Emruz ce b^yad kard - piwgoft^r 2.pdf
120.5 KB
امروز چه باید کرد؟
پیشگفتار (بخش دو از دو)
#کانال_احمد_کسروی
#امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
پیشگفتار (بخش دو از دو)
#کانال_احمد_کسروی
#امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
یك مردم باخرد همیشه میكوشند كه چیزهایی را كه مایه‌ی رمیدگی و جدایی در میان توده تواند بود از میان بردارند.
شما نیز پیروی از خرد كنید و بآن كوشید. این سخنانی كه میگویید جز كینه‌توزی و هوسبازی نیست.
میگویید : «باید بزبان ما بی‌احترامی نكنند».
كسی بزبان شما ناپاسداری نكرده. چند تن نافهمانی از مستوفی و لقمان نفیسی و غلامحسین سرود در حساب هیچی نیستند.
ایرانیان پاكدرون همیشه بآذربایجان پاس گزارده‌اند و همیشه نامش را بنیكی برده‌اند.
زبان تركی را هم كسی بد نمی‌شناسد. چه معنی دارد كه زبان بد باشد.
این از دیده‌ی سود كشور و توده است كه دوراندیشان و دانایانِ خود آذربایجان خواسته‌اند فارسی را در آنجا روان گردانند و كم‌كم تركی را از میان برند.
(پرچم روزانه شماره‌ی 252)
شما نیز پیروی از خرد كنید و بآن كوشید. این سخنانی كه میگویید جز كینه‌توزی و هوسبازی نیست.
میگویید : «باید بزبان ما بی‌احترامی نكنند».
كسی بزبان شما ناپاسداری نكرده. چند تن نافهمانی از مستوفی و لقمان نفیسی و غلامحسین سرود در حساب هیچی نیستند.
ایرانیان پاكدرون همیشه بآذربایجان پاس گزارده‌اند و همیشه نامش را بنیكی برده‌اند.
زبان تركی را هم كسی بد نمی‌شناسد. چه معنی دارد كه زبان بد باشد.
این از دیده‌ی سود كشور و توده است كه دوراندیشان و دانایانِ خود آذربایجان خواسته‌اند فارسی را در آنجا روان گردانند و كم‌كم تركی را از میان برند.
(پرچم روزانه شماره‌ی 252)
11ـ3) زردشت نخستین برانگیخته
پرسش :
آقای غلامحسین حقانی از مرند می‌نویسد : در شماره‌ی 15 سال یكم صفحه‌ی 45 فرموده‌اید كه
شت زردشت به پیغمبری برخاسته و میتوان گفت كه نخستین برانگیخته‌ی خدا بوده (گویا احتمالی است) باز در همان صفحه فرموده‌اید بویژه زردشت كه چون نخستین پیغمبر او بوده خواهشمندم روشن فرمایید كه پیش از زردشت به جهان پیغمبر نیامده بوده است.
پاسخ :
نخستین كسی كه در تاریخ بنام پیغمبری شناخته شده زردشت است. ولی اینكه آیا پیش از آن در زمانهایی كه تاریخ آنها را درنیافته كسی باین نام برخاسته است یا نه چیزیست كه نمی‌توان پاسخ یكرویه‌ای [= قطعی] داد ، و چون ما میخواهیم مردم بیش از همه بآینده پردازند در پاسخ باین اندازه بسنده می‌كنیم. ...
👇👇
پرسش :
آقای غلامحسین حقانی از مرند می‌نویسد : در شماره‌ی 15 سال یكم صفحه‌ی 45 فرموده‌اید كه
شت زردشت به پیغمبری برخاسته و میتوان گفت كه نخستین برانگیخته‌ی خدا بوده (گویا احتمالی است) باز در همان صفحه فرموده‌اید بویژه زردشت كه چون نخستین پیغمبر او بوده خواهشمندم روشن فرمایید كه پیش از زردشت به جهان پیغمبر نیامده بوده است.
پاسخ :
نخستین كسی كه در تاریخ بنام پیغمبری شناخته شده زردشت است. ولی اینكه آیا پیش از آن در زمانهایی كه تاریخ آنها را درنیافته كسی باین نام برخاسته است یا نه چیزیست كه نمی‌توان پاسخ یكرویه‌ای [= قطعی] داد ، و چون ما میخواهیم مردم بیش از همه بآینده پردازند در پاسخ باین اندازه بسنده می‌كنیم. ...
👇👇
t^rixo pandh^yaw -3-11-12.pdf
176 KB
تاریخ و پندهایش
12ـ11ـ3) زردشت نخستین برانگیختهـدر پیرامون شَت زردشت و آیین او
#احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
12ـ11ـ3) زردشت نخستین برانگیختهـدر پیرامون شَت زردشت و آیین او
#احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
شورش مردم در دیماه 96 ـ 6
در دنباله‌ی سخنان دیروز :
ما گمان داریم مردمی که تاکنون با مسالمت اعتراض کرده‌اند ، بیشترشان از باز شدن درهای خفقان و برداشته شدن موانع دمکراسی خشنود گردند و اینست به همه‌ی آن سختیهایی که جانشان را به لب آورده باز هم تاب آورند. چنین مردم فداکاری همینکه بدانند شما در راه صواب گام میگزارید باز هم تحمل سختی خواهند کرد. بشرط آنکه از شما دیگر ناراستی نبینند.
امروز روزگار دیکتاتوری بسر رسیده است. امروز روزگار فریب نیز در کار بسر رسیدن است. می‌بینید نامه‌های محرمانه‌ی اداری را مردم همچون نامه‌های عادی اداری و پیامهای دوستانه هر روز در شبکه‌ها میخوانند. دیگر روزگار نهانکاری بسر رسیده. هرچه با مردم یکرنگی کنید بسود همه‌ی ماست.
کسانی از شما که با فاسدان همدست نیستند و از این حال ناخشنودند ، به این پیشنهاد تا دیر نشده بیندیشند. اگر صف خود را از فاسدان جدا نکنید مردم همه‌ی شما را به یک چشم نگریسته روزی خواهد رسید که دیگر دیر است.
ما نیز میخواهیم بی‌آنکه کار به خونریزی و کینه‌جوییها بینجامد این کشور براه درستی بیفتد. راه درست دیکتاتوری نیست. دیکتاتوری شاید فریبنده باشد و گمان رود که کارها سرعت میگیرد ولی یک خردمند نباید فریب آن را بخورد. بسیاری کسان که در پرده یا بیپرده از دیکتاتوری دفاع میکنند ناآگاهی و رشدنیافتگی مردم را عنوان کار خود میگیرند. ولی راه چاره به این ، آگاه گردانیدن و راه رشد سیاسی مردم را هموار نمودن است نه دیکتاتوری.
عیبهای دیکتاتوری اگر یکی و دو تا بود تاکنون دمکراسی اینهمه پیشرفت نمی‌کرد. بچشم خود می‌بینید هرچه از جنبشهای دمکراسی‌خواهانه بیشتر میگذرد دیکتاتورها کمتر میگردند. هر کشوری که دمکراسی راستین در آن پا گرفته می‌بینید رشد چشمگیری کرده است.
واقع بینانه یک فهرست بلند بالایی از ناکامیها ، بدبختیها و درماندگیها پیش چشم آورید ، خود خواهید دانست که دمکراسی به بیشتر آنها چاره و درمان است. پس این فرصت تاریخی را از دست ندهید.
ولی اگر میخواهید خودتان و مردم را فریب دهید میتوانید افسانه‌هایی از دخالت عربستان و اسرائیل و آمریکا پیاپی بسازید و گزارشهایی از سوزانیدن پرچم ایران ، آسیب به «اموال عمومی» ، بسته شدن دکانها در این روزها و زیانی که کسبه می‌بینند تهیه کرده خاک به چشم مردم بپاشید.
همه میدانند که بیگانگان در این هنگامها دست از دخالت بازنمیدارند و هر کدام سود خود را می‌جوید ولی اینکه همه را متهم کنیم و مردم و گرفتاریهاشان را بی‌تأثیر بدانیم ، اگر پا بروی حقیقت گزاردن و خود را فریب دادن نیست پس چیست؟! (درباره‌ی این زمینه و امنیت ملی سخنانی هست که در جای خود خواهیم راند).
حتا گرفتاریهایی که در درخواستهای مردم نیست ولی از جمله بدبختیهای این کشور است ، مانند پانزده میلیون پرونده‌ی دادگستری و یا آمار بالای طلاق و اعتیاد ، آنها هم با دیکتاتوری بی‌ارتباط نیست و گرچه دمکراسی خود نمی‌تواند چنین گرفتاریهایی را از میان بردارد ولی در چاره‌جویی به آنها یاری بسیار میکند (مثلاً از راه سازماندهی به سازمانهای مردم نهاد).
مردم مسئولان را به اعتنا به درخواستهاشان میخوانند و تا نبینند اعتنا می‌شود و در دیگر بر پاشنه‌ی قدیم نمی‌چرخد ، بیگمان آسوده نخواهند نشست.
از آنسو ما همه فرزندان این میهنیم. همه خواهان پیشرفت و بهبود زندگی در ایرانیم. همه از اینکه کشور آبروی رفته‌ی خود را بازآورد احساس غرور خواهیم کرد. همه آماده‌ی کوشش برای چنین آرمانی هستیم.
امروز برخی از دولتیان این نگرانی را از خود آشکار میگردانند که درمیان شورندگان (انقلابیون) همه ایرانخواه و ملاحظه‌کار نیستند و بجای آنکه بگزارند چنین شورشهایی(انقلاب) به راه درست خود بیفتد ، میخواهند آشوب (اغتشاش) برپا کنند. میگویند ما با شورندگانی که از راه درست درخواستهاشان را میگویند کاری نداریم ولی با آشوبگران درخواهیم افتاد.
این سخن بجاییست. مردم هم باید پیشگام شوند و آشوبگران را بخود راه ندهند. زیرا از یکسو چنین کسانی بهانه بدست دسته‌ی خودکامگان ستمگر میدهند و از سوی دیگر شورش از راه خود بیرون می‌رود و کوششها و تلاشها همه تباه می‌شود.
نخست چیز گرانبهایی که از دست خواهد رفت امنیت و یکپارچگی ملی است. پیداست درخواستهای مردم باید از راه درست خود دنبال شود و از راه درست به آنها پاسخ داده شود. در این باره بیشتر سخن خواهیم راند.
چنانکه در گفتار پیش هم گفتیم ، روی سخن ما با کسانی نیست که دستشان به خون و جنایت آلوده است. روی سخن با کسانی داریم که آلوده‌ی جنایات نشده‌اند و ایرانخواهند ولی تردید دارند که این راه احقاق حقوق شهروندی راه درستی باشد.
در دنباله‌ی سخنان دیروز :
ما گمان داریم مردمی که تاکنون با مسالمت اعتراض کرده‌اند ، بیشترشان از باز شدن درهای خفقان و برداشته شدن موانع دمکراسی خشنود گردند و اینست به همه‌ی آن سختیهایی که جانشان را به لب آورده باز هم تاب آورند. چنین مردم فداکاری همینکه بدانند شما در راه صواب گام میگزارید باز هم تحمل سختی خواهند کرد. بشرط آنکه از شما دیگر ناراستی نبینند.
امروز روزگار دیکتاتوری بسر رسیده است. امروز روزگار فریب نیز در کار بسر رسیدن است. می‌بینید نامه‌های محرمانه‌ی اداری را مردم همچون نامه‌های عادی اداری و پیامهای دوستانه هر روز در شبکه‌ها میخوانند. دیگر روزگار نهانکاری بسر رسیده. هرچه با مردم یکرنگی کنید بسود همه‌ی ماست.
کسانی از شما که با فاسدان همدست نیستند و از این حال ناخشنودند ، به این پیشنهاد تا دیر نشده بیندیشند. اگر صف خود را از فاسدان جدا نکنید مردم همه‌ی شما را به یک چشم نگریسته روزی خواهد رسید که دیگر دیر است.
ما نیز میخواهیم بی‌آنکه کار به خونریزی و کینه‌جوییها بینجامد این کشور براه درستی بیفتد. راه درست دیکتاتوری نیست. دیکتاتوری شاید فریبنده باشد و گمان رود که کارها سرعت میگیرد ولی یک خردمند نباید فریب آن را بخورد. بسیاری کسان که در پرده یا بیپرده از دیکتاتوری دفاع میکنند ناآگاهی و رشدنیافتگی مردم را عنوان کار خود میگیرند. ولی راه چاره به این ، آگاه گردانیدن و راه رشد سیاسی مردم را هموار نمودن است نه دیکتاتوری.
عیبهای دیکتاتوری اگر یکی و دو تا بود تاکنون دمکراسی اینهمه پیشرفت نمی‌کرد. بچشم خود می‌بینید هرچه از جنبشهای دمکراسی‌خواهانه بیشتر میگذرد دیکتاتورها کمتر میگردند. هر کشوری که دمکراسی راستین در آن پا گرفته می‌بینید رشد چشمگیری کرده است.
واقع بینانه یک فهرست بلند بالایی از ناکامیها ، بدبختیها و درماندگیها پیش چشم آورید ، خود خواهید دانست که دمکراسی به بیشتر آنها چاره و درمان است. پس این فرصت تاریخی را از دست ندهید.
ولی اگر میخواهید خودتان و مردم را فریب دهید میتوانید افسانه‌هایی از دخالت عربستان و اسرائیل و آمریکا پیاپی بسازید و گزارشهایی از سوزانیدن پرچم ایران ، آسیب به «اموال عمومی» ، بسته شدن دکانها در این روزها و زیانی که کسبه می‌بینند تهیه کرده خاک به چشم مردم بپاشید.
همه میدانند که بیگانگان در این هنگامها دست از دخالت بازنمیدارند و هر کدام سود خود را می‌جوید ولی اینکه همه را متهم کنیم و مردم و گرفتاریهاشان را بی‌تأثیر بدانیم ، اگر پا بروی حقیقت گزاردن و خود را فریب دادن نیست پس چیست؟! (درباره‌ی این زمینه و امنیت ملی سخنانی هست که در جای خود خواهیم راند).
حتا گرفتاریهایی که در درخواستهای مردم نیست ولی از جمله بدبختیهای این کشور است ، مانند پانزده میلیون پرونده‌ی دادگستری و یا آمار بالای طلاق و اعتیاد ، آنها هم با دیکتاتوری بی‌ارتباط نیست و گرچه دمکراسی خود نمی‌تواند چنین گرفتاریهایی را از میان بردارد ولی در چاره‌جویی به آنها یاری بسیار میکند (مثلاً از راه سازماندهی به سازمانهای مردم نهاد).
مردم مسئولان را به اعتنا به درخواستهاشان میخوانند و تا نبینند اعتنا می‌شود و در دیگر بر پاشنه‌ی قدیم نمی‌چرخد ، بیگمان آسوده نخواهند نشست.
از آنسو ما همه فرزندان این میهنیم. همه خواهان پیشرفت و بهبود زندگی در ایرانیم. همه از اینکه کشور آبروی رفته‌ی خود را بازآورد احساس غرور خواهیم کرد. همه آماده‌ی کوشش برای چنین آرمانی هستیم.
امروز برخی از دولتیان این نگرانی را از خود آشکار میگردانند که درمیان شورندگان (انقلابیون) همه ایرانخواه و ملاحظه‌کار نیستند و بجای آنکه بگزارند چنین شورشهایی(انقلاب) به راه درست خود بیفتد ، میخواهند آشوب (اغتشاش) برپا کنند. میگویند ما با شورندگانی که از راه درست درخواستهاشان را میگویند کاری نداریم ولی با آشوبگران درخواهیم افتاد.
این سخن بجاییست. مردم هم باید پیشگام شوند و آشوبگران را بخود راه ندهند. زیرا از یکسو چنین کسانی بهانه بدست دسته‌ی خودکامگان ستمگر میدهند و از سوی دیگر شورش از راه خود بیرون می‌رود و کوششها و تلاشها همه تباه می‌شود.
نخست چیز گرانبهایی که از دست خواهد رفت امنیت و یکپارچگی ملی است. پیداست درخواستهای مردم باید از راه درست خود دنبال شود و از راه درست به آنها پاسخ داده شود. در این باره بیشتر سخن خواهیم راند.
چنانکه در گفتار پیش هم گفتیم ، روی سخن ما با کسانی نیست که دستشان به خون و جنایت آلوده است. روی سخن با کسانی داریم که آلوده‌ی جنایات نشده‌اند و ایرانخواهند ولی تردید دارند که این راه احقاق حقوق شهروندی راه درستی باشد.
به ایشانست که میگوییم شما هم در رسیدن مردم بدرخواستهاشان در نوبت خود بکوشید. شما هم بکوشید این خیزش مردمی به آشوب نکشد. همین که خود را کنار گیرید ، این به جری شدن حکومت کمک میکند و آنها خود با خونریزیها خیزش را به آشوب خواهند کشانید. پس شما نیز در آن خونریزیها سهیم خواهید بود.
آیا شما نمیخواهید حکومت در اختیار مردم باشد ـ مردم خودشان کشور را راه برند؟! دوره‌ی دیکتاتوری بسر رسد؟! فساد اداری و تاراج مردم پایان پذیرد؟! آیا شما نمیخواهید کشور آبرومند باشد؟! آیا شما رضایت میدهید در کشور «جمهوری اسلامی» میلیونها معتاد باشند؟! ، آمار طلاق به این اندازه بالا باشد؟! ، فساد اخلاقی و فحشاء از در و دیوارش ببارد؟! ، آیا خشنودی میدهید دادگستریِ کشور محل رشوه و باندبازی باشد؟! جایی برای ناحق کردن حق باشد؟! ، زندانهای کشور از آزادیخواهان انباشته شده باشد؟! بجای ایشان اوباش و چاقوکشان و مجرمان سابقه‌دار در بیرون آزاد بگردند؟!
(این گفتگو را فردا ادامه میدهیم)
آیا شما نمیخواهید حکومت در اختیار مردم باشد ـ مردم خودشان کشور را راه برند؟! دوره‌ی دیکتاتوری بسر رسد؟! فساد اداری و تاراج مردم پایان پذیرد؟! آیا شما نمیخواهید کشور آبرومند باشد؟! آیا شما رضایت میدهید در کشور «جمهوری اسلامی» میلیونها معتاد باشند؟! ، آمار طلاق به این اندازه بالا باشد؟! ، فساد اخلاقی و فحشاء از در و دیوارش ببارد؟! ، آیا خشنودی میدهید دادگستریِ کشور محل رشوه و باندبازی باشد؟! جایی برای ناحق کردن حق باشد؟! ، زندانهای کشور از آزادیخواهان انباشته شده باشد؟! بجای ایشان اوباش و چاقوکشان و مجرمان سابقه‌دار در بیرون آزاد بگردند؟!
(این گفتگو را فردا ادامه میدهیم)
چون سخنان زیر از کانال «صدای مردم » با آنچه در گفتارهای دنباله دار هفته‌ی گذشته تاکنون نوشته ایم سازگاری دارد در اینجا می‌آوریم.
اردوکشی و قدرت‌نماییِ خیابانی برای یک نظامِ مستقر بد نیست، فاجعه‌بار است (✍️دکتر ناصر همتی- روانپزشک )
💠این تصوّر هم غلط است كه فکر کنیم بسیجِ نیروهای وفادار به حاکمیت و اجازه‌ی قدرت‌نمایی دادن به آنان در امنیّتِ کامل، مخالفان را مرعوب و مساله‌های مردم و دغدغه‌های آنان را برای همیشه جمع میکند ( از شائبه‌های ساندیسی و شواهدِ انکارناپذیرِ مالی و اجبارهای مکتوب می‌گذریم و فرض می‌کنیم همه‌ی کسانی که ۱۳ دی در حمایت از نظام، وسعتِ صدا و قدرتِ حجره‌هاشان را به نمایش گذاشتند، کاملاً خودجوش به خیابان آمده بودند).
💠برای فهمِ درستیِ این نظریه، یادآوریِ ۹ دی ۸۸ کافی است؛ اگر اردوکشی و قدرت‌نماییِ خیابانی موثر بود، که بعد از ۸ سال ناچار به تکرارِ آن نبودید.
💠کسی که اردوکشیِ خیابانی را با تهدید به داغ و درفش، برای منتقدینْ منع میکند اما برای موافقانِ خود نه تنها تایید میکند که موردِ حمایت و تشویق قرار می‌دهد؛ جامعه‌ی ایران را دچار انشقاق کرده است، شکاف و انشقاقی که با تسامح، در سال ۸۸ شروع شده، بسط یافته و در ۱۳۹۶ به بالاترین میزان رسیده‌است.
💠در خوش‌بینانه‌ترین حالت، آتشی را زیر خاکستر بُردید اما چند نکته‌ی حیاتیِ را ندیده گرفتید و شعارهایی را نشنیده:
۱) شعارهای مدنیِ سال ۸۸ را که غالباً بر آراء دزدیده‌شده تمرکز داشت، به سمتِ شعارهایی بردید که از راس هرمِ «مزلو» به قاعده‌ی آن رسیده بود. ”رایِ من کجا است“ به ”نان و مسکن“ کشید. بعید می‌دانم این تحول را درک کنید.
۲) شعارِ ” یا حسین، میرحسین“ به ”رضاشاه روح‌ات“ شاد رسید و ”یا مهدی، شیخ مهدی“ به این جا رسید که فریاد زدند: ”اصلاح‌طلب! اصولگرا! دیگه تمومه ماجرا“.
۳) مراجعِ فکری جوان را از هانا آرنت، ریچارد رورتی و آلن بدیو، به دلقک هایی چون سید محمد حسینی تبدیل کردید.
۴) اگر شروع و پایان اعتراضات ۸۸ در خیابان‌های تهران بود، خیزشِ ۹۶ به دهلران و تویسرکان هم رسید؛ این را هم نمی‌فهمید.
۵) چهل سال است ادعا میکنید قدرت‌تان را از صندوقِ رای می‌گیرید اما هر صدای مخالفی را با نعره‌های خیابانی و گلوله و گاز اشک‌آور جواب میدهید.
💠 تا دیر نشده‌است، به این رویه‌ی مذموم پایان دهید؛ دهان‌های یاوه‌باف را ببندید. دست‌های آلوده را از بیت‌المال دور کنید و نگاه را از رانت‌خوارهای مجیزگو و مدّاحانِ فاسد و لیچارگو، به سمتِ مردم ببرید پیش از آن که دیر شود. رای مردم را به کمک نهادهایی که قدرتِ بی‌مهار و ثروتِ بی‌شمار دارند، بلااثر نکنید. چرخه‌ی تحمیلِ چهره‌های تکراری و بدنام و فسیل های دچارِ زوالِ عقل را بر شئونات ملّت پایان دهید.
(سرچشمه : صدای مردم)
اردوکشی و قدرت‌نماییِ خیابانی برای یک نظامِ مستقر بد نیست، فاجعه‌بار است (✍️دکتر ناصر همتی- روانپزشک )
💠این تصوّر هم غلط است كه فکر کنیم بسیجِ نیروهای وفادار به حاکمیت و اجازه‌ی قدرت‌نمایی دادن به آنان در امنیّتِ کامل، مخالفان را مرعوب و مساله‌های مردم و دغدغه‌های آنان را برای همیشه جمع میکند ( از شائبه‌های ساندیسی و شواهدِ انکارناپذیرِ مالی و اجبارهای مکتوب می‌گذریم و فرض می‌کنیم همه‌ی کسانی که ۱۳ دی در حمایت از نظام، وسعتِ صدا و قدرتِ حجره‌هاشان را به نمایش گذاشتند، کاملاً خودجوش به خیابان آمده بودند).
💠برای فهمِ درستیِ این نظریه، یادآوریِ ۹ دی ۸۸ کافی است؛ اگر اردوکشی و قدرت‌نماییِ خیابانی موثر بود، که بعد از ۸ سال ناچار به تکرارِ آن نبودید.
💠کسی که اردوکشیِ خیابانی را با تهدید به داغ و درفش، برای منتقدینْ منع میکند اما برای موافقانِ خود نه تنها تایید میکند که موردِ حمایت و تشویق قرار می‌دهد؛ جامعه‌ی ایران را دچار انشقاق کرده است، شکاف و انشقاقی که با تسامح، در سال ۸۸ شروع شده، بسط یافته و در ۱۳۹۶ به بالاترین میزان رسیده‌است.
💠در خوش‌بینانه‌ترین حالت، آتشی را زیر خاکستر بُردید اما چند نکته‌ی حیاتیِ را ندیده گرفتید و شعارهایی را نشنیده:
۱) شعارهای مدنیِ سال ۸۸ را که غالباً بر آراء دزدیده‌شده تمرکز داشت، به سمتِ شعارهایی بردید که از راس هرمِ «مزلو» به قاعده‌ی آن رسیده بود. ”رایِ من کجا است“ به ”نان و مسکن“ کشید. بعید می‌دانم این تحول را درک کنید.
۲) شعارِ ” یا حسین، میرحسین“ به ”رضاشاه روح‌ات“ شاد رسید و ”یا مهدی، شیخ مهدی“ به این جا رسید که فریاد زدند: ”اصلاح‌طلب! اصولگرا! دیگه تمومه ماجرا“.
۳) مراجعِ فکری جوان را از هانا آرنت، ریچارد رورتی و آلن بدیو، به دلقک هایی چون سید محمد حسینی تبدیل کردید.
۴) اگر شروع و پایان اعتراضات ۸۸ در خیابان‌های تهران بود، خیزشِ ۹۶ به دهلران و تویسرکان هم رسید؛ این را هم نمی‌فهمید.
۵) چهل سال است ادعا میکنید قدرت‌تان را از صندوقِ رای می‌گیرید اما هر صدای مخالفی را با نعره‌های خیابانی و گلوله و گاز اشک‌آور جواب میدهید.
💠 تا دیر نشده‌است، به این رویه‌ی مذموم پایان دهید؛ دهان‌های یاوه‌باف را ببندید. دست‌های آلوده را از بیت‌المال دور کنید و نگاه را از رانت‌خوارهای مجیزگو و مدّاحانِ فاسد و لیچارگو، به سمتِ مردم ببرید پیش از آن که دیر شود. رای مردم را به کمک نهادهایی که قدرتِ بی‌مهار و ثروتِ بی‌شمار دارند، بلااثر نکنید. چرخه‌ی تحمیلِ چهره‌های تکراری و بدنام و فسیل های دچارِ زوالِ عقل را بر شئونات ملّت پایان دهید.
(سرچشمه : صدای مردم)
Forwarded from «صدای مردم» (آمدنیوز)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴کمپین سوزاندن کارت‌ها و تقدیرنامه‌های بسیج و سپاه : «بسیجی نشدیم که مردم خود را بکشیم.» #من_با_مردم_هستم
@sedaiemardom
@sedaiemardom
24 ferestãdane Ilciyãne ….pdf
99 KB
فرستادن ايلچيان متعاقب به هندوستان
#کانال_احمد_کسروی
#نادرشاه
#حزین
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#نادرشاه
#حزین
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
Emruz ce b^yad kard 1.pdf
130.8 KB
امروز چه باید کرد؟
بخش یکم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش یکم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
شورش مردم در دیماه 96 ـ 7
در دنباله‌ی سخنان دیروز :
آیا خشنودی میدهید اقتصاد کشور در دست قاچاقچیان باشد؟! ، برای خود اسکله‌های غیرقانونی داشته باشند و آزادانه هر کاری دلشان خواست بکنند؟! ، دزدان «بیت المال» هر جا که فرصت یافتند دزدیهای هزار میلیارد تومانی کنند؟! خبر این اختلاس بیات نشده ، خبر دزدی دیگری به رسانه‌ها راه یابد؟!
اینکه چهل سال نفت و گاز و کانیها را فروخته با پولش کشور را راه برده‌ایم ، و هنوز اندر خم یک کوچه‌ایم ، در خود احساس غرور میکنید؟! ، آیا از اینکه تهران و شهرهای بزرگ گرفتار آلودگی هوای کشنده شده خشنودید؟! از دیدن ریزگردها که مردمان را یکایک به کام مرگ میکشاند هیچ اندوهی به دل راه نمی‌دهید؟!
آیا از آزاد گردیدن سعید طوسیها و سعید مرتضویها وجدانهاتان آسوده است؟! ، آیا از اینکه سعیدی سیرجانیها ، زهرا کاظمیها ، ستار بهشتیها در زندانهامان کشته شده‌اند احساس سربلندی میکنید؟! از اینکه ایرانیان را در جهان با چشم تروریست می‌نگرند شما ناخشنود نیستید؟!. اینکه به هر کشوری بخواهید سفر کنید باید در سفارتخانه‌های آن کشورها خواری بکشید تا ویزایی به شما بدهند احساس سرافکندگی نمی‌کنید؟!
اگر اینها دلتان را بدرد می‌آورد شما همانید که روی سخن ما با آنهاست. ما میگوییم : این نشان زنده بودن نیست که شما اینها و صد مانند اینها را بدانید و خاموشی گزیده فریاد برنیاورید. این شرط غیرت و زنده بودن نیست. این نشان مردگیست. آیا نمیخواهید بازمانده‌ی عمرتان را «زندگی» کنید؟! سرفراز و آزاده باشید؟! آخر هرچه جز این کنید ، آیا جز اینست که سرافکندگی و خواریست!.
ما کوششمان بر اینست که از هر گونه خونریزی جلو گرفته شود. تا توانیم کاری کنیم که با کمترین آسیبهایی این شکاف هنگفت میان مردم و حکومت بسته شود. آری ، به آن میکوشیم که میان آن بخش از حکومت که هنوز میتواند با تغییر رفتار ، آزادگی و گردنفرازی پیش گیرد و مردم دردمند و ستمکشیده ، یک یگانگی پدید آید و دشواریهای حکومت ـ دیکتاتوری‌ای که با زور و نیرنگ بدست آمده ـ از میان برخیزد. میان مردم دو دستگی و شکاف نیفتد. برای همینست که از شما میخواهیم مردم و خواستهاشان را دریابید.
اینکه میگویند : «به آنها اعتنا خواهیم کرد» ، این بس نیست. مردم در این چهل سال از اینگونه سخنان کم نشنیده‌اند. یک کلمه : مردم اعتمادشان را به حکومت از دست داده‌اند.
حکومت در این چهار دهه هیچ ارزشی برای اعتماد مردم قائل نبود. تو گویی یک کالایی است که هرگاه خواستند می‌توانند پول دهند و بخرند. نافهمان هیچ نمی‌فهمیدند که با هر دروغی یک بخش از اعتماد مردم ـ این «سرمایه‌ی بیهمتا» ـ را از دست داده و میدهند.
گمان داشتند نیروی حکومتی یک نیروی جاویدان است. اینبود هر جا تا توانستند از زور و فشار استفاده کردند. هیچ این روزها را پیش‌بینی نکرده بودند. نمی‌دانستند که مردمی بودن و با مردم بودن ، منطق بکار بردن و صلاح کشور را همواره در نظر داشتند ، در دل مردم جا داشتن است و این آن چیزیست که جاویدان است. نه زوری که به یک خیزش مردمی و نافرمانی مدنی فروریزد.
مردم باید در عمل تفاوت را ببینند تا دست از ناآرامی بردارند.
میگویند : مردم خواستهای اقتصادی دارند که یک شبه برآورده نمی‌شود ، زمان می‌برد. میگوییم : آن بهبود اوضاع اقتصادی است که زمان می‌برد و نیز میدانیم که دولت همه چیز را در دست ندارد.
ما این را می‌فهمیم. ولی نخست آنکه در این کشور دهها ردیف بودجه‌ای تعریف شده که هیچ اثری روی بهبود وضع کشور ندارد جز آنکه شکم یک دسته مفتخور را پر میکند و راهیست برای پول اندوزی آزمندان و خوشگذرانیهای انگلهای جامعه. اگر میتوانید ، آنها را برای هزینه در راه پیشرفت مردم برگردانید. و اگر نمی‌توانید دست از همدستی با کسانی که بر گرده‌ی شما و مردم سوارند بکشید.
میگوییم کاری کنید که اختیار در دست دولتی باشد که نماینده‌ی مردم است. هیچ علتی ندارد اختیارداران کشور کسانی باشند که نماینده‌ی مردم نیستند.
اینها باید از راهی که آمدند و بر مردم چیره گردیدند از همان راه بازگردند.
برای مثال با قانونی کردن «شورای نگهبان» شاه‌ستون دمکراسی را از جا کندند. فرآیند انتخاب نماینده (وکیل) مردم ، گرد آمدنشان در مجلس و قانونگزاریهای ایشان و وظیفه‌ی نظارتی بر اجرای درست قانونها که شاه‌ستون دمکراسیست ، با این شورا ویران گردیده.
این شورا نه میگزارد نمایندگان راستین مردم به مجلس درآیند و نه میگزارد قانونهایی که بجا میدانند تصویب گردد. همیشه کارشکنی کرده و میکند. اکنون باید این شورا بیکبار برچیده شود تا راه برای دمکراسی هموار گردد. این که دیگر مانند براه افتادن اقتصاد نیست. کار زمانبری نیست.
اگر حکومت دلش با مردم یکی باشد این به آسانی و زودی به نتیجه خواهد رسید.
در دنباله‌ی سخنان دیروز :
آیا خشنودی میدهید اقتصاد کشور در دست قاچاقچیان باشد؟! ، برای خود اسکله‌های غیرقانونی داشته باشند و آزادانه هر کاری دلشان خواست بکنند؟! ، دزدان «بیت المال» هر جا که فرصت یافتند دزدیهای هزار میلیارد تومانی کنند؟! خبر این اختلاس بیات نشده ، خبر دزدی دیگری به رسانه‌ها راه یابد؟!
اینکه چهل سال نفت و گاز و کانیها را فروخته با پولش کشور را راه برده‌ایم ، و هنوز اندر خم یک کوچه‌ایم ، در خود احساس غرور میکنید؟! ، آیا از اینکه تهران و شهرهای بزرگ گرفتار آلودگی هوای کشنده شده خشنودید؟! از دیدن ریزگردها که مردمان را یکایک به کام مرگ میکشاند هیچ اندوهی به دل راه نمی‌دهید؟!
آیا از آزاد گردیدن سعید طوسیها و سعید مرتضویها وجدانهاتان آسوده است؟! ، آیا از اینکه سعیدی سیرجانیها ، زهرا کاظمیها ، ستار بهشتیها در زندانهامان کشته شده‌اند احساس سربلندی میکنید؟! از اینکه ایرانیان را در جهان با چشم تروریست می‌نگرند شما ناخشنود نیستید؟!. اینکه به هر کشوری بخواهید سفر کنید باید در سفارتخانه‌های آن کشورها خواری بکشید تا ویزایی به شما بدهند احساس سرافکندگی نمی‌کنید؟!
اگر اینها دلتان را بدرد می‌آورد شما همانید که روی سخن ما با آنهاست. ما میگوییم : این نشان زنده بودن نیست که شما اینها و صد مانند اینها را بدانید و خاموشی گزیده فریاد برنیاورید. این شرط غیرت و زنده بودن نیست. این نشان مردگیست. آیا نمیخواهید بازمانده‌ی عمرتان را «زندگی» کنید؟! سرفراز و آزاده باشید؟! آخر هرچه جز این کنید ، آیا جز اینست که سرافکندگی و خواریست!.
ما کوششمان بر اینست که از هر گونه خونریزی جلو گرفته شود. تا توانیم کاری کنیم که با کمترین آسیبهایی این شکاف هنگفت میان مردم و حکومت بسته شود. آری ، به آن میکوشیم که میان آن بخش از حکومت که هنوز میتواند با تغییر رفتار ، آزادگی و گردنفرازی پیش گیرد و مردم دردمند و ستمکشیده ، یک یگانگی پدید آید و دشواریهای حکومت ـ دیکتاتوری‌ای که با زور و نیرنگ بدست آمده ـ از میان برخیزد. میان مردم دو دستگی و شکاف نیفتد. برای همینست که از شما میخواهیم مردم و خواستهاشان را دریابید.
اینکه میگویند : «به آنها اعتنا خواهیم کرد» ، این بس نیست. مردم در این چهل سال از اینگونه سخنان کم نشنیده‌اند. یک کلمه : مردم اعتمادشان را به حکومت از دست داده‌اند.
حکومت در این چهار دهه هیچ ارزشی برای اعتماد مردم قائل نبود. تو گویی یک کالایی است که هرگاه خواستند می‌توانند پول دهند و بخرند. نافهمان هیچ نمی‌فهمیدند که با هر دروغی یک بخش از اعتماد مردم ـ این «سرمایه‌ی بیهمتا» ـ را از دست داده و میدهند.
گمان داشتند نیروی حکومتی یک نیروی جاویدان است. اینبود هر جا تا توانستند از زور و فشار استفاده کردند. هیچ این روزها را پیش‌بینی نکرده بودند. نمی‌دانستند که مردمی بودن و با مردم بودن ، منطق بکار بردن و صلاح کشور را همواره در نظر داشتند ، در دل مردم جا داشتن است و این آن چیزیست که جاویدان است. نه زوری که به یک خیزش مردمی و نافرمانی مدنی فروریزد.
مردم باید در عمل تفاوت را ببینند تا دست از ناآرامی بردارند.
میگویند : مردم خواستهای اقتصادی دارند که یک شبه برآورده نمی‌شود ، زمان می‌برد. میگوییم : آن بهبود اوضاع اقتصادی است که زمان می‌برد و نیز میدانیم که دولت همه چیز را در دست ندارد.
ما این را می‌فهمیم. ولی نخست آنکه در این کشور دهها ردیف بودجه‌ای تعریف شده که هیچ اثری روی بهبود وضع کشور ندارد جز آنکه شکم یک دسته مفتخور را پر میکند و راهیست برای پول اندوزی آزمندان و خوشگذرانیهای انگلهای جامعه. اگر میتوانید ، آنها را برای هزینه در راه پیشرفت مردم برگردانید. و اگر نمی‌توانید دست از همدستی با کسانی که بر گرده‌ی شما و مردم سوارند بکشید.
میگوییم کاری کنید که اختیار در دست دولتی باشد که نماینده‌ی مردم است. هیچ علتی ندارد اختیارداران کشور کسانی باشند که نماینده‌ی مردم نیستند.
اینها باید از راهی که آمدند و بر مردم چیره گردیدند از همان راه بازگردند.
برای مثال با قانونی کردن «شورای نگهبان» شاه‌ستون دمکراسی را از جا کندند. فرآیند انتخاب نماینده (وکیل) مردم ، گرد آمدنشان در مجلس و قانونگزاریهای ایشان و وظیفه‌ی نظارتی بر اجرای درست قانونها که شاه‌ستون دمکراسیست ، با این شورا ویران گردیده.
این شورا نه میگزارد نمایندگان راستین مردم به مجلس درآیند و نه میگزارد قانونهایی که بجا میدانند تصویب گردد. همیشه کارشکنی کرده و میکند. اکنون باید این شورا بیکبار برچیده شود تا راه برای دمکراسی هموار گردد. این که دیگر مانند براه افتادن اقتصاد نیست. کار زمانبری نیست.
اگر حکومت دلش با مردم یکی باشد این به آسانی و زودی به نتیجه خواهد رسید.
ما خواهان این گونه کارهاییم. چنانکه گفتیم از همان راه که دیکتاتوری رفته‌رفته بر مردم چیره گردید ، از همان راه آن را بازگردانیم. آیا اینهاست که شما را به بیم انداخته به سنگر ستمگران و جانیان پناه برده‌اید؟!.
سخن ما ساده است : حکومت با شورشهای سال 57 می‌بایست بدست مردم می‌افتاد. یک دسته از غفلت مردم سود جسته آن را از دست ایشان بیرون آوردند. اکنون مردم هیچ کاره‌اند. در اداره‌ی خود نقشی ندارند. به این میگویند دیکتاتوری.
مردم میگویند دیکتاتوری نمی‌خواهیم. آیا شما به این چه میگویید؟! اگر پاسخ درست و روشنی ندهید ، مردم حق دارند شما را از صف دیکتاتورها بشمار آورند.
ما بیگمانیم یک انبوهی از ایرانیان که هنوز به صفهای مردمِ برخاسته و شوریده نپیوسته‌اند ، ایشان نیز خواهان بهبود این اوضاعند. نهایت بیم از آشفتگی کشور دارند. ما نیز بیمناک آن حالیم و چنانکه گفتیم در آن باره سخنانی داریم که خواهیم راند.
(این گفتگو را فردا ادامه میدهیم)
سخن ما ساده است : حکومت با شورشهای سال 57 می‌بایست بدست مردم می‌افتاد. یک دسته از غفلت مردم سود جسته آن را از دست ایشان بیرون آوردند. اکنون مردم هیچ کاره‌اند. در اداره‌ی خود نقشی ندارند. به این میگویند دیکتاتوری.
مردم میگویند دیکتاتوری نمی‌خواهیم. آیا شما به این چه میگویید؟! اگر پاسخ درست و روشنی ندهید ، مردم حق دارند شما را از صف دیکتاتورها بشمار آورند.
ما بیگمانیم یک انبوهی از ایرانیان که هنوز به صفهای مردمِ برخاسته و شوریده نپیوسته‌اند ، ایشان نیز خواهان بهبود این اوضاعند. نهایت بیم از آشفتگی کشور دارند. ما نیز بیمناک آن حالیم و چنانکه گفتیم در آن باره سخنانی داریم که خواهیم راند.
(این گفتگو را فردا ادامه میدهیم)
روزی ملایی با من میگفت : «پیش از این مردم ایمان داشتند و كارها رو براه می‌شد و حالا كه ندارند كارها نیز مختل است».
گفتم : ایمان چیست؟!.. تو ایمان چه چیز را میگویی؟! درماند و خاموش ایستاد.
گفتم : مردم كه ایمان داشتند چه شد كه ایمانشان را از دست دادند؟!.. پاسخی نتوانست.
گفتم : «ایمان كلمه‌ایست عربی ، بمعنی باور داشتن بیك چیزی و گرویدن بآنست ، و این باور داشتن و گرویدن هنگامی سودمند است كه كسانی براستیها گروند ، وگرنه همان ایمان مایه‌ی صد بدی تواند بود. چنانكه همان مردمی كه شما از آنان گله‌مندید ایمان دارند و این بدیها نتیجه‌ی ایمان آنهاست».
(پرچم روزانه شماره‌ی 248)
گفتم : ایمان چیست؟!.. تو ایمان چه چیز را میگویی؟! درماند و خاموش ایستاد.
گفتم : مردم كه ایمان داشتند چه شد كه ایمانشان را از دست دادند؟!.. پاسخی نتوانست.
گفتم : «ایمان كلمه‌ایست عربی ، بمعنی باور داشتن بیك چیزی و گرویدن بآنست ، و این باور داشتن و گرویدن هنگامی سودمند است كه كسانی براستیها گروند ، وگرنه همان ایمان مایه‌ی صد بدی تواند بود. چنانكه همان مردمی كه شما از آنان گله‌مندید ایمان دارند و این بدیها نتیجه‌ی ایمان آنهاست».
(پرچم روزانه شماره‌ی 248)
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
تاریخ و پندهایش
خرد ، دین ، سرفرازی
13ـ3) اسلام و ایران
پدران ما تا اسلام را نمی‌شناختند در برابر آن جنگیدند و چون شناختند در راه آن جنگیدند.
... سیزده قرن تاریخ ایران جز تاریخ اسلام نیست و هزارها بلكه ملیونها ایرانیان خون خود را در راه رونق اسلام ریخته و بلندی نام اسلام را خونبهای خود دانسته و در دقیقه‌های واپسین عمر خود بدین خونبها خرسندی داده و با دل شادمان و آرام جان سپارده است.
آن زمانی كه دولت نیرومند بوزانت (روم شرقی) به پشتیبانی دین مسیح ، دینی كه زمان آن سپری شده بود برخاسته با اسلام سخت دشمنی مینمود و هر سال در تابستان در سرحد روم بازار كارزار و ستیز گرم می‌شد سالانه هزاران و ده هزاران ایرانی از اینسو [و] آنسو دسته بسته و بر گرد درفش اسلام گرد آمده كالای پربهای جان بكف بدان بازار جانبازی می‌شتافتند و كشتن و كشته شدن دریغ نمیداشتند. ...
👇👇
خرد ، دین ، سرفرازی
13ـ3) اسلام و ایران
پدران ما تا اسلام را نمی‌شناختند در برابر آن جنگیدند و چون شناختند در راه آن جنگیدند.
... سیزده قرن تاریخ ایران جز تاریخ اسلام نیست و هزارها بلكه ملیونها ایرانیان خون خود را در راه رونق اسلام ریخته و بلندی نام اسلام را خونبهای خود دانسته و در دقیقه‌های واپسین عمر خود بدین خونبها خرسندی داده و با دل شادمان و آرام جان سپارده است.
آن زمانی كه دولت نیرومند بوزانت (روم شرقی) به پشتیبانی دین مسیح ، دینی كه زمان آن سپری شده بود برخاسته با اسلام سخت دشمنی مینمود و هر سال در تابستان در سرحد روم بازار كارزار و ستیز گرم می‌شد سالانه هزاران و ده هزاران ایرانی از اینسو [و] آنسو دسته بسته و بر گرد درفش اسلام گرد آمده كالای پربهای جان بكف بدان بازار جانبازی می‌شتافتند و كشتن و كشته شدن دریغ نمیداشتند. ...
👇👇
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
t^rixo pandh^yaw -3-13.pdf
187.1 KB
تاریخ و پندهایش
13ـ3) اسلام و ایران
#کانال_احمد_کسروی
#پیمان
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
13ـ3) اسلام و ایران
#کانال_احمد_کسروی
#پیمان
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi