✴️ نگه داشتن کیشی که خرد آن را نمی پذیرد گناهست یا ثواب؟

«یك بدبختی‌ای گریبانگیر ایرانیان گردیده و آن اینست كه كسانی كه بیك كیش ـ چه بهایی و چه شیعی و چه صوفی و چه هر كیش دیگری ـ گرویده چنین می‌پندارد كه باید آن را هیچگاه رها نكند

و اگر رها كرد یك گناهی كرده است ،

این را بیكبار فراموش كرده‌اند كه خدا به هر كسی خرد داده كه باید براهنمایی آن نیك و بد و راست و دروغ را بشناسند

و در كیش نیز باید آن را با خرد سنجید و راست و كجش را دانست.

آری از بدبختی این را فراموش كرده‌اند

و اینست ما چون بیك كیش ایراد میگیریم گروندگان آن كیش بجای اینكه گفته‌های ما را با فهم و خرد بسنجند و چون دیدند ایرادهای ما راستست كیش بیپای خود را رها كنند ایرادهای ما را كه می‌شنوند بدست و پا میفتند كه از یک راهی پرده‌پوشی نمایند یا از در دشمنی درآیند یا بپاسخهای مغالطه‌آمیز پردازند.

این همان «بیكارگی خرد» است كه همیشه گفته‌ایم و جای افسوسست كه ایرانیان گرفتار چنین دردی شده‌اند.

این نشان پستی حال یك توده می‌باشد».

(پرچم روزانه شماره‌ی 254)

‌✴️گواهي پاكدلانه
✴️تأثير پيمان و پرچم

پيمان چون شاهراهي مانَد كه گم‌گشتگان وادي زندگاني را از كوره‌راههاي سرگرداني نجات بخشيده است. پرچم كه معني لغويش با مرام معنوي آن صدق ميكند چون نورافكني است كه ورجاوند راه پيمان را روشنتر گردانيده رهروان آن را دل آسوده‌تر مينمايد.

👇

‌📘 گفت و شنید

🖌 احمد کسروی

✴️ بخش پانزدهم

همچنان مي‌دانيم در سال ١٢٦٠ [قمري] نجيب‌پاشا والي بغداد لشکر بسر همان كربلا آورد و با توپ و تفنگ آنجا را بگشاد. لشکريان او نُه‌هزار تن را كشتند. اين عبارت ناسخ التواريخ است : «در بقعه‌ی سيدالشهدا و حضرت عباس نهرها از خون ناس براندند و در اين دو بقعه‌ی مباركه اسب و شتر بستند و هر مال و خزانه كه در آن بلد يافته بغارت برگرفته و الواحي كه در روضه‌ی مطهره بود خُرد و درهم شكستند».
همچنان مي‌دانيم كه در زمان شاه‌عباس در سال (٩٩٨) [قمري] عبدالمومن‌خان اُزبك با جنگ و خونريزي به مشهد دست يافت و انبوهي از ملايان و سيدها و ديگران كه به «روضه‌ی مقدسه» ملتجي شده بودند ، ازبكان دست به كشتار آنان بگشادند و همه را خون ريختند. اين عبارتهاي عالم‌آراي عباسيست : «از صحيح القولي استماع رفت كه ميرمحمدحسين مشهور به ميربالاي سر كه از سادات مشهد مقدس و در صلاح و تقوا و عبادت درجه‌ی عالي داشت و هميشه در بالاي سر ضريح به نماز و طاعت و تلاوت قيام نموده كمتر از آن مقام شريف حركت كردي ، در آن روز هولناك به دستور معتاد در بالاي سر نشسته مشغول بتلاوت بود يكي از ازبكانِ از خدا بيخبر دست به كمر او زده بيرون ميكشيد. مير بيچاره از هول جان و كشاكش و اضطراب دست بر پنجره‌ی ضريح مبارك زده و محكم گرفت ، ازبك ديگري شمشير انداخته قطع يد او نمود و دستش در محجر مانده او را كشيدند و پاره پاره كردند».
...
👇

‌📘 ده سال در عدلیه

🖌 احمد کسروی

✴️ ٥٥) داستانهاي شيريني كه گاهي پيش مي‌آمد

با رفتاري كه من در دادگاه پيش گرفته بودم و بكارها هوش مي‌گماردم و پروا مي‌نمودم و هيچ كاري را از سر باز نكرده از هر راهي كه مي‌توانستم بجستجو از راستيها مي‌كوشيدم ، گاهي داستانهاي شيريني پديد مي‌آورد كه اينك يكي را در اينجا ياد مي‌كنم :
يك روز عصر در محكمه نشسته بوديم. ديديم يك افسر با يك تن ديگر با يك زن بزير بغل مردي سالخورده كه چپوقي بدست مي‌دارد و مي‌كشد ، رفته‌اند و با آن حالت او را بمحكمه درآوردند. پرسيدم چيست؟... گفتند : «اين پدر ماست. حواسش مختل است. پس‌فردا در اينجا محاكمه دارد. رفتيم و جلو حضرت اشرف را گرفتيم. كارتي نوشت كه برايش وكيل دولتي گرفته شود. فرمود برويد بنزد رييس كل بدايت». من كارت را گرفته ديدم به اداره‌ی كانون وكلا نوشته كه براي او «وكيل ...
👇

‌✴️تاریخ پانصد ساله‌ی خوزستان
بخش نخست

1-1-7✴️گفتگوهاى سید محمد با عالم بغدادى
چنانكه از كلام¬المهدى پیداست سید محمد نامه‌هاى بسیارى به امیر پیر قلى مى‌نوشته ولى این نامه اثر دیگرى داشته كه آن امیر یكى از علمای بغدادى را به نوشتن پاسخ آن واداشته. اگرچه ما نسخه¬ی آن نوشته¬ی عالم بغدادى را در دست نداریم ولى پاسخى كه سید محمد به آن پاسخ داده در كلام¬المهدى هست و نامه¬ی بسیار درازیست. چون برخى از این گفتگوها ارزش تاریخى دارد ترجمه¬ی آنها را در اینجا مى‌آوریم :

👇

✴️از چشم كور بینش می‌طلبند

كسانی با این كوششهای ما كه با نادانیها و پراكندگیها می‌نبردیم همراهی ننموده و سبكمغزانه زبان به ایراد باز كرده میگویند :

باید كاری كرد كه با شتاب مردم را بسر خود گرد آورد و به این كشور چاره اندیشید. امروز نباید مردم را از خود رنجانید.

میگویم : اینها پندارهای خامیست. این از چشم كور بینش طلبیدن و از پای لنگ دَوِش بیوسیدنست. [1]

این به آن میماند كه شما بخواهید از یک دسته بیماران سپاه آرایید.

این مردم با مغزهای آكنده و اندیشه‌های پراكنده ، هیچگاه نَباهَمند[2] ، و اگر باهمیدند بكاری نخورند.

اینان ، اگر ده تن باهم نشینند ، سر هر سخنی پندارهای پوچ و پراكنده‌ی خود را بمیان آورند ، و هوسها و رشكهای خود را بكار اندازند.

اینان ، در ایران در یكجایند ، و در زیر نام ایرانیگری باهم میباشند ، و شما می‌بینید كه هیچ هوده‌ای[نتیجه] نیست.

پس چه سودی تواند بود ، اگر شما هزار تن یا ده هزار تن را جدا گردانید و زیر یك نام دیگری گرد آورید؟!..
(پرچم نیمه ماهه ،‌ شماره‌ی 2)

[1] بیوسیدن (biusidan) = انتظار داشتن
[2] : باهَمیدن = اجتماع کردن و متحد شدن

✴️طب اسلامی؟!
دیری بود که کسانی سخن از «طب اسلامی» پیش میکشیدند و دسته ای نیز با آن مخالفت نشان داده میگفتند طبی بنام «سنتی» بوده و هست ولی طبی بنام «اسلامی» نبوده و ما چیزی به این نام نداریم.
نظام پزشکی و وزارت بهداشت هم تا دیری نمی‌یارستند که این را بزبان بیاورند تا اینکه گویا با برخی علما گفتگوها و استفتاءهایی کردند و سرانجام برای آنکه مردم بیش از این گمراه نشوند و دستگاه پزشکی کشور سامان خود را نگاه دارد گفتند ما طب سنتی را با ضوابطی برسمیت می شناسیم ولی چیزی بنام طب اسلامی نیست.
در این زمینه ما در تاریخهای 11 و 12 سپتامبر 2017 گفتارها و خبرهایی آورده ایم.
این بحث هنوز از گرمی نیفتاده و دو روز پیش مکارم شیرازی ، یکی از غارتگران دستاربند ، نیز باز سخن از «احیای» طب اسلامی بمیان آورد.
ویدئوی زیر نشان میدهد که خواست آن مرتجعین از طب چیست. اینها میگویند نزد پزشک نروید ، تن به آزمایش ندهید ، دستورهای ایشان را گوش نکنید ، با همین موهومات و پندارهایی که ما بشما یاد میدهیم همچون دویست سال پیش زندگی کنید.
اینست نتیجه‌ی دستورهای آقایان.

📘 ده سال در عدلیه

🖌 احمد کسروی

✴️ 56) تكاني كه به «اجرا» دادم

يك داستان ديگر كه مي‌بايد بكوتاهي ياد كنم ، تكاني بود كه به «اجرا» دادم. من در اين كتاب بگفتگو از بديهاي قانونهاي عدليه و از دير ...

‌📘 گفت و شنید

🖌 احمد کسروی

✴️ بخش شانزدهم

اكنون در اين كشور چهارده و پانزده رشته بدآموزيها رواج دارد كه هر يكي به تنهايي مايه‌ی بدبختي يك توده تواند بود. چه رسد به آنكه در اين توده همه‌ی آنها در يكجاست و همه با هم درآميخته است. مايه‌ی بدبختي ايرانيان اينهاست.
ما اين را دانسته‌ايم و براي آنكه توده را رها گردانيم به يك رشته كوششهاي سختي برخاسته‌ايم. با يكايك اين نادانيها نبرد مي‌كنيم. اين كوششهاي ما بهترين عبادتست ، بزرگترين جهاد است.
شما شنيده بوديد كه من به مذهب شيعه ايراد مي‌گيرم ، آمديد بنزد من و پرسيديد. من با مذهب شيعه چه دشمني دارم؟!. ما مي‌بينيم اين مذهبها و ديگر بدآموزيها از يكسو گمراهيست و مردمان را از خدا دور ميگرداند و از يكسو مايه‌ی بهم خوردن زندگاني و بدبختي توده است. از اينرو با همه‌ی آنها نبرد مي‌كنيم.
...
👇

‌بخش نخست
✴️تاریخ پانصد ساله‌ی خوزستان
بخش نخست

1-1-8✴️كشتارهاى سید محمد
سید محمد در جنگهاى خود كشتارهاى بسیار كرده و چنانكه دیدیم پس از جنگ نیز كسانى را بدستاویزهایی مى‌كشته است. لقب «حَجّاج» كه عالم بغدادى به او داده چندان دور نبوده ، ولى در اینجا مقصود ما كشتارهایی است كه او در احكام خود به عنوان كیفر یاد مى‌كند.
در یكى از نگارشهاى خود كه گویا در سال  ٨۵۵  نگاشته مردم را به سوى خود خوانده وعده مى‌دهد كه بزودى «چیرگى بزرگى» (الغلبـۀ الاتیـة) بهره‌ی او خواهد شد و در آن روز همگى دشمنان او چه آنان كه انكار پیغمبر و امامان كرده¬اند و چه آنان كه با خود او دشمنى نموده¬اند همه كشته خواهند گردید.

👇

✴️داوري توده

من پيش از آنكه با نوشته‌هاي نامه‌ی پرچم آشنا شوم يكي از طرفداران جدي شعر و شاعري بوده و

تصور مينمودم شعرا مردمان بافهم و بي‌آلايش بوده‌اند و آنان راه سعادت و رستگاري را بمردم آموخته‌اند و

هر كس شاعر شده قبلاً تجربياتي نموده و زحمتهايي كشيده كه مردم را بجانب راستي و رستگاري راهنمايي كند و

هرچه بشعر آمده صحيح و قابل قبولست.

اما پس از آنكه بوسيله‌ی آزادگان پاكدل بنوشته‌هاي پرچم از نزديك آشنا شدم از خواب غفلت بيدار شدم و

معلومم گرديد كه بيشتر شاعران مفتخوار و شرابخوار بوده جز گدایي و خوشگذراني و ساختن افسانه‌هاي مضر بيسر و ته و قافيه‌بافي و بوالهوسي هدفي نداشته‌اند و

هيچ گرهي با دست آنان باز نشده و پيشه‌اي جز تملق‌گویي و مدح از كس و ناكس نداشته‌اند. مثلاً حافظ ميگويد :

دلم جز مهر مه‌رويان طريقي برنميگيرد
ز هر در ميدهم پندش وليكن درنميگيرد
بيا اي ساقي گلرخ بياور باده‌ی رنگين
كه فكري در درون ما از اين بهتر نميگيرد

آيا اين دو شعر جز فساد اخلاق و شرابخواري و شهوتراني و تحريك بزشتي نتيجه‌اي دارد؟

پيشوایي كه اختيار اخلاق خود را نداشته و مانند ديوانگان و بچه‌هاي خردسال عنان خود را به هوسبازي و شهوتراني بسپارد ديگر از او چه انتظاري داريم؟.

چگونه گفتارش را سرمشق خود قرار دهيم؟

كسي كه اين طور بيشرمانه جسارت كند و طالب مي و ساقي و مهرويان و ـ و ـ و باشد و فكري از اين بهتر نداند چرا بايد از مفاخر ملي ما باشد؟!.

كساني كه از اين اشخاص طرفداري ميكنند اگر بيطرفانه از روي خرد داوري كنند مانند من بدرستي گفتارهاي پرچم خَستُوان شده دل از گفته‌هاي شاعران پاك خواهند ساخت.

آبادان ـ محمد خاكسار
(پرچم نیمه‌ماهه ـ شماره ی دوم)

✴️چه بسیار دشوارها كه به آسانی پیش رفته✴️

كسانی میگویند : این راه كه شما پیش گرفته‌اید راه بسیار دوریست.

میگویم : همانا كه نیك نیندیشیده‌اید ، و خواست ما را نمیدانید.

ما میگوییم : جهانیان باید معنی راست زندگی را بشناسند ، و به آیین خرد زندگی كنند ،

و برای این كار یک راه بیشتر نیست : باید معنی زندگی را روشن گردانیم ، گمراهیها را براندازیم ، خردها را به تكان آوریم ، یك آیین بخردانه بنیاد گزاریم.

باید آمیغها[=حقایق] را بازنماییم ، خردمندان و پاكدلان را از دور و نزدیك با خود همدست گردانیم.

اینست راه و جز این نیست.

برخی میگویند : پیش نرود. میگویم : آن اندیشه‌ی پست شما است.

دیگران میگویند : كار بسیار دشواریست.

میگویم : چه بسیار دشوارها كه به آسانی پیش رفته ، بویژه در كاری كه خواست خدا پشتیبان است.

می‌گویند : از نكوهشها كه به شاعران و صوفیان میكنید ، و از خرده‌ها كه به كیشها میگیرید بسیاری میرنجند.

میگویم : ما را از رنجش آنان چه باكست؟!.

آنان اگر بخرد و پاكدرون بودندی از آمیغها نرنجیدندی ، و چون نیستند چه بهتر كه برنجند و از ما كناره جویند.

پرچم نیمه‌ماهه ـ سال یکم ـ شماره‌ی یکم ـ نیمه‌ی یکم فروردین ماه 1322

✴️ نگه داشتن کیشی که خرد آن را نمی پذیرد گناهست یا ثواب؟

«یك بدبختی‌ای گریبانگیر ایرانیان گردیده و آن اینست كه كسانی كه بیك كیش ـ چه بهایی و چه شیعی و چه صوفی و چه هر كیش دیگری ـ گرویده چنین می‌پندارد كه باید آن را هیچگاه رها نكند

و اگر رها كرد یك گناهی كرده است ،

این را بیكبار فراموش كرده‌اند كه خدا به هر كسی خرد داده كه باید براهنمایی آن نیك و بد و راست و دروغ را بشناسند

و در كیش نیز باید آن را با خرد سنجید و راست و كجش را دانست.

آری از بدبختی این را فراموش كرده‌اند

و اینست ما چون بیك كیش ایراد میگیریم گروندگان آن كیش بجای اینكه گفته‌های ما را با فهم و خرد بسنجند و چون دیدند ایرادهای ما راستست كیش بیپای خود را رها كنند ایرادهای ما را كه می‌شنوند بدست و پا میفتند كه از یک راهی پرده‌پوشی نمایند یا از در دشمنی درآیند یا بپاسخهای مغالطه‌آمیز پردازند.

این همان «بیكارگی خرد» است كه همیشه گفته‌ایم و جای افسوسست كه ایرانیان گرفتار چنین دردی شده‌اند.

این نشان پستی حال یك توده می‌باشد».

(پرچم روزانه شماره‌ی 254)

✴️اگر این بدل دینست چرا تاکنون به جلوگیری برنخاسته‌اید؟!

«این ایرادها[به کیششان] را كه میگیریم [ملایان] میگویند : «اینها عقیده‌ی عوامست چه ربط باصل دین دارد؟!.. ما اصل دین را میگوییم..»

میگویم اصل دین چیست؟!.. كجاست؟!. شما اگر اصل دین را می‌شناسید پس چرا نگرفته‌اید؟!. چرا بمردم یاد نداده‌اید؟!..

این در كجای جهانست كه یك مردمی در توی گمراهیهای پست دست و پا زنند و بهانه‌شان این باشد كه اینها كه در اصل دین ما نیست؟!.

در كجای جهانست كه یك مردمی با صد نادانی بسر برند و با اینحال خود را گمراه ندانند و باصل دین بنازند؟...

ای بیخردان مگر دین هم اصل و بدل دارد؟!.

مگر دین رختست كه دو دست باشد و یكی را بتن كنند و دیگری را در بقچه نگه دارند؟!.

شگفت بهانه‌ای بدست افتاده. یك دسته مردمی در یك سرای فروریخته و ویرانه‌ای بسر برند و عنوانشان این باشد كه اصلش یك سرای درست و باشكوهی بوده!»
✴️✴️✴️

« آنان اصل دین را نمیدانند ، دانستن اصل دین نه بآن آسانیست كه مردم می‌پندارند.

اگر آنان اصل دین را می‌شناختند از نخست گرفته بودند و نیاز نداشتند كه بَدَلش را بگیرند و سپس باصل بازگردند.

دوم آنان خواستشان دكانداریست و این یك كالای نوینیست كه ببازار آورده‌اند ،

و خواستشان اینست كه هر چیزی را كه دیدند مریدان می‌پسندند و خریدارش می‌باشند بگویند از اصل دینست ،

و هرچه را كه دیدند كساد پیدا كرده و دیگر خریداری ندارد (مثلاً نذر سقاخانه‌ی نوروزخان و مانند آن) بگویند اینها از اصل دین نیست.

اینست راز كار ایشان. شیادان پستنهاد بجای آنكه با كوشش و دسترنج نان بخورند باین فریبكاریها برخاسته‌اند و گمراهان را گمراهتر میگردانند. خدا ریشه‌ی اینان را براندازد».

✴️✴️✴️

«اگر چنین بود كه یك دینی چون اصلش راست و درست بوده از آلودگیهایی كه پیدا كرده باكی نباشد پس بدینهای زردشتی و مسیحی و جهودی چه ایراد هست؟!

مگر آنها نیز اصلش پاك و درست نبوده؟!.»

(پرچم روزانه شماره‌ی 250)