتن و دلیل آوردن نیست.

چنانکه نوشتیم نامه‌ی امام علی‌بن‌ابیطالب در نهج‌البلاغه هست. با اینحال ما جمله‌هایی را از آن به همان زبان خودش در پایین می‌آوریم :

«انه بایعنی القوم الذین بایعوا ابابکر و عمر و عثمان علی ما بایعوهم فلم یکن للشاهد ان یختار و لا للغائب ان یرد و انما الشوری للمهاجرین و الانصار فان اجتمعوا علی رجل و سموه اماما کان ذالک لله رضی فان خرج من امرهم بطعن او بدعة ردوه الی ما خرج منه فان ابی قاتلوه علی اتباعه غیر سبیل المؤمنین». [3]


پابرگیها :

[1] : این همانست که امروز نام «ولایت فقیه» گرفته.

[2] : گفتار «ما از همه‌ی پاکدلان داوری می‌خواهیم 1»

[3] : یکی از نتیجه‌های شوم پیشامدهای شهریور 20 و برافتادن رضاشاه ، برآمدن «کمپانی خیانت» (نک. کتاب دادگاه و یا افسران ما) و بکار افتادن سیاست «ارتجاع‌پرور» سالهای نخست دهه‌ی بیست می‌باشد. از میان آن پیشامدهای رنگارنگ : جنگ ، خشکسالی ، گرسنگی ، نایابی ، تیفوس ، هرج و مرج از رهگذر حزبسازیها و دیگر گرفتاریها ، از همه شومتر و زیانمندتر برای ایران ، همانا میدان دادن بملایان و بازگردانیدن ایشان را باید دانست.

در این سالهاست که کسروی می‌کوشد زیان میدان‌یابی ایشان را به توده شناسانده دولت را نیز از بیمی که از رهگذر ایشان می‌رود بیاگاهاند.

هر دولتمردی که غمخوار توده بوده ولی نادانسته بملایان نزدیک شده هواداری از ایشان را پیشه‌ی خود ساخته بود از خواندن نوشته‌های پیاپی او می‌بایست تکان خورده بیمناکی کارش را دریابد و هرچه زودتر دست از پشتیبانی از ملایان بردارد. زیرا این چیزی جز بزیان توده و کشور کوشیدن نمی‌بود.

جای بسی افسوس است که کمپانی خیانت در کوتاه‌زمانی توانسته بود در بیشتر وزارتخانه‌ها و اداره‌ها جا گیرد و سیاست پلید خود را بکار بندد. اینبود نوشته‌های کسروی را که جز توده بسود «دولت» نیز می‌بود بضد بهره‌مندیهای خود یافته از پراکنده شدن روزنامه و کتابهایش جلو گرفتند.

باین نیز بسنده نکرده دمادم به نیرومندی ملایان و دستگاه ایشان کوشیدند. این پشتیبانیهای دولت بملایان ـ یا مار در آستین پروردن ـ تا آنجا پیش رفت که همه‌گونه یاوری بدستگاه ملایی را جزو بایاهای خود گردانیده بود (در پیشگفتار کتاب «انکیزیسیون در ایران» باین جستار پرداخته‌ایم).

بدینسان نهال لرزانی که جز بدستیاری «قیم» ماندگار نمی‌بود از همان زمان رو به رویش و بالش گزاشت و سرانجام میوه‌اش همین «ولایت فقیهی» گردید که نه تنها زهرش را بکام مردم ایران بلکه بکام پشتیبانان خویش نیز ریخت.


🌸

🔴 سید زین‌العابدین امامجمعه

🔴 سید ابوالقاسم امامجمعه
.

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 1 : درباره‌ی «جهان و انسان» ، بند 8 : مبارزه سزاوار انسان نیست.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔶 بی‌احترامی‌های آخوندها به قرآن

🖌 احمد کسروی

🔸 تکه‌ی یک از پنج

کانال : کسانی که به پاکدینی آشنایند می‌دانند که پاکدینان هر سال یکم دی‌ماه جشن کتابسوزان برپا کرده کتابهایی را که از روی دلیل زیانمند می‌دانند آتش می‌زنند. با این کار از یکسو آنها را نابود گردانیده و از دیگر سو بی‌ارجی آن کتابهای گمراه‌کننده را نشان می‌دهند. در سال 1322 که این جشن برگزار شد و ملایان چون به ایرادهایی که کسروی به آنها و کیششان گرفته بود (برای مثال کتاب داوری (شیعیگری)) هیچ پاسخی نداشتند از راه تهمت پیش آمده گفتند آزادگان قرآن سوزانده‌اند. با این تهمت در بهمن‌ماه آن سال مردم نافهم عامی را به وحشیگری برانگیختند که گزارش آن بکوتاهی در پرچم هفتگی ـ شماره‌ی سوم ـ 12 فروردین ماه 1323 ، آمده. چون این تهمتها و وحشیگریها بی‌احترامی و بی‌پروایی ملایان را بقرآن نشان می‌دهد در اینجا می‌آوریم :


خلاصه‌ی داستان اینست :

در تبریز یک دسته از ملایان بیدین و آزمند گرد آمده‌اند ، و اینان هر زمان که در برابر دولت یا کس دیگری بسختی افتادند «بهانه‌ی قرآنسوزانی» را بمیان کشیده مردم عامی را بوحشیگریهایی برمی‌انگیزند. تاکنون سه بار این وحشیگری را در آن شهر به نمایش گزارده‌اند :

یکی در زمان صمدخان که چون اداره‌ی دارایی مالیات چهارساله را از حاجی‌میرزا کریم امامجمعه می‌خواست و باو سخت گرفته بود ملایان دست بهم دادند و بنام آنکه در فلان دبستان قرآن سوزانیده‌اند مردم را شورانیدند. بازارها بسته گردید. بمشروطه‌خواهان آزار بسیار رسید. نزدیک بود همه‌ی دبستانها را تاراج کنند. آموزگاری را گرفته بزندان انداختند. می‌خواستند بدارش کشند. چوب دار آماده شده بود. حاجی‌میرزا حسن به همچشمی‌ای که با امامجمعه داشت ایستادگی نمود و نگزاشت.

بار دوم در سال1340 (قمری) بود که چون دولت می‌خواست اوقاف را از دست ملایان گیرد آنان دسته بستند و درپی بهانه می‌گشتند که مردم را بشورانند و چون در یک چاپخانه‌ای قرآنی بچاپ رسانیده سپس بروی باطله‌ی آن که یک رویش قرآن و یک رویش سفید بود صورت شیری چاپ کرده بوده‌اند همان را دستاویز گرفتند و بمردم چنین گفتند : «بروی ورق قرآن عکس سگ چاپ کرده‌اند» و بدینسان آنان را بشورانیدند که چند چاپخانه زیان دید و کسانی را از کارکنان چاپخانه‌ها دنبال می‌کردند که بکشند و شهربانی بنگهداری آنها پرداخت. ولی یکی از ایشان از هراس بیمار گردیده مرد.

بار سوم در بهمن‌ماه گذشته [1322] بود که چون ملایان می‌خواستند بهمدستی چند تنی از حاجیهای انباردار و با تحریک کاندیدهای وکالت به «آزادگان» آزاری رسانند و دست آنان را در انتخابات و در کوششهای دیگر بسته گردانند باز بهانه‌ی قرآن‌سوزانی را بمیان آورده‌اند و یک دروغی باین عنوان که آزادگان در جشن کتابسوزان خودشان (که پنجاه روز پیش از آن در یکم دی‌ماه شده بوده) قرآن سوزانیده‌اند ساخته مردم را بآشوب و وحشیگری برانگیخته‌اند که نخست در مراغه آقای ضیاء مقدم را در خیابان با دختر 17 ساله‌اش گرد فراگرفته گزند بسیار رسانیده‌اند. سپس در تبریز بآقای اسلامی زخمها زده و کانون آزادگان را تاراج کرده‌اند. سپس در میاندوآب کسانی که از اداره‌ی ثبت گله‌مند بوده‌اند با تحریک ملایان همین را بهانه کرده بخانه‌ی آقای مسعودی رئیس ثبت ریخته تاراج کرده‌اند که مادرزنش از ترس بدرود زندگی گفته.

در تبریز تا یک ماه بازار وحشیگری گرم بود و هر روز شعرهای بسیار پست که جز نشان وحشیگری و پستی نتواند بود سروده چاپ می‌کردند. حاجی‌میرزا یوسف شعار که مردی گوشه‌گیر است و بعنوان «مسلک قرآنی» پیروانی دارد که از آزادگان بسیار دور است بخانه‌اش رفته در اندیشه‌ی تاراج بوده‌اند. برخی از پیروانش را کتک زده‌اند.

در آذرشهر خانه‌ی یک بهائی را تاراج کرده‌اند.

در حالی که جشن کتابسوزان که بهانه گرفته‌اند چیز تازه‌ای نبوده. سالهاست که آزادگان در یکم دی‌ماه این جشن را گرفته‌اند و تاکنون بارها گفتار نوشته شده و این گفته گردیده که کدام کتابهاست که باید سوزانید.

(در این روزنامه نیز در همین شماره یا شماره‌ی دیگری گفتاری بچاپ خواهد رسید). به هر حال این یک کار نهانی نبوده. از آنسوی جایگاهی که قرآن را در نزد ماست و احترامی که ما بآن می‌گزاریم پوشانیدنی نیست. بارها درباره‌ی قرآن سخن رانده یا گفتار نوشته‌ایم.

در همان جشن دی‌ماه گذشته در تهران ، دارنده‌ی پرچم گفتاری رانده که در همان روزها در دفتری بنام «یکم دی‌ماه» بچاپ رسیده. در آن گفتار نیز درباره‌ی قرآن سخنانی گفته شده که با آنکه یک بار در این روزنامه آورده‌ایم بار دیگر در پایین می‌آوریم :


[دنباله‌ی این گفتار را فردا ساعت 16 بخوانید.]


🌸

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 1 : درباره‌ی «جهان و انسان» ، بند 9 : آرامش دل و آسایش هر فرد جز در سایه‌ی آرامش و آسایش همگان ممکن نیست.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔶 بی‌احترامی‌های آخوندها به قرآن

🖌 احمد کسروی

🔸 تکه‌ی دو از پنج

«این را هم بگویم : دشمنان ما دروغی پراکنده‌اند که ما قرآن را نیز بآتش می‌اندازیم. روسیاهان چون درمانده‌اند باین دروغ دست می‌یازند. من آشکاره می‌گویم : بسیاری از کتابهایی که در نزد دیگران ارجمند است ما بآتش می‌اندازیم ... ولی قرآن نزد ما گرامیست و ما پاسش می‌داریم. قرآن کجا و اینگونه سوزانیدن کجا؟!. قرآن جای خود می‌دارد. درمیان کتابها یک نسخه از انجیلها می‌بود که شما دیدید من جدا گردانیدم. انجیل با آن سخنانی که درباره‌اش توان گفت با این کتابها که بآتش می‌کشیم در یک رده نیست. کتابهایی که بنیاد دینی از دینهای خدایی بوده باید پاس داریم.»

این جمله‌ها درباره‌ی قرآن روز یکم دی‌ماه درمیان هفتاد و چند تن گفته شده و سپس در دفتری بچاپ رسیده و بهمه جا پراکنده گردیده. با اینحال آن دروغ را ساخته مردم عامی نافهم را بآشوب برانگیخته مایه‌ی آنهمه سیاهکاریها شده‌اند.

در این پیشامدهای اخیر (پیشامدهای بهمن‌ماه) چند چیز شایسته‌ی توجه است :

نخست : آن دروغی که ساخته و پراکنده‌اند. باید گفت : سیاست آزموده‌ی کهن خود را بآزمایش گزارده‌اند. باید گفت : پیروان معاویه درسشان روانست و هر زمان که خود را در سختی دیدند و یا با گروهی بدشمنی برخاستند دست بدامن قرآن خواهند زد. تیره‌درونان خداناشناس قرآن را افزاری برای کار خود می‌شمارند.

دوم : آن رفتار زشت وحشیانه‌ای که از زدن و زخمی کردن و بتاراج پرداختن و خراب گردانیدن از خود نشان داده‌اند.

سوم : آن شعرهای بسیار پست بیشرمانه و آن دشنامهای وحشیانه‌ای که پیاپی چاپ کرده پراکنده‌اند.

اینها چیزهاییست که مایه‌ی بی‌آبروگری توده می‌باشد. این وحشیگریها در آفریقا هم نباید بود. در زمانی که «منشور آتلانتیک» (1) نشر شده و دولتها از دور و نزدیک برای برانداختن وحشیگریهای زمان مغول آواز بلند گردانیده‌اند این سیاهکاریها جز مایه‌ی ننگ نتواند بود.

بویژه که در این وحشیگریها ، شهربانی و برخی از کارمندان دیگر دولت نیز همدست بوده‌اند و با دخالت خود زشتی داستان را چند برابر گردانیده‌اند.

از سوی دیگر این دُژرفتاریها نه چیزیست که ما در پِیش نباشیم و فراموش گردانیم. اینها فراموش نشدنیست. اینها از یاد نرفتنیست.

ما دشمنان خود را خوب می‌شناسیم. این گروه آنانند که با مردان بزرگ تاریخی ، با یاران پیغمبر خودشان ، بنام «تولی و تبری» هزار سال دشمنی کرده‌اند ، و این می‌دانیم که چه وحشیگریها نموده‌اند ، چه پستیها و بی‌ادبیها از خود نشان داده‌اند ، چه دشنامهایی بآن بزرگان داده‌اند ، چه حکایتهای ننگینی ساخته¬اند ، چه دروغهایی بسته‌اند. اینان آن نامردانیند که در دشمنی و بی‌ادبی با یاران پیغمبر خود اندازه نگه ندارند ، و اگر در جایی ترسی دیدند از در «تقیه» درآمده بیکبار همه چیز را انکار کنند. اینها درسهاییست که از پیشروان خود گرفته‌اند. اینها کتابهاشان پر از این ننگهاست.

پیشامدهای اخیر تبریز و مراغه نیک رسانید که با ما نیز همان رفتار پست بی‌ادبانه را پیش گرفته‌اند. دیده شد که همان نامردیها را با ما بکار می‌بندند.


[دنباله‌ی این گفتار را فردا ساعت 16 بخوانید.]

👇

پابرگی :

1ـ منشور آتلانتیک ،‌ اعلامیه‌ایست که در گرماگرم جنگ جهانی دوم و پیش از حمله‌ی متفقین به ایران (22 مرداد 1320) ، روزولت رئیس‌جمهور آمریکا و چرچیل نخست‌وزیر انگلیس در یکی از دیدارهای خود به همداستانی یکدیگر منتشر کردند.
چون جنگ دوم جهانی آغاز یافت کوششهای «جامعه‌ی ملل» که پس از جنگ یکم برپا شده و خواهان صلح در جهان بود همه ناانجام ماند. منشور آتلانتیک یکی از گامهایی بود که به برپایی سازمان ملل متحد انجامید تا بتواند آرمانهای جامعه‌ی ملل را ادامه دهد. این منشور به امضای بسیاری از کشورهایی که با آلمان و همدستانش می‌جنگیدند رسید و ایران نیز در پیمان دو دولت انگلیس و شوروی با خود (بهمن 1320) آن را پذیرفت.

این منشور می‌گوید :

1) آمریکا و بریتانیا خواهان کشورگشایی یا هر گونه گسترش زمینی نیستند.

2) دو کشور مخالف هر گونه تغییر در مرزهایی هستند که خشنودی توده‌هایش در آن نباشد.

3) دو کشور حق توده‌ها را در برگزیدن شکل حکومت خود پاس می‌دارند و امیدمندند توده‌هایی که حق حاکمیت و استقلالشان پایمال گردیده بایشان بازگردانیده شود.

4) دو کشور با تعهدات خود خواهند کوشید همه‌ی توده‌ها ، چه کوچک ، چه بزرگ ، برنده یا بازنده ، بحقوق برابر در بازرگانی جهانی و دسترس بموادی که برای اقتصاد ایشان نیاز هست دست یابند.

5) دو کشور خواهان همکاری کامل میان جهانیان برای بهبود وضع کار و پیشرفت اقتصادی و آسایش (امنیت) هستند.

6) دو کشور امیدمندند پس از برافتادن حکومت خودکامه‌ی نازی ، صلحی در جهان پدید آید که در سایه‌ی آن همه‌ی جهانیان درون مرزهای خود در آسایش بوده دور از ترس و نیاز زندگی بسر دهند.

7) چنین صلحی باید دریانوردی آزاد را برای همه‌ی جهانیان تأمین کند.

8) دو کشور باور دارند که همه‌ی توده‌ها چه به علت مادّی یا معنوی ، باید از بکار بردن زور خودداری کنند. در آینده اگر توده‌ای جنگ‌افزارهای خود را برای حمله بمرزهای دیگران نگه دارد ، هیچ گونه صلحی نمی‌تواند پایدار ماند. اینست دو کشور بر این باورند چون یک سامان همیشگی برای آسایش همگانی دربایست است ، توده‌هایی را که نیروی جنگی برای یورش (بدیگران) بکار می‌برند باید خلع سلاح کرد. دو کشور از مقرراتی که بار گران جنگ‌افزار را بر دوش مردم صلح‌دوست سبک گرداند هواداری و تأیید خواهند کرد. (به یاری فرهنگ سیاسی داریوش آشوری)


🌸

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 1 : درباره‌ی «جهان و انسان» ، بند 10 : باید زندگی از روی آیین خِرد باشد.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔶 بی‌احترامی‌های آخوندها به قرآن

🖌 احمد کسروی

🔸 تکه‌ی سه از پنج


1ـ این گروه باورهاشان به آخشیج [=ضد] قرآنست (1)

نخست چیزی که باید بنویسم آنست که این گروه از بس بقرآن بی‌پروا و همیشه با آن بیگانه بوده‌اند بیشتر باورهاشان بآخشیج قرآنست. اینان آن گروهند که قرآن را «ظنی‌الدلاله (2) » دانسته حدیثهای ساخته و دروغ را بآیه‌های آن برتری داده‌اند.

