🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 3 : درباره‌ی «زندگانی اجتماعی» ، بند 2 : در هر کشوری لازمست زمامدارانی باشند.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔶 چگونه حاجی‌حسن پس از چهل سال مسلمان شد !

🔸 تکه‌ی سه از چهار


(منوچهر آب می‌خواهد. می‌آورند می‌خورد. بعد حرف می‌زند) :


منوچهر : این آدم که می‌بینید خیلی وقت است ، چندین هزار سال است که بوجود آمده. اول مردم بصورت دسته‌های خیلی کوچک توی جنگلها و غارها زندگی می‌کردند و بدسته‌های دیگر کاری نداشتند. ولی کم‌کم همدیگر را دیدند و احتیاج بهم پیدا کردند. آمدند پهلوی هم و ده و شهر و این چیزها را درست کردند. ولی چون از هم غریب بودند و چیزی هم سرشان نمی‌شد باهم بدرفتاری می‌کردند ، هر که زورش می‌رسید ظلم می‌کرد ، قوی ضعیف را از بین می‌برد ، خلاصه درست مثل حیوان بودند.

حاجی‌حسن : حالا هم اینطورند ، هی باهم جنگ می‌کنند ، دنیا را خراب کردند.

منوچهر : به هر حال در آن موقعها یک آدمهای خوبی پیدا شدند ، بمردم گفتند : باهم برادر باشید ، از هم دستگیری بکنید ، ظلم نکنید ، زیردستانتان را از بین نبرید ، مهربان باشید. خلاصه یادشان دادند چطور زندگی بکنند. این را اسمش گذاشتند دین ، پس دین بآدم یاد می‌دهد چطور در دنیا با مردم زندگی بکند. دین یعنی راه زندگی ، یعنی راه باهم زیستن.

حاجی‌حسن : شما این معنی را از کجا می‌دانید؟

منوچهر : من از خودم نگفتم ، همیشه دین بهمین معنی بوده ، ولی خیلیها نمی‌دانند. همه‌ی دینها که آمده‌اند و مردم را براه راست هدایت کرده‌اند مقصودشان همین بوده. نیست؟

حسین و تقی و حاجی : بله ، درست است.

منوچهر : خیلی خوب. آزادگان هم همین را می‌گویند. آنها هم دین حقیقی را دارند.

حسین : پس چرا این ملاها اینقدر با آنها مخالفند و می‌گویند بیدین هستند؟

منوچهر : چون که حرفهای آزادگان ، یعنی دین راست ، بضرر دکانهای آنها است. حالا چون مردم اینها را نمی‌شناسند بآنها پول می‌دهند و احترام می‌کنند ولی وقتی فهمیدند که نه ، ملاها تنها بفکر منفعت شخصی خودشان هستند و مفتخورند ، دیگر بآنها چیزی نمی‌دهند ، احترامشان هم نمی‌کنند ، ازشان هم نمی‌ترسند ، آن وقت بازارشان کساد می‌شود. از این جهت از حالا بفکر افتاده‌اند و دشمنی می‌کنند.

حاجی‌حسن : شما که می‌گویید دین حقیقی این چیزها است که گفتید ، مگر اسلام همینها را نگفته ، مگر نگفته باهم برادر باشید ، از هم دستگیری بکنید؟

منوچهر : عجب !! اسلام خیلی چیزها گفته ولی مردم که عمل نمی‌کنند.

حاجی‌حسن : مثلاً چه گفته که ما نمی‌کنیم؟

منوچهر : خیلی چیزها. مثلاً گفته : شراب نخورید ، بیشتر مردم شراب را مثل آب می‌خورند.

حسین : اینش که راستست.

منوچهر : گفته دروغ نگویید ، هر کس صبح تا شب چهل بار بیشتر دروغ می‌گوید.

تقی : این هم راست است.

منوچهر : گفته از بیچیزها دستگیری بکنید کسی نمی‌کند. اینهمه تاجر که مخصوصاً در این چند سال جنگ زیاد شده هیچ باین فقیرها که گوشه و کنار خیابانها پهلوی خانه‌های آن تاجرها افتاده‌اند و پشت سر هم می‌میرند کمکی نمی‌کنند.

گفته گرانفروشی نکنید ، گران می‌فروشند ؛ گفته در ترازو تقلب نکنید ، کم نفروشید ...

حاجی‌حسن : وَیلٌ لِّلْمُطَفِّفِینَ.

منوچهر : با این وجود در این چند سال هزارها مردم از راه گرانفروشی و کمفروشی ملیونر شده‌اند. هی جنسها را نگه داشتند ، قایم کردند ، نفروختند ، بعد درآوردند چهار برابر پنج برابر ، بعضی چیزها را ده برابر و بیست برابر فروختند.

حسین : همه‌اش راست است.

منوچهر : آنوقت با همین پولها که همه‌اش حرام است به مکه هم رفتند.

تقی : توی این کتاب «گفت و گو» راجع بزیارت خوب نوشته.

منوچهر : بله. حاجی شما هم بخوانیدش. شما هم حسین.

حسین : آقا من که سواد ندارم.

تقی : من برایت می‌خوانم.

منوچهر : خلاصه این چیزها و خیلی چیزهای دیگر هست که اسلام می‌گوید نکنید ولی این مردم که بقول خودشان مسلمان هستند می‌کنند. بدتر از همه اسلام همه‌اش با بت‌پرستی جنگیده که اسمش گذاشتند «دین بت‌شکن» ، ولی مسلمانها امروز از همه بت‌پرست‌ترند ، عوض یکی دو تا ، صد تا ، دویست تا ، بلکه هزارها بت می‌پرستند.

حاجی حسین : (با عصبانیت) چه می‌گویید آقا؟ توهین نکنید!

منوچهر : (با آرامی) صبر کنید حاجی ، عصبانی نشوید ، با دلیل حرف بزنیم. اول بفرمایید بت‌پرستی چیست؟

حاجی‌حسن : (بعد از قدری فکر) اینست که آدم یک چیزی را خودش بسازد و همان را بپرستد.

منوچهر : یعنی یک چیزی را که خودش ساخته شریک خدا بگیرد ، بگوید که این هم کارهای خدا را می‌تواند بکند ...

حاجی‌حسن : بله دیگر.


👇

منوچهر : مثلاً مریض را می‌تواند شفا بدهد ، کور را می‌تواند بینا کند ، بی‌پول را می‌تواند پولدار بکند ، مراد همه را می‌تواند بدهد. پس اینکه مردم می‌روند از گنبد و بارگاهها حاجت می‌خواهند ، شفا می‌طلبند ، پول می‌خواهند ، یا حتا از بعضی درختها و یا سنگها هم این چیزها را می‌خواهند بت‌پرستی است. اصلاً هر کس چیزی می‌خواهد یا مریض است و شفا می‌خواهد یا پول می‌خواهد باید از راهش اقدام بکند. خدا برای دنیا قانون قرار داده. مثلاً یکی از قانونهایش این است که تا تخم نپاشی ، زمین را آب ندهی ، مواظبت نکنی ، درختی درست نمی‌شود.

حسین : درست است.

منوچهر : تا آجر و گِل و سنگ و خاک آماده نکنی و معمار نیاوری و عمله نگیری خانه ساخته نمی‌شود.

حسین : بله.

منوچهر : اینها قانون است ، قانونهای خداست ، هر چیزی یک همچو قانونی دارد. مثلاً کسی که مریض می‌شود قانونش این است که برود پیش دکتر تا معاینه‌اش بکند ، نسخه بدهد ، برود دوا بخرد و بخورد تا خوب بشود. یا اگر بی‌پول است باید برود کار بکند ، زحمت بکشد ، پولدار بشود. این هم یک قانونی است. همینطور برای همه چیز. پس هر کسی این قانونها را عمل نکند خلاف قانون خدا رفتار کرده و تکلیفش معلوم است. این هم خودش یک بت‌پرستی و بیدینی است.


🌸

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 3 : درباره‌ی «زندگانی اجتماعی» ، بند 3 : حکومت برای خدمت به ملت است.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔶 چگونه حاجی‌حسن پس از چهل سال مسلمان شد !

🔸 تکه‌ی چهار از چهار


(حاجی‌حسن که جوابی ندارد بدهد آرام می‌شود. دیگر چیزی نمی‌گوید. تا دوباره گفتگو شروع می‌شود.)


حاجی‌حسن : خیلی خوب. ولی یک چیز دیگر هم راجع باینها می‌گویند.

منوچهر : چه می‌گویند؟

حاجی‌حسن : می‌گویند این آزادگان بهائیند.

منوچهر : بعضی از این مردم خیلی بی‌انصافند. این ملاها هم که ما جلو مفتخواری و بیدینیشان را می‌گیریم کینه‌ی ما را در دل گرفته‌اند و بین مردم دروغی پخش کرده‌اند که آزادگان بهائیند.

حاجی‌حسن : پس دروغ می‌گویند؟.

منوچهر : طوری نیست. تا حالا خبر نداشتید. حالا که مطلع شدید ان‌شاءالله تلافی می‌کنید. در صورتی که بعضی بقدری معتصب و بی‌انصافند که سر حرفهای خودشان سخت می‌ایستند و حرفهای حسابی را قبول نمی‌کنند. راستی ببینید چقدر جای تأسف است که آقای کسروی با یک عده‌ی دیگر دست بهم داده‌اند و روز و شب زحمت می‌کشند ، سختی می‌بینند ، حبس می‌شوند ، غارت می‌شوند ، تیر می‌خورند ، با همه‌ی اینها از هیچ فداکاری برای خاطر مردم خودداری نمی‌کنند و آنوقت ، این ملایان مردم‌فریب ، بجای اینکه با آنها همراهی بکنند دشمنی می‌کنند ، کارشکنی می‌کنند ، دروغ می‌سازند ، هوچیگری می‌کنند ، مردم بی‌خبر و لاتها و اوباش را بسر آنها می‌شورانند. ولی عیبی ندارد. همیشه اشخاص پاکدل هستند که از هیچ چیز باک ندارند ، و از حقیقت هواخواهی می‌کنند. ما هم امیدمان به همانست. شما و امثال شما است که دلتان پاک است و حرف حسابی را اگرچه بر خلاف عقیده‌تان باشد قبول می‌کنید.

حاجی‌حسن : خدا لعنت کند این مردم دروغگو را. با همین دروغها کسروی را کشتند. راستی حالا چطور می‌شود؟ کسروی که کشته شده ، همه‌ی زحمتهایش هدر رفته ، بیچاره!!

منوچهر : نه خیر ، این طور نیست. این ملاها هم اینطور گمان کرده‌اند که با کشتن کسروی آسوده می‌شوند و دکانشان رواج بیشتری می‌گیرد. ولی اشتباه کرده‌اند. کسروی خیلی همراه دارد. کتابهایی که نوشته بود ، همینطور که گفتم کسانی که آنها را خوانده و راست دیده‌اند با او همدست شده‌اند. حالا که او کشته شده همراهانش پافشارتر شده‌اند ، ندیدید آن چند روز که تازه کسروی کشته شده بود چطور فعالیت می‌کردند ، پشت سر هم بیانیه بیرون می‌دادند؟ گذشته از آزادگان خیلی از دیگران هم که کتابهای مرحوم کسروی را خوانده و قبول کرده بودند ولی می‌ترسیدند یا بعلل دیگر نزدیک نمی‌آمده‌اند از این قضیه تکان خورده‌اند و مطمئن شده‌اند که کسروی حرفهایش راست بوده. چون اگر حرفهایش راست نبود آخوندها هم با دلیل جواب می‌دادند و او را نمی‌کشتند. همین کشتن او ، آنهم در آخرین جلسه‌ی بازپرسی بهترین دلیل است ...

حاجی‌حسن : راستی آقا می‌گویند کسروی را در اتاق بازپرسی کشتند. بازپرسی چه بوده؟

منوچهر : قضیه این است که ملایان اول خواستند کسروی را با هُو از میدان درببرند ، دیدند نشد. بعد شروع کردند و کتابهایی نوشتند که سراپا فحش بود ، از این هم نتیجه‌ای نگرفتند. از این جهت پارسال روز هشتم اردی‌بهشت چند نفر را که سردسته‌شان نواب صفوی بود پول دادند و فرستادند که او را بکشند. نواب و همراهش که «خورشیدی» اسم داشت با هفت‌تیر و با گلوله زدند و با کارد هم تقریباً سیزده زخم کارد باو زدند ولی الحمدالله کشته نشد و بعد از چند روز که در بیمارستان خوابید سالم شد. از این جهت ملاها خیلی عصبانی شدند و این مرتبه به نخست‌وزیر و مجلس و وزارت فرهنگ و وزارت دادگستری شکایت کردند که کسروی مخالف دین اسلام است. بعضی بیانیه‌هایی هم نوشتند که بعضی را فریب داده به امضاء کردن آنها واداشته و مقدار زیادی هم امضای جعلی پای آنها گذاشتند. خلاصه دولت بجای اینکه بزورگویی ملاها گوش ندهد کسروی را بمحاکمه کشید. همراهان مرحوم کسروی ...

حاجی‌حسن : یعنی آزادگان ...

منوچهر : بله آزادگان ، وقتی اینطور دیدند از همه جای ایران بدولت تلگراف کردند و کاغذ فرستادند که اگر می‌خواهید محاکمه کنید باید همه‌ی ما را محاکمه کنید. گفتند ما برای محاکمه حاضریم.

حاجی‌حسن : بارک‌الله. چه مردم باغیرتی !!

منوچهر : بله. آخر اینها همه اشخاص باغیرت و فهمیده‌ای هستند که با آقای کسروی همراه شده بودند. همه‌شان برای فداکاری ـ حتا کشته شدن هم ـ حاضرند ، همینطور که یکی از آنها بالاخره با خود آقای کسروی کشته شد.

حاجی‌حسن : خدا نابود کند نادانی را.

منوچهر : خلاصه آقای کسروی را ببازپرسی کشیدند. ولی آنجا هم هرچه زور زدند کاری از پیش نبردند. هرچه خواستند او را گیر بیندازند نتوانستند. هرچه می‌پرسیدند جواب می‌داد و آنها را محکوم می‌کرد.


👇

بالاخره بازپرسی داشت تمام می‌شد. روز بیستم اسفند روز آخرین بازپرسی بود. ملاها چون دیدند از این هم فایده‌ای نبردند و آقای کسروی جواب داده و آنها خجل شده‌اند ، دوباره چند نفر را با دادن پول گول زدند و فرستادند و کسروی را با یکی از همراهان وفادارش در اتاق شعبه‌ی 7 بازپرسی داخل عمارت دادگستری کشتند. حالا آنها در شهربانی حبسند.

حاجی‌حسن : اینکه با کسروی کشته شد گفتید کی بود؟

منوچهر : اسمش «محمدتقی حدادپور» بود. جوانی بود بیست‌وچهار ساله ، مدرسه‌رفته ، سربازی‌دیده ، فهمیده ، باغیرت. مرحوم حدادپور اصلاً از مردم اهواز بود. ولی چون خانواده‌اش با او مخالفت می‌کردند و یک مرتبه هم برادرهایش شب او را در خیابان گیر آوردند که کتک بزنند از آنها جدا شد و به تهران آمد. تا در قضیه‌ی اخیر که دم اتاق بازپرسی ایستاده بود و بعد از دیدن واقعه بداخل اتاق رفت که شاید دفاع کند ، او را هم کشتند.

حاجی‌حسن : بیچاره را جوانمرگ کردند.

منوچهر : درست است ، ما هم از کشته شدن او غمناکیم. ولی همه‌ی ما ـ همه‌ی آزادگان ـ باو حسد داریم. ایکاش من بودم و کشته می‌شدم. چه افتخاری بالاتر از این که آدم در راه حقیقت کشته شود؟ بزرگان عالم چنین چیزی را آرزو می‌کنند و خوش بحال حدادپور که باین آرزو رسید. او خودش همیشه این آرزو را بزبان می‌آورد.

حاجی‌حسن : خب ، شما گفتید همراهان کسروی پافشارتر شده‌اند. حالا آنها چه می‌کنند؟

منوچهر : همان کاری را که تا حالا می‌کردند. کتابهای کسروی را می‌دهند بدیگران. آنها هم می‌خوانند و بآنها دست همراهی می‌دهند. گذشته از آن خودشان هم کتابها خواهند نوشت.

حاجی‌حسن : مگر می‌توانند؟

منوچهر : البته. چرا نمی‌توانند؟ آزادگان همه اشخاص تحصیل‌کرده ، لیسانسیه ، دیپلمه هستند ، همه فهمیده‌اند.

حاجی‌حسن : الحمدالله.

منوچهر : خلاصه ، ملاها اینجا هم روسیاه درآمدند. اینها هر کاری بکنند بضرر خودشان است. اینقدر کارها در این مدت کردند ، در چندین شهر بر ضد آزادگان شلوقی راه انداختند ، کتابهای پر از فحش نوشتند ، در بالای منبرها دروغها گفتند ، ولی همه‌ی کارهاشان بضررشان تمام می‌شد. از این واقعه هم جز ضرر نتیجه‌ای نبردند و نخواهند برد. آخر مگر با حقیقت هم می‌توان جنگید؟

حاجی‌حسن : البته که نه. حقیقت همیشه پیش می‌رود.

منوچهر : بله. در این قضیه هم همانطور که گفتم آزادگان آماده‌تر و دلگرمتر شده‌اند. از همه جا با تلگراف اطلاع داده‌اند که ما آماده‌ی همه گونه فداکاری هستیم. روزی پنجاه شصت تلگراف یا کاغذهای اینطوری می‌رسد.

حاجی‌حسن : عجب ! مگر اینها در جاهای دیگر هم هستند؟

منوچهر : بله. من که گفته‌ام در وقت محاکمه همه تلگراف کردند که ما را محاکمه کنید. در بیشتر از شهرهای ایران آزادگان هستند. هر جا بروید عده‌ی زیادی از آنها می‌بینید. گذشته از ایران در جاهای دیگر هم هستند.

حاجی‌حسن : مثلاً ؟!

منوچهر : مثلاً کویت ، بغداد ، بصره ، کربلا ، نجف. جاهای دیگر هم اگر خودشان نباشند کتابهاشان هست. کتابهای آنها بعربی و انگلیسی ترجمه شده و در همه‌ی جاها هست.

حاجی‌حسن : لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ اِلَّا بِالله. موضوع باین بزرگی و خوبی را چقدر کوچک و بد جلوه داده‌اند! چه مردم پستی هستند!!

خب آقای منوچهر ، بیشتر زحمتتان نمی‌دهم. خیلی ممنونم. من تا حالا در اشتباه بوده‌ام و حالا از شما نمی‌دانم چطور تشکر کنم که از اشتباه بیرونم آوردید. از این حرفهایی که زدید گذشته از اینکه آقای کسروی و همراهان او را خوب شناختم فهمیدم که این چهل و چند سال عمر را همه با اشتباه گذرانده‌ام و تازه امشب مسلمان شده‌ام. امیدوارم پیش ببرید ، ما هم هرچه از دستمان برآید همراهی می‌کنیم. خواهش می‌کنم از کتابهای آقای کسروی بیاورید بخوانم. گاهگاهی هم بیایید برایمان گفتگو بکنید.

منوچهر : این «گفت و گو» را بخوانید. «دانستنیها و آموختنیها» ، «امروز چه باید کرد؟» ، «گفت و شنید» ، «پرسش و پاسخ» ، «شیخ قربان از نجف می‌آید» ، «حاجیهای انباردار چه دینی دارند؟» ، «عطسه به صبر چه ربطی دارد؟» ، «رمضان کفاش از روضه برگشته» ، «بدرالشریعه شعر سروده» ، «جناب آقا از میدان دررفت» ، «حسن کتاب حافظش را می‌سوزاند» و باقی کتابها را هم کم‌کم می‌آورم بخوانید. بخوانید تا بدانید این ملاهای خداناشناس چقدر دروغگو و بی‌انصاف هستند. بخوانید تا بدانید سر چه چیزهایی یک مرد خداپرست غیرتمند را که می‌خواست ما را از گمراهی و بدبختی نجات بدهد با یک جوان غیرتمند که همراه او بود کشتند.

اینها را بخوانید. من هم گاهی پیش شما می‌آیم و گفتگو می‌کنم. اما کمکی که شما می‌توانید بکنید این است که این حرفها را بدیگران هم بزنید و این کتابها را هم بدیگران بدهید بخوانند و از اشتباه بیرون بیایند.

من چون کار دارم می‌روم. تقی همراهم بیاید از این کتابها که گفتم از هر کدام یک نسخه بدهم بیاورد. فعلاً خداحافظ.

👇

(تقی با منوچهر می‌روند. حاجی هم در را بسته با حسین بطرف خانه می‌روند.)


🌸

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 3 : درباره‌ی «زندگانی اجتماعی» ، بند 4 : حکومت برای خدمت به ملت است.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔸 چرا از راه سیاست نمی‌آییم؟..

🔹 (تکه‌ی یک از چهار)


در این ماه نامه‌ای از آقای طلوعیان از مراغه رسیده که چون بخشی از آن درباره‌ی دینست و می‌باید پاسخی داده شود در اینجا می‌آوریم. می‌نویسد :

من از میلیونها کسانی بودم که با شنیدن پاره‌‌ای چیزها «آقای کسروی دین تازه آورده و اسلام را پوچ می‌شمارند ...» از نوشته‌هایش اجتناب می‌ورزیدم ولی اخیراً با ملاحظه‌ی حقایقی که واقعاً در ایران سابقه نداشته و نشنیده‌ایم سخت تکان خورده با عصبانیت تمام خود را مذمت کرده بین رفقا و معاریف شهر افتاده و دعوت نمودم. حتا در یک محل (در حدود 30 نفر) حاضرین در اثر تذکرات بنده که از مصائب تاریخ ایران می‌نمودم به هایهای گریستند. گفتم آقایان از گریه‌ی صدساله یک کار جزئی هم ساخته نمی‌گردد. امروز از توجه یزدانِ پاک ، مرد بلندهمتی جان بکف نهاده و با یک اصول متین پیش افتاده بخلاف سایر منادیان حقایق را بگوش می‌رساند.

یک عده از ایشان آه سرد برآورده و گفتند هزار حیف که این مرد نیز عیوباتی دارد. اگر بقول خود شما این مرد عاشق ملک و ملت است و می‌خواهد توده‌ی ستمدیده را براه راست برساند با دین و مذهب چکار دارد؟. لازم بود موضوع دین را کنار گذاشته مانند یک سیاستمدار اقداماتی بکند. منتها خرافاتی که سنگ راه ترقی است با مرور زمان از بین بردارند. گفتم نسبت بموضوع دین نچنان است که شنیده‌اید. چنانکه از نوشته‌هایش مستفاد می‌گردد اصل دین اسلام را مقدس شمرده و در صدد اصلاح آن می‌باشد بالاخره قانع نشدند. حتا چند جمله از کتاب راه رستگاری مانند «دین همان دین کهن است راه را از سر باید گرفت» برای ایشان متذکر شدم. عاقبت مرا وادار نمودند که عریضه کرده خواستار شوم که با زبان ساده و عوام فهم مرقوم فرمایند «می‌خواهند اصل دین اسلام اجرا شود یا اینکه دین تازه‌‌ای را باید پذیرفت؟».

اینست بخشی از نامه‌ی آقای طلوعیان. ما خشنودیم که نیکمردانی بدینسان رو بما می‌آورند و امیدمندیم بزودی نتیجه‌ی این رو آوردنها نمودار گردد و میوه‌ی کوششها بدست آید. اما گفته‌ی آن کسان بهتر است یک پاسخ گشاده‌تری داده شود. گفته‌اند : «لازم بود موضوع دین را کنار گزارده ، مانند یک سیاستمدار اقداماتی کند ...». من می‌پرسم : سیاست چیست؟.. آیا شما سیاست را به چه معنی می‌گیرید؟.. آنچه ما می‌دانیم سیاست بهمبستگی (رابطه) یک کشوری با همسایگانش و رفتار آنها با یکدیگر می‌باشد. ما سیاست این را می‌گوییم اگر شما نیز این معنی را خواسته‌اید بگویید من درباره‌ی بهمبستگی ایران با دولتهای همسایه چکار توانم کرد؟!. یک کشوریست بسیار ناتوان و همسایگانی است بسیار توانا (1) ، پیداست که این باید زیردست و لگدمال ایشان باشد. این نهاده‌ی خداست ، آیین طبیعت است که یک ناتوانی زیردست توانایان باشد و بسود آنان زندگی کند. بگویید : من یا شما یا هر کس دیگری در این باره چه توانیم کرد؟!.

آیا می‌توان از دولتها خواهش کرد که از سیاست و سود خود چشم پوشند؟!.. آیا با خواهش یا با داد و فریاد بچنان نتیجه‌ای توان رسید؟!.. یا آیا می‌توان آیین طبیعت را بهم زد و با همه‌ی ناتوانی لگدمال و زیردست نبود؟!.. آیا چنین چیزی شدنیست؟!..

من می‌خواهم بگفته‌ی شما مانند یک «سیاستمدار» بکوشم ، می‌بینم جز این چاره نیست که این توده را نیرومند گردانم که در برابر همسایگان و بیگانگان ایستادگی توانند و آزادی خود را نگه دارند. یک توده چگونه نیرومند گردد؟. خود نیرو چیست؟.. در اینجا چه معنایی از آن می‌خواهیم؟.. باشد که دیگران ندانند ، ولی ما نیک می‌دانیم : «نیروی یک توده رویهم آمدن آهنگهای ایشانست».


پابرگی :
1ـ خواست از همسایگان توانا ، همسایگان شمالی و جنوبی آن روزی ایران ـ روس و انگلیس ـ می‌باشد. ـ ویراینده


.

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 3 : درباره‌ی «زندگانی اجتماعی» ، بند 5 : هر کسی باید بکار یا حرفه‌ای بپردازد.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔸 چرا از راه سیاست نمی‌آییم؟..

🔹 (تکه‌ی دو از چهار)


می‌گویند : در ایران بیست‌ملیون مردم هستند. من ده‌ملیون را بچگان و پیران و بیماران و درماندگان گرفته کنار می‌گزارم. آن ده‌ملیون دیگر از زن و مرد ، اگر یکایک ایشان بکشور و توده دلبستگی داشته برآن باشند که کوشش و جانفشانی در راه نگهداری کشور دریغ نگویند و این آهنگ (قصد) در دلهای آنان باشد ، و از آنسوی همگی اینان اندیشه‌شان یکی باشد و دست بهم داده یک دسته‌ای پدید آورند و هر روزی که نیاز افتاد همگی بکوشش و جانفشانی آماده باشند ، از اینجا یک نیروی ده‌ملیونی پدید آید که تواند در برابر بیگانگان پافشاری نماید و کشور را نگه دارد و با آزادی و گردنفرازی زندگی بسر برد. اینست معنی نیروی توده.

ما نیز اگر بخواهیم «سیاستمدارانه» یک کوششی کنیم و توده را نیرومند گردانیده از زیردستی و لگدمالی بیرون آوریم باید بکوشیم و از ایرانیان چنان نیرویی پدید آوریم. باید بکوشیم که ایرانیان به کشور خود دلبسته باشند ، آبادی آن را بخواهند ، بزرگیش را آرزو کنند ، و برای نگهداری آن آماده‌ی جانفشانی باشند ، از آنسوی اندیشه‌هاشان یکی باشد و همگی دست بهم داده یک دسته شمرده شوند ، که اگر روزی نیاز افتاد همگی با دلخواه و آرزو از شتافتن بمیدان جنگ و از هیچگونه جانبازی خودداری ننمایند. باید برای این کوشیم.

من می‌پرسم : آیا چنین کاری با حال کنونی ایران شدنیست؟!. آیا این کیشها جلوگیر چنان کوششی نمی‌باشد؟!.. من از یکایک آنها سخن خواهم راند تا روشن گردد که چه جلوگیری از دلبستگی مردم بکشور و توده و زندگانی می‌کنند.

نخست از کیش شیعی که کیش انبوه ایرانیانست گفتگو می‌کنم : این کیش پیروان خود را با اندیشه‌های بیهوده‌ای سرگرم داشته از پرداختن بزندگانی و دلبستگی بکشور بیگانه می‌گرداند. یک شیعی مغزش آکنده است از دشمنی بیپا و بیجای ابوبکر و عمر و عثمان و عایشه و از دوستی گزافه‌آمیز علی و خاندان او ، و از داستان کشاکش خلافت ، و از تاریخچه‌ی زندگانی دوازده امام ، و از رفتار دشمنانشان با ایشان ، و از پندار امام ناپیدا و نشانه‌های پیدایش او و مانند اینها که آموزاکهای آن کیش است ، و یگانه آرزوی او رفتن بزیارت کربلا و نجف و مشهد می‌باشد ، و همیشه چشم براه امام ناپیداست که پیدا گردد و جهان را بنیکی رساند. اینهاست پندارها و آرزوهایی که دلهای شیعیان پر می‌گرداند ، و اینست یک شیعی دلبسته‌ی کشور و توده نتواند بود[bud] و به جانفشانی در راه آن نتواند برخاست. بلکه از روی باورهای او ، این دولتها که هستند چه بهنگام مشروطه و چه در زمان خودکامگی ، «جائر» و ستمگرند. زیرا از روی باورهای او فرمانروایی از آن علماست و دیگران هر کسانی که باشند ستمگرند. از اینرو یک شیعی مالیات پرداختن بدولت ، سرباز دادن ، و فرمان بردن را گناه می‌شمارد و تا ناچار نباشد بچنین کاری نباید برخیزد. بِدِهِ‌ یک شیعی خمس یا زکات است که باید بعلماء پردازد ، جنگ او جهاد است که در نبودن امام «جایز» نیست. نیکی جهان جز بدست امام زمان که پدید خواهد آمد نتواند بود و اینست که دیگری نباید کوشد. یک شیعی بجای کوشش باید دعای ندبه بخواند و شتاب کردن امام را در پدید آمدن بخواهد.

اینها چیزهاییست که همه می‌دانند. کنون شما بگویید : آیا این کیش جلوگیر نیرومندی کشور است یا نه؟.. آیا شدنیست که ما باین کیش ایرادی نگیریم و آن را بحال خود گزاریم و امیدمند باشیم که مردم بکشور و توده دلبستگی خواهند داشت و ما یک توده نیرومندی پدید خواهیم آورد؟!..

ببینید تاریخ ایران پر از نامهای ستمگرانست. این کشور ، چنگیزخان را دیده که چهار سال در ماوراءالنهر و خراسان قصابی کرد و در آن داستان بسیاری از شهرهای بزرگ ایران کشتار دید که در هر یکی بیش از یک کرور و دو کرور مردم کشته گردیدند ، هلاکو خان را دیده که چهل روز در بغداد کشتار کرد. تیمور لنگ را دیده که در اسپهان هفتادهزار سر خواست و در بغداد از کله‌ها مناره برپا گردانید. ولی شیعی هیچ یکی از اینان را ستمگر نمی‌شناسد و بیزاری از آنان ندارد و در پیش او یگانه ستمگر یزید بوده که حسین‌بن‌علی را کشته و بس ، و اینست پس از هزاروسیصد سال هنوز جز به یزید نفرین نمی‌فرستد. صمدخان با آن ستمگریها و پست‌نهادیها که از خود نمود کسی او را ستمگر نشناخت و چون مُرد در همان مراغه‌ی شما برایش قرآن خواندند و از خدا آمرزش طلبیدند.

.

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 3 : درباره‌ی «زندگانی اجتماعی» ، بند 6 : بازرگانان باید بیش از اندازه‌ی نیاز نباشند.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔸 چرا از راه سیاست نمی‌آییم؟..

🔹 (تکه‌ی سه از چهار)


آمدیم بکیشهای دیگر : کیش بهایی از پیروان خود تنها آن را می‌خواهد که کتاب اقدس و ایقان و مفاوضات خوانند ، و لوح احمد را ازبر کنند ، و به تبلیغ کوشند ، محفل برپا کرده از فضایل «جمال قدم» (1) گفتگو کنند ، یک رشته سخنان پوچی را که راه به هیچ دیهی نمی‌برد پیاپی گردانند ، به «مولی الورای» خود پولها فرستند و دستگاه او را بی‌پول نگزارند و بس ، و هیچ کاری بکشور و نگهداری آن ندارند. بلکه اگر راستی را خواهیم بهائیان همیشه بدخواه این کشورند و خود را در زیر پناه بیگانگان نگاه می‌دارند و آزادی خود را در چیرگی آنها می‌دانند.

صوفیگری که هنوز رواج بسیاری در ایران دارد یکسره آخشیج[=ضد] دلبستگی بکشور و پرداختن بزندگانیست. یک صوفی باید سرگرم پندارهای بیخردانه‌ی خود باشد ، «اربعین» بسر برد ، به «تهذیب نفس» کوشد ، درپی «وصول بخدا» باشد ، آنچه دیگران در «آفاق» می‌بینند او در «انفس» ببیند ، «سیر در نفس» خود کند ، مثنوی بخواند ، «طامات» ببافد. او را با کشور و توده چه کار است؟!.. او سربازی چه تواند؟!.. جانفشانی و جانبازی کی کند؟!.. یک صوفی جهان در دیده‌اش خوار است «همتش سر باین جهان فرونمی‌آورد» و آنگاه صوفی همگی را به یک دیده می‌بیند. در دیده‌ی او ستمگر و ستمدیده ، بدکار و نیکوکار ، خودی و بیگانه یکیست. «یکرنگی اسیر رنگ شده و موسیئی با موسیئی در جنگ شده» «همه خدایند و از خدا کِی جدایند».

علی‌اللهیگری نیز چنین است. این کیشِ قاچاقِ شگفت که بیش از هزارودویست سالست پیدا شده و امروز پیروان آن بنام گوران یا اهلِ حق یا علی‌اللهی در آذربایجان و کردستان و همدان و لرستان فراوانند ، در این زمان دراز همیشه خود را از ایرانیان جدا می‌گیرند و آنان را بیگانه می‌شمارند و به یک رشته اندیشه‌های پست و کارهای پستتری که همیشه نهان می‌دارند سرگرم و دلخوش می‌باشند. در این کشور می‌زیند و کمترین دلبستگی بآن نمی‌دارند. کسانی از آنان هنرهاشان بآتش رفتن و نسوختن و شمشیر بشکم فروبردن و گزند ندیدنست و از همه‌ی خوشیهای جهان باین بازیها بس کرده‌اند.

باطنیگری نیز چنین است. این کیش نیز بیش از هزارودویست سالست پدید آمده و اکنون پیروان آن در محلات و دیگر جاها فراوانند و اینان نیز خود را از دیگران جدا می‌گیرند و به یک رشته اندیشه‌های پست و کارهای پستتری سرگرمند و سررشته‌شان بدست سِر آقاخان است که اکنون در لندن می‌زید.

یکایک چه بشمارم. همه‌ی کیشها چنین است ـ از آنسوی ارمنی ، آسوری ، کردی ، زردشتی گذشته از جدایی در کیش ، در آرمان و آرزو جدایند ، در سیاست جدایند ، و همگی آنان از دلبستگی بایران بی‌بهره می‌باشند بلکه بسیاری دشمن نیز هستند و نابودی این کشور را می‌خواهند.

کنون شما بیندیشید که از چنین توده‌ای چگونه می‌توان نیرویی پدید آورد؟!.. چنین توده‌ای چگونه می‌تواند بمیدان سیاست درآید و با دولتهای دیگر روبرو ایستد؟! چنین مردمی زیردستی و لگدمالی به پیشانیشان نوشته شده و هیچ سیاستی نخواهد توانست اینها را از آن سرنوشت که نتیجه‌ی حال و رفتار خودشانست رها گرداند.

این مردم نمی‌دانند که این بدبختی که گرفتار شده‌اند نتیجه‌ی همین حال و رفتار خودشانست ، نتیجه‌ی این کیشهای گوناگون ، و آن اندیشه‌های پراکنده ، و آن کتابهای پستِ گمراه‌کننده است که باید اینها را از میان بردارند. بلکه چنین می‌پندارند که زبون سیاست شده‌اند و اینست چاره را نیز از راه سیاست چشم می‌دارند. ولی این نادانی دیگری از آنانست. دوباره می‌گویم مایه‌ی بدبختی درمیان خودشانست.

آری ، اینان زبون سیاست نیز گردیده‌اند. ولی انگیزه‌ی[علت] آن زبونی نیز این ناتوانیها و گرفتاریها بوده است. دولتهای بزرگ همینکه اینان را آلوده دیده‌اند این دانسته‌اند که هیچ نیرویی ندارند و بی‌هیچ ترسی بر سرشان کوفته‌اند.


پابرگی :
1ـ «جمال مبارک» و «جمال قدم» پاینامهاییست که بهائیان ، میرزا حسینعلی نوری را با آنها می‌خوانند. ـ ویراینده


.

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 3 : درباره‌ی «زندگانی اجتماعی» ، بند 7 : مالک زمین کسی است که آن را می‌کارد.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔸 چرا از راه سیاست نمی‌آییم؟..

🔹 (تکه‌ی چهار از چهار)


در ایران یکی از گرفتاریها همینست که کسانی یک رشته کلمه‌ها یا جمله‌هایی یاد گرفته بزبان می‌دارند بی‌آنکه معنایش را بدانند ، همچون دین ، تمدن ، فرهنگ ، سیاست ، ادبیات و بسیار مانند اینها. اینان گفته‌اند : بهتر بود من مانند یک سیاستمدار بکوشش پردازم. این هم رخ داده که یکی آمده و گفته : «ایران باید از راه فرهنگ ترقی کند. بهتر بود شما نیز از آن راه اقدام می‌کردید». گفته‌ام : فرهنگ چیست؟.. چه چیز را شما فرهنگ می‌نامید؟.. دیده‌ام درماند و پاسخی نتوانست. ناگزیر شده‌ام خودم پاسخ داده بگویم : اگر خواست شما از فرهنگ این دبستانها و دبیرستانهاست این را که آزمودید و دیدید ، مگر در این پنجاه سال بیشتر که در ایران دبستانها برپا گردیده شما پیش رفته‌اید؟!.. مگر حال جوانان درسخوانده در آن دبیرستانها بما پوشیده است؟!.. از این گذشته مگر ما از درسهایی که در این آموزشگاهها داده می‌شود آگاه نیستیم؟ اگر خواست شما معنی درست فرهنگ است که «تربیت» باشد ، آن همینست که ما پیش گرفته‌ایم و می‌کوشیم. نخستین گام تربیت آنست که معنی زندگی را بمردم یاد دهیم. آنان را از پراکندگی رها گردانیم ، از چنگال پندارها بیرون آوریم.

همچنین دیگری آمده و چنین گفته : «امروز دیگر دین مورد اعتنا نیست. بهتر بود شما از راه تمدن سعی کنید». ازو نیز پرسیده‌ام شما دین چه چیز را می‌گویید و تمدن چه چیز را؟!.. دیده‌ام درماند و ناگزیر شده گفته‌ام : تمدن آن پیشرفتیست که آدمیان در راه زندگی می‌کنند. یک روزی آدمی لخت و تهیدست و ناآگاه در یک غاری می‌زیسته و از همان هنگام رو بسوی پیشرفت داشته و امروز می‌بینیم که اینهمه افزار و شکوه می‌دارد و این همه دانش و آگاهی اندوخته است. این پیشرفتست که تمدن می‌نامند. ولی باید دانست یک بخش بزرگی از این تمدن دینست. باین معنی آدمیان چنانکه افزارها می‌سازند و آگاهیها می‌اندوزند باید معنی درست جهان و زندگانی را نیز بشناسند و یک راه بخردانه‌ای برای زیستن پیش گیرند ، و ما دین همینها را می‌گوییم و اینست آن را از تمدن جدا نمی‌شناسیم. از این گذشته در این کشور شما که پانزده کیش گوناگون هست و مغزها پر از گمراهیها و نادانیها است تا باینها چاره نشود از تمدن چه بهره توانید برداشت؟!..

اینها نمونه‌ایست که این مردم چگونه درمانده شده‌اند : جمله‌هاییست بزبانها افتاده بی‌آنکه معنایش بدانند. در اینجاست که باید گفت مغز می‌دارند و نمی‌فهمند ، چشم می‌دارند و نمی‌بینند ، گوش می‌دارند و نمی‌شنوند.

اما عنوان «اصل اسلام» ، آن نیز از اینگونه است. کلمه‌ایست می‌گویند و معنایش نمی‌فهمند. بارها ما در این باره سخن راندیم و باز می‌بینیم این کلمه بمیان می‌آید. این خود شگفت است که مردمی باصل دین خود بنازند. این معنایش آنست که آنان بآلودگی کیش کنونی خود خَستُوان[=معترف] می‌باشند. شگفتتر اینکه با این خَستُوش خم به ابرو نیاورند و آن آلودگی را آکِ[=عیب] خود نشمارند. شگفتترین اینکه به یک کس که می‌خواهد بچاره کوشد دستور دهند و راه نمایند. «بیماران دستور ده» اینان می‌باشند.
می‌باید پرسید : آیا شما اصل اسلام را می‌شناسید؟!.. اگر می‌شناسید پس چرا آن را نگرفته‌اید؟!.. چرا اصل را گزارده به فرعش گراییده‌اید؟!.. اگر نمی‌شناسید از کجا می‌دانید که اینها که ما می‌گوییم اصل اسلام نیست؟!. ما بارها نوشته‌ایم که بنیاد دین دیگر شدنی نیست. بارها نوشته ایم : «دین نه چیزیست که کهنه و نو گردد. همان دین کهنست ، راه را باید از سرگرفت».

راستی آنست که این کسان نمی‌خواهند دست از کیشهای پوچ و بی‌بنیاد خود بردارند ، و از آنسوی چون ما ایرادهایی می‌گیریم و پاسخی نمی‌توانند داد اصل دین را پیش می‌کشند ، که تو گویی دین رخت است که دو دست باشد. یکی را بتن کنند و دیگری را در بقچه نگه دارند. بهر حال این خود گمراهی دیگری از ایشانست.

کوتاه‌سخن آنکه ما در این راهی که می‌پیماییم همه در بند راستیها می‌باشیم و اینست کسانی که می‌خواهند از ما باشند باید بیکبار دست از پندارهای بیپای خود برداشته گردن بدلیل گزارند و پیروی از راستیها نمایند وگرنه از ما نمی‌توانند بود.


.

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 3 : درباره‌ی «زندگانی اجتماعی» ، بند 8 : هر کسی می‌تواند باندازه‌ی لیاقت و کوشش خود از زندگانی بهره‌مند گردد.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔶 ملایان بر کتاب داوری ردیه نوشته‌اند ـ 5

🔸 آیا پیامبر علی را بجانشینی خود برگزید؟!

🔸 تکه‌ی یک از سه


در گفتارهای پیش با همین عنوان ، گفتیم که بتازگی ملایان ، بگمان خود بر کتاب «بخوانند و داوری کنند» ردیه نوشته و نامش را «خواندیم و داوری کردیم» گذاشته‌اند. در آنها نمونه‌هایی از شیوه‌ی دلیل‌آوریشان را دیدیم (اینجا و اینجا و اینجا و اینجا) .

در این نوشتار نیز چند پاسخ دیگرشان را به ایرادهای کتاب داوری می‌آوریم تا ببینیم در مدت هشتاد سال پژوهش به چه نتیجه‌هایی رسیده‌اند.

چنانکه خوانندگان می‌دانند ، کتاب داوری با این جمله‌ها آغاز می‌شود :


«شیعیگری تاریخچه‌ی بسیار درازی می‌دارد ، بلکه خود تاریخی می‌باشد. ولی ما در اینجا آن را بکوتاهی یاد خواهیم کرد.

شیعیگری باین معنی که خواست ماست از زمان بنی‌امیه آغاز یافته. چون معاویه بدستاویز کشته شدن عثمان ، با امام علی‌بن‌ابیطالب بجنگ برخاست و پس از مرگ او خلافت را ، با زور و نیرنگ بدست آورده در خاندان خود ارثی گردانید ، این رفتار او به بسیاری از مسلمانان گران افتاد ، و کسان بسیاری آرزوی خلافت کرده چنین خواستند که آن را از دست بنی‌امیه بیرون آورند».


از همان دو سه جمله‌ی نخست آشکارست که خواست نویسنده تاریخ نویسی دور و دراز نیست و از «پیدایش و رواج نام شیعه» هم نخواسته آغاز کند ، بلکه چون خواستش بازنمودن این حقیقتست که شیعیگری نخست جز یک کوشش سیاسی برای بدست گرفتن خلافت نبوده که سپس درپی پیشامدهایی به شکل یک کیش درآمده. می‌کوشد از درازنویسی بپرهیزد و مستقیم به آن جستار برسد. این مانند آنست که کسی بخواهد از تلاشهای مشروطه‌خواهان در برابر محمدعلی‌شاه که به خونریزیهای بسیار انجامید بنویسد و آن را نه از مشروطه دادن مظفرالدین‌شاه بلکه از بتوپ بسته شدن مجلس و خرده خودکامگی (استبداد صغیر) آغاز کند. به سخن دیگر ، از زمانی که میان آنان و «مشروعه‌خواهان» مرز مشخصی پدید آمد و بیکبار از هم جدا شدند.

اکنون ببینیم شیوه‌ی برخورد آقایان با خرده‌گیریهای کتاب داوری و «ردیه نویسی»شان چگونه است.

ردیه نویسان در «فصل اول : پاسخ به شبهات مربوط به شیعه و زمان تشکیل آن» آغاز کرده‌اند به شناسانیدن معنی شیعه و تاریخ شیعیگری.

نخست «معنی شیعه» را بدینسان شرح داده‌اند :

بازمی‌گردد به سالهای زنده بودن پیامبر اسلام که ایشان چند بار از «حامیان علی» و «شیعیان علی» نام برده‌اند. (ص13)

گرچه این برخوردی با نوشته‌های کتاب داوری ندارد ولی سخنیست درخور تردید. زیرا در سراسر زندگانی محمد و کوشش برای بنیادگزاری اسلام ، دیده نمی‌شود که کسانی درون تشکیلات آن ، یک فرقه (شیعه) یا دسته‌ای جدا باشند. دسته‌ی دورویان (منافقان) از این سخن ما بیرون است زیرا آنها پیش از کوچ پاکمرد عرب به مدینه ، در آنجا بودند و چون گروهی از خویشانشان مسلمانانِ پافشار و راستی بودند او با آنان مدارا می‌نمود تا رفته رفته نرم شوند و دست از ستیز بردارند. درون یک دین ، فرقه‌ی جدا بودن چنانکه در نوشته‌ی زیر شرح داده‌اند با خواست دین که از میان برداشتن پراکندگیها و دسته‌بندیهاست (چنانکه رفتار اسلام با عرب دوره‌ی نادانی بود) ناسازگار می‌باشد.

درباره‌ی فرقه‌ی (شیعه) علی چنین نوشته‌اند :


«پیامبر به حضرت علی فرمودند : ای علی! از طرف من به دوستان و شیعیانت سلام برسان ، حتا آنهایی را که نمی‌بینم و آنها هم مرا نمی‌بینند ، به آنان اعلام کن که برادران من هستند و من بوجود و دیدار آنان شوق می‌ورزم». (ص13)


جای پرسش است : آیا دوستان و هواداران علی مسلمان نبودند؟! اگر بودند مگر نزد محمد نمی‌آمدند تا آنان را همچون دیگر مسلمانان «برادران من» خواند؟! پس چه می‌بایسته که او پیام «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ» بدستیاری علی به آنها فرستد؟!

نتیجه‌ای که بیدرنگ از آن روایت می‌گیرند اینست :

«نظریه‌ای که شیعه را از زمان بنی‌امیه می‌داند ... بدون سند و مدرک می‌باشد». (ص13)



چه سهو چه عمد ، از این برخوردشان می‌گذریم ولی چه بگوییم به اینکه در آوردن روایتها به وارونه‌‌گوییهایی دچارند؟!. مثلاً از یکسو روایت بالا و از سوی دیگر این را آورده‌اند :

«بعد از شهادت (؟!) رسول‌الله ، در روایت سلیم‌بن‌قیس هلالی از سلمان فارسی آمده که چون شب فرارسید حضرت علی فاطمه‌ی زهرا را بر مرکبی سوار کرد و به همراه دو فرزند بزرگوارشان امام حسن و امام حسین به خانه‌های اهل بدر از مهاجر و انصار رفته و ضمن یادآوری حق خود در خلافت ، ایشان را به یاری خود فراخواند ولی تنها چهل‌وچهار نفر جواب مثبت دادند و به آنان فرمود صبح زود در حالی که سلاح بر کمر بسته و سرهایشان را تراشیده‌اند تا دم مرگ با او بیعت کنند و چون صبح فرارسید جز چهار نفر بر سر قرار حاضر نشدند که آن چهار نفر جناب سلمان ، ابوذر ، مقداد و زبیربن‌عوام بودند». (ص17)


👇

بالاخره داستان چیست؟! علی را یاران بسیاری بود یا نبود؟! چه شد که علی آن مرد گره‌گشای دلاور برای گرفتن حق خلافت خود (حقی که شیعیان مدعی آنند) ، جز چند تن همباور و همرزم نیافت؟!.. همچنین جای پرسشست : اینکه علی برای گرفتن حق خود ، کاری نکرد ، آیا بخواست جلوگیری از پراکندگی مسلمانان و پاشیده شدن تخم کینه در دلهای ایشان بوده یا از نبودن یاران همدل؟!

سپس با آوردن روایاتی دیگر از «کتب اهل سنت» می‌کوشند ثابت کنند که شیعه در زمان پیامبر هم بوده. چه کوشش بیسودی! تو گویی کتاب داوری می‌کوشیده «پیدایش شیعیگری» را نشان دهد؟! در بالا اشاره شد که کتاب داوری آغاز شیعیگری را «باین معنی که خواست ماست» از زمانی می‌گیرد که نبردهایی برای بدست آوردن خلافت درمیان بوده.

پس از این ، چهار صفحه را سیاه کرده‌اند که اگر آنها را راست انگاریم ، به دو بخش است : یک بخش ستایش پیامبر از علی و بخش دیگر شماردن مسلمانانی است که شیعه‌ی علی بوده‌اند. باید پرسید : به فرض راست بودن همه‌ی اینها ، ناسازگاریش با آن نوشته‌ی کتاب داوری چیست؟!. مگر کتاب داوری سخن از «پیدایش شیعیگری» داشته؟! مگر نخواندید که می‌نویسد : «شیعیگری تاریخچه‌ی بسیار درازی می‌دارد ، بلکه خود تاریخی می‌باشد. ولی ما در اینجا آن را بکوتاهی یاد خواهیم کرد. شیعیگری باین معنی که خواست ماست از زمان بنی‌امیه آغاز یافته». همانا نادیدن این جمله‌ها مصلحتی است و آقایان را بکار می‌آید. زیرا از آن قلم‌دوانیها و ستایشها از علی و شماردن شیعیان او نتیجه می‌گیرند :

«این نمونه‌ای از تاریخ پیدایش شیعه به اعتراف اهل سنت بود که آوردیم و ادعای کسروی را با سند رد کردیم». (ص16)


بدینسان فتح‌الفتوحشان را به رخ کشیده‌اند.


🌸

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 3 : درباره‌ی «زندگانی اجتماعی» ، بند 9 : تربیتْ یاد گرفتن حقایق است.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