پاکدینی ـ احمد کسروی

آنچه یك توده را نابود سازد اندیشه‌های بیهوده و پراكنده است.

اندیشه‌های بیهوده و پراكنده از یكسو مردم را از هم پراكَنَد و توده را از نیرو اندازد و از یكسو دلها را بخود واداشته از پرداختن بكار و زندگی دور سازد.

كسانی را اینها خرد می‌نمایند. ولی گرفتاری بس بزرگی می‌باشد.

دوباره می‌گوییم : آنچه ایران را لگدمال پای مغولان گردانید این پتیاره‌گرفتاری بود.

اگر چنگیزخان در آغاز قرن پنجم برخاستی كمتر كاری توانستی.

تا این هنگام ایرانیان بیداردلانه زندگی می‌نمودند و گذشته از فرمانروایان و لشكرهای ایشان از خود توده ، مردان كاری فراوان برمی‌خاست

ولی از آن سپس بدآموزیهایی از صوفیگری و باطنیگری و خراباتیگری و مانند اینها رواج یافت ، و در دویست سال همه‌ی دلها را با اندیشه‌های پراكنده آكند ، و یكباره توده را از هم پراكند ، و خود نتیجه‌ی اینها بود كه صد ملیون مردم گوسفندوار زبون گرگان مغول گردیدند.

نتیجه‌ی اینها بود كه چنگیز‌خان چهار سال در آنسوی جیحون نشست و كشتارهای پیاپی كرد و از سراسر كشور یك مرد برنخاست كه مردم را بشوراند و بر سر دشمن كشاند.

اگر كسی انگیزه‌ی این داستان دلگداز را خواهد باید بگوید : ملیونها زنان و كودكان بیگناه قربانی هوسهای پست خانقاه‌نشینان و یاوه‌بافان و دیگر بدآموزان تیره‌درون گردیدند.

امروز نیز بدترین گرفتاری شرق آنست.

امروز نه تنها مردمان از راه بیرون رفته‌اند ، خود راهی در میان نمانده.

گمراهیها و پراكنده‌اندیشیها كه از قرنهای پیشین مانده از صد سال باز آنها را هرچه فزونتر گردانیده و تا توانسته‌اند این آتش گرفتاری را دامن زده‌اند.

كارگرترین افزاری كه سیاست غرب در دست می‌دارد همینست.

زندگانی راه خواهد و باید مردمان همواره چشم بجلو دارند و بیدار باشند.

بیچاره شرقیان نه تنها راه نمی‌دارند و همه سرگردانند ، در آن سرگردانی نیز همه رو بسوی پشت سر می‌دارند و جز بگذشته نمی‌پردازند.

این خود گرفتاری را هرچه بدتر گردانیده و شما آن را ببینید كه چه كوششهایی برای سرگرمی مردمان با گذشته بكار می‌رود

(راه رستگاری ، گفتار بیست و چهارم)

774 viewsedited 18:46