خدا با ماست
داوری توده ـ ۲۶
من که این گفتار را می‌نویسم یکی از بازاریانم چون کارم مناسبتی با نویسندگی ندارد اینست هرگز بفکر گفتارنویسی نبوده‌ام. و اساساً این یکی از گرفتاریهاست که هرکسی هرچه باندیشه‌ی نارسایش رسید آن را روی کاغذ آورده صفحات روزنامه را جولانگاه اندیشه‌های خام قرار دهد ، روزنامه‌نویس نیز برای پر کردن ستونهای روزنامه آزادی قلم را عنوان و آن را بچاپ رساند. ...
👇👇👇👇👇👇
داوری توده ـ ۲۶
من که این گفتار را می‌نویسم یکی از بازاریانم چون کارم مناسبتی با نویسندگی ندارد اینست هرگز بفکر گفتارنویسی نبوده‌ام. و اساساً این یکی از گرفتاریهاست که هرکسی هرچه باندیشه‌ی نارسایش رسید آن را روی کاغذ آورده صفحات روزنامه را جولانگاه اندیشه‌های خام قرار دهد ، روزنامه‌نویس نیز برای پر کردن ستونهای روزنامه آزادی قلم را عنوان و آن را بچاپ رساند. ...
👇👇👇👇👇👇
d^varie tude - 26.pdf
139.7 KB
داوری توده - ۲۶
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
خراباتيان كه بودند و چه ميگفتند؟..
(بخش سوم)
جای گفتگو نيست كه خراباتيان يك دسته گمراهان بی‌ارزش بوده‌اند ، و انديشه‌های آنان سراپا غلط و سراپا زيانست :
آن جهان را خوار داشتن و از ديده‌ها انداختنشان ، اين مردم را بسستی و مستی و بيغيرتی واداشتنشان.
اينان پيش خود با خدا ميجنگيده‌اند و باو ايرادها ميگرفته‌اند ، ولی در حقيقت ريشه‌ی خود و توده را می‌كنده‌اند.
اين بسيار نادانيست كه كساني مردم را از كوشش بازدارند و چنين گويند :
زين پيش نشان بودنيها بودست
پيوسته قلم ز نيك و بد ناسود است
تقدير ترا هر آنچه بايستی داد
غم خوردن و كوشيدن ما بيهود است ...
👇👇👇👇👇👇
(بخش سوم)
جای گفتگو نيست كه خراباتيان يك دسته گمراهان بی‌ارزش بوده‌اند ، و انديشه‌های آنان سراپا غلط و سراپا زيانست :
آن جهان را خوار داشتن و از ديده‌ها انداختنشان ، اين مردم را بسستی و مستی و بيغيرتی واداشتنشان.
اينان پيش خود با خدا ميجنگيده‌اند و باو ايرادها ميگرفته‌اند ، ولی در حقيقت ريشه‌ی خود و توده را می‌كنده‌اند.
اين بسيار نادانيست كه كساني مردم را از كوشش بازدارند و چنين گويند :
زين پيش نشان بودنيها بودست
پيوسته قلم ز نيك و بد ناسود است
تقدير ترا هر آنچه بايستی داد
غم خوردن و كوشيدن ما بيهود است ...
👇👇👇👇👇👇
Xar^b^ti^n ke budand va ce migoftand 3.pdf
165.5 KB
خراباتيان كه بودند و چه ميگفتند؟..
(بخش پایانی)
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
(بخش پایانی)
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
چنانکه گفتيم اين نوشته‌های ماربين و جوزف جداگانه به نام «سياست الحسينيه» چاپ شده.
اين دفتر تاريخچه‌ای دارد که من بايد اينجا بنويسم : در سال ۱۳۲۷ که در ايران شور آزاديخواهی بسيار نيرومند می‌بود و آزاديخواهان پس از يک سال و بيشتر جنگ با محمدعلی‌ميرزا و ملايان فيروز درآمده تهران را هم گشاده بودند ، و دشمنان آزادي ، که بيشترشان روضه‌خوانان و ملايان و پيروان ايشان ميبودند پس از ايستادگيها و جنگها نوميد شده و آتش سينه‌هاشان رو به خاموشی نهاده بود ، و از آنسوی دولت خودکامه‌ی روس سپاه به ايران آورده و آذربايجان و ديگر شهرها را گرفته به کاستن از نيروی آزاديخواهان ميکوشيد ، ناگهان اين دفترچه به ميان افتاد. تو گفتيی نفت بروی آتش ريختند.
ملايان و روضه‌خوانان و بسياری از مردم به تکان آمده ، و با آزاديخواهان که به کاستن از روضه‌خوانی می‌کوشيدند پرخاش آغازيده چنين گفتند : «پس فرنگيها امام حسين را می‌شناسند و شما نمی‌شناسيد ، اي بيدينها؟!...». اين را گفته به تکان آمدند.
بيش از همه در تبريز شوری برخاست و نتيجه آن بود که همگیِ روضه‌خوانان که بيش از دويست تن می‌بودند دست بهم داده چنين نهادند که در بازارها و کويها روضه‌خوانيهای همگانی برپا گردانند. نخست در بازارها اين کار را کردند. يک بازار را ميگرفتند و از اين سر تا آنسر فرش می‌گستردند و در ميانه منبر ميگزاردند و جلو آمد و شد را بسته آنجا را انجمن ميگردانيدند و روضه‌خوانها هريکی با پيروانشان می‌آمدند و فراهم می‌نشستند و يکی پس از ديگری به منبر رفته مردم را گريانيده پائين می‌آمدند. سه روز و چهار روز بدينسان بسر برده چند روز ديگری بازار ديگری را برمی‌گزيدند ، و در همه‌ی اين کارها دشمنی خود را با مشروطه فراموش نميکردند.
پس از ديری رو به کوی‌ها آوردند. در تبريز هفده و هجده کوی از بزرگ و کوچک شمرده ميشد. نوبت به نوبت آنها را گرديدند که در هر يکی چند روزی با گرد آمدن و روضه‌خواندن و دروغها سرودن و به مشروطه نيش زدن به سر می‌بردند. ديدنی ميبود که از نوشته‌های دو اروپائی چه شور و تکانی برخاسته و چه کارهايی کرده ميشد.
يک نتيجه‌ی ديگر «سياست‌الحسينيه» پيدايش دسته‌هايی به نام «انتظاريون» بود. چنانکه گفتيم دکتر جوزف از پندار شيعيان درباره‌ی امام ناپيدا ستايش نوشته و چنين گفته که اميد بستن به پيدايش چنان کسی و چشم به راه او دوختن مايه‌ی زندگی يک توده باشد.
برخي ملايان همين را دستاويز گرفته در مشهد و تبريز و ديگر جاها دسته‌های انتظاريون (بيوسندگان) پديد آوردند. صد تن و دويست تن و هزار تن فراهم می‌نشستند ، دعای «ندبه» ميخواندند ، از دير کردن امام ناپيدا ميناليدند ، ميگريستند ، کم‌کم به شيون کردن و به سر و روي خود کوفتن می‌رسانيدند و کسانی افتاده از خود می‌رفتند ، و از بامداد تا شامگاه با اين کارها به سر می‌بردند. همی خواستند با زور و ناله و گريه امام ناپيدا را به بيرون آمدن وادارند.
در تبريز داستان ديگری هم پيش آمد ، و آن اينکه چون از ناليدنها و گريستنها و به سر و روي خود کوفتنها سودی بدست نيامد ، سيد روضه‌خوانی که پيشوای بيوسندگان ميبود چنين گفت : «همه با هم رو به کربلا آوريم ، برويم آيَفْت (حاجت) خود را از آن درگاه خواهيم».
اين پيشنهاد را پذيرفتند و انبوهی از توانگر و کمچيز ، و از سواره و پياده به راه افتادند. نميدانم چند هزار تن به راه افتادند و چه اندازه از ايشان در راه از پا افتاده نابود شدند. اين ميدانم که صد خاندان به گدايی افتاد. نيک به ياد ميدارم که در آن سال گدايان تازه‌ای در کوچه‌ها پيدا شده و برای آنکه از مردم آسانتر پول بگيرند ، چنين می‌گفتند : «ما پدرمان به کربلا رفته».
اينست تاريخچه‌ی «سياست‌الحسينيه» ، اينست نمونه‌ای از آمادگی شيعيان به نمايشهای بيهوده‌ی بيخردانه.
(کتاب داوری)
اين دفتر تاريخچه‌ای دارد که من بايد اينجا بنويسم : در سال ۱۳۲۷ که در ايران شور آزاديخواهی بسيار نيرومند می‌بود و آزاديخواهان پس از يک سال و بيشتر جنگ با محمدعلی‌ميرزا و ملايان فيروز درآمده تهران را هم گشاده بودند ، و دشمنان آزادي ، که بيشترشان روضه‌خوانان و ملايان و پيروان ايشان ميبودند پس از ايستادگيها و جنگها نوميد شده و آتش سينه‌هاشان رو به خاموشی نهاده بود ، و از آنسوی دولت خودکامه‌ی روس سپاه به ايران آورده و آذربايجان و ديگر شهرها را گرفته به کاستن از نيروی آزاديخواهان ميکوشيد ، ناگهان اين دفترچه به ميان افتاد. تو گفتيی نفت بروی آتش ريختند.
ملايان و روضه‌خوانان و بسياری از مردم به تکان آمده ، و با آزاديخواهان که به کاستن از روضه‌خوانی می‌کوشيدند پرخاش آغازيده چنين گفتند : «پس فرنگيها امام حسين را می‌شناسند و شما نمی‌شناسيد ، اي بيدينها؟!...». اين را گفته به تکان آمدند.
بيش از همه در تبريز شوری برخاست و نتيجه آن بود که همگیِ روضه‌خوانان که بيش از دويست تن می‌بودند دست بهم داده چنين نهادند که در بازارها و کويها روضه‌خوانيهای همگانی برپا گردانند. نخست در بازارها اين کار را کردند. يک بازار را ميگرفتند و از اين سر تا آنسر فرش می‌گستردند و در ميانه منبر ميگزاردند و جلو آمد و شد را بسته آنجا را انجمن ميگردانيدند و روضه‌خوانها هريکی با پيروانشان می‌آمدند و فراهم می‌نشستند و يکی پس از ديگری به منبر رفته مردم را گريانيده پائين می‌آمدند. سه روز و چهار روز بدينسان بسر برده چند روز ديگری بازار ديگری را برمی‌گزيدند ، و در همه‌ی اين کارها دشمنی خود را با مشروطه فراموش نميکردند.
پس از ديری رو به کوی‌ها آوردند. در تبريز هفده و هجده کوی از بزرگ و کوچک شمرده ميشد. نوبت به نوبت آنها را گرديدند که در هر يکی چند روزی با گرد آمدن و روضه‌خواندن و دروغها سرودن و به مشروطه نيش زدن به سر می‌بردند. ديدنی ميبود که از نوشته‌های دو اروپائی چه شور و تکانی برخاسته و چه کارهايی کرده ميشد.
يک نتيجه‌ی ديگر «سياست‌الحسينيه» پيدايش دسته‌هايی به نام «انتظاريون» بود. چنانکه گفتيم دکتر جوزف از پندار شيعيان درباره‌ی امام ناپيدا ستايش نوشته و چنين گفته که اميد بستن به پيدايش چنان کسی و چشم به راه او دوختن مايه‌ی زندگی يک توده باشد.
برخي ملايان همين را دستاويز گرفته در مشهد و تبريز و ديگر جاها دسته‌های انتظاريون (بيوسندگان) پديد آوردند. صد تن و دويست تن و هزار تن فراهم می‌نشستند ، دعای «ندبه» ميخواندند ، از دير کردن امام ناپيدا ميناليدند ، ميگريستند ، کم‌کم به شيون کردن و به سر و روي خود کوفتن می‌رسانيدند و کسانی افتاده از خود می‌رفتند ، و از بامداد تا شامگاه با اين کارها به سر می‌بردند. همی خواستند با زور و ناله و گريه امام ناپيدا را به بيرون آمدن وادارند.
در تبريز داستان ديگری هم پيش آمد ، و آن اينکه چون از ناليدنها و گريستنها و به سر و روي خود کوفتنها سودی بدست نيامد ، سيد روضه‌خوانی که پيشوای بيوسندگان ميبود چنين گفت : «همه با هم رو به کربلا آوريم ، برويم آيَفْت (حاجت) خود را از آن درگاه خواهيم».
اين پيشنهاد را پذيرفتند و انبوهی از توانگر و کمچيز ، و از سواره و پياده به راه افتادند. نميدانم چند هزار تن به راه افتادند و چه اندازه از ايشان در راه از پا افتاده نابود شدند. اين ميدانم که صد خاندان به گدايی افتاد. نيک به ياد ميدارم که در آن سال گدايان تازه‌ای در کوچه‌ها پيدا شده و برای آنکه از مردم آسانتر پول بگيرند ، چنين می‌گفتند : «ما پدرمان به کربلا رفته».
اينست تاريخچه‌ی «سياست‌الحسينيه» ، اينست نمونه‌ای از آمادگی شيعيان به نمايشهای بيهوده‌ی بيخردانه.
(کتاب داوری)
داوری توده ـ ۲۸
آقای کسروی مدیر محترم نامه‌ی پرچم
تا بحال حقایقی را که درباره‌ی شعر و شاعری در نامه‌ی خود شرح داده و پرده از روی سیاهکاریهای این دسته برداشته در نتیجه از سقوط و بدبختی هزاران نفر بیچاره جلوگیری بعمل آورده‌اید از طرف احساسات خود سپاسگزارم. بعقیده‌ی بنده در دنیا کاری بهتر و نیکوتر از این نمی‌توان تصور کرد که شخصی هم‌میهنان خود را در گمراهی ببیند و برای نجات ایشان مردانه قیام نموده بدون هیچ پروایی به هدایت ایشان مشغول گردد. ...
👇👇👇👇👇👇
آقای کسروی مدیر محترم نامه‌ی پرچم
تا بحال حقایقی را که درباره‌ی شعر و شاعری در نامه‌ی خود شرح داده و پرده از روی سیاهکاریهای این دسته برداشته در نتیجه از سقوط و بدبختی هزاران نفر بیچاره جلوگیری بعمل آورده‌اید از طرف احساسات خود سپاسگزارم. بعقیده‌ی بنده در دنیا کاری بهتر و نیکوتر از این نمی‌توان تصور کرد که شخصی هم‌میهنان خود را در گمراهی ببیند و برای نجات ایشان مردانه قیام نموده بدون هیچ پروایی به هدایت ایشان مشغول گردد. ...
👇👇👇👇👇👇
d^varie tude - 28.pdf
135.3 KB
داوری توده - ۲۸
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
شعر در ایران
بخش ۱
ما در جای ديگری از شعر سخن خواهيم راند. در اينجا بچند كلمه بسنده می‌كنيم.
نمی‌توان انكار كرد كه شعرسرايی جربزه‌ی خدادادی است و از شعر در جای خود كارهايی ساخته می‌شود كه از نثر ساخته نشود. ولی پوشيده نبايد داشت كه با همه‌ی رواج شعر در ايران در قرنهای گذشته چندان سودی از آن بهره‌ی اين كشور نگرديده. اگر روزی بحساب شعرا رسيدگی نماييم خواهيم ديد كه زيان آنان بر ايران بيش از سودشان بوده.
جز از فردوسی كه زنده كردن زبان پارسی را منظور كرده ...
👇👇👇👇👇👇
بخش ۱
ما در جای ديگری از شعر سخن خواهيم راند. در اينجا بچند كلمه بسنده می‌كنيم.
نمی‌توان انكار كرد كه شعرسرايی جربزه‌ی خدادادی است و از شعر در جای خود كارهايی ساخته می‌شود كه از نثر ساخته نشود. ولی پوشيده نبايد داشت كه با همه‌ی رواج شعر در ايران در قرنهای گذشته چندان سودی از آن بهره‌ی اين كشور نگرديده. اگر روزی بحساب شعرا رسيدگی نماييم خواهيم ديد كه زيان آنان بر ايران بيش از سودشان بوده.
جز از فردوسی كه زنده كردن زبان پارسی را منظور كرده ...
👇👇👇👇👇👇
we'r dar Ir^n-1.pdf
152.2 KB
شعر در ایران
بخش ۱
#کانال_احمد_کسروی
#پیمان
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
بخش ۱
#کانال_احمد_کسروی
#پیمان
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
آش چندان شور شده که آشپز نیز جای انکار نمی‌بیند.
این هم یک نیرنگ تازه است. میخواهد بگوید : ما دو شیعه داریم یکی آن اندازه فاسد است که پیروانش را قالتاق می‌گرداند. این هم به گردن ما منبریهاست (بگردن می‌گیریم که مایه‌ی تباهی مردم شده‌ایم ـ چنانکه اگر به چنین نکوهشهایی برخوردید بدانید که ما خود میدانستیم.)
دوم ، یک شیعه‌ی ناب علوی هم هست که پیروی از سیره‌ی پیغمبر و حضرت علی ابن ابی طالب می‌باشد. در آن شیعیگری ، اشتباه و خطا را راه نیست. این همانست که با خون حسین آبیاری شده و هرگز فساد نمی‌پذیرد. با ما همراه باشید ای مردم که ما جز آن منبریان فاسدیم. من درپی آنم که شما را از لغزشهای گذشته‌ی پیشوایان نادان برهانم و اگر شما نیز ایرادی از ایشان در اندیشه دارید به حساب همان فساد منبریان گذشته بگزارید.
👇👇👇👇👇👇
این هم یک نیرنگ تازه است. میخواهد بگوید : ما دو شیعه داریم یکی آن اندازه فاسد است که پیروانش را قالتاق می‌گرداند. این هم به گردن ما منبریهاست (بگردن می‌گیریم که مایه‌ی تباهی مردم شده‌ایم ـ چنانکه اگر به چنین نکوهشهایی برخوردید بدانید که ما خود میدانستیم.)
دوم ، یک شیعه‌ی ناب علوی هم هست که پیروی از سیره‌ی پیغمبر و حضرت علی ابن ابی طالب می‌باشد. در آن شیعیگری ، اشتباه و خطا را راه نیست. این همانست که با خون حسین آبیاری شده و هرگز فساد نمی‌پذیرد. با ما همراه باشید ای مردم که ما جز آن منبریان فاسدیم. من درپی آنم که شما را از لغزشهای گذشته‌ی پیشوایان نادان برهانم و اگر شما نیز ایرادی از ایشان در اندیشه دارید به حساب همان فساد منبریان گذشته بگزارید.
👇👇👇👇👇👇
مفاخر ملی یا پیشروان گمراهی
داوری توده ـ ۲۷
بطوری که تاکنون در این نامه‌ی ملی بارها نوشته شده هر چیزی که موجب بیچارگی و پراکندگی توده است باید آن را دور ریخته و برای از بین بردن آن از درون دل قیام کرد.
آنانی که با این گفته‌ی ما که خرد آن را بگردن میگیرد سر فرود نیاورده و بهیاهوی و جنجال برمیخیزند و در روزنامه‌ها قال و قیل میکنند میفهمند که برخلاف خرد کار میکنند اما چون سرمایه‌شان همین پستیها است باین زودی بکنار نمی‌آیند. ...
👇👇👇👇👇👇
داوری توده ـ ۲۷
بطوری که تاکنون در این نامه‌ی ملی بارها نوشته شده هر چیزی که موجب بیچارگی و پراکندگی توده است باید آن را دور ریخته و برای از بین بردن آن از درون دل قیام کرد.
آنانی که با این گفته‌ی ما که خرد آن را بگردن میگیرد سر فرود نیاورده و بهیاهوی و جنجال برمیخیزند و در روزنامه‌ها قال و قیل میکنند میفهمند که برخلاف خرد کار میکنند اما چون سرمایه‌شان همین پستیها است باین زودی بکنار نمی‌آیند. ...
👇👇👇👇👇👇
d^varie tude - 27.pdf
134.6 KB
داوری توده - ۲۷
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
«برای نیکی جهان بهترین راه همانست که به خردهای مردم تکان دهیم. مردم را بیدار گردانیده آنان را به شناختن خرد و پیروی از آن واداریم. این راه نه تنها بهتر است چنانکه گفتم یگانه راه می‌باشد. ... امروز در جهان نبردهای بسیاری می‌رود. توده‌ها با هم در نبردند ، شرقیان با غربیان در نبردند ، بیچیزان با چیزداران در نبردند ، دانشها با نادانیها در نبردند ، این همه نبردها می‌رود و یکی از آنها نبرد خردها با بیخردیهاست. ... ما درفشدار این نبرد خردها با بیخردیها می‌باشیم و نیکی جهان را جز از این راه نمی‌دانیم.»
(در پیرامون خرد سات ۳۷)
(در پیرامون خرد سات ۳۷)
شعر در ايران
(بخش دوم)
بايد دانست كه شعر در ايران ريشه پيدا كرده كه نمی‌توان چشم از آن پوشيد يا بكندن بنياد آن كوشيد. زيرا از يكسوی كسان بسياری در سرودن شعر ورزيده شده‌اند كه سخن را با نظم بهتر و آسانتر می‌گزارند تا با نثر.
از سوی ديگر بسياری از خوانندگان و شنوندگان شعر را بيشتر از نثر می‌پسندند. و اينست كه شعر ابزار سودمندی برای سخنرانی ميان ايرانيان می‌باشد.
اگرچه بسياری از بزرگان شعر را نپسنديده‌اند و خودِ شعر را عيبهايی هست كه انكار نتوان كرد.
👇👇👇👇👇👇
(بخش دوم)
بايد دانست كه شعر در ايران ريشه پيدا كرده كه نمی‌توان چشم از آن پوشيد يا بكندن بنياد آن كوشيد. زيرا از يكسوی كسان بسياری در سرودن شعر ورزيده شده‌اند كه سخن را با نظم بهتر و آسانتر می‌گزارند تا با نثر.
از سوی ديگر بسياری از خوانندگان و شنوندگان شعر را بيشتر از نثر می‌پسندند. و اينست كه شعر ابزار سودمندی برای سخنرانی ميان ايرانيان می‌باشد.
اگرچه بسياری از بزرگان شعر را نپسنديده‌اند و خودِ شعر را عيبهايی هست كه انكار نتوان كرد.
👇👇👇👇👇👇