داوری توده ـ ۳۱
آقای کسروی
چندی قبل شنیده شد که کسانی از تودهی ایران داوری دربارهی شاعران نمودند و از آن روز تا در نامهی پرچم ستونی بنام داوری توده باز و هممیهنان گرامی یکایک نظریات خود را درج نمودند اینک من هم بنوبهام در قسمتی از سرگذشت خود را جهت اطلاع توده تقدیم میدارم ...
👇👇👇👇👇👇
آقای کسروی
چندی قبل شنیده شد که کسانی از تودهی ایران داوری دربارهی شاعران نمودند و از آن روز تا در نامهی پرچم ستونی بنام داوری توده باز و هممیهنان گرامی یکایک نظریات خود را درج نمودند اینک من هم بنوبهام در قسمتی از سرگذشت خود را جهت اطلاع توده تقدیم میدارم ...
👇👇👇👇👇👇
d^varie tude - 31.pdf
135.9 KB
داوری توده - ۳۱
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
سپس داستانی که با ملایان قزوین رفته ، نوشته شده که ما در دو بخش پریروز و پس پریروز آوردیم. اکنون دنبالهی «خردههایی که به کیش شیعیگری توان گرفت » را میآوریم :
((دوم : اگر چنين انگاريم که در اسلام بايستی خليفه از سوی خدا برگزيده شود ، در آنحال بايستی اين برگزيدهی خدا خود را به مردم نشان دهد و دليلهاي خود را بازگويد و از هر راه بکوشد تا به خلافت رسيده رشتهی کارها را بدست گيرد ، و تودههای مسلمان را راه برد و کشورهای اسلامی را از دشمنان نگهدارد.
خلافت برای اين کارها ميبوده و بیاين کارها معنايی نمیداشته. اينکه کسی در خانه نشيند و خود را نهانی خليفه خواند و دستهی کمی را به سر خود گرد آورده به آنان هم سپارد که به کسی نگوييد و «تقيه» کنيد ، چيزيست که من نميدانم چه نامی بر روی آن گزارم.
بهرحال اين کار جز پراکندگی به ميان مسلمانان انداختن و از نيروی ايشان کاستن نتيجهای نميداده و نتوانستی داد.
خواهند گفت : «گناه مردم بوده که خليفهی خدا را نمیپذيرفتند» ، ميگويم : «خليفهی خدا بايستی بکوشد و خود را به مردم بپذيراند. بايستی با گمراهان آن رفتار را کند که پيغمبر خدا کرده و آنان را به راه آورده بود.
آنگاه خليفهی خدايی که خود را پنهان دارد و گاهی نيز بيکبار انکار کند ، گناه مردم در نپذيرفتن او چه ميبوده است؟!...
شگفتست که از يازده تن امام که بودهاند کسی جز امام علی بن ابيطالب خلافت نکرده و کسی جز حسين بن علی به طلب آن نکوشيده.
از بازمانده حسن بن علی کسيست که به خلافت رسيد و آن را نگه نداشت.
علی بن الحسين چندان گوشهگير و آسايشخواه و چندان گريزان از اين کار ميبود که چون در سال ۶٣ هجری مردم مدينه به يزيد شوريدند او خود را کنار کشيده از شهر بيرون رفت و به يزيد نامه نوشته از همدستی با مردم بيزاری جُست. سپس چون يزيد مُرد و کسان بسياری در راه خلافت ميکوشيدند ، او نه تنها نکوشيد ، مختار که در کوفه به کوشش برخاسته بود چون فرستاده به نزد وی فرستاد و پَرگ[=اجازه] خواست که مردم را به خلافت او بخوانَد نپذيرفت و مختار ناچار شده مردم را به محمدحنفيه خواند.
از محمدالباقر من جز گوشهنشينی سراغ نميدارم. جعفرالصادق را گفتم که خلافت را ميخواست ولی به هيچ کوشش در آن کار برنخاسته از ترس جان بيکبار آن را نهان ميداشت.
پسر او موسی الکاظم گذشته از آنکه همچون پدرش آرزوی خلافت را بسيار نهان ميداشت ، دستگير هم شد و بيست و هفت سال در زندان بسر برد.
پسر او علیالرضا را مأمون وليعهد گردانيد و با اينحال به خلافت نرسيد.
ديگران جز خانهنشينی و خوشگذرانی کاری نداشتند. آيا اينست معنی برگزيده شدن برای خلافت؟!.
سوم : اين گفتهها که «خدا ما را از آب و گِل والاتری آفريده» ، يا «خدا جهان را به پاس هستی ما پديد آورده» ، «کارهای شما هر روز به ما نشان داده شود» و مانندهای اينها که در کتابهای شيعی فراوانست ، آيا چه دليلی همراه داشته؟!.
