((بنیاد شیعیگری این داستان خلافت است))
ملایان دلیل آورده میگویند : «خلیفه بایستی گناه نکرده باشد ، دلیرترین و داناترین و برترین مردمان باشد ، و چنین کسی جز با برگزیدن خدا نتواند بود».
میگویم : «شما این را از كجا میگویید؟!. اگر این سخن راست بودی بایستی بنیادگزار اسلام گوید ، نه اینكه شما بدلخواه ببافندگی پردازید.
از دلیلهایی که در این باره یاد میکنند ، یکی داستان غدیر خم و دیگری داستان کاغذ و خامه خواستن پیغمبر اسلام در دم مرگش میباشد ...
اما داستان «غدیر خم» بسیار شگفت است که ملایان معنی این سخن را نمیدانند.
مگر آنان کتابهای فقه را نمیخوانند که «ولاء» خود یک «بابی» از بابهای فقه میباشد؟!.
این یک وصیت خاندانیست ، پیغمبر را با کسانی رشتهی «ولاء» درمیان میبوده و اینست میگوید : «من با کسانی که «ولاء» میداشتم علی در این زمینه جانشین من خواهد بود» آخر در کجا «مولا» به معنی خلیفه است؟!.[1]
از این گذشته اگر خواست پیغمبر برگماردن «خلیفه» بودی بایستی نخست در این زمینه سخن راند که باید برگزیدن و گماردن خلیفه از سوی خدا باشد نه از سوی مردم ، پس از آنکه این زمینه را روشن گردانید با یک زبان آشکاری بگوید : «اینک نخستین خلیفهی من علی است که خدا او را برگزیده».
داستانی به آن بزرگی را چه معنی میداشت که با یک جملهی ناروشن و کوتاهی برساند [2] ، و آن جمله را بگوید و بگذرد و به چیزهای دیگری پردازد.[3]
از اینها هم گذشته ، مگر یاران پیغمبر که سالها با وی بسر برده و در راه او جانبازیها کرده بودند زبان او را نمیفهمیدند؟!. یا دلبستگی آنان به پیغمبر و دستورهای او کمتر از شیعیان قزوین میبوده؟!. [4]
این چه باور کردنیست که پیغمبر علی را خلیفه گرداند و یارانش آن را ناشنیده گیرند و به گرد سر ابوبکر درآیند؟!.
پس چرا با دیگر دستورهای پیغمبر این کار را نکردند؟!.
[1] : دربارهی معنی ولاء و مولا در کانال محمد شرح داده شده. در آنجا یک دکمهی شیشهای نیز برای راهنمایی به این جستار هست.
[2] : مقصود جملهی «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» میباشد.
[3] : زیرا در آنجا از بسیاری چیزهای دیگر سخن رانده شده مگر داستان خلیفگی.
[4] : آنچه آوردیم در سفری روی داده که کسروی برای دیدن یارانش به قزوین رفته بوده و ملایان قزوین که از نوشتههای پیمان و پرچم آگاه بودند و آمدن او را به شهرشان شنیده بودند به پرسشهایی برخاسته این گفتگو را پیش آوردهاند.
(کتاب داوری ص 17 تا 19 دیده شود)
ملایان دلیل آورده میگویند : «خلیفه بایستی گناه نکرده باشد ، دلیرترین و داناترین و برترین مردمان باشد ، و چنین کسی جز با برگزیدن خدا نتواند بود».
میگویم : «شما این را از كجا میگویید؟!. اگر این سخن راست بودی بایستی بنیادگزار اسلام گوید ، نه اینكه شما بدلخواه ببافندگی پردازید.
از دلیلهایی که در این باره یاد میکنند ، یکی داستان غدیر خم و دیگری داستان کاغذ و خامه خواستن پیغمبر اسلام در دم مرگش میباشد ...
اما داستان «غدیر خم» بسیار شگفت است که ملایان معنی این سخن را نمیدانند.
مگر آنان کتابهای فقه را نمیخوانند که «ولاء» خود یک «بابی» از بابهای فقه میباشد؟!.
این یک وصیت خاندانیست ، پیغمبر را با کسانی رشتهی «ولاء» درمیان میبوده و اینست میگوید : «من با کسانی که «ولاء» میداشتم علی در این زمینه جانشین من خواهد بود» آخر در کجا «مولا» به معنی خلیفه است؟!.[1]
از این گذشته اگر خواست پیغمبر برگماردن «خلیفه» بودی بایستی نخست در این زمینه سخن راند که باید برگزیدن و گماردن خلیفه از سوی خدا باشد نه از سوی مردم ، پس از آنکه این زمینه را روشن گردانید با یک زبان آشکاری بگوید : «اینک نخستین خلیفهی من علی است که خدا او را برگزیده».
داستانی به آن بزرگی را چه معنی میداشت که با یک جملهی ناروشن و کوتاهی برساند [2] ، و آن جمله را بگوید و بگذرد و به چیزهای دیگری پردازد.[3]
از اینها هم گذشته ، مگر یاران پیغمبر که سالها با وی بسر برده و در راه او جانبازیها کرده بودند زبان او را نمیفهمیدند؟!. یا دلبستگی آنان به پیغمبر و دستورهای او کمتر از شیعیان قزوین میبوده؟!. [4]
این چه باور کردنیست که پیغمبر علی را خلیفه گرداند و یارانش آن را ناشنیده گیرند و به گرد سر ابوبکر درآیند؟!.
پس چرا با دیگر دستورهای پیغمبر این کار را نکردند؟!.
[1] : دربارهی معنی ولاء و مولا در کانال محمد شرح داده شده. در آنجا یک دکمهی شیشهای نیز برای راهنمایی به این جستار هست.
[2] : مقصود جملهی «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» میباشد.
[3] : زیرا در آنجا از بسیاری چیزهای دیگر سخن رانده شده مگر داستان خلیفگی.
[4] : آنچه آوردیم در سفری روی داده که کسروی برای دیدن یارانش به قزوین رفته بوده و ملایان قزوین که از نوشتههای پیمان و پرچم آگاه بودند و آمدن او را به شهرشان شنیده بودند به پرسشهایی برخاسته این گفتگو را پیش آوردهاند.
(کتاب داوری ص 17 تا 19 دیده شود)
تاریخ و پندهایش
نگاهی دیگر به گمراهیها
15ـ4) صوفیگری و رواج آن
آن شنیدهاید كه چون چنگیزخان بر بخارا دست یافت بدرون شهر درآمده آنچه خواری و زبونی بود بر مردم روا داشت و با سران و نزدیكان خود بمسجد درآمده در آنجا بزم بادهگساری آراست و به سپاهیان دستور داد اسبها را بباغچهی مسجد كشیدند كه در آنجا كاه و جو خورانند و مغولان قرآنها را زیر پا ریخته صندوقهای آنان را آخور اسبان گردانیدند ، ملایان و مجتهدان و صوفیان كه خوار و زار بیرون ریخته نتیجهی نادانیهای خود را در برابر چشم میدیدند و زیر تازیانهی مغولان بنگهداری اسبان میپرداختند.
در چنان هنگامی نیز یگانه هنرشان نكتهسنجی بود و یكی كه بگله میپرداخت دیگری جلو او را گرفته میگفت «خاموش! باد بینیازی خدا میوزد!» با این یك جمله او را آسوده نموده با سختیهای استخوانگداز میساختند و این نمیدانستند آن سختیها جز نتیجهی این كجاندیشیها و نادانیها نیست.
👇👇
نگاهی دیگر به گمراهیها
15ـ4) صوفیگری و رواج آن
آن شنیدهاید كه چون چنگیزخان بر بخارا دست یافت بدرون شهر درآمده آنچه خواری و زبونی بود بر مردم روا داشت و با سران و نزدیكان خود بمسجد درآمده در آنجا بزم بادهگساری آراست و به سپاهیان دستور داد اسبها را بباغچهی مسجد كشیدند كه در آنجا كاه و جو خورانند و مغولان قرآنها را زیر پا ریخته صندوقهای آنان را آخور اسبان گردانیدند ، ملایان و مجتهدان و صوفیان كه خوار و زار بیرون ریخته نتیجهی نادانیهای خود را در برابر چشم میدیدند و زیر تازیانهی مغولان بنگهداری اسبان میپرداختند.
در چنان هنگامی نیز یگانه هنرشان نكتهسنجی بود و یكی كه بگله میپرداخت دیگری جلو او را گرفته میگفت «خاموش! باد بینیازی خدا میوزد!» با این یك جمله او را آسوده نموده با سختیهای استخوانگداز میساختند و این نمیدانستند آن سختیها جز نتیجهی این كجاندیشیها و نادانیها نیست.
👇👇
tãrix o pandhãyaw 4-15.pdf
114.3 KB
تاریخ و پندهایش
نگاهی دیگر به گمراهیها
15ـ4) صوفیگری و رواج آن
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
نگاهی دیگر به گمراهیها
15ـ4) صوفیگری و رواج آن
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
کسی باید فریاد بزند!
کسی باید از خواب اشفته بیدارشان کند!
کسی باید تازیانهی هشدار و بیدار باش را بر سرشان زند!
اینجا هر روز جسد جوان دلیری را از زندان، بیرون می اندازند!
و به خانوادهاش میگویند که معتاد بود یا خودکشی کرد!
طرفه این است که اینها از ورزشکاران و دلیرترین جوانان این مرز و بوم هستند.
شغالان نظام، دلیر مردان ما را در زندانها میکشند تا شهرها قهرمان نداشته باشد.
اینجا رسم قهرمان کشی توسط پستترین انسانها، نهادینه میشود.
کسی باید فریاد بکشد!
آهای کسانی که دستی در قدرت دارید و خود را به خواب زده اید!
با این قهرمان کشیها، دستارهایتان، به کفنهایتان تبدیل خواهد شد!
(از کانال صدای مردم)
کسی باید از خواب اشفته بیدارشان کند!
کسی باید تازیانهی هشدار و بیدار باش را بر سرشان زند!
اینجا هر روز جسد جوان دلیری را از زندان، بیرون می اندازند!
و به خانوادهاش میگویند که معتاد بود یا خودکشی کرد!
طرفه این است که اینها از ورزشکاران و دلیرترین جوانان این مرز و بوم هستند.
شغالان نظام، دلیر مردان ما را در زندانها میکشند تا شهرها قهرمان نداشته باشد.
اینجا رسم قهرمان کشی توسط پستترین انسانها، نهادینه میشود.
کسی باید فریاد بکشد!
آهای کسانی که دستی در قدرت دارید و خود را به خواب زده اید!
با این قهرمان کشیها، دستارهایتان، به کفنهایتان تبدیل خواهد شد!
(از کانال صدای مردم)
Zendeg^niye Man 7.pdf
189.1 KB
زندگانی من
7 ـ بار دیگر بدرس پرداختم.
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
7 ـ بار دیگر بدرس پرداختم.
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
We'r-o-Sufigari 1.pdf
117.7 KB
در پیرامون شعر و صوفیگری
بخش یکم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش یکم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
((بنیاد شیعیگری این داستان خلافت است))
اما داستان مرگ پیغمبر و جلوگیری عمر :
من نمیدانم این داستان تا چه اندازه راست است و آیا رخ داده یا نه ، در این باره جستجویی نکردهام. لیکن اگر راستست رفتار عمر بسیار بجا بود. این دلیل آنست که عمر معنی اسلام را بهتر از دیگران میدانسته. دلیلست كه آن مرد یك باور بسیار استوار بخدا و اسلام میداشته.
اینکه ایراد میگیرند که به پیغمبر «نسبت هذیان» داده راست نیست. گفته است : «ان الرجل لیهجر».
«هجر» به معنی سرسام است ، نه به معنی هذیان. هذیان از کمی خرد برخیزد ولی سرسام نتیجهی بیماری باشد.
عمر گفته این مرد سرسام میگوید و این گفته به پیغمبر برنخواهد خورد زیرا یک پیغمبری چنانکه بیمار گردد ، لاغر شود ، رنگش زردی گیرد ، همچنان سرسام گوید. سرسام دنبالهی بیماری باشد و به کسی نخواهد برخورد.
اگر برانگیختگان از این چیزها برکنار بودندی بایستی پیش از همه از بیماری برکنار باشند و هیچگاه بیمار نگردند. یک پیغمبری که بیمار شده سرسام نیز تواند گفت و جای شگفتی نیست.
از آنسوی شما میگویید پیغمبر بیسواد میبود و نوشتن و خواندن نمیتوانست پس چگونه نامه و کاغذ میخواسته که چیزی نویسد؟!
از این گذشته چگونه در بیست و سه سال زمان پیغمبری خود دربارهی جانشین گفتنی را نگفته بوده که میخواسته در بستر مرگ بگوید؟!
چگونه داستان به این بزرگی را با بی پروایی گذرانیده بوده؟!.
از این هم میگذریم : مگر شما جدایی میانهی سخنان راهنمایانه و پیغمبرانهی یک برانگیخته با دیگر سخنانش نمیگزارید؟!.
مگر پیغمبر اسلام هرچه گفتی و هر زمان که گفتی فَره (وحی) بودی؟!.
شما میبینید که پیغمبر اسلام خود جدایی میانهی سخنانش میگزارده و آنچه را که بنام فره میبوده از قرآن میگردانیده.
در این باره نیز اگر سخنی از راه فره داشتی بایستی از قرآن باشد نه آنکه در بستر مرگ یک سخنانی گوید.
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» ، سات 20 از 105)
اما داستان مرگ پیغمبر و جلوگیری عمر :
من نمیدانم این داستان تا چه اندازه راست است و آیا رخ داده یا نه ، در این باره جستجویی نکردهام. لیکن اگر راستست رفتار عمر بسیار بجا بود. این دلیل آنست که عمر معنی اسلام را بهتر از دیگران میدانسته. دلیلست كه آن مرد یك باور بسیار استوار بخدا و اسلام میداشته.
اینکه ایراد میگیرند که به پیغمبر «نسبت هذیان» داده راست نیست. گفته است : «ان الرجل لیهجر».
«هجر» به معنی سرسام است ، نه به معنی هذیان. هذیان از کمی خرد برخیزد ولی سرسام نتیجهی بیماری باشد.
عمر گفته این مرد سرسام میگوید و این گفته به پیغمبر برنخواهد خورد زیرا یک پیغمبری چنانکه بیمار گردد ، لاغر شود ، رنگش زردی گیرد ، همچنان سرسام گوید. سرسام دنبالهی بیماری باشد و به کسی نخواهد برخورد.
اگر برانگیختگان از این چیزها برکنار بودندی بایستی پیش از همه از بیماری برکنار باشند و هیچگاه بیمار نگردند. یک پیغمبری که بیمار شده سرسام نیز تواند گفت و جای شگفتی نیست.
از آنسوی شما میگویید پیغمبر بیسواد میبود و نوشتن و خواندن نمیتوانست پس چگونه نامه و کاغذ میخواسته که چیزی نویسد؟!
از این گذشته چگونه در بیست و سه سال زمان پیغمبری خود دربارهی جانشین گفتنی را نگفته بوده که میخواسته در بستر مرگ بگوید؟!
چگونه داستان به این بزرگی را با بی پروایی گذرانیده بوده؟!.
از این هم میگذریم : مگر شما جدایی میانهی سخنان راهنمایانه و پیغمبرانهی یک برانگیخته با دیگر سخنانش نمیگزارید؟!.
مگر پیغمبر اسلام هرچه گفتی و هر زمان که گفتی فَره (وحی) بودی؟!.
شما میبینید که پیغمبر اسلام خود جدایی میانهی سخنانش میگزارده و آنچه را که بنام فره میبوده از قرآن میگردانیده.
در این باره نیز اگر سخنی از راه فره داشتی بایستی از قرآن باشد نه آنکه در بستر مرگ یک سخنانی گوید.
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» ، سات 20 از 105)
تاریخ و پندهایش
نگاهی دیگر به گمراهیها
16ـ4) صوفیگری و رواج آن ـ بخش دوم
یكی از تاریخنگاران كه داستان دلسوز چیرگی مغول را بر ایران مینگارد و حال گرفتاری مردم را باز میكند چنین مینویسد : «لیكن در زمان مغول ادبیات و فلسفه پیشرفت بسیار كرد» و این را مایهی دلداری برای خوانندگان میانگارد.
ولی راستی آنست كه اینها نیز از گرفتاری و بدبختی ایرانیان پیش میرفته. ما چون در این باره گفتار جداگانهای داریم اینست باین اندازه بسنده میكنیم.
اگر سفرنامهی ابن جبیر و ابن بطوطه و مانند اینها را بخوانیم در قرنهای ششم و هفتم و هشتم صوفیان در همه جا زندگانی بسیار خوشی را داشتهاند و بیشتر ایشان در زیباترین و آراستهترین جایگاهها میزیستهاند.
این خود داستان شگفتی است كه مردمان در آن زمانها در دهش از اندازه بیرون بودهاند.
👇👇
نگاهی دیگر به گمراهیها
16ـ4) صوفیگری و رواج آن ـ بخش دوم
یكی از تاریخنگاران كه داستان دلسوز چیرگی مغول را بر ایران مینگارد و حال گرفتاری مردم را باز میكند چنین مینویسد : «لیكن در زمان مغول ادبیات و فلسفه پیشرفت بسیار كرد» و این را مایهی دلداری برای خوانندگان میانگارد.
ولی راستی آنست كه اینها نیز از گرفتاری و بدبختی ایرانیان پیش میرفته. ما چون در این باره گفتار جداگانهای داریم اینست باین اندازه بسنده میكنیم.
اگر سفرنامهی ابن جبیر و ابن بطوطه و مانند اینها را بخوانیم در قرنهای ششم و هفتم و هشتم صوفیان در همه جا زندگانی بسیار خوشی را داشتهاند و بیشتر ایشان در زیباترین و آراستهترین جایگاهها میزیستهاند.
این خود داستان شگفتی است كه مردمان در آن زمانها در دهش از اندازه بیرون بودهاند.
👇👇
tãrix o pandhãyaw 4-16.pdf
109.2 KB
تاریخ و پندهایش
16ـ4) صوفیگری و رواج آن (بخش دوم)
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
16ـ4) صوفیگری و رواج آن (بخش دوم)
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
هدف از حکومت خدمت به مردم است.
خواست از حکومت خدمت به مردم است. برای فرمان راندن به آنان یا سودجویی برای خود نیست.
کسانی که به کارهای اجتماعی وارد میشوند باید آن را وظیفهی مقدسی دانند و با دل پاک به کار مشغول شوند.
حکومت نیاز دارد ادارهها بوجود آورد و کسانی را استخدام کند. تعداد این کسان بیش از اندازهی نیاز نباید باشد.
مازاد بر نیاز مفتخوری را موجب میشود. در ضمن خوب نیست که اختیار کار یک کسی در دست دیگری باشد. چنین چیزی هرچه کمتر بهتر.
حکومت باید تا ممکنست جز بکارهای عمومی نپردازد.
تا ممکنست کارهای دیگر را به مردم واگذارد.
بهتر اینست که در کارها بمردم راهنمایی کند و ایشان را به رفتن وادارد.
✴️✴️✴️
از چیزهای دانستنی یکی هم اینست که حکومت برای خدمت به مردم و ادارهی کشور است. برای فرمان راندن و برتری نشان دادن به آنان یا سودجویی برای خود و کسب پول نیست.
تفاوت بسیاری هست میان آنکه کسانی حکومت را برای ادارهی کشور و خدمت به مردم بدانند و در هر مرحله آبادی کشور و امنیت مردم را در نظر بگیرند ، با آنکه بلهوسانی حکومت را برای تحکّم و خودنمایی بشمار آورند یا سودجویانی آن را راهی برای سودجویی و تحصیل ثروت حساب کنند.
این دو تا یکسان نیست و نتیجههایش هم یکسان نمیتواند باشد و نخواهد بود.
آن یکی سبب پیشرفت مردم و آبادی کشور خواهد بود و این یکی جز سبب عقبماندگی و ویرانی کشور نمیتواند باشد.
(ورجاوند بنیاد ـ بزبان عادی ـ بخش سوم بند سوم)
خواست از حکومت خدمت به مردم است. برای فرمان راندن به آنان یا سودجویی برای خود نیست.
کسانی که به کارهای اجتماعی وارد میشوند باید آن را وظیفهی مقدسی دانند و با دل پاک به کار مشغول شوند.
حکومت نیاز دارد ادارهها بوجود آورد و کسانی را استخدام کند. تعداد این کسان بیش از اندازهی نیاز نباید باشد.
مازاد بر نیاز مفتخوری را موجب میشود. در ضمن خوب نیست که اختیار کار یک کسی در دست دیگری باشد. چنین چیزی هرچه کمتر بهتر.
حکومت باید تا ممکنست جز بکارهای عمومی نپردازد.
تا ممکنست کارهای دیگر را به مردم واگذارد.
بهتر اینست که در کارها بمردم راهنمایی کند و ایشان را به رفتن وادارد.
✴️✴️✴️
از چیزهای دانستنی یکی هم اینست که حکومت برای خدمت به مردم و ادارهی کشور است. برای فرمان راندن و برتری نشان دادن به آنان یا سودجویی برای خود و کسب پول نیست.
تفاوت بسیاری هست میان آنکه کسانی حکومت را برای ادارهی کشور و خدمت به مردم بدانند و در هر مرحله آبادی کشور و امنیت مردم را در نظر بگیرند ، با آنکه بلهوسانی حکومت را برای تحکّم و خودنمایی بشمار آورند یا سودجویانی آن را راهی برای سودجویی و تحصیل ثروت حساب کنند.
این دو تا یکسان نیست و نتیجههایش هم یکسان نمیتواند باشد و نخواهد بود.
آن یکی سبب پیشرفت مردم و آبادی کشور خواهد بود و این یکی جز سبب عقبماندگی و ویرانی کشور نمیتواند باشد.
(ورجاوند بنیاد ـ بزبان عادی ـ بخش سوم بند سوم)
محقق داماد (یکی از ملایان) : ما نتوانستیم اخلاق اسلامی را ارتقا ببخشیم.
کانال : شماها باید بدانید که شیعیگری جز از اسلام است.
شما هرگز به هیچ آرمانی از اسلام نمی توانید برسید.
گذشته از آنکه اسلام خود از برانداختن گرفتاریهای امروز جوامع بشری ناتوانست.
کانال : شماها باید بدانید که شیعیگری جز از اسلام است.
شما هرگز به هیچ آرمانی از اسلام نمی توانید برسید.
گذشته از آنکه اسلام خود از برانداختن گرفتاریهای امروز جوامع بشری ناتوانست.
Zendeg^niye Man 8.pdf
97.1 KB
زندگانی من
٨ ـ دوستانی که در مدرسه پیدا کردم
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
٨ ـ دوستانی که در مدرسه پیدا کردم
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
We'r-o-Sufigari 2.pdf
116.8 KB
در پیرامون شعر و صوفیگری
بخش دوم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش دوم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
هدف از حکومت خدمت به مردم است.
خواست از حکومت خدمت به مردم است. برای فرمان راندن به آنان یا سودجویی برای خود نیست.
کسانی که به کارهای کشوری وارد میشوند باید آن را وظیفهی مقدسی دانند و با دل پاک به کار مشغول شوند.
حکومت نیاز دارد ادارهها بوجود آورد و کسانی را استخدام کند. تعداد این کسان بیش از اندازهی نیاز نباید باشد.
مازاد بر نیاز مفتخوری را موجب میشود. در ضمن خوب نیست که اختیار کار یک کسی در دست دیگری باشد. چنین چیزی هرچه کمتر بهتر.
حکومت باید تا ممکنست جز بکارهای عمومی نپردازد.
تا ممکنست کارهای دیگر را به مردم واگذارد.
بهتر اینست که در کارها بمردم راهنمایی کند و ایشان را به رفتن وادارد.
✴️✴️✴️
کسانی که به کارهای کشوری وارد میشوند ـ چه از طرف مردم به نمایندگی در مجلس انتخاب شوند و چه عضوی از دولت شوند ـ باید اینها را بدانند و به دل بسپارند و پرداختن به آن کارها را وظیفهی مقدسی بدانند ،
و اگر درپی رضایت خدا هستند ، خشنودی خدا را در آن کارها دانسته و با دل پاک بکار مشغول شوند.
همچنین کسانی که خود را لایق یا توانا نمیشناسند پاکدلانه از پذیرفتن امتناع کنند.
اگر مردمی در آرزوی پیشرفت و افتخارند و خواهان امنیت و خوشبختیاند ، باید این حقایق را بدانند و بپذیرند و در زندگانی راهنمای خود بگیرند. باید این خوبیها را در خود داشته باشند.
این بدخواهی با مردم و کشور است که کسی بکارهای کشوری وارد شود و این حقایق را راهنمای خود نگرداند.
این بدذاتی است که کسانی مشغول گردیدن بکارهای کشوری را راهی برای هوسبازی و خودنمایی و یا وسیلهای برای سودجویی و کسب ثروت تصور کنند.
گناه تنها آدم کشتن و راهزنی نیست ، اینها هم گناهست.
ضرر اینها بیش از آدمکشی و راهزنی میتواند باشد.
(ورجاوند بنیاد ـ بزبان عادی ـ بخش سوم بند سوم)
خواست از حکومت خدمت به مردم است. برای فرمان راندن به آنان یا سودجویی برای خود نیست.
کسانی که به کارهای کشوری وارد میشوند باید آن را وظیفهی مقدسی دانند و با دل پاک به کار مشغول شوند.
حکومت نیاز دارد ادارهها بوجود آورد و کسانی را استخدام کند. تعداد این کسان بیش از اندازهی نیاز نباید باشد.
مازاد بر نیاز مفتخوری را موجب میشود. در ضمن خوب نیست که اختیار کار یک کسی در دست دیگری باشد. چنین چیزی هرچه کمتر بهتر.
حکومت باید تا ممکنست جز بکارهای عمومی نپردازد.
تا ممکنست کارهای دیگر را به مردم واگذارد.
بهتر اینست که در کارها بمردم راهنمایی کند و ایشان را به رفتن وادارد.
✴️✴️✴️
کسانی که به کارهای کشوری وارد میشوند ـ چه از طرف مردم به نمایندگی در مجلس انتخاب شوند و چه عضوی از دولت شوند ـ باید اینها را بدانند و به دل بسپارند و پرداختن به آن کارها را وظیفهی مقدسی بدانند ،
و اگر درپی رضایت خدا هستند ، خشنودی خدا را در آن کارها دانسته و با دل پاک بکار مشغول شوند.
همچنین کسانی که خود را لایق یا توانا نمیشناسند پاکدلانه از پذیرفتن امتناع کنند.
اگر مردمی در آرزوی پیشرفت و افتخارند و خواهان امنیت و خوشبختیاند ، باید این حقایق را بدانند و بپذیرند و در زندگانی راهنمای خود بگیرند. باید این خوبیها را در خود داشته باشند.
این بدخواهی با مردم و کشور است که کسی بکارهای کشوری وارد شود و این حقایق را راهنمای خود نگرداند.
این بدذاتی است که کسانی مشغول گردیدن بکارهای کشوری را راهی برای هوسبازی و خودنمایی و یا وسیلهای برای سودجویی و کسب ثروت تصور کنند.
گناه تنها آدم کشتن و راهزنی نیست ، اینها هم گناهست.
ضرر اینها بیش از آدمکشی و راهزنی میتواند باشد.
(ورجاوند بنیاد ـ بزبان عادی ـ بخش سوم بند سوم)
((بنیاد شیعیگری این داستان خلافت است))
گذشته از همهی اینها از کجا که خواست پیغمبر نوشتن چیزی دربارهی جانشین میبوده؟!. و آنگاه از کجا که میخواسته علی را به جانشینی برگزیند؟!. به اینها چه دلیل هست؟!.
پس از همهی اینها باز میگویم : چه شد که دلبستگی شیعیان قزوین به اسلام و دستورهای پیغمبر اسلام بیشتر از دلبستگی یاران پیغمبر گردید؟!.
آن مردانی که در راه پیغمبر و دین او از جان گذشته و آن همه گزندها دیده بودند ، چه شد که به اندازهی ملایان شکمپرست ایران به دستورهای پیغمبر ارج نمیگزاردند؟!.
چه شد که عمر به گفتهی شما آن توهین را به پیغمبر کرد و کسی به او ایراد نگرفت؟!.
فردا که آقای پاکروان اینها را گفته بودند یکی چنین پاسخ داده بوده : «راستست که پیغمبر بیسواد میبوده ولی میخواست خامه و کاغذ بیاورند که او بگوید و دیگری بنویسد».
شب دیگر باز گفتگو میرفت و آقای پاکروان این پاسخ را یاد کردند ، گفتم : «پیغمبر اسلام بهاءالله نمیبود که عربی نداند و در دست آن زبان درماند.
پیغمبر توانستی هر خواستی که داشتی به آسانی به زبان آورد. اگر خواستش این بودی که دیگران نویسند ، گفتی : «ائتونی به قلم و قرطاس املی علیکم ...» و
نگفتی : «اکتب لکم ...» این دوتا از هم جداست».
شگفتتر آن بود که یکی در همان نشست ، سخن آغاز کرد و چنین گفت :
«پیغمبر چون میدانست که اگر در زمان زندگانی خود خلافت امیرالمؤمنین را آشکار گرداند کسانی نخواهند پذیرفت و درمیانه دوسخنی[= اختلاف] و پراکندگی[= تفرقه] پدید خواهد آمد ، از اینرو آن را نگه میداشت که در آخرین ساعات زندگانی ...» یکی از باشندگان سخن او را بریده و خودش آن را بدینسان به پایان رسانید «دو سخنی را به میان اندازد و در برود».
از این گفته همگی خندیدیم و دیگر به پاسخی نیاز نیامد.
تا اینجاست داستان. شگفتتر آنکه برخی از ملایان این داستان را که در مهنامهی پرچم نوشته بودیم خواندهاند ، و بجای آنکه بخود آیند و بدانند تا چه اندازه گمراه و نادانند آخرین تیر خود را به کمان گزارده چنین میگویند :
«پس چرا امیرالمؤمنین همیشه از غصب حق خود شکایت میکرد...»
میگویم آنچه ما میدانیم امام علی بن ابیطالب به چنان کاری برنخاسته است.
این تواند بود که او خود را شایندهتر از ابوبکر و عمر میدانسته و در دل خود گلهمند میبوده (و خطبهی شقشقیه نیز اگر از آن امام بوده بیش از این اندازه را نمیرساند)،
ولی اینکه آن دو خلیفه را «غاصب» بداند و با آنان دشمنی کند یا در برابر ایستد ، هرگز نبوده است و نتوانستی بود.
با اینحال اگر دلیلی بدست آید و دانسته شود که او بدانسان که گفتهی شیعیانست خود را برگزیدهی خدا برای امر خلافت میدانسته و به کارهایی میکوشیده ما او را نیز همچون دیگران گمراه شمرده و بزرگش نخواهیم گرفت.
ما او را دوست میداریم نه برای اینکه نامش علی میبوده یا دامادی پیغمبر را میداشته ، بلکه برای اینکه مردی سراپا پاکی میبوده و گردن به خواهشهای تنی نمیگزارده است.
این یک گستاخی بزرگی از شیعیانست که برای پیشرفت سیاست خود چنین کارهایی را از آن امام پاک بازگفتهاند. گستاخی بزرگی از ایشانست که به چنین دروغهایی برخاستهاند.
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» ، سات 21 از 105)
گذشته از همهی اینها از کجا که خواست پیغمبر نوشتن چیزی دربارهی جانشین میبوده؟!. و آنگاه از کجا که میخواسته علی را به جانشینی برگزیند؟!. به اینها چه دلیل هست؟!.
پس از همهی اینها باز میگویم : چه شد که دلبستگی شیعیان قزوین به اسلام و دستورهای پیغمبر اسلام بیشتر از دلبستگی یاران پیغمبر گردید؟!.
آن مردانی که در راه پیغمبر و دین او از جان گذشته و آن همه گزندها دیده بودند ، چه شد که به اندازهی ملایان شکمپرست ایران به دستورهای پیغمبر ارج نمیگزاردند؟!.
چه شد که عمر به گفتهی شما آن توهین را به پیغمبر کرد و کسی به او ایراد نگرفت؟!.
فردا که آقای پاکروان اینها را گفته بودند یکی چنین پاسخ داده بوده : «راستست که پیغمبر بیسواد میبوده ولی میخواست خامه و کاغذ بیاورند که او بگوید و دیگری بنویسد».
شب دیگر باز گفتگو میرفت و آقای پاکروان این پاسخ را یاد کردند ، گفتم : «پیغمبر اسلام بهاءالله نمیبود که عربی نداند و در دست آن زبان درماند.
پیغمبر توانستی هر خواستی که داشتی به آسانی به زبان آورد. اگر خواستش این بودی که دیگران نویسند ، گفتی : «ائتونی به قلم و قرطاس املی علیکم ...» و
نگفتی : «اکتب لکم ...» این دوتا از هم جداست».
شگفتتر آن بود که یکی در همان نشست ، سخن آغاز کرد و چنین گفت :
«پیغمبر چون میدانست که اگر در زمان زندگانی خود خلافت امیرالمؤمنین را آشکار گرداند کسانی نخواهند پذیرفت و درمیانه دوسخنی[= اختلاف] و پراکندگی[= تفرقه] پدید خواهد آمد ، از اینرو آن را نگه میداشت که در آخرین ساعات زندگانی ...» یکی از باشندگان سخن او را بریده و خودش آن را بدینسان به پایان رسانید «دو سخنی را به میان اندازد و در برود».
از این گفته همگی خندیدیم و دیگر به پاسخی نیاز نیامد.
تا اینجاست داستان. شگفتتر آنکه برخی از ملایان این داستان را که در مهنامهی پرچم نوشته بودیم خواندهاند ، و بجای آنکه بخود آیند و بدانند تا چه اندازه گمراه و نادانند آخرین تیر خود را به کمان گزارده چنین میگویند :
«پس چرا امیرالمؤمنین همیشه از غصب حق خود شکایت میکرد...»
میگویم آنچه ما میدانیم امام علی بن ابیطالب به چنان کاری برنخاسته است.
این تواند بود که او خود را شایندهتر از ابوبکر و عمر میدانسته و در دل خود گلهمند میبوده (و خطبهی شقشقیه نیز اگر از آن امام بوده بیش از این اندازه را نمیرساند)،
ولی اینکه آن دو خلیفه را «غاصب» بداند و با آنان دشمنی کند یا در برابر ایستد ، هرگز نبوده است و نتوانستی بود.
با اینحال اگر دلیلی بدست آید و دانسته شود که او بدانسان که گفتهی شیعیانست خود را برگزیدهی خدا برای امر خلافت میدانسته و به کارهایی میکوشیده ما او را نیز همچون دیگران گمراه شمرده و بزرگش نخواهیم گرفت.
ما او را دوست میداریم نه برای اینکه نامش علی میبوده یا دامادی پیغمبر را میداشته ، بلکه برای اینکه مردی سراپا پاکی میبوده و گردن به خواهشهای تنی نمیگزارده است.
این یک گستاخی بزرگی از شیعیانست که برای پیشرفت سیاست خود چنین کارهایی را از آن امام پاک بازگفتهاند. گستاخی بزرگی از ایشانست که به چنین دروغهایی برخاستهاند.
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» ، سات 21 از 105)
تاریخ و پندهایش
نگاهی دیگر به گمراهیها
17ـ4) صوفیگری و رواج آن ـ بخش سوم
كسانی كه اینها را میخوانند زیان آن را درنمییابند و شاید چنین میپندارند كه گفتههای سودمندی را فرامیگیرند. ولی اینها سراپا زیان و سراپا ننگ است.
این بدترین گناهیست كه یك مشتی كه در زندگانی فزونی و سربار دیگران بودهاند و بهیچ دردی نمیخوردهاند خود را این چنان برگزیدهی آفریدگان گیرند و خدا و جهان و همه چیز را ویژهی خود شمارند.
این بدترین پستی است كه كسانی بریخته شدن خون هزاران هزار بیگناه و بكنده شدن صدها هزار خانه دلشان نسوزد و درمیان نالههای جانگداز مردم بیچاره جز در اندیشهی كار خود نباشند و بدانسان گفتار شماتتآمیز بمیان آورند.
این خدا را خوار گرفتن و مردمی را پایمال كردنست.
👇👇
نگاهی دیگر به گمراهیها
17ـ4) صوفیگری و رواج آن ـ بخش سوم
كسانی كه اینها را میخوانند زیان آن را درنمییابند و شاید چنین میپندارند كه گفتههای سودمندی را فرامیگیرند. ولی اینها سراپا زیان و سراپا ننگ است.
این بدترین گناهیست كه یك مشتی كه در زندگانی فزونی و سربار دیگران بودهاند و بهیچ دردی نمیخوردهاند خود را این چنان برگزیدهی آفریدگان گیرند و خدا و جهان و همه چیز را ویژهی خود شمارند.
این بدترین پستی است كه كسانی بریخته شدن خون هزاران هزار بیگناه و بكنده شدن صدها هزار خانه دلشان نسوزد و درمیان نالههای جانگداز مردم بیچاره جز در اندیشهی كار خود نباشند و بدانسان گفتار شماتتآمیز بمیان آورند.
این خدا را خوار گرفتن و مردمی را پایمال كردنست.
👇👇
tãrix o pandhãyaw 4-17.pdf
95.1 KB
تاریخ و پندهایش
17ـ4) صوفیگری و رواج آن (بخش سوم)
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
17ـ4) صوفیگری و رواج آن (بخش سوم)
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
We'r-o-Sufigari 3.pdf
117.9 KB
در پیرامون شعر و صوفیگری
بخش سوم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش سوم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi