📘 گفت و شنید
🖌 احمد کسروی
✴️ بخش هیجدهم
مثلاً آن چيزهايي را كه صوفيان براي خود انديشيدهاند : به يك خانقاهي خزيدن و با بيكاري و تنهايي بسر بردن و به ذكرهاي خفي و جلي پرداختن و آواز خواندن و رقص كردن و مانند اينها كه عبادت و رياضت ميشمارند و مايهی سعادت آنجهان ميدانند ، چون اين كارها بيرون از خرد است و در اين زندگاني سودي از آنها نيست در آنجهان نيز جز مايهی سرافكندگي و شرمندگي نخواهد بود.
...
👇👇
🖌 احمد کسروی
✴️ بخش هیجدهم
مثلاً آن چيزهايي را كه صوفيان براي خود انديشيدهاند : به يك خانقاهي خزيدن و با بيكاري و تنهايي بسر بردن و به ذكرهاي خفي و جلي پرداختن و آواز خواندن و رقص كردن و مانند اينها كه عبادت و رياضت ميشمارند و مايهی سعادت آنجهان ميدانند ، چون اين كارها بيرون از خرد است و در اين زندگاني سودي از آنها نيست در آنجهان نيز جز مايهی سرافكندگي و شرمندگي نخواهد بود.
...
👇👇
Telegram
attach 📎
پاکدینی ـ احمد کسروی pinned «📘 گفت و شنید 🖌 احمد کسروی ✴️ بخش هیجدهم مثلاً آن چيزهايي را كه صوفيان براي خود انديشيدهاند : به يك خانقاهي خزيدن و با بيكاري و تنهايي بسر بردن و به ذكرهاي خفي و جلي پرداختن و آواز خواندن و رقص كردن و مانند اينها كه عبادت و رياضت ميشمارند و مايهی سعادت…»
✴️تاریخ پانصد سالهی خوزستان
بخش نخست
1-1-10✴️انجام كار سید محمد
پس از مرگ مولا على سید محمد بار دیگر رشتهی كارها را بدست گرفته در خوزستان و جزایر و بخشى از عراق حكمرانى داشت. در همان سال ٨۶١ كه گفتیم مولا على كشته گردید امیر ناصر نامى از امراى عراق آهنگ جنگ مشعشعیان كرده به بغداد رفت و از آنجا سپاه بزرگى آراسته روانهی واسط گردید كه به خوزستان درآید. سید محمد خبر او را شنیده با سپاهى به جلو او شتافت و در نزدیكى واسط دو سپاه به هم رسیده جنگ سختى كردند و فیروزى ازآنِ سید محمد گردید. قاضى نوراللّه مىنویسد : «همگى آن جماعت در جنگ او كشته شدند و احدى ازیشان بیرون نرفت».
👇
بخش نخست
1-1-10✴️انجام كار سید محمد
پس از مرگ مولا على سید محمد بار دیگر رشتهی كارها را بدست گرفته در خوزستان و جزایر و بخشى از عراق حكمرانى داشت. در همان سال ٨۶١ كه گفتیم مولا على كشته گردید امیر ناصر نامى از امراى عراق آهنگ جنگ مشعشعیان كرده به بغداد رفت و از آنجا سپاه بزرگى آراسته روانهی واسط گردید كه به خوزستان درآید. سید محمد خبر او را شنیده با سپاهى به جلو او شتافت و در نزدیكى واسط دو سپاه به هم رسیده جنگ سختى كردند و فیروزى ازآنِ سید محمد گردید. قاضى نوراللّه مىنویسد : «همگى آن جماعت در جنگ او كشته شدند و احدى ازیشان بیرون نرفت».
👇
Telegram
attach 📎
✴️در پیرامون «حافظ چه میگوید؟»
خندیدم آری از خواندن «حافظ چه میگوید؟» خندیدم چرا؟.. برای اینكه حساب كردم از زمان حافظ تاكنون چند سال میگذرد و در این هفت قرن كسی در این كشور ایران یافت نشد كه حقیقت شعر و شاعری را آن طور كه باید و شاید بشناساند
👇
خندیدم آری از خواندن «حافظ چه میگوید؟» خندیدم چرا؟.. برای اینكه حساب كردم از زمان حافظ تاكنون چند سال میگذرد و در این هفت قرن كسی در این كشور ایران یافت نشد كه حقیقت شعر و شاعری را آن طور كه باید و شاید بشناساند
👇
Telegram
attach 📎
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️دین آزادگی و گردنفرازیست.✴️
نتیجهی خداشناسی این باید بود كه هر كسی آزاده و گردنفراز زیست كرده و از كسی و چیزی نترسد
و جز خدا پروای هیچ چیزی را نداشته یك نیم عمر خود را در ستایش و نیایش خدایانِ نابوده و پنداری بسر نبرد.
(پیمان ، سال یکم)
نتیجهی خداشناسی این باید بود كه هر كسی آزاده و گردنفراز زیست كرده و از كسی و چیزی نترسد
و جز خدا پروای هیچ چیزی را نداشته یك نیم عمر خود را در ستایش و نیایش خدایانِ نابوده و پنداری بسر نبرد.
(پیمان ، سال یکم)
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️کشاکش بر سر خلافت ، ریشهی پیدایش شیعیگری✴️
در هزار و سیصد سال پیش از این ، كشاكشهایی دربارهی خلافت رخ داده و هرچه بوده پایان یافته و گذشته ، امروز از گفتگوی آن چه سودی تواند بود؟.
اینها نه تنها دین نیست ، خود بیدینیست.
راستی را دین برای آنست كه مردمان چندان بیخرد و نافهم نگردند كه زندگانی خود را رها كنند و بداستانهای هزاروسیصد سال پیش پردازند و در میان مردگان [1]كشاكش اندازند.
كسانی كه اینها را از دین میشمارند معنی دین را ندانستهاند.
دین شناختن معنی جهان و زندگانی و زیستن بآیین خرد است.
دین آنست كه امروز ایرانیان بدانند كه این سرزمینی كه خدا بایشان داده چگونه آباد گردانند و از آن سود جویند
و همگی باهم آسوده زیند و خاندانهایی به بینوایی نیفتند و كسانی گرسنه نمانند و دیهی ویرانه نماند و زمینی بیبهره نباشد.
(پرچم نیمهماهه ص 106 و 107)
کانال :
[1] این کشاکش را میان کسانی انداختهاند که تاریخ نشان میدهد با هم برادرانه و دوستانه راه رفتهاند. نه علی با ابوبکر و عمر دشمنی داشته نه ایشان با علی.
امام علی یکی از دخترانش را به عمر داده و همچنین یکی از فرزندانش را عمر نام گزارده.
در هزار و سیصد سال پیش از این ، كشاكشهایی دربارهی خلافت رخ داده و هرچه بوده پایان یافته و گذشته ، امروز از گفتگوی آن چه سودی تواند بود؟.
اینها نه تنها دین نیست ، خود بیدینیست.
راستی را دین برای آنست كه مردمان چندان بیخرد و نافهم نگردند كه زندگانی خود را رها كنند و بداستانهای هزاروسیصد سال پیش پردازند و در میان مردگان [1]كشاكش اندازند.
كسانی كه اینها را از دین میشمارند معنی دین را ندانستهاند.
دین شناختن معنی جهان و زندگانی و زیستن بآیین خرد است.
دین آنست كه امروز ایرانیان بدانند كه این سرزمینی كه خدا بایشان داده چگونه آباد گردانند و از آن سود جویند
و همگی باهم آسوده زیند و خاندانهایی به بینوایی نیفتند و كسانی گرسنه نمانند و دیهی ویرانه نماند و زمینی بیبهره نباشد.
(پرچم نیمهماهه ص 106 و 107)
کانال :
[1] این کشاکش را میان کسانی انداختهاند که تاریخ نشان میدهد با هم برادرانه و دوستانه راه رفتهاند. نه علی با ابوبکر و عمر دشمنی داشته نه ایشان با علی.
امام علی یکی از دخترانش را به عمر داده و همچنین یکی از فرزندانش را عمر نام گزارده.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
بدانید ای ایرانیان : شما سر كلافه را گم كردهاید.
بدانید شما سر رشته را از دست دادهاید.
بدانید شما از آیین طبیعت مستثنا نخواهید بود.
بدانید اگر تكانی بخود ندهید و خردمندانه بچاره نكوشید مقهور حوادث گردیده آسمان بر شما نخواهد گریست.
...✴️✴️✴️
كنون بیندیشید كه آینده چه خواهد بود؟..
بیندیشید و این سستی و بیعزمی را كنار گزارده بیایید دست بهم دهیم و از امروز بچاره كوشیم.
بیایید با جانفشانی و پاكدلی خود را برای حوادث آماده گردانیم.
نگویید كسی پیش نیفتاد نگویید كسی ما را بهمدستی دعوت نكرد ،
ما اینك پیش افتادهایم و برای هر گونه كوشش و جانفشانی آماده میباشیم ، ما اینك شما را دعوت میكنیم.
(پرچم روزانه شمارهی 158)
بدانید شما سر رشته را از دست دادهاید.
بدانید شما از آیین طبیعت مستثنا نخواهید بود.
بدانید اگر تكانی بخود ندهید و خردمندانه بچاره نكوشید مقهور حوادث گردیده آسمان بر شما نخواهد گریست.
...✴️✴️✴️
كنون بیندیشید كه آینده چه خواهد بود؟..
بیندیشید و این سستی و بیعزمی را كنار گزارده بیایید دست بهم دهیم و از امروز بچاره كوشیم.
بیایید با جانفشانی و پاكدلی خود را برای حوادث آماده گردانیم.
نگویید كسی پیش نیفتاد نگویید كسی ما را بهمدستی دعوت نكرد ،
ما اینك پیش افتادهایم و برای هر گونه كوشش و جانفشانی آماده میباشیم ، ما اینك شما را دعوت میكنیم.
(پرچم روزانه شمارهی 158)
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
يكی از بزرگترين گرفتاريهای ايرانيهاست كه از بس خودخواه و خودنمايند آلودگيهای خود را كه علت اين بدبختی و درماندگی ايشان شده بگردن نميگيرند و نقص بخود گمان نميبرند ، و چنين وامينمايند كه اين بدبختی و درماندگی نتيجهی حوادث جهان و معلول تصادفاتست و اينست رهایی خود را نيز جز در نتيجهی حوادث و تصادفات نمیشمارند و هميشه چشم براه اين پیشامد و آن حادثه ميدوزند.
اين بايرانيان بسيار سخت است كه بآلودگيهای خود پی برند و رياضت بخود داده بچارهی آنها پردازند بلكه بسيار دوست ميدارند كه هميشه گناه را بگردن ديگران بيندازند.
از اينرو ما كه هميشه مینويسيم علت اين بدبختيها آلودگيهای خودتانست ، مینويسيم اگر دشمن هم بشما دست يافته از راه آن آلودگيها دست يافته ، مینويسيم بايد آن آلودگيها را از خود دور گردانيد اين نوشتههای ما بايشان خوش نمیافتد و بسياری از آنان چون پرچم را ميخوانند رو ترش ميكنند.
ولي فلان روزنامهی شياد كه هایهوی راه میاندازد : «جان من فدای ايران باد» «ايران جاويدانست» «ايران لايزالست» ... از اين جملههای پوچ كه هيچ معنایی ندارد خوشدل میشوند و آن را از دست هم میربايند.
كوتاهسخن ، بآلودگيها خود گردن گزاردن نمیتوانند.
در كشوری كه شمردهايم چهارده كيش مختلف هست ، چندين مسلك سياسی رواج يافته ، ده تن با يكديگر همانديش نمیباشند ، يك بخش بزرگی از مردم آن عشاير تاراجگرند كه هنوز باصول قرون وسطا زندگی ميكنند ، در چنين كشوری كه اين يك شمهای از آلودگيهای آن ميباشد هيچ نقص نمیپندارند و بتكانی نياز نمیبينند و ما به هر چيزی كه دست ميزنيم در برابر ما بهياهو میپردازند.
بلكه بسياری از مردم همين گرفتاريها را سرمايهای برای خود میپندارند.
مثلاً عشاير تاراجگر را «مردان رشيد» ناميده ذخيرهای برای روز مبادا [مقصود : بهنگام جنگ] میشمارند.
اين كيشهای گوناگون را كه سراپا آلودگی است و سراپا بيدينی است دين ناميده برواجش ميكوشند ، ياوهبافيهای پست زمان مغول را ادبيات ناميده بخود میبالند.
جوانان درسهایی را كه در دبيرستانها و دانشكدهها خواندهاند و بخش بزرگی از آنها جز مايهی فرسودگی مغز نيست سرمايهی زندگانی میشناسند.
بهر حال چون نقصی در خود نمیشناسند اينست گناه را بگردن حوادث میاندازند و برای رهایی نيز چشم براه حوادث مینشينند.
(پرچم روزانه شمارهی ۱۷۹)
اين بايرانيان بسيار سخت است كه بآلودگيهای خود پی برند و رياضت بخود داده بچارهی آنها پردازند بلكه بسيار دوست ميدارند كه هميشه گناه را بگردن ديگران بيندازند.
از اينرو ما كه هميشه مینويسيم علت اين بدبختيها آلودگيهای خودتانست ، مینويسيم اگر دشمن هم بشما دست يافته از راه آن آلودگيها دست يافته ، مینويسيم بايد آن آلودگيها را از خود دور گردانيد اين نوشتههای ما بايشان خوش نمیافتد و بسياری از آنان چون پرچم را ميخوانند رو ترش ميكنند.
ولي فلان روزنامهی شياد كه هایهوی راه میاندازد : «جان من فدای ايران باد» «ايران جاويدانست» «ايران لايزالست» ... از اين جملههای پوچ كه هيچ معنایی ندارد خوشدل میشوند و آن را از دست هم میربايند.
كوتاهسخن ، بآلودگيها خود گردن گزاردن نمیتوانند.
در كشوری كه شمردهايم چهارده كيش مختلف هست ، چندين مسلك سياسی رواج يافته ، ده تن با يكديگر همانديش نمیباشند ، يك بخش بزرگی از مردم آن عشاير تاراجگرند كه هنوز باصول قرون وسطا زندگی ميكنند ، در چنين كشوری كه اين يك شمهای از آلودگيهای آن ميباشد هيچ نقص نمیپندارند و بتكانی نياز نمیبينند و ما به هر چيزی كه دست ميزنيم در برابر ما بهياهو میپردازند.
بلكه بسياری از مردم همين گرفتاريها را سرمايهای برای خود میپندارند.
مثلاً عشاير تاراجگر را «مردان رشيد» ناميده ذخيرهای برای روز مبادا [مقصود : بهنگام جنگ] میشمارند.
اين كيشهای گوناگون را كه سراپا آلودگی است و سراپا بيدينی است دين ناميده برواجش ميكوشند ، ياوهبافيهای پست زمان مغول را ادبيات ناميده بخود میبالند.
جوانان درسهایی را كه در دبيرستانها و دانشكدهها خواندهاند و بخش بزرگی از آنها جز مايهی فرسودگی مغز نيست سرمايهی زندگانی میشناسند.
بهر حال چون نقصی در خود نمیشناسند اينست گناه را بگردن حوادث میاندازند و برای رهایی نيز چشم براه حوادث مینشينند.
(پرچم روزانه شمارهی ۱۷۹)
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
[در پاسخ به کسانی که وامینمودند گرفتاریها تنها از مسئولان است و اگر آنها عوض شوند همه چیز درست میشود]
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️آیا مشروطه یا دمکراسی به بودن قانون اساسی و انجام انتخابات است؟!
«مشروطه [=دمکراسی] تنها بودن قانونها و مجلس شورا نیست.
مشروطه بیک معنی عالیتر دیگریست.
مشروطه معنایش آنست که یک توده میخواهد خودش کارهای خود را اداره کند. میخواهد کسی باو فرمان نراند.
برای آنکه سخن روشن باشد باید دانست ما در زندگانی دو رشته کارها داریم : یکی کارهای خصوصی ، دیگری کارهای عمومی. مثلاً ما باید خانه داشته باشیم ، خواربار تهیه کنیم ، رخت خریم ، کفش خریم ، اگر ناخوش شدیم بنزد پزشک رویم. اینها کارهاییست که هر خانوادهای خودش برای خودش انجام میدهد.
ولی بدیهیست که زندگانی تنها با اینها نمیچرخد. بیک رشته کارهای دیگری هم نیاز هست. ما در این شهر که هستیم باید آن را پاکیزه داریم ، باید دزدان را مانع شویم ، از شیوع بیماریها جلو گیریم ، عدلیهای باشد که اگر دو کس دعوا داشتند بآنجا رجوع کنند ، راهها امنیت میخواهد تا کاروانها بیایند و بروند ، باید با کشورهای همسایه رابطه داشته باشیم و پیمانها بندیم. باین رشته کارها نیز نیاز هست و اینهاست که ما کارهای عمومی یا کارهای کشوری مینامیم.
در زمانهای گذشته این کارها بیک تن سپرده میشد و او پادشاه بود که با میل و ارادهی خود کشور را اداره میکرد ، بمردم نیز فرمان میراند. مردم او را «سایهی خدا» میشناختند و فرمان میبردند و تکلیفی هم نداشتند.
باین معنی مردم در آن روز نه اراده و اختیاری در کارهای کشور داشتند و نه مسئول بودند. مسئول تنها پادشاه بود.
این ترتیب هزارها سال در جریان بوده تا خردمندانی برخاسته و چنین گفتهاند : چرا یک تن بدیگران فرمان راند؟!.. چرا مردم خودشان کارهای کشور را اداره نکنند؟!.. اینها را گفته با دلیل ثابت کردهاند که یک پادشاه هر قدر هوشیار و خردمند باشد نخواهد توانست مصالح کشور را چنانکه شایسته است تشخیص دهد ، نخواهد توانست کارها را از راهش بانجام رساند.
در نتیجهی این مشروطه پیدا شده. باین معنی ، این حرفها در مردم تأثیر کرده که در همه جا بشورش برخاسته و دستگاه استبدادی پادشاهان را برانداخته خودشان رشتهی کارهای کشور را بدست گرفتهاند.
پس در مشروطه افراد خودشان کارهای کشور را اداره میکنند.
هر فردی از ایشان مسئولیتی بگردن دارد ، هر فردی باید بکشور و کارهای آن علاقهمند باشد و هر زمان که نیاز افتاد از فداکاری با جان و مال بازنایستد. این وظیفهی اوست ، این باو واجب است.
ولی در ایران کم کسی مشروطه را باین معنی فهمیده.
کم کسی خود را در برابر کشور و توده مسئول میداند.
اگر حقیقت را بخواهیم کسانی که در ایران پیشگام شدند و مشروطه را روان گردانیدند ، آنها نیز مشروطه را باین معنی نمیدانستند. اینست نخواستهاند بمردم نیز بفهمانند.
بهرحال در ایران امروز یکی از کارهای بسیار مهم اینست که کتابچهها نوشته شود و سخنرانیها در رادیو بعمل آید و بمردم معنی مشروطه فهمانیده شود.
مشروطه والاترین شکل حکومت است.
امروز بیشتری از تودههای پیشرفته و بزرگ جهان ـ از کشورهای متحدهی آمریکا و انگلستان و فرانسه و دیگران ـ با مشروطه اداره میشوند.
اینها باید بمردم فهمانیده شود.
فهمیدن مردم معنی مشروطه را و علاقهمندی آنها بکشور و کارهای کشوری تأثیر محسوس خواهد داشت
و بسیاری از دشواریهای امروزی را آسان خواهد گردانید.
گاهی کسانی میگویند : «این توده شایستهی مشروطه نیست».
میگویم : باید کوشید و آنها را شایسته گردانید ، نه اینکه از مشروطه چشم پوشید».
(«امروز چاره چیست؟» سات 39 تا 41)
«مشروطه [=دمکراسی] تنها بودن قانونها و مجلس شورا نیست.
مشروطه بیک معنی عالیتر دیگریست.
مشروطه معنایش آنست که یک توده میخواهد خودش کارهای خود را اداره کند. میخواهد کسی باو فرمان نراند.
برای آنکه سخن روشن باشد باید دانست ما در زندگانی دو رشته کارها داریم : یکی کارهای خصوصی ، دیگری کارهای عمومی. مثلاً ما باید خانه داشته باشیم ، خواربار تهیه کنیم ، رخت خریم ، کفش خریم ، اگر ناخوش شدیم بنزد پزشک رویم. اینها کارهاییست که هر خانوادهای خودش برای خودش انجام میدهد.
ولی بدیهیست که زندگانی تنها با اینها نمیچرخد. بیک رشته کارهای دیگری هم نیاز هست. ما در این شهر که هستیم باید آن را پاکیزه داریم ، باید دزدان را مانع شویم ، از شیوع بیماریها جلو گیریم ، عدلیهای باشد که اگر دو کس دعوا داشتند بآنجا رجوع کنند ، راهها امنیت میخواهد تا کاروانها بیایند و بروند ، باید با کشورهای همسایه رابطه داشته باشیم و پیمانها بندیم. باین رشته کارها نیز نیاز هست و اینهاست که ما کارهای عمومی یا کارهای کشوری مینامیم.
در زمانهای گذشته این کارها بیک تن سپرده میشد و او پادشاه بود که با میل و ارادهی خود کشور را اداره میکرد ، بمردم نیز فرمان میراند. مردم او را «سایهی خدا» میشناختند و فرمان میبردند و تکلیفی هم نداشتند.
باین معنی مردم در آن روز نه اراده و اختیاری در کارهای کشور داشتند و نه مسئول بودند. مسئول تنها پادشاه بود.
این ترتیب هزارها سال در جریان بوده تا خردمندانی برخاسته و چنین گفتهاند : چرا یک تن بدیگران فرمان راند؟!.. چرا مردم خودشان کارهای کشور را اداره نکنند؟!.. اینها را گفته با دلیل ثابت کردهاند که یک پادشاه هر قدر هوشیار و خردمند باشد نخواهد توانست مصالح کشور را چنانکه شایسته است تشخیص دهد ، نخواهد توانست کارها را از راهش بانجام رساند.
در نتیجهی این مشروطه پیدا شده. باین معنی ، این حرفها در مردم تأثیر کرده که در همه جا بشورش برخاسته و دستگاه استبدادی پادشاهان را برانداخته خودشان رشتهی کارهای کشور را بدست گرفتهاند.
پس در مشروطه افراد خودشان کارهای کشور را اداره میکنند.
هر فردی از ایشان مسئولیتی بگردن دارد ، هر فردی باید بکشور و کارهای آن علاقهمند باشد و هر زمان که نیاز افتاد از فداکاری با جان و مال بازنایستد. این وظیفهی اوست ، این باو واجب است.
ولی در ایران کم کسی مشروطه را باین معنی فهمیده.
کم کسی خود را در برابر کشور و توده مسئول میداند.
اگر حقیقت را بخواهیم کسانی که در ایران پیشگام شدند و مشروطه را روان گردانیدند ، آنها نیز مشروطه را باین معنی نمیدانستند. اینست نخواستهاند بمردم نیز بفهمانند.
بهرحال در ایران امروز یکی از کارهای بسیار مهم اینست که کتابچهها نوشته شود و سخنرانیها در رادیو بعمل آید و بمردم معنی مشروطه فهمانیده شود.
مشروطه والاترین شکل حکومت است.
امروز بیشتری از تودههای پیشرفته و بزرگ جهان ـ از کشورهای متحدهی آمریکا و انگلستان و فرانسه و دیگران ـ با مشروطه اداره میشوند.
اینها باید بمردم فهمانیده شود.
فهمیدن مردم معنی مشروطه را و علاقهمندی آنها بکشور و کارهای کشوری تأثیر محسوس خواهد داشت
و بسیاری از دشواریهای امروزی را آسان خواهد گردانید.
گاهی کسانی میگویند : «این توده شایستهی مشروطه نیست».
میگویم : باید کوشید و آنها را شایسته گردانید ، نه اینکه از مشروطه چشم پوشید».
(«امروز چاره چیست؟» سات 39 تا 41)