🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 1 : درباره‌ی «جهان و انسان» ، بند 13 : جدایی میانه‌ی ملتها بیش از جدایی میان خانواده‌ها نیست.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

📘 کتاب «راه رستگاری»

🖌 احمد کسروی



گفتار یکم : دین برآشفته و هم سست گردیده

گفتار دوم : دین چیست و برای چیست؟.

گفتار سوم : دین از چه راه بدست آید؟

گفتار چهارم : بآسانی توان مردمان را در یک راه گرد آورد

گفتار پنجم : آفریدگار

گفتار ششم : دو لغزشگاه

گفتار هفتم : راه دین جدا و راه دانش جداست

گفتار هشتم : جان و روان

گفتار نهم : جاویدانی روان

گفتار دهم : در پیرامون مادّیگری

گفتار یازدهم : مردان خدا

گفتار دوازدهم : زردشت و مانی

گفتار سیزدهم : پاکدینی

گفتار چهاردهم : فلسفه

گفتار پانزدهم : صوفیگری

گفتار شانزدهم : باطنیگری

گفتار هفدهم : خراباتیگری

گفتار هجدهم : یک دین و یک درفش

گفتار نوزدهم : آن نه دیندار است که بدلیل گردن نمی‌گزارد

گفتار بیستم : خدا را می‌خوانند و روی سخن با توانگران می‌دارند

گفتار بیستم و یکم : خدا هیچگاه جهان را بخود رها نخواهد کرد

گفتار بیستم و دوم : آیین زندگانی

گفتار بیستم و سوم : باید هر کس باندازه‌ی شایستگی و کوشش خود از زندگی بهره یابد

گفتار بیستم و چهارم : آموزگاران و فرهیختاران


🌸

«ششم : یکی از زشتکاریهای شیعیگری بردن استخوانهای مردگان (مردگان پولدار) بکربلا و نجف و قم و مشهد می‌باشد. این کار چندان زشت و بیخردانه است که من نمی‌دانم چه نامی بآن دهم و با چه زبانی بنکوهم. کسی که مرده است باید تن او را سوزانند و یا در زیر خاک نهان گردانند که از بوی بدش آزاری بمردم نرسد ، ولی آنان مرده را در یک قوطی بروی زمین نگه می‌دارند ، و لانهای برایش چنان می‌سازند که بویش بیرون آید و بدینسان مایه‌ی آزار مردم می‌گردند ، و چون یک سال ـ بیش یا کم ـ گذشت ، استخوانهای او را در یک قوطی دیگری گزارده بار می‌کنند و رو به «عتبات ‌مقدسه» راه می‌افتند.
این کار گذشته از آنکه مردم‌آزاریست و چه‌بسا مایه‌ی پراکندن بیماریهایی باشد ، خود نشانی از نافهمی و دُژآگاهی شیعیان و ملایان است. خدا می‌داند تاکنون چه رسواییها از این راه برخاسته است. در زمانهای پیش که عثمانیان گاهی بجلوگیری پرداختندی بارها رخ‌ داده که استخوانها را خرد کرده و در توبره‌ی اسب ریخته خواستهاند نهانی از مرز گذرانند و دانسته شده و مایه‌ی رسوایی گردیده.
این کار را چرا می‌کنند؟!.. بآن استخوانها چه کاری هست که از این شهر بآن شهر می‌کشند؟!.. اگر از خودشان بپرسید یکی خواهد گفت ‌: یک درِ بهشت ، از کربلا یا از نجف یا از قم است و مردهای که در آنجا خوابیده همانکه بوق دمیده شود و برخیزد یکسره به بهشت خواهد رفت. دیگری خواهد گفت : مردهای را که در قوطی گزاردهاند و به نجف یا بکربلا خواهد رفت ، از فشار گور ایمن باشد. دیگری خواهد گفت : ما گناهکاریم و بآن آستان پناهنده می‌شویم. یا خواهد گفت : ما سگیم و خود را به نمکزار میاندازیم.
با این بهانههای سستی ، بکاری بآن زشتی و زیانآوری برمی‌خیزند و آبروی یک تودهای را بباد می‌دهند. اروپاییان که ایرانیان را دُژآگاه و بیابانی می‌خوانند آیا این دلیل استواری در دست آنان نخواهد بود؟!.. اروپاییان نه ، خودمان اگر شنیدیمی که مردمی با استخوانهای مردگان چنان رفتاری می‌کنند آیا دُژآگاه و پستشان نشماردیمی؟!..». (ص109)
👇

کوشاد تلگرام : یکی از خوانندگان ما یک خبر و یک کلیپ برای ما فرستاده که همبسته است به دو تکه‌نوشته‌ی زیر از کتاب داوری. از این خواننده‌ی گرامی سپاسگزاریم.

«از گنبدهای امامان در کربلا و نجف و مشهد بارها دعوای «معجزه» کرده‌اند. پیش از زمان مشروطه در هر چند سال یک بار ، از کربلا یا نجف آگاهی رسیدی : فلان شب نورباران شده ، فلان کور بینا گردیده ، فلان لنگ پا گرفته. اینها را با تلگراف آگاهی دادندی و در شهرهای ایران چراغان رفتی. باید از جنبش مشروطه‌خواهی در ایران و عثمانی خشنود بود که جلو‌ این «معجزه»سازیها را گرفت.
هر کسی که از ایرانیان یا از دیگران بکربلا رود و بیاید کمتر رخ دهد که دروغهایی همراه نیاورد. زمانی که خردسال می‌بودم بارها شنیده بودم : در کربلا مرغی هست آشکاره گوید : «کشته شد حسین». دروغی باین آشکاری بسر زبانها بود و کنون هم هست ...». (ص 85)

دوم ، خبری است که در زیر می‌آید.
👇

(همبسته با نوشتار بالا)
.

🔶 سخن دروغی که باید از آن پرهیزید

🖌 کانال تلگرامی پاکدینی

🔸 تکه‌ی یک از سه


کوشاد تلگرام : سرچشمه‌ی یک دروغ هرچه باشد ، برخی سیاستها را سودمند می‌افتد و همانها به پایداری و رواج هرچه بیشتر آن می‌کوشند.

درباره‌ی زندگانی و کوششهای احمد کسروی سخنان ناراست بسیار گفته شده. برخی از آنها براستی داستان «خسن و خسین هر سه دختران معاویه» می‌باشد.

یک دسته از این ناراستها از روی سرسری خواندن ، یا نخواندن و به شنیده‌ها بس کردن است. یک دسته‌ی دیگر از روی پنداربافی است. ولی یک دسته نیز از روی خواستها و سیاستهای پلیدی بمیان آمده است.

در زنده بودن کسروی دروغ کم نساخته پندار کم نبافته بودند. آگهی زیر که در ماهنامه‌ی دی‌ماه 1324 چاپ شده یک نمونه از آنهاست.


🔸 50000 ريال جايزه 🔸

«بتازگی يك آگهی از سوی بدخواهان انتشار يافته كه سراپا دروغ و تهمت است.

از جمله در آن آگهی يكی از تهمتها اين عبارتست كه بمن نسبت داده‌اند و عيناً نقل می‌شود : «در كتابهای خود تصريح میكند كه قرآن در هر جا كه باشد بايد آن را نابود كرد اگرچه با سوزانيدن باشد». من هميشه نوشته‌ام «قرآن كتاب آسمانی است» ، «قرآن نزد ما ارجمند است». آنها در عوض ، آن عبارت شرم‌آور را بمن نسبت می‌دهند و من برای آنكه دروغگويی آنها را بهمه‌ی جهانيان ثابت كنم بوسيله‌ی همين نوشته كه با امضای خودم چاپ خواهد شد تعهد می‌كنم كه اگر كسی چنان عبارتی را درباره‌ی قرآن در نوشته‌های من پيدا كرد و نشان داد پنجاه‌هزار ريال (پنج‌هزار تومان) بآن كس دادنی باشم و باين تعهد خود خدا را گواه می‌گيرم.

كسانی كه آن آگهی را نشر كرده‌اند بگويند اين عبارت در كدام كتابست و پس و پيش آن چيست؟.

احمد كسروی»

***

کسانی که از داستان قتل کسروی آگاهند نیک می‌دانند که ملایان از سال 1322 چنان دروغی را از منبرها به زبانها انداختند که پیداست خواستشان جز شورانیدن مردم عامی و نادان نبود. نیز می‌دانند که آن دروغ در پرونده‌سازی برای او چه اندازه تأثیر داشت و سرانجامِ چنان پرونده‌ای در سال 1324 بکجا انجامید. اینها را نیک می‌دانند. نیک می‌دانند که ملایان از رهگذر مردم نافهمِ عامی بود که پیش بردند. امروز نیز مانند آن دروغسازیها در کارست.

درباره‌ی دروغ سازانی که مزدور سیاستهایند به هیچ سخنی نیاز نیست. آنان خواستهای شومی را دنبال می‌کنند و دلهاشان سخنان ما را نخواهد پذیرفت. از آنسو ، سرسری‌خوانان و پنداربافان جلو نیامده‌اند تا نوشته‌های او را نیک بخوانند و راستی را دریابند.

در حکومت ملایان یک دروغی از زبان احمد کسروی ساخته شده که دانسته نیست از همان آغاز سیاست پلیدی در کار بوده یا نه ، ولی می‌توان بدگمان بود که دستهایی در کار بوده و هست تا از پایداری و رواج آن نکاهد.

آن دروغ پست اینست : «ما یک حکومت به ملایان بدهکاریم».

اگر ما بدگمانی به دل راه نداده فرض کنیم سیاستی پشت چنان دروغی نیست باید گفت کسانی همین اندازه که شنیده‌اند کسروی در کتاب شیعیگری ، به دعوای (مدعای) حکومت کردن ملایان پرداخته و از زیانهای آن دهها سال پیش از آنکه ما گرفتار چنان حکومتی شویم سخن رانده ، از همان شنیده‌ها به جمله‌بافیهایی بنام او برخاسته‌اند.

بافندگی اینان مانند آنست که «در يكـی از دبستانهـا آمــوزگاری بشاگــردان سه واژه‌ی «ناصرالدين‌شاه» و «حاجي‌ميرزا آقاسی» و «وزير» را نوشته دستور داده بود كه از آن سه واژه جمله‌ای پديـد آورنـد و بيشتری از شاگـردان كه تاريـخ نمی‌دانستند انـديشه‌شان بجـای ديگـر نرفتـه چنين نوشتـه بودنـد : «وزير ناصرالدين‌شاه حاجی‌ميرزا آقاسی را كشت». يا «ناصرالدين‌شاه وزير خود حاجی‌ميرزا آقاسی را كشت»».

این کسان نیز به چنان جمله‌بافیهایی برخاسته و آن دروغ را از بس گفته‌اند به ویکی پدیا نیز راه یافت و در شناسایی کسروی بکار برده بود.

کسانی این را باور کرده ، از خود تفسیرهایی افزود‌ه‌اند. برخی نیز آن را دلیلی به دانش و پیش‌بینی درست کسروی گرفته‌اند! ولی از این دروغ و تفسیرها نتیجه‌ای جز زیان بدست نمی‌آید. این زیانست که ما را وا‌داشت در این باره شرحی بدهیم.

کسروی جز گفتارهای پیمان و پرچم تنها شش کتاب در پیرامون شیعیگری نوشت تا زیانهای این کیش را نشان دهد و کسان بافهم و خرد و سپس دیگران را از پیروی این کیش بازدارد. در کتاب شیعیگری که چهار گفتار دارد یک گفتار (زورگوییهایی که ملایان می‌کنند) بیش از همه درباره‌ی دعوای حکومت ملایان و مفتخوری آنهاست.




👇

پس از زمینه‌هایی که در پیمان و پرچم برای معنی دین فراهم آمد و ایرادهایی که به کیشها از جمله شیعیگری گرفته شد ، کسروی در روزنامه‌ی پرچم از این دعوای نیمه نهانِ ملایان پرده برداشت. سرانجام در کتاب شیعیگری و سپس در کتابهای داوری و همچنین «دولت بما پاسخ دهد» باز به آن دعوا پرداخت :

«این یک دعوای بسیار بزرگیست که ملایان می‌کنند و زیان آن نیز بسیار بزرگست. خود شیعیگری با زیانهایش یکسو ، و این دعوای ملایان و زیانهایش یکسوست. ... یکی از کارهای بزرگی که باید در ایران به انجام رسد آنست که بیپایی آن دعوا روشن گردد ، و این اندیشه‌های شوم و زهرآلود از دلهای مردم بیرون آید. باید در این باره به نبردهای سختی پردازیم و از هیچ کوششی بازنایستیم».

از اینگونه سخنان‌ که می‌توان بی‌پایی آن دروغ را دریافت ، در نوشته‌های او فراوان یافت می‌شود. از جمله در گفتاری بنام «كار ما با اینها چه خواهد بود؟.» (پرچم نیمه‌ماهه ، نیمه‌ی یکم مرداد 1322 ، ص 382) پس از آنکه کار ملایان و دیگر پیشوایان کیشها را با کار راهزنان به سنجش می‌کشد می‌نویسد :


«... شاهسون اگر كسی را لخت كرد جبران آن آسانست. ولی اینان چون مردم را گمراه می‌گردانند چاره‌اش بسیار دشوار است. اینست بدی آنان ده برابر بدی شاهسون بلكه فزونتر از ده برابر است. اكنون شما بیندیشید كه ما به راهزنان شاهسون با چه دیده می‌نگریم ، و چه كیفری بهر آنان می‌خواهیم به اینان باید كیفری بالاتر از آن را خواست.

هنوز داوری ناانجام است. اگر راستی را بخواهیم باید این كسان را با زیانهایی كه به توده‌ها می‌رسانند ، نه با شاهسون ، بلكه با میكروبهای بیماری ، با جانوران گزا ، با مارها و کژدمها به سنجش گزاشت. چنانکه در آفرش میکربها و جانوران گزا رخ داده كه بدیهای جهانند و هر نیكخواهی باید به نابودی آنها كوشد ، در همان آفرش ، درمیان آدمیان نیز ، اینگونه مردان پست‌اندیشه و بی‌ارج پدیدار گردیده ، كه در راه هوسهای كوچك خود چشم از نیكی جهان و خرسندی جهانیان می‌پوشند ، و در هر كاری همین كه اندك زیانی بهر خود گمان می‌برند ، با آن به دشمنی می‌پردازند ، اگرچه مایه‌ی پیشرفت جهان و جهانیان باشد ، و چنانكه می‌دانیم بسیاری از آنان همچون مار و كژدم از نیش زدن و زهر فروریختن لذت می‌برند ، و یا همچون سگان هار از گزیدن و زخم رسانیدن بازنمی‌ایستند.

ما می‌خواهیم یاران ما این داوریها را بكنند و درباره‌ی این كسان اندیشه خود را راست گردانند. می‌خواهیم نیك بدیده گیرند كه ما از دور و نزدیك دست به هم داده و رنجها به خود هموار كرده ، بی‌آنكه بهر خودمان سودی بدیده گیریم ، تنها به نام آنكه خواست خدا در جهان پیش رود ، و جهانیان به یك زندگانی بهتر از این رسند ، و در آن میان این توده‌ی بدبخت نیز كه ما خودمان از آنیم از گرفتاریهای خود رها گردد و همچون دیگر توده‌ها آزاد و سرفراز زندگی كند ـ به یك كوششهای بزرگی برخاسته‌ایم ، و آن كیشها و دسته‌بندیها و پیشروان و پیروان آنها یك سدی در برابر ما می‌باشند ، و ما اگر چاره‌ای به این سد نكنیم همه‌ی كوششهامان بیهوده گردیده و نتیجه‌ای بدست نخواهد آمد ، و این را بیندیشند كه چگونه باید این سد را بشكنیم ، و چگونه باید این جلوگیر را از میان برداریم ، می‌خواهیم نیك بیندیشند كه كار ما با آنها چه خواهد بود».


آیا از این سخنان کدام اندیشه برمی‌آید : اینکه باید کوشید تا دیر نشده به «نبردهای سختی پردازیم و از هیچ کوششی بازنایستیم» یا اینکه دست روی دست بگزاریم تا ملایان حکومتی را که به آنها «بدهکاریم» بدست آورند و دهه‌ها بر ما حکومت کنند ، چرا که بدینسان بدهی خود را پرداخته خواهیم بود؟!..

جز اینها شواهد و قرائن بسیاری در کارست که از روی آنها بتوان راست یا دروغ آن سخن را دانست. با بودن چنان نوشته‌ها و شواهد و قرائنی ، جای افسوس بسیارست که گذشته از مردم عادی ، کسان شناخته شده‌ای آن دروغ (یا بهتر بگوییم اتهام) را از زبان کسروی باز‌گفته‌اند.

بارها در همین کانال گفته‌ایم که این جز یک دروغ رسوایی نیست بلکه اتهام نامردانه‌ای به کسرویست. هم پرسیده‌ایم چرا جای سخنی را که از کسی نقل می‌کنند نشان نمی‌دهند؟!.. آیا همین نشان دغلکاریشان نیست؟! آیا این ساخته‌کاری با چه معیاری سازگارست ـ با آدمیگری ، با دین ، با دمکراسی با اصول ژورنالیزم ، با کدام یک؟!


🌸

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 1 : درباره‌ی «جهان و انسان» ، بند 14 : هر کاری را باید از راهش و با وسایلش کرد.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔶 سخن دروغی که باید از آن پرهیزید

🖌 کانال تلگرامی پاکدینی

🔸 تکه‌ی دو از سه


یکی از آن بافندگان چون می‌دانسته اگر بگوید کسروی چنان سخنی را نوشته ، یخه‌اش را گیرند و پرسند : «در کجا نوشته؟!.». اینبوده گفته یکی از کسانی که در نشستهای کسروی شرکت می‌کرده این را گفته!.

شنیدنی‌تر آنکه ویکی پدیا هم زمانی آن نقل قول بی‌پا را در شناسایی کسروی آورده بود.

با آنچه گفته شد شما ببینید اگر کسروی چنان سخنی را در نشستی از یارانش بزبان می‌آورد آیا آنها نمی‌گفتند : «شما که چنان کتابهایی نوشته و چنان سخنانی رانده جوانان و یاران را به کوششهای بزرگی که در پیش است راه می‌نمودی ، آن سخنان کجا و این سخن کجا که مردم ایران به ملایان یک حکومت بدهکارند؟!»

تنها این دروغ نیست ، خیره‌رویانی چشمها را بسته هرچه خواسته‌اند ـ بشرط آنکه در نکوهش ملایان یا شیعیگری باشد ـ به او نسبت داده‌اند. چندین سخن ازو در فضای مجازی در گردشست که همه ساختگی است. همه میوه‌ی گستاخی و سیاهکاری سازندگانش است. روی دروغگویان سیاه باد!

لیکن باید دانست زیان این دروغ (بدهی به ملایان) بیشتر از آن دیگرها است.

مردان بیدرد بجای آنکه نوشته‌های او را بخوانند و به روشنی اندیشه‌هاشان کوشند ، نشسته دروغهای رسوا بنام او می‌سازند و این را کوشش سیاسی شمارده بنام او به دیگران برتری می‌فروشند. از همه‌ی سرفرازیهای زندگی همین خودنمایی و برتری‌فروشی را یاد گرفته به آن می‌کوشند. براستی جای افسوس بسیارست و باید از خود پرسید : کسانی که پیشرفت سیاست خود را در چنین دروغسازیهایی می‌بینند اگر روزی به قدرت دست یابند از چنین پلیدیها دست بازخواهند داشت؟! آیا چنین گمانی توان برد؟!

سیاستی که گمان می‌رود در پراکندن این دروغ بکار رفته بکنار ، آیا مردمی با چنین سستی و فهمی که هرچه می‌شنوند نجسته و نسنجیده باور می‌کنند ، چه آینده‌ای خواهند داشت؟!.

بارها گفته‌ایم چنین سخنی با کوششهای خستگی‌ناپذیر و جانفشانانه‌ی او سازش ندارد. با نوشته‌هایش سازش ندارد. سراسر نوشته‌های کسروی در زمینه‌ی ملایان و شیعیگری نتیجه‌اش آنست که : «ای مردم ایران باید بکوشید و زنجیرهای بندگی از این کیش را هرچه زودتر از دست و پایتان باز کنید». آیا در چنین حالی به پراکندن آن دروغ چه نامی باید داد؟!..

نوشته‌های دیگر کسروی که زیانهای این کیش را بازمی‌نماید بکنار ، آیا او همین کتاب شیعیگری را برای آن نوشته که مردم بدانند یک حکومت به ملایان بدهکارند؟! آخر این چه بیخردی یا نادانی سیاه است؟! پس اندیشه و خرد برای چیست؟! یکی چرا نیندیشد که یک نویسنده اگر خواستش انتقال چنان معنایی بوده دیگر چه نیاز بود کتابهای پرخطری در آن باره بنویسد؟! چه نیاز بود که پس از ترور یکم ، از پا ننشسته پافشارانه‌تر و دلیرانه‌تر بکوششها ادامه داده جانش را به خطر اندازد؟!

یکی چرا نباید بیندیشد که این سخن به استواری حکومت ملایان می‌انجامد و نباید آن را بکار برد؟!ـ (چه گفته‌ی احمد کسروی باشد و چه نباشد).

ملایان چه شادمانند که این سخن پراکنده می‌گردد و بگوشها می‌رسد. راستی را این دروغ برای آنان چه سرمایه‌ی بزرگی است و چنین می‌نماید که کوشش‌های کسروی را از اثر انداخته باشند.

او خود این دروغسازیها را پیش‌بینی کرده گفته است : «سخنان من اینهاست که می‌نویسم بآنچه دیگران از زبان من گویند ارج نگزارید». (پیمان سال پنجم ، شماره‌ی دهم ، ص 409 / 510409)

یکی نیست بپرسد : همان کتاب شیعیگری را اگر نیک خوانده بودید این می‌فهمیدید که در آنجا مردم و دولت را هشیار دعوای نهانی حکومت ملایان می‌گرداند تا فریب سخنان نیرنگ‌آمیز آنها را نخورند ، پس چه جا دارد که به مردم بگوید «شما یک حکومت به آخوندها بدهکارید»؟!

افسوس از این نادانیها ! افسوس!.


👇

.
🔸 پنجاه‌میلیون تومان یا 1000 دلار جایزه 🔸

چون کسان بسیاری آنچه را می‌شنوند بی‌آنکه جستجو کنند و بسنجند و چنانکه در این باره دیده شده باور هم می‌کنند ، ما پیش از هر چیز خواستاریم آنهایی که این دروغ را بنام آن یگانه‌مرد یاد می‌کنند ، جای آن را در نوشته‌های او نشان دهند. ما خواستاریم نه در این باره بلکه در هر باره‌ای مردم جستجوگر باشند و باری در انتشار سخن و پیام در پیامرسانها نخست بجستجوهایی بپردازند و هر چیزی را به آسانی در دل جا ندهند. خواستاریم که این را یک مسئولیت اجتماعی بدانند.

ما کاری کرده‌ایم که کمتر دسته‌ی سیاسی در ایران کرده. نوشته‌های او را از یکایک شماره‌های پیمان تا همه‌ی شماره‌های پرچم روزانه ، نیمه‌ماهه و هفتگی و همه‌ی کتابهای او در کتابخانه‌ی کانال تلگرامی گزارده‌ایم. اینست جای هیچگونه دشواری برای جستجو بازنمی‌ماند. این کار این نیکی را داشته که هر سخنی ازو که جایش را ننویسند ، درزمان دانسته خواهد شد که راست است یا نه.

اکنون برای آنکه جلو زیانهای این دروغ را بگیریم اعلام می‌داریم اگر کسی توانست جای آن جمله یا هر سخنی را که چنان معنایی دارد در نوشته‌های او بما نشان دهد ، ما آماده‌ایم معادل 1000 (هزار) دلار بعنوان جایزه به او بدهیم و فزون بر آن آماده‌ایم که این کانال را بیکبار ببندیم. این را نیز می‌افزاییم که این جایزه برای مدت محدودی نیست و برای همیشه است.

آن دروغ اینست : «ما یک حکومت به ملایان بدهکاریم».

🌸

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 1 : دین شناختن حقایق و زیستن از راه خرد است.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔶 سخن دروغی که باید از آن پرهیزید

🖌 کانال تلگرامی پاکدینی

🔸 تکه‌ی سه از سه


آنچه ارجدارتر است اینکه این سخن چه زیانی دارد که ما برای چندمین بار یاد آن کرده و بر دروغ بودن آن پا می‌فشاریم.

چگونگی اینکه چون ایرانیان این را عادت خود گرفته‌اند که بجای کوشش تماشاچی حوادث باشند ، این دروغ به کسانی خوش می‌افتد که بخود یا دیگری نویدِ روزگار نیکبختی دهند. نوید داده بگویند : چنانکه کسروی پیش‌بینی کرده ما باید این بدهی را می‌پرداختیم و اکنون در کار پرداخت آنیم و نتیجه بگیرند این بدهی که بسر رسد روزگار خوشیها آغاز خواهد شد.

این نتیجه‌ از آن دروغ از دیده‌ی زیان و آسیب ، فرقی با آن باور شیعیان ندارد که جهان پیاپی رو به ستم و بیدادگری می‌رود تا اینکه امام زمان از نهانگاه بیرون آید و ستمگران و بیدادگران را تار و مار کند و بساط عدل بگسترد. چنین افسانه‌ی دروغی مردم را به یک رستاخیز پنداری (خیالی) امیدمند گردانیدن و ایشان را بجای کوشیدن به انتظار واداشتن است.

چنانکه این باور ، شیعیان را به «انتظار کشیدن» و تنبلی و چاره‌جویی نکردن می‌راند ، همچنان آن دروغ نیز مردمان ساده‌دل را به انتظار و تحمل سختیها و تماشاچیِ حوادث بودن می‌راند. ریشه‌ی هر دو باور بیدردی ، نومیدی و سستی است.

پس نخست احتمال که چنان دروغی ساخته و رواج یافته اینست که برخی بیدردان برای دلخوشی خود و دیگران از آن نتیجه می‌گیرند که حکومت ملایان رفتنی است ، به کوششی نیاز نیست ، کافیست (زمان بگذرد) ایرانیان بدهی خود را بپردازند! بیدردانه می‌پندارند همه‌ی بدبختیها با صبر به نیکبختی بینجامد. شاعرشان هم گفته : صبر و ظفر هر دو دوستان قدیمند ...

از روی همان بیدردی و دروغگوییست که معین نمی‌کنند چه زمانی این بدهی بسر خواهد رسید! اگر به چنان کسی برخوردید باید ازو بپرسید : گیریم این سخن را مرد بزرگی رانده ، آیا ما نباید با خرد خود داوری کرده این بدانیم که تا ما خود نکوشیم نیکبخت و رستگار نخواهیم گردید؟! کجا بوده که گذشت زمان بسود یک مردم بیدرد و ناهشیار بسر آمده؟! آنگاه ، این حکومت چه مدت باید بپاید تا «بدهی مردم» پرداخته گردد؟!..

احتمال دوم آنست که کسانی ‌با چنان دروغی خواسته‌اند بفهمانند ایرانیان هرچند از زیانهای ملایان و حکومتشان می‌شنیدند باز باور نمی‌کردند و می‌بایست آن را بچشم می‌دیدند و با پوست و گوشت حس می‌کردند تا ماهیتش را دریابند. این بیشتر از راه برتری‌فروشی پیش می‌آید. برخیها به این بیماری دچارند که می‌کوشند مردم را از هر باره پست و نافهم نشان دهند. این کار را می‌کنند نه برای آنکه ایشان بخود آیند و چیزی یاد گیرند ـ چنین خواستی هرگز در مرامشان نیست ـ بلکه برای آنکه خود را جدا و بالاتر از دیگران گیرند و لذتها برند. به چنان کسانی باید گفت : بهتر نیست شما بجای برتری‌فروشی به روشن گردانیدن اندیشه‌های مردم بکوشید؟! ـ مردمی که آموزگاری جز ملایان بدخواه و مردمفریب نداشته‌اند.

احتمال سوم آنست که کسانی قیاس به نفس کرده آن دروغ را ساخته‌اند. روشنتر بگوییم : آنان زیانهای ملایان را از این کتاب یا دیگر نوشته‌های کسروی خوانده ولی فراموش کرده و یا نادیده گرفته بودند. چون گمان داشتند حکومت ملایان برای ایران رستگاری خواهد آورد ، از آنان هواداری یا چه بسا با آنان همدستی کرده بودند. اکنون از راه پشیمانی و سرپوش گزاشتن به رفتار خود آن دروغ را ساخته‌اند تا وانمایند که ما هرچه می‌کردیم سودی نمی‌داشت زیرا یک حکومت به آنان بدهکار بودیم و راهی جز پرداخت آن بدهی نبود!

چه بسا سازنده و پراکنده کنندگان این دروغ همانهایی بودند که پیاپی می‌گفتند : «این ملایان تا دو ماه دیگر رفتنی‌اند». چنانکه در آن گفته‌ مسئولیتی حس نمی‌کردند و به زیان چنان سخنی توجه نداشتند ، این دروغ را نیز از راه لاابالیگری و هُرهُری مذهبی ساخته‌اند.

به آنان نیز باید گفت : بهتر نیست شما زبان به اعتراف بگشایید و روشن بگویید که ماندگاری ملایان از آن بوده که یاریها از مردم نادان و نیز خود شماها دیده‌اند؟!.

چهارمین احتمال اینست که کسانی بویژه از ملایان و هواداران آنها این سخن را بسود خود دانسته‌اند که مردم باور کنند ملایان به این آسانی برافتادنی نیستند بلکه کسروی هم که برای نشان دادن زیانمندی شیعیگری از جان گذشت و آن را به آشکارترین زبانی نوشت ، خود برآن بوده که ایرانیان نخست باید یک بدهیِ حکومت به ملایان بپردازند تا آنکه پس از سالها بدبختی بتوانند از دست آنان برهند. (سالهایی که چون معین نکرده‌اند به هر درازی ممکنست).

در هر حال این سخنِ ساختگی زیانهای بسیاری داشته و دارد و از اینروست که ما پافشاریم که از این راه اثر آن را پوچ گردانیم.


🌸

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 2 : دین شاهراه زندگانی است.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔶 «ویکی‌فقه» چه می‌گوید ـ 1

🖌 کانال تلگرامی پاکدینی

🔸 تکه‌ی یک از چهار


حکومت ملایان در چهل و چند سال گذشته دهها بنگاه و سازمان نوپدید بنیاد گزارده است تا خواستهایش را پیش برد. بیشتر این بنگاهها برای «بدست گرفتن رشته‌ی اندیشه‌های مردم» می‌کوشند. این حکومت بودجه گزافی از بیت‌المال را صرف تبلیغات کرده و می‌کند. مهمترین تبلیغاتشان بیگمان برای ماندگاری شیعیگری و همدست گردانیدن شیعیان دیگر کشورهاست. بنگاههای یادشده نیز بایا دارند در این راه بکوشند. یکی از آنها «ویکی‌فقه» می‌باشد. این بنگاه ظاهری مانند یک انسیکلوپدی (دائرةالمعارف) دارد.

انسیکلوپدیها کتابهایی در چندین بلکه دهها جلد است که گروهی از دانشمندان و استادان فن می‌نویسند و خواست از آن اینست که درباره‌ی اَعلام یا نامهای ویژه که معمولاً در فرهنگها نیست یا جز شرح کمی نداده‌اند ، شرح بیشتر بدهند. کوشش می‌شود که آگاهیهای آنها به راستی هرچه نزدیکتر باشد تا آبرو و اعتبار بدست آورد. ویکی‌فقه هم ظاهر یک انسیکلوپدی دینی اینترنتی را داراست. در آن بیش از همه در جُستارهای دین و فقه و هر چیز دیگری که به اینها بستگی دارد نوشته‌اند.

ما نخواهیم توانست درباره‌ی راستی و درستی یکایک نوشته‌های آن داوری کنیم و نیازی هم به آن نیست. لیکن برای داوری کلی می‌توانیم جستار‌هایی از آن را که خود آگاهی درست داریم بخوانیم و از خواندنشان پی بریم که تا چه اندازه پایبند حقایق بوده‌اند. اینست ما سراغ نوشته‌های این بنگاه درباره‌ی‌ زندگانی و کوششهای احمد کسروی رفتیم. این معیار درخور اعتمادی ما راست که بدستیاری آن نوشته‌های ویکی‌فقه را بسنجیم. از آنسو ، چون این بنگاه زبان ملایان و حکومتشان است ، اینست داوری این بنگاه درباره‌ی احمد کسروی ـ کسی که ایرادهای فراوان به کیش آنان گرفته است ـ درخور آنست که به گفتگو گزارده شود و راست از ناراست آن دانسته گردد.

جا دارد ببینیم ملایان در پاسخ به ایرادهای او ، چه دارند بگویند؟!

امروز تکه نوشته‌ای‌ از این بنگاه آورده از خوانندگان خواستاریم نیک بسنجند و خود داوری کنند. چون این تکه نوشته ایرادِ ویکی‌فقه به سخنان کسروی درباره‌ی دین است ، نخست ببینیم او در این باره چه‌ گفته.

کسروی در «ورجاوندبنیاد» درباره‌ی دین چنین نوشته است :

«امروز معنی دین معلوم نیست ، و این خودش یک گرفتاری برای جهان شده. امروز تشکیلات چندی ـ از کیشهای زردشتی ، یهودی ، مسیحی ، و اسلام ـ در میان است و مسیحیگری و اسلام هر یک شاخه‌های پرشماری پیدا کرده و از هر کدام مذاهب بسیاری بوجود آمده است.

اینها پر از گمراهی و نادانی بوده و هر کدام از اینها در بی‌ارزشی همردیف بت‌پرستیهای چینیان و ژاپنیان و هندیان می‌باشد.

مردمانْ «دین» اینها را می‌دانند و از اینرو به دو دسته می‌باشند : یک دسته پیروان اینها که در نادانیها و گمراهیها فرورفته‌اند ، و بسیار کوته‌فکرند. دسته‌ی دیگر آنان که از اینها رمیده کاملاً از دین روگردان و فراری می‌باشند.

باید گفت : دین اینها نیست. زردشت و موسا و عیسا و پیغمبر اسلام برانگیختگانی (پیغمبر) بوده‌اند ، و هر کدام در زمان خود دینی بنیاد گذاشته‌اند. ولی به هر یکی از دینهای آنها صد گمراهی و نادانی درآمیخته و از هر یک مذاهب بیپای فراوانی بوجود آمده است. هر یکی از آنها پس از روزگاری اصل خود را از دست داده. علاوه بر این ، زمان پیش رفته و تغییرات بسیاری رخ داده و زمینه عوض شده است که خودِ اینْ موضوع جداگانه‌ای می‌باشد.

هرچه هست ، مذاهبی که امروز در جهان است و بنام «دین» خوانده می‌شود ، نه دین ، بلکه بیدینی هستند. زیرا دین برای آنست که مردمان به چنین نادانیها نیفتند ، و این طور از هم متفرق و پراکنده نشوند. اینها مردمان را از حقایق دور می‌کنند ، و تفرقه و پراکندگی بمیان ایشان می‌اندازند. نام خدا را ذلیل و خوار می‌کنند. خدا از آنها بیزار است. دین یک معنای ارجمند و بزرگی می‌دارد و خودش یک دستگاه خدایی است.

دین اینست که مردمان ، جهان و آیین جهان را نیک بشناسند ، و حقایق زندگی را بفهمند و اصل و گوهر انسانیت را بدانند ، و زندگی مطابق خرد بکنند.

... خدا به انسان خرد داده که تشخیص‌دهنده‌ی نیک و بد و شناسنده‌ی راست و کج می‌باشد. دین آنست که مردمان این حقایق را بشناسند و در زندگی خرد را راهنما بگیرند.

آنست که هر چیزی را همچون حرفه و داد و ستد و بازرگانی و کشاورزی و صنعت و زناشویی و زندگانی اجتماعی و حکومت و مانند اینها بمعنی درستش بشناسند و بمعنی درستش بکار ببرند.

اینها کارهای زندگی و هر کدام راهی است برای به چرخش درآوردن چرخ زندگانی. لیکن مردمان معنای راست و حقیقی اینها را کمتر می‌دانند ، و در هر یکی از آنها هوسها و نادانیهای خود را به میان می‌آورند.

دین آنست که هر کدام از اینها را بمعنی حقیقی آن بشناسند ، و در معنی راستش بکار بندند.


👇

آنست که به بهتر گردانیدن جهان کوشش کنند و تا می‌توانند از بدیها پاک کنند.

خدا این زمین را آفریده و بدست آدمیان سپرده تا آبادش کنند. دین آنست که مردمان این وظیفه‌ی خود را دریافته به بهتر گردانیدن جهان بکوشند و تا می‌توانند آن را از بدیها پاک کنند.

آنست که روانها نیرومند شده و جانها مطیع آنها ، و زندگی مطابق روان و درخواستهای آن باشد.

آدمی دارای دو سرشت یا گوهر است : گوهر جان و گوهر روان. زندگی او نیز به دو شکل می‌تواند باشد : یکی زندگی جانی که پیروی از جان و خواسته‌های آن کنند ، و هر کسی جز در پی امیال و هوسهای خود نباشد و با دیگران مبارزه کند که این شکل زندگانی جانوری است. دیگری زندگی روانی است که پیروی از روان و خواسته‌های آن کنند و هر کسی غم دیگران را بخورد و خیر همه را بخواهد ، جویای حقایق باشد ، و آبادی جهان و آسایش و امنیت مردم جهان را آرزو بکند ، و بجای مبارزه و کشاکش با دیگران به همکاری با آنان بپردازد که زندگانی شایسته‌ی انسان همین است.

دین آنست که روانها نیرومند و جانها مطیع آنها باشد و مردمان این زندگانیِ سزاوار روانی را پیش بگیرند.

آنست که هر کسی در خواسته‌های خود ، مقید به آسایش عموم باشد که آسایش خود او نیز در این است.

سرانجام دین آنست که آدمیان از آفریدگار جهان و خواست او ناآگاه نمانند ، و پی خواستهای بی‌ارزش خود را نگیرند». (ورجاوندبنیاد ـ بزبان عادی ، بخش دوم ، بند 1 ، 1322)


🌸

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 3 : جهان همیشه در پیشرفت است.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔶 «ویکی‌فقه» چه می‌گوید ـ 1

🖌 کانال تلگرامی پاکدینی

🔸 تکه‌ی دو از چهار


نویسندگان ویکی‌فقه نظر کسروی درباره‌ی دین را چنین بازمی‌نمایند :

1ـ «از دیدگاه کسروی تحکیم همبستگی ملی و اجتناب از پراکندگی ایجاب می‌کند که مردم از نظر باور و اعتقاد راهی روشن و واحد داشته باشند. ‌تشتت عقاید و تعدد کیش‌ها موجب پراکندگی مردم و تزلزل مبانی ملت است. ‌بنابراین ملتی که بخواهد به وحدت و یکپارچگی خود دوام بخشد ، باید یک دین واحد و خردمندانه داشته باشد. اما در جواب این سوال که چگونه می‌توان یک دین واحد و خردمندانه داشت می‌گوید : «بیایید ده تن و بیست تن فراهم نشسته خرد را پیشوا سازیم و معنی درست دین را دریابیم و کشاکش و پراکنده‌سخنی را کنار نهاده همگی یک دل و یک زبان باشیم و آنگاه دیگران را به سوی دین خوانیم.»».

2ـ «کسروی در تعریف دین حرف‌های ضد و نقیض زیادی می‌زند. ‌اگر بخواهیم در پیرامون همه‌ی نوشته‌های او به گفتگو بپردازیم و هر یک از کتاب‌های او را در این خصوص مورد بررسی و بحث قرار دهیم به نتیجه‌ی مثبتی نخواهیم رسید». ‌


1 ـ نخست باید دید جمله‌ای که از کسروی نقل کرده‌اند آیا در پاسخ به این پرسشست که «چگونه می‌توان یک دین واحد و خردمندانه داشت»؟!. آیا دعوای (=مدعای) آنها راست است؟!

این جمله از گفتار سیزدهم کتاب «راه رستگاری» آورده شده. در آغازِ گفتار معنی دین بکوتاهی آمده. پس از این دیباچه ، بنیاد شیعیگری را که با دین ناسازگار است ، بدینسان بازمی‌نماید :

«می‌دانم كسانی امامان را خواهند پرسید. می‌گویم : امام بمعنی پیشوا است. امام زنده‌اش امام است. از مرده امامی برنیاید. ...

این از ننگین‌كاریهای تاریخی است كه كسانی میانه‌ی امام علی‌بن‌ابیطالب و دیگر خلیفگان جدایی انداخته و به هواداری از ایشان بكشاكش برخاسته‌اند و ملیونها خون ریخته‌اند».


سپس به این می‌پردازد که امروز کیشهای گوناگونی همگی نام اسلام بخود دارند ولی هیچیک اسلام نیست. دین اسلام در هزار سال گذشته شاخه شاخه شده و کیشهای رنگارنگی از آن پدید آمده که پیروان آنها هر کدام باورهای جدایی را پی می‌کنند و اینست خود را از مسلمانان دیگر جدا می‌گیرند. نتیجه آنکه هواداران دین نتیجه‌ای از تبلیغ دین نخواهند گرفت. زیرا «یكی از خواستهای بزرگ دین گرد آوردن مردمان در یك راه و نگهداری ایشان از پراكندگیست». و این هم چیز کم‌بهایی نیست. سپس به استواری دلیل افزوده می‌نویسد :


«كسانی كه هواداری به دین می‌نمایند تنها باین بس می‌كنند كه ستایشهای پیاپی از پیغمبر اسلام و جانشینان او كنند و در روزنامه‌ها و مهنامه‌ها گفتارهای فراوان در این زمینه نویسند. این كاریست كه از سالها در مصر و عراق و سوریه و هند بفراوانی می‌كنند و در ایران نیز پیروی از آنان می‌نمایند. ...

ای درماندگان! شما هرچه ستایش از بزرگی پیغمبرتان می‌كنید بكنید. آن دینی كه او بنیاد نهاده كو؟!.. گیرم كه بیدینی از ستایشها تكان خورده و خواست دیندار گردد ، آن دینی كه باو خواهید آموخت كدام است؟!.. اینهمه كیشهای گوناگون آیا كدام یكی را باو خواهید آموخت؟!.. اینهمه پندارهای بیپا كه با دانشها سازش ندارد آیا چه پاسخی درباره‌ی آنها خواهید گفت؟!..

اگر كسی نیك سنجد این كارها پاكدلانه نیست ، و خود این كسان بیشتر سست‌باور و بیدینند. چیزی كه هست از این راه نان می‌خورند و یا از روی خودنمایی بنمایشهایی می‌پردازند. اگر از پی راستی بودندی این دریافتندی كه از این نمایشها نتیجه‌ای بدست نیاید و كار را از راهش دنبال كردندی.

شما باینان بگویید : «بیایید ده تن و بیست تن فراهم نشسته خرد را پیشوا سازیم و بمعنی درست دین راه یابیم و كشاكش و پراكنده‌سخنی را كنار نهاده همگی یكدل و یكزبان باشیم و آنگاه دیگران را بسوی دین خوانیم» خواهید دید چه پاسخهای بیخردانه می‌دهند ، و چگونه گردن از دلیل می‌پیچند و زورگویی می‌نمایند ، و چگونه هر كدام جز به پندارهای خود ارجی نمی‌گزارند و هر یكی جز خویش دیگران را گمراه می‌شمارند. كسانی كه خودشان گردن بدلیل نمی‌گزارند چشم دارند دیگران گفته‌های بیدلیل ایشان را بپذیرند. كسانی كه درمیان خود دو تن یكدل نیستند می‌خواهند دیگران را راه نمایند». (پایان گفتار)


👇

چنانکه دیده می‌شود روی سخن به کسانیست که با همه‌ی پراکندگیها که در میان مسلمانان است ، تبلیغ اسلام می‌کنند. این کارشان را وارونه‌کاری می‌شمارد. زیرا نمی‌دانند و توجه نمی‌کنند که دین برای جلوگیری از پراکندگی آدمیانست. اینان تو گویی پراکندگیهای فراوانی را که در میان مسلمانان است فراموش کرده‌اند و تبلیغ می‌کنند تا بیدینان روی به دین بیاورند. (این در جاییست که اگر تبلیغ شوندگان ببینند دین توانسته انبوهی از مردم پراکنده را ـ همچون عرب دوره‌ی جاهلیت ـ در یک شاهراه گرد آورد ، خود بزرگترین تبلیغ برای دین است. ولی امروز دینها ـ اسلام یا دیگران ـ بوارونه‌ی گذشته‌ی خود سرچشمه‌ی پراکندگیهای فراوانند). از اینجاست که کارهای آنان را پاکدلانه نمی‌شمارد. آنان را سست باور ، بیدین و روزی‌خور از راه تبلیغ دین و یا خودنما می‌داند. اگر اینان درپی راستیها بودند ، خود می‌فهمیدند که از این نمایشها نتیجه‌ای بدست نیاید و راه درست را دنبال می‌کردند.

سپس برای سخنش بدینسان دلیل می‌آورد :

«شما باینان بگویید : «بیایید ده تن و بیست تن فراهم نشسته خرد را پیشوا سازیم و بمعنی درست دین راه یابیم و كشاكش و پراكنده‌سخنی را كنار نهاده همگی یكدل و یكزبان باشیم و آنگاه دیگران را بسوی دین خوانیم» خواهید دید چه پاسخهای بیخردانه می‌دهند ، و چگونه گردن از دلیل می‌پیچند و زورگویی می‌نمایند ، و چگونه هر كدام جز به پندارهای خود ارجی نمی‌گزارند و هر یكی جز خویش دیگران را گمراه می‌شمارند. [مثال : باور شیعی درباره‌ی سنی و وهابی و همچنین باور آنها درباره‌ی شیعیان] ...».


با چنین حالی ، آیا می‌توان ویکی‌فقه را راستگو پنداشت؟! آیا این دغلکاری نیست که آن سخن را «در جواب این سوال که چگونه می‌توان یک دین واحد و خردمندانه داشت» وامی‌نماید؟! آیا نویسندگان آن بنگاه تا این اندازه از فهم نوشته ناتوان بوده‌اند که ما سخن پرتشان را به حساب نفهمیدن یا لغزش (اشتباه) بگزاریم؟!.. بوارونه ، آنها کسانی نیستند که این را نفهمیده باشند. بلکه در نوشته‌شان جز دغل بکار نرفته است.

و خواستشان از این دغلکاری آن بوده است که چون خواننده همینکه با آرمان «یک دین ، یک ‌درفش» کسروی آشنا گردد بیدرنگ از خود خواهد پرسید : «راه رسیدن به آن چیست؟!» ، پس نیرنگی بکار برند و سخن او را که در زمینه‌ی دیگریست بجای پاسخ به این پرسش جا زنند تا خواننده چنین نتیجه گیرد که کسروی جز یک اندیشه‌ی ساده‌دلانه‌ای برای رسیدن به چنان آرمان بزرگی نداشته. اینست راه نموده گفته است : «بیایید ده تن و بیست تن فراهم نشسته خرد را پیشوا سازیم و بمعنی درست دین راه یابیم». از این مونتاژ فریبکارانه نیز سود جسته خواسته‌اند سخن بیدلیل و پرت پس از آن را (کسروی در تعریف دین حرف‌های ضد و نقیض زیادی می‌زند) پیش آورده بخورد خواننده بدهند. رویهم‌رفته این رفتارهاشان جز نامردی و خاک بچشم خواننده پاشیدن نیست.


🌸

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 4 : باید جنبشی نیز در زمینه‌ی دین بوجود بیاید.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔶 «ویکی‌فقه» چه می‌گوید ـ 1

🖌 کانال تلگرامی پاکدینی

🔸 تکه‌ی سه از چهار


اینها در حالیست که کسروی برای چنان آرمانی (یک دین و یک درفش) سالها کوشید و راه پاکدینی را هموار کرد. او حقایق دین را بازنمود و نشان داد پراکندگیهای دینی (یا کیشها) از معنی دین بسیار دورند. اینجا مجال پرداختن به چنان زمینه‌ی دامنه‌داری نیست. همین اندازه باید گفت که دین را به معنی درست آن بازگردانید و نشان داد که کیشهای امروزی جز دکانهای فریب و گمراهی نمی‌باشند. گذشته از آنکه مردمان را از کار زندگانی نیز بازمی‌دارند.

چون نوشته‌های او دین به معنی درست آن را نشان می‌دهد و از آنسو در شیعیگری دین جز به معنی نمایشهای بیخردانه‌ی محرم و زیارت و گنبدپرستی و یاوری خواستن از مردگان و آنها را شریک کارهای خدا گردانیدن و انتظار ظهور امام ناپیدا را کشیدن و اینگونه بیخردیها نیست ، از اینرو از نوشته‌های او در زمینه‌ی دین جز رسوایی بهره‌ی شیعیان نمی‌گردد. اینست آقایان چون از راستی‌پرستی بی‌بهره‌اند و نمی‌توانند گردن به حقایق گزارند ، ناگزیر از دغلکاری و فریب می‌گردند و می‌کوشند اندیشه‌های مردم را نسبت به «پاکدینی» تاریک گردانند.

2ـ دوم ، نوشته‌اند : «کسروی در تعریف دین حرف‌های ضد و نقیض زیادی می‌زند» ، باید پرسید : آیا نمی‌بایسته از «حرفهای ضد و نقیض زیاد» او درباره‌ی تعریف دین یکی دو تایش را بخوانندگان نشان دهید تا راستی گفته‌های شما دانسته گردد؟! آیا کسروی درباره‌ی جستار شیعیگری و دیگر جستارها چنین رفتاری کرده است؟!. یا آنکه درباره‌ی هر سخنی که گفته دلیل خردپذیر و سند و مثال از تاریخ آورده و تا توانسته به روشنی جستارها کوشیده؟!. شما اگر راست می‌گویید چرا از آوردن دلیل و مثال دریغ کرده‌اید؟!.

ببینیم نویسندگان ویکی‌فقه که سخنان کسروی در زمینه‌ی دین را ضد و نقیض دانسته‌اند ، خودشان دین چه را می‌‌گویند.

نوشته‌اند : «دین عبارت است از شریعت مقدّس ؛ اعم از اصول و فروع که پیامبران الهی آن را از طریق وحی دریافت و به بندگان خدا ابلاغ کرده‌اند». می‌گوییم : بسیار نیک ، پس دین همان شریعت است. اکنون ببینیم شریعت چیست تا از آن راه معنی دین را بفهمیم.

نوشته‌اند : «شریعت به معنی آنچه خداوند متعال براى بندگان خود وضع و تشریع کرده است ، می‌باشد. به شریعت، شَرع، شریعت الهی، شریعت مُنزِلِه و قانون الهی نیز گفته می‌شود».

از نوشته‌هاشان تا اینجا دین آن چیزهاست که خدا برای آدمیان وضع کرده و سزا شمارده. آیا همین اندازه برای فهمیدن معنی دین بس است؟!. بیگمان نیست. پس ببینیم چه چیزهای دیگر نوشته‌اند :

«... به مجموعه‌ی مسائل دینى اعمّ از عقاید و اخلاق و احکام نیز «شریعت» گفته مى‌شود از این جهت که مایه‌ی حیات و طهارت کسانى است که آن را بپیمایند و سلوکى هماهنگ با آن داشته باشند ... البتّه در اصطلاح فقها و کتب فقهی و تعبیراتى نظیر «شرایع الاحکام» خصوص احکام فرعی عملی از آن اراده مى‌شود که در این صورت کاملاً مرادف با معناى اصطلاحى «فقه» است».

سپس نوشته‌اند :

«شریعت از نظر مفهومی اخص از دین است ؛ زیرا شریعت عبارت است از راه و روشی خاص برای امتی یا پیامبری ؛ در حالی که دین عبارت است از روش عام الهی نسبت به همه امتها ؛ از این رو ، شریعت قابل نسخ است ؛ لیکن دین به این معنا نسخ پذیر نیست».

پس از روی این گفته‌ها : دین عبارت است از «شریعت» که پیامبران آن را از طریق وحی دریافت و به مردم رسانیده‌اند. شریعت چیست؟!.. شریعت نیز «مجموعه‌ی مسائل دینى اعمّ از عقاید و اخلاق و احکام» است.

اگر توجه کنید معنی دین را به شریعت بسته دانسته‌اند و معنی شریعت را به مسائل دینی!. در همان صفحاتی که اینها را نوشته‌اند این دو عنوان آمده : «شریعت (فقه)» و «دین (فقه)». اینست اندازه‌ی دانش سخنگویان حکومت ملایی درباره‌ی دین!

با چنین دانش است که به معنی دین که کسروی نوشته و اندیشه‌ها را با آن روشن می‌گرداند زباندرازی می‌کنند بی‌آنکه دلیلی بیاورند.


🌸