‌📘 دین و جهان

🖌 احمد کسروی

✴️ بخش دوم از نشست دوم

بسياري از مردم معني بت‌پرستي را نميدانند و از زيانهاي آن آگاه نيستند. بارها ديده‌ام ميگويند : «بت‌پرستي چه زيان داشته؟! بت‌پرستي و خداپرستي چه تفاوت در زندگي دارد؟!.». ولي اين سخن از ناآگاهيست و راستي آنست كه بت‌پرستي لغزشي در شناختن معني جهان مي‌بوده و زيانهاي بسياري را در زندگي با خود مي‌داشته.
بت‌پرستي معنايش اين مي‌بوده كه مردمان ، اين جهان را يك دستگاه نمي‌شناخته‌اند و نيروهاي بسياري را در آن كارگر مي‌شمارده‌اند. مثلاً يك دسته در ايران چون مي‌ديده‌اند بچه از مادر زاييده مي‌شود و رو به بزرگ شدن مي‌گزارد ولي پس از چند سالي ناگهان بيمار گرديده مي‌ميرد ، و همچنين مي‌ديده‌اند سنبل از زمين مي‌رويد و باران باريده آن را سيراب و شاداب مي‌گرداند ، ليكن پس از چندي ناگهان تگرگ زده آن را از ميان مي‌برد. اين كارها را كه با يكديگر ناسازگار مي‌نمايد از يك سرچشمه نشمرده چنين مي‌پنداشته‌اند كه در جهان دو نيرويي در كار مي‌باشد و آن دو هميشه باهم در نبرد و كشاكش مي‌باشند ، و از اينجا افسانه‌هاي يزدان و اهريمن و ماننده‌هاي آن را پديد مي‌آورده‌اند.
...
👇

‌📘 ده سال در عدلیه

🖌 احمد کسروی

✴️ 25) نافرماني خزعل و سختي كار ما

پس از بازگشت از اهواز چند روزي نگذشت كه سرهنگ باقرخان نيز بازگرديد. فرستاده بود پي من. رفتم. دانسته شد ميانه‌اش با خزعل سخت بهم خورده. (سپس دانسته شد خزعل به او و سردار سپه دشنام داده.) برخي سخناني مي‌گفت كه مي‌بايد بگويم انديشه‌هاي خام مي‌بود. مي‌گفت : «عده را كه در دزفولست خواسته‌ام كه بيايد و به ناصري رفته خزعل را دستگير خواهيم كرد». از من خواستار بود كه «بيانيه» بزبان عربي براي پراكندن درميان عربها بنويسم. من چون مي‌دانستم كه بي‌پرگ خواستن از تهران بچنان كاري نتواند برخاست ، از تهران نيز پرگ ندهند ، بسخني نپرداختم. ولي «بيانيه»اي نوشته شد. ...

👇👇

‌آذری

گفتار دوم ✴️ تركی چگونه و از كی بآذربایجان راه یافته؟..

2-2 ✴️نخستین دسته‌های تركان در آذربایجان

اگرچه راه كوچ بروی تركان از زمان پادشاهی سلجوقیان باز شد لیكن باید دانست دسته‌هایی پیش از آن زمان بایران آمده‌اند و بآذربایجان رسیده‌اند. بدینسان كه سلطان محمود چون بماوراءالنهر رفت گروهی از تركان را (پنجاه هزار تن كمابیش) با خود بایران آورد و در خراسان نشیمن داد ، و اینان چون زمانی بودند دسته‌ای از ایشان جدا گردیده از راه كرمان آهنگ اسپهان كردند ، و چون محمود نامه بعلاءالدوله خداوند اسپهان نوشت كه آنان را بازگرداند و یا كشته سرهاشان را فرستد و علاءالدوله میخواست بنیرنگ این كار را انجام دهد ، تركان فهمیده و خود را از دام رها گردانیدند و از اسپهان بیرون آمدند و در همه جا یغماكنان خود را بآذربایجان رسانیدند ، كه میتوان گفت : نخستین دسته از تركان در آن سرزمین بودند.

👇👇

بدانید ای ایرانیان : شما سر كلافه را گم كرده‌اید.

بدانید شما سر رشته را از دست داده‌اید.

بدانید شما از آیین طبیعت مستثنا نخواهید بود.

بدانید اگر تكانی بخود ندهید و خردمندانه بچاره نكوشید مقهور حوادث گردیده آسمان بر شما نخواهد گریست.

...✴️✴️✴️

كنون بیندیشید كه آینده چه خواهد بود؟..

بیندیشید و این سستی و بی‌عزمی را كنار گزارده بیایید دست بهم دهیم و از امروز بچاره كوشیم.

بیایید با جانفشانی و پاكدلی خود را برای حوادث آماده گردانیم.

نگویید كسی پیش نیفتاد نگویید كسی ما را بهمدستی دعوت نكرد ،

ما اینك پیش افتاده‌ایم و برای هر گونه كوشش و جانفشانی آماده میباشیم ، ما اینك شما را دعوت میكنیم.

(پرچم روزانه شماره‌ی 158)

✴️ملی شدن صنعت نفت ایران✴️
در 29 اسفندماه سال 1329، قانون ملی شدن صنعت نفت با شور و آرزوی بسیار به تصویب رسید و در بهار سال 1330 محمد مصدق که از برنامه های او اجرای این قانون بود، نخست وزیر گردید. او و دیگر همکارانش، بر آن بودند که از یکسو، باید رشته اختیار این سرمایه طبیعی را در دست داشت تا بتوان آن را در راه پیشرفت و آبادانی کشور بکار گرفت و از سوی دیگر، امتیاز نفت در اختیار شرکت نفت ایران و انگلیس، زمینه نفوذ هر چه بیشتر انگلیس در ایران را نیز فراهم نموده است. داستان کارهای مصدق، واکنشهای انگلیس و دیگر قدرتهای بزرگ بسیار مفصل می باشد که در اینجا نمی خواهیم بدانها پردازیم.

در آغاز کار مصدق، از همراهی آخوند جاه طلب، کاشانی، نیز برخوردار بود ولی پس از رویداد 30 تیر 1331 که به باج خواهی های کاشانی روی خوش نشان نداد و با گرفتن اختیارات از مجلس برای اجرای لوایح خود، اصلاحات بزرگ و پرشتابی را در همه زمینه ها آغاز کرد، روابط آنها تیره گردید. در این میان با تغییر دولت آمریکا و به توافق رسیدن انگلیس و آمریکا و دیگر قدرتهای بزرگ بر سر شرکت در نفت ایران زمینه های براندازی دولت او چیده شد و در این راه، دستگاه ارتجاعی ملایان هم که از میان رفتن پادشاهی و اصلاحات مصدق را به زیان دکان خود می پنداشتند، با بیگانگان برای برانداختن او همدست شدند.

بدینسان آرزوی ملی کردن نفت و برتافتن دست بیگانگان از سرمایه های کشور پس از آنهمه شعار و شور، ناکام ماند و پس از برافتادن دولت مصدق، دولت ایران در سال 1333 به قرارداد کنسرسیوم که آمریکا و انگلیس و فرانسه و هلند را در نفت ایران شرکت می داد، تن داد.

ولی چند سال پس از آن، محمدرضاشاه پهلوی نیز آهسته آهسته با کمپانیهای نفتی درافتاد و در راه در دست گرفتن اختیار نفت ایران گام برداشت. او سازمان اپک را پدید آورد و با همدست ساختن برخی کشورهای دارای نفت و کنترل عرضه نفت، سبب افزایش بهای آن گردید. در برخی قراردادهای از نوع (مشارکتی) با شرکتهای نفتی دیگر، سهم ایران را به هفتاد و پنج درصد افزایش داد. سپس ایران پدیدآورنده نوع دیگری از قراردادها بنام (پیمانکاری) گردید که در آنها حقی در مالکیت نفت برای کمپانی های نفتی قایل نشده و آنها پیمانکار شرکت ملی نفت ایران شمرده می شدند. از شرایط برخی قراردادهایی از این نوع که بسته شد، یکی این بود که چنانچه حفاری و کاوش به یافتن نفت نینجامد، همه‌ی مخارج برعهده‌ی کمپانی خارجی بوده و هیچ دستمزدی داده نخواهد شد. پیش از آن روش حل اختلافات در قراردادهای نفتی، داوری پیش بینی می شد که مکانیزم های تعیین داور همیشه به تعیین داوران غربی در چنین دعاوی می انجامید که طبق قواعد حقوق بین الملل که ساخته پرداخته خود غربیها برای تامین منافع آنها بود رسیدگی و حکم می دادند. ولی از این پس، در قراردادها، قانون حاکم بر قرارداد، قوانین ایران پیش بینی می شد و مکانیزم های تعیین داور تغییر یافت آنچنانکه در برخی از قراردادها شرط شد، داور را رییس دیوان عالی کشور ایران تعیین خواهد کرد. شاه تهدید کرد که قرارداد کنسرسیوم را در سال 1979 تمدید نخواهد کرد و پیش از پایان مدت قرارداد (25 سال) طرفهای خارجی را ناچار از اصلاح شرایط قرارداد بسود ایران و پذیرش درخواستهای شاه گرداند. کارهایی که بی سابقه بود و بانک جهانی پیش بینی کرده بود که بهای نفت در دهه هشتاد میلادی به صد دلار خواهد رسید.

از این رو، زمانی که رادیو بی بی سی و اروپا و آمریکا به انتقاد و تحریک علیه شاه پرداختند، گویا او نزد خود می پنداشت این توده به پاس این کارها از او پشتیبانی خواهد کرد. ولی با یک توده فریبخوار و ناآگاه که پیشوایانش آخوندها هستند، به جنگ قدرتهای بزرگ رفتن مانند اینست که فرماندهی با یک عده سرباز ناخوش و بیمار و ناآگاه از فنون جنگ که میان خودشان اتحاد نیست، بخواهد به جنگ یک ارتش آماده حرفه ای رود.

احمد کسروی سالها پیش گفته بود که نخستین پایه کوشش سیاسی در ایران باید آگاه ساختن مردم و نبرد با خرافات باشد و گرنه هیچ برنامه اصلاحی در ایران پیش نخواهد رفت و همه تلاشها بیهوده در خواهد آمد. همچنانکه در جنبش مشروطه نیز، همدستی ملایان با بیگانگان و ناآگاهی مردم آن را ناکام گزارد. این حقیقتی بود که بر سر داستان نفت نیز، هم مصدق و هم شاه آن را نادیده گرفتند و نتیجه‌ی آن همین شد که گذشت.

‌📘 ده سال در عدلیه

🖌 احمد کسروی

✴️ 26) سفري كه به مسجدسليمان رفتم

حال ما روزبروز بدتر مي‌شد. زيرا از يكسو سپاهيان از سوي فارس پيش آمده و با سپاه خزعل و بختياريها جنگ آغاز يافته و پادآواز آن تا به شوشتر مي‌رسيد و كينه‌ها را فزونتر مي‌گردانيد. از يكسو سپاهيان دز سلاسل كه گاهي بآسياب مي‌آمدند و مي‌رفتند روزي زد و خورد درميانه رخ داد و يكي از تفنگچيان شهري كشته گرديد كه از آن هنگام تفنگچيان گرد دز را فراگرفته سختگيري بيشتر گردانيدند. با ما نيز رفتارشان بدتر شد. ...

👇👇

‌📘 دین و جهان

🖌 احمد کسروی

✴️ بخش سوم از نشست دوم

براي روشني سخن مثلي ياد مي‌كنم : چنين انگاريم كه در ديهي زمين و آب فراوان مي‌باشد ، ولي افزارهايي براي كِشتن و درويدن و خرمن كوفتن و درخت بريدن و مانند اينها نيست. روستاييان كشت بسيار كمي با سختي مي‌كنند و چون در ميانه‌شان دشمنيها و چند تيرگيها هست بيشتر روزها را با زد و خورد و كشاكش بسر مي‌برند. استاد آهنگري اينها را شنيده بآن ديه مي‌رود كه افزارهايي سازد و بدست آنان دهد ، و دكاني برپا گردانيده بيل و گاوآهن و داس و تبر و كلنگ و ديگر افزارها ساخته پياپي بيرون مي‌ريزد و روستاييان رو بدكان او آورده پياپي مي‌خرند و تكاني در كار كشاورزي پديدار مي‌گردد.
چيزي كه هست ، چون دشمنيها و چند تيرگيها در ميانست ، باز هر چند روز يك بار پيكار رخ مي‌دهد و روستاييان همان بيلها و كلنگها را افزار جنگ گردانيده بسر يكديگر میکوبند و با داسها گردن همدیگر را میدروند و بکشتزارهای یکدیگر ...
👇

‌آذری
گفتار دوم ✴️ تركی چگونه و از كی بآذربایجان راه یافته؟..

2-3 ✴️آذربایجان در زمان مغولان

در زمان مغولان ، از آغاز آن آگاهی دیگری درباره‌ی آذربایجان نمیداریم. پیداست كه مغولان آنجا را تختگاه ایران گرفته دسته‌های انبوهی را كه از مغولستان با خود آورده بودند در آنجا نشیمن دادند ، لیكن اینان جز از ترك میبودند و زبانشان جز از تركی میبود. ترك و مغول زبان یكدیگر را نفهمیدندی. ما نمیتوانیم گفت كه در زمان مغول بر شماره‌ی تركان در آذربایجان افزوده و رهنمونی برای چنان سخنی در دست نمیداریم. آری از سده‌ی چهارم هجری ایرانیان در همه جا آلودگیها پیدا كرده و در همه جا رو بدرماندگی و زبونی نهاده بودند و درباره‌ی آذربایجان نیز چنین گمانی را توان برد ، و از این راه میتوان گفت تركان كه در آنجا میبودند روزبروز چیره‌تر و نیرومندتر میگردیده‌اند و بر بومیان فزونی پیدا میكرده‌اند.

👇

يكی از بزرگترين گرفتاريهای ايرانيهاست كه از بس خودخواه و خودنمايند آلودگيهای خود را كه علت اين بدبختی و درماندگی ايشان شده بگردن نميگيرند و نقص بخود گمان نميبرند ، و چنين وامينمايند كه اين بدبختی و درماندگی نتيجه‌ی حوادث جهان و معلول تصادفاتست و اينست رهایی خود را نيز جز در نتيجه‌ی حوادث و تصادفات نمی‌شمارند و هميشه چشم براه اين پیشامد و آن حادثه ميدوزند.

اين بايرانيان بسيار سخت است كه بآلودگيهای خود پی برند و رياضت بخود داده بچاره‌ی آنها پردازند بلكه بسيار دوست ميدارند كه هميشه گناه را بگردن ديگران بيندازند.

از اينرو ما كه هميشه می‌نويسيم علت اين بدبختيها آلودگيهای خودتانست ، می‌نويسيم اگر دشمن هم بشما دست يافته از راه آن آلودگيها دست يافته ، می‌نويسيم بايد آن آلودگيها را از خود دور گردانيد اين نوشته‌های ما بايشان خوش نمی‌افتد و بسياری از آنان چون پرچم را ميخوانند رو ترش ميكنند.

ولي فلان روزنامه‌ی شياد كه هایهوی راه می‌اندازد : «جان من فدای ايران باد» «ايران جاويدانست» «ايران لايزالست» ... از اين جمله‌های پوچ كه هيچ معنایی ندارد خوشدل می‌شوند و آن را از دست هم می‌ربايند.

كوتاهسخن ، بآلودگيها خود گردن گزاردن نمی‌توانند.

در كشوری كه شمرده‌ايم چهارده كيش مختلف هست ، چندين مسلك سياسی رواج يافته ، ده تن با يكديگر هم‌انديش نمی‌باشند ، يك بخش بزرگی از مردم آن عشاير تاراجگرند كه هنوز باصول قرون وسطا زندگی ميكنند ، در چنين كشوری كه اين يك شمه‌ای از آلودگيهای آن ميباشد هيچ نقص نمی‌پندارند و بتكانی نياز نمی‌بينند و ما به هر چيزی كه دست ميزنيم در برابر ما بهياهو می‌پردازند.

بلكه بسياری از مردم همين گرفتاريها را سرمايه‌ای برای خود می‌پندارند.

مثلاً عشاير تاراجگر را «مردان رشيد» ناميده ذخيره‌ای برای روز مبادا [مقصود : بهنگام جنگ] می‌شمارند.

اين كيشهای گوناگون را كه سراپا آلودگی است و سراپا بيدينی است دين ناميده برواجش ميكوشند ، ياوه‌بافيهای پست زمان مغول را ادبيات ناميده بخود می‌بالند.

جوانان درسهایی را كه در دبيرستانها و دانشكده‌ها خوانده‌اند و بخش بزرگی از آنها جز مايه‌ی فرسودگی مغز نيست سرمايه‌ی زندگانی می‌شناسند.

بهر حال چون نقصی در خود نمی‌شناسند اينست گناه را بگردن حوادث می‌اندازند و برای رهایی نيز چشم براه حوادث می‌نشينند.

(پرچم روزانه شماره‌ی ۱۷۹)

[در پاسخ به کسانی که وامی‌نمودند گرفتاریها تنها از مسئولان است و اگر آنها عوض شوند همه چیز درست می‌شود]

‌📘 دین و جهان

🖌 احمد کسروی

✴️ بخش چهارم از نشست دوم

در چنين هنگامي اگر مردي برخاسته چنين گفته : «اينها همه نادانيست. گرداننده‌ي اين جهان يكي بيش نيست ، آن هم در بيرون از اين گيتي و در آسمانهاست» و بدينسان مردمان را از پندارهاي بسيار پست آزاد گردانيده ، بيگفتگوست كه كار بسيار بزرگ كرده. در آن روز بيش از اين نتوانستي بود و نبايستي بود.
ليكن در همان حال اگر كساني بخواهند امروز با اينهمه پيشرفت در دانشها همان توریت را پيش كشند و گفته‌هاي آن را بگوشها رسانند ناچاريست كه به شنوندگان خوش نخواهد افتاد و مايه‌ي بي‌ارجي و خواري آن كتاب و همه‌ي كتابهاي ديني ديگر خواهد گرديد.
سخن را بدينسان دراز مي‌گردانيم تا زمينه روشن گردد و گوشه‌اي تاريك نماند. جدايي ميانه‌ي ما با ديگران همينست كه ما در هر چيزي درپي راست آن مي‌باشيم و مي‌خواهيم ريشه‌اش بدست آيد. ولي ديگران باين بس مي‌كنند كه از دور ايستند و فهميده و نافهميده بريشخند پردازند و با جمله‌هاي پوچي خودفروشي نمايند.
...
👇

‌📘 ده سال در عدلیه

🖌 احمد کسروی

✴️ 27) رازي نهان كه بيرون افتاد

بدينسان روزهايي گذشت. چون در فشار مي‌بوديم بارها به سُكالش مي‌نشستيم و گفتگو مي‌كرديم. شبي اتومبيلي از ناصري رسيده بود. من گفتم : فردا پيش از دميدن آفتاب باهمان اتومبيل روانه‌ی ناصري خواهم شد كه يكسر شيخ را ببينم و با او چنين گويم : «راستست كه ما دشمن شماييم ولي با شما در جنگ نمي‌باشيم. ما جنگنده نيستيم. يا بما ايمني دهيد و پول دهيد كه زندگي بسر بريم و چشم براه پيشامدها دوزيم و يا راه دهيد ما به تهران بازگرديم». گفتم : گمان نمي‌كنم يكي از اين دو درخواست را نپذيرد. اگرهم مرا بازدارند و بزندان فرستند باري بشما راه بيرون رفتن خواهند داد ، با اين گفتگو نشست را بپايان رسانيديم و من بهمراهان دستورهايي دادم كه ديگر بديدن آنان نياز نباشد. ...

👇👇

✴️ملی شدن صنعت نفت ایران✴️ (دنباله‌ی گفتار دیروز)
✴️ بیانیه‌ی الجزایر
سرگذشت استقلال کشور و نفت و دیگر سرمایه های خداداد ایران، در دوره جمهوری اسلامی بسیار اندوه آور است. اگر عربده کشیها و هیاهوهایی که در زمینه (استکبارستیزی) در این سالها شده است را نادیده گیریم، حقیقت اینست که استقلال ایران در این دوره پامال تر گردیده و سرمایه های آن بدتر از گذشته، به تاراج رفته است. شرح این سرگذشت بسیار بزرگ و دامنه دار است و در یک یادداشت نمی گنجد ولی برای اینکه خوانندگان تا اندازه ای با ژرفای خیانتها و زیانهایی که از رهگذر حکومت ملایان شیعه به استقلال کشور و سرمایه های آن رسیده آشنا شوند، چند نمونه را در این یادداشت می نگاریم:

رویداد گروگانگیری در سفارت آمریکا، افزون براینکه به توقیف همه داراییهای ایران در آمریکا و در بانکهای آمریکایی انجامید، دو پیامد زیان آور بزرگ دیگر هم داشت: نخست آنکه در پی تحریک عراق از سوی آمریکا، جنگ میان دو کشور در گرفت و ناگفته پیداست که این جنگ چه آسیبها و زیانهایی به ایران رسانید. در همین زمان جنگ ایران و عراق بود که بهای نفت چندان کاهش یافت که نزدیک ده دلار فروخته می شد. دوم اینکه، سرانجام (نظام) برای آزادسازی گروگانها و بیرون آمدن از فشار، با میانجیگری الجزایر، تن به سازشنامه ننگینی داد که بیانیه های الجزایر، نامیده می شود.

در بخش (حل و فصل دعاوی) در این بیانیه، جمهوری اسلامی پذیرفت که برای رسیدگی بدعاوی دو دولت ایران و آمریکا علیه یکدیگر و همچنین اتباع هریک از آنها علیه دو دولت، یک دیوان داوری با داورانی با ضریب سه تشکیل شود که به شکایات رسیدگی و حکم دهند. مفاد این بیانیه چنان نوشته شده است که این دیوان داوری را سرچشمه یک رسوایی بزرگ و زیانهای هنگفت برای ایران ساخته که در تاریخ کمتر مانند داشته است:

مهم ترین بخش یک داوری تعیین داوران میباشد. در این بیانیه، برای تعیین داور سوم در زمانیکه داوران منتخب طرفین برای تعیین آن به توافق نرسند، به پیشنهاد آمریکایی ها، شیوه ای پیش بینی شده بود که در نتیجه آن همواره تا امروز، داوران سوم، از میان اروپاییها و هواداران آمریکا می باشند و پیداست که نتیجه چنین داوریهایی چه بوده است و چگونه میلیونها دلار داراییهای این کشور بدبخت در دعاوی واهی بسود آمریکایی ها حکم صادر شده است.

در این بیانیه ننگین، برای نخستین بار در تاریخ جهان، یک دولت مستقل زیر بار این تحمیل رفت که یک حساب سپرده با موجودی یک میلیارد دلار در هلند گشایش یابد تا احکام داوری که بسود دولت آمریکا یا اتباع آن صادر می شود، بی درنگ و بی هیچ دردسری از محل این سپرده پرداخت گردد و ایران متعهد شد که موجودی این حساب از پانصدمیلیون دلار کاهش نیابد و چنانچه کاهش یابد، آن را تا رقم یادشده برساند. این در حالیستکه، برای اجرای احکام علیه آمریکا هیچ ضمانت اجرایی پیش بینی نشده است.

در نتیجه این بیانیه، بسیاری از گریختگان از کشور پس از انقلاب، تابعیت آمریکایی (تابعیت مضاعف) کسب نموده و باستناد تابعیت دوم خود علیه دولت متبوع خود یعنی ایران، اقامه دعوی نموده و برخی از آنها غرامت دریافت نمودند. ننگ و رسوایی که در تاریخ جهان بی سابقه بوده است.

در زمان شاه بیشتر قراردادها از سوی دولت ایران نه با دولت آمریکا بلکه با شرکتهای خصوصی آمریکایی بسته شده بود. متن بیانیه الجزایر از سوی مذاکره کنندگان آمریکایی، به گونه ای تنظیم شده بود که به این دیوان داوری تنها صلاحیت رسیدگی با دعاوی دو دولت علیه یکدیگر و اتباع آنها علیه دولتها را می داد و در نتیجه به همین بهانه، دیوان داوری همه شکایتهای دولت ایران بابت نقض قراردادها علیه شرکتهای آمریکایی (مانند شرکتهای اسلحه سازی) را رد کرد.

کوتاه سخن اینکه، زیانهایی که از رهگذر این دیوان داوری به ایران رسیده، به اندازه ایست که شرح همه جزییات آن نیازمند سیاه کردن هزارها صفحه می باشد و این دیوان پس از 37 سال همچنان به برخی شکایتها رسیدگی نکرده و توده بدبخت ایران مخارج آن را هم می دهد.

پس از برافتادن شاه، شورای انقلاب، تصویب کرده بود که برای بررسی و تطبیق قراردادهای نفتی شاه با قانون ملی شدن صنعت نفت، کمیسیونی تشکیل شود. کمپانیهای نفتی آمریکایی به این مصوبه استناد نموده و با شکایت در همین دیوان داوری، مدعی غرامت بابت مصادره اموال و حقوق قراردادی خود گردیدند که در نتیجه آن دلارهای دیگری نیز، از این راه بر باد رفت.

یک نمونه دیگر از نتایج این بیانیه الجزایر، در سالهای اخیر نمایان شده است: از زمانی که رییس جمهور تازه آمریکا بر سر کار آمده، پیاپی بر دولت گذشته آمریکا می تازد که پس از امضا نرمش زبونانه (برجام) از سوی نظام حاکم بر ایران، چهارصد میلیون دلار را بار هواپیما کرده و به ایران فرستاده است. هوچیگریهای او به گونه ایست که اگر کسی نداند می پندارد، دولت گذشته آمریکا این پول را کمک بلاعوض کرده است. داستان این پولها نیز به گروگانگیری و بیانیه الجزایر بازمی گردد.
چگونگی آنکه، ده روز پس از گروگانگیری با دستور اجرایی کارتر همه داراییهای ایران در آمریکا و بانکهای آمریکایی در بیرون آمریکا توقیف شد. گذشته از میلیاردها دلار قرارداد خرید اسلحه که پول آنها پرداخت شده و تحویل نشده بود و افزون بر قطعاتی که برای تعمیر به آمریکا فرستاده شده و در نتیجه دستور بازگردانده نشد، میلیاردها دلار موجودی ایران در بانکهای آمریکا یا سهام و اوراق بهادار و مانند اینها از اموال این توده ناآگاه و بدبختی که بپندار خود با ابرقدرت درافتاده بود، توقیف و بالا کشیده شد که هنوز ما بدرستی نمی دانیم رقم این دارایی ها چه اندازه بوده.

در همین دیوان داوری دعاوی ایران و آمریکا، ایران برای استرداد تجهیزات نظامی خریداری شده اقامه دعوی کرده بود که دیوان آن را رد کرده و بجای آن ایران را مستحق دریافت بهای آنها دانسته و گویا نظام به سازش زبونانه ای هم در این باره تن داده بوده و پذیرفته بوده با گرفتن 1.7 میلیارد دلار در این باره رضایت دهد و پرونده خریدهای نظامی شاه را ببندد. و این یورو و فرانکهایی که معادل چهارصد میلیون دلار با هواپیما به ایران فرستاده شده، بابت بخشی از همان نرمش زبوبانه و سازش بر سر داراییهای به تاراج رفته کشور بوده است و برای برگرداندن همین بخش کوچک ناچیز از داراییهای توقیف شده ایران آنهم پس از 36 سال، است که رییس جمهور کنونی آمریکا چنین هیاهو می کند و ژست طلبکاری می گیرد. آری حال زبونی و خواری این کشور در نتیجه غفلت و نادانی توده باینجا رسیده است. آری این مردم آنگاه که سرگرم روضه و مداحی و زیارت و خرافات و دنباله روی آخوند و شعارهای پوچ و آرزوهای خام کودکانه هستند، قدرتهای بزرگ این چنین آنها را غارت کرده و طلبکار هم می شوند. توده ای که وابستگی و زبونی شاه در برابر آمریکا را بر او عیب گرفته و با شعار استقلال و آزادی او را برانداختند، به چنین روزی رسیده است و اکنون 67 سال پس از تصویب قانون ملی شدن صنعت نفت و نزدیک پنجاه سال پس از کارهای محمدرضاشاه پهلوی برای استیفا حقوق ایران از نفت، شرایط بدتر از گذشته گردیده است:

مطابق قانون نفت 1353، کمپانی های نفتی پیمانکار شرکت ملی نفت ایران شمرده می شدند و چگونگی برخی از این قراردادهایی که در زمان شاه بسته شد را در یادداشت پیش آوردیم . ولی در دوره اخیر ما از جزییات قراردادهای نفتی آگاهی نداریم و از آنچه در خبرگزاریها و سخنان کارکنان نظام و کشاکشهای درونی آنها بر می آید، در می یابیم که کمپانی های نفتی دیگر زیر بار قراردادهای پیمانکاری که در دوره شاه پدید آمد، نرفته و خواهان قراردادهای مشارکتی بدتر از گذشته هستند، آنچنان که آنها را شریک و صاحب اختیار در نفت کشور می سازد. قراردادهای پیشنهادی تازه ایران بنام (IPC) که در سالهای اخیر، گفتگوهای بسیاری برانگیخته و جز متنی کلی جزییات آنها انتشار نیافته است، بگفته برخی از خود کارکنان نظام از باند اصولگرا، برابر خواست کمپانی های نفتی بیگانه و با مشاوره آنها تنظیم یافته است و تعهدات درازمدتی را برای کشور بدنبال داشته و حقوقی به شرکتهای نفتی می دهد که با حاکمیت ملی و اصل ملی بودن منابع کشور، ناسازگار می باشد. بگذریم از رسوایی های گرفتن رشوه و پورسانت در قرارداد با استات اویل و توتال و کرسنت که آبرویی برای این کشور و توده در جهان بجا نگزارده است و بگذریم از محکومیت به غرامتهای میلیارد دلاری در پرونده های کرسنت و فروش گاز به ترکیه و لغو قراردادهای سوآپ و بسیار مانند اینها. گفتنی است، آگاهیهای ما از برخی خیانتهای اینها به کشور به اندازه ایست که در روزنامه ها و خبرگزایهای بیرون کشور انتشار می یابد و یا در جنگ قدرت و کشاکشهای درونی باندهای نظام بیرون می افتد و گرنه خدا می داند در این سالها بر سر داراییها و سرمایه های خداداد این کشور چه آمده که دچار این ورشکستگی و بحران اقتصادی شده است.

آری 67 سال پس از تصویب قانون ملی شدن نفت ما به اینجا رسیده ایم. در اینجاست که باید بیاد این جملات کسروی افتاد که: (این توده افتاده بدیهای خود است و باید چاره اش را هم از آن راه کرد.) این رویدادها و آزمایشها نشان آنست که با شعار و آرزو و خرافات آخوندی و بدون آگاه و آماده ساختن توده و پرداختن به اصلاحات ریشه دار و بزرگ، نمی توان آزادی و استقلال خود را در این جهان پرکشاکش نگهداشت و اگر بخود نیاییم و تکان نخوریم، روزهای بسی تیره تر نیز در پیش است و استقلال و آزادی کشور بیش از پیش لگدمال خواهد شد.

سال نو بر همه‌ی هم‌میهنان گرامی خجسته باد

🌸در آغاز سال 1397🌸

سال 1396 کهنه گردید و سال نو دیگری آغاز شد.

بدینسان نه تنها یک سال از عمرمان کاسته گردید بلکه ما ایرانیان نیز برای رهایی از خودکامگی و بدبختیها یک سال فرصت را از دست دادیم.

ما آرزو داریم امسال سال تکان بزرگی در اندیشه‌های ایرانیان باشد.

تنها از این راهست که می‌شاید نوروز را خجسته باد گوییم.

این بیگفتگوست که برای همگام گردیدن با مردم کشورهای دمکرات و پیشرفته‌ی جهان می‌باید اندیشه‌های غلط را کنار گزارده ، اندیشه‌های سازگار با دمکراسی را جانشین آنان گردانیم.

اگر با اندیشه‌های پوسیده و زیان‌آور ، دمکراسی برپا شدنی بود می‌بایست در این صد و اند سال این کار می‌شد.

👇👇