پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
zewtih^i b^ we'r to'am ast 1.pdf
152.6 KB
يك رشته زشتيهايی نيز با شعرسرايی توأم است

(بخش یکم)


#کانال_احمد_کسروی
#پرچم

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @ahmad_kasravi
🔍 نوشته‌های ما از رده‌ی نوشته‌های دیگر نیست.


از زمانی که کتاب پدید آمد و کسانی به نوشتن و خواندن آن پرداختند دهها سده میگذرد. در آن روزگار سرعت تغییرات زندگانی به این تندی که امروز هست نبود و آنهایی که به کتابها می‌پرداختند در تنگنای زمان نبودند و اینست با حوصله و در نتیجه با ژرفای بیشتری کتاب میخواندند.

لیکن از زمانی که روزنامه‌ها پیدا شدند خواندن نوشته‌ نیز تندی گرفت. زیرا مطلب فراوان بود و هر کدام از آنها روزانه یا هفته‌ای بیرون آمده و ستونهاشان را پر از نوشتار می‌ساختند. پیداست که آن غور و ژرفایی که کتابخوانها در خواندن کتاب بکار می‌بردند دیگر در خواندن روزنامه نمی‌توانستند بکار برند.

از اینجا یک خوی «سرسری‌خوانی» و کم‌ژرفایی در میان درسخواندگان (نه در پژوهندگان) کم‌کم رواج گرفت. در ایران آغاز این را باید از زمان مشروطه دانست که روزنامه‌ها در دست مردم فراوان گردید.
از آن زمانست که دیده می‌شود به نسبت گذشته دقتها کم ،‌ خواندنها سرسری ، آگاهیها نااستوار و داوریها سستتر گردیده. این حال همچنان ادامه داشت تا اینکه اینترنت و فضای مجازی از چندین سال پیش پیدایش یافت.

اکنون هر کسی که با این افزارها سر و کار دارد خود بهتر میداند که روزانه با چه انبوهی از گفتارها و کلیپها و پیکره‌ها روبروست و چون بیشتر آنها نیز گیرایی دارد اینست دست از آنها برنمی‌دارد و ناچاریست که به تنگنای زمان گرفتار گردد. بویژه که سرعت تحولات در این روزگار بسیار تندتر از گذشته است و مردم اساساً کمتر از گذشته زمان آزاد دارند.

از اینجا یک سرسری‌خوانی در میان کاربران فضای مجازی و اینترنت دیده‌ می‌شود که بسیار وخیمتر از زمانیست که اینها نبود.

آنچه ما را به این سخنان برانگیخته اینست که دیده می‌شود کسانی با نوشته‌های ما نیز همان رفتار را دارند که با خواندن کتابهای رمان ، «داستانهای کوتاه» یا «نگاهی به خبرگزاریها». از اینرو یادآور می‌شویم که : نوشته‌های ما از رده‌ی نوشته‌های دیگران نیست و کسی نمی‌تواند با سرسری خواندن ژرفای آنها را دریابد و ناچاریست که یک برداشت سست و کم‌ژرفایی در دل خود بدارد. بلکه به اشتباهات بزرگی در فهم جستارها دچار شود.

بسیار بوده‌اند کسانی (برخی با بهره‌ی هوشی بالا) که ایراد به نوشته‌های ما گرفته‌اند. ولی گزافه نیست بگوییم که بیشتر ایشان اگر همان کتابی را که ایراد از آن گرفته‌اند نیک خوانده بودند و یا چند صفحه بیشتر میخواندند درمی‌یافتند که خرده‌ به سرسری خواندن ایشان وارد بوده نه به نوشته.

اینست بار دیگر یادآور می‌شویم که خوانندگان نوشته‌های ما را از رده‌ی نوشته‌های دیگر بشمار نیاورند. بکوشند در پشت ظاهر ساده‌ی آنها ، حقایق گرانبهایی را که برای این مردم و توده‌های شرق همچون داروی نجات‌بخش دردشان است نیک دریابند و‌ در خواندن آنها ترتیب دیگری پیش گیرند.
يك رشته زشتيهايی نيز با شعرسرايی توأم است

(بخش ۲ از ۲)

در شماره‌ی ديروزی زشتكاريهايی را كه با شعر توأم گرديده باختصار ياد كرديم. تنها آنها نيست. برخی زشتيهای بدتر ديگري نيز هست. اين نيز هست كه يك مرد بيناموسی از پست‌نهادی غزل بسرايد و در روزنامه‌ها بچاپ رساند و بگويد :

هركس كه بكف باده و به بر ساده ندارد
اسباب نشاط و طرب آماده ندارد

بسياری از شعرای ايران باين پستی و بيغيرتی نيز آلوده بوده‌اند و هستند. اين لكه‌ی ننگ را هم ...

👇👇👇👇👇👇
zewtih^i b^ we'r to'am ast 2.pdf
155.6 KB
يك رشته زشتيهايی نيز با شعرسرايی توأم است

(بخش ۲ از ۲)


#کانال_احمد_کسروی
#پرچم

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @ahmad_kasravi
... دو چيز به پيشرفت اين کيش (شیعیگری) می‌افزوده :

يکی نام نيک امام علی‌بن‌ابيطالب ، ديگری داستان دلسوز کربلا.

امام علی‌بن‌ابيطالب ، مرد بزرگی ميبوده و ستودگي‌های بسيار ميداشته. شيعيان از نام نيک او سود جسته چنين وامی‌نمودند که پيروان اويند.

آن مرد بزرگ را بنيادگزار شيعيگری نشان داده و چنين می‌فهمانيدند که جدايي سُنی از شيعی از زمان آن امام ، و بر سر خليفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز يافته ، و اين کشاکشها و دشمنيها به پاس او ميباشد. از آنسوی درباره‌ی آن امام نيز به گزافه‌سرايی برخاسته او را هم از جايگاهش بيرون می‌بردند :

«پيغمبر گفته با دوست‌داری علی هيچ گناهی زيان نتواند رسانيد » ، «خدا گفته دوستداری علی دژ منست و هرکه به دژ من درآيد از خشم من ايمن خواهد بود». در اينباره سخنانی هست که اگر نوشته شود کتاب بسيار بزرگی گردد.

اما داستان دلسوز کربلا : اين داستان از روزی که رويداد مايه‌ی خشم و افسوس بيشتر مسلمانان گرديد و کسان بسياری به خونخواهی برخاستند و خونها ريخته شد.
ولی شيعيان جعفری از آن به بهره‌جويی سياسی پرداخته با برپا کردن بزم‌های سوگواری ياد آن را تازه نگهداشتند و در اين باره سخنان شگفتی به ميان آوردند : « هرکسی بگريد يا بگرياند و يا خود را گريان وانمايد بهشت برايش باياباشد».

بر سر خاکهای امام‌ علی‌بن‌ابيطالب و حسين‌بن‌علی و ديگران گنبدها افراشتند و آنها را زيارتگاه گردانيدند. به هر يکی زيارتنامه پديد آوردند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسی است که خدا را در عرشش زيارت کرده».

اينها ـ اين گزافه‌گوييها اگر هم از زمان جعفربن‌محمد و جانشينان او ، و از زبان آنان بوده بيگمان چيزها به آن افزوده گرديده ـ بيگمان روزبروز در رويِش و بالِش ميبوده.

گذشته از اينها ، آن سبکباری که در شيعيگری از باياهای سخت اسلام ميبود ، و يک شيعی از جهاد و نماز آدينه و مانند اينها آسوده ميگرديد و بلکه ميتوانست نمازی نخواند و روزه‌ای نگيرد و از هيچ بدی نپرهيزد و با رفتن به زيارت حسين و با گريستن به او همه‌ی گناهان خود را بيامرزاند ، آن نويدهايی که درباره‌ی ميانجيگری امامان در روز رستاخيز و رفتن همه‌ی شيعيان به بهشت داده شده بود ، آن برتری از گوهر و آفرينش که شيعيان درباره‌ی خود باور ميداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتری می‌پنداشتند ، آن دستگاه جانشين امام و سررشته‌داری و فرمانروايی که ملايان شيعه براي خود ساخته بودند ، هريکی انگيزه‌ی ديگری برای کشاندن مردم ساده‌درون بسوی شيعيگری و پايداری آنان در اين کيش ميبوده.

... آيا گفتن : «هر که حسين را در کربلا زيارت کند خدا را در عرش زيارت کرده» با خدا گستاخی و بيفرهنگی نيست.

شگفت‌تر اينکه از آن بارگاهها نتوانستنی (معجزه) نيز چشم دارند و داستانها پديد آورند : فلان کور را بينا گردانيد ، و بَهمان بيمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانيد.

شاهی که به ضربت دو انگشت
از معجزه ابن قيس را کُشت

بنيادگزار اسلام با آن جايگاه والايی که ميداشت و با آن کار خدايی که پيش ميبرد ، چون جهودان و ترسايان فشار آورده نتوانستنی ميخواستند در پاسخشان ميگفت : من نتوانم. قرآن پر از اينگونه پاسخهاست. ولی نوادگان هيچ کاره‌ی ‌او در زندگی نتوانستنی ميکرده‌اند بجای خود كه پس از مرگشان نيز ميکنند. افسوس از اين نادانی!. ...

(کتاب داوری)
گفت و شنيد

بخش دوم

آن آشنا گفت : «مرا يك ايرادی بگفته‌هاتان هست. بهتر است بگويم. اين خدا كه شما ميگوييد و آن را اساس دين می‌شماريد من باور نميتوانم كرد و حاجتی بوجود او نمی‌بينم. همچنين وحی را من باور نميتوانم كرد».

گفتم : شما همانجا كه نشسته‌ايد يك دقيقه چشم رويهم گزاريد و با خود بينديشيد بجهان كه آمده‌ايد آيا بدلخواه خود بوده ، يا يك نيروی ديگری شما را بجهان آورده ـ بينديشيد و ناگزير خواهيد بود باور كنيد كه يك نيروی ديگری شما را بجهان آورده و همين نيروست كه ما خدا ميناميم. من نمی‌دانم شما چه ايرادی باين ميداريد؟!. ...

👇👇👇👇👇👇
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نمایشهای بیخردانه‌ی شیعیگری. مداحی با آواز سگ
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پندارها [خرافات] تا چه پایه آدمی را پست تواند گردانید.

«اگر انگيزه‌ی بدبختی ايران سه چيز باشد يكی همينست»[ملایان].

(دولت بما پاسخ دهد ص ۲۴ از ۴۲)
بی‌زند (بدون توضیح)


✅ @pakdini
... در کربلا بارها کشتار و تاراج سختی رو داده و بارها آن صندوقها را شکسته و کنده‌اند :

در سال ٨۵٨ مولاعلی پسر سيدمحمدمشعشع به آنجا دست يافت و تاراج و کشتار سختی کرد و کسان بسياری را بند کرده با خود برد.

در سال ١٢١۶ چون وهابيان به آهنگ تاراج و کشتار به عراق تاخته بودند در روز عاشورا به آن شهر ريخته در شهر و در پيرامون بارگاهها به کشتار پرداختند و به خانه‌ها آمده دست به زنان و دختران يازيدند و بچگان شيرخوار را سر بريدند و صندوقها را شکستند و گورها را کندند.
و در چند ساعت نزديک به هفت هزار تن را از مجتهدان و سادات و ديگران کشته بارگاهها را تاراج کرده فيروزانه بازگشتند.

... شگفتست که وهابيان در آن تاخت خود به عراق ، نخست آهنگ نجف کردند. ولی چون اين شهر باروی استوار ميداشت دست يافتن نتوانستند و آنجا را گزارده آهنگ کربلا کردند و به آن کشتار و تاراج پرداختند. شيعيان از همان داستان نجف عنوانی بدست آورده «معجزه‌‌ای» ساختند. «يکی از صلحا» در خواب اميرالمؤمنين را ديد که کفهای دستش سياه شده و چگونگی را پرسيد. پاسخ داد : «پس آن توپها را از شهر که باز ميگردانيد؟!».

ببينيد اندازه‌ی نادانی را. بجای آنکه ببينند که نجف چون بارو ميداشت از آسيب دور مانْد ، و کربلا چون نميداشت آن آسيب را يافت ، و از همينجا پی به آميغها [حقایق] برده بدانند که در اين جهان هرکاری جز از راهش نتواند بود و از آن گورها و گنبدها هوده‌ای نتواند برخاست ، بدانسان کوردرونی نشان داده دروغی به آن رسوايی ساخته بيرون داده‌اند.

هشتم : داستان گريه و زاری به کشتگان کربلا ايراد بزرگ ديگر ميباشد. يک داستان بايستی رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گريستن چه سود تواند بود؟!... يک داستانی را عنوان کردن و بزم‌های سوگواری برپا گردانيدن ، گريستن و گريانيدن با خِرد چه می‌سازد؟!...

اينکه گفته‌اند : « هر که بگريد و بگرياند و خود را گريان وانمايد بهشت برو بايا گردد» بايستی پرسيد : چرا؟!...

گريستن يا گريانيدن چيست که خدا بآنها چنين پاداش بزرگی دهد؟!... آنگاه شما اين سخن را از کجا می‌گوييد؟!... شما را به خدا چه راهی بوده؟!... اي بيخردان مگر خدا اسکندر ماكدونی است که يک هفستيونی را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه به سوگواری وادارد؟!...

حسين‌بن‌علی به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاری از پيش نبرد. ليکن مردانگی بسيار ستوده‌ای از خود نشان داد ، و آن اينکه زبونی ننموده کشته شدن خود و فرزندان و يارانش را ، از گردن گزاردن به يزيد و ابن‌زياد بهتر دانسته مردانه پافشاری کرد و خود و پيروانش کشته گرديدند.

اين کار او بسيار ستوده بوده. ولی هرچه بوده بوده. هزار و سيصد سال گريستن چه معنی دارد؟!... به آن نمايشهای بسيار بيخردانه‌ی محرم و صفر چه توان گفت؟!...

اين داستانهای زيارت و گريه با آن حديثهاشان از راه ديگری نيز درخور ايراد است. اينها ريشه‌ی دين را کندن و آنرا از ميان بردنست. در جائيکه با يک زيارت همه‌ی گناهان آمرزيده شود و با يک گريه بهشت بايا گردد ، کسی چرا از خوشيهای سزا و ناسزا بازايستد؟!... چرا فلان حاجی آزمندانه انبارداری نکند؟!... چرا بَهمان ستمگر خونها نريزد؟!... چرا آزمندان به پول‌اندوزی نکوشند؟!... چرا مردان دنبال زنان بيگانه نيفتند؟!...

سران شيعه در آن کوششهاي سياسی خود پروای هيچی نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کرده‌اند. ولی ما آيا ميتوانيم چشم از کارهای سراپا زيان ايشان پوشيم؟!....

ببينيد گستاخی را تا به کجا رسانيده‌اند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسی است که خدا را در عرش زيارت کرده». «با هستی امامست که زمين و آسمان پايدار ميباشد و به پاس اوست که مردم روزی ميخورند». «هرکه بگريد و بگرياند و يا خود را گريان نمايد بهشت به او بايا شود».

بايد پرسيد : چرا؟!. مگر گريستن به کشتگانی چه کاريست و چه سودی از آن تواند برخاست که خدا چنان مزدی دهد؟!. چنين گزافه‌دهی از خدا سزاست؟!.

«هرکه به زيارت رود همه‌ی گناهانش آمرزيده گردد» بايد پرسيد : پس دين چه می‌بايسته؟!. سخن از نيک و بد و حلال و حرام چه می‌سزيده؟!. در جايی که با گريستن يا به زيارت رفتن هر گناهی آمرزيده شود و بهشت بايا گردد چرا کسی از گناه بازايستد؟!. چرا در بند نيک و بد و حلال و حرام باشد؟!. ...

(کتاب داوری)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
برای بازارگرمی مجلس «سید الشهدا» لازم باشد قلیان هم می‌آورند از حافظ «خراباتی» میخواره هم شعر میخوانند. زیرا «این محرم و صفر است که «اسلام» (= دکان ملایان) را زنده نگاه داشته».
داوری توده ـ ۲۵

آقای کسروی تعجب دارم از کسانی که در برابر آن راهنمای بزرگ گردن کشیده با لجبازی و دغلکاری باز هم دم از مفاخر ملی و ادبیات و شعر و شاعر میزنند و دوباره میخواهند صوفیگری و جبریگری و خراباتیگری و سایر عقاید زهرآگین شاعران را در روح این ملت تزریق نمایند. ...

👇👇👇👇👇👇
خراباتيان كه بودند و چه ميگفتند؟..

(بخش یکم)

چون در شماره‌های اخير پرچم بارها نام «خراباتيان» و «خراباتيگری» برده شده ، ميخواهيم روشن گردانيم كه خراباتيان كه بودند و چه ميگفتند. بيشتر مردم اينها را نميدانند.

نخست معنی «خرابات» را روشن گردانم : بايد دانست خرابات بمعنی ميخانه و قمارخانه است و در فرهنگها نيز آن را بهمين معنی نوشته‌اند. همانا در زمانها پيش در شهرهای اسلامی می‌فروشی و ...

👇👇👇👇👇👇
Xar^b^ti^n ke budand va ce migoftand 1.pdf
139.6 KB
خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟..

بخش یکم

#کانال_احمد_کسروی
#پرچم

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @ahmad_kasravi
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اگر اینها دیوانگی نیست پس چیست؟