کسی که به چنين سخنانی برمیخاسته آيا نبايستی دليل ياد کند؟!. آيا به چنين دعويهايی بيدليل برخاستن راه لافگويی را بروی فريبکاران و هوسبازان باز کردن نميبوده؟!. مثلاً بهاءالله که دعوی خدايی کرده آيا نتوان گفت که مايهی گستاخيش اينگونه سخنان ميبوده؟!.
از آنسوی آيا آن امامان چه جدايی با مردم ميداشتهاند؟!.. آيا نه آنست که هر يکی همچون ديگران ناخواهان به اين جهان آمده و ناخواهان ميرفته ، و همچون ديگران خورده و خوابيده و بيمار گرديده و آسيب ديده و هيچگونه برتری در ميان نبوده؟!... با اينحال آن گزافهها سرودن چه معنايی داشته؟!...
در جائی که بنيادگزار اسلام با آن جايگاه و با آن برگزيدگيش ، خود را يک تن همچون ديگران ميخوانده ، به بازماندگان او چه ميرسيده که به چنين سخنانی زبان گشايند؟!...
اين سخنان گذشته از آنکه دروغست ، گستاخی با خدا ميبوده.
ما نيک نميدانيم اين سخنان کدام يکی از خود آنان سرزده و کدام يکی را پيروان ساخته و به ايشان بستهاند ، بهرحال چنين دعويهايی را جز بيدينی و خداناشناسی نتوانيم شمرد.
ما يکی از هودههايی که از دين ميخواهيم آنست که مردمان معنی جهان و زندگانی را نيک شناخته بدانند که خدا همگی را يکسان آفريده و تنها در سايهی نيکوکاريست که يکی را به ديگران برتری تواند بود.
يکی از هودههايی که ميخواهيم آنست که کسی به چنين لافهای ناسزا نتواند برخاست و مردمان به چنان گزافههايی نتوانند گرويد.
به اينگونه لافهايی برخاستن و يا آنها را پذيرفتن جز بيدينی نتواند بود)).
((دوم : اگر چنين انگاريم که در اسلام بايستی خليفه از سوی خدا برگزيده شود ، در آنحال بايستی اين برگزيدهی خدا خود را به مردم نشان دهد و دليلهاي خود را بازگويد و از هر راه بکوشد تا به خلافت رسيده رشتهی کارها را بدست گيرد ، و تودههای مسلمان را راه برد و کشورهای اسلامی را از دشمنان نگهدارد.
خلافت برای اين کارها ميبوده و بیاين کارها معنايی نمیداشته. اينکه کسی در خانه نشيند و خود را نهانی خليفه خواند و دستهی کمی را به سر خود گرد آورده به آنان هم سپارد که به کسی نگوييد و «تقيه» کنيد ، چيزيست که من نميدانم چه نامی بر روی آن گزارم.
بهرحال اين کار جز پراکندگی به ميان مسلمانان انداختن و از نيروی ايشان کاستن نتيجهای نميداده و نتوانستی داد.
خواهند گفت : «گناه مردم بوده که خليفهی خدا را نمیپذيرفتند» ، ميگويم : «خليفهی خدا بايستی بکوشد و خود را به مردم بپذيراند. بايستی با گمراهان آن رفتار را کند که پيغمبر خدا کرده و آنان را به راه آورده بود.
آنگاه خليفهی خدايی که خود را پنهان دارد و گاهی نيز بيکبار انکار کند ، گناه مردم در نپذيرفتن او چه ميبوده است؟!...
شگفتست که از يازده تن امام که بودهاند کسی جز امام علی بن ابيطالب خلافت نکرده و کسی جز حسين بن علی به طلب آن نکوشيده.
از بازمانده حسن بن علی کسيست که به خلافت رسيد و آن را نگه نداشت.
علی بن الحسين چندان گوشهگير و آسايشخواه و چندان گريزان از اين کار ميبود که چون در سال ۶٣ هجری مردم مدينه به يزيد شوريدند او خود را کنار کشيده از شهر بيرون رفت و به يزيد نامه نوشته از همدستی با مردم بيزاری جُست. سپس چون يزيد مُرد و کسان بسياری در راه خلافت ميکوشيدند ، او نه تنها نکوشيد ، مختار که در کوفه به کوشش برخاسته بود چون فرستاده به نزد وی فرستاد و پَرگ[=اجازه] خواست که مردم را به خلافت او بخوانَد نپذيرفت و مختار ناچار شده مردم را به محمدحنفيه خواند.
از محمدالباقر من جز گوشهنشينی سراغ نميدارم. جعفرالصادق را گفتم که خلافت را ميخواست ولی به هيچ کوشش در آن کار برنخاسته از ترس جان بيکبار آن را نهان ميداشت.
پسر او موسی الکاظم گذشته از آنکه همچون پدرش آرزوی خلافت را بسيار نهان ميداشت ، دستگير هم شد و بيست و هفت سال در زندان بسر برد.
پسر او علیالرضا را مأمون وليعهد گردانيد و با اينحال به خلافت نرسيد.
ديگران جز خانهنشينی و خوشگذرانی کاری نداشتند. آيا اينست معنی برگزيده شدن برای خلافت؟!.
سوم : اين گفتهها که «خدا ما را از آب و گِل والاتری آفريده» ، يا «خدا جهان را به پاس هستی ما پديد آورده» ، «کارهای شما هر روز به ما نشان داده شود» و مانندهای اينها که در کتابهای شيعی فراوانست ، آيا چه دليلی همراه داشته؟!.
کسی که به چنين سخنانی برمیخاسته آيا نبايستی دليل ياد کند؟!. آيا به چنين دعويهايی بيدليل برخاستن راه لافگويی را بروی فريبکاران و هوسبازان باز کردن نميبوده؟!. مثلاً بهاءالله که دعوی خدايی کرده آيا نتوان گفت که مايهی گستاخيش اينگونه سخنان ميبوده؟!.
از آنسوی آيا آن امامان چه جدايی با مردم ميداشتهاند؟!.. آيا نه آنست که هر يکی همچون ديگران ناخواهان به اين جهان آمده و ناخواهان ميرفته ، و همچون ديگران خورده و خوابيده و بيمار گرديده و آسيب ديده و هيچگونه برتری در ميان نبوده؟!... با اينحال آن گزافهها سرودن چه معنايی داشته؟!...
در جائی که بنيادگزار اسلام با آن جايگاه و با آن برگزيدگيش ، خود را يک تن همچون ديگران ميخوانده ، به بازماندگان او چه ميرسيده که به چنين سخنانی زبان گشايند؟!...
اين سخنان گذشته از آنکه دروغست ، گستاخی با خدا ميبوده.
ما نيک نميدانيم اين سخنان کدام يکی از خود آنان سرزده و کدام يکی را پيروان ساخته و به ايشان بستهاند ، بهرحال چنين دعويهايی را جز بيدينی و خداناشناسی نتوانيم شمرد.
ما يکی از هودههايی که از دين ميخواهيم آنست که مردمان معنی جهان و زندگانی را نيک شناخته بدانند که خدا همگی را يکسان آفريده و تنها در سايهی نيکوکاريست که يکی را به ديگران برتری تواند بود.
يکی از هودههايی که ميخواهيم آنست که کسی به چنين لافهای ناسزا نتواند برخاست و مردمان به چنان گزافههايی نتوانند گرويد.
به اينگونه لافهايی برخاستن و يا آنها را پذيرفتن جز بيدينی نتواند بود)).
شعر در ايران
(بخش پنجم)
عشق را با سخنسنجی چه پيوستگی در ميانست؟!
يكی از زمينههای شعر در ايران غزل است.
اين يكی از كارهاي بسيار شگفت شعرای ايران است كه عشق را با طبع شعر بستهی يكديگر میشمارند و اينست هر شاعری بعاشقی هم برمیخيزد و صدها غزلهای عاشقانه میسرايد. بلكه كسانی عشق را يك پيشهای میشمارند و اينست كه خود را «شاعر عشقپيشه» میستايند.
شگفتا عشق را با سخنسنجی چه پيوستگی در ميانست؟! عشق يك گرفتاری بلكه يك بيماری است كه گاهی برای كسانی روی میدهد و پس از ديری رفع میشود چه آن كسان سخنور و شاعر باشند و چه جز ازو.
اين اشتباه از آنجا برخاسته كه يكی دو تن از شعرای بنام گرفتار عشق بودهاند و بزور سوزش دل غزلهايی سرودهاند. ديگران كه پس از ايشان آمدهاند مگر پنداشتهاند كه هر شاعری عاشق هم بايد بود.
اينست كه هر كس از آنان غزلهای فراوان سرودهاند. ولی اين درست بدان میماند
👇👇👇👇👇👇
(بخش پنجم)
عشق را با سخنسنجی چه پيوستگی در ميانست؟!
يكی از زمينههای شعر در ايران غزل است.
اين يكی از كارهاي بسيار شگفت شعرای ايران است كه عشق را با طبع شعر بستهی يكديگر میشمارند و اينست هر شاعری بعاشقی هم برمیخيزد و صدها غزلهای عاشقانه میسرايد. بلكه كسانی عشق را يك پيشهای میشمارند و اينست كه خود را «شاعر عشقپيشه» میستايند.
شگفتا عشق را با سخنسنجی چه پيوستگی در ميانست؟! عشق يك گرفتاری بلكه يك بيماری است كه گاهی برای كسانی روی میدهد و پس از ديری رفع میشود چه آن كسان سخنور و شاعر باشند و چه جز ازو.
اين اشتباه از آنجا برخاسته كه يكی دو تن از شعرای بنام گرفتار عشق بودهاند و بزور سوزش دل غزلهايی سرودهاند. ديگران كه پس از ايشان آمدهاند مگر پنداشتهاند كه هر شاعری عاشق هم بايد بود.
اينست كه هر كس از آنان غزلهای فراوان سرودهاند. ولی اين درست بدان میماند
👇👇👇👇👇👇
we'r dar Ir^n-5.pdf
148.2 KB
شعر در ايران
(بخش پنجم)
#کانال_احمد_کسروی
#پیمان
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
(بخش پنجم)
#کانال_احمد_کسروی
#پیمان
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
داوری توده ـ ۳۲
در اطراف شعر و شاعری مقالاتی زیر عنوان داوری توده در روزنامهی پرچم نشر میشود که حقاً برای بیداری و تنبیه جامعهی ایرانی از پندار پوچی که سالیان دراز گرفتارش بودهاند بغایت مفید و سودمند است. خود من که نویسندهی این گفتارم به حدی آلودهی همان افکار ناستوده بودم که از شرح و بیانش عاجزم و خدا را شکر که مطالعهی مقالات پیمان و اثرات جملات معجزنمای آن چراغ هدایت فرا راهم داشت و از آن اندیشههای ناروا نجاتم داد. ولی صد حیف که بهار جوانی سپری شده بود و جبران مافات میسر نبود زیرا زیانهایی که در اثر آن باورهای نابجا دچار گشتهام بقدری زیاد است که الیالابد جبرانناپذیر نیست و اگر میتوانستم اندکی از بسیار آن حوادث را بنویسم خوانندگان محترم تصدیق میکردند که عقبماندگی و بیچارگی ایرانیان از کجا سرچشمه میگیرد. ...
👇👇👇👇👇👇
در اطراف شعر و شاعری مقالاتی زیر عنوان داوری توده در روزنامهی پرچم نشر میشود که حقاً برای بیداری و تنبیه جامعهی ایرانی از پندار پوچی که سالیان دراز گرفتارش بودهاند بغایت مفید و سودمند است. خود من که نویسندهی این گفتارم به حدی آلودهی همان افکار ناستوده بودم که از شرح و بیانش عاجزم و خدا را شکر که مطالعهی مقالات پیمان و اثرات جملات معجزنمای آن چراغ هدایت فرا راهم داشت و از آن اندیشههای ناروا نجاتم داد. ولی صد حیف که بهار جوانی سپری شده بود و جبران مافات میسر نبود زیرا زیانهایی که در اثر آن باورهای نابجا دچار گشتهام بقدری زیاد است که الیالابد جبرانناپذیر نیست و اگر میتوانستم اندکی از بسیار آن حوادث را بنویسم خوانندگان محترم تصدیق میکردند که عقبماندگی و بیچارگی ایرانیان از کجا سرچشمه میگیرد. ...
👇👇👇👇👇👇
d^varie tude - 32.pdf
176.8 KB
داوری توده - ۳۲
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
خردههایی که به کیش شیعیگری توان گرفت
چهارم : شيعيان با آن باورهايی که دربارهی امامانشان ميداشتهاند آنان را در پهلوی برانگيختگان نشانيده ، بلکه بالاتر از آنان گردانيدهاند. زيرا در نزد آنان امام برگزيدهی خدا ميبوده ، همهی دانشها را ميدانسته ، همهی زبانها را میشناخته ، از ناپيدا آگاه میشده. هر کس ميبايسته از او فرمان بَرد ، آسمان و زمين با هستی او آرام ميگرفته ، معنی قرآن و دين را کسی جز آنان نميدانسته ـ با اين ستايشها که از امام ميکنند او را بالاتر از برانگيختگان ميگردانند ، ما ميپرسيم : دليل اين باورها چيست؟!... پس چرا از چنين امامان در قرآن يادی نشده بود؟!...
بسيار شگفت است که پيغمبر اسلام آشکاره ميگفته : «من از ناپيدا آگاه نيستم» [۱] ، اينان ميگويند امامانشان آگاه میبودهاند و داستانها از ناپيدادانی آنان میآورند.
بسيار شگفت است که پيغمبر اسلام از نتوانستنی ( معجزه) ناتوانی مينموده [۲] ، ولی اينان از امامانشان نتوانستنیها ياد ميکنند و داستانهای بسيار مينويسند.
شگفتتر از همه آنکه در سالهای آخر که دانشهای اروپائی در شرق شناخته گرديد کسانی از ملايان چنين ميگويند که امامانشان همهی آنها را ميدانستهاند و اين دانشها در حديثها هست. برخی از آنان جملههايی را از اين حديث و آن حديث گرفته و آغاز و انجامش را انداخته با زور معنيهايی درمیآورند و آنها را به رخ دانشمندان ميکشند ، و من نميدانم به اين کار ايشان چه نامی دهم.
در همان حديثها هزارها سخن ، دربارهی آسمان و زمين و ابر و باران و ستاره و زمينلرزه و ديگر مانندهای اينها ، از زبان امامانشان آوردهاند ، و شما چون نيک نگريد بيشتر آنها بیارجتر از افسانههای پيرهزنانه است :
«آدم چون از بهشت به زمين افتاد ، جبرئيل کمی گندم از بهشت برايش آورد که بکارد و گرسنه نماند. از آن گندم آنچه آدم کاشت گندم درآمد ، و آنچه حوا کاشت جو درآمد».
«اهل شام پرسيدند از جزر و مد. پاسخ داد فرشتهايست بنام رومان گماشته شده به درياها. چون پايش را به دريا گزارد بالا آيد و چون بيرون آورد پايين رود».
«پرسيدم زمين بر چه چيز است؟ گفت بر ماهی. پرسيدم ماهی بر چيست؟ گفت بر آب. گفتم آب بر چيست؟ گفت بر سنگ. گفتم سنگ بر چيست؟ گفت بر شاخ گاوميش». [۳]
آیا اینهاست دانشهای گذشته و آینده؟!. آیا شرمآور نیست که کسانی به اینگونه سخنان بنازند و آنها را به رُخ دانشمندان کشند؟!... آیا شرمآور نیست که بگویند امامان ما این دانشها را میدانستند؟!.
چهارم : شيعيان با آن باورهايی که دربارهی امامانشان ميداشتهاند آنان را در پهلوی برانگيختگان نشانيده ، بلکه بالاتر از آنان گردانيدهاند. زيرا در نزد آنان امام برگزيدهی خدا ميبوده ، همهی دانشها را ميدانسته ، همهی زبانها را میشناخته ، از ناپيدا آگاه میشده. هر کس ميبايسته از او فرمان بَرد ، آسمان و زمين با هستی او آرام ميگرفته ، معنی قرآن و دين را کسی جز آنان نميدانسته ـ با اين ستايشها که از امام ميکنند او را بالاتر از برانگيختگان ميگردانند ، ما ميپرسيم : دليل اين باورها چيست؟!... پس چرا از چنين امامان در قرآن يادی نشده بود؟!...
بسيار شگفت است که پيغمبر اسلام آشکاره ميگفته : «من از ناپيدا آگاه نيستم» [۱] ، اينان ميگويند امامانشان آگاه میبودهاند و داستانها از ناپيدادانی آنان میآورند.
بسيار شگفت است که پيغمبر اسلام از نتوانستنی ( معجزه) ناتوانی مينموده [۲] ، ولی اينان از امامانشان نتوانستنیها ياد ميکنند و داستانهای بسيار مينويسند.
شگفتتر از همه آنکه در سالهای آخر که دانشهای اروپائی در شرق شناخته گرديد کسانی از ملايان چنين ميگويند که امامانشان همهی آنها را ميدانستهاند و اين دانشها در حديثها هست. برخی از آنان جملههايی را از اين حديث و آن حديث گرفته و آغاز و انجامش را انداخته با زور معنيهايی درمیآورند و آنها را به رخ دانشمندان ميکشند ، و من نميدانم به اين کار ايشان چه نامی دهم.
در همان حديثها هزارها سخن ، دربارهی آسمان و زمين و ابر و باران و ستاره و زمينلرزه و ديگر مانندهای اينها ، از زبان امامانشان آوردهاند ، و شما چون نيک نگريد بيشتر آنها بیارجتر از افسانههای پيرهزنانه است :
«آدم چون از بهشت به زمين افتاد ، جبرئيل کمی گندم از بهشت برايش آورد که بکارد و گرسنه نماند. از آن گندم آنچه آدم کاشت گندم درآمد ، و آنچه حوا کاشت جو درآمد».
«اهل شام پرسيدند از جزر و مد. پاسخ داد فرشتهايست بنام رومان گماشته شده به درياها. چون پايش را به دريا گزارد بالا آيد و چون بيرون آورد پايين رود».
«پرسيدم زمين بر چه چيز است؟ گفت بر ماهی. پرسيدم ماهی بر چيست؟ گفت بر آب. گفتم آب بر چيست؟ گفت بر سنگ. گفتم سنگ بر چيست؟ گفت بر شاخ گاوميش». [۳]
آیا اینهاست دانشهای گذشته و آینده؟!. آیا شرمآور نیست که کسانی به اینگونه سخنان بنازند و آنها را به رُخ دانشمندان کشند؟!... آیا شرمآور نیست که بگویند امامان ما این دانشها را میدانستند؟!.
ما آشکاره میبينيم امامان هيچ يکی از آن ستايشها را که گفته شده نميداشتهاند. اگر امام علیبنابيطالب را به کنارگزاريم ، بازمانده مردانی بودهاند همچون ديگران. مثلاً همان جعفربنمحمد پسرش اسماعيل را به جانشينی خود برگزيد. ولی اسماعيل پيش از خود او مُرد. آيا چه دليلی بهتر از اينکه آينده را نميدانسته است. آری در اين باره داستانی هست ، و آن اينکه در کتابهاشان مينويسند : «چون اسماعيل مُرد پدرش چنين گفت : «خدا از گُزير[=تصمیم] خود دربارهی اسماعيل بازگشت».[۴] ولی همين داستان درخورِ گفتگوست. اين سخن معنايش آنست که خدا که اسماعيل را به جانشينی از پدرش برگزيده بود پشيمان گرديده و آن را زودتر از جهان برده. آيا چنين سخنی دربارهی خدا گستاخی نيست؟!. آيا اين نشان خداناشناسی گويندهاش نمیباشد؟!...
خوانندگان ميدانند که ما دربارهی برانگيخته (يا بگفتهی اينان : پيغمبر) به چه سخنانی برخاسته ، چگونه اين زمينه را روشن گردانيدهايم. در زمانی که دانشها تکان سختی به جهان داده و پيروان ماديگری که انبوه دانشمندانند ، نه تنها به برانگيختگان ، به خدا نيز باوری نميدارند ما روشن گردانيدهايم که برانگيختگی با دانشها ناسازگار نيست ، بلکه خود رازی از رازهای سپهر [=طبیعت] است.
همچنان خوانندگان ميدانند که ما برای بنيادگزار اسلام چه جايگاهی باز کرده و به آن پاکمرد چه پاسی ميگزاريم.
ولی اينکه درپی او يک دسته امامانی بودهاند و اينان نيز نيروهای خدايی داشته برگزيدگان خدا میبودهاند ، بيکبار بيدليل است و درخورِ پذيرفتن نميباشد.
اينکه ما بنيادگزار اسلام را به برانگيختگی ستوده به رخ جهانيان ميکشيم زورگويی نيست. بلکه دليلها برايش میآوريم : به هنگامی که جهانيان گمراه ميبودهاند ، آن پاکمرد برخاسته و با بتپرستی و ديگر نادانيها به نبرد پرداخته ، خردها را به تکان آورده ، يک شاهراهی برای زندگانی باز کرده در سايهی اين کارهاست که ما او را برانگيختهی خدا دانسته به روي جهانيانش ميکشيم.
اما دربارهی آن امامان :
نخست ـ بايد پرسيد : پس از پيغمبر به آنان چه نيازی ميبوده؟! مگر پيغمبر کار خود را ناانجام گزارده بوده که اينان به انجام رسانند؟!.
دوم ـ کارهايی که از آنان سرزده کدامست که ما آنها را به روی جهانيان کشيم؟!. کدام گمراهی را از پيش برداشتهاند؟!. کدام تکانی را پديد آوردهاند؟!.. کدام برگزيدگی يا برتری را از خود نشان دادهاند؟!.
آری محمدبنعلی و جعفربنمحمد ، پدر و پسر در «فقه» دانشی داشتهاند ولی آن دانش در مالک و ابوحنيفه و شافعی و احمدبنحنبل نيز بوده است.
[۱] : در قرآن در دو جا گفته شده : «لا اعلم الغيب». در جای ديگری گفته شده : «لو كنت اعلم الغيب لاستكثرت من الخير و ما مسنی السوء».
[۲] : در قرآن در يكجا چند نتوانستنی ميخواهند : «و قالوا لن نؤمن لك حتی تفجر لنا من الارض ينبوعا اوتكون لك جنات من نخيل و اعناب فتفجر الانهار خلالها تفجيرا اويكون لك بيت من زخرف او ترقی فی السماء و لن نؤمن لرقيك حتی تنزل علينا كتابا نقرأه او تسقط السماء كما زعمت علينا كسفا او تأتی بالله و الملائكه قبيلا ....» (ميگفتند يا از زمين چشمهای بشكاف و يا باغی پديد آور كه خرماستان و انگورستان باشد و چشمهها از ميان آن بگذرد ، يا ترا خانهای از زر باشد ، يا به آسمان بالا برو ، يا كتابی نوشته از آسمان فرود آور ، يا آسمان را بسر ما بريز ، يا خدا و فرشتگان را بجلو ما بياور).
در پاسخشان ميگويد :
«سبحانك هل كنت الا بشرا رسولا» (آيا من جز يك تن آدمیام كه خدا بسوی شما فرستاده). در جای ديگری ميگويد : «و ما منعنا ان نرسل بالايات الا ان كذب بها الاولون» (از اينرو نتوانستنی نميفرستيم كه در گذشتگان فرستاديم و دروغش دانستند). در جای ديگری ميگويد : «و قالوا لولا انزل عليه آيات من ربه قل انما الايات عندالله و انما انا نذير مبين» (گفتند پس چرا نشانی (نتوانستنی) باو داده نمیشود بگو نشانهها در نزد خداست و من جز يك ترساننده نميباشم).
[۳] : اين حديثها از كتابهای ارجدار از كافی و علل الشرايع آورده شده.
[۴] : بدا الله فی امر اسماعيل
(کتاب داوری ساتهای ۲۳ تا ۲۵ از ۱۳۲)
خوانندگان ميدانند که ما دربارهی برانگيخته (يا بگفتهی اينان : پيغمبر) به چه سخنانی برخاسته ، چگونه اين زمينه را روشن گردانيدهايم. در زمانی که دانشها تکان سختی به جهان داده و پيروان ماديگری که انبوه دانشمندانند ، نه تنها به برانگيختگان ، به خدا نيز باوری نميدارند ما روشن گردانيدهايم که برانگيختگی با دانشها ناسازگار نيست ، بلکه خود رازی از رازهای سپهر [=طبیعت] است.
همچنان خوانندگان ميدانند که ما برای بنيادگزار اسلام چه جايگاهی باز کرده و به آن پاکمرد چه پاسی ميگزاريم.
ولی اينکه درپی او يک دسته امامانی بودهاند و اينان نيز نيروهای خدايی داشته برگزيدگان خدا میبودهاند ، بيکبار بيدليل است و درخورِ پذيرفتن نميباشد.
اينکه ما بنيادگزار اسلام را به برانگيختگی ستوده به رخ جهانيان ميکشيم زورگويی نيست. بلکه دليلها برايش میآوريم : به هنگامی که جهانيان گمراه ميبودهاند ، آن پاکمرد برخاسته و با بتپرستی و ديگر نادانيها به نبرد پرداخته ، خردها را به تکان آورده ، يک شاهراهی برای زندگانی باز کرده در سايهی اين کارهاست که ما او را برانگيختهی خدا دانسته به روي جهانيانش ميکشيم.
اما دربارهی آن امامان :
نخست ـ بايد پرسيد : پس از پيغمبر به آنان چه نيازی ميبوده؟! مگر پيغمبر کار خود را ناانجام گزارده بوده که اينان به انجام رسانند؟!.
دوم ـ کارهايی که از آنان سرزده کدامست که ما آنها را به روی جهانيان کشيم؟!. کدام گمراهی را از پيش برداشتهاند؟!. کدام تکانی را پديد آوردهاند؟!.. کدام برگزيدگی يا برتری را از خود نشان دادهاند؟!.
آری محمدبنعلی و جعفربنمحمد ، پدر و پسر در «فقه» دانشی داشتهاند ولی آن دانش در مالک و ابوحنيفه و شافعی و احمدبنحنبل نيز بوده است.
[۱] : در قرآن در دو جا گفته شده : «لا اعلم الغيب». در جای ديگری گفته شده : «لو كنت اعلم الغيب لاستكثرت من الخير و ما مسنی السوء».
[۲] : در قرآن در يكجا چند نتوانستنی ميخواهند : «و قالوا لن نؤمن لك حتی تفجر لنا من الارض ينبوعا اوتكون لك جنات من نخيل و اعناب فتفجر الانهار خلالها تفجيرا اويكون لك بيت من زخرف او ترقی فی السماء و لن نؤمن لرقيك حتی تنزل علينا كتابا نقرأه او تسقط السماء كما زعمت علينا كسفا او تأتی بالله و الملائكه قبيلا ....» (ميگفتند يا از زمين چشمهای بشكاف و يا باغی پديد آور كه خرماستان و انگورستان باشد و چشمهها از ميان آن بگذرد ، يا ترا خانهای از زر باشد ، يا به آسمان بالا برو ، يا كتابی نوشته از آسمان فرود آور ، يا آسمان را بسر ما بريز ، يا خدا و فرشتگان را بجلو ما بياور).
در پاسخشان ميگويد :
«سبحانك هل كنت الا بشرا رسولا» (آيا من جز يك تن آدمیام كه خدا بسوی شما فرستاده). در جای ديگری ميگويد : «و ما منعنا ان نرسل بالايات الا ان كذب بها الاولون» (از اينرو نتوانستنی نميفرستيم كه در گذشتگان فرستاديم و دروغش دانستند). در جای ديگری ميگويد : «و قالوا لولا انزل عليه آيات من ربه قل انما الايات عندالله و انما انا نذير مبين» (گفتند پس چرا نشانی (نتوانستنی) باو داده نمیشود بگو نشانهها در نزد خداست و من جز يك ترساننده نميباشم).
[۳] : اين حديثها از كتابهای ارجدار از كافی و علل الشرايع آورده شده.
[۴] : بدا الله فی امر اسماعيل
(کتاب داوری ساتهای ۲۳ تا ۲۵ از ۱۳۲)
شعر در ايران
(بخش ششم)
عشق را با سخنسنجی چه پيوستگی در ميانست؟!
از شگفتيهاست كه بسياری از شعرای غزلسرا دريغ از آن نداشتهاند كه خود را «سگ» يا «مگس» يا «پشه» بنامند و از بلهوسی از چنين ننگی هم پرهيز نكردهاند و اينك ما برخی از شعرهای آنان را در اينجا مینگاريم ...
👇👇👇👇👇👇
(بخش ششم)
عشق را با سخنسنجی چه پيوستگی در ميانست؟!
از شگفتيهاست كه بسياری از شعرای غزلسرا دريغ از آن نداشتهاند كه خود را «سگ» يا «مگس» يا «پشه» بنامند و از بلهوسی از چنين ننگی هم پرهيز نكردهاند و اينك ما برخی از شعرهای آنان را در اينجا مینگاريم ...
👇👇👇👇👇👇
we'r dar ir^n - 6.pdf
159 KB
شعر در ايران
(بخش ششم)
#کانال_احمد_کسروی
#پیمان
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
(بخش ششم)
#کانال_احمد_کسروی
#پیمان
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
ما زود باور نیستیم ، راستیهای باورکردنی دیدهایم
داوری توده ـ ۳۳
من یکی از خوانندگان پیمانم که امسال (۱۳۲۱) برهنمایی آقای آگاه بخواندن پیمان دست یافتهام و کسانی چون دلبستگی مرا با پیمان میبینند زبان گشاده میگویند : «چرا آدمی اینقدر زود باور باشد؟» و از آن جمله یک نفر اروپا رفته دلیل میآورد و میگوید : «دانشمندان اروپایی در هر دانشی چندین بار آزمایش بعمل آورند تا آنگاه بکار بندند» ...
👇👇👇👇👇👇
داوری توده ـ ۳۳
من یکی از خوانندگان پیمانم که امسال (۱۳۲۱) برهنمایی آقای آگاه بخواندن پیمان دست یافتهام و کسانی چون دلبستگی مرا با پیمان میبینند زبان گشاده میگویند : «چرا آدمی اینقدر زود باور باشد؟» و از آن جمله یک نفر اروپا رفته دلیل میآورد و میگوید : «دانشمندان اروپایی در هر دانشی چندین بار آزمایش بعمل آورند تا آنگاه بکار بندند» ...
👇👇👇👇👇👇
d^varie tude - 33.pdf
139 KB
داوری توده - ۳۳
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
قابل توجه وزارت فرهنگ
نگارش منوچهر عدل :
همانطوری كه در ايران يك عدهای بنام پيشوايان مذهب ، ما ايرانيان را به بداخلاقی و بدبختی سوق دادهاند عدهای هم بنام شاعر و فيلسوف و صوفی ، صفات برجسته و عالی باستانی ما ايرانيان را از ريشه كندند! ...
👇👇👇👇👇👇
نگارش منوچهر عدل :
همانطوری كه در ايران يك عدهای بنام پيشوايان مذهب ، ما ايرانيان را به بداخلاقی و بدبختی سوق دادهاند عدهای هم بنام شاعر و فيلسوف و صوفی ، صفات برجسته و عالی باستانی ما ايرانيان را از ريشه كندند! ...
👇👇👇👇👇👇
q^bele tavajjoh Vez^rate Farhang.pdf
125.3 KB
قابل توجه وزارت فرهنگ
نگارش منوچهر عدل
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
نگارش منوچهر عدل
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi