شعر در ايران

(بخش دوم)

بايد دانست كه شعر در ايران ريشه پيدا كرده كه نمی‌توان چشم از آن پوشيد يا بكندن بنياد آن كوشيد. زيرا از يكسوی كسان بسياری در سرودن شعر ورزيده شده‌اند كه سخن را با نظم بهتر و آسانتر می‌گزارند تا با نثر.

از سوی ديگر بسياری از خوانندگان و شنوندگان شعر را بيشتر از نثر می‌پسندند. و اينست كه شعر ابزار سودمندی برای سخنرانی ميان ايرانيان می‌باشد.

اگرچه بسياری از بزرگان شعر را نپسنديده‌اند و خودِ شعر را عيبهايی هست كه انكار نتوان كرد.
👇👇👇👇👇👇

شعر در ايران

(بخش دوم)


#کانال_احمد_کسروی
#پیمان

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @ahmad_kasravi

پندارها [خرافات] تا چه پایه آدمی را پست تواند گردانید.

باید زندگانی بآیین خرد باشد. باید آدمیان خرد را راهنمای خود گردانند و زندگانی را براهنمایی آن پیش برند. اگر در آرزوی آسایش و خرسندیند ، اگر خواهای یک زیست شایای خود میباشند ، راهش اینست و بس.

این بسیار زیانست که آدمیان خرد را از کار اندازند و رشته‌ی خود را بدست هوس و آز و کینه سپارند. بسیار زیانست که زندگانی شلپ [شیرین] را بخود تلخ گردانند.

این بدان میماند که راهروانی که در تاریکی شب و در یک زمین ناهمواری راه می‌پیمایند ، چراغی را که در دست میدارند ، خاموش گردانند و یا رویش را بپوشند و از آن بهره‌مندی نخواهند ، و در آن تاریکی از گودالی بگودالی درغلتند.

امروز اینهمه گرفتاریها در جهان ، همه هوده‌ی [نتیجه] آنست که مردمان بخرد ارج نمیگزارند و آن را راهنمای خود نمیگردانند ، همه میوه‌ی آنست که یک آیین بخردانه‌ای روان نمیباشد....»

(ورجاوند بنیاد سات ۳۸)

در ديماه سال ١٣٢١ براي ديدار ياران قزوين ، با آقای واعظپور سفری به آن شهر کرديم. در يکی از نشستها در خانه‌ی آقای نصری ، آقای پاکروان چنين آغاز سخن کردند :

«کسانی از علما و ديگران چون شنيده بودند شما خواهيد آمد با من ميگفتند با او مباحثه‌هايی داريم. من پاسخ دادم آقای کسروی مباحثه نميکند ولی اگر چيزهايی پرسيدند پاسخ دهد.

گفتند پس خواهشمنديم اين پرسشهای ما را برسانيد و پاسخ خواهيد. ايشان که از سُنّی‌ها هواداری ميکنند آيا به داستان غدير خم چه پاسخ ميدهند؟ در آن روز پيغمبر علی را به خلافت برگزيده گفت : «من کنت مولاه فهذا علی مولاه». همچنين به داستان خامه و کاغذ خواستن پيغمبر و جلوگيری کردن عمر چه ميگويند؟.

پيغمبر در بستر مرگ خواست امام علی بن‌ابيطالب را به خلافت برگزيند که جايی براي کشاکش ديگران بازنماند. اين بود گفت : «ائتوني بقلم و قرطاس اکتب لکم کتابا لن تضلوا بعده ابدا»[۱] عمر چون داستان را فهميد نگذاشت و چنين گفت : «ان الرجل ليهجر حسبنا کتاب الله»[۲]. به پيغمبر نسبت هذيان‌گويی داد.

من نيک ميدانم که شما اينها را از دين نمی‌شماريد و راستی را هم دين اينگونه گفتگوها نيست. ولی چون اينها در دلهای مردم جا گرفته و هر زمانی که نام دين به ميان می‌آيد بيدرنگ به ياد اين سخنان می‌افتند و ميپرسند و ما تا به اينها پاسخی ندهيم دست بردار نخواهند بود ، از اينرو من پرسشهای آنان را رسانيدم که شما پاسخهايی بدهيد».

اين سخنانی بود که آقای پاکروان گفتند. چون در نشست جز از ياران ، کسان ديگری نيز ميبودند به پاسخ پرداخته گفتم بسيار راستست كه اين گفتگوها از دين نيست. در هزار و سيصد سال پيش از اين ، کشاکشهايی درباره‌ي خلافت رخ داده و هرچه بوده پايان يافته و گذشته ، امروز از گفتگوهای آنان چه سودی تواند بود؟!.

اينها نه تنها دين نيست ، خود بيدينيست. راستی را دين برای آنست که مردمان چندين بيخرد و نافهم نگردند که زندگانی خود را رها کنند و به داستانهای هزار و سيصد سال پيش پردازند و در ميان مردگان کشاکش اندازند. کسانی که اينها را از دين می‌شمارند معنی دين را ندانسته‌اند.

دين شناختن معنی جهان و زندگانی و زيستن به آئين خرد است. دين آنست که امروز ايرانيان بدانند که اين سرزمينی که خدا به ايشان داده چگونه آباد گردانند و از آن سود جويند و همگی با هم آسوده زيند و خاندانهايی به بينوايی نيفتند و کسانی گرسنه نمانند و دهی ويرانه نماند و زمينی بيبهره نباشد.

دين آنست که امروز توانگران ايران سرمايه‌های خود را در راه کشيدن جويها و پديد آوردن چشمه‌ها و آباد گردانيدن ديه‌ها[روستاها] بکار اندازند که هم اين ويرانيها از ميان برخيزد و هم هزاران و صد هزاران خاندانهای گرسنه و بينوا از بدبختی رها گردند.

دين اينست. از اينست که خدا خشنود خواهد بود. گفتگو از کشاکش علی و ابوبکر چيست که خدا آن را خوش دارد و به کسی به اين نام مزدی دهد؟!. اينها را ميگويم تا اين آقايان نيز بدانند و معنی درست دين را دريابند.

از آنسوی اين نيز راست است که اين سخنان در دلهای ايرانيان جا گرفته و ما تا در پيرامون آنها سخن نرانيم از دلهاشان بيرون نخواهد کرد. اينست من نيز به پرسشهای آنها پاسخ ميگويم :

اما داستان «غدير خم» بسيار شگفت است که ملايان معنی اين سخن را نميدانند. مگر آنان کتابهای فقه را نميخوانند که «ولاء» خود يک «بابی» از بابهای فقه ميباشد؟!.

اين يک وصيت خاندانيست ، پيغمبر را با کسانب رشته‌ی «ولاء» در ميان ميبوده و اينست ميگويد : «من با کسانی که «ولاء» ميداشتم علی در اين زمينه جانشين من خواهد بود» آخر در کجا «مولی» به معنی خليفه است؟!.

از اين گذشته اگر خواست پيغمبر برگماردن «خليفه» بودی بايستی نخست در اين زمينه سخن راند که بايد برگزيدن و گماردن خليفه از سوی خدا باشد نه از سوی مردم ، پس از آنکه اين زمينه را روشن گردانيد با يک زبان آشکاري بگويد : «اينک نخستين خليفه‌ي من علی است که خدا او را برگزيده».

داستانی به آن بزرگی را چه معنی ميداشت که با يک جمله‌ی ناروشن و کوتاهی برساند ، و آن جمله را بگويد و بگذرد و به چيزهای ديگری پردازد.

از اينها هم گذشته ، مگر ياران پيغمبر که سالها با وی بسر برده و در راه او جانبازيها کرده بودند زبان او را نميفهميدند؟!. يا دلبستگی آنان به پيغمبر و دستورهای او کمتر از شيعيان قزوين ميبوده؟!.

اين چه باور کردنيست که پيغمبر علی را خليفه گرداند و يارانش آن را ناشنيده گيرند و به گرد سر ابوبکر درآيند؟!. پس چرا با ديگر دستورهای پيغمبر اين کار را نکردند؟!.

[۱] : خامه و كاغذ بياوريد تا برايتان نوشته‌ای نويسم كه هيچگاه گمراه نگرديد.

[۲] : اين مرد در حال سرسام است. كتاب خدا ما را بس است.

(کتاب بخوانند و داوری کنند ص ۱7 از ۱۰۶)

ادبیات یا مفاخر ملی

داوری توده ـ ۲۹

خوانندگان گرامی نامه‌ی پرچم : این یکی از گفتارهای ارجدار دارنده‌ی پرچم است که در ایران واژه‌هایی رواج دارد که معنای آنها معین و مشخص نیست و هر کس از گفتن آن واژه مقصود و منظور دیگری دارد همچون واژه‌ی (تمدن) که در جایی بمعنی اصلی (شهریگری و داشتن یک روش صحیح برای زندگانی) بکار میرود و در جای دیگر افراط‌کاریها و زیاده‌رویهای اروپاییان و مفاسد اخلاقی آنان تمدن نامیده میشود. کلمه‌ی ادبیات نیز که اکنون بر سر زبانها افتاده و گروهی از بیخردان آن را دستاویز ننگین‌کاریهای خود ساخته‌اند از آن جمله است. ...

👇👇👇👇👇👇

داوری توده - ۲۹

#کانال_احمد_کسروی
#پرچم

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @ahmad_kasravi

گفت و شنيد

بخش یکم

يكی از كسانی كه مدتها در اروپا درس خوانده بنزد من آمده چنين ميگويد : «من نوشته‌های شما را خوانده‌ام. از طرفداری[‌ای] كه از شرق ميكنيد بسيار خوشوقتم. ولی جهتی برای طرفداری از دين نفهميدم.

دينهايی كه امروز هستند چه تأثيری در زندگانی مردم دارند؟!. شما كه خواهان پيشرفت شرق هستيد بايد هوادار دانش و تمدن باشيد تا ما از اروپاييها عقب نمانيم. اگر مقصودتان از دين يك گونه ارتباط قلبيست كه بيك عالم غيبی باشد اين را هر كس خود تواند داشت. آن را بايد بخود مردم واگزاشت.»

گفتم : شما نوشته‌های مرا نخوانده‌ايد. ...

👇👇👇👇👇👇

گفت و شنید

بخش یکم

#کانال_احمد_کسروی
#پیمان

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @ahmad_kasravi

📚 معرفی کتابی از احمد کسروی

📖 کار و پیشه و پول (بزبان عادی)

چاپ نخست : چاپ یکم این کتاب بزبان پاک و در سال ۱۳۲۳ بوده است.

پراکنش اینترنتی : مهر ۱۳۹۶

این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.

➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖

یکی از خواستهای ما سر و سامان دادن به وضعیت اقتصادی است. چنانکه دیگر زمینه‌های زندگانی آشفته می‌باشد در این زمینه نیز آشفتگیها فراوان است. در ایران این آشفتگیها با باورهای غلطی همراه گردیده و نابسامانی اقتصاد را دو چندان ساخته است.

کسروی در پرچم درباره‌ی باورهای ناراست در میان توده در زمینه‌ی اقتصاد گفتارهایی نوشته که برخی را آورده‌ایم و برخی دیگر نیز در روزهای آینده خواهد آمد.

لیکن در سال ۱۳۲۳ همه‌ی اینها را در دفتری بنام کار و پیشه و پول گرد آورد و بچاپ رسانید. چون این کتاب با زبان پاک و با اصطلاحات نوی اقتصادی در زبان فارسی نوشته شده بود و برای همگان آسان نبود ، برخی یاران خواستار آن شدند که بزبان عادی نیز نوشته شود. ما آگهی نوشته شدن آن را در ماهنامه‌های آن سالها می‌بینیم. لیکن چنین کتابی بدست ما نرسیده. از آنسو زبان کنونی فارسی نیز نسبت به آن زمان بسیار دیگر گردیده است. پس ما خود به این کار برخاسته و کتاب را به زبان عادی نوشته و اینک به نشر الکترونیکی آن آغاز کرده‌ایم.

یکی از کارهای نیک اینست که این کتاب کم‌حجم ولی پر از حقایق بدست همگان برسد. هر کسی به این کار پردازد به یک کار نیکی برخاسته است.

👇👇👇👇👇👇

📚 کار و پیشه و پول (بزبان عادی)

#کانال_احمد_کسروی

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @ahmad_kasravi

نشانی پایگاههای ما برای دریافت کتابها و گفتارهای احمد کسروی و یارانش

👇👇👇👇👇👇

شعر در ايران

(بخش سوم) شعر چيست؟ ..

شعر را بايد گفت «سخن‌سنجی و سخن‌آرايی» است. سخن كه ديگران آن را ناسنجيده و بی‌آرايش می‌رانند شاعر آن را سنجيده می‌راند و آرايشهايی از قافيه يا رَوی بر آن می‌افزايد.

پس شاعر سخن را آراسته می‌گزارد و از اينجا گفته‌های او خوش‌نماتر و شيرينتر از گفته‌های ديگران خواهد بود. ولی دو چيز است كه شاعر بايد فراموش نكرده هميشه در بند آنها باشد :

«يكی آنكه سخن از بهر معنی است»

بعبارت ديگر سخن از برای نشان دادن انديشه‌ها و دريافتهايی است كه گوينده در دل دارد و می‌خواهد شنونده را از آنها آگاه گرداند.

شاعر هم بايد سخن از بهر معنی سرايد و تا معنيهايی در دل خود نداشته باشد بخيره بسخن‌آرايی برنخيزد.

👇👇👇👇👇👇

شعر در ايران

(بخش سوم)


#کانال_احمد_کسروی
#پیمان

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @ahmad_kasravi

اما داستان مرگ پيغمبر و جلوگيری عمر :

من نميدانم اين داستان تا چه اندازه راست است و آيا رخ داده يا نه ، در اين باره جستجويی نکرده‌ام. ليکن اگر راستست رفتار عمر بسيار بجا بود. اين دليل آنست که عمر معنی اسلام را بهتر از ديگران ميدانسته. دليلست كه آن مرد يك باور بسيار استوار بخدا و اسلام می‌داشته.

اينکه ايراد ميگيرند که به پيغمبر «نسبت‌ هذيان» داده راست نيست. گفته است : «ان الرجل ليهجر». «هجر» به معنی سرسام است ، نه به معنی هذيان.

هذيان از کمی خرد برخيزد ولی سرسام نتيجه‌ی بيماری باشد. عمر گفته اين مرد سرسام میگويد و اين گفته به پيغمبر برنخواهد خورد زيرا يک پيغمبری چنانکه بيمار گردد ، لاغر شود ، رنگش زردی گيرد ، همچنان سرسام گويد. سرسام دنباله‌ی بيماری باشد و به کسی نخواهد برخورد.

اگر برانگيختگان از اين چيزها برکنار بودندی بايستی پيش از همه از بيماری برکنار باشند و هيچگاه بيمار نگردند. يک پيغمبری که بيمار شده سرسام نيز تواند گفت و جای شگفتی نيست.

از آنسوی شما ميگوييد پيغمبر بيسواد ميبود و نوشتن و خواندن نمی‌توانست پس چگونه نامه و کاغذ ميخواسته که چيزی نويسد؟! از اين گذشته چگونه در بيست و سه سال زمان پيغمبری خود درباره‌ی جانشين گفتنی را نگفته بوده که ميخواسته در بستر مرگ بگويد؟!

چگونه داستان به اين بزرگی را با بيپروايی گذرانيده بوده؟!. از اين هم ميگذريم : مگر شما جدايی ميانه‌ی سخنان راهنمايانه و پيغمبرانه‌ی يک برانگيخته با ديگر سخنانش نمی‌گزاريد؟!.

مگر پيغمبر اسلام هرچه گفتی و هر زمان که گفتی فرَه (وحی) بودی؟!. شما ميبينيد که پيغمبر اسلام خود جدايی ميانه‌ی سخنانش ميگزارده و آنچه را که بنام فره ميبوده از قرآن ميگردانيده.

در اين باره نيز اگر سخنی از راه فره داشتی بايستی از قرآن باشد نه آنکه در بستر مرگ يک سخنانی گويد.

گذشته از همه‌ي اينها از کجا که خواست پيغمبر نوشتن چيزی درباره‌ی جانشين ميبوده؟!. و آنگاه از کجا که ميخواسته علی را به جانشينی برگزيند؟!. به اينها چه دليل هست؟!.

پس از همه‌ی اينها باز ميگويم : چه شد که دلبستگی شيعيان قزوين به اسلام و دستورهای پيغمبر اسلام بيشتر از دلبستگی ياران پيغمبر گرديد؟!.

آن مردانی که در راه پيغمبر و دين او از جان گذشته و آن همه گزندها ديده بودند ، چه شد که به اندازه‌ی ملايان شکم‌پرست ايران به دستورهای پيغمبر ارج نميگزاردند؟!. چه شد که عمر به گفته‌ی شما آن توهين را به پيغمبر کرد و کسی به او ايراد نگرفت؟!.

فردا که آقای پاکروان اينها را گفته بودند يکی چنين پاسخ داده بوده : «راستست که پيغمبر بيسواد ميبوده ولی ميخواست خامه و کاغذ بياورند که او بگويد و ديگری بنويسد».

شب ديگر باز گفتگو ميرفت و آقای پاکروان اين پاسخ را ياد کردند ، گفتم : «پيغمبر اسلام بهاءالله نميبود که عربی نداند و در دست آن زبان درماند. پيغمبر توانستی هر خواستی که داشتی به آسانی به زبان آورد. اگر خواستش اين بودی که ديگران نويسند ، گفتی : «ائتونی به قلم و قرطاس املی عليکم ...» و نگفتی : «اکتب لکم ...» اين دوتا از هم جداست».

شگفتتر آن بود که يکی در همان نشست سخن آغاز کرد و چنين گفت : «پيغمبر چون ميدانست که اگر در زمان زندگانی خود خلافت اميرالمؤمنين را آشکار گرداند کسانی نخواهند پذيرفت و در ميانه دوسخنی و پراکندگی پديد خواهد آمد ، از اينرو آن را نگه ميداشت که در آخرين ساعات زندگانی ...» يکی از باشندگان[=حاضران] سخن او را بريده و خودش آن را بدينسان به پايان رسانيد «دو سخنی را به ميان اندازد و در برود». از اين گفته همگی خنديديم و ديگر به پاسخی نياز نيامد.

تا اينجاست داستان. شگفتتر آنکه برخی از ملايان اين داستان را که در مهنامه‌‌ی پرچم نوشته بوديم خوانده‌اند ، و بجای آنکه بخود آيند و بدانند تا چه اندازه گمراه و نادانند آخرين تير خود را به کمان گزارده چنين ميگويند : «پس چرا اميرالمؤمنين هميشه از غصب حق خود شکايت ميکرد...»

ميگويم آنچه ما ميدانيم امام علی‌بن‌ابيطالب به چنان کاری برنخاسته است. اين تواند بود که او خود را شاينده‌تر از ابوبکر و عمر ميدانسته و در دل خود گله‌مند می‌بوده (و خطبه‌ی شقشقيه نيز اگر از آن امام بوده بيش از اين اندازه را نميرساند) ولی اينکه آن دو خليفه را «غاصب» بداند و با آنان دشمنی کند يا در برابر ايستد ، هرگز نبوده است و نتوانستی بود.

با اينحال اگر دليلی بدست آيد و دانسته شود که او بدانسان که گفته‌ی شيعيانست خود را برگزيده‌ی خدا برای امر خلافت ميدانسته و به کارهايی ميکوشيده ما او را نيز همچون ديگران گمراه شمرده و بزرگش نخواهيم گرفت.

ما او را دوست ميداريم نه برای اينکه نامش علی ميبوده يا دامادی پيغمبر را ميداشته ، بلکه برای اينکه مردی سراپا پاکی ميبوده و گردن به خواهشهای تنی نميگزارده است.

اين يک گستاخی بزرگی از شيعيانست که برای پيشرفت سياست خود چنين کارهايی را از آن امام پاک بازگفته‌اند. گستاخی بزرگی از ايشانست که به چنين دروغهايی برخاسته‌اند.

(کتاب بخوانند و داوری کنند ص ۱۹ از ۱۰۶)

چگونه پاكدین شدم

برای نخستین بار از راه دور سَهِشهای پاك را ارمغان می‌نمایم.

نامم غلامرضا شاهرودی زادگاهم قوچان تا چندی پیش در بیابانی تاریك سرگردان بسر می‌بردم از بیرون شیعه بودم و از درون بیدین ، زیرا از سال 1318 كه بكمی از دانشهای امروزی آگاهی یافتم دینم را با آن ناسازگار دیدم.

در تاریخ می‌خواندم در زمان خلافت عمر اسلام توانا گردید و ایرانیان هم در آن زمان مسلمان گردیدند ، دینم می‌گفت هرچه توانی عمر را «لعنت» كن ...

👇👇👇👇👇👇

چگونه پاكدین شدم


#کانال_احمد_کسروی


🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @ahmad_kasravi