پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
🔸 کوشاد تلگرام : چندی پیش خبری پراکنده شده که بر پایه‌ی آن به بازیکنان تیم ملی فوتبال اجازه‌ی واردات خودروهای خارجی داده‌اند.
«کانال بینش» در این باره شرحی نوشته که چون با سخنان اخیر کانال پاکدینی سازگارست آن را در اینجا می‌آوریم. مغز سخن در آن نوشته‌ها این بود : «" کارها و پیشه‌ها برای گردیدن چرخ زندگانیست" ، برای آنست که لوازم زندگانی تهیه گردد. باید این را یک قاعده‌ی اساسی گرفت و همه‌ی شغلها را با این سنجید و هر کدام که با این موافق نبود آن را نامشروع شناخت».
جای افسوس فراوانست که بجای آنکه شرایط کشور بدیده گرفته شود و اساساً همان قاعده‌ی بالا منظور نظر باشد ، مضمون سخن خبرگزاریها جز اینها نبود که آیا فهرست این بازیکنان از روی سلیقه آماده شده؟ یا اینکه نتایج تیم ملی چندان درخشان نبوده که درخور چنین پاداشی باشد و سخنان دیگری از این گونه. به چیزی که پرداخته نشده حقیقت کار و پیشه و نیز دستمزد است که در ازای یک کار سودمند به کشور و توده باید پرداخت بشود ــ کاری که نیازی از نیازهای زندگی را رفع کند.
برخی از خبرگزاریها نیز برداشت خود را چنین عنوان کرده‌اند : چون «در همه جای دنیا» به قهرمانانشان پاداش می‌دهند چنین پاداشهایی شگفت نیست ولی ...
ایراد ما بیش از همه به این سخن پرت (در همه جای دنیا) است. تو گویی ما خود خرد نداریم که نیک از بد و سود از زیان بازشناسیم و اینست باید چشم به دیگر کشورها بدوزیم و ببینیم آنها چه می‌کنند و مبادا کاری جز رفتار آنها کنیم.
ما همیشه خواسته‌ایم ایرانیان چشم خرد بگشایند و سود و زیانشان را خود تشخیص دهند. آوردن این گفتار در اینجا نیز از همین روست. ما این سخنان نویسنده‌ی گرامی را تأیید می‌کنیم و از این نوشته‌شان بسیار خشنودیم.

🔴 لطفا به این خبر توجه کنید :

   به فوتبالیستهای تیم باصطلاح "ملی" مجوز وارد کردن خودرو داده شده است ،
به هر فوتبالیست ۱۰۰ میلیارد  تومان . گفته شده مجموع ارزش این مجوزها بین سه تا چهار هزار میلیارد تومان میشود ، یعنی بیش از دو برایر بودجه ی ورزش کل کشور . با این بذل و بخشش ،ِ هر  فوتبالیست بین ۵۰ تا ۸۰ میلیارد تومان سود خواهد برد .

#بینش : میخواهم بدانم این باصطلاح ورزشکارانی که کارشان دویدن دنبال یک توپ و گاهی لگد زدن به آن است ، چه گلی به سر این ملت زده اند ؟ چه خدمتی به کشور کرده اند که مستحق دریافت این مبالغ هنگفت از پول فقیرترین مردمان سیستان و بلوچستان و کرمان و خراسان جنوبی و ... شده اند ؟ بگذریم که با این باشگاه و آن باشگاه چه قراردادهائی میبندند و چه ثروت هنگفتی بجیب میزنند .
اینها چه قدم مثبتی برای مملکت برمیدارند ؟ کدام درد را از توده های رنج کشیده درمان میکنند ؟
  
   بعضی نانوائیها در فروشگاه خود نوشته اند : «از فروش نان قسطی معذوریم .» از بس که کسانی مراجعه میکنند ، آبروی خود را گرو میگذارند و درخواست نان قسطی دارند ، بله نان قسطی . آن وقت چند "لگدزن" از بابت وارد کردن ماشین ناگهان ۸۰ میلیارد تومان درآمد کسب میکنند .
 
   آن معلم روستا که با کمترین امکانات به کودکان ما سواد یاد میدهد و علم میاموزد کارش ارزشمندتر است یا این لگدزنها ؟ او با ماهی هفت ، هشت میلیون میسازد ، از جان خود مایه میگذارد ، و به کودکان محروم ما درس میدهد . کدامیک شرف دارند ؟ کدامیک را باید در ردیف دزدان و کلاهبرداران جای داد ؟
  
   تا وقتی ملت هشیار نشود ؛ به این دکان نحس و بی آبرو به نام فوتبال پشت نکند ، وضع همین خواهد بود . شاید بعضی بگویند در کشورهای دیگر هم اوضاع همین است . درست است . در کشورهای سرمایه داری ، سرمایه داران از حماقت مردم سوء استفاده  میکنند ( و به این حماقت مرتبا دامن میزنند ) و از این راه میلیاردها ثروت بجیب میزنند . فوتبال ابزار بزرگی برای تحمیق مردم ، سرگرم کردن آنها با اداهای مسخره ی طرفداری از این تیم و آن تیم ، و چاپیدن توده های فریب خورده است .
   در کشورهائی مثل کشور ما ، علاوه بر همان سوءاستفاده که در بالا گفته شد ،  سردمداران حکومتها از بازی لگدزنی برای سرگرم کردن مردم ، دور کردن توجه آنان از واقعیات وحشتناکی که در جامعه در جریان است و مشغول کردن آنها به امور واهی و پوچ و احمقانه است ، تا هر جنایتی که خواستند بکنند ، و هر چه خواستند غارت کنند و ببرند و مردم هم مشغول به سینه زدن برای این تیم یا آن تیم باشند . این است نقشی که فوتبال در کشورهای سرمایه داری پیشرفته و عقب نگهداشته شده ایفا میکند .
🔶 تاریخچه‌ی کوتاهی از مهنامه‌ی پیمان

🔸 نویساد (هیئت تحریریه)

(یک از چهار)


احمد کسروی با نوشتن گفتارهای پژوهشی کم‌مانندی در روزنامه‌های ایران در دهه‌ی 1300 خورشیدی درمیان پژوهندگان ایرانی جایگاه بلندی یافت. بویژه سه کتابش بنامهای «آذری یا زبان باستان آذربایجان» ،‌ «شهریاران گمنام» (در سه جلد) و «نامهای شهرها و دیه‌های ایران» در آن سالها نه تنها او را بعنوان پژوهنده‌ی نامداری در ایران شناسانید بلکه نخستین ایرانی‌ای بود که به آکادمیهای دانشی جهان راه یافت و پنج آکادمی اروپایی و آمریکایی او را به اندامی خود پذیرفتند. کسانی اگر بخواهند کارنامه‌ی پژوهشی او را در این دهه بدانند کتاب «کاروَندِ کسروی» را ببینند.

با اینهمه او از سالهای پایانی آن دهه رفته‌رفته از پژوهشهای دانشی دوری گزید و دنباله‌ی آنها را نگرفت : از جستجوهای زبانشناسی بیکبار دست شست. کتاب شهریاران گمنام را که نوید نوشتن «بخشهای چهارم و پنجم بلکه ششم و هفتم»اش را داده بود دیگر دنبال نکرد. از همه‌ی آن آکادمیها کناره گرفت و گفتار پژوهشی دیگری کمتر نوشت. در آن سالها او بیش از همه به زمینه‌های اجتماعی و حال اندوه‌آور ایرانیان و شرقیان می‌اندیشید.

در زمستان سال 1311 بخش یکم کتاب «آیین» او از چاپ بیرون آمد. این کتاب «پیش‌نویس» یا «طرح مقدماتی» اندیشه‌های بلندش بود که سپس در مهنامه‌ی «پیمان» نمایانتر خواستی شد. آن کتاب به جستارهای بسیاری می‌پردازد. ارجدارترین جستار در آن کتاب گرفتاریهاییست که شرقیان از رهگذر پیروی چشم و گوش بسته از اروپاییان دچارش گردیده‌اند. آن کتاب در سال 1933 میلادی بیرون آمد. هنگامی که اروپای داغدار و ویران شده در جنگ جهانی یکم ، از چهار سال باز گرفتار «بحران بزرگ» گردیده بود. بیکاری ، گرسنگی ، نومیدی ، فزونی گرفتن بزهکاریها ، خودکشی و مرگ در غربِ بحران زده چهره‌ی سیاهی از زندگانی ایشان را بنمایش می‌آورد. با اینهمه از بس اندیشه‌ی اروپاخواهی در ایران ریشه دوانیده بود که آن بدبختیها بچشم اروپاخواهان کم‌بها می‌نمود و بروی خود نمی‌آوردند. همچنان غرب را «معدن هر نیکی» می‌پنداشتند. اروپاخواهان آن گرفتاریها و بدبختیها را از روی مَثَلِ «هر که خربزه می‌خورد پای لرزش هم می‌نشیند» ، یکی از بدیهای «تمدن» بشمار می‌آوردند و مدعی بودند : «تمدن این زیانها را هم دارد»!

چاپ این کتاب در تهران هیاهویی برپا کرد. مثلاً نویسنده‌ی بنامی در انتقاد از آن چنین می‌‌نوشت : «من معتقدم هر وطن‌پرستی در هر یك از نقاط مشرق زمین هست بزرگترین وظیفه‌اش اینست كه ملت خود را باقتباس تمدن اروپا تشویق نماید» ، «تمدن اروپا ذروه‌ی ارتقاء و كمالی است كه تاكنون فكر بشر بدان رسیده است». دیگری که نماینده‌ی مجلس بود ‌نوشت : «بحران عمومی غرب فقط بحران اقتصادی است ولو فرض اینكه وخیم باشد نباید استثناء را اصل قرار داد. ... در زور و ورزش گاهی هم از این موارد دیده می‌شود همچنانی كه تلاش و تمدنخواهی و بهره‌مندی كامل از زندگانی ممكن است بحران اقتصادی نیز داشته باشد». بدینسان می‌خواست بفهماند : «بازی اشکنک دارد سر شکستنک دارد» ، «تمدن بحران هم دارد».

رضا سلطانزاده که از دوستان زمان جوانی كسروی و تا روز كشته شدن او یار همدل و ارجمندش بشمار می‌آمد می‌نویسد :

«كسانی كه در سالهای 1309 ـ 1310 ـ 1311 روزنامه‌های مركز[= پایتخت] را می‌خواندند البته بخاطر دارند كه در آن تاریخ درباره‌ی تمدن اروپا و اروپاییگری چه هیاهویی برپا شده بود. بعضی از اشخاص بنام ، عقیده داشتند كه باید ظاهراً و باطناً اروپایی شده و تمدن اروپاییان را قبول كنیم. یكی از این آقایان گفته بود : اگر ما ایرانیان نجات ایران را می‌خواهیم باید تمام اطوار و حركات خودمان را با اروپاییان تطبیق كرده اخلاق و عادات آنها را بدون كم و زیاد و بدون چون و چرا و بی آنكه حق جرح و تعدیل داشته باشیم قبول كنیم.

درست در همین اوقات كه آتش اروپاییگری[1] در مركز ایران شعله‌ور بود آقای كسروی یكی دو مقاله در روزنامه‌ی شفق سرخ و سایر روزنامه‌های آن روزی بر علیه این افكار انتشار داده و تكان سختی درمیان توده‌ی درسخوانده‌ی مركز پدید آوردند.

در بحبوحه‌ی این هیاهو یعنی اوایل سال 1312 كه من از سفر مازندران تازه برگشته بودم از سویی هو و جنجال كذایی را مشاهده كرده و از سوی دیگر یكه و تنها بودن آقای كسروی را در برابر این دسته‌ها بدیده گرفتم. سخت بیمناك شده برای تسكین خاطر خود بشخص ایشان مراجعه كردم. گفتند : فلانی! نیروی راستی و حقیقت بیشتر از آنست كه با این هیاهو متزلزل شود. چیزی كه دربایست[=لازم] است و نیاز داریم همانا فراهم آوردن وسایل انتشار یك روزنامه یا مهنامه است تا بوسیله‌ی آن قضایا روشن گردیده و آمیغها [=حقایق] گفته شود.


👇
چون گرفتن روزنامه و نشر آن در آن تاریخ چندان كار آسانی نبوده و قیود زیادی را دربر می‌داشت [2] و این قیود مخالف با روح آزاد آقای كسروی بود از انتشار روزنامه صرف نظر كرده و بفكر تأسیس مهنامه افتادند. با وجود نداشتن سرمایه و وسایل لازمه صرفاً در نتیجه‌ی سعی و پشتكار بانتشار مهنامه‌ی «پیمان» موفق شدند.[3]

در نخستین روز آذر 1312 اولین شماره‌ی آن كه در واقع اولین تازیانه‌ی بیداری بگمراهان و چراغ هدایت به پاكدینان بود انتشار یافت.

چنانكه آقای كسروی بارها گفته و نوشته‌اند این راه پرزحمت و سخت را گام بگام پیموده و هر یك از گفتنیها را پس از مهیا ساختن زمینه‌ی آن بزبان آورده‌اند. ...».




پابرگیها :

[1] : ستایش بی‌اندازه و پیروی بیچون و چرا از زندگانی اروپاییان

[2] : یکی از آنها اینبود که بروزنامه‌ها دستور داده می‌شد از «كارهای رضاشاه و از آبادی كشور و مانند اینها» بنویسند.

[3] : خواست شادروان سلطانزاده از سرمایه همانا پول است. در حالی که کسروی از سرمایه‌ی انتشار مهنامه بیکبار تهیدست نبود. گذشته از دانش و بینش شگرف او از مسائل اجتماعی ، از ارجدارترین سرمایه‌های او کسان یکدل و وفاداری بود که در سفرهایش به شهرهای ایران با آنان آشنا شد و برخی از آن آشناییها به پایه‌ی دوستی و برادری انجامید. ایشان نه تنها دلبسته‌ی گفتارهای آن مهنامه بودند بلکه از پشتیبانان آن نیز بشمار می‌آمدند که آن را به دیگران شناسانیده مشترکان تازه برای مهنامه فراهم می‌آوردند.


🌸