nãmeye ãqãye Cehrenegãr.pdf
81.3 KB
بخشی از نامه‌ی آقای چهره‌نگار
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم #بهاییگری
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم #بهاییگری
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
✴️در هر کشوری سررشته‌دارانی باید باشند.✴️ (تکه‌ی دوم)
در هر کشوری سررشته‌دارانی باید باشند ـ کسانی که بکارهای کشور بپردازند و مردم را راهبری کنند.
این سررشته‌داران همان بهتر که از میان مردم انتخاب شوند.
گروهی از نیکخواهان و کاردانان انتخاب بشوند که مجلس شورایی را تشکیل داده و در کارها مشورت کنند و تصمیم بگیرند و قانونگزاری کنند.
آنچه تصمیم گرفته و قانونهایی که گذرانیده‌اند را به دولتی از مردان مجرب و دانا و نیکخواه بسپارند که اجرا کنند.
مردم به مجلس و مجلس به دولت ناظر باشند.
اینگونه حکومت که در اروپا پیدا شده ، خردمندانه و بسیار نیکوست.
✴️✴️✴️
گاهی کسانی میگویند : مردم لایق آزادی نیستند و باید آنان را با زور راه بُرد.
از اینان باید پرسید : مگر شما از مردم نیستید؟! چه شده که شما لایق آزادی باشید و دیگران نباشند؟! چه شده که شما فرمانروایی کنید و دیگران فرمانبری؟!
مگر شاهان مستبد و ستمگر جز این بهانه‌ها را می‌آوردند؟!
آدمها آزاد آفریده شده‌اند و کسی مجاز نیست که به دیگری فرمانروایی کند.
اگر مردمی لایق زندگی آزاد نمی‌باشند باید کوشش کرد و آنان را به لیاقت رسانید.
اگر یکی بیمار و ناتوانست نباید در بیماری نگاهش داشت و بر او مسلط شد بلکه باید کوشش کرد و او را از بیماری و ناتوانی نجات داد. اینست راه نیکخواهی.
کسانی نیز از راه دیگری به این موضوع وارد می‌شوند و چنین میگویند : یک مردمی اگر هم پیشرفته باشند همه در آن یکسان نیستند. در هر مردمی همیشه کسانی هوشیارتر و کاردانتر از دیگرانند و همیشه اینان راهبرند و انبوه مردم پیرو.
میگوییم : اینها راستست. ولی اینها سبب آن نمی‌شود که کسانی به آرزوی فرمانروایی بیفتند. سبب آن نمی‌شود که انبوه مردم را زیردست خود کنند.
اگر نیکخواهی و پاکدلی در کارست ، اینگونه اشخاص راه برویشان باز است که هوشیاری و کاردانی خود را به مردم بشناسانند و از طرف ایشان به نمایندگی انتخاب شوند و هوش و دانش خود را از آن راه بکار بیندازند.
با هیچ بهانه‌ای به فرمانروایی و تسلط کسی یا کسانی نمی‌توان رضایت داد.
گاهی نیز کسانی میگویند : « این نوع حکومت کهنه شده!». اینان خیال میکنند هر چیزی باید پی در پی تغییر کند و کهنه‌ای رفته و نوی به جایش بیاید.
باید بگوییم : چیزی که خوبست همیشه خوبست. در این زمینه‌ها حرف از کهنه و نو نمی‌توان زد. آن در هوسبازیها است که همیشه دنبال چیزهای تازه می‌باشند.
اینگونه سررشته‌داری ـ دمکراسی ـ که در اروپا پیدا شده و در جاهای دیگر نیز رواج یافته خردمندانه و بسیار نیکوست.
باید قدرش را دانست و همیشه نگاهش داشت. باید کوشش کرد و مردمان را لایق زندگانی آزاد و چنین سررشته‌داری خردمندانه‌ای گردانید.
(«ورجاوندْ بنیاد» بزبان عادی ، بخش سوم بند 2 ، تکه‌ی دوم)
در هر کشوری سررشته‌دارانی باید باشند ـ کسانی که بکارهای کشور بپردازند و مردم را راهبری کنند.
این سررشته‌داران همان بهتر که از میان مردم انتخاب شوند.
گروهی از نیکخواهان و کاردانان انتخاب بشوند که مجلس شورایی را تشکیل داده و در کارها مشورت کنند و تصمیم بگیرند و قانونگزاری کنند.
آنچه تصمیم گرفته و قانونهایی که گذرانیده‌اند را به دولتی از مردان مجرب و دانا و نیکخواه بسپارند که اجرا کنند.
مردم به مجلس و مجلس به دولت ناظر باشند.
اینگونه حکومت که در اروپا پیدا شده ، خردمندانه و بسیار نیکوست.
✴️✴️✴️
گاهی کسانی میگویند : مردم لایق آزادی نیستند و باید آنان را با زور راه بُرد.
از اینان باید پرسید : مگر شما از مردم نیستید؟! چه شده که شما لایق آزادی باشید و دیگران نباشند؟! چه شده که شما فرمانروایی کنید و دیگران فرمانبری؟!
مگر شاهان مستبد و ستمگر جز این بهانه‌ها را می‌آوردند؟!
آدمها آزاد آفریده شده‌اند و کسی مجاز نیست که به دیگری فرمانروایی کند.
اگر مردمی لایق زندگی آزاد نمی‌باشند باید کوشش کرد و آنان را به لیاقت رسانید.
اگر یکی بیمار و ناتوانست نباید در بیماری نگاهش داشت و بر او مسلط شد بلکه باید کوشش کرد و او را از بیماری و ناتوانی نجات داد. اینست راه نیکخواهی.
کسانی نیز از راه دیگری به این موضوع وارد می‌شوند و چنین میگویند : یک مردمی اگر هم پیشرفته باشند همه در آن یکسان نیستند. در هر مردمی همیشه کسانی هوشیارتر و کاردانتر از دیگرانند و همیشه اینان راهبرند و انبوه مردم پیرو.
میگوییم : اینها راستست. ولی اینها سبب آن نمی‌شود که کسانی به آرزوی فرمانروایی بیفتند. سبب آن نمی‌شود که انبوه مردم را زیردست خود کنند.
اگر نیکخواهی و پاکدلی در کارست ، اینگونه اشخاص راه برویشان باز است که هوشیاری و کاردانی خود را به مردم بشناسانند و از طرف ایشان به نمایندگی انتخاب شوند و هوش و دانش خود را از آن راه بکار بیندازند.
با هیچ بهانه‌ای به فرمانروایی و تسلط کسی یا کسانی نمی‌توان رضایت داد.
گاهی نیز کسانی میگویند : « این نوع حکومت کهنه شده!». اینان خیال میکنند هر چیزی باید پی در پی تغییر کند و کهنه‌ای رفته و نوی به جایش بیاید.
باید بگوییم : چیزی که خوبست همیشه خوبست. در این زمینه‌ها حرف از کهنه و نو نمی‌توان زد. آن در هوسبازیها است که همیشه دنبال چیزهای تازه می‌باشند.
اینگونه سررشته‌داری ـ دمکراسی ـ که در اروپا پیدا شده و در جاهای دیگر نیز رواج یافته خردمندانه و بسیار نیکوست.
باید قدرش را دانست و همیشه نگاهش داشت. باید کوشش کرد و مردمان را لایق زندگانی آزاد و چنین سررشته‌داری خردمندانه‌ای گردانید.
(«ورجاوندْ بنیاد» بزبان عادی ، بخش سوم بند 2 ، تکه‌ی دوم)
✴️خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت✴️
هشتم : داستان گریه و زاری به کشتگان کربلا ایراد بزرگ دیگر میباشد.
یک داستان بایستی رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گریستن چه سود تواند بود؟!... یک داستانی را عنوان کردن و بزم‌های سوگواری برپا گردانیدن ، گریستن و گریانیدن با خِرد چه می‌سازد؟!...
اینکه گفته‌اند : «هر که بگرید و بگریاند و خود را گریان وانماید بهشت برو بایا گردد» بایستی پرسید : چرا؟!... گریستن یا گریانیدن چیست که خدا بآنها چنین پاداش بزرگی دهد؟!...
آنگاه شما این سخن را از کجا میگویید؟!... شما را به خدا چه راهی بوده؟!... ای بیخردان مگر خدا اسکندر ماكدونی است که یک هفستیونی را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه به سوگواری وادارد؟!...
حسین‌بن‌علی به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاری از پیش نبرد. لیکن مردانگی بسیار ستوده‌ای از خود نشان داد ، و آن اینکه زبونی ننموده کشته شدن خود و فرزندان و یارانش را ، از گردن گزاردن به یزید و ابن‌زیاد بهتر دانسته مردانه پافشاری کرد و خود و پیروانش کشته گردیدند.
این کار او بسیار ستوده بوده. ولی هرچه بوده بوده.
هزار و سیصد سال گریستن چه معنی دارد؟!...
به آن نمایشهای بسیار بیخردانه‌ی محرم و صفر چه توان گفت؟!...
این داستانهای زیارت و گریه با آن حدیثهاشان از راه دیگری نیز درخور ایراد است.
اینها ریشه‌ی دین را کندن و آن را از میان بردنست.
در جایی که با یک زیارت همه‌ی گناهان آمرزیده شود و با یک گریه بهشت بایا گردد ، کسی چرا از خوشیهای سزا و ناسزا بازایستد؟!... چرا فلان حاجی آزمندانه انبارداری [=احتکار] نکند؟!... چرا بَهمان ستمگر خونها نریزد؟!... چرا آزمندان به پول‌اندوزی نکوشند؟!... چرا مردان دنبال زنان بیگانه نیفتند؟!...
سران شیعه در آن کوششهای سیاسی خود پروای هیچی نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کرده‌اند. ولی ما آیا میتوانیم چشم از کارهای سراپا زیان ایشان پوشیم؟!...
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 34 از 105)
هشتم : داستان گریه و زاری به کشتگان کربلا ایراد بزرگ دیگر میباشد.
یک داستان بایستی رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گریستن چه سود تواند بود؟!... یک داستانی را عنوان کردن و بزم‌های سوگواری برپا گردانیدن ، گریستن و گریانیدن با خِرد چه می‌سازد؟!...
اینکه گفته‌اند : «هر که بگرید و بگریاند و خود را گریان وانماید بهشت برو بایا گردد» بایستی پرسید : چرا؟!... گریستن یا گریانیدن چیست که خدا بآنها چنین پاداش بزرگی دهد؟!...
آنگاه شما این سخن را از کجا میگویید؟!... شما را به خدا چه راهی بوده؟!... ای بیخردان مگر خدا اسکندر ماكدونی است که یک هفستیونی را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه به سوگواری وادارد؟!...
حسین‌بن‌علی به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاری از پیش نبرد. لیکن مردانگی بسیار ستوده‌ای از خود نشان داد ، و آن اینکه زبونی ننموده کشته شدن خود و فرزندان و یارانش را ، از گردن گزاردن به یزید و ابن‌زیاد بهتر دانسته مردانه پافشاری کرد و خود و پیروانش کشته گردیدند.
این کار او بسیار ستوده بوده. ولی هرچه بوده بوده.
هزار و سیصد سال گریستن چه معنی دارد؟!...
به آن نمایشهای بسیار بیخردانه‌ی محرم و صفر چه توان گفت؟!...
این داستانهای زیارت و گریه با آن حدیثهاشان از راه دیگری نیز درخور ایراد است.
اینها ریشه‌ی دین را کندن و آن را از میان بردنست.
در جایی که با یک زیارت همه‌ی گناهان آمرزیده شود و با یک گریه بهشت بایا گردد ، کسی چرا از خوشیهای سزا و ناسزا بازایستد؟!... چرا فلان حاجی آزمندانه انبارداری [=احتکار] نکند؟!... چرا بَهمان ستمگر خونها نریزد؟!... چرا آزمندان به پول‌اندوزی نکوشند؟!... چرا مردان دنبال زنان بیگانه نیفتند؟!...
سران شیعه در آن کوششهای سیاسی خود پروای هیچی نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کرده‌اند. ولی ما آیا میتوانیم چشم از کارهای سراپا زیان ایشان پوشیم؟!...
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 34 از 105)
تاریخ و پندهایش
1ـ1ـ5) ✴️آسیبی که ایران از رهگذر بدخوییها دید✴️
برای نیكخوییها و اثر آن در پیشرفت یك توده گواهیِ بس نیكی در تاریخ قرنهای نزدیك ایران هست كه ما روا نمی‌شماریم آن را در اینجا یاد نكنیم.
هر كسی نام نادرشاه را شنیده و بسیار كسانی تاریخ او را خوانده‌اند.
ولی آنان كه او را نیك شناخته‌اند كم می‌باشند.
این مرد بزرگتر از آنست كه مردم می‌شناسند
و آنچه ما می‌دانیم همیشه كسانی از بیگانگان خواسته‌اند او را خُرد نشان دهند و از ارجش نزد ایرانیان كاهند. این را همیشه بسود خود دانسته‌اند.
👇👇
1ـ1ـ5) ✴️آسیبی که ایران از رهگذر بدخوییها دید✴️
برای نیكخوییها و اثر آن در پیشرفت یك توده گواهیِ بس نیكی در تاریخ قرنهای نزدیك ایران هست كه ما روا نمی‌شماریم آن را در اینجا یاد نكنیم.
هر كسی نام نادرشاه را شنیده و بسیار كسانی تاریخ او را خوانده‌اند.
ولی آنان كه او را نیك شناخته‌اند كم می‌باشند.
این مرد بزرگتر از آنست كه مردم می‌شناسند
و آنچه ما می‌دانیم همیشه كسانی از بیگانگان خواسته‌اند او را خُرد نشان دهند و از ارجش نزد ایرانیان كاهند. این را همیشه بسود خود دانسته‌اند.
👇👇
tãrix o pandhãyaw 5-1-1.pdf
84.5 KB
تاریخ و پندهایش
1ـ1ـ5) آسیبی که ایران از رهگذر بدخوییها دید
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
1ـ1ـ5) آسیبی که ایران از رهگذر بدخوییها دید
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
We'r-o-Sufigari 11.pdf
113.9 KB
در پیرامون شعر و صوفیگری
بخش یازدهم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش یازدهم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
Zendeg^niye Man 17.pdf
206.6 KB
زندگانی من
17 ـ چه آزارهایی از ملایان میدیدم.
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
17 ـ چه آزارهایی از ملایان میدیدم.
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
سال 1322
(بخش یکم)
سال كهن 1321 به پایان رسیده سال نو 1322 آغاز یافت. چه سالی را در پشت سر گزارده ایم و چه سالی را در پیش میداریم؟..
اگر بجهان نگریم ، یک سال بیمناکی را گذرانیده‌ایم و یک سال بیمناکتری را آغاز میکنیم. در این سال جنگ دولتها سختتر خواهد گردید ، و خدا میداند که سال آینده در این هنگام چه خواهد بود.
اگر به ایران و مردمش نگریم ، چه گذشته و چه آینده ، جز نومیدی پدیدار نیست. این توده سررشته را گم كرده و صد دردش به هم آمیخته. آن ملایان ، آن روزنامه نویسان ، آن بازرگانان ، این مردم انبوه ... با كدام یكی دل شاد توان كرد؟!.. به كدام یكی امیدی توان بست؟!.. ما درباره‌ی این كشور بارها گفته‌ایم و بار دیگر میگوییم : «یك مردمی تا خود نیك نباشند از جهان نیكی نخواهند دید».
👇👇
(بخش یکم)
سال كهن 1321 به پایان رسیده سال نو 1322 آغاز یافت. چه سالی را در پشت سر گزارده ایم و چه سالی را در پیش میداریم؟..
اگر بجهان نگریم ، یک سال بیمناکی را گذرانیده‌ایم و یک سال بیمناکتری را آغاز میکنیم. در این سال جنگ دولتها سختتر خواهد گردید ، و خدا میداند که سال آینده در این هنگام چه خواهد بود.
اگر به ایران و مردمش نگریم ، چه گذشته و چه آینده ، جز نومیدی پدیدار نیست. این توده سررشته را گم كرده و صد دردش به هم آمیخته. آن ملایان ، آن روزنامه نویسان ، آن بازرگانان ، این مردم انبوه ... با كدام یكی دل شاد توان كرد؟!.. به كدام یكی امیدی توان بست؟!.. ما درباره‌ی این كشور بارها گفته‌ایم و بار دیگر میگوییم : «یك مردمی تا خود نیك نباشند از جهان نیكی نخواهند دید».
👇👇
sãle 22 1.pdf
85.4 KB
سال 1322
بخش یکم
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش یکم
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
✴️ خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت ✴️
نهم : دربارهي آنجهان سخنان بسياري در کتابهاي شيعي هست. به اينجهان بس نکرده از آنجهان ميدان ديگري براي گزافه‌بافيهاي خود باز کرده‌اند : روز رستاخيز خدا به داوري نشسته پيغمبران از اينسو و آنسو رده خواهند بست. علي «لواء الحمد» را که پرچمش از مشرق تا مغرب و بلنديش هزار ساله راهست بدست خواهد گرفت. امامان به شيعيان هوادار درآمده ميانجيگري خواهند کرد. گناههاي اينان را به سنيان داده ثوابهاي ايشان را به اينان خواهند داد. آنان را به دوزخ و اينان را به بهشت روانه خواهند گردانيد. «حوض کوثر» در دست علي بوده و او آب جز به شيعيان نخواهد داد. در آن گرماي سوزان دلهاي سُنّيان کباب شده و آبي نخواهند يافت.
از اين گزافه‌هاي سياسي چندان بافته‌اند که اگر گرد آورده شود کتابي بزرگ باشد. سخن ما در اينجا دربارهي ميانجيگري است. اين يک پايه‌اي از کيش شيعيست. حسين‌بن‌علي کشته نشده مگر براي آنکه روز رستاخيز به شيعيان هوادار درآيد و گناههاي ايشان را بيامرزاند. روز «اَلَسْت» پيماني ميانه‌ي او با خدا بسته شده که حسين در راه خدا از جان و داراک و فرزندان درگذرد و خدا نيز روز رستاخيز «شفاعت» او را دربارهي شيعه بپذيرد. آن پنداري را که مسيحيان دربارهي مسيح و کشته شدنش ميدارند و کشته شدن او را «کفّاره»ي گناهان فرزندان آدم مي‌شناسند ، شيعيان همان پندار را دربارهي حسين و کشته شدنش ميدارند ، و بيگمان از مسيحيان گرفته‌اند.
بهرحال اين يکي از ايرادهاي آن کيشست. اينان خدا را همچون يکي از پادشاهان خودکامه‌ي تاريخ پنداشته‌اند ، و اينست برايش «گرامي داشتگاني» بسيجيده[=مهیا کرده] ياوراني آماده گردانيده‌اند. اين سخن بارها از ملايان شنيده شده : «اين پادشاهان که وزيراني دارند خدا نبايد داشته باشد؟!...».
از همينجا به اندازه‌ي ناداني و خداناشناسي اين گروه پي توان برد. يکي بگويد : اي بيخردان خدا کجا و پادشاهان خودکامه کجا؟!... بگويد : ميانجيگري جز در برابر ناداني يا خشمراني نتواند بود. يک پادشاهي که به جان و داراک مردم چيره ميبوده و چه بسا که با يک خشم ، آتش به هستي مردم ميزده ، و چه بسا که بيگناهي را گناهکار شناخته و فرمان به کشتنش ميداده ، در دستگاه چنين پادشاهي کساني ميبايسته که در چنين پيشامدهايي به پاي پادشاه افتند و با چاپلوسيها خشم او را فرونشانده گرفتارِ بيگناه را رها گردانند. ميانجيگري در چنين دستگاهي مي‌سزيده. در دستگاه سراپا دادگري و راستي چه نياز به ميانجي باشد؟!... من از شما مي‌پرسم آيا در دادگاه و ديگر اداره‌ها ميانجيگري تواند بود؟!...
(کتاب «بخوانند و داوری کنند»)
نهم : دربارهي آنجهان سخنان بسياري در کتابهاي شيعي هست. به اينجهان بس نکرده از آنجهان ميدان ديگري براي گزافه‌بافيهاي خود باز کرده‌اند : روز رستاخيز خدا به داوري نشسته پيغمبران از اينسو و آنسو رده خواهند بست. علي «لواء الحمد» را که پرچمش از مشرق تا مغرب و بلنديش هزار ساله راهست بدست خواهد گرفت. امامان به شيعيان هوادار درآمده ميانجيگري خواهند کرد. گناههاي اينان را به سنيان داده ثوابهاي ايشان را به اينان خواهند داد. آنان را به دوزخ و اينان را به بهشت روانه خواهند گردانيد. «حوض کوثر» در دست علي بوده و او آب جز به شيعيان نخواهد داد. در آن گرماي سوزان دلهاي سُنّيان کباب شده و آبي نخواهند يافت.
از اين گزافه‌هاي سياسي چندان بافته‌اند که اگر گرد آورده شود کتابي بزرگ باشد. سخن ما در اينجا دربارهي ميانجيگري است. اين يک پايه‌اي از کيش شيعيست. حسين‌بن‌علي کشته نشده مگر براي آنکه روز رستاخيز به شيعيان هوادار درآيد و گناههاي ايشان را بيامرزاند. روز «اَلَسْت» پيماني ميانه‌ي او با خدا بسته شده که حسين در راه خدا از جان و داراک و فرزندان درگذرد و خدا نيز روز رستاخيز «شفاعت» او را دربارهي شيعه بپذيرد. آن پنداري را که مسيحيان دربارهي مسيح و کشته شدنش ميدارند و کشته شدن او را «کفّاره»ي گناهان فرزندان آدم مي‌شناسند ، شيعيان همان پندار را دربارهي حسين و کشته شدنش ميدارند ، و بيگمان از مسيحيان گرفته‌اند.
بهرحال اين يکي از ايرادهاي آن کيشست. اينان خدا را همچون يکي از پادشاهان خودکامه‌ي تاريخ پنداشته‌اند ، و اينست برايش «گرامي داشتگاني» بسيجيده[=مهیا کرده] ياوراني آماده گردانيده‌اند. اين سخن بارها از ملايان شنيده شده : «اين پادشاهان که وزيراني دارند خدا نبايد داشته باشد؟!...».
از همينجا به اندازه‌ي ناداني و خداناشناسي اين گروه پي توان برد. يکي بگويد : اي بيخردان خدا کجا و پادشاهان خودکامه کجا؟!... بگويد : ميانجيگري جز در برابر ناداني يا خشمراني نتواند بود. يک پادشاهي که به جان و داراک مردم چيره ميبوده و چه بسا که با يک خشم ، آتش به هستي مردم ميزده ، و چه بسا که بيگناهي را گناهکار شناخته و فرمان به کشتنش ميداده ، در دستگاه چنين پادشاهي کساني ميبايسته که در چنين پيشامدهايي به پاي پادشاه افتند و با چاپلوسيها خشم او را فرونشانده گرفتارِ بيگناه را رها گردانند. ميانجيگري در چنين دستگاهي مي‌سزيده. در دستگاه سراپا دادگري و راستي چه نياز به ميانجي باشد؟!... من از شما مي‌پرسم آيا در دادگاه و ديگر اداره‌ها ميانجيگري تواند بود؟!...
(کتاب «بخوانند و داوری کنند»)
We'r-o-Sufigari 12.pdf
112.2 KB
در پیرامون شعر و صوفیگری
بخش دوازدهم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش دوازدهم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
Zendeg^niye Man 18.pdf
93.2 KB
زندگانی من
18 ـ فشار زندگانی که گرفتار می‌بودم.
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
18 ـ فشار زندگانی که گرفتار می‌بودم.
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
این فیلم بازپسین کشفها و نتیجه‌گیریهای دانشمندان زیست‌شناس را درباره‌ی چگونگی پیدایش گونه‌ها تا دهه‌ی ۲۰۰۰ میلادی نشان میدهد.
👇👇
🌐 https://youtu.be/Siz-KdKYeow
👇👇
🌐 https://youtu.be/Siz-KdKYeow
در این فیلم بهتر بود بجای انفجار کامبرین ، انفجار «کامبریایی» گفته میشد زیرا این نام از نام جای کشف فسیلهای مربوط (Cambria) گرفته شده.
Forwarded from صادقی
۸/ اقرارهای کتبی متهم https://t.co/a9ky1knG5w
Twitter
محمود صادقی
۸/ اقرارهای کتبی متهم
"٣٥ تا ٤٠ درصد زلزله‌زدگان غرب ایران هنوز کانکس ندارند"
🔹نماینده گیلانغرب، سرپل‌ذهاب و قصرشیرین در مجلس می گوید حداقل ٣٥ تا ٤٠ درصد زلزله‌زدگان غرب ایران هنوز کانکس ندارند و در سرمای زیر صفر در چادر زندگی می کنند. فرهاد تجری به روزنامه شرق گفته دسته‌بندی بنیاد مسکن برای اختصاص کانکس ها غلط بوده و وزارت نفت هم برای مشکل کمبود سوخت کار خاصی نکرده.
🔹همزمان، احمد صفری، نماینده کرمانشاه هم در تذکر شفاهی از دولت انتقاد کرد و گفت نمی‌توان مشکلات را فقط با "وعده وعید" رفع کرد.
(بی بی سی)
🔹نماینده گیلانغرب، سرپل‌ذهاب و قصرشیرین در مجلس می گوید حداقل ٣٥ تا ٤٠ درصد زلزله‌زدگان غرب ایران هنوز کانکس ندارند و در سرمای زیر صفر در چادر زندگی می کنند. فرهاد تجری به روزنامه شرق گفته دسته‌بندی بنیاد مسکن برای اختصاص کانکس ها غلط بوده و وزارت نفت هم برای مشکل کمبود سوخت کار خاصی نکرده.
🔹همزمان، احمد صفری، نماینده کرمانشاه هم در تذکر شفاهی از دولت انتقاد کرد و گفت نمی‌توان مشکلات را فقط با "وعده وعید" رفع کرد.
(بی بی سی)
✴️ خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت ✴️
دهم : نفرین و دشنام درباره‌ی یاران پیغمبر که آن را «تبرّا» نامیده‌اند پایه‌ی دیگری از کیش شیعیست و این خود زشتکاری ننگ‌آوری میباشد.
بی‌هیچ شُوندی با مردگان دشمنی نمودن و دروغها بستن و به دشنام و نفرین برخاستن جز نشان تیره‌درونی گروهی نتواند بود.
چنانکه گفتیم این کار ناستوده از پیش از زمان جعفربن‌محمد آغازیده بوده. ولی از زمان این امام رویه‌‌ی رسمی به خود گرفته و به سختی افزوده.
مرا شگفت افتاده که زیدبن‌علی در برابر رافضیان از صدیق و فاروق [1] هواداری کند و آن پاسخ پاکدلانه و مردانه را دهد ، و برادرزاده‌ی او [2] بدینسان نفت به آتش رافضیان ریزد و آنان را در رفتار زشتشان هرچه گستاختر گرداند.
کتابهای شیعی پر از جمله‌های نفرین و دشنام است. خواجه نصیر ، آن مرد بیدین شکمپرست که گاهی باطنی میبوده ، و گاهی شیعی میگردیده ، «لعنتنامه‌ای» ساخته. بسیاری از ملایان کتاب «در کفر شیخین [3] » نوشته‌اند.
به گمان شیعه اگر عمر و ابوبکر ، علی را از خلافت بازنداشتندی و خلافت در خاندان او مانده جعفربن‌محمد و دیگران بهره از آن یافتندی ، در جهان هیچ بدی رخ ندادی. اینست همه‌ی گناهان به گردن آن دو تن میباشد.
برخی از این اندازه هم گذشته چنین پنداشته‌اند که همه‌ی گناهان‌ِ پیش از آن زمان نیز به گردن آنانست.
روز رستاخیز که قابیل را درباره‌ی کشتن برادرش هابیل به بازپرس خواهند کشید او دلیلها خواهد آورد که شُوند آن برادرکُشی نیز عمر و ابوبکر بوده‌اند. گناه آن نیز به گردن اینان خواهد بود.
اینها سخنانیست که ملایان نوشته و گفته و در دلهای مردم عامی جا داده‌اند.
بی‌شوند نبوده که مسلمانان «رافضی» را بیرون از اسلام شمارده خونش را می‌ریخته‌اند. بی‌شوند نبوده که امامان به پیروان خود دستور «تقیه» میدادند.
چنانکه گفتیم یکی از کارهای شاه‌اسماعیل رواج دادن شیعیگری در ایران میبود. این شاه که دلش پر از کینه‌ی سنّیان میبود شیوه‌ی زشت دشنام و نفرین را نیز به رواج گزاشت.
از زمان ایشان درویشانی به نام «تبرایی» پیدا شدند که به جلو اسب فلان وزیر و بَهمان امیر افتادندی و نامهای سران اسلام را یکایک بُرده نفرین و دشنام‌گویان گام برداشتندی. اسماعیل‌میرزا نواده‌ی آن شاه زشتی این کار را دریافته خواست جلو گیرد.
ولی شیعیگری تا آن زمان در ایران ریشه دوانیده و داستان «تبرا» در دلهای تیره‌ی ملایان و درویشان و پیروانشان جا برای خود باز کرده بود و کوششهای اسماعیل‌میرزا هوده‌ای نداد.
سپس در زمان نادرشاه یک رشته کوششهای بهتر و بزرگتری رفت. آن شاه غیرتمند آسودگی ایران را ، بی‌برانداختن آن زشتکاری ، نشدنی می‌شمرد و از اینرو از یکسو با عثمانیان به گفتگو پرداخته پیشنهادها میکرد و از یکسو در ایران به برانداختن آن زشتکاری میکوشید و بارها از ملایان سنی و شیعی نشستها برپا میگردانید. ولی این کوششها نیز ناانجام ماند و آن شاه غیرتمند کشته شده آرزوهای خود را به گور برد.
در زمان زندیان و قاجاریان ملایان میدان بازی میداشتند و این زشتکاری همچنان درمیان میبود.
تا پیش از زمان مشروطه همه ساله در ربیع‌الاول ملاها و سیدها و طلبه‌ها پیش افتاده به یک رشته بازیچه‌های دُژخویانه‌یِ پستی برخاستندی.
درویشان تبرایی که گفتیم بازماندگانشان در تبریز و دیگر شهرها میبودند و بنام «لعنتچی» در کوچه‌ها و بازارها گردیده زبان بکار انداختندی و از این و از آن پول گرفتندی ، این یکی از نیکیهای جنبش مشروطه بود که آن زشتکاریها را از شهرهای ایران برانداخت.
چنانکه گفتیم همین زشتکاری مایه‌ی ریخته شدن ملیونها خون گردیده ، شوند برافتادن هزارها خاندان شده ، به شومی آن صدهزاران دختران و زنان ایران بدست اُزبکان و ترکمانان و عثمانیان افتاده که به کنیزی نگه داشته و یا در بازارهای بخارا و خیوه و استانبول و صوفیا و بلگراد فروخته‌اند.
در زمان نادرشاه چند هزار تن از این زنان در گرفتاری میبودند و آن شاه بیش از همه به آزاد گردانیدن ایشان میکوشید.
این هم گفتیم که داستانهایی که در کتابهای شیعی ، درباره‌ی کشاکش امام علی‌بن‌ابیطالب با ابوبکر و عمر ، نوشته‌اند همه دروغ و همه ساخته است. خدا روی سیاست را سیاه گرداناد!...
ابوبکر را یاران پیغمبر به خلافت برگزیده بودند ، و پس از او نیز عمر را برگزیدند. این دو تن از برگزیدگان یاران پیغمبر بوده‌اند. پس از عمر نیز عثمان را برگزیدند. ولی از این مرد در پایان کار بدیهایی رخ نمود و یک دسته از مسلمانان به او بشوریدند و چنانکه در تاریخها نوشته شده او را کشتند. این سزای او بوده.
اینکه یاران پیغمبر نخست بار علی را به خلافت برنگزیده‌اند شوندش را در کتابها نوشته‌اند.
دهم : نفرین و دشنام درباره‌ی یاران پیغمبر که آن را «تبرّا» نامیده‌اند پایه‌ی دیگری از کیش شیعیست و این خود زشتکاری ننگ‌آوری میباشد.
بی‌هیچ شُوندی با مردگان دشمنی نمودن و دروغها بستن و به دشنام و نفرین برخاستن جز نشان تیره‌درونی گروهی نتواند بود.
چنانکه گفتیم این کار ناستوده از پیش از زمان جعفربن‌محمد آغازیده بوده. ولی از زمان این امام رویه‌‌ی رسمی به خود گرفته و به سختی افزوده.
مرا شگفت افتاده که زیدبن‌علی در برابر رافضیان از صدیق و فاروق [1] هواداری کند و آن پاسخ پاکدلانه و مردانه را دهد ، و برادرزاده‌ی او [2] بدینسان نفت به آتش رافضیان ریزد و آنان را در رفتار زشتشان هرچه گستاختر گرداند.
کتابهای شیعی پر از جمله‌های نفرین و دشنام است. خواجه نصیر ، آن مرد بیدین شکمپرست که گاهی باطنی میبوده ، و گاهی شیعی میگردیده ، «لعنتنامه‌ای» ساخته. بسیاری از ملایان کتاب «در کفر شیخین [3] » نوشته‌اند.
به گمان شیعه اگر عمر و ابوبکر ، علی را از خلافت بازنداشتندی و خلافت در خاندان او مانده جعفربن‌محمد و دیگران بهره از آن یافتندی ، در جهان هیچ بدی رخ ندادی. اینست همه‌ی گناهان به گردن آن دو تن میباشد.
برخی از این اندازه هم گذشته چنین پنداشته‌اند که همه‌ی گناهان‌ِ پیش از آن زمان نیز به گردن آنانست.
روز رستاخیز که قابیل را درباره‌ی کشتن برادرش هابیل به بازپرس خواهند کشید او دلیلها خواهد آورد که شُوند آن برادرکُشی نیز عمر و ابوبکر بوده‌اند. گناه آن نیز به گردن اینان خواهد بود.
اینها سخنانیست که ملایان نوشته و گفته و در دلهای مردم عامی جا داده‌اند.
بی‌شوند نبوده که مسلمانان «رافضی» را بیرون از اسلام شمارده خونش را می‌ریخته‌اند. بی‌شوند نبوده که امامان به پیروان خود دستور «تقیه» میدادند.
چنانکه گفتیم یکی از کارهای شاه‌اسماعیل رواج دادن شیعیگری در ایران میبود. این شاه که دلش پر از کینه‌ی سنّیان میبود شیوه‌ی زشت دشنام و نفرین را نیز به رواج گزاشت.
از زمان ایشان درویشانی به نام «تبرایی» پیدا شدند که به جلو اسب فلان وزیر و بَهمان امیر افتادندی و نامهای سران اسلام را یکایک بُرده نفرین و دشنام‌گویان گام برداشتندی. اسماعیل‌میرزا نواده‌ی آن شاه زشتی این کار را دریافته خواست جلو گیرد.
ولی شیعیگری تا آن زمان در ایران ریشه دوانیده و داستان «تبرا» در دلهای تیره‌ی ملایان و درویشان و پیروانشان جا برای خود باز کرده بود و کوششهای اسماعیل‌میرزا هوده‌ای نداد.
سپس در زمان نادرشاه یک رشته کوششهای بهتر و بزرگتری رفت. آن شاه غیرتمند آسودگی ایران را ، بی‌برانداختن آن زشتکاری ، نشدنی می‌شمرد و از اینرو از یکسو با عثمانیان به گفتگو پرداخته پیشنهادها میکرد و از یکسو در ایران به برانداختن آن زشتکاری میکوشید و بارها از ملایان سنی و شیعی نشستها برپا میگردانید. ولی این کوششها نیز ناانجام ماند و آن شاه غیرتمند کشته شده آرزوهای خود را به گور برد.
در زمان زندیان و قاجاریان ملایان میدان بازی میداشتند و این زشتکاری همچنان درمیان میبود.
تا پیش از زمان مشروطه همه ساله در ربیع‌الاول ملاها و سیدها و طلبه‌ها پیش افتاده به یک رشته بازیچه‌های دُژخویانه‌یِ پستی برخاستندی.
درویشان تبرایی که گفتیم بازماندگانشان در تبریز و دیگر شهرها میبودند و بنام «لعنتچی» در کوچه‌ها و بازارها گردیده زبان بکار انداختندی و از این و از آن پول گرفتندی ، این یکی از نیکیهای جنبش مشروطه بود که آن زشتکاریها را از شهرهای ایران برانداخت.
چنانکه گفتیم همین زشتکاری مایه‌ی ریخته شدن ملیونها خون گردیده ، شوند برافتادن هزارها خاندان شده ، به شومی آن صدهزاران دختران و زنان ایران بدست اُزبکان و ترکمانان و عثمانیان افتاده که به کنیزی نگه داشته و یا در بازارهای بخارا و خیوه و استانبول و صوفیا و بلگراد فروخته‌اند.
در زمان نادرشاه چند هزار تن از این زنان در گرفتاری میبودند و آن شاه بیش از همه به آزاد گردانیدن ایشان میکوشید.
این هم گفتیم که داستانهایی که در کتابهای شیعی ، درباره‌ی کشاکش امام علی‌بن‌ابیطالب با ابوبکر و عمر ، نوشته‌اند همه دروغ و همه ساخته است. خدا روی سیاست را سیاه گرداناد!...
ابوبکر را یاران پیغمبر به خلافت برگزیده بودند ، و پس از او نیز عمر را برگزیدند. این دو تن از برگزیدگان یاران پیغمبر بوده‌اند. پس از عمر نیز عثمان را برگزیدند. ولی از این مرد در پایان کار بدیهایی رخ نمود و یک دسته از مسلمانان به او بشوریدند و چنانکه در تاریخها نوشته شده او را کشتند. این سزای او بوده.
اینکه یاران پیغمبر نخست بار علی را به خلافت برنگزیده‌اند شوندش را در کتابها نوشته‌اند.
علی در آن هنگام جوان میبود و با همه‌ی ستودگیهایی که میداشت ابوبکر به خلافت شاینده‌تر از او میبود ،
بویژه با خونهایی که علی در راه اسلام ریخته و دشمنی خود را در دلهای بسیاری جایگزین گردانیده بود.
بهرحال برنگزیدن او از روی بدخواهی نبوده و کشاکشی در آن باره رخ نداده است.
داستان رفتن عمر به درِ خانه‌ی علی و گزاردن او دختر پیغمبر را درمیان در و دیوار که با آن آب و تاب سروده می‌شود از ریشه دروغست.
میگویند دختر پیغمبر «محسن» بچه‌ای را «سقط» کرد.
یکی نمی‌پرسد : ای بیخردان بچه‌ی زاییده نشده به نام چه نیازی میداشت؟!... که دانسته بود آن بچه پسر است تا نام «محسن» به او گزارد؟!...
کوتاه سخن : ابوبکر و عمر مردان ارجداری میبوده‌اند. ما چنانکه ستودگیهای علی را به دیده گرفته پاسش میداریم و بزرگش می‌شماریم ، همچنان باید ستودگیهای این دو تن و دیگران را نیز بدیده گیریم و پاسشان داریم.
این شیوه‌ی شیعیگری بهترین نمونه از آلودگی آن میباشد.
[1] : صدیق(بسیار راستگو )= لقب ابوبكر ، فاروق (جدا كننده‌ی نیك از بد)= پاینام عمر ـ و
[2] : زید‌بن‌علی‌بن‌حسین پسر امام چهارم شیعیان و داستان خیزش او در گفتار نخست زیر عنوان «شیعیگری چگونه پیدا شده» آمده است. ـ و
[3] : شیخین = مقصود ابوبكر و عمر است ـ و
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 36 از 105)
بویژه با خونهایی که علی در راه اسلام ریخته و دشمنی خود را در دلهای بسیاری جایگزین گردانیده بود.
بهرحال برنگزیدن او از روی بدخواهی نبوده و کشاکشی در آن باره رخ نداده است.
داستان رفتن عمر به درِ خانه‌ی علی و گزاردن او دختر پیغمبر را درمیان در و دیوار که با آن آب و تاب سروده می‌شود از ریشه دروغست.
میگویند دختر پیغمبر «محسن» بچه‌ای را «سقط» کرد.
یکی نمی‌پرسد : ای بیخردان بچه‌ی زاییده نشده به نام چه نیازی میداشت؟!... که دانسته بود آن بچه پسر است تا نام «محسن» به او گزارد؟!...
کوتاه سخن : ابوبکر و عمر مردان ارجداری میبوده‌اند. ما چنانکه ستودگیهای علی را به دیده گرفته پاسش میداریم و بزرگش می‌شماریم ، همچنان باید ستودگیهای این دو تن و دیگران را نیز بدیده گیریم و پاسشان داریم.
این شیوه‌ی شیعیگری بهترین نمونه از آلودگی آن میباشد.
[1] : صدیق(بسیار راستگو )= لقب ابوبكر ، فاروق (جدا كننده‌ی نیك از بد)= پاینام عمر ـ و
[2] : زید‌بن‌علی‌بن‌حسین پسر امام چهارم شیعیان و داستان خیزش او در گفتار نخست زیر عنوان «شیعیگری چگونه پیدا شده» آمده است. ـ و
[3] : شیخین = مقصود ابوبكر و عمر است ـ و
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 36 از 105)