26 residane Nãder ….pdf
87.7 KB
رسيدن نادرشاه در موضع كرنال
#کانال_احمد_کسروی
#نادرشاه
#حزین
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#نادرشاه
#حزین
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
Emruz ce b^yad kard 3.pdf
133.9 KB
امروز چه باید کرد؟
بخش سوم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش سوم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
روی سخنم بجوانان آذربایجان است :
بدانید ای جوانان : همچشمی و كینهتوزی یكی از خویهای طبیعی آدمیست. هر كسی از همچشمی با یك كس دیگری و از بدگویی باو و از برتریفروشی لذت میبرد.
به هر آذربایجانی كه بگویند : «این تهرانیها چه میگویند؟! چرا بآذربایجان آمده بما ریاست میكنند؟!. مگر ما از آنها كمتریم؟!.» یا بگویند : «ما زبانمان جداست ، چرا با آنها یكی بشویم؟!. چرا آنها را راه دهیم؟!. چرا در دبستانها با زبان مادرزادی خودمان درس نخوانیم؟!.» اینها را كه بگویند خوشش میآید ، و از اینكه در اینجا و آنجا بنشیند و از تهرانیها بد گوید و گناه پس ماندن كشور را بگردن آنها بیندازد لذت میبرد.
بویژه اگر نامش را «نهضت جدید آذربایجان» بگزارند ، بویژه اگر برخی نافهمانی از تهرانیان ... بآذربایجان رفته و بمردم آنجا بنام تركزبانی توهینها كرده زخمهای زبانی زده باشند ، كه اینها محرك دیگری شده هر جوان آذربایجانی را وامیدارد كه بگفتهی آن هوسمندان و فریبندگان بگروند و با تهرانیان بكینهتوزی پردازند ، و این را یك كاری برای خود شمارند.
دوباره میگویم : این خوشایند است و لذت دارد.
ولی خدا به هر كس یك خردی نیز داده كه باید در هر كاری آن را داور گردانند و سود و زیان و نیك و بد را بشناسند.
هوس و كینهتوزی كورند و راه بجایی نتوانند برد و این خرد است كه بیناست و آدمی را بجایی تواند رسانید.
اینست كه در آن استان نیز باید خرد را بكار برد و این بسنجید كه آیا بسود آذربایجانیانست كه با تهرانیان بچنان كینهتوزی پردازند؟!..
آیا بسود ایشانست كه بدستاویز زبان دوتیرگی بمیان آورند؟!... این را باید نیك اندیشید.
باید دید آذربایجانیان میخواهند با ایران باشند یا نه؟.. اگر میخواهند پس بهر چه بكینهتوزی و دو تیرگی میگرایند؟!..
بهر چه نمیخواهند این دو زبانی از میان برداشته شود؟!.. مگر نمیبینند كه در نتیجهی همان دو زبانی چه رمیدگیها در میانست؟!..
(پرچم روزانه شمارهی 251)
بدانید ای جوانان : همچشمی و كینهتوزی یكی از خویهای طبیعی آدمیست. هر كسی از همچشمی با یك كس دیگری و از بدگویی باو و از برتریفروشی لذت میبرد.
به هر آذربایجانی كه بگویند : «این تهرانیها چه میگویند؟! چرا بآذربایجان آمده بما ریاست میكنند؟!. مگر ما از آنها كمتریم؟!.» یا بگویند : «ما زبانمان جداست ، چرا با آنها یكی بشویم؟!. چرا آنها را راه دهیم؟!. چرا در دبستانها با زبان مادرزادی خودمان درس نخوانیم؟!.» اینها را كه بگویند خوشش میآید ، و از اینكه در اینجا و آنجا بنشیند و از تهرانیها بد گوید و گناه پس ماندن كشور را بگردن آنها بیندازد لذت میبرد.
بویژه اگر نامش را «نهضت جدید آذربایجان» بگزارند ، بویژه اگر برخی نافهمانی از تهرانیان ... بآذربایجان رفته و بمردم آنجا بنام تركزبانی توهینها كرده زخمهای زبانی زده باشند ، كه اینها محرك دیگری شده هر جوان آذربایجانی را وامیدارد كه بگفتهی آن هوسمندان و فریبندگان بگروند و با تهرانیان بكینهتوزی پردازند ، و این را یك كاری برای خود شمارند.
دوباره میگویم : این خوشایند است و لذت دارد.
ولی خدا به هر كس یك خردی نیز داده كه باید در هر كاری آن را داور گردانند و سود و زیان و نیك و بد را بشناسند.
هوس و كینهتوزی كورند و راه بجایی نتوانند برد و این خرد است كه بیناست و آدمی را بجایی تواند رسانید.
اینست كه در آن استان نیز باید خرد را بكار برد و این بسنجید كه آیا بسود آذربایجانیانست كه با تهرانیان بچنان كینهتوزی پردازند؟!..
آیا بسود ایشانست كه بدستاویز زبان دوتیرگی بمیان آورند؟!... این را باید نیك اندیشید.
باید دید آذربایجانیان میخواهند با ایران باشند یا نه؟.. اگر میخواهند پس بهر چه بكینهتوزی و دو تیرگی میگرایند؟!..
بهر چه نمیخواهند این دو زبانی از میان برداشته شود؟!.. مگر نمیبینند كه در نتیجهی همان دو زبانی چه رمیدگیها در میانست؟!..
(پرچم روزانه شمارهی 251)
تاریخ و پندهایش
تاریخچهی گرفتاریهای ایران
2ـ4) کشاکش بر سر خلافت
نخستین گرفتاری در اسلام از كشاكش دربارهی خلافت برخاست. چهار خلیفه پی هم آمدند و رفتند و كشاكش در میانه نبود و هرچه در این باره در كتابها نوشتهاند بیهوده است. نخستین كشاكش از زمان معاویه و جانشینان او برخاست. معاویه چون خلافت را با نیرنگ به دست آورد و آن را برویهی پادشاهی انداخت از این رفتار او بسیاری رنجیدند و دستههایی بطلبیدن خلافت برخاستند كه یكی از آنها دستهی علویان و دیگری دستهی بنیعباس بودند. بدینسان سه گروه بر سر خلافت میكوشیدند و سخن ما در اینجا از علویان و هواداران ایشان است كه شیعه خوانده شدند. شیعیگری نخست یك جنبش سیاسی بود و اگر پیش رفتی نتیجهاش این شدی كه خلافت بعلویان برسد و اینان بیگمان بهتر از امویان و عباسیان میبودند و بخلافت شایستگی بیشتر داشتند. اینست شیعیگری در آغاز خود یك جنبش غیرتمندانهی بسیار بجایی بوده و ما چون در تاریخ میخوانیم كه ایرانیان نیز هواداری از ایشان مینمودند باید این را از سرفرازیهای تاریخ ایران شماریم. ...
👇👇
تاریخچهی گرفتاریهای ایران
2ـ4) کشاکش بر سر خلافت
نخستین گرفتاری در اسلام از كشاكش دربارهی خلافت برخاست. چهار خلیفه پی هم آمدند و رفتند و كشاكش در میانه نبود و هرچه در این باره در كتابها نوشتهاند بیهوده است. نخستین كشاكش از زمان معاویه و جانشینان او برخاست. معاویه چون خلافت را با نیرنگ به دست آورد و آن را برویهی پادشاهی انداخت از این رفتار او بسیاری رنجیدند و دستههایی بطلبیدن خلافت برخاستند كه یكی از آنها دستهی علویان و دیگری دستهی بنیعباس بودند. بدینسان سه گروه بر سر خلافت میكوشیدند و سخن ما در اینجا از علویان و هواداران ایشان است كه شیعه خوانده شدند. شیعیگری نخست یك جنبش سیاسی بود و اگر پیش رفتی نتیجهاش این شدی كه خلافت بعلویان برسد و اینان بیگمان بهتر از امویان و عباسیان میبودند و بخلافت شایستگی بیشتر داشتند. اینست شیعیگری در آغاز خود یك جنبش غیرتمندانهی بسیار بجایی بوده و ما چون در تاریخ میخوانیم كه ایرانیان نیز هواداری از ایشان مینمودند باید این را از سرفرازیهای تاریخ ایران شماریم. ...
👇👇
t^rixo pandh^yaw -4-2-3-4.pdf
157.2 KB
تاریخ و پندهایش ـ تاریخچهی گرفتاریهای ایران
4ـ3ـ2ـ4) کشاکش بر سر خلافت..
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
4ـ3ـ2ـ4) کشاکش بر سر خلافت..
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
شورش مردم در دیماه 96 ـ 9
آنگاه که هنگام «چه را نمیخواهیم» گفتن رسد
تا اینجا آنچه گفتیم «لا اله» بود. ولی این گفتگو «الا الله» هم دارد. تا اینجا سخن از کسانی بود که در حکومت جایگاه یا نفوذی دارند و اینکه چه باید کنند. اما ما مردم نیز از سوی دیگر وظایفی خطیر به گردن داریم که نباید آنها را شوخی پنداریم و آن امنیت و یکپارچگی توده و کشور است. اینها چیزهایی است که اگر غفلت شود دودش به چشم همهی مردم خواهد رفت.
گفتگوی ما در این زمینه مانند گفتگو از شرط طلاق بهنگام خواستگاری است. بهنگام خواستگاری کسی دوست ندارد سخن از تلخیها بشنود. ولی دوراندیشان اسیر احساسات نشده به چنان روزی نیز میاندیشند.
درمیان یک توده ، چنانکه سرمایهی انسانی ، طبیعی و فیزیکی از شاخصهایی است که نیرومندی یا ناتوانی یک توده با آن سنجیده میشود ، سرمایهی اجتماعی نیز یک شاخص برجستهای میباشد. سرمایهی انسانی شامل چیزهایی است از جمله نیروهای بدنی و مغزی همچون دانش ، تخصص ... ، سرمایهی طبیعی از جمله زمین ، رود ، نفت ، گاز ، معدن ... و سرمایهی فیزیکی از جمله پول ، راه ، سد ، فرودگاه ، ماشین ، کارخانه ...
سرمایهی اجتماعی را همبستگی (ارتباطات) و اعتماد افراد به یکدیگر تشکیل میدهد. هرچه در یک مردمی ارتباطات اجتماعی قویتر و اعتمادشان به یکدیگر بیشتر باشد آن مردم سرمایهی اجتماعی نیرومندتری خواهند داشت. اغلب اعتماد و همبستگی ، هر دو ، درمیان یک ایل ، یک تیره ، گروهی همکیش ، همزبان یا همدرد به اندازهی کافی هست.
برای مثال میان افراد یک ایل بویژه که کوچک باشد همبستگی و اعتمادی بسیار هست. کمتر پیش میآید به هم خیانت کنند. به آسانی با یکدیگر شریک کاری میشوند. دوستیها بوجود میآورند ، دختر داده دختر میگیرند و خویشاوند همدیگر میگردند. اینها میان خودشان ارزشمند است.
ولی از آنسو چون این تنها میان خودشان است ، برای یک کشور سودمند نیست بلکه زیانمند است. زیرا با دیگران نمیجوشند ، همبستگی ندارند. در نتیجه اعتماد هم ندارند.
اینکه گفته میشود : ما همه یکی هستیم ، ایرانی و یک جبهه و همدرد و دارای یک هدف هستیم ، اینها نه در سخن بلکه باید به عمل هم درآید.
اگر فلان ایل و تیره همهی همبستگیها و اعتماد داشتن و دوستی و خویشاوندی پدید آوردنشان ، همچون جزیرهای درمیان دریا ، تنها درمیان خودشانست ، دیگر سخن از ایرانی و یکی بودن چیست؟
از ایشان میتوان پرسید : شما چه ارتباط یا همبستگی با دیگر ایرانیان دارید؟ جز آنکه اگر در داد و ستد با جز خودتان یا در ادارهای که کارتان به آنجا افتاده نیازمند شوید با آنها گفتگویی میکنید و اندک همبستگی خواهید داشت؟!. این اندازه ارتباط کمتر ازآنِ یک بازرگان خارجی که با ایرانیان داد و ستد دارد نباشد بیشتر نیست.
این اندازه همبستگی به منزلهی سرمایهی اجتماعی ناچیزی است. یک مردم و کشوری هرچه سرمایهی طبیعی و انسانی و فیزیکی داشته باشند باز هم اگر سرمایهی اجتماعیشان ناچیز باشد نیرومند نخواهند بود. اگر از نزدیک به حال مردم کشورهای پیشرفتهی جهان نگاه کنید میبینید این سرمایه در آنها قوی است. سرمایهی اجتماعی عامل اتحاد است و تنها اتحاد (پراکنده نبودن) است که مردم را به انجام کارهای بزرگ توانا میگرداند.
یک بار در همین کانال سخنان قابل تأمل داگلاس نورث برندهی جایزهی نوبل اقتصاد را آوردیم که میگوید : «اگر میخواهید بدانید کشوری توسعه مییابد یا نه ، اصلاً سراغ فناوری ، کارخانه و ابزاری که استفاده میکند (سرمایهی فیزیکی) نروید! اینها را به راحتی میتوان خرید ، دزدید یا کپی کرد! برای دیدن توسعه بروید دبستانها و پیشدبستانها را ببینید که در آنجا چگونه بچهها را آموزش میدهند!. اگر کودکان شما را پرسشگر ، خلاق ، صبور ، نظمپذیر ، اخلاقگرا (سرمایهی انسانی) ، خطرپذیر ، دارای روحیهی گفتگو و تعامل و مشارکت جمعی و همکاری (سرمایهی اجتماعی) بار میآورند ، بدانید که اینها در آینده انسانها و شخصیتهایی خواهند شد که میتوانند جامعه را پیشرفت دهند».
در این گفتهی او ما نظمپذیری و اخلاقگرایی (داشتن خویهای ستودهی انسانی) را جزو سرمایهی انسانی آوردیم ولی اینها در سرمایهی اجتماعی نیز مؤثر میباشد.
اگر شما به همبستگی درونی مردمانی که بکشوری دیگر مهاجرت کرده و در آنجا زندگی میکنند دقیق شوید میبینید آنهایی که درمیان خود اتحاد بیشتری دارند اغلب آنهاییاند که در کشور خودشان تفرقه کمتر است.
متأسفانه این اتحاد درمیان ایرانیانی که در خارج زندگی میکنند قوی نیست. علتش را ما چند تیرگی ، چند زبانی ، پراکندهکیشی و پراکندهاندیشیای میدانیم که در خود ایران هست.
بباور ما هر مردمی در غربت همان گونه زندگی میکنند که در کشور خودشان. اگر فلان مردم در کشور خود سرمایهی اجتماعی نسبتاً خوبی دارند ، مهاجرانشان نیز همبستگی و اعتمادشان به یکدیگر خوب است.
آنگاه که هنگام «چه را نمیخواهیم» گفتن رسد
تا اینجا آنچه گفتیم «لا اله» بود. ولی این گفتگو «الا الله» هم دارد. تا اینجا سخن از کسانی بود که در حکومت جایگاه یا نفوذی دارند و اینکه چه باید کنند. اما ما مردم نیز از سوی دیگر وظایفی خطیر به گردن داریم که نباید آنها را شوخی پنداریم و آن امنیت و یکپارچگی توده و کشور است. اینها چیزهایی است که اگر غفلت شود دودش به چشم همهی مردم خواهد رفت.
گفتگوی ما در این زمینه مانند گفتگو از شرط طلاق بهنگام خواستگاری است. بهنگام خواستگاری کسی دوست ندارد سخن از تلخیها بشنود. ولی دوراندیشان اسیر احساسات نشده به چنان روزی نیز میاندیشند.
درمیان یک توده ، چنانکه سرمایهی انسانی ، طبیعی و فیزیکی از شاخصهایی است که نیرومندی یا ناتوانی یک توده با آن سنجیده میشود ، سرمایهی اجتماعی نیز یک شاخص برجستهای میباشد. سرمایهی انسانی شامل چیزهایی است از جمله نیروهای بدنی و مغزی همچون دانش ، تخصص ... ، سرمایهی طبیعی از جمله زمین ، رود ، نفت ، گاز ، معدن ... و سرمایهی فیزیکی از جمله پول ، راه ، سد ، فرودگاه ، ماشین ، کارخانه ...
سرمایهی اجتماعی را همبستگی (ارتباطات) و اعتماد افراد به یکدیگر تشکیل میدهد. هرچه در یک مردمی ارتباطات اجتماعی قویتر و اعتمادشان به یکدیگر بیشتر باشد آن مردم سرمایهی اجتماعی نیرومندتری خواهند داشت. اغلب اعتماد و همبستگی ، هر دو ، درمیان یک ایل ، یک تیره ، گروهی همکیش ، همزبان یا همدرد به اندازهی کافی هست.
برای مثال میان افراد یک ایل بویژه که کوچک باشد همبستگی و اعتمادی بسیار هست. کمتر پیش میآید به هم خیانت کنند. به آسانی با یکدیگر شریک کاری میشوند. دوستیها بوجود میآورند ، دختر داده دختر میگیرند و خویشاوند همدیگر میگردند. اینها میان خودشان ارزشمند است.
ولی از آنسو چون این تنها میان خودشان است ، برای یک کشور سودمند نیست بلکه زیانمند است. زیرا با دیگران نمیجوشند ، همبستگی ندارند. در نتیجه اعتماد هم ندارند.
اینکه گفته میشود : ما همه یکی هستیم ، ایرانی و یک جبهه و همدرد و دارای یک هدف هستیم ، اینها نه در سخن بلکه باید به عمل هم درآید.
اگر فلان ایل و تیره همهی همبستگیها و اعتماد داشتن و دوستی و خویشاوندی پدید آوردنشان ، همچون جزیرهای درمیان دریا ، تنها درمیان خودشانست ، دیگر سخن از ایرانی و یکی بودن چیست؟
از ایشان میتوان پرسید : شما چه ارتباط یا همبستگی با دیگر ایرانیان دارید؟ جز آنکه اگر در داد و ستد با جز خودتان یا در ادارهای که کارتان به آنجا افتاده نیازمند شوید با آنها گفتگویی میکنید و اندک همبستگی خواهید داشت؟!. این اندازه ارتباط کمتر ازآنِ یک بازرگان خارجی که با ایرانیان داد و ستد دارد نباشد بیشتر نیست.
این اندازه همبستگی به منزلهی سرمایهی اجتماعی ناچیزی است. یک مردم و کشوری هرچه سرمایهی طبیعی و انسانی و فیزیکی داشته باشند باز هم اگر سرمایهی اجتماعیشان ناچیز باشد نیرومند نخواهند بود. اگر از نزدیک به حال مردم کشورهای پیشرفتهی جهان نگاه کنید میبینید این سرمایه در آنها قوی است. سرمایهی اجتماعی عامل اتحاد است و تنها اتحاد (پراکنده نبودن) است که مردم را به انجام کارهای بزرگ توانا میگرداند.
یک بار در همین کانال سخنان قابل تأمل داگلاس نورث برندهی جایزهی نوبل اقتصاد را آوردیم که میگوید : «اگر میخواهید بدانید کشوری توسعه مییابد یا نه ، اصلاً سراغ فناوری ، کارخانه و ابزاری که استفاده میکند (سرمایهی فیزیکی) نروید! اینها را به راحتی میتوان خرید ، دزدید یا کپی کرد! برای دیدن توسعه بروید دبستانها و پیشدبستانها را ببینید که در آنجا چگونه بچهها را آموزش میدهند!. اگر کودکان شما را پرسشگر ، خلاق ، صبور ، نظمپذیر ، اخلاقگرا (سرمایهی انسانی) ، خطرپذیر ، دارای روحیهی گفتگو و تعامل و مشارکت جمعی و همکاری (سرمایهی اجتماعی) بار میآورند ، بدانید که اینها در آینده انسانها و شخصیتهایی خواهند شد که میتوانند جامعه را پیشرفت دهند».
در این گفتهی او ما نظمپذیری و اخلاقگرایی (داشتن خویهای ستودهی انسانی) را جزو سرمایهی انسانی آوردیم ولی اینها در سرمایهی اجتماعی نیز مؤثر میباشد.
اگر شما به همبستگی درونی مردمانی که بکشوری دیگر مهاجرت کرده و در آنجا زندگی میکنند دقیق شوید میبینید آنهایی که درمیان خود اتحاد بیشتری دارند اغلب آنهاییاند که در کشور خودشان تفرقه کمتر است.
متأسفانه این اتحاد درمیان ایرانیانی که در خارج زندگی میکنند قوی نیست. علتش را ما چند تیرگی ، چند زبانی ، پراکندهکیشی و پراکندهاندیشیای میدانیم که در خود ایران هست.
بباور ما هر مردمی در غربت همان گونه زندگی میکنند که در کشور خودشان. اگر فلان مردم در کشور خود سرمایهی اجتماعی نسبتاً خوبی دارند ، مهاجرانشان نیز همبستگی و اعتمادشان به یکدیگر خوب است.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
یک نشانگر کمّی سرمایهی اجتماعی کارآمد را میتوان فزونی ان جی اُ های فعال در یک کشور بشمار آورد. برعکس فزونی احزاب سیاسی را دلیل سرمایهی اجتماعی ناکارآمد میتوان گرفت.
دربارهی چارهی این گرفتاری باید در جای دیگری سخن برانیم. اینجا سختی این گرفتاری و بیمهایی که برای ما دارد را شرح خواهیم داد.
ببینید ، امروز که مردم بپا خاسته دمکراسی و آزادی میخواهند و همه یک دشمن مشترک ـ دیکتاتوری ـ را جلو خود میبینند ، این پراکندگی (تفرق) خودش را چندان نشان نمیدهد. زیرا همه در یک چیز که «چه را نمیخواهند» شریکند. ولی فردا که دشمن مشترک از پا افتاد ، یعنی هنگامی که کار به «چه را میخواهند» رسید ، از گوشههای کشور آواهای ناسازی بگوش خواهد رسید.
این همیشه بوده که تا دشمن مشترکی در کار است این جداییها و پراکندگیها نمایان نمیگردد.
شورشهای مردم در سال 57 و پیشامدهای سالهای پس از آن گواه این سخن ماست.
(به این گفتگو فردا ادامه خواهیم داد)
دربارهی چارهی این گرفتاری باید در جای دیگری سخن برانیم. اینجا سختی این گرفتاری و بیمهایی که برای ما دارد را شرح خواهیم داد.
ببینید ، امروز که مردم بپا خاسته دمکراسی و آزادی میخواهند و همه یک دشمن مشترک ـ دیکتاتوری ـ را جلو خود میبینند ، این پراکندگی (تفرق) خودش را چندان نشان نمیدهد. زیرا همه در یک چیز که «چه را نمیخواهند» شریکند. ولی فردا که دشمن مشترک از پا افتاد ، یعنی هنگامی که کار به «چه را میخواهند» رسید ، از گوشههای کشور آواهای ناسازی بگوش خواهد رسید.
این همیشه بوده که تا دشمن مشترکی در کار است این جداییها و پراکندگیها نمایان نمیگردد.
شورشهای مردم در سال 57 و پیشامدهای سالهای پس از آن گواه این سخن ماست.
(به این گفتگو فردا ادامه خواهیم داد)
27 maqtul wodane ….pdf
85.2 KB
مقتول شدن پادشاه مرحوم شاهتهماسب
#کانال_احمد_کسروی
#نادرشاه
#حزین
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#نادرشاه
#حزین
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
Emruz ce b^yad kard 4.pdf
132.2 KB
امروز چه باید کرد؟
بخش چهارم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش چهارم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
شورش مردم در دیماه 96 ـ 10
آنگاه که هنگام «چه چیز را میخواهیم» فرامیرسد
تودههای مردم خواستهای رنگارنگ بسیار دارند. این نیست که تنها دمکراسی میخواهند. فعلاً دمکراسی آن خواستیست که درمیان این تودهها مشترک بنظر میرسد. (اینکه هر کسی چه برداشتی از معنی دمکراسی دارد خود داستان دیگریست که فعلاً به آن نمیپردازیم.)
ولی متأسفانه در گوشههایی از کشور خواستهای دیگری نیز سر برآورده. خواستهایی که جز بیم برای یکپارچگی و امنیت مردم شمارده نمیشود. ناچار باید بیپرده سخنانی را بمیان آوریم.
یک مردمی باید پیش از هر چیز به امنیت کشور و یکپارچگی آن توجه داشته باشند.
یکی از پلیدیهای دیکتاتوری آنست که پرورشگاه سیاستهای شوم میباشد. مثلاً سیاستهای تندرو و بیتوجه به صلاح کشور در دیکتاتوری رشد میکند. خودسری و گردنکشی رشد میکند.
ما در کشوری زندگانی میکنیم که شمردهایم چهارده کیش(مذهب) و چند زبان عمده و چندین نیمزبان پراکنده در آن هست.
تیرههایی هستند که خود را از دیگران جدا میگیرند.
زیر این کیشها و زبانها هر یک پرچمی جدا ، آرمانی جدا و سیاستی جدا خوابیده است و اگر خردمندان ایشان پا پیش گزارده و برای همبستگی تودهی خود با دیگر تودهها کوشش نکنند ، هر کدام نغمهای جدا از دیگران خواهد نواخت و رشتهی اتحاد خواهد گسیخت.
کوشش به همبستگی این تیرهها با دیگران ، تنها در این هنگام نیست که لازم است. باید نخست دانست که موانع آن چیست و به برداشتن آنها کوشید. کار دشوار و باریکی است و خردمندان هر تیرهای باید با کاردانی و غیرتمندی دست به هم دهند و شرایط را برای همبستگی تیرهشان با دیگران فراهم آورند.
دوباره میگوییم : اکنون اینها خودش را نشان نمیدهد ولی روز «سهمخواهی» که رسید آن فریادهای مرده در گلو با صدای رسایی به گوشها خواهد رسید.
یکی از این آواهای بیمناک خودمختاری یا فدرالیزم را بمیان کشیدن است.
زیرا ایران کشوری همچون ترکیه نیست که چون خودمختاری بمیان آید کشور به دو بخش کردنشین و ترکنشین تقسیم گردد. در ایران پیش آوردن این فکر به معنی ده تکه شدن کشور و حتا بیشتر است.
چنانکه گفتیم اگر خردمندان این تیرهها دست بهم دهند و دلبستگی به این آب و خاک نشان دهند دشواریهایی که در صد و اند سال گذشته (از زمان مشروطه) بوده را میتوان با چارهجوییهایی از میان برداشت. وگرنه کار به چیرگی احساسات خشک و بمیان آمدن کینهتوزیها و هوسبازیها و سرانجام هرج و مرج خواهد کشید و روزهای بیمناکی در انتظار خواهد بود.
برای مثال شما میبینید هنوز روز «سهمخواهی» پیش نیامده سخن از تحصیل به زبان مادری بمیان آورده میشود. سخن از «قوم جدا بودن» و تاریخ جدا داشتن رانده میشود.
اگر سخن از آموزش یکی دو سال نخستِ دبستان بزبان مادری باشد که نوآموزان هنوز به زبان رسمی کشور آشنا نیستند ، پیداست به آن دیگر «تحصیل به زبان مادری» نمیگویند.
بیگمان این سخنی نیست که از دهان خردمندان آن تیرهها بیرون جسته باشد.
یک خردمند و دلسوز کشور میداند که پشت این سخن نه خردمندی و دوراندیشی بلکه نادیده گرفتن صلاح کشور و هوسبازی و بیدردی پنهان شده است.
یک کشور و بیش از ده زبان برای تحصیل؟!.
امروز که همه به زبان رسمی درس میخوانند چه اندازه همبستگی در میان تودههای این کشور هست که پس از آن باشد؟!
اینها همه زیان است. همه تیشه بریشهی خود زدن است. این بسیار غبن است که کشور از دست دیکتاتورها آسوده گردیده ولی به چنگال جداییخواهی و قومیتگری بیفتد.
از آنسو گِلههایی هست که همهی آنها نابجا نیست : از اینکه به این تیرهها و شهرهاشان رسیدگی نشده. از اینکه تبعیضهایی روا داشته شده.
ما که روی دمکراسی تأکید بسیار داریم یک علتش اینست که این بیدادها از میان برخیزد.
دیکتاتوری به سود مردمش توجهی ندارد. گیریم توجه کرد ، در جهانی که هر روز زندگانی افراد و تودهها پیچیدهتر میشود دیکتاتوری از عهدهی چاره به گرفتاریها برنمیآید. زیرا دست تنهاست. چون ریشه در مردم ندارد باید کسانی را به عنوان پشتیبان با پول بخرد تا بتواند بماند. پول هم نامحدود نیست. اینست سیستمی که بنیادگزاری میکند با دست کسان کمشماری میگردد (مثلاً به یکی چنانکه گفته میشود 35 شغل رسیده).
همچنین سیستم بزودی از کارشناسان دلسوز تهی میشود زیرا دیکتاتور کسانی که بخلافش نظر دهند را نیز برنمیتابد. اینست در کارها درمیماند. کارها با دلسوزی انجام نمیگیرد. سیستم تنها درپی رفع مشکلات روزانه و فوری است.
برای مثال پایتخت یا شهرهای پرجمعیت برای رژیم پراهمیت است. هر کاری میکند که صدای مردم این شهرها بلند نشود.
اینکه میبینید تهران «عزیز بیجهت» شده دلیل اصلیش دیکتاتوری است.
آنگاه که هنگام «چه چیز را میخواهیم» فرامیرسد
تودههای مردم خواستهای رنگارنگ بسیار دارند. این نیست که تنها دمکراسی میخواهند. فعلاً دمکراسی آن خواستیست که درمیان این تودهها مشترک بنظر میرسد. (اینکه هر کسی چه برداشتی از معنی دمکراسی دارد خود داستان دیگریست که فعلاً به آن نمیپردازیم.)
ولی متأسفانه در گوشههایی از کشور خواستهای دیگری نیز سر برآورده. خواستهایی که جز بیم برای یکپارچگی و امنیت مردم شمارده نمیشود. ناچار باید بیپرده سخنانی را بمیان آوریم.
یک مردمی باید پیش از هر چیز به امنیت کشور و یکپارچگی آن توجه داشته باشند.
یکی از پلیدیهای دیکتاتوری آنست که پرورشگاه سیاستهای شوم میباشد. مثلاً سیاستهای تندرو و بیتوجه به صلاح کشور در دیکتاتوری رشد میکند. خودسری و گردنکشی رشد میکند.
ما در کشوری زندگانی میکنیم که شمردهایم چهارده کیش(مذهب) و چند زبان عمده و چندین نیمزبان پراکنده در آن هست.
تیرههایی هستند که خود را از دیگران جدا میگیرند.
زیر این کیشها و زبانها هر یک پرچمی جدا ، آرمانی جدا و سیاستی جدا خوابیده است و اگر خردمندان ایشان پا پیش گزارده و برای همبستگی تودهی خود با دیگر تودهها کوشش نکنند ، هر کدام نغمهای جدا از دیگران خواهد نواخت و رشتهی اتحاد خواهد گسیخت.
کوشش به همبستگی این تیرهها با دیگران ، تنها در این هنگام نیست که لازم است. باید نخست دانست که موانع آن چیست و به برداشتن آنها کوشید. کار دشوار و باریکی است و خردمندان هر تیرهای باید با کاردانی و غیرتمندی دست به هم دهند و شرایط را برای همبستگی تیرهشان با دیگران فراهم آورند.
دوباره میگوییم : اکنون اینها خودش را نشان نمیدهد ولی روز «سهمخواهی» که رسید آن فریادهای مرده در گلو با صدای رسایی به گوشها خواهد رسید.
یکی از این آواهای بیمناک خودمختاری یا فدرالیزم را بمیان کشیدن است.
زیرا ایران کشوری همچون ترکیه نیست که چون خودمختاری بمیان آید کشور به دو بخش کردنشین و ترکنشین تقسیم گردد. در ایران پیش آوردن این فکر به معنی ده تکه شدن کشور و حتا بیشتر است.
چنانکه گفتیم اگر خردمندان این تیرهها دست بهم دهند و دلبستگی به این آب و خاک نشان دهند دشواریهایی که در صد و اند سال گذشته (از زمان مشروطه) بوده را میتوان با چارهجوییهایی از میان برداشت. وگرنه کار به چیرگی احساسات خشک و بمیان آمدن کینهتوزیها و هوسبازیها و سرانجام هرج و مرج خواهد کشید و روزهای بیمناکی در انتظار خواهد بود.
برای مثال شما میبینید هنوز روز «سهمخواهی» پیش نیامده سخن از تحصیل به زبان مادری بمیان آورده میشود. سخن از «قوم جدا بودن» و تاریخ جدا داشتن رانده میشود.
اگر سخن از آموزش یکی دو سال نخستِ دبستان بزبان مادری باشد که نوآموزان هنوز به زبان رسمی کشور آشنا نیستند ، پیداست به آن دیگر «تحصیل به زبان مادری» نمیگویند.
بیگمان این سخنی نیست که از دهان خردمندان آن تیرهها بیرون جسته باشد.
یک خردمند و دلسوز کشور میداند که پشت این سخن نه خردمندی و دوراندیشی بلکه نادیده گرفتن صلاح کشور و هوسبازی و بیدردی پنهان شده است.
یک کشور و بیش از ده زبان برای تحصیل؟!.
امروز که همه به زبان رسمی درس میخوانند چه اندازه همبستگی در میان تودههای این کشور هست که پس از آن باشد؟!
اینها همه زیان است. همه تیشه بریشهی خود زدن است. این بسیار غبن است که کشور از دست دیکتاتورها آسوده گردیده ولی به چنگال جداییخواهی و قومیتگری بیفتد.
از آنسو گِلههایی هست که همهی آنها نابجا نیست : از اینکه به این تیرهها و شهرهاشان رسیدگی نشده. از اینکه تبعیضهایی روا داشته شده.
ما که روی دمکراسی تأکید بسیار داریم یک علتش اینست که این بیدادها از میان برخیزد.
دیکتاتوری به سود مردمش توجهی ندارد. گیریم توجه کرد ، در جهانی که هر روز زندگانی افراد و تودهها پیچیدهتر میشود دیکتاتوری از عهدهی چاره به گرفتاریها برنمیآید. زیرا دست تنهاست. چون ریشه در مردم ندارد باید کسانی را به عنوان پشتیبان با پول بخرد تا بتواند بماند. پول هم نامحدود نیست. اینست سیستمی که بنیادگزاری میکند با دست کسان کمشماری میگردد (مثلاً به یکی چنانکه گفته میشود 35 شغل رسیده).
همچنین سیستم بزودی از کارشناسان دلسوز تهی میشود زیرا دیکتاتور کسانی که بخلافش نظر دهند را نیز برنمیتابد. اینست در کارها درمیماند. کارها با دلسوزی انجام نمیگیرد. سیستم تنها درپی رفع مشکلات روزانه و فوری است.
برای مثال پایتخت یا شهرهای پرجمعیت برای رژیم پراهمیت است. هر کاری میکند که صدای مردم این شهرها بلند نشود.
اینکه میبینید تهران «عزیز بیجهت» شده دلیل اصلیش دیکتاتوری است.
دیکتاتور فعلاً میخواهد از هر گونه شورشی در شهرهای بزرگ جلو گیرد. اگر نان شهرهای کوچک نامرغوب بود بوده ، اگر ریزگرد داشت داشته ، اگر آب کشاورزی نداشت نداشته ، ... مردم بجای کینهورزی با تهرانیان یا مردم شهرهای بزرگ این چیزها را بیاد بیاورند و بدانند ریشهی نابسامانی از کجا آب میخورد.
خوانندگان میدانند که ما چه اندازه تأکید روی هماندیشگی داریم. شما تنها «آزادگان» را میبینید که با پراکندهاندیشی مینبردند تا راه هماندیشگی در کشور هموار گردد.
دیگران هیچ یک به چنین چیزی توجه ندارند. اندیشههای پراکنده باعث است که یک توده از هم پراکنده (متفرق) گردند.
((پراکندگی برای یک توده مرگ است)).
اینست راز آنکه ما در همان حال که به روشن گردانیدن حقایق زندگانی میپردازیم و کوشش میکنیم درمیان مردم اتحاد بوجود آید همچنین خود را ناچار میبینیم با پراکندهاندیشی و کیشهای زیانمند بنبردیم. زیرا با پراکندهاندیشی اتحاد بدست نمیآید. هیزم تر آتش نمیگیرد.
ناگفته پیداست که سیاستهایی نیز از بیرون در کار است که خردمندان آن تیرهها باید بدیده گیرند. زیرا امروز هیچ تودهای دل به حال دیگری نمیسوزاند و هر یک خواهان ناتوانی همسایگانشان میباشد.
در هر حال «میوهچین» همیشه بوده و هست و مردم باید بسیار هوشیار باشند که کسانی از کوششها و رنجهای ایشان بسود خود استفاده نکنند.
در جریان تظاهرات نیز بسیار پیش میآید که کسانی از آب گلآلود ماهی خود را بخواهند بگیرند.
مردم را خشمگین کردن ، خشونت بکار بردن ، در راهپیماییهای مسالمتآمیز دست به سلاح بردن ، اینها را راهبران تظاهرات و همچنین مردم باید مراقب باشند و بمیان خود راه ندهند.
با این تعصبهای قومی که در 39 سال گذشته رشد بسیار یافته ، اگر خدا نکرده یکی دو برخورد تیرهای رخ دهد ، جوشش احساسات کور کنترل اوضاع را از دست راهبران تظاهرات بیرون میآورد.
برخیها از سر هوسبازی و کینهتوزی بر احساساتشان چیره نیستند و ناشکیبایی میکنند. یا چاره را در واکنشهای تند میدانند. اینجا سنگینی بار راهبران تظاهرات بیشتر نمایان میگردد که باید جلو چنین پیشامدهایی را بگیرند و پیشتر دوراندیشانه زمینههای آن را از میان بردارند.
(به این گفتگو ادامه خواهیم داد)
خوانندگان میدانند که ما چه اندازه تأکید روی هماندیشگی داریم. شما تنها «آزادگان» را میبینید که با پراکندهاندیشی مینبردند تا راه هماندیشگی در کشور هموار گردد.
دیگران هیچ یک به چنین چیزی توجه ندارند. اندیشههای پراکنده باعث است که یک توده از هم پراکنده (متفرق) گردند.
((پراکندگی برای یک توده مرگ است)).
اینست راز آنکه ما در همان حال که به روشن گردانیدن حقایق زندگانی میپردازیم و کوشش میکنیم درمیان مردم اتحاد بوجود آید همچنین خود را ناچار میبینیم با پراکندهاندیشی و کیشهای زیانمند بنبردیم. زیرا با پراکندهاندیشی اتحاد بدست نمیآید. هیزم تر آتش نمیگیرد.
ناگفته پیداست که سیاستهایی نیز از بیرون در کار است که خردمندان آن تیرهها باید بدیده گیرند. زیرا امروز هیچ تودهای دل به حال دیگری نمیسوزاند و هر یک خواهان ناتوانی همسایگانشان میباشد.
در هر حال «میوهچین» همیشه بوده و هست و مردم باید بسیار هوشیار باشند که کسانی از کوششها و رنجهای ایشان بسود خود استفاده نکنند.
در جریان تظاهرات نیز بسیار پیش میآید که کسانی از آب گلآلود ماهی خود را بخواهند بگیرند.
مردم را خشمگین کردن ، خشونت بکار بردن ، در راهپیماییهای مسالمتآمیز دست به سلاح بردن ، اینها را راهبران تظاهرات و همچنین مردم باید مراقب باشند و بمیان خود راه ندهند.
با این تعصبهای قومی که در 39 سال گذشته رشد بسیار یافته ، اگر خدا نکرده یکی دو برخورد تیرهای رخ دهد ، جوشش احساسات کور کنترل اوضاع را از دست راهبران تظاهرات بیرون میآورد.
برخیها از سر هوسبازی و کینهتوزی بر احساساتشان چیره نیستند و ناشکیبایی میکنند. یا چاره را در واکنشهای تند میدانند. اینجا سنگینی بار راهبران تظاهرات بیشتر نمایان میگردد که باید جلو چنین پیشامدهایی را بگیرند و پیشتر دوراندیشانه زمینههای آن را از میان بردارند.
(به این گفتگو ادامه خواهیم داد)
ما میخواهیم ایرانیان حقایق زندگانی را دریافته در پیرامون آن یگانگی نمایند و در راه نشر آن حقایقست كه بشاعران برخورده بدآموزیهای آنان را سنگ راه خود یافته خورد میكنیم.
ما میگوییم : «هر مردمی باید بآبادی كشور خود و نگهداری آن بكوشند».
این یكی از حقایقست كه میخواهیم در دلها جا دهیم ولی شاعران همگی ضد این را گفتهاند.
همگی آنها مردم را بجبریگری و بیپروایی و مستی شبانهروزی خواندهاند اینست ما ناگزیر میشویم آنها را براندازیم.
همچنین بیكایك كیشها از بهائیگری و باطنیگری و صوفیگری و آن دیگرها كه مایهی پراكندگی[تفرقه] و گمراهی است پرداخته ایرادهای خود را مینویسیم.
راه یگانگی[اتحاد] اینست. زیرا آنچه مردمی را بیک راه تواند آورد حقایقست.
(پرچم روزانه شمارهی 251)
ما میگوییم : «هر مردمی باید بآبادی كشور خود و نگهداری آن بكوشند».
این یكی از حقایقست كه میخواهیم در دلها جا دهیم ولی شاعران همگی ضد این را گفتهاند.
همگی آنها مردم را بجبریگری و بیپروایی و مستی شبانهروزی خواندهاند اینست ما ناگزیر میشویم آنها را براندازیم.
همچنین بیكایك كیشها از بهائیگری و باطنیگری و صوفیگری و آن دیگرها كه مایهی پراكندگی[تفرقه] و گمراهی است پرداخته ایرادهای خود را مینویسیم.
راه یگانگی[اتحاد] اینست. زیرا آنچه مردمی را بیک راه تواند آورد حقایقست.
(پرچم روزانه شمارهی 251)
تاریخ و پندهایش
تاریخچهی گرفتاریهای ایران
5ـ4) صوفیگری
پس از باطنیگری بدعت دیگر صوفیگری را باید شمرد كه آن نیز در قرن چهارم و پنجم در ایران رواج گرفت. من از صوفیان در جای دیگری گفتگوی كردهام و در اینجا بچند جمله بسنده مینمایم :
صوفیگری در آغاز پیدایش خود عنوان پارسایی و از خود گذشتگی را داشت. ولی كمكم زشتیهایی در آن پیدا شده كار بآنجا رسید كه صوفیان با اینكه خود را از مسلمانان میشمارند در هر چیز راه جداگانه میپویند.
در خداشناسی ، اینان لاف از رسیدن بخدا میزنند و «طامات» میبافند و با این پندارهای بیخردانه و بیشرمانه دل خود را خوش ساخته كسانی از ایشان زبان به «سبحانی ما اعظم شأنی» باز میكنند و از گدایی خود شرم ننموده با پیغمبران بدعوی همسری برمیخیزند. ...
👇👇
تاریخچهی گرفتاریهای ایران
5ـ4) صوفیگری
پس از باطنیگری بدعت دیگر صوفیگری را باید شمرد كه آن نیز در قرن چهارم و پنجم در ایران رواج گرفت. من از صوفیان در جای دیگری گفتگوی كردهام و در اینجا بچند جمله بسنده مینمایم :
صوفیگری در آغاز پیدایش خود عنوان پارسایی و از خود گذشتگی را داشت. ولی كمكم زشتیهایی در آن پیدا شده كار بآنجا رسید كه صوفیان با اینكه خود را از مسلمانان میشمارند در هر چیز راه جداگانه میپویند.
در خداشناسی ، اینان لاف از رسیدن بخدا میزنند و «طامات» میبافند و با این پندارهای بیخردانه و بیشرمانه دل خود را خوش ساخته كسانی از ایشان زبان به «سبحانی ما اعظم شأنی» باز میكنند و از گدایی خود شرم ننموده با پیغمبران بدعوی همسری برمیخیزند. ...
👇👇
t^rixo pandh^yaw -4-5.pdf
153.7 KB
تاریخ و پندهایش
تاریخچهی گرفتاریهای ایران
5ـ4) صوفیگری
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
تاریخچهی گرفتاریهای ایران
5ـ4) صوفیگری
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi