🔶 «ویکی‌فقه» چه می‌گوید ـ 1
🖌 کانال تلگرامی پاکدینی
🔸 تکه‌ی سه از چهار
اینها در حالیست که کسروی برای چنان آرمانی (یک دین و یک درفش) سالها کوشید و راه پاکدینی را هموار کرد. او حقایق دین را بازنمود و نشان داد پراکندگیهای دینی (یا کیشها) از معنی دین بسیار دورند. اینجا مجال پرداختن به چنان زمینه‌ی دامنه‌داری نیست. همین اندازه باید گفت که دین را به معنی درست آن بازگردانید و نشان داد که کیشهای امروزی جز دکانهای فریب و گمراهی نمی‌باشند. گذشته از آنکه مردمان را از کار زندگانی نیز بازمی‌دارند.
چون نوشته‌های او دین به معنی درست آن را نشان می‌دهد و از آنسو در شیعیگری دین جز به معنی نمایشهای بیخردانه‌ی محرم و زیارت و گنبدپرستی و یاوری خواستن از مردگان و آنها را شریک کارهای خدا گردانیدن و انتظار ظهور امام ناپیدا را کشیدن و اینگونه بیخردیها نیست ، از اینرو از نوشته‌های او در زمینه‌ی دین جز رسوایی بهره‌ی شیعیان نمی‌گردد. اینست آقایان چون از راستی‌پرستی بی‌بهره‌اند و نمی‌توانند گردن به حقایق گزارند ، ناگزیر از دغلکاری و فریب می‌گردند و می‌کوشند اندیشه‌های مردم را نسبت به «پاکدینی» تاریک گردانند.
2ـ دوم ، نوشته‌اند : «کسروی در تعریف دین حرفهای ضد و نقیض زیادی می‌زند» ، باید پرسید : آیا نمی‌بایسته از «حرفهای ضد و نقیض زیاد» او درباره‌ی تعریف دین یکی دو تایش را بخوانندگان نشان دهید تا راستی گفته‌های شما دانسته گردد؟! آیا کسروی درباره‌ی جستار شیعیگری و دیگر جستارها چنین رفتاری کرده است؟!. یا آنکه درباره‌ی هر سخنی که گفته دلیل خردپذیر و سند و مثال از تاریخ آورده و تا توانسته به روشنی جستارها کوشیده؟!. شما اگر راست می‌گویید چرا از آوردن دلیل و مثال دریغ کرده‌اید؟!.
ببینیم نویسندگان ویکی‌فقه که سخنان کسروی در زمینه‌ی دین را ضد و نقیض دانسته‌اند ، خودشان دین چه را میگویند.
نوشته‌اند : «دین عبارت است از شریعت مقدّس ؛ اعم از اصول و فروع که پیامبران الهی آن را از طریق وحی دریافت و به بندگان خدا ابلاغ کرده‌اند». می‌گوییم : بسیار نیک ، پس دین همان شریعت است. اکنون ببینیم شریعت چیست تا از آن راه معنی دین را بفهمیم.
نوشته‌اند : «شریعت به معنی آنچه خداوند متعال براى بندگان خود وضع و تشریع کرده است ، می‌باشد. به شریعت، شَرع، شریعت الهی، شریعت مُنزِلِه و قانون الهی نیز گفته می‌شود».
از نوشته‌هاشان تا اینجا دین آن چیزهاست که خدا برای آدمیان وضع کرده و سزا شمارده. آیا همین اندازه برای فهمیدن معنی دین بس است؟!. بیگمان نیست. پس ببینیم چه چیزهای دیگر نوشته‌اند :
«... به مجموعه‌ی مسائل دینى اعمّ از عقاید و اخلاق و احکام نیز «شریعت» گفته مى‌شود از این جهت که مایه‌ی حیات و طهارت کسانى است که آن را بپیمایند و سلوکى هماهنگ با آن داشته باشند ... البتّه در اصطلاح فقها و کتب فقهی و تعبیراتى نظیر «شرایع الاحکام» خصوص احکام فرعی عملی از آن اراده مى‌شود که در این صورت کاملاً مرادف با معناى اصطلاحى «فقه» است».
سپس نوشته‌اند :
«شریعت از نظر مفهومی اخص از دین است ؛ زیرا شریعت عبارت است از راه و روشی خاص برای امتی یا پیامبری ؛ در حالی که دین عبارت است از روش عام الهی نسبت به همه امتها ؛ از این رو ، شریعت قابل نسخ است ؛ لیکن دین به این معنا نسخ پذیر نیست».
پس از روی این گفته‌ها : دین عبارت است از «شریعت» که پیامبران آن را از طریق وحی دریافت و به مردم رسانیده‌اند. شریعت چیست؟!.. شریعت نیز «مجموعه‌ی مسائل دینى اعمّ از عقاید و اخلاق و احکام» است.
اگر توجه کنید معنی دین را به شریعت بسته دانسته‌اند و معنی شریعت را به مسائل دینی!. در همان صفحاتی که اینها را نوشته‌اند این دو عنوان آمده : «شریعت (فقه)» و «دین (فقه)». اینست اندازه‌ی دانش سخنگویان حکومت ملایی درباره‌ی دین!
با چنین دانش است که به معنی دین که کسروی نوشته و اندیشه‌ها را با آن روشن می‌گرداند زباندرازی می‌کنند بی‌آنکه دلیلی بیاورند.
🌸
🖌 کانال تلگرامی پاکدینی
🔸 تکه‌ی سه از چهار
اینها در حالیست که کسروی برای چنان آرمانی (یک دین و یک درفش) سالها کوشید و راه پاکدینی را هموار کرد. او حقایق دین را بازنمود و نشان داد پراکندگیهای دینی (یا کیشها) از معنی دین بسیار دورند. اینجا مجال پرداختن به چنان زمینه‌ی دامنه‌داری نیست. همین اندازه باید گفت که دین را به معنی درست آن بازگردانید و نشان داد که کیشهای امروزی جز دکانهای فریب و گمراهی نمی‌باشند. گذشته از آنکه مردمان را از کار زندگانی نیز بازمی‌دارند.
چون نوشته‌های او دین به معنی درست آن را نشان می‌دهد و از آنسو در شیعیگری دین جز به معنی نمایشهای بیخردانه‌ی محرم و زیارت و گنبدپرستی و یاوری خواستن از مردگان و آنها را شریک کارهای خدا گردانیدن و انتظار ظهور امام ناپیدا را کشیدن و اینگونه بیخردیها نیست ، از اینرو از نوشته‌های او در زمینه‌ی دین جز رسوایی بهره‌ی شیعیان نمی‌گردد. اینست آقایان چون از راستی‌پرستی بی‌بهره‌اند و نمی‌توانند گردن به حقایق گزارند ، ناگزیر از دغلکاری و فریب می‌گردند و می‌کوشند اندیشه‌های مردم را نسبت به «پاکدینی» تاریک گردانند.
2ـ دوم ، نوشته‌اند : «کسروی در تعریف دین حرفهای ضد و نقیض زیادی می‌زند» ، باید پرسید : آیا نمی‌بایسته از «حرفهای ضد و نقیض زیاد» او درباره‌ی تعریف دین یکی دو تایش را بخوانندگان نشان دهید تا راستی گفته‌های شما دانسته گردد؟! آیا کسروی درباره‌ی جستار شیعیگری و دیگر جستارها چنین رفتاری کرده است؟!. یا آنکه درباره‌ی هر سخنی که گفته دلیل خردپذیر و سند و مثال از تاریخ آورده و تا توانسته به روشنی جستارها کوشیده؟!. شما اگر راست می‌گویید چرا از آوردن دلیل و مثال دریغ کرده‌اید؟!.
ببینیم نویسندگان ویکی‌فقه که سخنان کسروی در زمینه‌ی دین را ضد و نقیض دانسته‌اند ، خودشان دین چه را میگویند.
نوشته‌اند : «دین عبارت است از شریعت مقدّس ؛ اعم از اصول و فروع که پیامبران الهی آن را از طریق وحی دریافت و به بندگان خدا ابلاغ کرده‌اند». می‌گوییم : بسیار نیک ، پس دین همان شریعت است. اکنون ببینیم شریعت چیست تا از آن راه معنی دین را بفهمیم.
نوشته‌اند : «شریعت به معنی آنچه خداوند متعال براى بندگان خود وضع و تشریع کرده است ، می‌باشد. به شریعت، شَرع، شریعت الهی، شریعت مُنزِلِه و قانون الهی نیز گفته می‌شود».
از نوشته‌هاشان تا اینجا دین آن چیزهاست که خدا برای آدمیان وضع کرده و سزا شمارده. آیا همین اندازه برای فهمیدن معنی دین بس است؟!. بیگمان نیست. پس ببینیم چه چیزهای دیگر نوشته‌اند :
«... به مجموعه‌ی مسائل دینى اعمّ از عقاید و اخلاق و احکام نیز «شریعت» گفته مى‌شود از این جهت که مایه‌ی حیات و طهارت کسانى است که آن را بپیمایند و سلوکى هماهنگ با آن داشته باشند ... البتّه در اصطلاح فقها و کتب فقهی و تعبیراتى نظیر «شرایع الاحکام» خصوص احکام فرعی عملی از آن اراده مى‌شود که در این صورت کاملاً مرادف با معناى اصطلاحى «فقه» است».
سپس نوشته‌اند :
«شریعت از نظر مفهومی اخص از دین است ؛ زیرا شریعت عبارت است از راه و روشی خاص برای امتی یا پیامبری ؛ در حالی که دین عبارت است از روش عام الهی نسبت به همه امتها ؛ از این رو ، شریعت قابل نسخ است ؛ لیکن دین به این معنا نسخ پذیر نیست».
پس از روی این گفته‌ها : دین عبارت است از «شریعت» که پیامبران آن را از طریق وحی دریافت و به مردم رسانیده‌اند. شریعت چیست؟!.. شریعت نیز «مجموعه‌ی مسائل دینى اعمّ از عقاید و اخلاق و احکام» است.
اگر توجه کنید معنی دین را به شریعت بسته دانسته‌اند و معنی شریعت را به مسائل دینی!. در همان صفحاتی که اینها را نوشته‌اند این دو عنوان آمده : «شریعت (فقه)» و «دین (فقه)». اینست اندازه‌ی دانش سخنگویان حکومت ملایی درباره‌ی دین!
با چنین دانش است که به معنی دین که کسروی نوشته و اندیشه‌ها را با آن روشن می‌گرداند زباندرازی می‌کنند بی‌آنکه دلیلی بیاورند.
🌸
🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)
🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.
🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام
🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 5 : دین زبان طبیعت است.
👈 متن را از اینجا بخوانید.
💐 💐 💐
🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.
🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام
🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 5 : دین زبان طبیعت است.
👈 متن را از اینجا بخوانید.
💐 💐 💐
Telegraph
«ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی) ، بخش 2 ، بند 5
احمد کسروی 5 دین زبان طبیعت است. دین برای اطلاع دادن از غیب نیست. دین برای کشف کردن رازهای پنهان جهان نیست. غیب را جز خدا کسی نمی‌داند. خیلی از رازهای پنهان کشف شدنی نیست ، و آنچه کشف شدنی است کار دانشها است نه دین. دین از این جهت زبان طبیعت است. آنچه را…
🔶 «ویکی‌فقه» چه می‌گوید ـ 1
🖌 کانال تلگرامی پاکدینی
🔸 تکه‌ی چهار از چهار
اینان چون خود معنی دین را نمی‌دانند و نمی‌توانند آن را بازنمایند ، و از سوی دیگر چون حقیقتجو و حقیقتخواه نیز نیستند به نوشته‌های آن بزرگمرد ایراد می‌گیرند. باید هم بگیرند. زیرا کسروی که می‌نویسد : «دین اینست که مردمان ، جهان و آیین جهان را نیک بشناسند ، و حقایق زندگی را بفهمند و اصل و گوهر انسانیت را بدانند ، و زندگی مطابق خرد بکنند». در همین یک جمله از چند چیز سخن می‌راند که ملایان از آنها فرسنگها دورند.
یکم ، آیین جهان چیست و معنی آن را شناختن چیست؟! کسروی دهها مثال در این باره آورده. در زیر یک نمونه از آنها آمده است :
«... دین برای شناختن آیین خدا و زیستن از روی آن آیین می‌باشد. راستی را دین برای اینست که مردمان جهان و زندگی را نیک شناسند و به هر کار از راهش درآیند. برای اینست که بجای درمان بجادو و دعا نپردازند. پس دعا خواندن و دعا نوشتن بجای درمان ، و آن را چاره پنداشتن خود بیدینیست ، و شما می‌بینید که ملایان همین را از دین می‌شمارند». (پندارها ، گفتار دوم ، ص 41 ، 1321)
دوم ، حقایق زندگی چیست که کسروی دین را فهمیدن آنها می‌داند؟!. می‌گوییم شما اگر دفتری که به این نام (حقایق زندگی) از گفتارهای روزنامه‌ی پرچم گرد آورده‌ایم بخوانید خواهید دید که ملایان از هیچیک از آنها آگاه نیستند. پس آشکارست که به ایشان گران می‌افتد معنی دین را «شناختن و فهمیدن آن حقایق» بدانند. ناچار دین در نزد آنان تنها می‌شود همان «فقه و عقاید و اخلاق و احکام». این گذشته از آنست که ما در عمل می‌بینیم دین در نزد آنان به زیارت گنبدها رفتنست. بارگاه برای امامزاده‌ی راست یا دروغی ساختن است. باور به یک امام ناپیدا است که روزی پدیدار خواهد شد. روزی که سراسر جهان را ستم و دژکرداریها فراگرفته باشد. زندگانی را رها کردن و به داستانهای هزاروسیصد سال پیش پرداختن و درمیان مردگان کشاکش انداختن است. لعن ابوبکر و عمر کردن است. یک رشته نمایشهای کیشی است. ازبر داشتن داستان کربلاست. گریستن به امام حسین و امید به پاک شدن گناهان داشتنست. از روی چنان باوری بود که آن پوچ‌مغز گفت : «این محرم و صفر است که اسلام را نگاه داشته».
سوم ، در دینداری مردم باید «گوهر انسانیت» را بدانند. شما اگر نوشتارهای او را در پیرامون خرد و روان بخوانید خواهید دریافت که گوهر انسانیت چیست. در آن حال نخست چیزی که خواهید دریافت اینست که در شیعیگری از چنین زمینه‌ای هیچ آگاه نبوده‌اند. در جایی که گوهر انسانیت را نمی‌دانند ، به آنان چه گران می‌افتد که بخوانند دین باید گوهر انسانیت را به مردم بشناساند.
چهارم ، کسروی می‌گوید : دین آنست که آدمیان زندگی از روی خرد کنند. این هم به چشم آقایان ناآشناست. آنان کجا خرد را چنانکه او بازنمود می‌شناسند؟! کجا خرد را شناسنده‌ی راست و کج و سود و زیان می‌دانند؟! کجا نیک و بد را با داوری خرد می‌شناسند؟! در شناختن نیک و بد ملایان با خرد کاری ندارند. باورهای آنان چنین است : فلان حُکم در کتاب دینی آمده پس باید پذیرفت و بکار بست. جای چون و چرا نیست! والسلام!
هر کدام از جمله‌های دیگر در معنی دین را که از ورجاوندبنیاد آوردیم بخوانید ، خواهید دید که شیعیگری جز از آنهاست و نتیجه آنکه این کیش دین نیست بیدینیست. مثلاً گفته شده : «دین آنست که به بهتر گردانیدن جهان کوشش کنند و تا می‌توانند از بدیها پاک کنند». در کیشی که باورشان اینست که ستم و ستمگری در جهان روزافزون است و این چندان ادامه خواهد یافت که جهان پر از بیداد شود تا اینکه امام ناپیدا پیدا شود و با جنگهایی که با ستمگران و ناپاکان خواهد کرد ، گیتی را از آلودگی آنان رهانیده بساط عدل و داد بگسترد. این باور زهرآلود که امید به تلاش و کوشش را از همه می‌ستاند کجا ، کوشش به نیکی و بهتری جهان کجا؟! پاک کردن بدآموزیهای شیعیگری از مغزها کجا؟!
کوتاهسخن آنکه دیده می‌شود در همین چند سطری که نوشته‌اند از یکسو دغل بکار برده و از سوی دیگر برای مدعاهای خود نیز دلیل نیاورده‌اند.
در بخشهای دیگر نوشتارشان درباره‌ی کتابهای کسروی و زندگی و کوششهای او نیز ، سخنان بیپا و دغلکارانه‌ی فراوان به خواست کاستن از ارج کسروی و پاکدینی آورده‌اند. سخنانی که فرصتی دیگر می‌طلبد تا به آنها بپردازیم.
🌸
🖌 کانال تلگرامی پاکدینی
🔸 تکه‌ی چهار از چهار
اینان چون خود معنی دین را نمی‌دانند و نمی‌توانند آن را بازنمایند ، و از سوی دیگر چون حقیقتجو و حقیقتخواه نیز نیستند به نوشته‌های آن بزرگمرد ایراد می‌گیرند. باید هم بگیرند. زیرا کسروی که می‌نویسد : «دین اینست که مردمان ، جهان و آیین جهان را نیک بشناسند ، و حقایق زندگی را بفهمند و اصل و گوهر انسانیت را بدانند ، و زندگی مطابق خرد بکنند». در همین یک جمله از چند چیز سخن می‌راند که ملایان از آنها فرسنگها دورند.
یکم ، آیین جهان چیست و معنی آن را شناختن چیست؟! کسروی دهها مثال در این باره آورده. در زیر یک نمونه از آنها آمده است :
«... دین برای شناختن آیین خدا و زیستن از روی آن آیین می‌باشد. راستی را دین برای اینست که مردمان جهان و زندگی را نیک شناسند و به هر کار از راهش درآیند. برای اینست که بجای درمان بجادو و دعا نپردازند. پس دعا خواندن و دعا نوشتن بجای درمان ، و آن را چاره پنداشتن خود بیدینیست ، و شما می‌بینید که ملایان همین را از دین می‌شمارند». (پندارها ، گفتار دوم ، ص 41 ، 1321)
دوم ، حقایق زندگی چیست که کسروی دین را فهمیدن آنها می‌داند؟!. می‌گوییم شما اگر دفتری که به این نام (حقایق زندگی) از گفتارهای روزنامه‌ی پرچم گرد آورده‌ایم بخوانید خواهید دید که ملایان از هیچیک از آنها آگاه نیستند. پس آشکارست که به ایشان گران می‌افتد معنی دین را «شناختن و فهمیدن آن حقایق» بدانند. ناچار دین در نزد آنان تنها می‌شود همان «فقه و عقاید و اخلاق و احکام». این گذشته از آنست که ما در عمل می‌بینیم دین در نزد آنان به زیارت گنبدها رفتنست. بارگاه برای امامزاده‌ی راست یا دروغی ساختن است. باور به یک امام ناپیدا است که روزی پدیدار خواهد شد. روزی که سراسر جهان را ستم و دژکرداریها فراگرفته باشد. زندگانی را رها کردن و به داستانهای هزاروسیصد سال پیش پرداختن و درمیان مردگان کشاکش انداختن است. لعن ابوبکر و عمر کردن است. یک رشته نمایشهای کیشی است. ازبر داشتن داستان کربلاست. گریستن به امام حسین و امید به پاک شدن گناهان داشتنست. از روی چنان باوری بود که آن پوچ‌مغز گفت : «این محرم و صفر است که اسلام را نگاه داشته».
سوم ، در دینداری مردم باید «گوهر انسانیت» را بدانند. شما اگر نوشتارهای او را در پیرامون خرد و روان بخوانید خواهید دریافت که گوهر انسانیت چیست. در آن حال نخست چیزی که خواهید دریافت اینست که در شیعیگری از چنین زمینه‌ای هیچ آگاه نبوده‌اند. در جایی که گوهر انسانیت را نمی‌دانند ، به آنان چه گران می‌افتد که بخوانند دین باید گوهر انسانیت را به مردم بشناساند.
چهارم ، کسروی می‌گوید : دین آنست که آدمیان زندگی از روی خرد کنند. این هم به چشم آقایان ناآشناست. آنان کجا خرد را چنانکه او بازنمود می‌شناسند؟! کجا خرد را شناسنده‌ی راست و کج و سود و زیان می‌دانند؟! کجا نیک و بد را با داوری خرد می‌شناسند؟! در شناختن نیک و بد ملایان با خرد کاری ندارند. باورهای آنان چنین است : فلان حُکم در کتاب دینی آمده پس باید پذیرفت و بکار بست. جای چون و چرا نیست! والسلام!
هر کدام از جمله‌های دیگر در معنی دین را که از ورجاوندبنیاد آوردیم بخوانید ، خواهید دید که شیعیگری جز از آنهاست و نتیجه آنکه این کیش دین نیست بیدینیست. مثلاً گفته شده : «دین آنست که به بهتر گردانیدن جهان کوشش کنند و تا می‌توانند از بدیها پاک کنند». در کیشی که باورشان اینست که ستم و ستمگری در جهان روزافزون است و این چندان ادامه خواهد یافت که جهان پر از بیداد شود تا اینکه امام ناپیدا پیدا شود و با جنگهایی که با ستمگران و ناپاکان خواهد کرد ، گیتی را از آلودگی آنان رهانیده بساط عدل و داد بگسترد. این باور زهرآلود که امید به تلاش و کوشش را از همه می‌ستاند کجا ، کوشش به نیکی و بهتری جهان کجا؟! پاک کردن بدآموزیهای شیعیگری از مغزها کجا؟!
کوتاهسخن آنکه دیده می‌شود در همین چند سطری که نوشته‌اند از یکسو دغل بکار برده و از سوی دیگر برای مدعاهای خود نیز دلیل نیاورده‌اند.
در بخشهای دیگر نوشتارشان درباره‌ی کتابهای کسروی و زندگی و کوششهای او نیز ، سخنان بیپا و دغلکارانه‌ی فراوان به خواست کاستن از ارج کسروی و پاکدینی آورده‌اند. سخنانی که فرصتی دیگر می‌طلبد تا به آنها بپردازیم.
🌸
🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)
🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.
🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام
🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 6 : آیا خدا را نباید پرستش کرد؟
👈 متن را از اینجا بخوانید.
💐 💐 💐
🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.
🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام
🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 6 : آیا خدا را نباید پرستش کرد؟
👈 متن را از اینجا بخوانید.
💐 💐 💐
Telegraph
«ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی) ، بخش 2 ، بند 6
احمد کسروی 6 آیا خدا را نباید پرستش کرد؟ میگویند : آیا خدا را نباید پرستش کرد؟ آیا نباید به او نماز گزارد و عبادت کرد؟ می‌گویم : پرستش بخدا او را شناختن و از خواست و از آیین او آگاه شدن است. پرستش به خدا معنی جهان و زندگی را دانستن و از روی خرد زندگی کردن…
🔶 ملایان بر کتاب داوری ردیه نوشته‌اند ـ 3
🖌 کانال تلگرامی پاکدینی
🔸 تکه‌ی یک از سه
در دو گفتار پیش با همین عنوان ، گفتیم که پس از دهها سال از نوشته شدن کتاب شیعیگری که ملایان و پیروانشان در برابر آن دشنامنامه‌ها نوشتند و بگمان خود با دشنام و توهین پاسخی فراهم آوردند ، چون اینان چهل و اند سال حکومت را هم بدست داشتند مایه‌ی شرمساری بود که به پرسشها و ایرادیهای آن کتاب نتوانند پاسخ بنویسند. از سوی دیگر در سایه‌ی گسترش اینترنت و پیامرسانها ، آن کتاب انبوهتر از گذشته پراکنده می‌شد. اینبود از هر باره می‌بایست به آن ردیه‌ای نویسند.
هرچه هست بتازگی ملایان بگمان خود ردیه نوشته و نامش را «خواندیم و داوری کردیم» گذاشته‌اند (1). جای خشنودیست که این بار بجای دشنام کوشیده‌اند دلیلهایی بیاورند. پیشتر نمونه‌هایی از شیوه‌ی دلیل‌آوریشان دیدیم (اینجا و اینجا). این بار نیز درمیان آوردن سخنانشان این موضوع را روشنتر خواهیم دید.
نویسندگانِ ردیه تلاش فراوان بکار برده‌اند تا اثر نامهی امام علی به معاویه را (آن چند جمله‌ای که درباره‌اش در کتاب سخن رفته) از میان برند. کوشیده‌اند ثابت کنند علی باور داشته برگزیده شدن به خلافت از سوی خداست.
آنچه را کسروی در پاسخ به اینگونه خرده‌گیریها نوشته ، ما در آغاز این سخن می‌آوریم تا یادآور شویم که اینگونه سخنان از دین نیست. ما نیز دلبسته‌ی این زمینه‌ها نیستیم. علت دیگری در کار است که به اینها می‌پردازیم. او می‌نویسد :
«در پایان ناچاریم بار دیگر یادآوری کنیم که این گفتگوها از دین نیست. در دین جایی برای گفتگو از رخدادهای گذشته و آینده گشاده نمی‌باشد. در دین نامی از این کس و آن کس برده نمی‌شود. اگر راستی را بخواهند این خود بیدینیست که کسانی زندگانی خود را رها کرده از رخداده‌های هزاروسیصد سال پیش سخن رانند و میان مردگان دوتیرگی انداخته بهواداری از اینسو و آنسو بکشاکش پردازند. دین برای آنست که آدمیان تا باین اندازه از خِرد دور نباشند و باین کارهای بیهوده نپردازند.
دین چنانکه گفته‌ایم : «شناختن معنی جهان و زندگانی و زیستن بآیین خرد است». هر کس که می‌خواهد در این باره نیک آگاه گردد کتاب «ورجاوندْبنیاد» و دیگر کتابهای ما را بخواند.
آنچه ما را باین گفتگو در اینجا ناچار گردانیده آنست که چنانکه گفته‌ایم ملایان دعوای سررشته‌داری می‌کنند و صد آشفتگی در زندگانی این توده پدید می‌آورند و چون دستاویز ایشان برگزیدگی امام علیبنابیطالب بخلافت از سوی خدا و دیگر اینگونه سخنها می‌باشد ، ما برای آنکه بیپایی دعوای آنان را روشن گردانیم ناچار شده باین گفتگوها درآمده‌ایم».
نویسندگان «خواندیم و داوری کردیم» برای اثبات دعواهای خود از نامه‌ها و خطبه‌های نهجالبلاغه و نیز کتابهایی که برخی از آنها را «منابع اهل سنت» می‌نامند گواه می‌آورند.
در این نوشتار به دستاویزهای ایشان (یازده مورد) درباره‌ی مضمون نامهی علی به معاویه پروا خواهیم کرد. آنها را در زیر آورده و به هر کدام آنچه می‌شاید پاسخ می‌دهیم.
نخست سخنان کتاب داوری درباره‌ی آن نامه را در زیر می‌آوریم :
«... راستی آنکه پس از مرگ بنیادگزار اسلام ، یاران او که سران مسلمانان شمرده می‌شدند ، نخست به ابوبکر و سپس به عمر و سپس به عثمان خلافت داده بودند و علی ناخشنودی از خود نشان نداده بود و نبایستی دهد. در آن زمان که اسلام در شاهراه خود می‌بود به هوسِ خلافت افتادن و دوتیرگی بمیان مسلمانان انداختن ، بیرون رفتن از اسلام شمرده می‌شدی ، و پیداست که چنین کاری از امام علیبنابیطالب نسزیدی. همان امام در زمان خلافت خود بمعاویه می‌نویسد :
«آن گروهی که به ابوبکر و عمر و عثمان دست داده بودند ، بمن دست دادند و کسی را نرسیدی که نپذیرد و گردن نگزارد. برگزیدنِ خلیفه مهاجران و انصار راست. اینان هر کس را برگزیده امام نامیدند خشنودی خدا نیز در آن خواهد بود». (2)
این را نوشته می‌خواهد معاویه را بنکوهد که در برابر خلیفه ایستاده ، و گناه او ـ یا بهتر گویم : بیرون شدنش را از اسلام ـ به رُخش کشد.
کسی که این نامه را نوشته چگونه توانستی در زمان خلافت ابوبکر و دیگران ناخشنودی نماید و ایستادگی نشان دهد؟! اگر كرده بودی آیا همكار معاویه شمرده نمی‌شدی؟!...
از آنسو تاریخ نیک نشان می‌دهد که علی با آن سه تن با مهر و خشنودی زیست. چنانکه دختر دوازده ساله‌ی خود ام‌کلثوم را به زنی به عمر داد ، در کشتن عثمان نیز در آشکار ناخشنودی نمود و پسر خود حسن را برای نگهداری عثمان بدرون خانه‌ی او فرستاد.
ولی تُندروان شیعه پس از پنجاه و شصت سال ، بهوس و نادانی ، دشمنی بمیانه‌ی او با ابوبکر و عمر و عثمان می‌انداختند و از بدگویی بآن سه تن بازنمی‌ایستادند ، که چنانکه گفتیم نخست‌آلودگی بود که شیعیگری پیدا می‌کرد ...».
👇
🖌 کانال تلگرامی پاکدینی
🔸 تکه‌ی یک از سه
در دو گفتار پیش با همین عنوان ، گفتیم که پس از دهها سال از نوشته شدن کتاب شیعیگری که ملایان و پیروانشان در برابر آن دشنامنامه‌ها نوشتند و بگمان خود با دشنام و توهین پاسخی فراهم آوردند ، چون اینان چهل و اند سال حکومت را هم بدست داشتند مایه‌ی شرمساری بود که به پرسشها و ایرادیهای آن کتاب نتوانند پاسخ بنویسند. از سوی دیگر در سایه‌ی گسترش اینترنت و پیامرسانها ، آن کتاب انبوهتر از گذشته پراکنده می‌شد. اینبود از هر باره می‌بایست به آن ردیه‌ای نویسند.
هرچه هست بتازگی ملایان بگمان خود ردیه نوشته و نامش را «خواندیم و داوری کردیم» گذاشته‌اند (1). جای خشنودیست که این بار بجای دشنام کوشیده‌اند دلیلهایی بیاورند. پیشتر نمونه‌هایی از شیوه‌ی دلیل‌آوریشان دیدیم (اینجا و اینجا). این بار نیز درمیان آوردن سخنانشان این موضوع را روشنتر خواهیم دید.
نویسندگانِ ردیه تلاش فراوان بکار برده‌اند تا اثر نامهی امام علی به معاویه را (آن چند جمله‌ای که درباره‌اش در کتاب سخن رفته) از میان برند. کوشیده‌اند ثابت کنند علی باور داشته برگزیده شدن به خلافت از سوی خداست.
آنچه را کسروی در پاسخ به اینگونه خرده‌گیریها نوشته ، ما در آغاز این سخن می‌آوریم تا یادآور شویم که اینگونه سخنان از دین نیست. ما نیز دلبسته‌ی این زمینه‌ها نیستیم. علت دیگری در کار است که به اینها می‌پردازیم. او می‌نویسد :
«در پایان ناچاریم بار دیگر یادآوری کنیم که این گفتگوها از دین نیست. در دین جایی برای گفتگو از رخدادهای گذشته و آینده گشاده نمی‌باشد. در دین نامی از این کس و آن کس برده نمی‌شود. اگر راستی را بخواهند این خود بیدینیست که کسانی زندگانی خود را رها کرده از رخداده‌های هزاروسیصد سال پیش سخن رانند و میان مردگان دوتیرگی انداخته بهواداری از اینسو و آنسو بکشاکش پردازند. دین برای آنست که آدمیان تا باین اندازه از خِرد دور نباشند و باین کارهای بیهوده نپردازند.
دین چنانکه گفته‌ایم : «شناختن معنی جهان و زندگانی و زیستن بآیین خرد است». هر کس که می‌خواهد در این باره نیک آگاه گردد کتاب «ورجاوندْبنیاد» و دیگر کتابهای ما را بخواند.
آنچه ما را باین گفتگو در اینجا ناچار گردانیده آنست که چنانکه گفته‌ایم ملایان دعوای سررشته‌داری می‌کنند و صد آشفتگی در زندگانی این توده پدید می‌آورند و چون دستاویز ایشان برگزیدگی امام علیبنابیطالب بخلافت از سوی خدا و دیگر اینگونه سخنها می‌باشد ، ما برای آنکه بیپایی دعوای آنان را روشن گردانیم ناچار شده باین گفتگوها درآمده‌ایم».
نویسندگان «خواندیم و داوری کردیم» برای اثبات دعواهای خود از نامه‌ها و خطبه‌های نهجالبلاغه و نیز کتابهایی که برخی از آنها را «منابع اهل سنت» می‌نامند گواه می‌آورند.
در این نوشتار به دستاویزهای ایشان (یازده مورد) درباره‌ی مضمون نامهی علی به معاویه پروا خواهیم کرد. آنها را در زیر آورده و به هر کدام آنچه می‌شاید پاسخ می‌دهیم.
نخست سخنان کتاب داوری درباره‌ی آن نامه را در زیر می‌آوریم :
«... راستی آنکه پس از مرگ بنیادگزار اسلام ، یاران او که سران مسلمانان شمرده می‌شدند ، نخست به ابوبکر و سپس به عمر و سپس به عثمان خلافت داده بودند و علی ناخشنودی از خود نشان نداده بود و نبایستی دهد. در آن زمان که اسلام در شاهراه خود می‌بود به هوسِ خلافت افتادن و دوتیرگی بمیان مسلمانان انداختن ، بیرون رفتن از اسلام شمرده می‌شدی ، و پیداست که چنین کاری از امام علیبنابیطالب نسزیدی. همان امام در زمان خلافت خود بمعاویه می‌نویسد :
«آن گروهی که به ابوبکر و عمر و عثمان دست داده بودند ، بمن دست دادند و کسی را نرسیدی که نپذیرد و گردن نگزارد. برگزیدنِ خلیفه مهاجران و انصار راست. اینان هر کس را برگزیده امام نامیدند خشنودی خدا نیز در آن خواهد بود». (2)
این را نوشته می‌خواهد معاویه را بنکوهد که در برابر خلیفه ایستاده ، و گناه او ـ یا بهتر گویم : بیرون شدنش را از اسلام ـ به رُخش کشد.
کسی که این نامه را نوشته چگونه توانستی در زمان خلافت ابوبکر و دیگران ناخشنودی نماید و ایستادگی نشان دهد؟! اگر كرده بودی آیا همكار معاویه شمرده نمی‌شدی؟!...
از آنسو تاریخ نیک نشان می‌دهد که علی با آن سه تن با مهر و خشنودی زیست. چنانکه دختر دوازده ساله‌ی خود ام‌کلثوم را به زنی به عمر داد ، در کشتن عثمان نیز در آشکار ناخشنودی نمود و پسر خود حسن را برای نگهداری عثمان بدرون خانه‌ی او فرستاد.
ولی تُندروان شیعه پس از پنجاه و شصت سال ، بهوس و نادانی ، دشمنی بمیانه‌ی او با ابوبکر و عمر و عثمان می‌انداختند و از بدگویی بآن سه تن بازنمی‌ایستادند ، که چنانکه گفتیم نخست‌آلودگی بود که شیعیگری پیدا می‌کرد ...».
👇
Telegram
پاکدینی ـ احمد کسروی
🔶 ملایان بر کتاب داوری ردیه نوشته‌اند ــ 1
اخیراً کتابی بنام «خواندیم و داوری کردیم» در رد کتاب «بخوانند و داوری کنند» نوشته شده.
چون در اینجا سخن از تقیه رفت و نویسندگان آن کتاب از این ایراد هم بدینسان یاد کرده‌اند : «کسروی درباره‌ی تقیه سخن گفته و آن…
اخیراً کتابی بنام «خواندیم و داوری کردیم» در رد کتاب «بخوانند و داوری کنند» نوشته شده.
چون در اینجا سخن از تقیه رفت و نویسندگان آن کتاب از این ایراد هم بدینسان یاد کرده‌اند : «کسروی درباره‌ی تقیه سخن گفته و آن…
1ـ نویسندگان ردیه نوشته‌اند : در آغاز آن نامه آمده است : «همانگونه که بیعت با ابوبکر و عمر در مدینه بود و تو [معاویه] در شام به آن ملتزم شدی ، باید بیعت مرا هم بپذیری». (ص19)
می‌گوییم : این چه ربطی به ایراد دارد؟!. آیا این پاسخ به ایرادیست که کتاب داوری به بنیادِ شیعیگری گرفته؟! آیا علی جز این می‌گوید که تو باید بیعت مرا بپذیری بدانسان که بیعت با ابوبکر و عمر را پذیرفتی؟!.
2ـ دلیل آورده‌اند که : در پایان نامه علی «بیعت‌شکنی طلحه و زبیر را گوشزد نموده». (ص20)
می‌پرسیم : این گواهی به راستی گفته‌ی کتاب داوریست یا به ادعای شیعیان؟!. طلحه و زبیر که از مهاجران و در نتیجه دارای حق شورا بودند با علی بیعت کرده (و سپس شکسته‌اند). پس ایشان بعنوان اعضای انجمن «مهاجران و انصار» با علی بیعت کرده‌اند. اگر بنا بر ادعای ردیه نویسان علی «به خلافت انتصابی باور داشت نه انتخابی» (نک. شماره‌ی 7 را) و در نتیجه به انتخاب شورا باور نداشت می‌بایست بیعت آن دو را نیز نپذیرد. از نامه این برمی‌آید که علی بدانسان انتخاب شده بوده که ابوبکر و عمر و عثمان. انتخاب آنان نیز بدست مهاجران و انصار بوده. آیا نه آنست که بیعت طلحه و زبیر با علی با مضمون نامه سازگار است؟!
3ـ از نامهی 28 نهجالبلاغه گواهی آورده‌اند که بیعت علی با ابوبکر از روی دلخواه نبوده. (ص21)
می‌گوییم : دلیلی در میان نیست که علی با آن سه خلیفه دشمنی کرده باشد. چنانکه سالها پس از داستان کربلا رافضیان (یا هواداران تندرویِ زیدبن‌علی‌بن‌حسین) پیش از جنگ برای خلافت که ازو درباره‌ی ابوبکر و عمر می‌پرسند ، زید خشنودی از آنان نموده ستایششان می‌کند. با اینهمه گیریم سخن شما راست است. کتاب داوری این احتمال را نیز نادیده نگرفته و شرحی داده و در اینجا ما نیز خواهیم آورد. گیریم علی خود را شایسته‌تر از آن سه خلیفه می‌دانسته ، این جز آنست که آنها را غاصب و برگزیده شدنشان را نامشروع بداند. بعکس در نامه به معاویه ، این سنت گزینش را مرسوم و معتبر می‌داند و آن را به رخ او می‌کشد.
4ـ ردیه نویسان داستانی آورده‌اند که پس از مرگ خلیفه‌ی دوم ، عبدالرحمان بن عوف سه بار نزد علی آمد و پیشنهاد خلافت به او داد ولی شرط کرد که به شیوه‌ی ابوبکر و عمر رفتار کند. علی نپذیرفت. ولی عثمان پذیرفت و خلیفه گردید. از این نتیجه می‌گیرند که معنای رفتار علی این بوده که «من سیره و روش آنها را مشروع نمی‌دانم». (ص22 و 23)
می‌گوییم بفرض که این داستان راست باشد ، از آن جز این معنی بدست نمی‌آید که خودتان نوشته‌اید : «من سیره و روش آنها (نه انتخابشان) را مشروع نمی‌دانم».
اگر گزینش ایشان را نامشروع می‌دانست ، پس آن نامه چه بوده که به معاویه نوشته؟!
5ـ پرسشی را بدینسان پیش کشیده‌اند : آیا علی معتقد به خلافت شورایی بود؟ (ص 23)
ولی هیچ پاسخی به این پرسش یافت نمی‌شود (ص23 و 24). گویا خواسته‌اند پاسخی به سخنان کتاب داوری درباره‌ی نامهی علی به معاویه آورده آن را رد کنند. ولی چیزی که دلیل باشد در آنجا دیده نمی‌شود. سراسر آن تکه جز این نیست که خواسته‌اند بفهمانند معاویه و یارانش مسلمان واقعی نبوده‌اند.
پابرگیها :
1ـ نویسنده‌ی کتاب یک تن نشان داده شده ولی او در آغاز کتاب از چند تن سپاسگزاری می‌کند. (سپاسگزاری برای چه؟!.. جز برای یاوری در نوشتن کتاب؟!) از جمله یک «آیت‌الله» ، یک «دکتر حجت‌الاسلام» ، دو حجت‌الاسلام دیگر. همچنین «محققان و پژوهشگران» کتاب دو تن شناسانیده شده‌اند.
2ـ این نامه در نهجالبلاغه هست و در تاریخها نیز یاد شده و اینك خود عربیش را یاد می‌كنیم :
«إِنَّهُ بَايَعَنِي الْقَوْمُ الَّذِينَ بَايَعُوا أَبَابَکْرٍ وَعُمَرَ وَعُثْمانَ عَلَى مَا بَايَعُوهُمْ ، فَلَمْ يَکُنْ لِلشَّاهِدِ أَنْ يَخْتَارَ ، وَلاَ لِلغَائِبِ أَنْ يَرُدَّ ، وَإنَّمَا الشُّورَى لِلْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ ، فَإِنِ اجْتَمَعُوا عَلَى رَجُلٍ وَسَمَّوْهُ إِمَاماً کَانَ ذلِکَ لِلَّهِ رِضيً ، فَإِنْ خَرَجَ منْ أَمْرِهِمْ بِطَعْنٍ أَوْبِدْعَةٍ رَدُّوهُ إِلَى مَاخَرَجَ مِنْهُ ، فَإِنْ أَبَي قَاتَلُوهُ عَلَى اتِّبَاعِهِ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ». ...
🌸
می‌گوییم : این چه ربطی به ایراد دارد؟!. آیا این پاسخ به ایرادیست که کتاب داوری به بنیادِ شیعیگری گرفته؟! آیا علی جز این می‌گوید که تو باید بیعت مرا بپذیری بدانسان که بیعت با ابوبکر و عمر را پذیرفتی؟!.
2ـ دلیل آورده‌اند که : در پایان نامه علی «بیعت‌شکنی طلحه و زبیر را گوشزد نموده». (ص20)
می‌پرسیم : این گواهی به راستی گفته‌ی کتاب داوریست یا به ادعای شیعیان؟!. طلحه و زبیر که از مهاجران و در نتیجه دارای حق شورا بودند با علی بیعت کرده (و سپس شکسته‌اند). پس ایشان بعنوان اعضای انجمن «مهاجران و انصار» با علی بیعت کرده‌اند. اگر بنا بر ادعای ردیه نویسان علی «به خلافت انتصابی باور داشت نه انتخابی» (نک. شماره‌ی 7 را) و در نتیجه به انتخاب شورا باور نداشت می‌بایست بیعت آن دو را نیز نپذیرد. از نامه این برمی‌آید که علی بدانسان انتخاب شده بوده که ابوبکر و عمر و عثمان. انتخاب آنان نیز بدست مهاجران و انصار بوده. آیا نه آنست که بیعت طلحه و زبیر با علی با مضمون نامه سازگار است؟!
3ـ از نامهی 28 نهجالبلاغه گواهی آورده‌اند که بیعت علی با ابوبکر از روی دلخواه نبوده. (ص21)
می‌گوییم : دلیلی در میان نیست که علی با آن سه خلیفه دشمنی کرده باشد. چنانکه سالها پس از داستان کربلا رافضیان (یا هواداران تندرویِ زیدبن‌علی‌بن‌حسین) پیش از جنگ برای خلافت که ازو درباره‌ی ابوبکر و عمر می‌پرسند ، زید خشنودی از آنان نموده ستایششان می‌کند. با اینهمه گیریم سخن شما راست است. کتاب داوری این احتمال را نیز نادیده نگرفته و شرحی داده و در اینجا ما نیز خواهیم آورد. گیریم علی خود را شایسته‌تر از آن سه خلیفه می‌دانسته ، این جز آنست که آنها را غاصب و برگزیده شدنشان را نامشروع بداند. بعکس در نامه به معاویه ، این سنت گزینش را مرسوم و معتبر می‌داند و آن را به رخ او می‌کشد.
4ـ ردیه نویسان داستانی آورده‌اند که پس از مرگ خلیفه‌ی دوم ، عبدالرحمان بن عوف سه بار نزد علی آمد و پیشنهاد خلافت به او داد ولی شرط کرد که به شیوه‌ی ابوبکر و عمر رفتار کند. علی نپذیرفت. ولی عثمان پذیرفت و خلیفه گردید. از این نتیجه می‌گیرند که معنای رفتار علی این بوده که «من سیره و روش آنها را مشروع نمی‌دانم». (ص22 و 23)
می‌گوییم بفرض که این داستان راست باشد ، از آن جز این معنی بدست نمی‌آید که خودتان نوشته‌اید : «من سیره و روش آنها (نه انتخابشان) را مشروع نمی‌دانم».
اگر گزینش ایشان را نامشروع می‌دانست ، پس آن نامه چه بوده که به معاویه نوشته؟!
5ـ پرسشی را بدینسان پیش کشیده‌اند : آیا علی معتقد به خلافت شورایی بود؟ (ص 23)
ولی هیچ پاسخی به این پرسش یافت نمی‌شود (ص23 و 24). گویا خواسته‌اند پاسخی به سخنان کتاب داوری درباره‌ی نامهی علی به معاویه آورده آن را رد کنند. ولی چیزی که دلیل باشد در آنجا دیده نمی‌شود. سراسر آن تکه جز این نیست که خواسته‌اند بفهمانند معاویه و یارانش مسلمان واقعی نبوده‌اند.
پابرگیها :
1ـ نویسنده‌ی کتاب یک تن نشان داده شده ولی او در آغاز کتاب از چند تن سپاسگزاری می‌کند. (سپاسگزاری برای چه؟!.. جز برای یاوری در نوشتن کتاب؟!) از جمله یک «آیت‌الله» ، یک «دکتر حجت‌الاسلام» ، دو حجت‌الاسلام دیگر. همچنین «محققان و پژوهشگران» کتاب دو تن شناسانیده شده‌اند.
2ـ این نامه در نهجالبلاغه هست و در تاریخها نیز یاد شده و اینك خود عربیش را یاد می‌كنیم :
«إِنَّهُ بَايَعَنِي الْقَوْمُ الَّذِينَ بَايَعُوا أَبَابَکْرٍ وَعُمَرَ وَعُثْمانَ عَلَى مَا بَايَعُوهُمْ ، فَلَمْ يَکُنْ لِلشَّاهِدِ أَنْ يَخْتَارَ ، وَلاَ لِلغَائِبِ أَنْ يَرُدَّ ، وَإنَّمَا الشُّورَى لِلْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ ، فَإِنِ اجْتَمَعُوا عَلَى رَجُلٍ وَسَمَّوْهُ إِمَاماً کَانَ ذلِکَ لِلَّهِ رِضيً ، فَإِنْ خَرَجَ منْ أَمْرِهِمْ بِطَعْنٍ أَوْبِدْعَةٍ رَدُّوهُ إِلَى مَاخَرَجَ مِنْهُ ، فَإِنْ أَبَي قَاتَلُوهُ عَلَى اتِّبَاعِهِ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ». ...
🌸
🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)
🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.
🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام
🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 7 : درباره‌ی وحی چه می‌گویید؟
👈 متن را از اینجا بخوانید.
💐 💐 💐
🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.
🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام
🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 7 : درباره‌ی وحی چه می‌گویید؟
👈 متن را از اینجا بخوانید.
💐 💐 💐
Telegraph
«ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی) ، بخش 2 ، بند 7
احمد کسروی 7 درباره‌ی وحی چه می‌گویید؟ میگویند : درباره‌ی وحی چه می‌گویید؟ آیا چنان کاری ممکن است؟. می‌گویم : وحی چیست و شما آن را به چه معنی می‌دانید؟.. اگر وحی آنست که فرشته از آسمان بیاید و از طرف خدا پیام آورد ، و یا میان خدا با کسی حائل و پرده برداشته…
🔶 ملایان بر کتاب داوری ردیه نوشته‌اند ـ 3
🖌 کانال تلگرامی پاکدینی
🔸 تکه‌ی دو از سه
6ـ گفته‌اند : خلافت ابوبکر ناگهانی بود. (ص24)
می‌پرسیم : خوب ، که چه؟! اگر ناگهانی نمی‌بود چه می‌شد؟! پاسخی به این پرسش نیست. تنها چیزی که ادعا کرده‌اند اینست که در برگزیدن ابوبکر شورایی در کار نبوده. هرچه بوده سه صفحه پیش خودشان چنین نوشته‌اند : «بیعت علی با ابوبکر از روی دلخواه نبوده». ما می‌پرسیم اگر علی با ابوبکر بیعت کرده چه علت داشته که دیگران نکرده‌اند؟! پس در سقیفه چه می‌گذشته؟! و اگر آنها بیعت کرده‌اند بیگمان سران اسلام همچون عمر و عثمان و طلحه و زبیر و دیگران نیز با ابوبکر بیعت کرده‌اند. اینها گذشته از نوشته‌ی خود نامه است که می‌گوید مهاجران و انصار ابوبکر را برگزیدند.
ما از تاریخهای معتبری که در دست هست و داستان سقیفه در آن آمده چشم می‌پوشیم و همان نامهی امام علی به معاویه را بیادشان می‌آوریم : «آن گروهی که به ابوبکر و عمر و عثمان دست داده بودند ، بمن دست دادند و کسی را نرسیدی که نپذیرد. شورا مهاجران و انصار راست. ...».
سپس می‌پرسیم : آیا آن «گروه» شورا نبوده؟! در برگزیدن ابوبکر شورایی در کار نبوده؟! مگر می‌شود به همین آسانی پا بروی حقایق تاریخی گذاشت؟! پس «إنَّما الشَّوری للمهاجرین والانصار» نوشتن بهر چه بوده؟!
7ـ میگویند : علی به خلافت انتصابی باور داشت نه انتخابی. (ص24) خواستشان آنست که خدا می‌بایست خلیفه یا امام را برگزیند. چنانکه علی را نخستین امام و خلیفه برگزید.
می‌گوییم : نخست این یک دعوایی است که جعفربن‌محمد و پیروانش کرده‌اند و دلیلی هم برای آن نداشته‌اند. کتاب داوری به این زمینه پرداخته است. آنگاه ، باید پرسید : پس شما بگویید چرا علی به معاویه سخن از برگزیدن امام بدست مهاجران و انصار پیش می‌کشد؟!. چرا همان دعوای شما را به او نمی‌نویسد؟! چرا نمی‌نویسد خدا مرا خلیفه برگزیده؟!
«اینكه گفته می‌شود خلیفه بایستی از سوی خدا برگزیده شود چیـزیست كـه یاران خـود پیغمبر از آن ناآگاه می‌بوده‌اند و ما مـی‌بینیم كـه پس از مرگ آن پاكمرد ، اینان گرد هم آمده ابوبكر را كه یكی از یاران ارجمند پیغمبر می‌بود بجانشینی برگزیده‌اند. سپس نیز عمر و پس از آن عثمان خلیفه گردیده ، تا نوبت بامام علی بن ابیطالب رسیده.
از اینان گذشته ما می‌بینیم خود امام علیبنابیطالب هنگامی كه بخلافت رسیده بمعاویه كه نافرمانی می‌نمود نامه‌ای فرستاده ... در این نامه امام هیچ نمی‌گوید باید خلیفه را خدا برگزیند. نمی‌گوید مرا خدا برگزیده. نمی‌گوید مرا پیغمبر در جای خود نشانده. نمی‌گوید ابوبكر و عمر و عثمان حق مرا از دستم گرفتند. بلكه آشكاره می‌نویسد كه شورا حق مهاجرین و انصار می‌بوده كه هر كسی را برگزیدندی خشنودی خدا در آن بودی.
این نامه ، بنیاد دعوای آقایان ملایان را برمی‌اندازد».
(از پیام کسروی به امام جمعه‌ی تهران ، پرچم هفتگی ، شماره‌ی سوم)
8ـ گفته‌اند : علی «خلافت خلفا را مبتنی بر اساس دمکراسی نمی‌داند».(ص25)
می‌گوییم : چه سخن شگفتی!.. فرض کنیم در آن زمان دمکراسی بوده و علی هم آگاه به آن بوده. ولی در میان مسلمانان که چنین گونه‌ی کشورداری شناخته نبوده و اسلام هم سخنی از آن نرانده. پس پیش کشیدن دمکراسی چه جا دارد؟!. دانسته نیست این «دلیل» از روی استیصال آورده شده یا از روی فریبکاری یا از روی نادانی.
9ـ گفته‌اند : «علی عمر را شایسته‌ی خلافت نمی‌دانست». (ص25)
10ـ همچنین مدعی اعتراض علی به انتخاب عثمان شده‌اند. (ص26)
11ـ نیز گفته‌اند : علی «خلفا را غاصب می‌دانست». (ص26 و 27)
می‌گوییم : در همه‌ی اینها ، سخن نویسندگان ردیه نه چیز تازه‌ای بلکه همانست که علی آن سه تن را غاصب حق خود می‌دانسته. این را پیشتر هم به تکرار گفته‌اند. می‌گوییم آنچه شما به آن استناد می‌کنید همان دروغهایی است که تندروان شیعه (رافضیان) ساخته و هرچه گذشته پرشاخ و برگتر گردیده. داستان رفتن عمر به در خانه‌ی علی و فاطمه را میان در و دیوار گذاشتن و کشته شدن محسن از نمونه‌های آنست. اگر اینها راست بوده ، آن نامه چه بوده؟! نمی‌شود هم آن نامه را از امام علی ، مردی که به یکرنگی و دلیری و پاکی بنام است ، بدانیم و هم بپذیریم که او آن سه تن را غاصب حق خویش می‌دانسته.
آری ، در هزار سال بیشتر ده‌هزاران بلکه صدهزاران کسان آن نامه را خوانده و بسا کمتر کسی توجه کرده بوده که این با ادعای شیعیان نمی‌سازد. اکنون که کتاب داوری شما را هشیار این موضوع کرده ، از چیست که نمی‌خواهید راستی را بپذیرید؟!. از چیست که نمی‌خواهید دست از گمراهی بردارید؟!
👇
🖌 کانال تلگرامی پاکدینی
🔸 تکه‌ی دو از سه
6ـ گفته‌اند : خلافت ابوبکر ناگهانی بود. (ص24)
می‌پرسیم : خوب ، که چه؟! اگر ناگهانی نمی‌بود چه می‌شد؟! پاسخی به این پرسش نیست. تنها چیزی که ادعا کرده‌اند اینست که در برگزیدن ابوبکر شورایی در کار نبوده. هرچه بوده سه صفحه پیش خودشان چنین نوشته‌اند : «بیعت علی با ابوبکر از روی دلخواه نبوده». ما می‌پرسیم اگر علی با ابوبکر بیعت کرده چه علت داشته که دیگران نکرده‌اند؟! پس در سقیفه چه می‌گذشته؟! و اگر آنها بیعت کرده‌اند بیگمان سران اسلام همچون عمر و عثمان و طلحه و زبیر و دیگران نیز با ابوبکر بیعت کرده‌اند. اینها گذشته از نوشته‌ی خود نامه است که می‌گوید مهاجران و انصار ابوبکر را برگزیدند.
ما از تاریخهای معتبری که در دست هست و داستان سقیفه در آن آمده چشم می‌پوشیم و همان نامهی امام علی به معاویه را بیادشان می‌آوریم : «آن گروهی که به ابوبکر و عمر و عثمان دست داده بودند ، بمن دست دادند و کسی را نرسیدی که نپذیرد. شورا مهاجران و انصار راست. ...».
سپس می‌پرسیم : آیا آن «گروه» شورا نبوده؟! در برگزیدن ابوبکر شورایی در کار نبوده؟! مگر می‌شود به همین آسانی پا بروی حقایق تاریخی گذاشت؟! پس «إنَّما الشَّوری للمهاجرین والانصار» نوشتن بهر چه بوده؟!
7ـ میگویند : علی به خلافت انتصابی باور داشت نه انتخابی. (ص24) خواستشان آنست که خدا می‌بایست خلیفه یا امام را برگزیند. چنانکه علی را نخستین امام و خلیفه برگزید.
می‌گوییم : نخست این یک دعوایی است که جعفربن‌محمد و پیروانش کرده‌اند و دلیلی هم برای آن نداشته‌اند. کتاب داوری به این زمینه پرداخته است. آنگاه ، باید پرسید : پس شما بگویید چرا علی به معاویه سخن از برگزیدن امام بدست مهاجران و انصار پیش می‌کشد؟!. چرا همان دعوای شما را به او نمی‌نویسد؟! چرا نمی‌نویسد خدا مرا خلیفه برگزیده؟!
«اینكه گفته می‌شود خلیفه بایستی از سوی خدا برگزیده شود چیـزیست كـه یاران خـود پیغمبر از آن ناآگاه می‌بوده‌اند و ما مـی‌بینیم كـه پس از مرگ آن پاكمرد ، اینان گرد هم آمده ابوبكر را كه یكی از یاران ارجمند پیغمبر می‌بود بجانشینی برگزیده‌اند. سپس نیز عمر و پس از آن عثمان خلیفه گردیده ، تا نوبت بامام علی بن ابیطالب رسیده.
از اینان گذشته ما می‌بینیم خود امام علیبنابیطالب هنگامی كه بخلافت رسیده بمعاویه كه نافرمانی می‌نمود نامه‌ای فرستاده ... در این نامه امام هیچ نمی‌گوید باید خلیفه را خدا برگزیند. نمی‌گوید مرا خدا برگزیده. نمی‌گوید مرا پیغمبر در جای خود نشانده. نمی‌گوید ابوبكر و عمر و عثمان حق مرا از دستم گرفتند. بلكه آشكاره می‌نویسد كه شورا حق مهاجرین و انصار می‌بوده كه هر كسی را برگزیدندی خشنودی خدا در آن بودی.
این نامه ، بنیاد دعوای آقایان ملایان را برمی‌اندازد».
(از پیام کسروی به امام جمعه‌ی تهران ، پرچم هفتگی ، شماره‌ی سوم)
8ـ گفته‌اند : علی «خلافت خلفا را مبتنی بر اساس دمکراسی نمی‌داند».(ص25)
می‌گوییم : چه سخن شگفتی!.. فرض کنیم در آن زمان دمکراسی بوده و علی هم آگاه به آن بوده. ولی در میان مسلمانان که چنین گونه‌ی کشورداری شناخته نبوده و اسلام هم سخنی از آن نرانده. پس پیش کشیدن دمکراسی چه جا دارد؟!. دانسته نیست این «دلیل» از روی استیصال آورده شده یا از روی فریبکاری یا از روی نادانی.
9ـ گفته‌اند : «علی عمر را شایسته‌ی خلافت نمی‌دانست». (ص25)
10ـ همچنین مدعی اعتراض علی به انتخاب عثمان شده‌اند. (ص26)
11ـ نیز گفته‌اند : علی «خلفا را غاصب می‌دانست». (ص26 و 27)
می‌گوییم : در همه‌ی اینها ، سخن نویسندگان ردیه نه چیز تازه‌ای بلکه همانست که علی آن سه تن را غاصب حق خود می‌دانسته. این را پیشتر هم به تکرار گفته‌اند. می‌گوییم آنچه شما به آن استناد می‌کنید همان دروغهایی است که تندروان شیعه (رافضیان) ساخته و هرچه گذشته پرشاخ و برگتر گردیده. داستان رفتن عمر به در خانه‌ی علی و فاطمه را میان در و دیوار گذاشتن و کشته شدن محسن از نمونه‌های آنست. اگر اینها راست بوده ، آن نامه چه بوده؟! نمی‌شود هم آن نامه را از امام علی ، مردی که به یکرنگی و دلیری و پاکی بنام است ، بدانیم و هم بپذیریم که او آن سه تن را غاصب حق خویش می‌دانسته.
آری ، در هزار سال بیشتر ده‌هزاران بلکه صدهزاران کسان آن نامه را خوانده و بسا کمتر کسی توجه کرده بوده که این با ادعای شیعیان نمی‌سازد. اکنون که کتاب داوری شما را هشیار این موضوع کرده ، از چیست که نمی‌خواهید راستی را بپذیرید؟!. از چیست که نمی‌خواهید دست از گمراهی بردارید؟!
👇
اگر شما این را نپذیرید ناچار باید امام علی را دورو بشمارید. بگویید به پیرامونیانش راز دلش (نامشروع بودن خلافت آن سه تن) را می‌گفته ولی در نامه عنوان می‌کند با همان ترتیبی برگزیده شده که ایشان برگزیده شدند (یعنی در بار یکم و دوم و سوم که خلیفه برگزیده می‌شد مهاجران و انصار آن سه تن را برگزیدند و بار چهارم نیز مرا). این را ترتیب مرسومی عنوان کرده به رخ معاویه می‌کشد. این ادعای شما با ستودگیهایی که از علی سراغ هست نمی‌سازد و شما را با دیگر شیعیان درگیر خواهد کرد. پس راه تأویل (یا گزارش) را پیش می‌گیرید و صد دروغ بکار می‌زنید تا یک راست را نپذیرید. اینکه نامه را از معنی خود بیرون می‌برید نیز از همین راهست.
🌸
🌸
🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)
🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.
🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام
🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 8 : در جهان گاهی دست آفریدگار نمایان است.
👈 متن را از اینجا بخوانید.
💐 💐 💐
🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.
🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام
🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 8 : در جهان گاهی دست آفریدگار نمایان است.
👈 متن را از اینجا بخوانید.
💐 💐 💐
Telegraph
«ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی) ، بخش 2 ، بند 8
احمد کسروی 8 در جهان گاهی دست آفریدگار نمایان است. جهان دستگاهیست مرتب و منظم ، بخودی خود می‌گردد ، و از روی قاعده و نظمی پیش می‌رود. ولی گاهی نیز در آن دست آفریدگار نمایان است. پیدایش برانگیختگان یکی از آن مواقع است. پیدایش برانگیختگان خود نشانی از وجود…
🔶 ملایان بر کتاب داوری ردیه نوشته‌اند ـ 3
🖌 کانال تلگرامی پاکدینی
🔸 تکه‌ی سه از سه
ردیه نویسان می‌نویسند : اینکه امام علی در نامهی ششم نهجالبلاغه خطاب به معاویه از «مهاجران و انصار» یاد می‌کند باور او نبوده و «در این نامه در مقام بیان یک قاعده‌ی کلی کلامی نیست ، بلکه در مقام احتجاج با دشمن عنودی است که معتقد به مشروعیت خلافت خلفاء از طریق بیعت مهاجرین و انصار بود ؛ یعنی از باب استدلال به خصم از راه عقاید و افکار و اعمال خود اوست ... به عبارت دیگر ، حضرت امیر (علیه السلام) به معاویه که از طرف عمر و عثمان استاندار و حاکم شام بود و آن دو را خلیفه مشروع می‌دانست ، خطاب کرده و می‌فرماید : «اگر از نظر تو» معیار مشروعیت خلافت آنان ، اجتماع مهاجرین و انصار بود ، همان معیار در خلافت من نیز وجود دارد» (ص 19). و نیز «حضرت [علی] در این نامه می‌فرماید : و انما الشوری للمهاجرین و الانصار. «اگر بر فرض» انتخاب خلیفه بر اساس شورا هم باشد شورا حق مسلم مهاجرین و انصار است ...» (ص 23)
به گفته‌ی تبریزیان آب هزار دره را بهم آمیخته‌اند تا یک واقعیت تاریخی به این آشکاری را که از نامه پیداست نپذیرند. نخست باید اینان را به تناقض در گفتارشان هشیار گردانید. چگونگی آنکه در یکجا بهانه می‌آورند که : «علی در مقام احتجاج با دشمنی[معاویه] است که معتقد به مشروعیت خلفاء از طریق بیعت مهاجرین و انصار بود». می‌گوییم : اینجا برای پرده کشیدن بروی حقیقت ، ناچارید وانمایید : علی به آنچه در آن نامه نوشته خود باور نداشته ولی چون معاویه «معتقد به مشروعیت خلفاء از طریق بیعت مهاجرین و انصار بود» ، خواسته از باور او سود جوید و او را به خطایش آگاه گرداند (ص19). لیکن کمی پایینتر نوشته‌اید : «این فرمایش حضرت در برابر استدلال سخیف معاویه است که دلیل تسلیم نشدن خویش در برابر حضرت را سرپیچی مردم شام از بیعت با حضرت عنوان کرده بود» (ص20). آیا شگفتست که ما یاد آن بیفتیم که گفته‌اند : دروغگو کم‌حافظه می‌شود؟!
جای پرسش است : اگر بهانه‌ی معاویه این بوده ، چرا علی بجای آنکه به آن بپردازد ، حق مهاجران و انصار در انتخاب خلیفه را پیش کشیده؟! آیا این پذیرفتنی است که معاویه سرپیچی مردم شام از بیعت با علی را بهانه کند ولی علی در پاسخ به او از این بهانه هیچ نگوید ، از حق مهاجران و انصار در انتخاب خلیفه سخن براند؟!. آیا چنین رفتاری جز پرتگویی نیست؟!. آنگاه ، گرفتیم که علی خواسته این را به رخ معاویه کشد تا جلو بهانه‌ی او را ـ اینکه مردم شام از بیعت با علی سر پیچیده‌اند ـ بگیرد ، اگر این دعوای آقایان راست است ، همان گفتن اینکه برگزیدن خلیفه حق مهاجران و انصار است برای جلو گرفتن از بهانه‌ی معاویه بس می‌بود. ولی دیده می‌شود به این بس نکرده و ادامه داده می‌گوید : «اگر آن برگزیده از سخن مهاجر و انصار بیرون رفت و یک «بدعت» پدید آورد باید او را براه بازگردانند و اگر نپذیرفت جنگ کنند». پس پیداست عنوان کردن حق مهاجران و انصار بیشتر به همین خواست ـ پیش کشیدن جنگ و بازگردانیدن بدعتگزار براه (تهدید مستقیم و ترسانیدن) ـ بوده نه آنچه آقایان دعوا کرده‌اند.
همچنین باید گفت : چه معاویه به حقِ مهاجران و انصار در انتخاب خلیفه باور داشته چه نداشته ، چون نوشته‌ی علی دروغ نبوده ، پس انتخاب او و سه خلیفه‌ی نخست بدست آنها رخ داده و انتخابشان بکار بسته شده. این در جایی است که آقایان نویسندگان چند جا (صص 20 ، 21 ، 22 ، 25 ، 26) اشاره کرده‌اند به اینکه در انتخاب هر کدام از سه خلیفه شورایی در کار نبوده!
گذشته از این یک بام و دو هواها که بمیان آورده‌اند ، خوانندگان کتاب داوری می‌دانند اینها تأویلهایی است که در زمان خود کسروی نیز کسانی پیش کشیده و ازو پاسخ زبان کوتاه‌کن شنیده‌اند. راستی آنست که این نویسندگان جز همان تأویلها را در چنته ندارند و اینست همانها را تکرار می‌کنند. ما آنها را می‌آوریم تا گمان نکنند پاسخ شاذ و نوی به ایرادهای کتاب داوری پیدا کرده‌اند و با افزودن «اگر از نظر تو» یا «اگر بر فرض» به ترجمه ، می‌توانند معنی آن نامه را دیگر گردانند.
نامهی امام علی به معاویه همه‌ی دروغهای هزاروچهارصدساله را که در زمینه‌ی «غصب حق علی» ساخته شده پشم می‌گرداند. ولی از پرگویی و خیره‌رویی ملایان و ردیه نویسان چنین برمی‌آید که گویا هیچ نمی‌فهمند با بودن این نامه بنیاد دعواهاشان بر آب است.
این نامه سنگ بزرگی در برابر دعوای «تندروان» یا رافضیان است. با بودن آن ، تاریخ از راه خود بیرون نمی‌رود.
کسروی در پاسخ به تأویلهای کودکانه‌ی ملایان چنین نوشته (داوری ص 119) :
«ما می‌پرسیم : به چه دلیل سخنی را از معنی آشکار خود برمی‌گردانید ، و چرا برمی‌گردانید؟!.. سخنی با آن آشکاری و روشنی چه شده که شما آن را نمی‌پذیرید و برای آنکه دست از گمراهی خود برندارید معنایش را دیگر می‌گردانید؟!..
👇
🖌 کانال تلگرامی پاکدینی
🔸 تکه‌ی سه از سه
ردیه نویسان می‌نویسند : اینکه امام علی در نامهی ششم نهجالبلاغه خطاب به معاویه از «مهاجران و انصار» یاد می‌کند باور او نبوده و «در این نامه در مقام بیان یک قاعده‌ی کلی کلامی نیست ، بلکه در مقام احتجاج با دشمن عنودی است که معتقد به مشروعیت خلافت خلفاء از طریق بیعت مهاجرین و انصار بود ؛ یعنی از باب استدلال به خصم از راه عقاید و افکار و اعمال خود اوست ... به عبارت دیگر ، حضرت امیر (علیه السلام) به معاویه که از طرف عمر و عثمان استاندار و حاکم شام بود و آن دو را خلیفه مشروع می‌دانست ، خطاب کرده و می‌فرماید : «اگر از نظر تو» معیار مشروعیت خلافت آنان ، اجتماع مهاجرین و انصار بود ، همان معیار در خلافت من نیز وجود دارد» (ص 19). و نیز «حضرت [علی] در این نامه می‌فرماید : و انما الشوری للمهاجرین و الانصار. «اگر بر فرض» انتخاب خلیفه بر اساس شورا هم باشد شورا حق مسلم مهاجرین و انصار است ...» (ص 23)
به گفته‌ی تبریزیان آب هزار دره را بهم آمیخته‌اند تا یک واقعیت تاریخی به این آشکاری را که از نامه پیداست نپذیرند. نخست باید اینان را به تناقض در گفتارشان هشیار گردانید. چگونگی آنکه در یکجا بهانه می‌آورند که : «علی در مقام احتجاج با دشمنی[معاویه] است که معتقد به مشروعیت خلفاء از طریق بیعت مهاجرین و انصار بود». می‌گوییم : اینجا برای پرده کشیدن بروی حقیقت ، ناچارید وانمایید : علی به آنچه در آن نامه نوشته خود باور نداشته ولی چون معاویه «معتقد به مشروعیت خلفاء از طریق بیعت مهاجرین و انصار بود» ، خواسته از باور او سود جوید و او را به خطایش آگاه گرداند (ص19). لیکن کمی پایینتر نوشته‌اید : «این فرمایش حضرت در برابر استدلال سخیف معاویه است که دلیل تسلیم نشدن خویش در برابر حضرت را سرپیچی مردم شام از بیعت با حضرت عنوان کرده بود» (ص20). آیا شگفتست که ما یاد آن بیفتیم که گفته‌اند : دروغگو کم‌حافظه می‌شود؟!
جای پرسش است : اگر بهانه‌ی معاویه این بوده ، چرا علی بجای آنکه به آن بپردازد ، حق مهاجران و انصار در انتخاب خلیفه را پیش کشیده؟! آیا این پذیرفتنی است که معاویه سرپیچی مردم شام از بیعت با علی را بهانه کند ولی علی در پاسخ به او از این بهانه هیچ نگوید ، از حق مهاجران و انصار در انتخاب خلیفه سخن براند؟!. آیا چنین رفتاری جز پرتگویی نیست؟!. آنگاه ، گرفتیم که علی خواسته این را به رخ معاویه کشد تا جلو بهانه‌ی او را ـ اینکه مردم شام از بیعت با علی سر پیچیده‌اند ـ بگیرد ، اگر این دعوای آقایان راست است ، همان گفتن اینکه برگزیدن خلیفه حق مهاجران و انصار است برای جلو گرفتن از بهانه‌ی معاویه بس می‌بود. ولی دیده می‌شود به این بس نکرده و ادامه داده می‌گوید : «اگر آن برگزیده از سخن مهاجر و انصار بیرون رفت و یک «بدعت» پدید آورد باید او را براه بازگردانند و اگر نپذیرفت جنگ کنند». پس پیداست عنوان کردن حق مهاجران و انصار بیشتر به همین خواست ـ پیش کشیدن جنگ و بازگردانیدن بدعتگزار براه (تهدید مستقیم و ترسانیدن) ـ بوده نه آنچه آقایان دعوا کرده‌اند.
همچنین باید گفت : چه معاویه به حقِ مهاجران و انصار در انتخاب خلیفه باور داشته چه نداشته ، چون نوشته‌ی علی دروغ نبوده ، پس انتخاب او و سه خلیفه‌ی نخست بدست آنها رخ داده و انتخابشان بکار بسته شده. این در جایی است که آقایان نویسندگان چند جا (صص 20 ، 21 ، 22 ، 25 ، 26) اشاره کرده‌اند به اینکه در انتخاب هر کدام از سه خلیفه شورایی در کار نبوده!
گذشته از این یک بام و دو هواها که بمیان آورده‌اند ، خوانندگان کتاب داوری می‌دانند اینها تأویلهایی است که در زمان خود کسروی نیز کسانی پیش کشیده و ازو پاسخ زبان کوتاه‌کن شنیده‌اند. راستی آنست که این نویسندگان جز همان تأویلها را در چنته ندارند و اینست همانها را تکرار می‌کنند. ما آنها را می‌آوریم تا گمان نکنند پاسخ شاذ و نوی به ایرادهای کتاب داوری پیدا کرده‌اند و با افزودن «اگر از نظر تو» یا «اگر بر فرض» به ترجمه ، می‌توانند معنی آن نامه را دیگر گردانند.
نامهی امام علی به معاویه همه‌ی دروغهای هزاروچهارصدساله را که در زمینه‌ی «غصب حق علی» ساخته شده پشم می‌گرداند. ولی از پرگویی و خیره‌رویی ملایان و ردیه نویسان چنین برمی‌آید که گویا هیچ نمی‌فهمند با بودن این نامه بنیاد دعواهاشان بر آب است.
این نامه سنگ بزرگی در برابر دعوای «تندروان» یا رافضیان است. با بودن آن ، تاریخ از راه خود بیرون نمی‌رود.
کسروی در پاسخ به تأویلهای کودکانه‌ی ملایان چنین نوشته (داوری ص 119) :
«ما می‌پرسیم : به چه دلیل سخنی را از معنی آشکار خود برمی‌گردانید ، و چرا برمی‌گردانید؟!.. سخنی با آن آشکاری و روشنی چه شده که شما آن را نمی‌پذیرید و برای آنکه دست از گمراهی خود برندارید معنایش را دیگر می‌گردانید؟!..
👇
یکی از کجرویهای پیشروان شیعه همین داستان گزارش (یا تأویل) می‌باشد. اینان هر سخنی را که با خواست خود ناسازگار یافتند از معنای آشکارش بیرون برند و بمعناهای دیگری پیچانند. این از شیوه‌های کهن ایشانست و خود یکی از ایرادهای بزرگ می‌باشد.
این یکی از چیزهاییست که از باطنیان گرفته‌اند ، و ما چون در این کتاب از باطنیان سخنی نرانده بودیم ، از این ایراد نیز بشیعیان چشم پوشیدیم.
آخر به چه دلیل شما سخنی را که امام علیبنابیطالب گفته از معنی خود بیرون می‌برید؟!.. امام علیبنابیطالب ، سید باب یا بهاءالله نمی‌بوده که عربی را نیک نداند و در فهمانیدن خواست خود درماند؟!.. آیا امام علیبنابیطالب نمی‌توانست همان جمله‌هایی را که توحیدی (1) «فضولاً» از زبان او ساخته خودش بگوید؟!.
اگر خواست آن امام چنان بودی بایستی چنین بنویسد : «إنك یا معاویة تزعم أن أبابكر و عمر و عثمان كانوا على الحق و قد بایعنی القوم الذین بایعوهم على ما بایعوهم و إنك تزعم أن الشورى للمهاجرین و الأنصار و هم قد اختارونی و بایعونی ...» پس چه بوده که چنین ننوشته؟!..
داستان شگفتیست : امامی بخلافت رسیده به یکی از فرمانروایان زیردست که در اندیشه‌ی نافرمانیست نامه می‌فرستد و با یک زبان ساده‌ای چنین می‌نویسد : «همان کسانی که به ابوبکر و عمر و عثمان دست داده بودند ، بمن دست دادند». سپس از این گفته‌ی خود نتیجه گرفته می‌نویسد : «پس باشنده را نمی‌رسد که دیگری را برگزیند و نباشنده را نمی‌رسد که نپذیرد». سپس باستواری آن سخنان کوشیده می‌نویسد : «شورا مهاجران و انصار راست. آنان به [سرِ] هر کسی گرد آمدند و امامش نامیدند خشنودی خدا نیز در آن خواهد بود». پس از آن به یک سخن دیگری پرداخته می‌نویسد : «اگر آن برگزیده از سخن مهاجر و انصار بیرون رفت و یک «بدعت» پدید آورد باید او را براه بازگردانند و اگر نپذیرفت جنگ کنند».
سخنانی باین سادگی و روشنی چون با خواست خود ، سازنده نمی‌یابند بیکبار چشم پوشیده میگویند : «به پذیرش و یا دریافت دشمن سخن رانده!». ما دوباره می‌پرسیم : به چه دلیل سخنانی بآن روشنی را از معنی خود بیرون می‌برید و بهر چه بیرون می‌برید؟!..
اینکه آقای خالصی‌زاده (2) می‌نویسد : «چون معاویه دلیلی بر خلافت ابوبکر و عمر و عثمان بجز اجتماع مهاجر و انصار و شورا ندارد و به همین در مکاتبات خود به حضرت امیر استدلال کرد ...» که می‌خواهد بگوید امام علیبنابیطالب این سخنان را در پاسخِ نامه‌ها‌ی معاویه نوشته است ، چیزیست که از پندار خود پدید آورده.
در نهجالبلاغه که این نامه هست در عنوانش می‌نویسد : «من کِتابُ لَهُ إلی مُعاویة» که می‌فهماند نخست آن امام به نامه‌نویسی برخاسته و این نامه را نوشته. از خود نامه هم جز این بدست نمی‌آید. همین نامه را در تاریخها نیز آورده‌اند و من آنچه بیاد می‌دارم از آنها هم جز همین فهمیده نمی‌شود. به هر حال آقای خالصی‌زاده بشیوه‌ی دیگران از پندار خود سخن رانده. هرچه هست این نامه ، چه نامهی نخست بوده و چه در پاسخ نامهی معاویه نوشته شده ، بآن معنایی که این دو تن بعنوان گزارش گفته‌اند ، نتواند بود و نیست.
این پاسخ‌دهندگان هر دو ، خطبه‌ی شِقشِقیّه را پیش کشیده آن را دلیلی برای خود شمارده‌اند. میگویند در آن خطبه امام علیبنابیطالب از خلافت ابوبکر و دیگران ناخشنودی نموده.
می‌گوییم : آن خطبه در تاریخها دیده نشده و راست بودنش درخورِ باور نیست. اگرهم باور کنیم بیش از گله‌گزاری نبوده و جز این را نمی‌رساند که امام علیبنابیطالب در دلش خود را بخلافت شاینده‌تر از دیگران می‌شمارده ، و این جز از سخنانیست که شیعیان می‌دارند.
آنگاه چنانکه شما آن نامه را بگزارش کشیده می‌گویید برای «الزام خصم» نوشته است ، دیگران هم توانند آن خطبه را بگزارش کشیده بگویند : امام آن را برای «تألیف قلوب» رافضیان که در کوفه بسیار می‌بودند گفته است.
اگر کسی بچنین گزارشی در آن باره پردازد شما را هیچ پاسخی باو نخواهد بود. راهیست که خودتان باز کرده‌اید. بگفته‌ی عرب : «فلم بائک تَجُرّ و بائی لاتجرّ؟!».
در پایان ناچاریم بار دیگر یادآوری کنیم که این گفتگوها از دین نیست. در دین جایی برای گفتگو از رخدادهای گذشته و آینده گشاده نمی‌باشد. در دین نامی از این کس و آن کس برده نمی‌شود. اگر راستی را بخواهند این خود بیدینیست که کسانی زندگانی خود را رها کرده از رخداده‌های هزاروسیصد سال پیش سخن رانند و میان مردگان دوتیرگی انداخته بهواداری از اینسو و آنسو بکشاکش پردازند. دین برای آنست که آدمیان تا باین اندازه از خِرد دور نباشند و باین کارهای بیهوده نپردازند».
👇
این یکی از چیزهاییست که از باطنیان گرفته‌اند ، و ما چون در این کتاب از باطنیان سخنی نرانده بودیم ، از این ایراد نیز بشیعیان چشم پوشیدیم.
آخر به چه دلیل شما سخنی را که امام علیبنابیطالب گفته از معنی خود بیرون می‌برید؟!.. امام علیبنابیطالب ، سید باب یا بهاءالله نمی‌بوده که عربی را نیک نداند و در فهمانیدن خواست خود درماند؟!.. آیا امام علیبنابیطالب نمی‌توانست همان جمله‌هایی را که توحیدی (1) «فضولاً» از زبان او ساخته خودش بگوید؟!.
اگر خواست آن امام چنان بودی بایستی چنین بنویسد : «إنك یا معاویة تزعم أن أبابكر و عمر و عثمان كانوا على الحق و قد بایعنی القوم الذین بایعوهم على ما بایعوهم و إنك تزعم أن الشورى للمهاجرین و الأنصار و هم قد اختارونی و بایعونی ...» پس چه بوده که چنین ننوشته؟!..
داستان شگفتیست : امامی بخلافت رسیده به یکی از فرمانروایان زیردست که در اندیشه‌ی نافرمانیست نامه می‌فرستد و با یک زبان ساده‌ای چنین می‌نویسد : «همان کسانی که به ابوبکر و عمر و عثمان دست داده بودند ، بمن دست دادند». سپس از این گفته‌ی خود نتیجه گرفته می‌نویسد : «پس باشنده را نمی‌رسد که دیگری را برگزیند و نباشنده را نمی‌رسد که نپذیرد». سپس باستواری آن سخنان کوشیده می‌نویسد : «شورا مهاجران و انصار راست. آنان به [سرِ] هر کسی گرد آمدند و امامش نامیدند خشنودی خدا نیز در آن خواهد بود». پس از آن به یک سخن دیگری پرداخته می‌نویسد : «اگر آن برگزیده از سخن مهاجر و انصار بیرون رفت و یک «بدعت» پدید آورد باید او را براه بازگردانند و اگر نپذیرفت جنگ کنند».
سخنانی باین سادگی و روشنی چون با خواست خود ، سازنده نمی‌یابند بیکبار چشم پوشیده میگویند : «به پذیرش و یا دریافت دشمن سخن رانده!». ما دوباره می‌پرسیم : به چه دلیل سخنانی بآن روشنی را از معنی خود بیرون می‌برید و بهر چه بیرون می‌برید؟!..
اینکه آقای خالصی‌زاده (2) می‌نویسد : «چون معاویه دلیلی بر خلافت ابوبکر و عمر و عثمان بجز اجتماع مهاجر و انصار و شورا ندارد و به همین در مکاتبات خود به حضرت امیر استدلال کرد ...» که می‌خواهد بگوید امام علیبنابیطالب این سخنان را در پاسخِ نامه‌ها‌ی معاویه نوشته است ، چیزیست که از پندار خود پدید آورده.
در نهجالبلاغه که این نامه هست در عنوانش می‌نویسد : «من کِتابُ لَهُ إلی مُعاویة» که می‌فهماند نخست آن امام به نامه‌نویسی برخاسته و این نامه را نوشته. از خود نامه هم جز این بدست نمی‌آید. همین نامه را در تاریخها نیز آورده‌اند و من آنچه بیاد می‌دارم از آنها هم جز همین فهمیده نمی‌شود. به هر حال آقای خالصی‌زاده بشیوه‌ی دیگران از پندار خود سخن رانده. هرچه هست این نامه ، چه نامهی نخست بوده و چه در پاسخ نامهی معاویه نوشته شده ، بآن معنایی که این دو تن بعنوان گزارش گفته‌اند ، نتواند بود و نیست.
این پاسخ‌دهندگان هر دو ، خطبه‌ی شِقشِقیّه را پیش کشیده آن را دلیلی برای خود شمارده‌اند. میگویند در آن خطبه امام علیبنابیطالب از خلافت ابوبکر و دیگران ناخشنودی نموده.
می‌گوییم : آن خطبه در تاریخها دیده نشده و راست بودنش درخورِ باور نیست. اگرهم باور کنیم بیش از گله‌گزاری نبوده و جز این را نمی‌رساند که امام علیبنابیطالب در دلش خود را بخلافت شاینده‌تر از دیگران می‌شمارده ، و این جز از سخنانیست که شیعیان می‌دارند.
آنگاه چنانکه شما آن نامه را بگزارش کشیده می‌گویید برای «الزام خصم» نوشته است ، دیگران هم توانند آن خطبه را بگزارش کشیده بگویند : امام آن را برای «تألیف قلوب» رافضیان که در کوفه بسیار می‌بودند گفته است.
اگر کسی بچنین گزارشی در آن باره پردازد شما را هیچ پاسخی باو نخواهد بود. راهیست که خودتان باز کرده‌اید. بگفته‌ی عرب : «فلم بائک تَجُرّ و بائی لاتجرّ؟!».
در پایان ناچاریم بار دیگر یادآوری کنیم که این گفتگوها از دین نیست. در دین جایی برای گفتگو از رخدادهای گذشته و آینده گشاده نمی‌باشد. در دین نامی از این کس و آن کس برده نمی‌شود. اگر راستی را بخواهند این خود بیدینیست که کسانی زندگانی خود را رها کرده از رخداده‌های هزاروسیصد سال پیش سخن رانند و میان مردگان دوتیرگی انداخته بهواداری از اینسو و آنسو بکشاکش پردازند. دین برای آنست که آدمیان تا باین اندازه از خِرد دور نباشند و باین کارهای بیهوده نپردازند».
👇
پابرگیها :
1ـ نام مستعار چند تن متعصب است که در شهر تبریز گرد هم می‌آمدند تا به نوشته‌های کسروی در زمینه‌ی اسلام و شیعیگری خرده گیرند. آنها در زمینه‌ی این نامه همان سخن ردیه نویسان را پیش کشیده بودند.
2ـ این نیز کسی است که به سخنان کسروی درباره‌ی نامهی امام علی به معاویه ایراد گرفته بود و همان سخنان «توحیدی» را عنوان می‌کرد.
🌸
1ـ نام مستعار چند تن متعصب است که در شهر تبریز گرد هم می‌آمدند تا به نوشته‌های کسروی در زمینه‌ی اسلام و شیعیگری خرده گیرند. آنها در زمینه‌ی این نامه همان سخن ردیه نویسان را پیش کشیده بودند.
2ـ این نیز کسی است که به سخنان کسروی درباره‌ی نامهی امام علی به معاویه ایراد گرفته بود و همان سخنان «توحیدی» را عنوان می‌کرد.
🌸
🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)
🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.
🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام
🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 9 : یک برانگیخته را چگونه می‌توان شناخت؟
👈 متن را از اینجا بخوانید.
💐 💐 💐
🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.
🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام
🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 9 : یک برانگیخته را چگونه می‌توان شناخت؟
👈 متن را از اینجا بخوانید.
💐 💐 💐
Telegraph
«ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی) ، بخش 2 ، بند 9
احمد کسروی 9 یک برانگیخته را چگونه می‌توان شناخت؟ میگویند : یک برانگیخته را چگونه می‌توان شناخت؟ می‌گویم : چیزهای دیگر را چگونه می‌شناسید؟.. برانگیختگی چیزی نیست که دروغ‌بردار باشد. یک برانگیخته باید دائماً با نادانیها و گمراهیها مبارزه کند ، دائماً از…
🔶 ملایان بر کتاب داوری ردیه نوشته‌اند ـ 4
🖌 کانال تلگرامی پاکدینی
🔸 تکه‌ی یک از دو
در سه گفتار پیش با همین عنوان ، گفتیم که بتازگی ملایان بگمان خود بر کتاب «بخوانند و داوری کنند» ردیه نوشته و نامش را «خواندیم و داوری کردیم» گذاشته‌اند. در گفتارهای پیش نمونه‌هایی از شیوه‌ی دلیل‌آوریشان دیدیم (اینجا و اینجا و اینجا) . امروز نیز بخش دیگری از دفاعیاتشان را می‌آوریم و خواهانیم که شما خود داوری کنید که آیا این نوشته‌هاشان تأیید سخنان کتاب داوری است یا پاسخ به آن؟!. آیا ردیه نویسان «داوری» کرده‌اند یا دغلکاری؟!
در کتاب داوری در زمینه‌ی کوشش دسته‌های سیاسی برای بدست آوردن خلافت و بدعتی که جعفربن‌محمد (امام ششم شیعیان) گزاشت و مدعی شد برگزیدن خلیفه از سوی خداست ، چنین آمده :
«چنانکه گفتیم عباسیان در ایران دسته‌ها پدید می‌آوردند و زمینه می‌چیدند و سرانجام با دست ابومسلم خلافت را بچنگ آوردند. ...
در آن زمان یکی از کسانی که دعوای خلافت می‌داشت جعفربن‌محمدبن‌علی‌بن‌الحسین می‌بود (برادرزاده‌ی زید). این مرد که پیروانی می‌داشت یک راه نوین دیگری پیش گرفته چنین می‌گفت : خلیفه باید از نزد خدا برگزیده شود ، و کسی که از نزد خدا برگزیده شده خلیفه است چه توانا باشد و سررشته‌ی کارها را بدست گیرد و چه توانا نباشد و در خانه نشیند. آنان كه از مردم ، می‌خواهند رستگار گردند باید باین برگزیده‌ی خدا گردن گزارند و فرمان برند و خمس و مال امام پردازند.
بدینسان در گوشه نشسته ، «بی‌دردسر» دعوای خلافت می‌کرد و پیروانش گردن بدعوا گزارده گفته‌های او را می‌پذیرفتند. ولی همانا از ترس ، بردن‌ِ نامِ «خلیفه» نیارسته خواستِ خود را در زیر نام «امام» پوشیده می‌داشت. تا این زمان «خلیفه» و «امام» به یک معنی می‌بودی و همان خلیفه را «امام» نیز نامیدندی (1) ولی در این زمان و در زبانِ این دسته اندک‌جدایی درمیانه‌ی آنها پدید می‌آمد. اینان امام را بمعنی «برگزیده شده از سوی خدا» می‌گرفتند.
این داستانِ بسیار شگفتی بود. زیرا دیگر نیازی بآنکه در راه خلافت بجنگ و کوشش برخاسته شود بازنمی‌مانْد ، و یک کسی می‌توانست در خانه نشیند و دعوای خلافت کند و گروهی را ، بیش یا کم ، بسر خود گرد آورد. از آنسوی خلافت یا امامت نیز ارج خود را از دست داده یک چیز بسیار کوچک می‌گردید.
این دوم‌رنگی بود که شیعیگری پیدا می‌کرد و یک جنبش سیاسی رُویه‌ی کیش می‌گرفت. از آنسوی معنی خلافت نیز دیگر شده چنانکه گفتیم خلیفه (یا بگفته‌ی خودشان : امام) یک پیشوای دینی می‌بود نه یک سررشته‌دار سیاسی.
پیروان این امام که همان تُندروان (یا رافضیان) می‌بودند ، میدان پیدا کرده و در تُندروی گام بزرگ دیگری برداشته چنین می‌گفتند : «امام علیبنابیطالب از سوی خدا برای جانشینی پیغمبر برگزیده شده و پیغمبر او را جانشین گردانیده بود. ابوبکر و عمر با زور او را بکنار زدند ، و با زور او را واداشتند که بخلافت ابوبکر گردن گزارد» ، و بدین دستاویز زبان نفرین و بدگویی به ابوبکر و عمر و عثمان و بسیاری از یاران پیغمبر می‌گشادند. بدروغبافی گستاخ گردیده می‌گفتند : «عمر چون رفت علی را بکِشد و بیاورد که به ابوبکر بیعت کند دختر پیغمبر در را نمی‌گشاد ، عمر او را میانه‌ی لِنگه‌ی در و دیوار گزاشت و او «محسن»نام بچه‌ای را سِقط کرد و از همین گزند بود که از جهان درگذشت». از اینگونه داستانها که تاریخ آگاهی نمی‌داشت بسیار می‌گفتند.
چون بنیادِ کار را بگزافگویی و تُندروی گزارده بودند رفته‌رفته از این اندازه هم گذشتند و این زمان سخنان دیگری بمیان آوردند : «هر که بمیرد و امام زمان خود را نشناسد بیدین مرده است» (2) ، «خدا ما را از آب و گِل والاتری آفریده و شیعیان ما را از بازمانده‌ی آن آب و گِل پدید آورده» (3) ، «خدا دوستی و پیروی ما را بزمینها نشان داد ، آنها که پذیرفتند بارده شدند و آنها که نپذیرفتند شوره‌زار گردیدند ، بکوهها نشان داد ، آنها که پذیرفتند بلند گردیدند و آنها که نپذیرفتند پست شدند ، بآبها نشان داد ، آنها که پذیرفتند شیرین شدند و آنها که نپذیرفتند شور گردیدند» ، «کارهای شما هر روزه بما نشان داده می‌شود که اگر نیکو کرده‌اید ما شاد باشیم و اگر بد کرده‌اید اندوهناک گردیم» ، «معنی قرآن را جز ما کسی نداند ، همه باید از ما بپرسند». از اینگونه ، سخنان بسیاری که جز لاف‌زدن و گزافه گفتن شمرده نشود ، و گوینده‌اش بیگمان بیدین و خداناشناس می‌بوده ، و ما نمی‌دانیم اینها را که گفته است و آیا راستست و یا دروغ و ساخته می‌باشد.
بدینسان یک راه جدای دیگری در اسلام پیدا شده و گروهی خود را از مسلمانان جدا گردانیدند. ...».
👇
🖌 کانال تلگرامی پاکدینی
🔸 تکه‌ی یک از دو
در سه گفتار پیش با همین عنوان ، گفتیم که بتازگی ملایان بگمان خود بر کتاب «بخوانند و داوری کنند» ردیه نوشته و نامش را «خواندیم و داوری کردیم» گذاشته‌اند. در گفتارهای پیش نمونه‌هایی از شیوه‌ی دلیل‌آوریشان دیدیم (اینجا و اینجا و اینجا) . امروز نیز بخش دیگری از دفاعیاتشان را می‌آوریم و خواهانیم که شما خود داوری کنید که آیا این نوشته‌هاشان تأیید سخنان کتاب داوری است یا پاسخ به آن؟!. آیا ردیه نویسان «داوری» کرده‌اند یا دغلکاری؟!
در کتاب داوری در زمینه‌ی کوشش دسته‌های سیاسی برای بدست آوردن خلافت و بدعتی که جعفربن‌محمد (امام ششم شیعیان) گزاشت و مدعی شد برگزیدن خلیفه از سوی خداست ، چنین آمده :
«چنانکه گفتیم عباسیان در ایران دسته‌ها پدید می‌آوردند و زمینه می‌چیدند و سرانجام با دست ابومسلم خلافت را بچنگ آوردند. ...
در آن زمان یکی از کسانی که دعوای خلافت می‌داشت جعفربن‌محمدبن‌علی‌بن‌الحسین می‌بود (برادرزاده‌ی زید). این مرد که پیروانی می‌داشت یک راه نوین دیگری پیش گرفته چنین می‌گفت : خلیفه باید از نزد خدا برگزیده شود ، و کسی که از نزد خدا برگزیده شده خلیفه است چه توانا باشد و سررشته‌ی کارها را بدست گیرد و چه توانا نباشد و در خانه نشیند. آنان كه از مردم ، می‌خواهند رستگار گردند باید باین برگزیده‌ی خدا گردن گزارند و فرمان برند و خمس و مال امام پردازند.
بدینسان در گوشه نشسته ، «بی‌دردسر» دعوای خلافت می‌کرد و پیروانش گردن بدعوا گزارده گفته‌های او را می‌پذیرفتند. ولی همانا از ترس ، بردن‌ِ نامِ «خلیفه» نیارسته خواستِ خود را در زیر نام «امام» پوشیده می‌داشت. تا این زمان «خلیفه» و «امام» به یک معنی می‌بودی و همان خلیفه را «امام» نیز نامیدندی (1) ولی در این زمان و در زبانِ این دسته اندک‌جدایی درمیانه‌ی آنها پدید می‌آمد. اینان امام را بمعنی «برگزیده شده از سوی خدا» می‌گرفتند.
این داستانِ بسیار شگفتی بود. زیرا دیگر نیازی بآنکه در راه خلافت بجنگ و کوشش برخاسته شود بازنمی‌مانْد ، و یک کسی می‌توانست در خانه نشیند و دعوای خلافت کند و گروهی را ، بیش یا کم ، بسر خود گرد آورد. از آنسوی خلافت یا امامت نیز ارج خود را از دست داده یک چیز بسیار کوچک می‌گردید.
این دوم‌رنگی بود که شیعیگری پیدا می‌کرد و یک جنبش سیاسی رُویه‌ی کیش می‌گرفت. از آنسوی معنی خلافت نیز دیگر شده چنانکه گفتیم خلیفه (یا بگفته‌ی خودشان : امام) یک پیشوای دینی می‌بود نه یک سررشته‌دار سیاسی.
پیروان این امام که همان تُندروان (یا رافضیان) می‌بودند ، میدان پیدا کرده و در تُندروی گام بزرگ دیگری برداشته چنین می‌گفتند : «امام علیبنابیطالب از سوی خدا برای جانشینی پیغمبر برگزیده شده و پیغمبر او را جانشین گردانیده بود. ابوبکر و عمر با زور او را بکنار زدند ، و با زور او را واداشتند که بخلافت ابوبکر گردن گزارد» ، و بدین دستاویز زبان نفرین و بدگویی به ابوبکر و عمر و عثمان و بسیاری از یاران پیغمبر می‌گشادند. بدروغبافی گستاخ گردیده می‌گفتند : «عمر چون رفت علی را بکِشد و بیاورد که به ابوبکر بیعت کند دختر پیغمبر در را نمی‌گشاد ، عمر او را میانه‌ی لِنگه‌ی در و دیوار گزاشت و او «محسن»نام بچه‌ای را سِقط کرد و از همین گزند بود که از جهان درگذشت». از اینگونه داستانها که تاریخ آگاهی نمی‌داشت بسیار می‌گفتند.
چون بنیادِ کار را بگزافگویی و تُندروی گزارده بودند رفته‌رفته از این اندازه هم گذشتند و این زمان سخنان دیگری بمیان آوردند : «هر که بمیرد و امام زمان خود را نشناسد بیدین مرده است» (2) ، «خدا ما را از آب و گِل والاتری آفریده و شیعیان ما را از بازمانده‌ی آن آب و گِل پدید آورده» (3) ، «خدا دوستی و پیروی ما را بزمینها نشان داد ، آنها که پذیرفتند بارده شدند و آنها که نپذیرفتند شوره‌زار گردیدند ، بکوهها نشان داد ، آنها که پذیرفتند بلند گردیدند و آنها که نپذیرفتند پست شدند ، بآبها نشان داد ، آنها که پذیرفتند شیرین شدند و آنها که نپذیرفتند شور گردیدند» ، «کارهای شما هر روزه بما نشان داده می‌شود که اگر نیکو کرده‌اید ما شاد باشیم و اگر بد کرده‌اید اندوهناک گردیم» ، «معنی قرآن را جز ما کسی نداند ، همه باید از ما بپرسند». از اینگونه ، سخنان بسیاری که جز لاف‌زدن و گزافه گفتن شمرده نشود ، و گوینده‌اش بیگمان بیدین و خداناشناس می‌بوده ، و ما نمی‌دانیم اینها را که گفته است و آیا راستست و یا دروغ و ساخته می‌باشد.
بدینسان یک راه جدای دیگری در اسلام پیدا شده و گروهی خود را از مسلمانان جدا گردانیدند. ...».
👇
Telegram
پاکدینی ـ احمد کسروی
🔶 ملایان بر کتاب داوری ردیه نوشته‌اند ــ 1
اخیراً کتابی بنام «خواندیم و داوری کردیم» در رد کتاب «بخوانند و داوری کنند» نوشته شده.
چون در اینجا سخن از تقیه رفت و نویسندگان آن کتاب از این ایراد هم بدینسان یاد کرده‌اند : «کسروی درباره‌ی تقیه سخن گفته و آن…
اخیراً کتابی بنام «خواندیم و داوری کردیم» در رد کتاب «بخوانند و داوری کنند» نوشته شده.
چون در اینجا سخن از تقیه رفت و نویسندگان آن کتاب از این ایراد هم بدینسان یاد کرده‌اند : «کسروی درباره‌ی تقیه سخن گفته و آن…
در همان کتاب درباره‌ی پیغمبر و امامان چنین آمده :
«خوانندگان می‌دانند که ما برای بنیادگزار اسلام چه جایگاهی باز کرده بآن پاکمرد چه پاسی می‌گزاریم.
ولی اینکه درپی او یک دسته امامانی بوده‌اند و اینان نیز نیروهای خدایی داشته برگزیدگان خدا می‌بوده‌اند ، بیکبار بی‌دلیلست و درخورِ پذیرفتن نمی‌باشد.
اینکه ما بنیادگزار اسلام را به برانگیختگی ستوده به رخ جهانیان می‌کشیم زورگویی نیست. بلکه دلیلها برایش می‌آوریم : بهنگامی که جهانیان گمراه می‌بوده‌اند ، آن پاکمرد برخاسته و با بت‌پرستی و دیگر نادانیها به نبرد پرداخته ، خردها را بتکان آورده ، یک شاهراهی برای زندگی باز کرده ، در سایه‌ی این کارهاست که ما او را برانگیخته‌ی خدا دانسته بروی جهانیانش می‌کشیم.
اما درباره‌ی آن امامان ، نخست باید پرسید : پس از پیغمبر چه نیازی بآنان می‌بوده؟! مگر پیغمبر کار خود را ناانجام گزارده بوده که اینان بانجام رسانند؟!. دوم ، کارهایی که از آنان سر زده کدامست که ما آنها را بروی جهان کشیم؟!. کدام گمراهی را از پیش برداشته‌اند؟!. کدام تکانی را پدید آورده‌اند؟!.. کدام برگزیدگی یا برتری را از خود نشان داده‌اند؟!.».
بدینسان با سخنان استوار و روانی تاریخچه و فشرده‌ی باورهای شیعیان را بازمی‌نماید.
از آنسو ، ردیه نویسان در برابر این سخنان چنین نوشته‌اند :
«باید دانست که مقام امامت از مقام نبوت بالاتر است چنانچه در سوره‌ی مبارکه‌ی بقره آیه‌ی 124 آمده».
توجه کنید که این سخنشان یک اعتراف است. اعتراف به اینکه امامانشان برتر از خود پیغمبر بوده‌اند. در بخش دیگر دلیل این سخنشان را خواهیم دید.
پابرگیها :
1ـ چنانكه در همان نامهی امام علیبنابیطالب كه بمعاویه نوشته خلیفه «امام» نامیده شده.
2ـ مَنْ ماتَ وَ لَمْ یَعْرِفْ إمامَ زَمانِهِ مَاتَ مِیتَةً الجَاهِلِیَّة.
2ـ إِنَّ اَللَّهَ خَلَقَنَا مِنْ أَعْلَى عِلِّيِّينَ وَ خَلَقَ شِيعَتِنَا مِنّا.
🌸
«خوانندگان می‌دانند که ما برای بنیادگزار اسلام چه جایگاهی باز کرده بآن پاکمرد چه پاسی می‌گزاریم.
ولی اینکه درپی او یک دسته امامانی بوده‌اند و اینان نیز نیروهای خدایی داشته برگزیدگان خدا می‌بوده‌اند ، بیکبار بی‌دلیلست و درخورِ پذیرفتن نمی‌باشد.
اینکه ما بنیادگزار اسلام را به برانگیختگی ستوده به رخ جهانیان می‌کشیم زورگویی نیست. بلکه دلیلها برایش می‌آوریم : بهنگامی که جهانیان گمراه می‌بوده‌اند ، آن پاکمرد برخاسته و با بت‌پرستی و دیگر نادانیها به نبرد پرداخته ، خردها را بتکان آورده ، یک شاهراهی برای زندگی باز کرده ، در سایه‌ی این کارهاست که ما او را برانگیخته‌ی خدا دانسته بروی جهانیانش می‌کشیم.
اما درباره‌ی آن امامان ، نخست باید پرسید : پس از پیغمبر چه نیازی بآنان می‌بوده؟! مگر پیغمبر کار خود را ناانجام گزارده بوده که اینان بانجام رسانند؟!. دوم ، کارهایی که از آنان سر زده کدامست که ما آنها را بروی جهان کشیم؟!. کدام گمراهی را از پیش برداشته‌اند؟!. کدام تکانی را پدید آورده‌اند؟!.. کدام برگزیدگی یا برتری را از خود نشان داده‌اند؟!.».
بدینسان با سخنان استوار و روانی تاریخچه و فشرده‌ی باورهای شیعیان را بازمی‌نماید.
از آنسو ، ردیه نویسان در برابر این سخنان چنین نوشته‌اند :
«باید دانست که مقام امامت از مقام نبوت بالاتر است چنانچه در سوره‌ی مبارکه‌ی بقره آیه‌ی 124 آمده».
توجه کنید که این سخنشان یک اعتراف است. اعتراف به اینکه امامانشان برتر از خود پیغمبر بوده‌اند. در بخش دیگر دلیل این سخنشان را خواهیم دید.
پابرگیها :
1ـ چنانكه در همان نامهی امام علیبنابیطالب كه بمعاویه نوشته خلیفه «امام» نامیده شده.
2ـ مَنْ ماتَ وَ لَمْ یَعْرِفْ إمامَ زَمانِهِ مَاتَ مِیتَةً الجَاهِلِیَّة.
2ـ إِنَّ اَللَّهَ خَلَقَنَا مِنْ أَعْلَى عِلِّيِّينَ وَ خَلَقَ شِيعَتِنَا مِنّا.
🌸
🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)
🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.
🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام
🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 10 : درباره‌ی آنجهان (آخرت) چه می‌گویید؟
👈 متن را از اینجا بخوانید.
💐 💐 💐
🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.
🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام
🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 10 : درباره‌ی آنجهان (آخرت) چه می‌گویید؟
👈 متن را از اینجا بخوانید.
💐 💐 💐
Telegraph
«ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی) ، بخش 2 ، بند 10
احمد کسروی 10 درباره‌ی آنجهان (آخرت) چه می‌گویید؟ میگویند : درباره‌ی آنجهان چه می‌گویید؟ آیا می‌توان به آن باور داشت؟ می‌گویم : چرا نمی‌توان باور داشت؟! چون روان غیر از تن و جان می‌باشد پیداست که با مرگِ آنها نابود نخواهد شد. همان جدایی روان از جان ، و…
🔶 ملایان بر کتاب داوری ردیه نوشته‌اند ـ 4
🖌 کانال تلگرامی پاکدینی
🔸 تکه‌ی دو از دو
در کتاب داوری از ارج پیغمبر و امامان در نزد شیعیان چنین نوشته شده :
«یک شیعی باید دلش پر از مهر امامان خود باشد و بهیچ چیزی ارج نگزارد. اگر شما نیک سنجید اینان به پیغمبر نیز آن ارج را نمی‌گزارند.
پیغمبر در چهل سالگی به پیغمبری رسیده آن هم بایستی پیاپی جبرائیل بیاید و برود و دستورها بیاورد. ولی امامان از کودکی امام می‌بوده‌اند و بی‌آنکه نیازمند جبرائیل باشند همه چیز را می‌دانسته‌اند. در یاوری بخدا و گردانیدن جهان نیز آن توانایی و کوشایی که از امامان و از «حضرت عباس» نمایانست از پیغمبر نمایان نمی‌باشد.
در اندیشه‌ی یک شیعی گلهای باغ آفرش دوازده امام بوده‌اند و دیگران در برابر آنان دارای ارجی یا ارزشی نمی‌باشند و نخواهند بود. یک کسی هرچند كه نکوکار باشد و در راه خدا بکوششها پردازد و جانفشانیها کند بپایه‌ی امامان نتواند رسید در جای خود ، که بپایه‌ی سلمان و اباذر و مقداد نتواند رسید. نیکی را آنان دریافته‌اند و جایی برای دیگران بازنمانده».
«شیعیان با آن باورهایی که درباره‌ی امامانشان می‌داشته‌اند آنان را در پهلُوی برانگیختگان نشانیده ، بلکه بالاتر از آنان گردانیده‌اند. زیرا در نزد آنان امام برگزیده‌ی خدا می‌بوده ، همه‌ی دانشها را می‌دانسته ، همه‌ی زبانها را می‌شناخته ، از ناپیدا آگاه می‌شده. هر کسی می‌بایسته ازو فرمان بَرد ، آسمان و زمین با هستی او آرام می‌گرفته ، معنی قرآن و دین را کسی جز آنان نمی‌دانسته ـ با این ستایشها که از امام می‌کنند او را بالاتر از برانگیختگان می‌گردانند. ما می‌پرسیم : دلیل این باورها چیست؟!.. پس چرا از چنین امامانی در قرآن یادی نشده بود؟!..
بسیار شگفتست که پیغمبر اسلام آشکاره می‌گفته : «من از ناپیدا آگاه نیستم» ، اینان میگویند امامانشان آگاه می‌بوده‌اند و داستانها از ناپیدادانی آنان می‌آورند.
بسیار شگفتست که پیغمبر اسلام از نتوانستنی (معجزه) ناتوانی می‌نموده ، ولی اینان از امامانشان نتوانستنی‌ها یاد می‌کنند و داستانهای بسیار می‌نویسند».
دیدیم ردیه نویسان با سخن خود (مقام امامت از مقام نبوت بالاتر است) ایرادهای کتاب داوری را تأیید کرده‌اند. ما خشنودیم که تقیه نکرده آنچه را آن کتاب در این باره یاد کرده به آشکار آورده‌اند. و اما دلیلشان از آیه‌ی 124 سوره‌ی بقره می‌باشد. ببینیم در اینجا قرآن چه گفته که آقایان از آن والاتری امامت از پیامبری ، فهمیده‌اند.
باید دانست در میان عرب «خلیفه» و «امام» به یک معنی می‌بوده و همان خلیفه را «امام» نیز نامیدند. (1) لیکن پس از بدعتگزاری جعفربن‌محمد ، شیعیان این دو را از هم جدا گرفتند. چنانکه در کتاب داوری همین معنی گفته شده است.
«وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِي قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ | و چون ابراهيم را پروردگارش با كلماتى بيازمود و وى آن همه را به انجام رسانيد [خدا به او] فرمود : من تو را پيشواى مردم قرار دادم. [ابراهيم] پرسيد : از دودمانم [چطور؟] فرمود : پيمان من به بيدادگران نمی‌رسد».
این آیه را دستاویز گردانیده‌اند و نه تنها دست بدامن «تفسیر» (نه ترجمه) ، بلکه «روایات» شده می‌نویسند :
«از آنجا که تفسیر قرآن را باید از[؟] نزد معصوم دانست در این باره به روایاتی اشاره می‌کنیم». (خوانندگان به معنایی که در اینجا از «تفسیر» خواهد برخاست پروا کنند).
سپس از زبان امام ششم چنین آورده‌اند : خدا نخست ابراهیم را بنده قرار داد ، سپس به پیامبری برانگیخت و آنگاه «خلیل‌الله»اش[دوست خدا] قرار داد. چون همه‌ی اینها در او جمع گردید «به او فرمود همانا من تو را برای مردم امام قرار دادم. وقتی حضرت ابراهیم (علیه السلام) این مقام را دید و در نزد او بزرگ به حساب رفت فرمود از نسل من کسی به این مقام می‌رسد؟ خداوند فرمود : این عهد من به ستمکاران نمی‌رسد». (ص33)
سپس روایتی از امام هشتم درباره‌ی مقام امامت می‌آورند :
«امامت منزلتش بالاتر و عمیق‌تر از آنست که مردم با عقلهای خود به آن برسند ... امامت منزلتی است که خداوند به ابراهیم خلیل بعد از مقام نبوت و خلّت[=دوستی] در مرحله‌ی آخر اختصاص داد». (صص 33 و 34)
نتیجه آنکه اعتراف می‌کنند :
1ـ باورشان جز این نیست که امامت برتر از نبوت است.
2ـ باور دارند معنی قرآن و تفسیر آن را جز امامان نمی‌دانند.
👇
🖌 کانال تلگرامی پاکدینی
🔸 تکه‌ی دو از دو
در کتاب داوری از ارج پیغمبر و امامان در نزد شیعیان چنین نوشته شده :
«یک شیعی باید دلش پر از مهر امامان خود باشد و بهیچ چیزی ارج نگزارد. اگر شما نیک سنجید اینان به پیغمبر نیز آن ارج را نمی‌گزارند.
پیغمبر در چهل سالگی به پیغمبری رسیده آن هم بایستی پیاپی جبرائیل بیاید و برود و دستورها بیاورد. ولی امامان از کودکی امام می‌بوده‌اند و بی‌آنکه نیازمند جبرائیل باشند همه چیز را می‌دانسته‌اند. در یاوری بخدا و گردانیدن جهان نیز آن توانایی و کوشایی که از امامان و از «حضرت عباس» نمایانست از پیغمبر نمایان نمی‌باشد.
در اندیشه‌ی یک شیعی گلهای باغ آفرش دوازده امام بوده‌اند و دیگران در برابر آنان دارای ارجی یا ارزشی نمی‌باشند و نخواهند بود. یک کسی هرچند كه نکوکار باشد و در راه خدا بکوششها پردازد و جانفشانیها کند بپایه‌ی امامان نتواند رسید در جای خود ، که بپایه‌ی سلمان و اباذر و مقداد نتواند رسید. نیکی را آنان دریافته‌اند و جایی برای دیگران بازنمانده».
«شیعیان با آن باورهایی که درباره‌ی امامانشان می‌داشته‌اند آنان را در پهلُوی برانگیختگان نشانیده ، بلکه بالاتر از آنان گردانیده‌اند. زیرا در نزد آنان امام برگزیده‌ی خدا می‌بوده ، همه‌ی دانشها را می‌دانسته ، همه‌ی زبانها را می‌شناخته ، از ناپیدا آگاه می‌شده. هر کسی می‌بایسته ازو فرمان بَرد ، آسمان و زمین با هستی او آرام می‌گرفته ، معنی قرآن و دین را کسی جز آنان نمی‌دانسته ـ با این ستایشها که از امام می‌کنند او را بالاتر از برانگیختگان می‌گردانند. ما می‌پرسیم : دلیل این باورها چیست؟!.. پس چرا از چنین امامانی در قرآن یادی نشده بود؟!..
بسیار شگفتست که پیغمبر اسلام آشکاره می‌گفته : «من از ناپیدا آگاه نیستم» ، اینان میگویند امامانشان آگاه می‌بوده‌اند و داستانها از ناپیدادانی آنان می‌آورند.
بسیار شگفتست که پیغمبر اسلام از نتوانستنی (معجزه) ناتوانی می‌نموده ، ولی اینان از امامانشان نتوانستنی‌ها یاد می‌کنند و داستانهای بسیار می‌نویسند».
دیدیم ردیه نویسان با سخن خود (مقام امامت از مقام نبوت بالاتر است) ایرادهای کتاب داوری را تأیید کرده‌اند. ما خشنودیم که تقیه نکرده آنچه را آن کتاب در این باره یاد کرده به آشکار آورده‌اند. و اما دلیلشان از آیه‌ی 124 سوره‌ی بقره می‌باشد. ببینیم در اینجا قرآن چه گفته که آقایان از آن والاتری امامت از پیامبری ، فهمیده‌اند.
باید دانست در میان عرب «خلیفه» و «امام» به یک معنی می‌بوده و همان خلیفه را «امام» نیز نامیدند. (1) لیکن پس از بدعتگزاری جعفربن‌محمد ، شیعیان این دو را از هم جدا گرفتند. چنانکه در کتاب داوری همین معنی گفته شده است.
«وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِي قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ | و چون ابراهيم را پروردگارش با كلماتى بيازمود و وى آن همه را به انجام رسانيد [خدا به او] فرمود : من تو را پيشواى مردم قرار دادم. [ابراهيم] پرسيد : از دودمانم [چطور؟] فرمود : پيمان من به بيدادگران نمی‌رسد».
این آیه را دستاویز گردانیده‌اند و نه تنها دست بدامن «تفسیر» (نه ترجمه) ، بلکه «روایات» شده می‌نویسند :
«از آنجا که تفسیر قرآن را باید از[؟] نزد معصوم دانست در این باره به روایاتی اشاره می‌کنیم». (خوانندگان به معنایی که در اینجا از «تفسیر» خواهد برخاست پروا کنند).
سپس از زبان امام ششم چنین آورده‌اند : خدا نخست ابراهیم را بنده قرار داد ، سپس به پیامبری برانگیخت و آنگاه «خلیل‌الله»اش[دوست خدا] قرار داد. چون همه‌ی اینها در او جمع گردید «به او فرمود همانا من تو را برای مردم امام قرار دادم. وقتی حضرت ابراهیم (علیه السلام) این مقام را دید و در نزد او بزرگ به حساب رفت فرمود از نسل من کسی به این مقام می‌رسد؟ خداوند فرمود : این عهد من به ستمکاران نمی‌رسد». (ص33)
سپس روایتی از امام هشتم درباره‌ی مقام امامت می‌آورند :
«امامت منزلتش بالاتر و عمیق‌تر از آنست که مردم با عقلهای خود به آن برسند ... امامت منزلتی است که خداوند به ابراهیم خلیل بعد از مقام نبوت و خلّت[=دوستی] در مرحله‌ی آخر اختصاص داد». (صص 33 و 34)
نتیجه آنکه اعتراف می‌کنند :
1ـ باورشان جز این نیست که امامت برتر از نبوت است.
2ـ باور دارند معنی قرآن و تفسیر آن را جز امامان نمی‌دانند.
👇
و اما تفسیرشان از آیه‌ی 124 سوره‌ی بقره جز دغلکاری نیست. زیرا از آن آیه ترتیبی که گفته شده (بنده ، سپس پیامبر سپس خلیل‌الله و سرانجام امام) برنمی‌آید. در آنجا از زبان خدا جز این نمی‌گوید که : «تو را پیشوای مردم قرار داده‌ام». کجا معنای دیگری از آن فهمیده می‌شود؟! ببینید چگونه یک عبارت را از معنی خود بدر برده با «تفسیر» و بافندگیها رندانه می‌کوشند نشان دهند که امام جایگاه والاتری از پیامبر دارد؟!
مدعی‌اند خدا که به ابراهیم گفت : «تو امام مردم هستی» پس از آن بود که او را به پیامبری برانگیخته بود (ص33). نتیجه آنکه خدا ترفیع مقام به او داد! و نتیجه‌ی این هم آنکه امامت برتر از پیامبری است.
در حالی که همه‌ی اینها چیزی جز تحریف و سخنبازی رندانه بخواستِ بیرون درآوردن معنی دلخواه از آیه و حدیث و روایت نیست. از آیه‌های بعدی نیز آن معنی زورکی که بافته‌اند برنمی‌آید. کسروی که دهها بار با ملایان بگفتگو پرداخته و پاسخشان را شنیده و در نتیجه به شیوه‌ی پاسخگوییشان آشنا بود می‌نویسد :
«این نمونه‌ایست از پاسخهایی که ملایان بنوشته‌های ما توانند داد. ما می‌پرسیم : به چه دلیل سخنی را از معنی آشکار خود برمی‌گردانید ، و چرا برمی‌گردانید؟!.. سخنی با آن آشکاری و روشنی چه شده که شما آن را نمی‌پذیرید و برای آنکه دست از گمراهی خود برندارید معنایش را دیگر می‌گردانید؟!..
یکی از کجرویهای پیشروان شیعه همین داستان گزارش (یا تأویل) می‌باشد. اینان هر سخنی را که با خواست خود ناسازگار یافتند از معنای آشکارش بیرون برند و بمعناهای دیگری پیچانند. این از شیوه‌های کهن ایشانست و خود یکی از ایرادهای بزرگ می‌باشد.
این یکی از چیزهاییست که از باطنیان گرفته‌اند».
ردیه نویسان نیز جز به همان شیوه نمی‌کوشند. چنانکه در سه گفتار پیش نیز ، همین شیوه را از اینان دیدیم.
اینان با چنین «تفسیر»هایی (یا دغلکاریهایی) بگمان خود «داوری» کرده‌اند. ما نوشته‌هاشان را همراه با ایرادهایش آورده و می‌آوریم تا خوانندگان اندازه‌ی مایه و شیوه‌ی دلیل‌آوریشان را بشناسند.
پس از اینها روایت دیگری آورده‌اند (ص34) که گفته‌اند از امام ششم است. ولی آن هم جز یک رشته پنداربافیهای بی‌باکانه‌ای نیست و سرانجام آن بخش را بدینسان به پایان برده‌اند :
«پس طبق روایات صحیح بالا دیدیم که انتخاب امام از طرف خداوند ، قرآن و روایات معتبر شیعه قابل اثبات است».
از چنین شیوه‌ی دلیل‌آوری دانسته می‌شود که آقایان اینها را برای پیروانی از خود نوشته‌اند که از خواندن کتاب داوری به تردید افتاده یا بیم آنست که بیفتند. وگرنه چگونه خرد «روایات معتبر شیعه» را بعنوان دلیل اثبات دعواهای شیعیان می‌پذیرد؟! اینکه گفته‌اند از روباه پرسیدند : شاهدت کیست؟ گفت : دمم ، اینجا جای خود را پیدا می‌کند.
اما درباره‌ی این بخش و دیگر بخشها که از «منابع اهل سنت» گواه آورده‌اند ، باید گفت : اگر سنیان دعواهای بنیادی شیعیان را (همچون برگزیده شدن امام از سوی خدا) براست داشته‌اند ، چگونه سنی بوده‌اند؟! همین پرسش را از بازماندگان آنها نیز توان پرسید : «چگونه پیشوایان شما دعواهای شیعیان را پذیرفته و براست داشته‌اند ولی شما همچنان در کیش خود پافشارید؟!
اگر این سندها چندان معتبر بودند که باید حجتشان دانست ، چگونه است که نزدیک به یک قرنست مجمع «تقریب مذاهب» بکار افتاده و هنوز سنیان ـ همانها که بنیادهای کیش شما را براست دارند ـ به حقانیت شما پی نبرده‌اند؟!
پابرگی :
1ـ مثلاً در گفتار «ملایان بر کتاب داوری ردیه نوشته‌اند ـ 3» در نامهی امام علی به معاویه نیز این را دیدیم.
🌸
مدعی‌اند خدا که به ابراهیم گفت : «تو امام مردم هستی» پس از آن بود که او را به پیامبری برانگیخته بود (ص33). نتیجه آنکه خدا ترفیع مقام به او داد! و نتیجه‌ی این هم آنکه امامت برتر از پیامبری است.
در حالی که همه‌ی اینها چیزی جز تحریف و سخنبازی رندانه بخواستِ بیرون درآوردن معنی دلخواه از آیه و حدیث و روایت نیست. از آیه‌های بعدی نیز آن معنی زورکی که بافته‌اند برنمی‌آید. کسروی که دهها بار با ملایان بگفتگو پرداخته و پاسخشان را شنیده و در نتیجه به شیوه‌ی پاسخگوییشان آشنا بود می‌نویسد :
«این نمونه‌ایست از پاسخهایی که ملایان بنوشته‌های ما توانند داد. ما می‌پرسیم : به چه دلیل سخنی را از معنی آشکار خود برمی‌گردانید ، و چرا برمی‌گردانید؟!.. سخنی با آن آشکاری و روشنی چه شده که شما آن را نمی‌پذیرید و برای آنکه دست از گمراهی خود برندارید معنایش را دیگر می‌گردانید؟!..
یکی از کجرویهای پیشروان شیعه همین داستان گزارش (یا تأویل) می‌باشد. اینان هر سخنی را که با خواست خود ناسازگار یافتند از معنای آشکارش بیرون برند و بمعناهای دیگری پیچانند. این از شیوه‌های کهن ایشانست و خود یکی از ایرادهای بزرگ می‌باشد.
این یکی از چیزهاییست که از باطنیان گرفته‌اند».
ردیه نویسان نیز جز به همان شیوه نمی‌کوشند. چنانکه در سه گفتار پیش نیز ، همین شیوه را از اینان دیدیم.
اینان با چنین «تفسیر»هایی (یا دغلکاریهایی) بگمان خود «داوری» کرده‌اند. ما نوشته‌هاشان را همراه با ایرادهایش آورده و می‌آوریم تا خوانندگان اندازه‌ی مایه و شیوه‌ی دلیل‌آوریشان را بشناسند.
پس از اینها روایت دیگری آورده‌اند (ص34) که گفته‌اند از امام ششم است. ولی آن هم جز یک رشته پنداربافیهای بی‌باکانه‌ای نیست و سرانجام آن بخش را بدینسان به پایان برده‌اند :
«پس طبق روایات صحیح بالا دیدیم که انتخاب امام از طرف خداوند ، قرآن و روایات معتبر شیعه قابل اثبات است».
از چنین شیوه‌ی دلیل‌آوری دانسته می‌شود که آقایان اینها را برای پیروانی از خود نوشته‌اند که از خواندن کتاب داوری به تردید افتاده یا بیم آنست که بیفتند. وگرنه چگونه خرد «روایات معتبر شیعه» را بعنوان دلیل اثبات دعواهای شیعیان می‌پذیرد؟! اینکه گفته‌اند از روباه پرسیدند : شاهدت کیست؟ گفت : دمم ، اینجا جای خود را پیدا می‌کند.
اما درباره‌ی این بخش و دیگر بخشها که از «منابع اهل سنت» گواه آورده‌اند ، باید گفت : اگر سنیان دعواهای بنیادی شیعیان را (همچون برگزیده شدن امام از سوی خدا) براست داشته‌اند ، چگونه سنی بوده‌اند؟! همین پرسش را از بازماندگان آنها نیز توان پرسید : «چگونه پیشوایان شما دعواهای شیعیان را پذیرفته و براست داشته‌اند ولی شما همچنان در کیش خود پافشارید؟!
اگر این سندها چندان معتبر بودند که باید حجتشان دانست ، چگونه است که نزدیک به یک قرنست مجمع «تقریب مذاهب» بکار افتاده و هنوز سنیان ـ همانها که بنیادهای کیش شما را براست دارند ـ به حقانیت شما پی نبرده‌اند؟!
پابرگی :
1ـ مثلاً در گفتار «ملایان بر کتاب داوری ردیه نوشته‌اند ـ 3» در نامهی امام علی به معاویه نیز این را دیدیم.
🌸
🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)
🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.
🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام
🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 11 : نیکی در آنجهان جز با نیکی در اینجهان شدنی نیست.
👈 متن را از اینجا بخوانید.
💐 💐 💐
🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.
🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام
🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 11 : نیکی در آنجهان جز با نیکی در اینجهان شدنی نیست.
👈 متن را از اینجا بخوانید.
💐 💐 💐
Telegraph
«ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی) ، بخش 2 ، بند 11
احمد کسروی 11 نیکی در آنجهان جز با نیکی در اینجهان شدنی نیست. درباره‌ی آنجهان سخنان بسیاری گفته‌اند. آنچه ما باید بگوییم اینست : روان با مرگ تن نابود نگردیده ، در جهان دیگری زندگی خواهد کرد. پیداست کسانی که در اینجهان با نیکی زندگانی کرده و از روان و خواست‌های…