پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
Zendeg^niye Man 18.pdf
93.2 KB
زندگانی من

18 ـ فشار زندگانی که گرفتار می‌بودم.

#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi
این فیلم بازپسین کشفها و نتیجه‌گیریهای دانشمندان زیست‌شناس را درباره‌ی چگونگی پیدایش گونه‌ها تا دهه‌ی ۲۰۰۰ میلادی نشان میدهد.

👇👇

🌐 https://youtu.be/Siz-KdKYeow
در این‌ فیلم بهتر بود بجای انفجار کامبرین ، انفجار «کامبریایی» گفته میشد زیرا این نام از نام جای کشف فسیلهای مربوط (Cambria) گرفته شده.
"٣٥ تا ٤٠ درصد زلزله‌زدگان غرب ایران هنوز کانکس ندارند"

🔹نماینده گیلانغرب، سرپل‌ذهاب و قصرشیرین در مجلس می گوید حداقل ٣٥ تا ٤٠ درصد زلزله‌زدگان غرب ایران هنوز کانکس ندارند و در سرمای زیر صفر در چادر زندگی می کنند. فرهاد تجری به روزنامه شرق گفته دسته‌بندی بنیاد مسکن برای اختصاص کانکس ها غلط بوده و وزارت نفت هم برای مشکل کمبود سوخت کار خاصی نکرده.

🔹همزمان، احمد صفری، نماینده کرمانشاه هم در تذکر شفاهی از دولت انتقاد کرد و گفت نمی‌توان مشکلات را فقط با "وعده وعید" رفع کرد.
(بی بی سی)
✴️ خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت ✴️

دهم : نفرین و دشنام درباره‌ی یاران پیغمبر که آن را «تبرّا» نامیده‌اند پایه‌ی دیگری از کیش شیعیست و این خود زشتکاری ننگ‌آوری میباشد.

بی‌هیچ شُوندی با مردگان دشمنی نمودن و دروغها بستن و به دشنام و نفرین برخاستن جز نشان تیره‌درونی گروهی نتواند بود.

چنانکه گفتیم این کار ناستوده از پیش از زمان جعفربن‌محمد آغازیده بوده. ولی از زمان این امام رویه‌‌ی رسمی به خود گرفته و به سختی افزوده.

مرا شگفت افتاده که زیدبن‌علی در برابر رافضیان از صدیق و فاروق [1] هواداری کند و آن پاسخ پاکدلانه و مردانه را دهد ، و برادرزاده‌ی او [2] بدینسان نفت به آتش رافضیان ریزد و آنان را در رفتار زشتشان هرچه گستاختر گرداند.

کتابهای شیعی پر از جمله‌های نفرین و دشنام است. خواجه نصیر ، آن مرد بیدین شکمپرست که گاهی باطنی میبوده ، و گاهی شیعی میگردیده ، «لعنتنامه‌ای» ساخته. بسیاری از ملایان کتاب «در کفر شیخین [3] » نوشته‌اند.

به گمان شیعه اگر عمر و ابوبکر ، علی را از خلافت بازنداشتندی و خلافت در خاندان او مانده جعفربن‌محمد و دیگران بهره از آن یافتندی ، در جهان هیچ بدی رخ ندادی. اینست همه‌ی گناهان به گردن آن دو تن میباشد.

برخی از این اندازه هم گذشته چنین پنداشته‌اند که همه‌ی گناهان‌ِ پیش از آن زمان نیز به گردن آنانست.

روز رستاخیز که قابیل را درباره‌ی کشتن برادرش هابیل به بازپرس خواهند کشید او دلیلها خواهد آورد که شُوند آن برادرکُشی نیز عمر و ابوبکر بوده‌اند. گناه آن نیز به گردن اینان خواهد بود.

اینها سخنانیست که ملایان نوشته و گفته و در دلهای مردم عامی جا داده‌اند.

بی‌شوند نبوده که مسلمانان «رافضی» را بیرون از اسلام شمارده خونش را می‌ریخته‌اند. بی‌شوند نبوده که امامان به پیروان خود دستور «تقیه» میدادند.

چنانکه گفتیم یکی از کارهای شاه‌اسماعیل رواج دادن شیعیگری در ایران میبود. این شاه که دلش پر از کینه‌ی سنّیان میبود شیوه‌ی زشت دشنام و نفرین را نیز به رواج گزاشت.

از زمان ایشان درویشانی به نام «تبرایی» پیدا شدند که به جلو‌ اسب فلان وزیر و بَهمان امیر افتادندی و نامهای سران اسلام را یکایک بُرده نفرین و دشنام‌گویان گام برداشتندی. اسماعیل‌میرزا نواده‌ی آن شاه زشتی این کار را دریافته خواست جلو گیرد.

ولی شیعیگری تا آن زمان در ایران ریشه دوانیده و داستان «تبرا» در دلهای تیره‌ی ملایان و درویشان و پیروانشان جا برای خود باز کرده بود و کوششهای اسماعیل‌میرزا هوده‌ای نداد.

سپس در زمان نادرشاه یک رشته کوششهای بهتر و بزرگتری رفت. آن شاه غیرتمند آسودگی ایران را ، بی‌برانداختن آن زشتکاری ، نشدنی می‌شمرد و از اینرو از یکسو با عثمانیان به گفتگو پرداخته پیشنهادها میکرد و از یکسو در ایران به برانداختن آن زشتکاری میکوشید و بارها از ملایان سنی و شیعی نشستها برپا میگردانید. ولی این کوششها نیز ناانجام ماند و آن شاه غیرتمند کشته شده آرزوهای خود را به گور برد.

در زمان زندیان و قاجاریان ملایان میدان بازی میداشتند و این زشتکاری همچنان درمیان میبود.

تا پیش از زمان مشروطه همه ساله در ربیع‌الاول ملاها و سیدها و طلبه‌ها پیش افتاده به یک رشته بازیچه‌های دُژخویانه‌یِ پستی برخاستندی.

درویشان تبرایی که گفتیم بازماندگانشان در تبریز و دیگر شهرها میبودند و بنام «لعنتچی» در کوچه‌ها و بازارها گردیده زبان بکار انداختندی و از این و از آن پول گرفتندی ، این یکی از نیکیهای جنبش مشروطه بود که آن زشتکاریها را از شهرهای ایران برانداخت.

چنانکه گفتیم همین زشتکاری مایه‌ی ریخته شدن ملیونها خون گردیده ، شوند برافتادن هزارها خاندان شده ، به شومی آن صدهزاران دختران و زنان ایران بدست اُزبکان و ترکمانان و عثمانیان افتاده که به کنیزی نگه داشته و یا در بازارهای بخارا و خیوه و استانبول و صوفیا و بلگراد فروخته‌اند.

در زمان نادرشاه چند هزار تن از این زنان در گرفتاری میبودند و آن شاه بیش از همه به آزاد گردانیدن ایشان میکوشید.

این هم گفتیم که داستانهایی که در کتابهای شیعی ، درباره‌ی کشاکش امام علی‌بن‌ابیطالب با ابوبکر و عمر ، نوشته‌اند همه دروغ و همه ساخته است. خدا روی سیاست را سیاه گرداناد!...

ابوبکر را یاران پیغمبر به خلافت برگزیده بودند ، و پس از او نیز عمر را برگزیدند. این دو تن از برگزیدگان یاران پیغمبر بوده‌اند. پس از عمر نیز عثمان را برگزیدند. ولی از این مرد در پایان کار بدیهایی رخ نمود و یک دسته از مسلمانان به او بشوریدند و چنانکه در تاریخها نوشته شده او را کشتند. این سزای او بوده.

اینکه یاران پیغمبر نخست بار علی را به خلافت برنگزیده‌اند شوندش را در کتابها نوشته‌اند.
علی در آن هنگام جوان میبود و با همه‌ی ستودگیهایی که میداشت ابوبکر به خلافت شاینده‌تر از او میبود ،
بویژه با خونهایی که علی در راه اسلام ریخته و دشمنی خود را در دلهای بسیاری جایگزین گردانیده بود.

بهرحال برنگزیدن او از روی بدخواهی نبوده و کشاکشی در آن باره رخ نداده است.

داستان رفتن عمر به درِ خانه‌ی علی و گزاردن او دختر پیغمبر را درمیان در و دیوار که با آن آب و تاب سروده می‌شود از ریشه دروغست.

میگویند دختر پیغمبر «محسن» بچه‌ای را «سقط» کرد.

یکی نمی‌پرسد : ای بیخردان بچه‌ی زاییده نشده به نام چه نیازی میداشت؟!... که دانسته بود آن بچه پسر است تا نام «محسن» به او گزارد؟!...

کوتاه سخن : ابوبکر و عمر مردان ارجداری میبوده‌اند. ما چنانکه ستودگیهای علی را به دیده گرفته پاسش میداریم و بزرگش می‌شماریم ، همچنان باید ستودگیهای این دو تن و دیگران را نیز بدیده گیریم و پاسشان داریم.

این شیوه‌ی شیعیگری بهترین نمونه از آلودگی آن میباشد.

[1] : صدیق(بسیار راستگو )= لقب ابوبكر ، فاروق (جدا كننده‌ی نیك از بد)= پاینام عمر ـ و
[2] : زید‌بن‌علی‌بن‌حسین پسر امام چهارم شیعیان و داستان خیزش او در گفتار نخست زیر عنوان «شیعیگری چگونه پیدا شده» آمده است. ـ و
[3] : شیخین = مقصود ابوبكر و عمر است ـ و

(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 36 از 105)
به مناسبت هزارمین روز حبس نرگس محمدی ، نایب رییس کانون مدافعان حقوق بشر.

طراحی نگاره : شاهرخ جیدری / رادیو فردا
نرگس محمدی در سال ۱۳۵۱ در زنجان زاده شد و پس از پایان دبیرستان ، در رشته‌ی فیزیک کاربردی دانشگاه امام خمینی قزوین ادامه تحصیل داد. او یکی از مؤسسان «تشکل دانشجویی روشنگران» در این دانشگاه بود .... محمدی از سال ۱۳۷۵ روزنامه‌نگاری را در نشریه‌ی پیام هاجر آغاز کرد و در نشریات دیگر نیز مقاله‌هایی درباره‌ی مسایل زنان ، مسایل دانشجویان و حقوق بشر چاپ کرد. او در سال ۱۳۷۸ با تقی رحمانی نویسنده ، استاد دانشگاه ، فعال سیاسی و زندانی سیاسی ازدواج کرد و دو فرزند دارد. نرگس محمدی سپس به عضویت کانون مدافعان حقوق بشر درآمد و اکنون نایب رئیس این کانون و رئیس کمیته زنان آن می‌باشد. ریاست این کانون بر عهده شیرین عبادی ، برنده‌ی جایزه‌ی نوبل صلح است. پس از تأسیس شورای ملی صلح در ایران که در سال ۱۳۸۷ توسط ۸۳ شخصیت اجتماعی-سیاسی-فرهنگی با محور صلح و حقوق بشر تشکیل شد ، در سال ۲۰۰۸ در انتخابات داخلی این شورا به عنوان رئیس هیئت اجرایی آن برگزیده شد. ...

نرگس محمدی به دلیل فعالیت در کانون مدافعان حقوق بشر ، آبان ماه سال ۱۳۸۸ از محل کار خود (شرکت بازرسی مهندسی ایران) اخراج شد و در اردیبهشت سال ۱۳۸۹ به اتهام عضویت در کانون به شعبه‌ی ۴ دادگاه انقلاب اسلامی احضار و پس از چند جلسه دفاع برای وی قرار ۵۰ میلیون تومان صادر شد. اما تنها چند روز بعد ، توسط مأموران امنیتی ، شبانه و در منزل خود بازداشت شد و در تیرماه سال ۱۳۹۰ در شعبه‌ی ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی محاکمه شد. نرگس محمدی در مجموع به تحمل ۱۱ سال حبس تعزیری محکوم شد. این رأی در شعبه ۵۴ دادگاه تجدیدنظر به ۶ سال حبس کاهش یافت. این حکم از اردیبهشت ۱۳۹۱ به اجرا درآمده است.

نرگس محمدی که در دوران بازجویی به بیماری اعصاب و روان و فلج عضلانی مبتلا شده بود ، در زندان نیز دچار تشدید بیماری‌اش شد و در تیر ۱۳۹۱ به بیمارستان منتقل شد و مدتی بعد ، بر اساس رای پزشکان ، حکم عدم تحمل کیفر برای او صادر و آزاد شد.

اردیبهشت ماه سال ۹۳ و اینبار توسط سازمان اطلاعات جمهوری اسلامی با اتهاماتی چون همکاری با داعش ، تبلیغ علیه نظام ، اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی و تشکیل و عضویت در گروه غیرقانونی ، دوباره بازداشت شد. .... یکی از اصلی‌ترین اتهامات وی را فعالیت در کانون مدافعان حقوق بشر و راه‌اندازی کمپین «لگام» (لغو گام‌به‌گام اعدام) می‌دانند. ...

در مهرماه ۱۳۹۵ شعبه‌ی ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران ، حکم ۱۶ سال زندان دادگاه بدوی نرگس محمدی را تأیید کرد. نرگس محمدی در دادگاهی به ریاست قاضی صلواتی ، به اتهام «اجتماع و تبانی به قصد ارتکاب جرم علیه امنیت کشور» به پنج سال حبس ، به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به یک سال حبس و در مورد اتهام «تشکیل و اداره گروهک غیرقانونی لگام» به ۱۰ سال حبس محکوم شد.

(برگرفته از ویکی پدیا)

کانال :

اگر کس بیطرفی این شرح حال را بخواند «اجتماع و تبانی به قصد ارتکاب جرم علیه امنیت کشور» را بزه بزرگی یافته و چون چنین بزهی کیفر سختی دارد ، حکم پنج سال زندان دادگاه را ناسزا نخواهد دانست ولی از آنجا که دادگستری در این حکومت تاکنون بارها همه گونه بیداد روا داشته (مثلاً همین آخری آن تبرئه‌ی سعید طوسی است) نمی‌توانیم به ایشان اعتماد کنیم و بدگمان خواهیم بود که چه بسا همه‌ی اینها پرونده‌سازی باشد.
اگر در این اندازه بوده که کسانی گرد هم آمده خواسته‌اند جنبشی برای از میان برداشتن حکم اعدام براه اندازند ، در کشورهای دمکرات چنین نیست که این بزه بشمار آید. باوری است که پیش می‌کشند و باید آزاد باشند که از باور و اندیشه‌ی خود دفاع کنند.

قانون اساسی ما نیز اینگونه حقوق را برای مردم روا دانسته است.

ما در رشته گفتارهای خود درباره‌ی جنبش مردم در دیماه 96 چند بار گفتیم که این حکومت اعتماد مردم را که گوهری گرانبهاست با بیپروایی بسیاری خرج کرده نابود گردانیده است. این نتیجه‌ی آن بی‌اعتمادی مردم به حکومت و نیز آزاد نبودن رسانه‌ها و رفتارهای بیدادگرانه‌ی دادگستری و آزاد گردیدن بزهکاران بزرگ (مثلاً اختلاس کنندگان) است که مردم به رایهای دادگاهها دیگر اعتمادی ندارند.

تا حکومت دریابد که آنچه برایگان از دست داده چه نعمتی بوده و از این پس مردم و اعتماد ایشان را ناچیز نینگارد.
✴️مالک زمین کسیست که می‌کارد✴️ (تکه‌ی یکم)

زمین برای کاشتن و محصول برداشتنست.

مالک زمین کسیست که میکارد. کسیست که آباد میکند. آن کسی که نمی‌کارد یا آباد نمی‌گرداند باید بفروشد وگرنه از دستش گرفته بشود.

کشاورزی از هر نظر قابل ستایش است. باید به کشاورزان اهمیت داد.

آب درآوردن و بجریان انداختن و آباد کردن کاری بسیار ثواب و باعث افتخار و نیکنامیست.

✴️✴️✴️

باید دانست هر کسی هر چیزی را نمی‌تواند مالک شود.

مالکیت باید علتی داشته و ربط و برخورداری (انتفاع) در بین باشد.

شما آن پارچه را بافته‌اید و خواهید فروخت ، مال شماست. من این عصا را خریده‌ام و بدست میگیرم مال منست.

یک کسی نمی‌تواند مالک کوه البرز شود. زیرا یک نفر چه بهره‌ای از کوهی بزرگ می‌تواند ببرد؟! ولی یک ملتی می‌تواند مالک آن باشد. زیرا برخورداریهایی از جنگلها و معادن و رودها و چشمه‌هایش می‌تواند داشته باشد.

کلاغهای آسمان را کسی نمی‌تواند بگوید : «مال منست». زیرا چه ربطی میان او و کلاغها می‌تواند باشد؟! ولی اگر کسی کبوتری را پرورش داده و دانه و آبش میدهد و از پرواز و آوازش دلخوش میگردد می‌تواند بگوید : «مال منست».

درباره‌ی زمین ـ زمینهای کاشتنی ـ نیز همینطور است و هر کسی نمی‌تواند بدلخواه مالک و صاحب اختیار آن شود.

زمین برای کاشتن و آباد کردن است.

کسی مالک و صاحب اختیار زمین می‌شود که بکارد ،‌ کسی مالک و صاحب اختیار می‌شود که درخت بنشاند و گل بکارد و آباد کند.

از چیزهای بسیار ناراست است که کسانی خود را صاحب اختیار و مالک فلان روستا حساب میکنند. در تهران می‌نشینند و روستایی را که در کرمانست مال خود می‌شمارند و از دسترنج ساکنان آنجا برای خود سهمی می‌طلبند. آیا چه ربطی میان این شخص و آن روستا و زمینهایش می‌باشد؟! روستایی را که در خانه‌هایش دیگران می‌نشینند و باغهایش را دیگران آباد می‌گردانند و زمینهایش را دیگران میکارند ، چگونه این مالک آنست؟!

خواهند گفت خریده‌ام. باید گفت : فروشنده جز یک غریبه نبوده. وانگهی زمین را تنها با خریدن نمی‌توان مالک شد.

اگر کسی میخواهد صاحب اختیار و مالک زمین باشد باید مشغول کاشتن و آباد کردن آن گردد. اینگونه مالکیتها همه بی‌اساس است.

کسی که زمینی را می‌کاشته و اکنون نمی‌کارد . یا باغی را آباد گردانیده و اکنون رسیدگی نمی‌کند و آباد نگاهش نمی‌دارد ، باید آن را به دیگری بفروشد و یا واگزار کند ،

و اگر نفروخت و واگزار نکرد باید از دستش گرفته و به دیگری داده شود. سررشته‌داری باید به این کار اقدام کند.

(«ورجاوندْ بنیاد» بزبان عادی ، بخش سوم بند 7 ، تکه‌ی یکم)
تاریخ و پندهایش

نادرشاه

2ـ1ـ5) آسیبی که ایران از رهگذر بدخوییها دید

نادر مرد بسیار دوراندیش و خونسردی بود و بكسانی كه دست می‌یافت از ده تن یكی را نمی‌كشت و ارج دلیری و كاردانی مردان را شناخته همواره می‌كوشید از توانایی آنان سود جوید.

اگر كسی داستان جنگهای او را با هراتیان خوانده نیك می‌داند كه چندین بار افغانان بتنگی افتاده از نادر زینهار خواستند و چندین بار زینهار شكسته و از در ستیز درآمدند. نادر چون دلیری افغانیها را می‌دید و در دل همی‌خواست آنان را رام خویش سازد و در جنگها از توانایی و جانفشانی آنان سود جوید ، از اینرو هیچگاه بر آنان خشم نمی‌گرفت و پس از دست یافتن با شمشیر كیفر نمی‌داد.

👇👇
tãrix o pandhãyaw 5-1-2.pdf
93.8 KB
تاریخ و پندهایش

نادرشاه

2ـ1ـ5) آسیبی که ایران از رهگذر بدخوییها دید


#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi
سال 1322

(بخش دوم)

شما دیدید كه ما در پرچم از ملایان پرسشهایی كرده و یك ماه مهلت داده پاسخ خواستیم.
گفتیم : شما كه به مردم عامی میگویید : «به دولت مالیات ندهید و به سربازی نروید» ، و دولت را «جائر» و «غاصب» شمارده حكومت را حق خود میدانید آیا امروز میتوانید این كشور را اداره كنید؟!..

وانگاه از این همه ملایان كه در نجف و كربلا و شهرهای ایران و دیگر جاها هستند و هر یكی خود را «مجتهد» میخواند شما كدام یكی را به پادشاهی برمیگزینید؟!..

گفتیم به اینها پاسخ دهید تا ما نیز با شما همدست گردیم.

شما دیدید كه هیچ پاسخی ندادند و خود را به ناشنیدن زدند.

👇👇
این در همه جا هست که کسانی سخنانی را از کهنه و نو فراگرفته‌اند و آن را مایه‌ی خودنمایی ساخته‌اند و به هر کجا می‌رسند بیش از همه می‌خواهند آنها را بیرون ریزند و هیچگاه درپی نتیجه‌ای نیستند.

اینان در هر کجا نیز سخنی بینند که مایه‌ی خودفروشی تواند بود درست و نادرست بیاد سپارند و بر روی سرمایه افزایند و خودنمایی و خودفروشی فزونتر کنند. ولی سخنی که نه چنانست با دلیلها نیز نپذیرند.

اگر پای خرد درمیانست چند تنی که باهم می‌نشینند باید یا بگفت و شنید بی‌زیان پردازند و از پیشامدهای روزانه سخن رانند و یا اگر در آرزوی گفتگوهای ارجداری هستند و زمینه‌ای را دنبال می‌کنند سخن را بکسی که آگاهی بیشتر دارد واگزارند و دیگران گوش دارند.

این چیست که هر کسی همینکه چند سخن پراکنده‌ای فرامی‌گیرد به جلو هر که رسید آن را بیرون می‌ریزد.

این خود از بدترین بیماریهاست که انبوه مردم گرفتار آن شده‌اند.

کسی اگر در یک زمینه‌ای دانشی اندوخته او را چه بهتر که به فزونی آن بکوشد و همه‌ی پیرامون آن را چنانکه می‌باید فراگیرد و بارها آن را بیندیشد و بیازماید تا هرچه درستتر یاد گیرد و پس از آن جز بهنگام خود بگفتگو از آن برنخیزد.

اینست راه دانش‌آموزی. اینست شیوه‌ی آگاهی‌اندوزی.

این شیوه‌ای که امروز بسیاری از مردم دارند و هر یکی چند سخنی را یاد گرفته و سرمایه‌ی خودنمایی گرفته‌اند و به هر کجا رسیدند بگفتگو برمی‌خیزند داستان کودکان کم‌حوصله‌ی نادانیست که همینکه ده دینار بدست آوردند بیدرنگ بدکان شتابند و آن را خوردنی خریده در همانجا خورند و این نکنند که پولهایی که بدست آورند رویهم گزارند و سرمایه‌ای بیندوزند.

در اینجا نکته‌ی بزرگی درمیانست و آن اینکه هر زمینه را که بگیریم چندان اندیشه‌های پراکنده درباره‌ی آن پدید آمده و چندان سخنانی گفته شده که بیکبار زمینه بهم خورده است.

اینست هر کسی به هرچه می‌پردازد راه بجایی نمی‌برد و جز یک رشته گفته‌های پراکنده بدست نمی‌آورد و جز پراکنده‌گویی کاری از دستش برنمی‌آید.

(پیمان سال چهارم ، شماره‌ی هشتم ، سات 466)
Zendeg^niye Man 19.pdf
97.5 KB
زندگانی من

19 ـ چگونه حداد از #بهاییگری بازگشت.

#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi