مفاخر ملی یا پیشروان گمراهی
داوری توده ـ ۲۷
بطوری که تاکنون در این نامهی ملی بارها نوشته شده هر چیزی که موجب بیچارگی و پراکندگی توده است باید آن را دور ریخته و برای از بین بردن آن از درون دل قیام کرد.
آنانی که با این گفتهی ما که خرد آن را بگردن میگیرد سر فرود نیاورده و بهیاهوی و جنجال برمیخیزند و در روزنامهها قال و قیل میکنند میفهمند که برخلاف خرد کار میکنند اما چون سرمایهشان همین پستیها است باین زودی بکنار نمیآیند. ...
👇👇👇👇👇👇
داوری توده ـ ۲۷
بطوری که تاکنون در این نامهی ملی بارها نوشته شده هر چیزی که موجب بیچارگی و پراکندگی توده است باید آن را دور ریخته و برای از بین بردن آن از درون دل قیام کرد.
آنانی که با این گفتهی ما که خرد آن را بگردن میگیرد سر فرود نیاورده و بهیاهوی و جنجال برمیخیزند و در روزنامهها قال و قیل میکنند میفهمند که برخلاف خرد کار میکنند اما چون سرمایهشان همین پستیها است باین زودی بکنار نمیآیند. ...
👇👇👇👇👇👇
d^varie tude - 27.pdf
134.6 KB
داوری توده - ۲۷
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
«برای نیکی جهان بهترین راه همانست که به خردهای مردم تکان دهیم. مردم را بیدار گردانیده آنان را به شناختن خرد و پیروی از آن واداریم. این راه نه تنها بهتر است چنانکه گفتم یگانه راه میباشد. ... امروز در جهان نبردهای بسیاری میرود. تودهها با هم در نبردند ، شرقیان با غربیان در نبردند ، بیچیزان با چیزداران در نبردند ، دانشها با نادانیها در نبردند ، این همه نبردها میرود و یکی از آنها نبرد خردها با بیخردیهاست. ... ما درفشدار این نبرد خردها با بیخردیها میباشیم و نیکی جهان را جز از این راه نمیدانیم.»
(در پیرامون خرد سات ۳۷)
(در پیرامون خرد سات ۳۷)
شعر در ايران
(بخش دوم)
بايد دانست كه شعر در ايران ريشه پيدا كرده كه نمیتوان چشم از آن پوشيد يا بكندن بنياد آن كوشيد. زيرا از يكسوی كسان بسياری در سرودن شعر ورزيده شدهاند كه سخن را با نظم بهتر و آسانتر میگزارند تا با نثر.
از سوی ديگر بسياری از خوانندگان و شنوندگان شعر را بيشتر از نثر میپسندند. و اينست كه شعر ابزار سودمندی برای سخنرانی ميان ايرانيان میباشد.
اگرچه بسياری از بزرگان شعر را نپسنديدهاند و خودِ شعر را عيبهايی هست كه انكار نتوان كرد.
👇👇👇👇👇👇
(بخش دوم)
بايد دانست كه شعر در ايران ريشه پيدا كرده كه نمیتوان چشم از آن پوشيد يا بكندن بنياد آن كوشيد. زيرا از يكسوی كسان بسياری در سرودن شعر ورزيده شدهاند كه سخن را با نظم بهتر و آسانتر میگزارند تا با نثر.
از سوی ديگر بسياری از خوانندگان و شنوندگان شعر را بيشتر از نثر میپسندند. و اينست كه شعر ابزار سودمندی برای سخنرانی ميان ايرانيان میباشد.
اگرچه بسياری از بزرگان شعر را نپسنديدهاند و خودِ شعر را عيبهايی هست كه انكار نتوان كرد.
👇👇👇👇👇👇
we'r dar Ir^n-2.pdf
155 KB
شعر در ايران
(بخش دوم)
#کانال_احمد_کسروی
#پیمان
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
(بخش دوم)
#کانال_احمد_کسروی
#پیمان
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پندارها [خرافات] تا چه پایه آدمی را پست تواند گردانید.
باید زندگانی بآیین خرد باشد. باید آدمیان خرد را راهنمای خود گردانند و زندگانی را براهنمایی آن پیش برند. اگر در آرزوی آسایش و خرسندیند ، اگر خواهای یک زیست شایای خود میباشند ، راهش اینست و بس.
این بسیار زیانست که آدمیان خرد را از کار اندازند و رشتهی خود را بدست هوس و آز و کینه سپارند. بسیار زیانست که زندگانی شلپ [شیرین] را بخود تلخ گردانند.
این بدان میماند که راهروانی که در تاریکی شب و در یک زمین ناهمواری راه میپیمایند ، چراغی را که در دست میدارند ، خاموش گردانند و یا رویش را بپوشند و از آن بهرهمندی نخواهند ، و در آن تاریکی از گودالی بگودالی درغلتند.
امروز اینهمه گرفتاریها در جهان ، همه هودهی [نتیجه] آنست که مردمان بخرد ارج نمیگزارند و آن را راهنمای خود نمیگردانند ، همه میوهی آنست که یک آیین بخردانهای روان نمیباشد....»
(ورجاوند بنیاد سات ۳۸)
این بسیار زیانست که آدمیان خرد را از کار اندازند و رشتهی خود را بدست هوس و آز و کینه سپارند. بسیار زیانست که زندگانی شلپ [شیرین] را بخود تلخ گردانند.
این بدان میماند که راهروانی که در تاریکی شب و در یک زمین ناهمواری راه میپیمایند ، چراغی را که در دست میدارند ، خاموش گردانند و یا رویش را بپوشند و از آن بهرهمندی نخواهند ، و در آن تاریکی از گودالی بگودالی درغلتند.
امروز اینهمه گرفتاریها در جهان ، همه هودهی [نتیجه] آنست که مردمان بخرد ارج نمیگزارند و آن را راهنمای خود نمیگردانند ، همه میوهی آنست که یک آیین بخردانهای روان نمیباشد....»
(ورجاوند بنیاد سات ۳۸)
در ديماه سال ١٣٢١ براي ديدار ياران قزوين ، با آقای واعظپور سفری به آن شهر کرديم. در يکی از نشستها در خانهی آقای نصری ، آقای پاکروان چنين آغاز سخن کردند :
«کسانی از علما و ديگران چون شنيده بودند شما خواهيد آمد با من ميگفتند با او مباحثههايی داريم. من پاسخ دادم آقای کسروی مباحثه نميکند ولی اگر چيزهايی پرسيدند پاسخ دهد.
گفتند پس خواهشمنديم اين پرسشهای ما را برسانيد و پاسخ خواهيد. ايشان که از سُنّیها هواداری ميکنند آيا به داستان غدير خم چه پاسخ ميدهند؟ در آن روز پيغمبر علی را به خلافت برگزيده گفت : «من کنت مولاه فهذا علی مولاه». همچنين به داستان خامه و کاغذ خواستن پيغمبر و جلوگيری کردن عمر چه ميگويند؟.
پيغمبر در بستر مرگ خواست امام علی بنابيطالب را به خلافت برگزيند که جايی براي کشاکش ديگران بازنماند. اين بود گفت : «ائتوني بقلم و قرطاس اکتب لکم کتابا لن تضلوا بعده ابدا»[۱] عمر چون داستان را فهميد نگذاشت و چنين گفت : «ان الرجل ليهجر حسبنا کتاب الله»[۲]. به پيغمبر نسبت هذيانگويی داد.
من نيک ميدانم که شما اينها را از دين نمیشماريد و راستی را هم دين اينگونه گفتگوها نيست. ولی چون اينها در دلهای مردم جا گرفته و هر زمانی که نام دين به ميان میآيد بيدرنگ به ياد اين سخنان میافتند و ميپرسند و ما تا به اينها پاسخی ندهيم دست بردار نخواهند بود ، از اينرو من پرسشهای آنان را رسانيدم که شما پاسخهايی بدهيد».
اين سخنانی بود که آقای پاکروان گفتند. چون در نشست جز از ياران ، کسان ديگری نيز ميبودند به پاسخ پرداخته گفتم بسيار راستست كه اين گفتگوها از دين نيست. در هزار و سيصد سال پيش از اين ، کشاکشهايی دربارهي خلافت رخ داده و هرچه بوده پايان يافته و گذشته ، امروز از گفتگوهای آنان چه سودی تواند بود؟!.
اينها نه تنها دين نيست ، خود بيدينيست. راستی را دين برای آنست که مردمان چندين بيخرد و نافهم نگردند که زندگانی خود را رها کنند و به داستانهای هزار و سيصد سال پيش پردازند و در ميان مردگان کشاکش اندازند. کسانی که اينها را از دين میشمارند معنی دين را ندانستهاند.
دين شناختن معنی جهان و زندگانی و زيستن به آئين خرد است. دين آنست که امروز ايرانيان بدانند که اين سرزمينی که خدا به ايشان داده چگونه آباد گردانند و از آن سود جويند و همگی با هم آسوده زيند و خاندانهايی به بينوايی نيفتند و کسانی گرسنه نمانند و دهی ويرانه نماند و زمينی بيبهره نباشد.
دين آنست که امروز توانگران ايران سرمايههای خود را در راه کشيدن جويها و پديد آوردن چشمهها و آباد گردانيدن ديهها[روستاها] بکار اندازند که هم اين ويرانيها از ميان برخيزد و هم هزاران و صد هزاران خاندانهای گرسنه و بينوا از بدبختی رها گردند.
دين اينست. از اينست که خدا خشنود خواهد بود. گفتگو از کشاکش علی و ابوبکر چيست که خدا آن را خوش دارد و به کسی به اين نام مزدی دهد؟!. اينها را ميگويم تا اين آقايان نيز بدانند و معنی درست دين را دريابند.
از آنسوی اين نيز راست است که اين سخنان در دلهای ايرانيان جا گرفته و ما تا در پيرامون آنها سخن نرانيم از دلهاشان بيرون نخواهد کرد. اينست من نيز به پرسشهای آنها پاسخ ميگويم :
اما داستان «غدير خم» بسيار شگفت است که ملايان معنی اين سخن را نميدانند. مگر آنان کتابهای فقه را نميخوانند که «ولاء» خود يک «بابی» از بابهای فقه ميباشد؟!.
اين يک وصيت خاندانيست ، پيغمبر را با کسانب رشتهی «ولاء» در ميان ميبوده و اينست ميگويد : «من با کسانی که «ولاء» ميداشتم علی در اين زمينه جانشين من خواهد بود» آخر در کجا «مولی» به معنی خليفه است؟!.
از اين گذشته اگر خواست پيغمبر برگماردن «خليفه» بودی بايستی نخست در اين زمينه سخن راند که بايد برگزيدن و گماردن خليفه از سوی خدا باشد نه از سوی مردم ، پس از آنکه اين زمينه را روشن گردانيد با يک زبان آشکاري بگويد : «اينک نخستين خليفهي من علی است که خدا او را برگزيده».
داستانی به آن بزرگی را چه معنی ميداشت که با يک جملهی ناروشن و کوتاهی برساند ، و آن جمله را بگويد و بگذرد و به چيزهای ديگری پردازد.
از اينها هم گذشته ، مگر ياران پيغمبر که سالها با وی بسر برده و در راه او جانبازيها کرده بودند زبان او را نميفهميدند؟!. يا دلبستگی آنان به پيغمبر و دستورهای او کمتر از شيعيان قزوين ميبوده؟!.
اين چه باور کردنيست که پيغمبر علی را خليفه گرداند و يارانش آن را ناشنيده گيرند و به گرد سر ابوبکر درآيند؟!. پس چرا با ديگر دستورهای پيغمبر اين کار را نکردند؟!.
[۱] : خامه و كاغذ بياوريد تا برايتان نوشتهای نويسم كه هيچگاه گمراه نگرديد.
[۲] : اين مرد در حال سرسام است. كتاب خدا ما را بس است.
(کتاب بخوانند و داوری کنند ص ۱7 از ۱۰۶)
«کسانی از علما و ديگران چون شنيده بودند شما خواهيد آمد با من ميگفتند با او مباحثههايی داريم. من پاسخ دادم آقای کسروی مباحثه نميکند ولی اگر چيزهايی پرسيدند پاسخ دهد.
گفتند پس خواهشمنديم اين پرسشهای ما را برسانيد و پاسخ خواهيد. ايشان که از سُنّیها هواداری ميکنند آيا به داستان غدير خم چه پاسخ ميدهند؟ در آن روز پيغمبر علی را به خلافت برگزيده گفت : «من کنت مولاه فهذا علی مولاه». همچنين به داستان خامه و کاغذ خواستن پيغمبر و جلوگيری کردن عمر چه ميگويند؟.
پيغمبر در بستر مرگ خواست امام علی بنابيطالب را به خلافت برگزيند که جايی براي کشاکش ديگران بازنماند. اين بود گفت : «ائتوني بقلم و قرطاس اکتب لکم کتابا لن تضلوا بعده ابدا»[۱] عمر چون داستان را فهميد نگذاشت و چنين گفت : «ان الرجل ليهجر حسبنا کتاب الله»[۲]. به پيغمبر نسبت هذيانگويی داد.
من نيک ميدانم که شما اينها را از دين نمیشماريد و راستی را هم دين اينگونه گفتگوها نيست. ولی چون اينها در دلهای مردم جا گرفته و هر زمانی که نام دين به ميان میآيد بيدرنگ به ياد اين سخنان میافتند و ميپرسند و ما تا به اينها پاسخی ندهيم دست بردار نخواهند بود ، از اينرو من پرسشهای آنان را رسانيدم که شما پاسخهايی بدهيد».
اين سخنانی بود که آقای پاکروان گفتند. چون در نشست جز از ياران ، کسان ديگری نيز ميبودند به پاسخ پرداخته گفتم بسيار راستست كه اين گفتگوها از دين نيست. در هزار و سيصد سال پيش از اين ، کشاکشهايی دربارهي خلافت رخ داده و هرچه بوده پايان يافته و گذشته ، امروز از گفتگوهای آنان چه سودی تواند بود؟!.
اينها نه تنها دين نيست ، خود بيدينيست. راستی را دين برای آنست که مردمان چندين بيخرد و نافهم نگردند که زندگانی خود را رها کنند و به داستانهای هزار و سيصد سال پيش پردازند و در ميان مردگان کشاکش اندازند. کسانی که اينها را از دين میشمارند معنی دين را ندانستهاند.
دين شناختن معنی جهان و زندگانی و زيستن به آئين خرد است. دين آنست که امروز ايرانيان بدانند که اين سرزمينی که خدا به ايشان داده چگونه آباد گردانند و از آن سود جويند و همگی با هم آسوده زيند و خاندانهايی به بينوايی نيفتند و کسانی گرسنه نمانند و دهی ويرانه نماند و زمينی بيبهره نباشد.
دين آنست که امروز توانگران ايران سرمايههای خود را در راه کشيدن جويها و پديد آوردن چشمهها و آباد گردانيدن ديهها[روستاها] بکار اندازند که هم اين ويرانيها از ميان برخيزد و هم هزاران و صد هزاران خاندانهای گرسنه و بينوا از بدبختی رها گردند.
دين اينست. از اينست که خدا خشنود خواهد بود. گفتگو از کشاکش علی و ابوبکر چيست که خدا آن را خوش دارد و به کسی به اين نام مزدی دهد؟!. اينها را ميگويم تا اين آقايان نيز بدانند و معنی درست دين را دريابند.
از آنسوی اين نيز راست است که اين سخنان در دلهای ايرانيان جا گرفته و ما تا در پيرامون آنها سخن نرانيم از دلهاشان بيرون نخواهد کرد. اينست من نيز به پرسشهای آنها پاسخ ميگويم :
اما داستان «غدير خم» بسيار شگفت است که ملايان معنی اين سخن را نميدانند. مگر آنان کتابهای فقه را نميخوانند که «ولاء» خود يک «بابی» از بابهای فقه ميباشد؟!.
اين يک وصيت خاندانيست ، پيغمبر را با کسانب رشتهی «ولاء» در ميان ميبوده و اينست ميگويد : «من با کسانی که «ولاء» ميداشتم علی در اين زمينه جانشين من خواهد بود» آخر در کجا «مولی» به معنی خليفه است؟!.
از اين گذشته اگر خواست پيغمبر برگماردن «خليفه» بودی بايستی نخست در اين زمينه سخن راند که بايد برگزيدن و گماردن خليفه از سوی خدا باشد نه از سوی مردم ، پس از آنکه اين زمينه را روشن گردانيد با يک زبان آشکاري بگويد : «اينک نخستين خليفهي من علی است که خدا او را برگزيده».
داستانی به آن بزرگی را چه معنی ميداشت که با يک جملهی ناروشن و کوتاهی برساند ، و آن جمله را بگويد و بگذرد و به چيزهای ديگری پردازد.
از اينها هم گذشته ، مگر ياران پيغمبر که سالها با وی بسر برده و در راه او جانبازيها کرده بودند زبان او را نميفهميدند؟!. يا دلبستگی آنان به پيغمبر و دستورهای او کمتر از شيعيان قزوين ميبوده؟!.
اين چه باور کردنيست که پيغمبر علی را خليفه گرداند و يارانش آن را ناشنيده گيرند و به گرد سر ابوبکر درآيند؟!. پس چرا با ديگر دستورهای پيغمبر اين کار را نکردند؟!.
[۱] : خامه و كاغذ بياوريد تا برايتان نوشتهای نويسم كه هيچگاه گمراه نگرديد.
[۲] : اين مرد در حال سرسام است. كتاب خدا ما را بس است.
(کتاب بخوانند و داوری کنند ص ۱7 از ۱۰۶)
ادبیات یا مفاخر ملی
داوری توده ـ ۲۹
خوانندگان گرامی نامهی پرچم : این یکی از گفتارهای ارجدار دارندهی پرچم است که در ایران واژههایی رواج دارد که معنای آنها معین و مشخص نیست و هر کس از گفتن آن واژه مقصود و منظور دیگری دارد همچون واژهی (تمدن) که در جایی بمعنی اصلی (شهریگری و داشتن یک روش صحیح برای زندگانی) بکار میرود و در جای دیگر افراطکاریها و زیادهرویهای اروپاییان و مفاسد اخلاقی آنان تمدن نامیده میشود. کلمهی ادبیات نیز که اکنون بر سر زبانها افتاده و گروهی از بیخردان آن را دستاویز ننگینکاریهای خود ساختهاند از آن جمله است. ...
👇👇👇👇👇👇
داوری توده ـ ۲۹
خوانندگان گرامی نامهی پرچم : این یکی از گفتارهای ارجدار دارندهی پرچم است که در ایران واژههایی رواج دارد که معنای آنها معین و مشخص نیست و هر کس از گفتن آن واژه مقصود و منظور دیگری دارد همچون واژهی (تمدن) که در جایی بمعنی اصلی (شهریگری و داشتن یک روش صحیح برای زندگانی) بکار میرود و در جای دیگر افراطکاریها و زیادهرویهای اروپاییان و مفاسد اخلاقی آنان تمدن نامیده میشود. کلمهی ادبیات نیز که اکنون بر سر زبانها افتاده و گروهی از بیخردان آن را دستاویز ننگینکاریهای خود ساختهاند از آن جمله است. ...
👇👇👇👇👇👇
d^varie tude - 29.pdf
140.3 KB
داوری توده - ۲۹
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
گفت و شنيد
بخش یکم
يكی از كسانی كه مدتها در اروپا درس خوانده بنزد من آمده چنين ميگويد : «من نوشتههای شما را خواندهام. از طرفداری[ای] كه از شرق ميكنيد بسيار خوشوقتم. ولی جهتی برای طرفداری از دين نفهميدم.
دينهايی كه امروز هستند چه تأثيری در زندگانی مردم دارند؟!. شما كه خواهان پيشرفت شرق هستيد بايد هوادار دانش و تمدن باشيد تا ما از اروپاييها عقب نمانيم. اگر مقصودتان از دين يك گونه ارتباط قلبيست كه بيك عالم غيبی باشد اين را هر كس خود تواند داشت. آن را بايد بخود مردم واگزاشت.»
گفتم : شما نوشتههای مرا نخواندهايد. ...
👇👇👇👇👇👇
بخش یکم
يكی از كسانی كه مدتها در اروپا درس خوانده بنزد من آمده چنين ميگويد : «من نوشتههای شما را خواندهام. از طرفداری[ای] كه از شرق ميكنيد بسيار خوشوقتم. ولی جهتی برای طرفداری از دين نفهميدم.
دينهايی كه امروز هستند چه تأثيری در زندگانی مردم دارند؟!. شما كه خواهان پيشرفت شرق هستيد بايد هوادار دانش و تمدن باشيد تا ما از اروپاييها عقب نمانيم. اگر مقصودتان از دين يك گونه ارتباط قلبيست كه بيك عالم غيبی باشد اين را هر كس خود تواند داشت. آن را بايد بخود مردم واگزاشت.»
گفتم : شما نوشتههای مرا نخواندهايد. ...
👇👇👇👇👇👇
gofto wenid - 1.pdf
111.7 KB
گفت و شنید
بخش یکم
#کانال_احمد_کسروی
#پیمان
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
بخش یکم
#کانال_احمد_کسروی
#پیمان
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
📚 معرفی کتابی از احمد کسروی
📖 کار و پیشه و پول (بزبان عادی)
چاپ نخست : چاپ یکم این کتاب بزبان پاک و در سال ۱۳۲۳ بوده است.
پراکنش اینترنتی : مهر ۱۳۹۶
این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
یکی از خواستهای ما سر و سامان دادن به وضعیت اقتصادی است. چنانکه دیگر زمینههای زندگانی آشفته میباشد در این زمینه نیز آشفتگیها فراوان است. در ایران این آشفتگیها با باورهای غلطی همراه گردیده و نابسامانی اقتصاد را دو چندان ساخته است.
کسروی در پرچم دربارهی باورهای ناراست در میان توده در زمینهی اقتصاد گفتارهایی نوشته که برخی را آوردهایم و برخی دیگر نیز در روزهای آینده خواهد آمد.
لیکن در سال ۱۳۲۳ همهی اینها را در دفتری بنام کار و پیشه و پول گرد آورد و بچاپ رسانید. چون این کتاب با زبان پاک و با اصطلاحات نوی اقتصادی در زبان فارسی نوشته شده بود و برای همگان آسان نبود ، برخی یاران خواستار آن شدند که بزبان عادی نیز نوشته شود. ما آگهی نوشته شدن آن را در ماهنامههای آن سالها میبینیم. لیکن چنین کتابی بدست ما نرسیده. از آنسو زبان کنونی فارسی نیز نسبت به آن زمان بسیار دیگر گردیده است. پس ما خود به این کار برخاسته و کتاب را به زبان عادی نوشته و اینک به نشر الکترونیکی آن آغاز کردهایم.
یکی از کارهای نیک اینست که این کتاب کمحجم ولی پر از حقایق بدست همگان برسد. هر کسی به این کار پردازد به یک کار نیکی برخاسته است.
👇👇👇👇👇👇
📖 کار و پیشه و پول (بزبان عادی)
چاپ نخست : چاپ یکم این کتاب بزبان پاک و در سال ۱۳۲۳ بوده است.
پراکنش اینترنتی : مهر ۱۳۹۶
این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
یکی از خواستهای ما سر و سامان دادن به وضعیت اقتصادی است. چنانکه دیگر زمینههای زندگانی آشفته میباشد در این زمینه نیز آشفتگیها فراوان است. در ایران این آشفتگیها با باورهای غلطی همراه گردیده و نابسامانی اقتصاد را دو چندان ساخته است.
کسروی در پرچم دربارهی باورهای ناراست در میان توده در زمینهی اقتصاد گفتارهایی نوشته که برخی را آوردهایم و برخی دیگر نیز در روزهای آینده خواهد آمد.
لیکن در سال ۱۳۲۳ همهی اینها را در دفتری بنام کار و پیشه و پول گرد آورد و بچاپ رسانید. چون این کتاب با زبان پاک و با اصطلاحات نوی اقتصادی در زبان فارسی نوشته شده بود و برای همگان آسان نبود ، برخی یاران خواستار آن شدند که بزبان عادی نیز نوشته شود. ما آگهی نوشته شدن آن را در ماهنامههای آن سالها میبینیم. لیکن چنین کتابی بدست ما نرسیده. از آنسو زبان کنونی فارسی نیز نسبت به آن زمان بسیار دیگر گردیده است. پس ما خود به این کار برخاسته و کتاب را به زبان عادی نوشته و اینک به نشر الکترونیکی آن آغاز کردهایم.
یکی از کارهای نیک اینست که این کتاب کمحجم ولی پر از حقایق بدست همگان برسد. هر کسی به این کار پردازد به یک کار نیکی برخاسته است.
👇👇👇👇👇👇
k^r va piwe va pul.pdf
514 KB
📚 کار و پیشه و پول (بزبان عادی)
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
شعر در ايران
(بخش سوم) شعر چيست؟ ..
شعر را بايد گفت «سخنسنجی و سخنآرايی» است. سخن كه ديگران آن را ناسنجيده و بیآرايش میرانند شاعر آن را سنجيده میراند و آرايشهايی از قافيه يا رَوی بر آن میافزايد.
پس شاعر سخن را آراسته میگزارد و از اينجا گفتههای او خوشنماتر و شيرينتر از گفتههای ديگران خواهد بود. ولی دو چيز است كه شاعر بايد فراموش نكرده هميشه در بند آنها باشد :
«يكی آنكه سخن از بهر معنی است»
بعبارت ديگر سخن از برای نشان دادن انديشهها و دريافتهايی است كه گوينده در دل دارد و میخواهد شنونده را از آنها آگاه گرداند.
شاعر هم بايد سخن از بهر معنی سرايد و تا معنيهايی در دل خود نداشته باشد بخيره بسخنآرايی برنخيزد.
👇👇👇👇👇👇
(بخش سوم) شعر چيست؟ ..
شعر را بايد گفت «سخنسنجی و سخنآرايی» است. سخن كه ديگران آن را ناسنجيده و بیآرايش میرانند شاعر آن را سنجيده میراند و آرايشهايی از قافيه يا رَوی بر آن میافزايد.
پس شاعر سخن را آراسته میگزارد و از اينجا گفتههای او خوشنماتر و شيرينتر از گفتههای ديگران خواهد بود. ولی دو چيز است كه شاعر بايد فراموش نكرده هميشه در بند آنها باشد :
«يكی آنكه سخن از بهر معنی است»
بعبارت ديگر سخن از برای نشان دادن انديشهها و دريافتهايی است كه گوينده در دل دارد و میخواهد شنونده را از آنها آگاه گرداند.
شاعر هم بايد سخن از بهر معنی سرايد و تا معنيهايی در دل خود نداشته باشد بخيره بسخنآرايی برنخيزد.
👇👇👇👇👇👇