ببینید : در قرآن پیغمبر اسلام آشکاره از غیب‌دانی بیزاری می‌نماید. این آیه در دو جا آمده : «گنجینه‌های خدا در نزد من نیست و من غیب نمی‌دانم». (3)

آیه‌هایی باین آشکاری ، در کتابهای خود صد داستان غیب‌دانی و غیبگویی از پیغمبر نوشته‌اند در جای خود ، که از بازماندگان پیغمبر داستانهای غیبگویی آورده‌اند. بلکه از درویشان و صوفیان غیبگوییهای بسیار شمارده‌اند.

همه‌ی اینها بکنار : بنیاد کیششان به غیبگویی پیغمبر می‌باشد. بگفته‌ی ایشان پیغمبر دوازده امام را آگاهی داده و نامهاشان یکایک شمارده است.

ببینید اندازه‌ی ناآگاهیشان از قرآن تا بکجاست! بارها دیده شده که به فلان ملا چون می‌گوییم : پیغمبر از غیب‌دانی بیزاری نموده ، با یک شگفتی می‌پرسد : «در کجا؟..» و چون آیه را می‌شنود بگفته‌ی عامیان وامی‌رود که تو گویی هیچگاه باین آیه‌ها برنخورده بوده. بارها این حال از ایشان دیده شده.

در قرآن پیغمبر اسلام آشکاره از معجزه ناتوانی می‌نماید. این آیه در قرآن در هفت و هشت جا آمده : «گفتند چرا باو معجزه داده نمی‌شود». (4) در پاسخ هیچ یکی نمی‌گوید : «فلان معجزه را کردم» یا «خواهم کرد». بلکه آشکاره ناتوانی نموده می‌گوید : «من ترساننده‌ام. معجزه‌ها نزد خداست». (5) در یک جا هفت معجزه ، با نام و نشان ازو می‌طلبند و می‌گویند : «بتو نخواهیم گروید مگر هنگامی که چشمه‌ای از زمین درآوری یا خانه‌ای از زر برای خود پدید گردانی ...». (6) در پاسخ همه‌ی آنها می‌گوید : «من یک آدمی‌ای همچون شمایم جز اینکه فرستاده‌ی خدا می‌باشم» (7) در همه جا ناتوانی نشان می‌دهد و می‌بایست نشان دهد.

ولی کتابهای اینها را بخوانید که صد معجزه بنام او نوشته‌اند : خورشید را پس از فرورفتن بازگردانید ، با سوسمار سخن گفت ، از سنگ شتر درآورد ، از لای انگشتان چشمه روان گردانید ...

او که پیغمبر بزرگواری می‌بوده و نیروی خدایی می‌داشته در جای خود ، که برای بازماندگانش صد داستان معجزه ساخته و در کتابهاشان نوشته‌اند. بلکه برای هر گوری و هر گنبدی معجزه‌ها ساخته‌اند.

بدتر از همه آنکه چند سال پیش که ما در مهنامه‌ی پیمان گفتارها در این زمینه می‌نوشتیم ملایان هایهوی می‌کردند و چون ما آیه‌های قرآن را به رُخشان می‌کشیدیم آنها را تأویل می‌کردند. بسیاری از ایشان اکنون هم نپذیرفته‌اند و باز در این باره با ما در کشاکشند.

در قرآن در چند جا آشکاره می‌گوید : در پیشگاه خدا میانجی (شفیع) نخواهد بود. (8) میانجیگری در نزد ستمگران تواند بود. در دستگاه دادگری میانجیگری چه معنی دارد؟!.. با اینحال یک پایه از کیش آنان میانجیگریست. امام حسین که کشته شده روز رستاخیز ، او و دیگر کشته شدگان با سرهای بریده و گلوهای خون‌چکان به پیشگاه خدا خواهند آمد و بگناهکاران شیعه میانجی خواهند بود. تا خدا همه‌ی آنها را نیامرزد سرهای بریده را به تنهاشان نخواهند پذیرفت.

در قرآن می‌گوید : «هر کسی هر آنچه کُند از نیک و بد کیفر یا پاداش خواهد یافت». (9) آنان آشکاره با آن آیه دشمنی نموده و حدیثها ساخته‌اند : «هر که علی را دوست دارد هیچ گناهی ازو زیان نخواهد داشت». (10) «هر که بگرید یا بگریاند بهشت باو بایا [=واجب] شود». (11) «هر که بزیارت حسین رود خدا گناهانش را بیامرزد اگرچه باندازه‌ی برگهای درختها باشد».

اینها نمونه است. از اینگونه چندان فراوانست که بشمار نیاید. اینها نیک می‌رساند که این گروه تا چه اندازه با قرآن بیگانه بوده‌اند ، تا چه اندازه با آن بی‌پروایی نموده‌اند.


[دنباله‌ی این گفتار را فردا ساعت 16 بخوانید.]



👇

پابرگیها :

1ـ پرچم هفتگی شماره‌ی چهارم. ـ و

2ـ خواست علما از ظنی‌الدلاله (در برابر قطعی‌الدلاله = روشن و مسلّم) آنست که سخنان قرآن ناروشنست و یک معنی از آن فهمیده نمی‌شود. ـ و

3ـ قُل لَّا أَقُولُ لَکمْ عِندِی خَزَائِنُ اللَّهِ وَلَا أَعْلَمُ الْغَیبَ

4ـ وَقَالُوا لَوْلَا أُنزِلَ عَلَیهِ آیاتٌ

5ـ قُلْ إِنَّمَا الْآیاتُ عِندَ اللَّهِ وَإِنَّمَا أَنَا نَذِیرٌ مُّبِینٌ

6ـ وَقَالُوا لَن نُّؤْمِنَ لَک حَتَّى تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الْأَرْضِ ینبُوعًا أَوْ تَکونَ لَک بیت من زخرف ...

7ـ سبحانک هل کنت الا بشرا رسولا

8ـ وَاتَّقُوا یوْمًا لَّا تَجْزِی نَفْسٌ عَن نَّفْسٍ شَیئًا وَلَا یقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ

9ـ فَمَن یعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَیرًا یرَهُ وَمَن یعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا یرَهُ

10ـ حب علی حسنة لا یضر معها سیئة

11ـ من بکی او ابکی او تباکی وجبت له الجنة

🌸

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 1 : درباره‌ی «جهان و انسان» ، بند 11 : انسانها همه‌ از یک ریشه‌اند.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

📘 کتابهای دسته‌ی ادبی

🖌 احمد کسروی



📘 ادبیات منظوم ایران

📘 حافظ چه میگوید؟

📘 خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟

📘 داوری توده درباره‌ی شعر در ایران

📘 در پیرامون ادبیات

📘 در پیرامون شعر و صوفیگری

📘 سخنرانی کسروی در انجمن ادبی

📘 شعر در ایران

🔶 بی‌احترامی‌های آخوندها به قرآن

🖌 احمد کسروی

🔸 تکه‌ی چهار از پنج


2ـ آنان با قرآن صد نافرمانی نموده‌اند

اینان چنانکه با قرآن بیگانه بوده‌اند ، با دستورهای آن صد نافرمانی نموده‌اند. قرآن کتاب بت‌شکن بوده و پیغمبر اسلام نبرد بزرگی با بت‌پرستی کرده. خواست قرآن یکی این می‌بوده که جز خدا بکسی پرستش نرود ، و کسی دست دارنده در کارهای جهان شناخته نگردد. از اینسو ما می‌دانیم که اینان چه بتهایی را می‌پرستند و چه کسانی را دست دارنده در کارهای خدا می‌شناسند. شهری یا دیهی نیست که یک یا چند بتخانه در آن نباشد.

یکی فرمانبرداری از «اولوالامر» (یا خلیفه) بوده و ما نیک می‌دانیم که اینان با خلفای اسلام چه رفتاری داشته‌اند. نافرمانبرداری بجای خود که صد زشتگویی به بهترین خلفای اسلام روا داشته‌اند.

امام علی‌بن‌ابیطالب که اینان بدروغ خود را پیروان او می‌نامند با سه خلیفه که پیش ازو می‌بودند با نیکی و خوشی زیست و هیچگاه بکشاکش و گفتگو با آنان برنخاست.

اینان از بدنهادی که دستاویزی پیدا کنند و به بزرگان اسلام زباندرازی و بیفرهنگی نمایند ، دشمنی میانه‌ی آن امام با سه خلیفه انداخته صد داستان دروغ و زشت ساخته در کتابهاشان نوشته‌اند. بلکه بیباکی را بجایی رسانیده‌اند که دست در قرآن برده به بسیاری از آیه‌ها جمله‌هایی افزوده‌اند. گذشته از آنکه دو سوره‌ی جداگانه ساخته درمیان سوره‌ها جا داده‌اند.

من ننگم می‌آید در این باره بسخن آشکاری پردازم و بی‌احترامیهایی را که این گروه با قرآن کرده و دستبردهایی که در جمله‌های قرآن یا در معنی آیه‌ها بکار برده‌اند بی‌پرده یاد کنم. بهتر می‌دانم که در پرده بگزارم و بگذرم. (1)


[دنباله‌ی این گفتار را فردا ساعت 16 بخوانید.]



پابرگی :

1ـ تا سال بعد هم کسروی از پرده‌دری بازایستاد و از «شنایع شیعه» سخنی بمیان نیاورد. لیکن در 1324 که بار دیگر ملایان بکولیگری و هوچیگریها بلکه بجنایتهای تازه‌ای برخاستند در ماهنامه‌ی دی‌ماه آن سال آنان را «تهدید» کرده چنین نوشت :

«اگر این رفتارِ پست دنباله پیدا کند گذشته از سزایی که خواهند دید ما را ناچار خواهند گردانید که کتابی نوشته و بچاپ رسانیده و همه‌ی «شنایع» کیش آنها را که تاکنون بیرون نیفتاده و کمتر کسی آگاه گردیده بیرون ریزیم ... ما تاکنون نخواسته بودیم این پرده‌دری را بکنیم. ما بایای خود می‌دانیم که این کیش را ماننده‌ی دیگر گمراهیها از ریشه براندازیم. ولی هیچگاه نمی‌خواستیم «شنایع» آن را بی‌پرده سازیم. ولی اگر رفتار زشت این ناکسان دامنه پیدا کند بزودی چنان کتابی ، چه به عربی و چه به فارسی ، پراکنده خواهد شد».

دشمنان کسروی نیک می‌دانستند که اگر دروغسازیها و شورانیدن مردم عامی دنباله یابد ، او این تهدید را بکار خواهد بست و چون از بهره‌مندیهایی که از «نادان ماندن مردم» می‌یافتند نیز دست کشیدن نمی‌خواستند اینبود جز خاموش کردن او راه دیگری در برابر خود نمی‌دیدند. و مگر نه آنکه خاموشی او تنها با کشتنش شدنی بود؟!. از اینرو هراس از بی‌پرده گردیدن شنایع این کیش را باید یکی دیگر از انگیزه‌های ترور وی دانست.

این همچون روز روشنست که راهی که او بروی جهانیان گشاد ، کارش با گمراهیها نبردیدن و آنها را برانداختن و راستیها را بجای آنها نشاندن است. لیکن هر گمراهی‌ای که بآن پرداخت دکان یکمشت فریبکار مفتخور بود که کالایی جز فریب و نیرنگ و گمراهی نداشت : کیشهایی همچون صوفیگری ، شیعیگری و باطنیگری (اسماعیلیه) و دکان شعر و شاعری یا «ادبیات» و مسلکهایی همچون اروپاییگری.

پس شگفت نیست که همان فریبکاران و انگلهای توده بیشترین دشمنی را با او کرده و می‌کنند.


🌸

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 1 : درباره‌ی «جهان و انسان» ، بند 12 : جنگ را باید با بدیها کرد.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔶 بی‌احترامی‌های آخوندها به قرآن

🖌 احمد کسروی

🔸 تکه‌ی پنج از پنج


3ـ آنان قرآن را فالنامه می‌شناسند

یک نمونه‌ی روشنی از بی‌احترامیهای ملایان با قرآن استخاره کردن و دعا نوشتن از آنست. همه می‌دانیم که ملایان که مفت می‌خورند و مفت می‌زیند ، یکی از کارهایی که برای مردم انجام می‌دهند استخاره گرفتن از قرآن (و یا از تسبیح) ، و دیگری دعا نوشتن است.

ببینید تا چه اندازه نادانند که تاکنون زشتی استخاره و بیهوده بودن آن را ندانسته‌اند. خدا بمردم برای شناختن سود و زیان ، خرد و اندیشه داده ولی اینان برای آنکه بازارشان گرم باشد بمردم می‌گویند : اندیشه بکار نبرید ، خرد راه نیندازید ، بیایید ما با قرآن یا تسبیح از خدا برای شما شور خواهیم.

یکی نمی‌پرسد : مگر خدا در آنجا نشسته که شما هرچه بپرسید پاسخ دهد؟! کی چنین قراری با خدا گزارده شده؟! اگر کار اینست که مردم نیک و بد را از خدا بپرسند پس اندیشه و فهم و خرد برای چیست؟!..

آنگاه تنها بهره‌مندی که از قرآن شناخته‌اند یا همینست که استخاره کنند یا آنست که «و ان یکاد» و دیگر دعاها نویسند.

یک کتاب خدایی که دستورهای بسیار ارجدار درباره‌ی زندگانی می‌داد و آموزاکهای [=تعلیماتِ] بس سودمند درباره‌ی جهان و زندگانی دربر می‌داشت ، اینان از همه‌ی آنها چشم پوشیده تنها فال گرفتن و دعا نوشتن را شناخته کتاب خدایی را فالنامه و جادونامه گردانیده‌اند.

درباره‌ی ملایان تبریز همان پیشامد اخیر بهمن‌ماه [1322] و دو داستان دیگری که پیش از آن در تبریز رخ داده بهترین نمونه است که آنان بقرآن با چه دیده می‌نگرند و چگونه آن را افزاری برای پیشرفت کارهای دغل و هوسهای پست خود می‌شناسند. هر زمان که دولت به یک ملای دیهداری فشار آورد و مالیات چند ساله خواست ، و یا هر هنگام که گفتگوی موقوفات و گرفتن آن از دست موقوفه‌خواران بمیان آمد و یا هرگاه که از ملایان پرسشی رفت و از پاسخ درماندند ـ در چنین هنگامهاست که باید قرآن را افزار گردانند و دروغی بنام قرآنسوزانی بمیان اندازند و مردم وحشی را بوحشیگریها برانگیزند. اینست ارجی که آنان بقرآن می‌گزارند. اینست سودی که از آن می‌خواهند.

در همان تبریز اگر شما بمسجدها بروید خواهید دید همه مزبله است و در هر گوشه از ورق پاره‌های قرآن که با چرک و خاک آلوده گردیده توده‌ای هست. از هر کوچه‌ای بگذرید گدایان سراپا چرک و ناپاکی را خواهید دید که قرآنهای پاره و چرک‌آلودی را بدست گرفته با آوازهای ناخوشی و با لحنهای بسیار بدی ، با صد غلط قرآن می‌خوانند و آن را دستاویز گدایی خود گردانیده‌اند.

کتابهای بسیاری از فالنامه و زیارتنامه و مانند اینها هر کسی سوره‌هایی را از قرآن گرفته با فالها و شرک‌نامه‌ها درهم گردانیده کتابی پدید آورده‌اند.

نادانان شوم تاکنون آن را ندانسته‌اند که پاسداری[=احترام] با قرآن چیست. ندانسته‌اند که زشتترین ناپاسداری با قرآن همانست که آن را با فالنامه‌ها و شرک‌نامه‌ها درهم گردانند.

نادانان دین‌ناشناس ندانسته‌اند که یاران پیغمبر ـ همان مردانی که در راه پیشرفت قرآن و پایداری اسلام جانفشانیها کرده بودند ـ در زمان عثمان چون قرآن نسخه‌های گوناگون پیدا کرده بود یکی را از آنها که درستتر می‌بود برگزیده نگاه داشتند و بازمانده را برای آنکه مایه‌ی پراکندگی درمیان مسلمانان نباشد سوزانیدند و کسی آن را ناپاسداری با قرآن نشمرد. بلکه ناپاسداری با قرآن نگاه داشتن آن نسخه‌ها و مسلمانان را از هم پراکندن دانستند. ولی اینان ـ این نامسلمانان ، این بیدینان ـ از صد راه برای از هم پراکندن مسلمانان کوشیده‌اند ، بلکه چنانکه گفتیم از ساختن سوره‌ها و افزودن بآیه‌های قرآن نیز بازنایستاده‌اند و این را بی‌احترامی باسلام و قرآن نشمارده‌اند ، ولی اگر در پشت باطله‌ی قرآن عکس شیری بچاپ رسیده آن را دستاویزی گردانیده آن وحشیگریها را پدید آورده‌اند.

در تبریز یکی از کتابهایی که در کانون آزادگان سوزانیده شده «جامع‌الدَعَوات» بوده. این یک کتاب فال و جادو و طلسم است که بایستی سوزانیده شود. ولی چون نامش «جامع‌الدعوات» بوده عنوانی بدست بهانه‌جویان داده است.

گاهی نیز می‌گویند : در آن کتاب سوره یا آیه‌های قرآن بوده است. می‌گویم : نخست آنکه در تبریز بهنگام سوزانیدن هرچه سوره یا آیه بوده بیرون آورده‌اند و این را در همان هنگام بما آگاهی داده بودند. دوم بآن نیز نیازی نبوده است. برای قرآن بدترین بی‌احترامی همان می‌بوده که آیه‌ها و سوره‌ها و یا نام پاکْ‌آفریدگار در یک کتاب جادو و طلسم باشد و هرآینه آن سوزانیدن برای آیه‌ها و سوره‌های قرآن ، احترام بجا آوردن می‌بوده است. دیگران هر بهانه درست می‌کنند بکنند. ما نیک دانیم که با یک کتاب وَرجاوَند خدایی که پاسش می‌داریم چه رفتاری کنیم.

👇

جامع‌الدعوات و مانندهای آن را که بسوزانند این سوزانیدن درباره‌ی آن فالها و جادوها و طلسمها بمعنی بیزاری جستن ، و درباره‌ی آیه‌های قرآن آن را از یک جای ناسزایی بیرون آوردن و از یک بی‌احترامی رها گردانیدنست.

پرچم هفتگی ـ شماره‌ی چهارم ـ 19 فروردین ماه 1323


🌸